Kwon taeyang
darling don't get away right now
TAE — 24 lata ─ 25. sierpnia 2000 ─ starszy brat 9-letniej Jiae ─ menadżer sklepu z eksluzywną odzieżą ─ po studiach z socjologii ─ własne mieszkanie na midtown manhattan ─ instagram
Jedne z najwyższych wyników w klasie. Potem na studiach, aby w końcu wspiąć się na pozycję menadżera. Taeyang zawsze dawał z siebie wszystko - był przykładem idealnego ucznia, czy pracownika. Jego imię w ustach rodziców wybrzmiewało niczym najcenniejsza pochwała, a nauczyciele z dumnym uśmiechem przekazywali kolejny, bezbłędny test w jego ręce. Dla części rówieśników był osobą, na której pomoc zawsze można było liczyć. Pożyczający notatki i udzielający korepetycje za cenę świecących oczu.
Cenę kontrastującą z tą, którą płacili ci plączący mu się pod nogami w nieodpowiednim czasie i miejscu. Ci, których spotykał przy barze lub na parkiecie klubu z foliowym woreczkiem schowanym w spodniach i czarującym, idealnym uśmiechem na ustach. Ze słodkimi słowami spływającymi z jego języka wraz z barwną tabletką przekazywaną podczas bezmyślnego pocałunku. I z obietnicą, której nigdy nie zamierzał dotrzymać, zostawiając po sobie jedynie gorzki posmak.
Taeyang był idealny. Dogadywał się z siostrą, wpatrzoną w niego niczym w obrazek i spędzającą część swoich lat pod jego opieką. Z rodzicami, którzy z szerokim uśmiechem ufali mu na ślepo. Z zachwyconą szefową, wdzięczną za oddanego pracownika. Ze znajomymi, wychwalającymi go za łatwość i płynność kontaktu. Był wymarzonym partnerem do przedstawienia rodzicom.
Tym samym, który za zamkniętymi drzwiami tworzył piekło. Pocałunkami nieniosącymi za sobą nic więcej niż żądza. Setkami złożonych obietnic o idealnym życiu, które nigdy nie mały prawa się spełnić. Aby na sam koniec wyrzucić kolejną zabawkę na śmietnik, gdy już się znudził.
ODAUTORSKO
[Cześć, piękni... chodźcie niszczyć sobie wzajemnie życie ^^]
OdpowiedzUsuńPrzez dłuższą chwilę sądził, że się przesłyszał. Że słowa, wypowiedziane przez Taeyanga niosły za sobą zupełnie inne znaczenie. Ćmiący ból głowy, który nie dawał mu spokoju, od kiedy tylko otworzył oczy, utrudniał mu dodatkowo odnalezienie się w tej nowej sytuacji. Przez myśl przemknęło mu nawet to, że Tae po prostu żartował. Że z nieznanych mu powodów, postanowił wpleść w ich poranek ten niewinny (przynajmniej jego zdaniem) wygłup. Pragnął, by tak właśnie było. By zegarek wskazywał nieprzyzwoicie wczesną porę, która gwarantowałaby mu możliwość swobodnego dotarcia na zajęcia; realizację własnych zobowiązań, z których nie chciał przecież rezygnować.
OdpowiedzUsuńOddałby za to chyba wszystko.
— Co? — zapytał idiotycznie, chociaż z każdą upływającą sekundą, uświadamiał sobie, że jego nadzieje były zupełnie bezpodstawne. Jiyoung spojrzał na Taeyanga z lekkim niedowierzaniem, mieszającym się chyba z pierwszymi przejawami narastającej paniki. Tej samej, która nie raz i nie dwa doprowadzała do tego, że mimo najszczerszych chęci, gubił się we własnych działaniach i zamysłach niczym pięcioletnie dziecko, pozostawione bez opieki na środku ruchliwego chodnika.
Rozejrzał się po pomieszczeniu, próbując zlokalizować swoją torbę, spodnie i resztki godności, ale zadanie to okazało się na tyle trudne, że już kilka sekund później, ponownie wlepił swój wzrok w leżącego obok chłopaka.
— Ale… — ciągnął, choć sam nie wiedział, co chciał tak naprawdę powiedzieć. O co zapytać, co z siebie wyrzucić, bo niezliczona ilość myśli kłębiła się teraz w jego głowie i sprawiała wrażenie walczących o to, by wydostać się na powierzchnię w tym samym, kompletnie nieodpowiednim do tego, momencie — Nie, czekaj…
Trzy głębsze oddechy, nerwowy ruch na materacu i znaczące przyspieszenie rytmu, wybijanego przez jego serce, uświadomiły Jiyoungowi, że to, w czym brał właśnie udział nie było żartem ani nawet snem. Było katastrofą, ale boleśnie realną. Taką, która najpewniej jeszcze dzisiejszego dnia, miała odbić na nim się ogromem nieprzewidzianych konsekwencji.
— Miałem zajęcia — szepnął jedynie, bo gardło zacisnęło mu się nagle do granic możliwości i był to jedyny dźwięk, jaki dałby radę z siebie teraz wydobyć. — Na sali. Ćwiczenia. Godzinę temu. Chyba.
Zastygł na krótki moment, by zaraz potem podciągnąć kolana pod brodę. Przecierał oczy rozedrganymi dłońmi, ale nic nie pomagało - świat nadal wydawał mu się irytująco nieostry i niepełny. Pokój wokół niego lekko wirował, resztki wczorajszej imprezy zdawały się trwać rozrzucone w chaosie. Przez pobliskie okno wdzierało się chłodne światło późnego poranka i wciąż nieprzyjemnie raziło go w twarz, a on nie potrafił znaleźć w sobie wystarczająco dużo siły, by chociaż podnieść się z łóżka. A może robił to specjalnie? Może z rozmysłem wykradał dla siebie kilka dodatkowych minut, które trzymały go w zawieszeniu - gdzieś między jawą a snem. Między wczorajszą, błędnie pojętą wolnością, a tym co zwykł nazywać obowiązkiem z wyboru.
— Nie mogę opuszczać zajęć, bo…
Niewypowiedziane na głos powody zaczęły zalewać go jeden po drugim, ale z jakiegoś względu, nie pozwolił im spłynąć mu z ust. Może z racji tej naiwnej nadziei, że póki nie nazwie tego na głos, świat pozwoli mu udawać, że jedynie to sobie wyobraził. Że nieprzyjemny ucisk w żołądku, wcale nie wzmagał odruchu wymiotnego, a zimne dreszcze, przebiegające mu teraz wzdłuż kręgosłupa, były jedynie ulotną ułudą.
— Tae — odezwał się słabo, trwając w bezpiecznym bezruchu. Zupełnie tak, jakby ten pozwalał mu opóźnić nieuniknione. — To głupie, ale... chyba mi niedobrze.
J.