Impreza, nasi mieszkańcy i szampan. Kto tym razem przekroczy granicę? Już wkrótce!
Zobacz wydarzenie →
Czy naprawdę myśleliście, że zniknęłam bez słowa? Och, błagam. Gdy kilka znajomych twarzy nagle wyparowało z nowojorskiej sceny towarzyskiej, ktoś musiał sprawdzić, dokąd prowadzi ich ślad. A wiecie przecież, że moja ciekawość bywa większa niż kolekcja torebek pewnej dziedziczki z Upper East Side... Pamiętacie ją? Nawet jeśli, dzisiaj ledwo przypomina siebie.
Kim In-han ma dziwny talent do znikania.
Nie dosłownie.
Po prostu zawsze wybiera miejsce przy końcu stołu. Przepuszcza innych w drzwiach. Przeprasza, nawet kiedy to ktoś wpada na niego ramieniem. Jakby przez lata doszedł do wniosku, że świat działa odrobinę sprawniej, kiedy sam zajmuje w nim trochę mniej miejsca.
Nigdy nie nauczył się prosić o pomoc.
Z czasem odkrył, że ludzie chętniej podają rękę tym, którzy już stoją na własnych nogach. Resztę trzeba było zrobić samemu. Może właśnie dlatego z taką łatwością zauważa cudze zmęczenie. Odsunie krzesło. Pozbiera rozsypane kartki z podłogi. Zapamięta, jaką kawę pijesz, choć sam od miesięcy wybiera najtańszą z automatu. Drobiazgi nigdy nie wydawały mu się małe. To z nich, w końcu, składa się codzienność.
Uśmiech stał się jego najprostszym odruchem. Nie dlatego, że życie szczególnie go rozpieszcza. Po prostu zgorzknienie nigdy nie wydawało mu się dobrą odpowiedzią.
Najgorsze jest tylko to, że z tą samą łatwością, z jaką dostrzega potrzeby innych, potrafi przeoczyć własne.
nyu - engineering student
🍜 🚲 🌱
still figurin things out
🇰🇷
👀
home
internships
🗽
.png)
