Wczorajszej nocy w nowojorskim hotelu The Plaza doszło do gwałtownego pożaru, który wybuchł około godziny 2:30 nad ranem w reprezentacyjnej Sali Balowej (Grand Ballroom). W chwili pojawienia się ognia odbywająca się tam zamknięta impreza dobiegała końca.To, co miało być kolejnym ekskluzywnym spotkaniem nowojorskiej elity, w ciągu kilku minut przerodziło się w scenę prosto z koszmaru. Okoliczności zdarzenia bada nowojorska policja.
Mówią, że niektórzy rodzą się ze złotą łyżeczką w ustach.
Jackson Howard przyszedł na świat nie znając żadnych granic.
Jedyny syn człowieka, który zbudował imperium. Dziedzic fortuny, twarz głośnych eventów, ulubieniec fotografów. Koszmar księgowych, prawników i kobiet, które przez chwilę uwierzyły, że potrafi kochać kogokolwiek bardziej niż samego siebie. Chłopak, który mylił wolność z bezkarnością.
Z boku wyglądało to jak życie, którego można zazdrościć.
Luksusowe jachty. Penthouse z widokiem na Manhattan. Kolejne artykuły, kolejne podróże, kolejne nazwiska przewijające się przez łóżko szybciej niż pory roku. Wszystko błyszczało. Wszystko było głośne. Wszystko sprawiało wrażenie doskonałego.
Nikt nie zauważył, że największy hałas od dawna panował wyłącznie w jego głowie.
Przez lata uciekał. Najpierw w prędkość. Potem w adrenalinę. W przypadkowe twarze, niekończące się imprezy, blichtr i używki, które z czasem przestały być wyborem, a stały się codziennością. Najbardziej zdradliwe w uzależnieniu nie jest jednak to, że odbiera kontrolę. Najbardziej zdradliwe jest to, że przez długi czas pozwala wierzyć, iż wciąż się ją posiada.
Howard był tego najlepszym dowodem.
Kiedy świat obiegła wiadomość o jego śmierci, większość uznała ją za naturalne zakończenie historii. Tragiczne, owszem. Ale zaskakujące jedynie dla tych, którzy nigdy nie poznali człowieka stojącego za nagłówkami. Kroczyła za nim od dawna, krok w krok. Tamtej nocy była wystarczająco blisko, by zabrać tego, którego pamiętał Nowy Jork.
Zniknął bez pożegnania. Bez wywiadów. Bez zdjęć z wakacji. Bez kolejnych skandali, które przez lata były dla portali plotkarskich równie cenne, co giełdowe raporty dla inwestorów. Świat dostał historię, której potrzebował.
Krótką. Wygodną. Zamkniętą. Bo martwi ludzie nie prostują nagłówków.
Niewiele osób wie, że zamiast do grobu, trafił za mury zamkniętego ośrodka w szwajcarskich Alpach. Ojciec zadbał o to, by nazwisko Howard zniknęło z mediów równie skutecznie, jak wcześniej nie schodziło z pierwszych stron gazet. Przez kolejny rok jedyną rzeczą cenniejszą od pieniędzy okazała się cisza, w której po raz pierwszy od bardzo dawna usłyszał samego siebie.
Nie wyszedł stamtąd odmieniony.
Nie wierzy, że ludzie zmieniają się z dnia na dzień.
Największym paradoksem pozostaje jednak to, że człowiek, który przez całe życie uciekał przed odpowiedzialnością, ostatecznie wraca właśnie po nią.
25.04.1999r. || STARSZY SYN ZMARŁEGO NIEDAWNO R.HOWARDA I C.HOWARD || NOWY WŁAŚCICIEL I CEO PEARL YEACHTS || OJCIEC || DO NIEDAWNA UZNAWANY ZA ZMARŁEGO || INSTAGRAM
Suprise! He's back! (nie żeby się tym chwalił na lewo i prawo...)
Tak, mamy nową buźkę: Matthew Noszka.
Nie, nie jesteśmy zupełnie odmienieni, może tylko troszkę bardziej poprawni ;)
[Zapraszamy do obrad okrągłego stołu, żeby omówić szczegóły 🤭 Zdecydowanie, wszystko zapowiada się wyjątkowo ciekawie. Mail, chat, wiesz gdzie mnie znaleźć 😌] O.
Jeszcze jakiś czas temu myślała nad tym, czy aby na pewno nie zostać w Europie. Nie miałaby najmniejszego problemu z tym, aby tutaj dokończyć studia, zacząć z Ayla życie na nowo. Miała tu wiele możliwości oraz znajomości, które z łatwością ułatwiłyby jej poukładania swojego życia na nowo. Francja była zupełnie inna od Ameryki. Mniej chaotyczna, jak dla niej. Bardziej otwarta. I tak, Octavia mogła śmiało powiedzieć, że czuła się jak u siebie. Że potrafiła tu oddychać pełną piersią, miała wokół siebie ludzi , których mogła nazwać przyjaciółmi. Rodzinę, która pomagała jej na każdym kroku. Jednak, pojawiały się momenty zwątpienia, jak i tęsknoty za tym, co tak dobrze znała. Za zatłoczonymi ulicami Nowego Jorku. Za dźwiękiem klaksonów, za rozświetlonymi nocą ulicami. Nawet za tym specyficznym zapachem, którego nigdy nie umiała opisać słowami, kiedy ktoś zadawał jej to pytanie. Bo Nowy Jork trzeba było poczuć. Pozwolić, żeby Cię wciągnął w głąb siebie. Nic więcej nie trzeba było, by poznać, jakie to miasto potrafi być naprawdę.
Ostatnie kilka dni swojego pobytu w Europie spędziła w Saint-Tropez. Jedno z wielu miejsc na mapie, które tak bardzo cieszyło się uznaniem wśród wielu. Zapraszało do siebie lazurową wodą, kusiło bogatymi jachtami, świetną kuchnią i alkoholem, możliwością wypoczynku na plaży. Chciała jakoś ten czas zakończyć w taki sposób, by Ayla choć trochę zapamiętała, że oprócz tego, że Octavia zniknęła z jej pola widzenia na kilka miesięcy, to jednak spędziły razem czas, na zabawie, zwiedzaniu i ogólnym leniuchowaniu. Wychowanie tej małej w pojedynek było cholernie trudne. Mimo, iż ciągle słyszała, że z każdym kolejnym rokiem będzie łatwiej, to tak nie było. Ayla rosła, zauważała wiele i ciągle zadawała pytania. O wszystko, co ją otacza, o ludzi, nawet których nie znalazła. Kilka razy pytała o Niego. To chyba było najgorsze pytanie, na które Octavia liczyła, że nie odpowie długo. A jednak, Ay pewnego dnia, bawiąc się na plaży, zapytała, czemu nie ma taty. To pytanie wmurowało Octavie, do tego stopnia, że bardzo długo na nie nie odpowiadała, Ayla zaś świdrowała ją swoim spojrzeniem, tak bardzo podobnym do tego, jakie miał Jack. Nawet marszczyła nos e ten sam sposób co on. Obiecała jej więc, że weźmie ją do miejsca, gdzie jest tata. Że usiądą i z nim pogadają. Że raczej odpowiedzi nie usłyszy, ale Octavia dokładnie jej opowie, jaki był. I sama nawet nie wiedziała, jak bardzo się myliła, wypowiadając te wszystkie obietnice. Nie wiedziała, że powrót do Nowego Jorku wywróci jej życie do góry nogami. Potraktuje tak mocno, jak jeszcze nigdy.
Nowy Jork powitał je duszną nocą, kiedy samolot z Marsylii zatrzymał się na płycie portu lotniczego JFK. Było dobrze po drugiej w nocy, kiedy na korytarzu powitała je Eva Blanchard. I to było takie dziwne uczucie, znów tu być. Jeszcze gorsze miało dopiero nadejść. Pierwsze kilka dni, zarówno Octavia jak i Ayla dochodziły do siebie. Jętkach był wyjątkowo ciężki, co dawniej nie dawało jej tak o sobie znać. W końcu jednak powoli zaczęły wracać na właściwe tory. Ich życie od kilku lat wyglądało tak samo - żłobek, studia Octavii czy pomoc w kancelarii. Różne zajęcia dla dzieci, żeby w jakiś sposób spożytkować tą niekończącą się energię Ay. Korzystając z tego, że lato rozgościło się w mieście na dobre, większość czasu spędzały na dworze. Tak jak dzisiaj, zaliczając zabawę na jednym z wielu placów zabaw, które znajdowały się w Nowym Jorku. Zaparkowała niedaleko, po drugiej stronie ulicy. Wzięła wszystkie potrzebne rzeczy i pozwoliła, by Ayla przeszła z nią przez ulicę, a później pobiegła przed siebie. Sama zaś Octavia zasiadła na jednej z ławek, w cieniu drzew. Odetchnęła głęboko, kiedy Ayla zaliczyła upadek, ale szybko się pozbierała i znów ruszyła w stronę huśtawek. Przez dłuższą chwilę ją obserwowała, a kiedy jej córka zasiadła na jednej z huśtawek, podniosła się ze swojego miejsca, poprawiając włosy oraz chowając telefon w tylnej kieszeni spodni, po czym ruszyła w jej stronę. Stanęła za dziewczynką, chcąc ją rozhuśtać, ale jej spojrzenie, nie wiedzieć czemu, przykleił samochód, który stał praktycznie naprzeciw nich. Miała wrażenie, że już go ostatnio widziała, bo przecież w mieście były od dobrego tygodnia, może nieco dłużej, bo na razie dni zlewały jej się w jedno. Octavia zmarszczyła brwi, nie spuszczając wzrok z samochodu. Ayla poruszyła się niecierpliwie. — Huśtaj — poprosiła, łapiąc się mocniej za metalowy łańcuch. — Już kochanie — Octavia uśmiechnęła się delikatnie, jakby chcąc pocieszyć samą siebie, że coś musiało jej się przewidzieć. Przecież, kto miałby je śledzić? Jedyne, co jej przychodziło na myśl, to jakiś natrętny paparazzi, szukający sensacji. O.
Octavia zapomniała zupełnie o tym, że jej powrót do Nowego Jorku wywoła niemałe zamieszanie. Że będzie to wydarzenie dość głośne i szeroko opisywane, gdzie tylko można było o tym wspomnieć. W pewnym stopniu była do tego przyzwyczajona, jednak rok przerwy, gdzie nie było poruszone ani słowem to, gdzie jest i jak żyje, sprawiło, że część jej zapomniała o tym, jakie to dziwne uczucie. Swoiste napięcie, świadomość, że wielu ludzi zapewne ukradkiem zrobiło jej zdjęcia i wysłało, gdzie tylko się dało. To nie było spokojne życie w Paryżu czy innym miejscu. To był Nowy Jork, który rządził się swoimi prawami. Kiedy samochód odjechał niespiesznie spod placu zabaw, z niej też jakby zeszło napięcie i dziwne, niepokojące uczucie. Na krótką chwilę skupiła się na Ayli. Na jej śmiechu, piskach i iskierkach radości w oczach. Przez ten krótki moment znowu były we dwie, skupione tylko na sobie i o dziwo, nikt im nie przeszkadzał. Nie podchodził, nie wskazywał palcem, nie szeptał. Jakby świat pozwolił im celebrować tą chwilę tak długo, jak obie chciały.
Dźwięk przychodzącej wiadomości wyrwał ją ze skupienia. Nie wyciagnela urządzenie z kieszeni, po czym odblokowała ekran i weszła w wiadomości na instagramie. Puste konto, bez żadnych obserwujących, i jeden link, w który zdecydowanie nie powinna wchodzić. Ciekawość jednak wygrała. Kliknęła. Przesunęła spojrzeniem po artykule, który w dużej mierze dotyczył Roberta Howarda. Nie czuła żalu. Przez ostatni rok nie mieli żadnego kontaktu. Czasami jedynie wysyłał Ay jakiś prezent, czy większy przelew bankowy. Ot, jakby chciał się wywiązać z przymusowej roli dziadka. Nie poszła na pogrzeb. Był tam za to jej ojciec, który Roberta traktował, mimo wszystko, jak dobrego kolegę i wspólnika w wielu interesach.
Poczuła, jak na moment jej serce staje, a w płucach zaczyna brakować powietrza. Dopiero po chwili ciało odzyskało świadomość. Serce zabiło, najpierw wolno, by przyspieszyć z każdą sekundą. Octavia wsciagnela ze światem powietrze w płuca, spoglądając na zdjęcie, które widniało na samym dole artykułu. I tak, był to nowy właściciel Pear Yachts, jednak ktoś chyba postanowił, że zrobi sobie jakiś okrutny żart. Bo on przecież nie żył. Więc jak? Jak? Raz jeszcze z uwagą rozejrzała się na wszystkie strony. Przyglądała się każdemu, starając się zrozumieć, że to wcale nie było to, co podsyłała jej własna głowa. Później złapała Aylę, ignorując jej krzyki i protesty, że ona nie chce nigdzie iść. I ze Octavia jest głupia. Boże, jej trzyletnia córka miała absolutną rację.
Do kancelarii ojca wparowała jak burzał portier posłał jej zdziwione spojrzenie, kiedy minęła go bez słowa, kierując się w stronę wind. Kątem oka zauważyła, jak chwyta słuchawkę od telefonu i wybiera numer, zapewne do asystentki ojca. Minuta jazdy ciągnęła się w nieskończoność. Ayla była zła, raz za razem ocierając mokre od łez policzki. Octavia czuła zaś rosnącą gulę w gardle, oraz to, że zaczynały ją szczypać kąciki oczu. To wszystko było pojebane. — Zajmij się nią przez chwilę, proszę — zwróciła się do Alice, zostawiając wraz z nią Ay. Sama zaś ruszyła do gabinetu ojca, a wchodząc tam zastała zarówno Jacka, jak i swojego starszego brata, Felixa. Bez słowa spojrzeli na nią, a jej ojciec wyłączył telewizor. Długo stała, nie odzywając się. Bo tak naprawdę nie wiedziała, co ma powiedzieć. — Tay, podejrzewaliśmy — pierwszy odezwał się Felix, rozpinając guzik koszuli. — Ale nie byliśmy pewni. Howard dobrze to rozegrał — dodał, spoglądając na brunetkę. Octavia zaś opadła na miękki fotel, przymykając oczy. Jej głowa pulsowała. Bolała jak jeszcze nigdy. — Co wiecie? — zapytała w końcu, zachrypniętym głosem. Nawet nie wiedziała, kiedy po jej policzkach zaczęły płynąć łzy. — Po tym… po tym co wtedy stało się na imprezie, widocznie lekarzom udało się go odratować. A Robert potem zrobił resztę. Nie wiemy, gdzie przebywał — tym razem to Jack Blanchard zabrał głos. Spojrzał na swoją córkę, nie kryjąc żalu. Sam był wściekły, że przez tak długo i on był wodzony za nos. Octavia wstała z miejsca, podchodząc do okna. Spojrzała na miasto, ludzi, którzy tłoczyli się na nowojorskich ulicach, na samochody stojące w korku. — Weźcie Ay do siebie — poprosiła, odwracając się w stronę ojca. Mężczyzna zlustrował ją uważnym spojrzeniem, kiwając delikatnie głową. — Nie rób nic głupiego — poprosił, na co Octavia jedynie prychnęła. — Nigdy nie robiłam nic głupiego — rzuciła w stronę ojca. Owszem, że robiła. Na przykład rok temu, załamując się całkowicie, rzucając się w wir imprez i używek, byleby o wszystkim zapomnieć.
Nogi tak naprawdę poniosły ją przed siebie. Wszystko w środku krzyczało, żeby to zostawiła. Żeby tam za nic nie szła. Ona jednak nie słuchała w tym momencie nawet samej siebie. Była zła, wkurwiona i rozczarowana. Zdradzona w jakiś sposób, potraktowana jak cholerna zabawka. Bo zawsze liczył się tylko on. Zawsze. Zatrzymała samochód po apartamentowcem, gdzie mieszkał Jackson. Bo w tym mieście nie było innego miejsca, gdzie mógłby być, chyba, że mogło chodzić jeszcze o przystań dla jachtów. Kilka dłuższych chwil siedziała w samochodzie, stukając palcami o kierownicę, aż w końcu wyszła, zatrzaskując za sobą drzwi samochodu. Portier miał minę, jakby zobaczył ducha, kiedy przekroczyła próg lobby, kierując się w stronę wind. — Pani Blanchard — zaczął, ruszając w strone Octavii, która weszła do windy. — Ale tam nikogo… — zaczął, stając zszokowany. — Daj spokój, oboje wiemy, że to nieprawda — Octavia uśmiechnęła się ironicznie, naciskając guzik z odpowiednim numerem piętra.
Czuła, jak robi jej się niedobrze. Chciało jej się wymiotować. I krzyczeć. Nie, wrzeszczeć ze złości. Kiedy winda się zatrzymała, Octavia wyszła na puste piętro. Skierowała się w stronę dobrze znanych sobie drzwi. I stanęła, jakby ją wmurowano. Na zmianę było jej gorąco i zimno, czuła kropelki potu, które spływały jej po karku. Później uniosła dłoń. I nacisnęła dzwonek. A w duchu prosiła, żeby to wszystko okazało się nieprawda. Żeby tam, po drugiej stronie drzwi, znajdował się ktokolwiek inny. O.
Chyba pierwszy raz w życiu prosiła, żeby to wszystko poszło inaczej. Żeby na przykład przed nią stanęła Camilla, z tym swoim zimnym, przenikliwym spojrzeniem i grymasem wyższości, który zazwyczaj gościł na jej twarzy. Albo jakiś zupełnie obcy człowiek, który sprząta mieszkanie. Naprawdę, w tym momencie chciała, żeby to był ktokolwiek inny. Żeby to, co usłyszała, okazało się nieprawdą. Bo przecież go już nie było. Od roku go, kurwa, nie było. O wiele łatwiej już przychodziło jej myślenie o tym, co stało się tamtego wieczoru. Już tak bardzo nie przerażał ją tamten widok, który czasami nadal nawiedzał ją w snach, wybudzając z nich. O wiele łatwiej przychodziło jej myślenie, że może w jakiś sposób jest już spokojniejszy, niż był za życia. — Ja pierdolę — szepnęła do siebie . Boże, ja jej było niedobrze. Nie wiedziała, że aż tak mogą uginać się pod nią nogi, i że tak szybko ze stresu może bić serce. Ta cisza wokół niej w ogóle nie pomagała. Słyszała cichy szum wentylacji, stłumione odgłosy z innych mieszkań. Gdzieś obok leciała muzyka poważna. Ktoś słuchał Vivaldiego. Z drugiej strony dobiegł ją dźwięk telewizora, oraz popołudniowych informacji. Nie wiedziała, czy to tak reagował jej organizm, że po prostu zwracała uwagę na takie błahostki, żeby za dużo nie myśleć, czy próbowała sama siebie w jakiś sposób uspokoić. Ale to uspokojenie się w ogóle jej nie wychodziło. Głowa pulsowała z bólu, do tego stopnia, że aż zaczęło jej szumieć w uszach. Nagle znów usłyszała kroki, które dochodziły z jego mieszkania. Ile już minęło? Kilka sekund? Minut? Sama Octavia już nie wiedziała, ile tu stoi. Uciekaj. Cichy głos w jej głowie zaczął krzyczeć. Głośniej i głośniej, chcąc ją tym samym wybudzić z tego dziwnego zawieszenia, w którym się znalazła. Od tego stresu bolało ją całe ciało. Od głowy po koniuszki palców. Zaciskało się niebezpiecznie, jakby ktoś wsadził ją do imadła i zaczął powolną torturę. Chciała się odezwać, jednak głos uwiązł jej w gardle. Nawet przełknięcie śliny nic nie pomogło.
Wtedy usłyszała, jak drzwi się otwierają. Zamknęła oczy na te kilka sekund, wypuszczając powietrze z ust z cichym świstem. Kiedy je otworzyła, zobaczyła Jacksona. Poważniejszego. Może dojrzalszego, ale nadal z tym niebezpiecznym błyskiem, który krył się w jego oczach. Odruchowo zrobiła krok w tył. Potem kolejny i kolejny. Jej plecy napotkały przeszkodę w postaci ściany budynku. Była okropnie zimna, albo tak jej się wydawało. — Ja… — zaczęła. Głos miała zachrypnięty, drżący, jak nigdy wcześniej. Nie było w niej ani grama pewności, którą wszyscy w niej znali. Octavia zawiesiła znów spojrzenie na Jacksonie. Na tym, jak blisko niej był. Wystarczyło , że zrobiłaby kilka kroków i mogłaby być przy nim. Zamiast tego, zrobiła coś zupełnie innego. Pokręciła głową, odpychając się od ściany. Zakręciło jej się w głowie, ale ruszyła przed siebie, w stronę winy. Niepewnym, aczkolwiek szybkim krokiem. — To nieprawda — szepnęła do siebie, kręcąc głową na boki. To była cholerna nieprawda, ktoś robił sobie z niej żarty. Cholernie ponure. Nacisnęła guzik przywołujący windę, a potem zrobiła to kolejny i kolejny raz, jakby to w jakikolwiek sposób miało pomóc w tym, że przyjedzie ona szybciej. Była nerwowa, Jack chyba widział ją w takim stanie pierwszy raz. Odwróciła głowę w jego stronę. Stał, patrząc na nią. I nagle poczuła wściekłość. Rozlewała się powoli po jej ciele, niczym lawa. Nie było wybuchu, jak się spodziewała. Niewiele myśląc, ruszyła w jego stronę. Stanęła tuż naprzeciw, kiedy zrobił jej miejsce, by mogła wejść do mieszkania. — Jak, kurwa mogłeś?! — wysyczała w stronę Jacksona. O.
Octavia tak naprawdę nie chciała znać odpowiedzi, na pytanie, które zadała. Nie wiedziała czemu, ale wolała żyć w przeświadczeniu, że go nie ma. Bo na ten moment, cokolwiek by jej powiedział, to nie miałoby żadnego znaczenia. Każde z nich o tym wiedziało. Cokolwiek by powiedział, to nie miałoby w tym momencie znaczenia, bo przecież jak można wytłumaczyć własną śmierć. Nie można. Jakkolwiek by Jackson chciał się tłumaczyć, to było na nic. Patrzyła na niego, ale zupełnie inaczej niż kiedyś. Kiedyś z nim walczyła, za każdym razem, jak ich świat się walił. Ratowała ich oboje, nie patrząc na to, jak ciężko by było. To ona ciągnęła ich związek. To ona była przy Jacksonie, nawet jeśli ten ją odtrącał. Zawsze była. Nawet w tym najgorszym momencie. Wspomnienia tamtego dnia uderzyły w tym momencie ze zdwojoną siłą. Otworzyły się dawno zamknięte drzwi, których Octavia już nigdy miała nie otwierać. Jackson zawsze próbował z nią konkurować. Zazwyczaj udało mu się wygrywać. Zamknąć niewygodny temat, udobruchać. Tylko on wiedział, jak to zrobić, by Octavia mu odpuściła, żeby już nie starała się, aby wszystko było tak, jak ona chciała. Teraz jednak był w takiej pozycji, że nic nie mogło mu pomóc.
A ona chyba pierwszy raz w życiu poczuła bezradność. To było dziwne uczucie, kiedy nie wiedziała co ma zrobić i jak postąpić. Kiedy nie miała w głowie praktycznie żadnych słów na tą całą sytuację. Tu nawet nie było żadnej innej drogi wyjścia. Spojrzała na niego, oczami pełnymi smutku i żalu. Bólu, który tylko ona czaiła przez ostatni rok. Rozgoryczenia i rozczarowania jego osobą. Znowu ktoś jej odebrał możliwość, by przeżyła to wszystko na swoich zasadach. By pogodziła się ze stratą. Bo tak, straciła go, i mimo, iż na początku chciała odzyskać, teraz już tak nie było. Chciała ruszyć do przodu, ale ktoś skutecznie jej to uniemożliwił. — No powiedz coś! — warknęła rozzłoszczona, odchodząc od niego. Nie chciała być tak blisko. Bała się tej bliskości. Nie wiem. Dwa krótkie słowa, które teraz brzmiały tak absurdalnie, że Octavia aż zaśmiała się ironicznie, kręcąc głową na boki. Odwróciła się do niego plecami, robiąc kilka kroków przed siebie. — Ty nigdy nie wiedziałeś, od czego zacząć. Zawsze robiłeś wszystko na okrętkę, byleby wyszło na Twoje — powiedziała z wściekłością. Odwróciła się w stronę Jacksona, po jej policzkach znowu spływały łzy. Boże, jak ona nienawidziła być słaba. Nienawidziła ukazywać tej słabości. — Łatwo?! Czemu zawsze do cholery myślisz o sobie? Czemu nigdy nie przyjdzie Ci przez myśl, że warto na chwilę porzucić te Twoje pieprzone Ja. Nawet teraz. Ty, ciągle Ty, ty i Ty! Czemu nie pomyślisz o mnie. Czemu nigdy, kurwa, nie myślałeś o mnie?! — zapytała zapłakana. Otarła łzy, wciągając powietrze w płuca. — Nienawidzić— prychnęła, chcąc ukryć tym samym szloch, który wyrwał się z jej płuc. — Nawet nie masz pojęcia, jak bardzo bym chciała Cię nienawidzić, Jackson — powiedziała, spoglądając na niego. Nie chciała tego mówić na głos, że nawet po tym wszystkim nie czuję do niego nienawiści, a jedynie złość. Było też rozczarowanie, ale nie było tam nienawiści, choć wiedziała, że powinna go nienawidzić z całego serca. Bo każda inna osoba na jej miejscu by tak zrobiła. I mogła nienawidzić tysięcy, ale Jack nigdy nie znalazłby się w tym kręgu.m, oboje dokładnie intymne wiedzieli. Zamilkła, uspokajając oddech. Było jej gorąco od tych wszystkich emocji. A jednocześnie czuła, jak przez ciało przebiega dreszcz i nagle robiło się jej zimno. Pociągnęła nosem, odwracając głowę w bok. — Boże. To jest jakiś nieśmieszny żart — powiedziała, przymykając oczy. Mogła wyjść. Zostawić go i nie czekać na nic więcej. Potem udawać, że o niczym nie wie i ignorować jego osobę. Jednak, zamiast to zrobić, Octavia skierowała swoje kroki i po chwili usiadła na kanapie, z ciężkim westchnieniem. — Masz jakieś tabletki przeciwbólowe? Głowa mi zaraz pęknie — jęknęła, kładąc ręce na czoło. To wszystko było pojebane. Nawet jak na ich dwójkę. O.
Czuła, jak powoli cała ta złość opuszcza jej ciało, zaś na jego miejsce wstępuje zmęczenie. Przeogromne , rozlewające się po całym jej ciele zmęczenie, jakby właśnie ukończyła najgorszy maraton w swoim życiu, gdzie nie było litości. Bo w sumie nie było, Jackson nie miał dla niej litości, kiedy powrócił. I choć Nowy Jork był ogromnym miastem, to ich świat był hermetyczny. Mogli wpaść na siebie dosłownie wszędzie tam, gdzie spotykała się elita miasta. I to jej nie pasowało. Zrobiła to, co robiła zawsze. Wyciągnęła na wierzch wszystkie błędy ostatnich lat. Wszystkie, jakie tylko przyszły jej do głowy, a oskarżenie, że myślał tylko o sobie, było idealne. Bo Jack zawsze stawiał siebie na pierwszym miejscu. Liczył się tylko i wyłącznie on, zawsze. Inni mogli podziwiać go z dołu i wkurwiać się, tak jak Octavia, kiedy odpychał wszystkie argumenty przeciwko sobie. I naprawdę, sądziła, że jak zawsze, za chwilę usłyszy to jego znane przesadzasz i dramatyzujesz, ale to nie nastąpiło. Ten brak słów wybił ją nieco z rytmu. Myśli chaotycznie przebiegły przez jej głowę. Ból nie zelżał. Spojrzała na Jacksona, nieco zdziwiona, kiedy nie podjął się próby, by poprowadzić rozmowę tak, by wyszło na jego. Octavia zmarszczyła brwi, przyglądając mu się. Z nieukrywanym zaciekawieniem, oraz szokiem wypisanym na twarzy. Lustrowała z uwagą jego twarz, która tak dobrze znała. Mimo roku, nic się nie zmieniło, oprócz jego spojrzenia. Było w nim coś nowego, co widziała pierwszy raz. Jakby dotarło do niego, że ona była w stanie zrobić dla niego wszystko. Że była jedynym stałym punktem w jego życiu, który się nie zmieniał. Była jego domem. Kiedyś owszem. Kochała go do tego stopnia, że była w stanie wytrzymać wszystkie jego zachowania, znieść jego najgorsze wersje. Wybaczyć wszystkie raniące słowa i czyny. Ale to było kiedyś. Rok temu. Nie teraz. Odebrała od Jacksona tabletki, od razu biorąc dwie. Kiedy wspomniał, że to najmocniejsze, co tu znajdzie, zaśmiała się ironicznie. — Niespotykane — rzuciła, popijając tabletki. Z westchnięciem oparła głowę o oparcie kanały, spoglądając w sufit. Ta cisza, która między nimi nastała, była tak gęsta, że spokojnie ją można było kroić nożem. — Niczego od Ciebie nie oczekuję. Tak naprawdę nigdy nie powinnam od ciebie czegokolwiek oczekiwać, Jack — powiedziała, wzruszając przy tym ramionami. — Zabrzmi to okrutnie, ale pieprzyć Twojego ojca. Gdyby nie jego pojebany pomysł, wszystko mogłoby się potoczyć zupełnie inaczej — powiedziała. Poprawiła się na kanapie, siadając na niej wygodniej dopiła wodę i odstawiła pustą szklankę na stolik przed sobą. Rozejrzała się wokół. Czuła się dziwnie, będąc tu ponownie. Nieswojo i nie na miejscu. Odetchnęła głęboko, poprawiając włosy. Potarła dłońmi uda. — Nie wiem co teraz. Nie mam pojęcia, co zrobić — powiedziała szczerze. — Ja nawet nie wiem, jak się mam zachować. Co o tym wszystkim myśleć. Nie wiem, totalnie nie wiem. Pierwszy raz jestem w sytuacji bez wyjścia, Jack. A ja nie lubię sytuacji bez wyjścia — w jej głosie dało się wyczuć nutkę złości, gniewu, ale chyba bardziej na samą siebie. — Co powinnam zrobić? Co my powinniśmy zrobić? — zapytała, spoglądając na niego.
Dopiero teraz do niej powoli docierało, że nie powinna tu przychodzić. Mogła iść tylko do ojca, wysłuchać co ma do powiedzenia i po prostu zostawić ten temat. Nie powinna próbować się z Jackiem w ogóle kontaktować. Ich historia zakończyła się rok temu, niedopowiedziana i urwana. Tak powinno pozostać. Jednak coś w jej środku chciało tu przyjść, ujrzeć go ponownie. Przekonać się, że jest prawdziwy, że to żaden sen, i po prostu jest. I był. Namacalny, tak blisko jak tylko mógł być. Bo każde z nich trzymało dystans, bojąc się przekroczyć tą niewidzialną linię. Bojąc się tego, co może się wydarzyć, kiedy przekroczą granicę. — Ja też nie wiem — powiedziała to cicho i spokojnie, choć cała sytuacja, dla innych, nie byłaby taka spokojna. Ale co miała tak naprawdę zrobić? Co by dały tutaj krzyki, wyzwiska i słowa pełne gniewu? Przecież w żaden sposób nie cofnęłyby podjętych decyzji, wypowiedzianych słów. Nie mogli nic zrobić, tylko iść do przodu. Żyć, tak jak nauczyli się tego w ciągu ostatniego roku. Nauka ta była trudna, ale po jakimś czasie Octavia zaczynała zauważać, że da radę. Sama, choć było to na początku ciężkie do pojęcia. Obserwowała, jak Jackson powoli wstaje ze swojego miejsca i podchodzi do okna. Wiedziała, że zrobił to specjalnie, bo gdyby nadal na nią patrzał, to nie wypowiedziałby tych wszystkich słów. Odwróciła się w jego stronę, wpatrując się w plecy blondyna. Przemknęło jej przez myśl, żeby do niego podejść, znaleźć się na tyle blisko jak kiedyś, ale nie zrobiła tego. Nie chciała przekroczyć tej niewidzialnej granicy. Za to uważnie słuchała jego słów, zapamiętując je. Bolało, tak cholernie bolało, bo Octavia wiedziała, do czego Jackson zmierza. Nie przerwała mu, jak kiedyś. Nie powiedziała, że gada głupoty. Nie powiedziała, że przecież i tak jest jedną z najważniejszych i stałych osób w jego życiu. Bo już nie była. Nerwowo zaczęła skubać materiał ciemnych spodni, jakby ten gest miał uspokoić jej szalejące myśli. Odwróciła głowę, spoglądając na swoje kolana. Bolało. Tak kurewsko bolało. Jego słowa były gorsze niż tortury. Były takie dosadne, jak chyba jeszcze nigdy. Jackson był pewny swoich słów, dokładnie też wiedział, czego mogła Octavia chcieć. I choć ona sama przed sobą udawała, że tak wcale nie było, głęboko w niej zostało zasiane ziarenko nadziei, kiedy dowiedziała się, że on wrócił. Zamrugała, przełykając też ślinę. Nie wiedziała co powiedzieć, co zrobić. Bała się nawet ruszyć, w obawie przed tym, że Jack rozpozna, co za uczucia do niej siedzą. W końcu się przemogła, spoglądając na niego. Wstała, poprawiając kosmyki ciemnych włosów. Nerwowo zaczesała jedno pasmo za ucho. — zawsze zależało mi na tym, żebyś w końcu odnalazł siebie, Jack — powiedziała, posyłając mu spojrzenie. Nawet zmusiła się, by lekko się uśmiechnąć. — Każde z nas rok temu zaczęło nowe życie. Oboje chyba wiemy że… że nie ma do czego wracać. Nic, oprócz Ayli nas tak naprawdę nie łączy — dodała, robiąc kilka kroków w jego stronę. W końcu zatrzymała się, może niecały metr od niego, a i tak odniosła wrażenie, że jest zbyt blisko niż powinna. — Pójdę już. Nic tu po mnie, tak naprawdę. Jeśli chciałbyś porozmawiać, o czymkolwiek, to się odezwij. Zadzwoń albo napisz. Nie musisz teraz, bo masz na pewno dużo rzeczy związanych z firmą. Ale kiedy już to poukładasz, to po prostu chciałabym… chciałabym wiedzieć, jakie masz plany. Czy weźmiesz w nich też pod uwagę Ay. O nic więcej mi nie chodzi — wyjaśniła. Zrozumiała każde jego słowo, szanując podjęte decyzje. Bo nie miała tu już nic więcej do gadania. Wyleczył się z Ciebie. Teraz Twoja kolej. Cichy, nieznośnie okrutny głos odezwał się w jej głowie. I choć w tym wszystkim był ogrom prawdy, to i tak ją to wszystko bolało. Znacznie bardziej niż kiedyś, bo wiedziała, że tym razem nie będzie powrotu. Nie zaczną jeszcze raz. Nie dadzą kolejnej szansy.
— Dobrze Cię widzieć, Jack — mówiąc to, odwróciła się na pięcie, ruszając szybkim i zdecydowanym krokiem w stronę wyjścia, bo wiedziała, że gdyby została tu dłużej, z każdą chwilą byłoby jeszcze gorzej. Ona czułaby się gorzej. Nie czekała na słowa pożegnania z jego strony. Nie chciała ich słyszeć. Nie chciała się rozpadać jeszcze bardziej, jak robiła to właśnie teraz. Zatrzasnęła za sobą drzwi, idąc w stronę windy. Była na szczęście na piętrze, nie musiała długo czekać. Wchodząc do środka, poczuła się jak w klatce. Zagoniona w róg, bez żadnej możliwości ucieczki. I nie uciekała przed Jacksonem, uciekała przed własnymi uczuciami, które znów wzięły górę.
Kiedy winda zatrzymała się na dole, Octavia ruszyła w stronę wyjścia z apartamentowca, żegnana przez portiera. Zauważyła jego smutny uśmiech, usłyszała nawet ciche westchnięcie. Ten mężczyzna był jednym z niewielu osób, które mogły obserwować ten cały chaos w życiu Octavii i Jacksona. Zimny nawiew klimatyzacji nieco ją ostudził, choć to i tak nie było to, czego Octavia w tym momencie potrzebowała. Musiała się wyrwać, znaleźć w zupełnie innym otoczeniu i na pewno nie chciała być sama tego wieczoru, bo by po prostu zwariowała. Nowy Jork nigdy nie spał, odnosiła wrażenie, że jej znajomi też nie spali. Wystarczyła jedna wiadomość, by wiedziała, gdzie się pojawić.
Pierwszy kieliszek tequili smakował okropnie. Palił ją w gardło i przywoływał na twarz grymas, ale Octavia czuła, że tego wieczoru będzie potrzebować o wiele więcej alkoholu. Że tylko on mógł na chwilę uciszyć ten ból w jej duszy, który towarzyszył jej od momentu spotkania z Jacksonem. Obok siedziała Heather, słuchając uważnie tego, co mówi brunetka i tylko dolewając jej kolejny kolejki. Użalanie się nad sobą nie było w stylu Octavii. Teraz jednak, musiała wyrzucić z siebie tańcach żal i smutek, bo zjadłoby ją to od środka, gdyby nadal to w sobie trzymała. Kolejne łyki alkoholu były chwilowym lekarstwem. To było jej placebo, które miało uspokoić cały ten chaos, który w niej zapanował. — Jestem beznadziejna — powiedziała kolejny raz tego wieczoru, spoglądając na panoramę miasta. Klub, w którym przebywała Octavia i jej znajomi, znajdował się w centrum miasta. Miał kilka sal i taras widokowy, na którym właśnie siedziała z Heather, żaląc się jej. — Chyba czas odpuścić, Tay — Chłodna dłoń jej koleżanki spoczęła na ramieniu Octavii. Ta uśmiechnęła się smutno, wypijając kolejny kieliszek alkoholu. Wszyscy mieli rację. Pora odpuścić.
Spojrzała na godzinę na telefonie. Było wpół do trzeciej nad ranem. Ulice Nowego Jorku, mimo tej godziny, nadal były pełne ludzi. Zadrżała, poprawiając skórzaną kurtkę. Uber się spóźniał. Widziała na aplikacji, jak kierowca krąży niedaleko, nie potrafiąc odnaleźć punktu spotkania. Octavia jęknęła, chwiejąc się na nogach. Odpaliła papierosa, przestępując z nogi na nogę. Mogła przecież pójść do mieszkania, nie miała daleko. Rozejrzała się na boki, później wyciągnęła telefon i anulowała przejazd. Nocny spacer powinien jej dobrze zrobić. Ruszyła niespiesznie przed siebie, spoglądając na miasto skąpane w nocy. Zapomniała już, jak bardzo lubiła Nowy Jork za ten widok.
— O czym ty… — mruknął Seojun, marszcząc brwi, ale jego oczy rozszerzyły się szeroko, a głos ugrzązł w gardle, gdy tylko zobaczył swojego przyjaciela rozciągniętego bezwładnie na posadzce. Otworzył usta, ale nie wydobył się z nich żaden dźwięk. Przez te kilka sekund nie był nawet w stanie złapać oddechu, patrzył na oczy Jacksona, puste oczy wpatrujące się w sufit, jakby… Jakby… — Jack? — powiedział słabo, robiąc pierwszy krok. Adrenalina sprawiła, że otrzeźwiał w kilka sekund, a strach o życie jednego z najbliższych przyjaciół rozwiał złość momentalnie, jakby to, co przed chwilą się wydarzyło, nigdy nie miało miejsca. Podbiegł szybko do chłopaka, klękając po jego drugiej stronie i złapał za jego dłoń, którą zaczął powoli gładzić. Rzucił szybkie spojrzenie na Namgiego, który zdawał się wiedzieć, co robi, ale jego wzrok sprawił tylko, że krew odpłynęła Seojunowi od twarzy. Namgi był przerażony. Było źle. — Hej, Jack… Kurwa… — szepnął cicho, głos mu się załamał. W końcu spuścił głowę, zanosząc się bezgłośnym płaczem. Każdy, kto miał do czynienia z narkotykami, miał świadomość, że nawet jeśli chłopak momentalnie uzyskałby pomoc, istniała spora szansa, że… nie przeżyje. — Jack, Jacky, będzie dobrze, okej? Spotkamy się jeszcze, już nam wszystko zaplanowałem. Pójdziemy, gdzie chcesz… — Starł drugą ręka gwałtownie łzy z policzka, śmiejąc się. Był kompletnie rozchwiany psychicznie. — Nie odpierdalaj, Howard, co? Wszyscy Twoi przyjaciele tu są, Octavia, Gab… — Przełknął ślinę. — Nie zostawiaj nas. Odsunął się w końcu od niego, gdy Namgi zwrócił się do Octavii z pytaniem. Wstał, nogi miał jak z waty, policzki czerwone, mokre od płaczu. Zrobił jeszcze kilka kroków w tył i ukrył twarz w dłoniach, klnąc głośno, a potem zsunął się w dół na zimna posadzkę. Jego przyjaciel umierał.
***
Gdy ostatnie słowa opuściły usta Dani, Seojun wydał z siebie na pół zduszony okrzyk, na pół szloch. Nie docierała do niego rzeczywistość. Jeszcze jakaś cząstka uczepiła się myśli, że Jackson stroi sobie najpaskudniejszy żart stulecia, że zaraz usłyszą, jak bierze głęboki oddech i wraca mu świadomość. Sekundy jednak mijały, a nadzieja powoli gasła. Seojun nigdy nie doświadczył śmierci bliskiej osoby. Żył takim życiem, że nie brał nawet tego pod uwagę. Nie wiedział, jak to jest, gdy serce zdaje się łamać przy każdym mocnym uderzeniu, jak powietrze może być pozbawione tlenu, jak pustka może w kilka sekund pozbawić go samego chęci do życia. Jak świat spowija szarość i nic, co jeszcze chwilę temu miało znaczenie, teraz nie ma najmniejszego. Wtulił się w drobne ciało Ari, przyciągając ją do siebie, po czym skrył twarz w zagłębieniu jej szyi i zaniósł się płaczem. Nie przejmował się osobami wokół, zasadniczo w tym momencie nie przejmował się kompletnie niczym. Chciał komfortu i ciepła, czegoś, co teraz mogła mu dać tylko jedna osoba w tym pomieszczeniu. Słyszał, jak dziewczyna szepcze mu cicho do ucha słowa pocieszenia, czuł, jak powoli głaszcze go ręka po plecach, jak całuje go w skroń, zapewniając, że jest obok niego. Chyba nigdy w życiu nie docenił tego, jak się cieszy, że ją ma bardziej, niż właśnie w tej chwili, chwili największej słabości. Nie wiedział kiedy Minsoo znalazł się po jego drugiej stronie. Dopiero po chwili zorientował się, że obejmuje go ramieniem z drugiej strony. Podniósł głowę i spojrzał na niego, cały zapłakany, z włosami przyklejonymi do twarzy. Na policzkach Minsoo dalej błyszczała świeża krew. Czy cokolwiek miało teraz znaczenie? — Przepraszam, ja… — Daj spokój, stary — odparł Minsoo, kręcąc głową. To ja powinienem cię przepraszać. Ale teraz… Nie ma to żadnego znaczenia. Siedzieli tak długą chwilę. Tak długą, że zdążyła zbiec się cała obsługa, muzyka przycichła, a w końcu i dotarli medycy, którzy tylko potwierdzili to, czego wszyscy się tak bali.
Jackson Howard umarł. — Chodźmy stąd — powiedział w końcu Seojun cicho, wyswobadzając się z uścisku. Minsoo wyciągnął rękę, by pomóc mu wstać, a blondyn przyjął ja z wdzięcznością. Był tak słaby, że nie potrafił postawić kroku, nie potykając się przy tym o własne nogi. Rzucił ostatnie spojrzenie w kierunku przyjaciela, przegryzając wargę i czując, jak policzki zalewa mu nowa fala łez. Patrzył na Octavię, której serce musiało się złamać wraz z tym, gdy Jackson wziął swój ostatni oddech. Na Gabriela w kompletnej rozsypce. Na Namgiego, Dani, Yuri i resztę osób siedzących wcześniej przy ich stole.
***
Gdy Ari wsunęła się w jego ramiona, Seojun myślał o tym, że przecież za niedługo zobaczą się przecież z Jacksonem, już się umówili. Napisze do niego za parę dni, a Howard jak zwykle odpisze mu z opóźnieniem, prawdopodobnie w dzień spotkania na dwie godziny przed, że już się zbiera do wyjścia. Pójdą do tego samego lokalu, co zawsze, zjedzą najlepsze steki w mieście, a potem pojadą bawić się w loży VIP w klubie, który jest w tym tygodniu najpopularniejszy. Jak przyjemnie było choć przez chwilę udawać, że to wszystko się nie wydarzyło. Im bardziej rzeczywistość próbowała przebić się przez ścianę kłamstw, tym wewnętrzny głos Seojuna stawał się głośniejszy. „Na pewno Jackson wyrwie jakąś piękną dziewczynę, a o północy i tak napisze do Octavii.” Dlaczego nikt nie zainteresował się jego stanem wcześniej? Może mógłbym coś zrobić! „Będziemy się wspaniale bawić, jak zawsze. Ciekawe, czy kaca uleczymy u niego, czy u mnie.” Po paru latach zapomnę jak wyglądał, jaki miał głos. „Muszę mu w końcu o wszystkim opowiedzieć ze szczegółami. Ciekawe, co się działo u niego przez tyle miesięcy… Ile razy zdążyli się rozstać z Blanchard?” Ja się zestarzeje, pójdę gdzieś dalej. On nigdy. „Pewnie znowu się spóźni.” Już nigdy się nie spotkamy. „Tęskniłem za nim. Ciekawe, czy on też?” On nie żyje. „On… nie żyje.”
***
Mieli być przecież nieśmiertelni. Im się nie zdarzały takie rzeczy. Jeśli prosili, dostawali. Jeśli żądali, nikt nie mógł odmówić. Jeśli upadali, ktoś słaniał się na nogach, by ich podnieść. Zanim otworzyli usta, już słyszeli odpowiedź. Tacy jak oni nie umierali. Seojun podniósł się gwałtownie na łóżku, wybudzając z kolejnego koszmaru. Dyszał ciężko i choć spał w samej bieliźnie, jego ciało było mokre od potu. Policzki mokre od łez. Nie pamiętał, kiedy ostatnio udało mu się przespać dwie godziny spokojnie, nie mówiąc nic o całej nocy. Wydarzenia z tamtego wieczoru zlewały się w jedną całość, jak gdyby szok otoczył mgłą jego pamięć. Pamiętał spokojne szepty Ari, gdy już dostali się do pokoju hotelowego, pamiętał, że podczas napadu szału kazał im z Minsoo się wynosić, pamiętał, jak ułożyli go na łóżku. Pamiętał, że nie przespał ani minuty do rana. Jak dużą wyrwę w sercu może sprawić utrata bliskiej osoby? Nawet wydarzenia w Korei nie pokiereszowały go psychicznie tak, jak ostatnie parę dni i choć przez lata uzbroił się w mechanizmy obronne, które trzymały go z daleka od niewygodnych uczuć, teraz nic nie pomagało. Nieważne, ile wypił, ile brał. Świat spowił mrok i szarość w momencie, gdy dotarło do niego, że człowiek, którego widzi przed sobą, właśnie przeżywa swoje ostatnie chwile, a on nie może zrobić nic, by go uratować. Paraliżujące uczucie paniki i bezradności powracało do niego w najbardziej niespodziewanych momentach, przenosząc go z powrotem na marmurową posadzkę sali balowej. Zanim wstał z łóżka wyciągnął rękę w stronę szafki nocnej, na której leżała niedopita wczoraj butelka whisky. Pociągnął spory łyk, a potem przetarł mokre oczy i zerknął za siebie na ogromny zegar wiszący na przeciwległej ścianie. Miał jeszcze sporo czasu.
— Och, ty też tu jesteś — roześmiał się Seojun, przekraczając próg kościoła, w którego drzwiach stała Camilla, matka Jacksona. Jego ojciec siedział z resztą rodziny już w pierwszym rzędzie. Oczy kobiety były zaczerwienione, ale nie napuchnięte i nie błyszczały w nich też łzy. Brunetowi przeszło przez myśl, że nie zdziwiłby się, gdyby tego dnia prywatna makijażystka Camilli nałożyła jej różowawy cień pod oczy, by wyglądała dokładnie tak, jak powinna matka, która żegnała na zawsze swojego syna. — Słucham? — odpowiedziała oburzona. Kilka osób odwróciło głowy, a Seojun zrobił krok w jej stronę. — No bo... Tak jakby... — Seojun dalej chichotał. — Wszyscy wiedzą, że jesteś głupią kurwą i że nigdy nie traktowałaś Jacksona jak syna. Nie kochałaś go. — Oparł gwałtownym ruchem obie dłonie na ramionach Camilli. — Musisz czuć teraz ulgę, co? Nagle Seojun poczuł, jak ktoś odsuwa go mocno od kobiety i ciągnie w kierunku ostatnich ław, ale nawet nie spojrzał w tył. Dalej patrzył w oczy upokorzonej Camilli, której nogi wrosły w ziemię, a twarz zmroziła w wyrazie głębokiego szoku. Poruszała ustami jak ryba wyrzucona na brzeg, nie umiejąc wydusić z siebie ani słowa, nawet wyrazów oburzenia. — Przekaż mężowi, jakby się pytał! — krzyknął jeszcze Seojun na odchodne. Silne, męskie ręce ciągnęły go i przytrzymywały w uścisku, ale i tak starał się za wszelką cenę stać w miejscu. — Że jestem tym chłopakiem, którego próbowałaś przelecieć na tej samej imprezie, na której się z nim pojawiłaś. Pewnie mnie pamięta!
***
Gniew Seojuna był zimny jak lód. Zemsta nie lubiła przecież gorączki. Wzrok prześlizgnął się po ekranie telefonu powolnie. Oczy pozostały niewzruszone, jedynie kącik ust, który lekko drgnął, wskazywał na to, że chłopakiem szarpnęły jakiekolwiek emocje. Palce zawisły przez chwilę nad urządzeniem, by potem zacząć wystukiwać kolejne literki w wyszukiwarkę — musiał się przecież upewnić, że to wszystko nie było wyssaną z palca plotką. Ale nie było. Artykuł za artykułem, filmiki, urywki z wiadomości, a w końcu i powiadomienia przesłane przez Plotkarę, potwierdziły, że to prawda. Jackson nie umarł. Jackson żył i miał się dobrze. Seojun bez wahania wybrał numer do swojego asystenta. Piętnaście minut później wsiadał na tylne siedzenie samochodu i przekazywał kierowcy informację, by ten udał się do głównej siedziby Pearl Yachts. Gdy Jackson wchodził do własnego gabinetu, Seojun już siedział na skórzanym fotelu w kącie obszernego pomieszczenia, które musiało służyć spotkaniom z klientami. Oparł wygodnie kostkę o kolano, głowę o miękki zagłówek i bawił się lodem w szklaneczce whisky. Druga, którą nalał dla Jacksona, stała przed nim na stoliku. Zmierzył chłopaka nieprzeniknionym spojrzeniem. — Kopę lat — powiedział tylko po chwili. Ale nie poruszył się.
Z początku myślał, że to jest jakiś kiepski żart. Potem zwyczajnie w świecie się wkurwił i zablokował numer, który należał do Jacksona. Ludzie mieli pojebane poczucie humoru. Wcale nie byłby zaskoczony, gdyby ktoś wygrzebał numer Howarda i stroił sobie żarty z Gabriela. Gdyby utrzymywał lepszy kontakt z resztą paczki to pewnie zapytałby się, czy oni również dostawali wiadomości „od Jacksona”. Co w końcu było niemożliwe, bo ich przyjaciel od roku gryzł ziemię i raczej nie zostało z niego już zbyt wiele. Napisał tylko raz. Krótkie odpierdol się, a po tym zablokował numer na dobre. Niejako miał nadzieję dostać od Jacka jakąkolwiek wiadomość, ale nie wierzył w żadne nadprzyrodzone moce, a już na pewno nie wierzył w duchy. Musiał to być zwyczajnie kiepski żart. Gdyby mu się chciało to pociągnąłby tę osobę do odpowiedzialności, ale był to jeden z tych rozdziałów, które Cavallaro chciał zostawić za sobą. Nie tyle co zapomnieć, a po prostu spróbować pogodzić się z tym, że stracił przyjaciela. Nawet, jeśli ich relacje nie były w ostatnich miesiącach najlepsze. Bywały napięte i wcale mu się nie dziwił. Nie planował przecież tego, że między nim, a Octavią coś się wydarzy, ale jak to dziewczyna powiedziała było minęło, a brunet nie zamierzał za nią biegać. Jakby nie patrzeć, ale już się Howardowi z tego wytłumaczyć nie mógł. I to nie był już jego problem. Octavia wybrała co dla niej najlepsze, a to najwyraźniej oznaczało odcięcie się od niego na dobre. I powrót oczywiście w najmniej oczekiwanym momencie i strojenie szopki, jakby wciąż miała do niego jakieś prawa. Między telefonami były również dziwne artykuły, które Cavallaro brał z przymrużeniem oka. Przecież to było niemożliwe, prawda? Widział, jak Howard umiera. Tu na jego rękach. Otoczony grupą najbliższych przyjaciół, ale i nieznajomych, a potem pojawiło się to najgorsze potwierdzenie. Jackson umarł. Brzmiało to wtedy niewiarygodnie śmiesznie. Oni wszyscy byli przekonani, że są nieśmiertelni. Nie ważne, ile prochów wzięli, ile kresek wciągnęli i jak wiele alkoholu wypili – zawsze wracali po tym do żywych. Może zajmowało im to parę dni, ale prędzej czy później znów było ich widać na ulicach Manhattanu. Wesołych i zadowolonych z życia. Od tamtej nocy Gabriel nie zaglądał na Plotkarę, a już na pewno nie brał jej jako głosicielkę wszystkiego co prawdziwe. To samo tyczyło się wszelkich szmatławców, które żywiły się gorącą krwią i sensacją. Wystarczyło mu, że zobaczył kilka nagłówków o rzekomym powrocie Jacksona zza grobu. Brzmiało to jak tania sensacja, w której Gabriel nie zamierzał brać udziału. Wieczór spędzał sam. Naomi wymknęła się z mieszkania w południe, bo na wieczór miała zaplanowaną jakąś sesję, a Gabriel nieszczególnie chciał wychodzić dziś na miasto. Wyszedł jedynie na spacer z Marą, a potem planował pyknąć kilka misji w grze, może zamówić jakieś żarcie i spędzić nudny wieczór w swoim towarzystwie. Żadnej eks. Żadnej nowej dziewczyny. A już na pewno żadnego zmarłego przyjaciela. I tak mu leciał czas. W tle leciała muzyka, skupiony był na graniu. Przygaszone światła w lofcie i spokój, który w nim panował pomagały Gabrielowi wczuć się w niekomfortową atmosferę horroru, który sobie wybrał na dzisiejszy wieczór. Nic nie mogło pójść źle. Zdążył nawet zapomnieć o tym, jak jeszcze kilka dni temu walczył z głupimi połączeniami, które niejako miały wychodzić od Jacksona. Mara spała na drugiej połowie kanapy, pochrapując co jakiś czas bądź poruszając uszami, kiedy we śnie najwyraźniej biegła za królikiem. To miał być spokojny wieczór. I było tak, dopóki nie przeszkodził mu dzwonek do drzwi. W pierwszej chwili miał ochotę go zignorować. Nie zapraszał nikogo. Naomi miała klucze i mogła wejść w każdej chwili, więc kto się tu do cholery pchał? Ale dzwonek nie ustępował, a Gabriel czuł narastającą irytację, gdy nieproszony gość nie odchodził. — Ja pierdolę. — Mruknął pod nosem. Zatrzymał grę i niechętnie podniósł się z miejsca. — Lepiej, żeby to było dobre. Przechodząc przez mieszkanie nie miał pojęcia do czego idzie.
Był przekonany, że to może sąsiad albo ktoś znów wpuścił dzieciaki, które sprzedają ciastka i zbierają na rower. Nie pomyślał, aby spojrzeć w kamerę czy przez wizjer. Otworzył drzwi przekonany, że to kolejna nieistotna wizyta. Jednak w momencie, kiedy wzrok mężczyzny spoczął na postaci stojącej przed drzwiami poczuł, jak wszystkie wnętrzności mu opadają w środku. Dłoń zacisnęła się na klamce, a Gabriel przez moment był pewien, że wzrok płata mu fila. Bo to przecież było niemożliwe, aby Jackson stał przed jego drzwiami.
— To zwolnij ją. — Zabrzmiało to w jego ustach jak pytanie. — Ja bym ją zwolnił. Seojun uważnie obserwował chłopaka, każdą drobną zmianę na jego twarzy — od zaskoczenia, smutku, poczucia winy, aż do drobnej irytacji jego milczeniem. I chciał być odporny, i może z zewnątrz właśnie tak wyglądał, ale w środku czuł tak ogromną wściekłość, że w tym momencie najchętniej, zgodnie z podsuniętym przez Jacksona scenariuszem, przywaliłby mu prosto w twarz. I nie miało nawet znaczenia, co Howard by w tym momencie zrobił. Nawet gdyby teraz faktycznie pokornie spuścił głowę, wziął na siebie winę, wyrecytowałby mu wiersz lub padł na kolana, Seojun nie zachowałby się inaczej. To, co zrobił chłopak, było zwyczajnie nieludzkie, a takiego bezmyślnego okrucieństwa nie mógł mu od tak wybaczyć — a już na pewno nie zwykłym “sorry, stary, że się nie odzywałem”, na które najwyraźniej Jackson miał największą chrapkę. — Zgadywać, jak się dowiedziałem? Kurwa, macie z tą swoją sekretareczką wiele wspólnego, może jej jednak nie zwalniaj? Wychylił szklaneczkę i wypił zawartość na raz. Nigdy nie lubił whisky. Lubił słabe i słodkie alkohole, które mógł pić całą noc w niewielkich dawkach, lubił słabe papierosy, których mógł dużo palić i najwyraźniej lubił rozpadać się na milion kawałeczków jak małe dziecko, bo lubił też słabą psychikę. — Nie przyjechałem tutaj się przekomarzać. Mam pytania. — Odstawił szklankę z trzaskiem na blat stolika, który oddzielał go od Jacksona. — Po pierwsze, czyj to był pomysł? Po drugie, dlaczego? Co ten najbardziej kuriozalny scenariusz miał dobrego komukolwiek przynieść? Po trzecie, dlaczego? Co ciebie samego kurwa podkusiło, aby dać wszystkim uwierzyć, że nie żyjesz? Po czwarte, dlaczego? Seojun zmrużył lekko oczy. — Ilość narkotyków jaką wciągnąłeś tamtej nocy wydaje się mało przypadkowa… Dla. Kogoś. Kto. Cię. Zna.
To wyjście z mieszkania Jacksona było znacznie inne, niż poprzednie. W tym wyjściu nie było już powrotu jak kiedyś. Miała wrażenie, jakby zamknęła za sobą pewien rozdział życia, choć tak naprawdę jakaś jej część krzyczała, że nie chce tego robić. Bo tak, jego powrót dał jej jakąś nadzieję, choć sama nie wiedziała na co. Przecież Jack dał jej nawet nie subtelnie do zrozumienia, że nie wrócił tu odbudowywać wszystkiego, że chce zacząć wszystko na nowo, zupełnie sam. I w jakiś sposób to zaakceptowała, choć naprawdę te słowa w jakiś sposób ją dobiły. Bała się je usłyszeć, a jednak Jack nie pozostawił na niej suchej nitki, mówiąc, że nie chce niczego naprawiać. że nowe życie mu się podoba i ta jego nowa wersja też mu odpowiada. Dlatego stwierdziła, że musi zapić te smutki. Może ostatni raz. Może jutro obudzi się z myślami, że wszystko będzie dobrze. Może pojawi się jakaś nowa motywacja, że powrót do Nowego Jorku był dobrym pomysłem.
Letni wiatr rozwiewał jej włosy, które zasłaniały widok. Octavia raz po raz zaczesywała niesforne pasma za ucho, łapiąc się na tym, żeby nie przypalić ich papierosem. Minęła ją grupka roześmianych nastolatków. Wyminęli ją, odprowadzając wzrokiem. Może zrobili jej jakieś zdjęcie, ale naprawdę, miała to totalnie gdzieś. Midtown wyglądało bardzo ładnie, skąpane w nocnym świetle miasta. światło tutaj było ostrzejsze niż w innym miejscu. Nawet przystanęła na moment, spoglądając na wieżowiec przed sobą. Przez krótką chwilę przyglądąła się budynkowi, aż w końcu ruszyła przed siebie. Nie miała daleko do domu, a ten nocny spacer jakoś nieco ją oczyścił. Nagle w jej głowie zapanował spokój, poczuła jakąś lekką ulgę, a może to był tylko złudzenie. Nieco zdziwiło ją to, kiedy zobaczyła samochód Jacksona obok siebie. Przystanęła, uginając nieco kolana, by móc na niego spojrzeć. Robiła to dłuższą chwilę, nim się odezwała. — Anulowałam ubera. I dzięki, ale wolę się przejść — powiedziała, siląc się na uśmiech. Nie sądziła, że go znowu zobaczy, że po nią przyjedzie. I w sumie, kto mu dał znać, gdzie jest? I czemu, do cholery, postanowił po nią pojechać? Kiedy nie odjeżdżał, tylko nadal czekał, Octavia westchnęła, dopalając papierosa. Niedopałek zgasiła butem, a później, chcąc nie chcąc, wsiadła do samochodu. Bo wiedziała, że Jack nie odpuści. Zapięła pasy, spoglądając przed siebie. Ta sytuacja była dziwna. Oboje raczej chcieli, aby ten wieczór skończył się inaczej. — Nie musiałeś — odezwała się w końcu, spoglądając na niego. Szybko i krótko, później znów spojrzała na ulicę przed sobą. — Zastanawiałeś się nad tym, czemu nigdy nie chodziliśmy na spacery? W sensie, wieczorem. Chyba nigdy nie byliśmy na mieście, tak po prostu pochodzić. Wiecznie chodziliśmy tylko na imprezy, z klubu do klubu — powiedziała, łapiąc się na tej dziwnej myśli, która pojawiła się w jej głowie. Ta myśl była tak abstrakcyjna, jeśli wzięło się pod uwagę ich aktualną sytuację. Octavia nawet cicho się zaśmiała, kręcąc głową na boki.
Octavia wzruszyła delikatnie ramionami, spoglądając na miasto przez szybę. Wszędzie było niebezpiecznie, wszędzie mogło coś się stać. — Tu jest trochę lepiej niż we Francji — powiedziała, odgarniając kosmyk włosów za ucho. — Niektóre dzielnice są naprawdę niebezpieczne. Tutaj jeszcze nie jest tak źle— dodała. Tam na przykład czasami dało się wyczuć, że wieczorem lepiej nie wychodzić i zostać w domu. Tutaj, szczególnie dzisiaj, jakoś nie czuła żadnego zagrożenia. Chyba wszystko było jej w sumie obojętne. — Ale powinieneś to olać, nie przyjeżdżać po mnie — powiedziała po chwili. Jeśli mieli zacząć wszystko na nowo i osobno, powinni zdecydowanie skupić się na znacznie ważniejszych sprawach, niż jej samotne, nocne spacery, kiedy była wstawiona. Przecież nic jej nie było. Sama też nigdy nie zastanawiała się nad tym, czemu nie chodzili na spacery. I czemu nagle one wydały jej się tak cholernie ciekawe. Te kilka lat wstecz ich życie wydawało się takie beztroskie. Imprezy, alkohol, używki. Wakacje ze znajomymi. Mieli wszystko to, o czym tak wielu marzyło. A potem jakby każde z nich zderzyło się z rzeczywistością. Oni zaliczyli wpadkę, na świecie pojawiła się Ayla. Ich związek, jeśli tak można to było nazwać, rozpadł się totalnie. A później została sama i się zgubiła. Potrzebowała pomocy, o którą tak ciężko jej było prosić. Bo nigdy to nie miało miejsca. To zawsze ona pomagała. — Na początku nie umiałam się przyzwyczaić do ciszy — zmarszczyła brwi. — Zawsze musiało być wokół głośno, żebym mogła zagłuszyć myśli. Było ich tak wiele. I… denerwowało mnie to. Bo było głośno w mojej głowie, i wokół mnie. A później, jak wyjechałam, to pojawiła się ta cisza. I tak bardzo mnie denerwowała— dodała. — Jakoś mi nieco dziwnie, od kiedy tu jestem. Ale chyba jednak tego potrzebowałam. Kilo jest wyjechać, odpocząć od tego miejsca i być gdzieś, gdzie nikt Cię nie zna. Ale z czasem zaczęłam myśleć o powrocie — spojrzała na Jacksona, który skupił się na drodze, albo po prostu zrobił to specjalnie, żeby nie spoglądać w jej stronę. Ich życie chyba lubiło ironię. Na wzmiankę o Szwajcarii, Octavia zaśmiała się cicho, odwracając głowę w stronę Jacksona. Aż nie mogła w to uwierzyć. — Szwajcaria — powtórzyła, z lekkim niedowierzaniem. Jakby nie patrząc, byli blisko siebie. Dzieliła ich tylko granica państw. Być może kilka godzin drogi. — Czemu by mi się tam spodobało? — podchwyciła, unosząc w górę lekko brew. — To wszystko jest chyba naprawdę jakimś żartem — powiedziała, ale bardziej do siebie, niż do Jacksona. — Niezmiennie. Ciągle ten sam apartamentowiec na Upper East Side. Na szczęście panowie od remontu już się zebrali — jej mieszkanie niewiele się zmieniło. Wszystko było praktycznie takie samo, jak zostawiła. Nie licząc pokoju Ay, bo to głównie on został zmieniony. — Po tym wszystkim… nie chciałeś się odezwać? Po prostu chcę to wszystko zrozumieć, jakoś to poukładać w swojej głowie — wyjaśniła. — Albo może powinnam to zostawić tak, jak jest. Nie drążyć tematu — westchnęła, przymykając oczy.
Octavia powoli odwróciła głowę w jego stronę, a później usiadła nieco bokiem, na fotelu pasażera. Teraz miała idealny widok na jego profil, który nadal był nieco skryty w cieniu, choć oni byli na rozświetlonej ulicy Nowego Jorku. Przyglądała mu się uważnie, badając rysy twarzy, chcąc znaleźć w niechęć cząstkę tego Jacksona, którego poznała i zapamiętała, ale wszystko w nim uległo zmianie, choć on starał się mówić, że tak nie jest. Że owszem, coś tam się w nim zmieniło, ale nie za dużo. A prawda była zupełnie inaczej. Jack wydawał się dojrzalszy, bardziej pokorniejszy. Jakby w kk na j odpuścił, spuścił głowę i przestał walczyć, chcąc udowodnić wszystkim wokół, że tylko jego słowo może być na wierzchu i tylko on ma rację. Nawet spojrzenie miał nieco inne. — A zawsze nie potrafiłeś sobie wyobrazić tego, że można tak spokojnie siedzieć kilka godzin — rzuciła z rozbawieniem. Europa znacznie różniła się od Stanów Zjednoczonych. Tu odnosiło się wrażenie, że wszyscy gdzieś gonią, biorą udział w jakimś wyścigu. Chcą być pierwsi. I owszem, wszędzie był taki wyścig, ale było też tak, jak mówił Jack. Że siadało się w weekend w kawiarni i po prostu korzystało z wolnego. Nigdzie się nie spieszono, leniwie celebrowało się dzień. — Cóż, może masz racje. Znaczy, jeśli teraz nie ruszysz, to ten rowerzysta zdecydowanie nas wyprzedzi — dodała, nieco żartobliwie. Przecież wiecznie nie mogli tkwić w tej napiętej atmosferze, bo się wykończą. Uśmiechnęła się smutno, kiedy wspomniał o tamtym dniu. Pamiętała go jak przez mgłę. Pamiętała, że byli wtedy pokłóceni, ale nie chciała aby tak było. Chciała zgody, jak zawsze. Chciała go obok siebie. Odetchnęła głęboko. — To były sekundy, ale ciągnęły się w nieskończoność. I myślałam, że będę pamiętać wszystko, ale tak naprawdę nie pamiętam wiele. Chyba najgorszy był ten strach, a później świadomość, że Cię nie ma — powiedziała, uciekając spojrzeniem w bok. Spojrzała na ulicę, na mijane samochody, grupki ludzi. — Nie rób już takich akcji, co? Nie umieraj drugi raz, a później nie wracaj zza grobu. Babcia to chyba mi będzie kazała jakiś rytuał odpędzające złe moce odprawić. Boże, ja myślałam, że takie sytuacje mogą być tylko w filmach, a tu proszę — powiedziała, a chwilę potem zamilkła, zastanawiając się nad jego słowami. Bardzo dobrze go rozumiała. Wiedziała, jaki był Jackson. Niejednokrotnie widziała różne próby, które podejmował, i to jak one się kończyły, ale teraz gdzieś w głębi czuła, że ta jego zmiana jest zdecydowanie bardziej przemyślana. I, że on sam polubił tą nową wersję siebie. W końcu przed sobą zobaczyła apartamentowiec. Miała jeszcze chwilę, żeby w jakiś sposób zaspokoić tą potrzebę bycia przy nim te kilka minut. — Wejdziesz? Możemy się napić nawet herbaty, jeśli nie chcesz alkoholu. Oboje mamy noc z głowy, Jack. I chyba oboje mamy w sobie tą ciekawość, jak teraz wyglądają nasze życia. Bo może i jestem teraz nieco wstawiona i możesz sądzić, że u mnie się nic nie zmieniło, ale to tak nie wygląda. Ta sytuacja to jednorazowy wyskok, po prostu musiałam coś zrobić, bo w domu dostałabym do głowy. Dasz mi się poznać na nowo? Bez wracania do przeszłości. Bez żadnych prób powrotów. Po prostu pogadajmy — powiedziała, wzruszając przy tym ramionami. Kiedy zatrzymali się pod apartamentem, przez dłuższą chwilę siedziała na swoim miejscu, aż w końcu odpięła pasy, kładąc też rękę na klamce samochodu. — Więc jak? Dasz się namówić na herbatę i nocną pogawędkę? — zapytała, spoglądając na niego.
— Myślę, że na pewno szanowałbym cię o wiele bardziej, gdybyś taki miał plan. Seojun nie czuł nawet drobnego śladu wyrzutów sumienia, dając upust złośliwości. Co najwyżej lekką sensację w sercu wywołaną ulgą i zadowoleniem, że mógł sobie w jakikolwiek ulżyć we wściekłości, która nim właśnie targała. Zapytany, powiedziałby pewne, że wykazał się tak właściwie miłosierdziem, bo w tych warunkach można było od niego oczekiwać dużo gorszej reakcji. — Ale… — westchnął i pokręcił głową. — To nie ma żadnego sensu, Jackson. To sie po prostu, kurwa, nie trzyma kupy. Na cholerę twoi rodzice szliby tak daleko i narażali się na to całe zamieszanie, żeby udawać, że nie żyjesz? Zwłaszcza, że skoro właśnie bujasz się po siedzibie Pearl jako nowy pan właściciel, musiałeś być w testamencie. Trupy nie dziedziczą majątków, całe szczęście, bo w przeciwnym razie bylibyśmy w dupie, więc ktoś się już musiał tego spodziewać. Wyciągnął rękę po karafkę, by uzupełnić alkohol, a potem odpalił papierosa. — A ty, kurwa, mogłeś kupić numer na kartę, żeby zadzwonić do ludzi, na których podobno ci zależy, żeby im powiedzieć, że jednak żyjesz. Tatusiu roku. — Uśmiechnął się szeroko. — Co to za pierdolenie o jakimś odcinaniu się? Za moment się okaże, Jackson, że nauczyłeś się segregować śmieci, pijesz owsiane mleko, matcha latte, chodzisz na pilates i jesteś wegetarianinem. Będziemy musieli poznać się na nowo. Tak w zasadzie to świetnie się aktualnie bawił. Miał alkohol, papierosy i emocjonalny worek treningowy. Oh, maybe people really do not change.
A ja tego pana kojarzę... I nie ukrywam, że jego powrót mnie zaskoczył. 👀 W zasadzie to nie wiem, czy mu współczuć, czy jednak nie współczuć mu wcale, bo podskórnie czuję, że ten chłopak jeszcze pokaże rogi i zamiesza nowojorską elitą. Będę miała tutaj całkiem prostą pannę; przyszło mi do głowy, że może ciekawie byłoby ich zestawić ze sobą, biorąc pod uwagę, że prawdopodobnie nie miałaby pojęcia, kim Jackson jest, gdyby go spotkała? Może to byłby dla niego fajny reset?
Octavia była nieco zdziwiona, że jeszcze nie dostała żadnej wiadomości od swojej babci. Zwykłego zaproszenia do rozmowy, jeśli będzie tego potrzebowała. Jeszcze nie był to ten moment, kiedy chciała rozmawiać. Najpierw chyba sama musiała w głowie poukładać to wszystko, co się zaczęło dziać w jej życiu. Czekała cierpliwie na jego odpowiedź lub jakikolwiek ruch. Szczerze, spodziewała się odmowy, może słów, że to nie jest dobry pomysł. I może tu też była jakaś część racji. Nie wiedziała, czy tak to wszystko miało wyglądać, czy powinni w ogóle spędzać ze sobą czas. Czy może jednak powinni załatwić wszystkie sprawy i formalności, po czym na tym zakończyć swoją znajomość. Ta sytuacja była abstrakcyjna. Taka, która mogła wydarzyć się w filmie, ale nie prawdziwym życiu. A jednak, w pewnym momencie oboje wysiedli z samochodu Jacksona i ruszyli do jej mieszkania. Jak kiedyś. Jakby wydarzenia sprzed roku nie miały znaczenia. Czuła, jak po ciele przebiega jej dziwny dreszcz. Nie był to dreszcz przyjemności, ani też taki, który wywołany był przez jakiś strach. Nie umiała tego nazwać. Jeszcze rok temu zastanawiała się nad swoimi uczuciami do niego. Czy to była miłość, czy jednak swego rodzaju zauroczenie albo też może i uzależnienie. Bo przecież, nie potrafili z siebie zrezygnować, nawet jeśli chcieli. Ich drogi zawsze się łączyły. Odetchnęła głęboko, wchodząc do apartamentowca. Portier rzucił jej zszokowane spojrzenie, odprowadzając ich dwójkę do windy. Każdy chyba nadal nie dowierzał w to, że Jackson Howard żył i miał się dobrze, nawet sama Octavia. To było szalone uczucie, raczej nie do opisania słowami. Być z nim, tuż obok. Wręcz na wyciągnięcie ręki. Spojrzała znów na niego, kiedy w ciszy jechali windą. — Nie martw się, nie ma jej. Rodzice nie widzieli małej kilka miesięcy, więc aktualnie są jej ulubionymi osobami na świecie. I za nic nie chce wychodzić od nich z mieszkania, więc ja mam chwilę spokoju — uśmiechnęła się delikatnie. Dziwnie było z nim rozmawiać o ich córce. O kimś, kogo Octavia znała najlepiej na świecie, o kim mogłaby mówić godzinami, a on.. on jej nie znał. Nie wiedział, jakie Ayla ma przyzwyczajenia, co lubi robić i jak rozgadaną trzylatką jest. Kiedyś go winiła o to, że odszedł z jej życia, później jej przeszło. Stwierdziła, że wychowa ją sama, najlepiej jak potrafi. — Czasami pyta o Ciebie — rzuciła, jakby od niechcenia, wychodząc z windy. Z torebki wyciągnęła klucze do mieszkania, które też po chwili otworzyła. Jej mieszkanie nie zmieniło się zbytnio. Na początku czuła, że przez ostatni rok zdecydowanie brakowało w nim życia. Teraz wszystko powoli wracało do normy; w mieszkaniu walały się zabawki Ayli, jej dziecięce rysunki. Gdzieś w jej sypialni stała jeszcze nie do końca rozpakowana walizka z ubraniami, ale Octavia nie miała do tego zdecydowanie głowy. — W sumie nawet nie wiem, czy chcesz o niej rozmawiać — powiedziała, zrzucając szpilki z nóg. Teraz było zdecydowanie wygodniej. Ruszyła w stronę otwartej na salon kuchni, po czym nalała wody do czajnika, wyciągając chwile później z szafki kubki i herbatę. Spojrzała na Jacksona, opierając się plecami o kuchenny blat i splatając z sobą ramiona. — Nie wiem nawet, czy w ogóle chcesz rozmawiać — powiedziała. O.
Czajnik dał znać, że woda się zagotowała. Octavia zalała kubki z herbatą, chwytając za uszka kilka sekund później. Jeden z kubków postawiła przed Jacksonem, drugą zaś obejmując rękami. Jej łokcie spoczęły na blacie kuchennej wyspy. W ciszy rozejrzała się po pomieszczeniu. Wyglądało dla niej zwyczajnie. Od trzech lat widać było, że w jej życiu jest dziecko.m, z każdym rokiem jednak wszystko się zmieniało. Z niemowlęcych zabawek, po te dla większych dzieci. Kredki, klocki, puzzle. To były najważniejsze rzeczy w życiu Ay. Stałe i niezmienne, dochodziły tylko nowe, jeśli tylko czegoś zapragnęła. Dla Jacksona zapewne taki widok był niecodzienny. Niepasujący do jego życia. Octavia to bardzo dobrze wiedziała, i w sumie też nie chciała go do niczego zmuszać. Jeszcze chwilę temu czuła, jak alkohol krążył w jej ciele. Jak nogi nieco się plątały, kiedy próbowała stawiać kroki. Teraz, jakby nagle wszystko wyparowało. — Te słowa brzmią tak… niecodziennie. W sensie, że Ty i terapia. Głębokie rozmowy, rozgrzebywanie wszystkiego, przyznanie się do własnych win — powiedziała, nie patrząc na niego. Każde z nich musiało przyznać się do wszystkiego, co zrobili źle. Jakie błędy popełnili, czemu nie spróbowali niektórzy spraw naprawić. Ona sama musiała się przyznać do rzeczy, do których nie chciała. — Bo Cię nie pamięta. Zna Cię ze zdjęć, wie, że jesteś jej tatą. Pytać zaczęła jakieś kilka miesięcy temu, bo widziała wokół siebie inne dzieci z ojcami — powiedziała, również wzruszając ramionami. — Nie mówiłam jej za dużo. Tylko, że tu Cię nie ma. W sumie nie wiem, czy rozumiała sens tych słów. Ale chciałam… chce, żeby porozmawiała o tym z odpowiednimi osobami. Bo to ciężka sprawa dla nas, a co dopiero dla takiego malucha — dodała, upijając przy tym łyk herbaty. Napój był ciepły, i tak bardzo niepasujący do tej dusznej nocy, która im towarzyszyła. Zamilkła na chwilę, słuchając z uwagą jego słów. Podejrzewała, że pewnie wiele innych na jej miejscu, nie pozwoliłyby, aby ktoś, kto tak postawił sprawy, na nowo wszedł w życie z buciorami w ich życie. Octavia jednak nie wiedziała, co powinna zrobić, czy Jack w jakiś sposób chciał uczestniczyć w ich życiu. W sumie już przyzwyczaiła się do życia z Aylą u boku. — Rozegrałeś to chujowo, Jack — wzruszyła ramionami, spoglądając na niego. Odwróciła się bokiem, by móc na niego patrzeć bez żadnych przeszkód. — Chciałam, żeby to wyglądało inaczej, ale nie chciałeś. Tak naprawdę z jednej strony nie chcę mieszać w jej życiu, ale nie chcę też, żeby żyła w kłamstwie, bo to nie tędy droga. Tyle, że ta decyzja nie należy do mnie, a do Ciebie. Możesz wejść do naszego życia i być, albo po prostu powiedzieć, że nie chcesz tego. Wyjechać i wrócić do Szwajcarii, żyć tak jak chcesz — powiedziała. Patrzyła na niego, długo i wyczekująco, ale w żaden sposób nie oceniająco, choć mogła. Mogła naciskać i wywierać na nim presję, ale nie robiła tego w żaden sposób. Zostawiła mu dwie pary otwartych drzwi i to od Jacksona zależało, które wybierze. — Gdyby mogła, zamieszkałaby na placu zabaw. Ma plan zobaczyć wszystkie place zabaw w mieście — zdradziła, uśmiechając się przy tym delikatnie. O.
Oczywiście, że słyszał o starszym Howardzie. To był news tygodnia, jeśli mógł tak powiedzieć. Jego ojciec przyjaźnił się w końcu z Howardem, a w dodatku wiadomości sprzed roku wciąż były żywe. W przeciwieństwie do Jacksona, choć świat próbował najwyraźniej powiedzieć wszystkim, że Jackson żyje. W snach Gabriel nie przypuszczałby, że mogła za tym stać intryga. W dodatku tak paskudna. Nie spodziewał się, że te artykuły o rzekomo widzianym w mieście Jacksonie są prawdą. Wolał myśleć, że to ktoś do niego podobny, że ludziom odwaliło po śmierci Roberta, że próbują teraz kolejnej sensacji. Tymczasem przed drzwiami do jego mieszkania stał Jackson. We własnej osobie. Gabriel przez kilka sekund nie wiedział, jak ma się zachować. Gdyby coś dziś wziął spokojnie mógłby zwalić winę na kreskę. Przyćpał, widział martwych ludzi, a gdy wytrzeźwieje to wszystko wróci do normy. Tylko… Kurwa, był trzeźwy. To chyba był jego najtrzeźwiejszy rok odkąd pamiętał. Jackson wyglądał tak, jak Gabriel chciał go zapamiętać. Z tym bezczelnym uśmiechem na twarzy, jasnymi kosmykami, które opadały mu na czoło. Jednocześnie było w jego wyglądzie coś innego, czego Cavallaro jeszcze nie potrafił wskazać. Wyglądał na zmęczonego. Życiem czy udawaniem martwego? W innej sytuacji zapytałby się go, jak się czuje, jak jego matka. Jednak teraz zupełnie Gabriela nie interesowało samopoczucie Howarda i to, jak się trzyma po śmierci ojca. Jackson nie zdążył powiedzieć niczego więcej. Te krótkie zdanie, rzucone od niechcenia, jakby wracał z pieprzonych wakacji, a nie zza grobu, sprawiło, że niemal czuł, jak krew w jego żyłach zaczyna się gotować. Nie pozwolił mu powiedzieć niczego więcej. Gabriel zrobił pół kroku do przodu, a jego prawa pięć błyskawicznie przecięła dzielącą ich odległość, lądując prosto na szczęce Howarda. Cios nie miał go powalić, gdyby Cavallaro chciał go znokautować mógłby to zrobić. Kompletnie nie chodziło o to. Cios był krótki, mocny i pełen emocji, których przez ostatni rok próbował nie okazywać. — Masz minutę, aby wyjaśnić, dlaczego stałem nad twoim grobem. Cofnął się w głąb mieszkania. Mimo wszystko, ale rozmawianie na korytarzu nie należało do najrozsądniejszych decyzji. Choć chwilowo już wcale nie był pewien, czy cokolwiek w ich życiu jest rozsądne. Spędził kilka miesięcy na uporaniu się ze stratą przyjaciela. Cholera, Gabriel nawet nie był pewien, czy w ostatnich miesiącach byli przyjaciółmi. Zrobiło się dziwnie, niekomfortowo wręcz chwilami, a dawniej przecież byli nierozłączni. Jeśli gdzieś był Jackson zaraz obok niego był Gabriel. Widok tej dwójki razem nigdy nie był zaskakujący. Wspólne imprezy, nawet wspólne dziewczyny, jak się okazuje. Wspólna kreska? Żadnego problemu. Kolejna tabletka nieznanego pochodzenia? Nie ma żadnego problemu. Patrząc na Jacksona teraz nie był pewien, czy widzi przyjaciela, obcą osobę czy faceta, któremu ma ochotę przyłożyć jeszcze raz, aby poczuł ból tak duży, jaki on czuł przez ten rok. Gabriel nie był z kamienia. Również czuł, choć głównie zakopywał swoje uczucia pod wieloma warstwami. Zawsze, kiedy już myślał, że może się przed kimś otworzyć działo się coś, co sprawiało, że Cavallaro żałował obdarowywania tej osoby chociaż ułamkiem zaufania. Rozprostował palce prawej dłoni, wciąż czując chęć, aby się odwrócić i przyłożyć mu jeszcze raz. Kurwa, dla zasady. Nie zrobił jednak niczego. Wrócił na swoje poprzednie miejsce na kanapie. Jackson znał dobrze rozkład mieszkania. Niewiele się tu zmieniło od jego ostatniej wizyty. Tyle co walały się gdzieniegdzie rzeczy Naomi, ale poza tym? To wciąż był ten sam apartament, w którym nieraz leczyli się z kaca lub sprowadzali sobie tu dziewczyny.
Trochę zbił ją z tropu. Sprawił, że Octavia zaczęła się zastanawiać, jak długo zajęło mu to, aby zmienić się do tego stopnia. Bo Jackson rzadko kiedy przyznawał komuś rację, a teraz właśnie tak było. — Boże, Jack. Wyśmiał? Dla Ciebie to by była najśmieszniejsza historia w życiu — stwierdziła, spoglądając na niego. Nawet dla niej samej świadomość, że był na odwyku, że poddał się terapii, że rozmawiał o swoim życiu i tym co w nim zaszło, było niecodzienne. Teraz jednak stał przy niej. Czysty, poukładany, w jakiś sposób rozsądny. Jackson był pierwszy do imprez. Do wlewania w siebie alkoholu, wciągania kresek, przekraczania granic. Takiego go zapamiętała, i ciężko jej było uwierzyć w przemianę. Bo tacy jak oni się nie zmieniają. Każdy to wiedział. Dla nich takie życie było czymś normalnym, czymś co znali od podszewki. Nieodłącznym. Prychnęła z rozbawieniem. Ręce pełne roboty? Zdecydowanie. — Nie ma w sobie takiej bariery, że coś może się stać. Lubi ryzyko, a to chyba ma po Tobie — powiedziała. — I dziwię się, że jeszcze nie padłam na zawał przy jej pomysłach. Jakiś czas temu poparzyła ją meduza, to stwierdziła, że w sumie fajnie, bo była w szpitalu. Ja panikowałam, a ona zadawała milion pytań lekarzom — zaśmiała się. Znów spojrzała przed siebie, ponownie odwracając się i opierając łokciami o blat. Czuła, że ją obserwował. Wiedziała, jak jego spojrzenie przesuwało się po jej ciele, i nie umiała nazwać tego, jak się z tym czuła. Z jednej strony, tak jak dawniej. Bo to był Jack, i tylko on potrafił tak na nią patrzeć. Z drugiej, minęło tyle czasu i czuła się jednak nieco dziwnie. Spojrzała na niego nieco zaskoczona, kiedy zadał pytanie. Bo Jack nieczęsto pytał, co u innych. Nie interesował się za bardzo jak ktoś sobie radzi. To nie było w jego stylu. — Co u mnie? Jak widać, chyba — powiedziała, wzruszając ramionami. — Po tym wszystkim, co się stało, wyjechałam… posiedziałam pół roku w ośrodku we Francji. Opowiedziałam o wszystkim. Pogodziłam się ze stratą. I stwierdziłam, że chyba pora ruszyć do przodu. Trochę podróżowałam, później tu wróciłam, i czuję… cóż, jakbym znalazła się w punkcie wyjścia — stwierdziła. To nie było zaczęcie od nowa, tak jak planowała. To było stanięcie znów w miejscu, z którego chciała uciec, ale nie potrafiła. — I tak sobie stoję, zastanawiając się co dalej — dodała. Upiła łyk herbaty, spoglądając przed siebie. Nowy Jork nadal był skąpany w nocnym świetle. Lubiła ten widok, szczególnie z tej wysokości, gdzie znajdowało się jej mieszkanie. Później zrobiła coś, co zaskoczyło ją samą. Przybliżyła się do niego, opierając głowę o jego ramię. — Załamałam się po tym wszystkim. Nie udźwignęłam tego tak, jak chciałam. Dlatego wyjechałam, bo gdybym tego nie zrobiła, to źle by się to skończyło — powiedziała cicho. Przyznanie się do porażki, było ciężkie, bo każdy kto ją znał, wiedział, że Octavia porażek nie lubiła i nie dopuszczała do nich. Westchnęła, przymykając oczy. Ta sytuacja była niecodzienna. Dziwna. Dla wielu nie do pojęcia. — Od kiedy nie lubisz mówić o sobie? — zapytała, nieco rozbawiona. O.
Jackson nawet nie miał pojęcia, jak wiele jego cech kiwa Ayla. Octavia również na co dzień o tym nie myślała, ale bywały takie momenty, kiedy dostrzegała, jak bardzo są do siebie podobni. Ostatni rok jeszcze bardziej ją w tym utwierdził. I nie wiedziała, czy to w jakiś sposób ją bolało, czy raczej cieszyło. Bo wiedziała już, że charakter Ay bywa wybuchowy, jest zdecydowanie mieszanką ich obojga. A to nie wróżyło raczej nic dobrego. — Dostałabym do głowy, gdybym musiała tak z ludzi wyciągać informacje. Jak można decydować się na taką pracę — mruknęła. Nie lubiła wracać wspomnieniami do terapii, bo nadal miała wrażenie, jakby znowu rozgrzebywała te tematy, o których chciała zapomnieć. Czuła wręcz tę wyczerpanie psychiczne, kiedy o tym wspominała, nawet w myślach. A teraz, od jego powrotu myślała częściej o tym, co już w jakiś sposób przepracowała. I tak jak wspomniała wcześniej - miała wrażenie, że wróciła do punktu wyjścia, zamiast zacząć na nowo, choć przecież mogła. Powrót Jacksona wcale nie zwiastował tego, że musieli wrócić do dawnego układu. Oboje byli zapewne zaskoczeni jej ruchem, ale przecież też dla wielu nie było to niczym nadzwyczajnym. Bo przecież to był Jack, ktoś, na kogo punkcie straciła głowę. Dla kogo była w stanie poświęcić wszystko, nie patrząc na konsekwencje. Ktoś, komu dawała się ranić tysiące razy, i tysiące razy mu wybaczała. I mogła się złościć i wkurwiać na niego za to, co zrobił. Mogła udawać, że go kompletnie nie zna, i to by było w sumie bardzo łatwe, gdyby nie Ayla. Mogła ruszyć i zacząć układać sobie życie, jak chciała. Jednak jego powrót wywrócił wszystko do góry nogami, o sto osiemdziesiąt stopni. Znów wkroczył w jej przestrzeń, a ona zamiast go z niej wyprosić… w sumie nie chciała tego zrobić. Dotyk Jacksona nadal był taki, jaki zapamiętała. Delektowała się tym gestem, który jej podarował. Krótki, choć jakby z dozą obawy o to, jak Octavia go przyjmie. — Jack Howard przeprasza, i to chyba tak szczerze. Pozwolisz, że gdzieś to zanotuje, bo takie rzeczy nie zdarzają się zbyt często — powiedziała, odrywając głowę od jego ramienia. Uniosła ją nieco w górę, by móc spojrzeć mu prosto w oczy. Ta bliskość była dla niej bardzo znajoma, a jednak po takim czasie obca. Albo może nieco inna, niż dawniej? Nie wiedziała, jak miała to wszystko nazwać. Można powiedzieć, że Octavia delektowała się tą bliskością, choć jakiś głos w jej głowie wręcz krzyczał, że to nie jest dobry pomysł. Potem odezwał się zdroworozsądkowy Jackson, wręcz odsyłając ją do łóżka. — Czyli mówisz, że powinnam Cię posłuchać? — zapytała. Uśmiechnęła się lekko, z dozą rozbawienia. Miał rację, zdecydowanie powinna się położyć spać, a i on pewnie był wykończony tym, co się dzisiaj działo. — Niech Ci będzie. Kończę dzisiejszą misję — powiedziała, przeczesując palcami włosy, odgarniając je też na plecy. Chwilę później uniosła się nieco na palcach, zbliżając twarz do jego ucha. — Dzięki, za uratowanie mnie pijanej dzisiejszej nocy. Obiecuję, że to był pierwszy i ostatni raz, Howard — powiedziała, spoglądając na jego profil z bliskości. — Do zobaczenia? — zapytała, jakby nie wiedząc jak zakończyć to ich nagłe spotkanie. O.
Octavia musiała stanąć oko w oko z prawdą. Nie umiałaby złościć się na Jacksona. Nie umiałaby zrezygnować ze znajomości z nim. Nie umiała zrezygnować z niego, chciaż tak wiele złego ją spotkało, kiedy byli ze sobą . Tak wiele razy czuła się jak zabawka w jego rękach; tak wiele razy odrzucał ją, a później wracał, a ona za każdym razem mu na to pozwalała. I gdyby teraz jej powiedział, żeby spróbowali jeszcze raz, weszłaby po raz setny do tej samej wody, bez większego zastanowienia się, czy to dobry pomysł, choć każdy wokół wiedział, że to nie wniosłoby raczej nic dobrego do jej życia. Więc kiedy Jack wrócił, w niej zapaliła się iskierka nadziei. Nadziei na to, że może teraz będzie lepiej, że może by im wyszło. Ale czuła też z jego strony jakiś dziwny chłód, jakby starał się tym razem, być tym rozsądnym. I z jednej strony go rozumiała, bo ich poprzednią relacja była bardzo toksyczna i chaotyczna. Teraz, po tym roku może w końcu zrozumiał swoje błędy i nie chciał ich popełnić kolejny raz. Czyli była błędem. Nawet nie wyobrażał sobie, z jak wielką dziurą w sercu ją zostawił, kiedy opuścił jej mieszkanie. Octavia czuła palący ból, jakby rozdrapała świeżą ranę, całkiem świadomie. Długo wpatrywała się w drzwi, które zamknął za sobą Jackson. Długo myślała też o tym, co ma zrobić i jak postąpić. Mogła wiele. Mogła go pogrążyć i zabrać mu wszystko, co było dla niego najważniejsze. Tak, by poczuł to, co ona rok temu, kiedy zostawił ją samą, wmawiając, że tak już będzie zawsze. Mogła próbować znów wrócić do jego życia. Wkraść się do niego jak te kilka lat temu. Sprawić, że znów będzie jej. I mogła go zostawić, całkiem w spokoju, pozwolić mu iść własną ścieżką i sama w sumie też ruszyć do przodu. Bez oglądania się za siebie. Bez prób powrotów. Bo przecież Jack dał jej jasno do zrozumienia, że to co było kiedyś, jest dla niego przeszłością. Ona jest przeszłością.
Dzień był naprawdę upalny, do tego stopnia, że większa część dnia spędziła z Aylą w mieszkaniu, dosłownie leżąc pod nawiewem klimatyzacji. Zastanawiały się, co mogą zrobić późnym popołudniem, żeby się nie zanudzić w domu. W końcu, całkiem niespodziewanie, do głowy Octavii wpadł pomysł z nowojorskim akwarium, niedaleko Coney Island. Szybko spakowała do torby potrzebne rzeczy i zgarnęła zadowoloną Ay do samochodu. Jednak, zanim ruszyły w stronę akwarium, napisała krótką wiadomość gdzie jadą i co będą robić, i jeśli Jack chce, to może do nich dołączyć. I nie wiedziała, czy to był dobry pomysł, nawet nie wiedziała, czy w ogóle odczyta jej wiadomość. I całkowicie by zrozumiała, gdyby jej odmówił, albo zignorował. Naprawdę. — Jest tam rekin? — zapytała Ayla, machając z ekscytacji nogami, kiedy spoglądała na Octavię, gdy ta wypisywała adres w nawigację samochodową. Brunetka kiwnęła głową, uśmiechając się przy tym. — Rekin i inne ryby. Których nie znam — powiedziała z rozbawieniem. — Ale są na pewno kolorowe — zapewniła, ruszając w stronę akwarium. O.
— Claire! Długo jeszcze? Przez odbicie w lustrze spoglądały na nią lazurowo błękitne oczy, duże, okolone wachlarzem długich rzęs i nieco rozszerzone w podszytym niepewnością zdumieniu. Znała te oczy. Cała reszta wydawała jej się jednak obca, ukryta pod warstwą wieczorowego makijażu, który mimo że nie był krzykliwy, zupełnie zmienił jej rysy, wytłaczając parę dodatkowych lat na młodej twarzy. Jeszcze rok temu była przecież nastolatką. Kiedy patrzyła na siebie przez pryzmat ostatnich miesięcy, miała wrażenie, jakby prowadziła wtedy zupełnie inne życie. Była kimś zupełnie innym. Kimś kogo lubiła trochę bardziej. — Już idę. Rzucając ostatnie spojrzenie dziewczynie na szklanej powłoce, wyszła z łazienki, po czym intuicyjnie poprawiła aksamitną sukienkę, nie do końca wiedząc, co zrobić z rękoma ani jak wystawić się na ocenę bystremu oku swojej przyjaciółki. Czarny, lśniący materiał zbierał sztuczne światło w pomieszczeniu i odbijał je subtelnymi refleksami, przylegając do sylwetki niczym druga skóra, akcentując w ten sposób miękkie linie kobiecej figury. Jedwab był tak delikatny, że gdyby nie ocierał się o ciało z każdym ruchem, zapomniałaby, że ma na sobie cokolwiek. Czuła się w nim obnażona, bardzo nie na miejscu, po prostu źle. Trochę jak żywy eksponat w zoo, bo wyobrażała sobie, że tego właśnie doświadczają zwierzęta w ogrodach zoologicznych. Dlatego nigdy w żadnym nie była. Charlotte klasnęła w dłonie, a na jej twarzy od ucha do ucha rozciągnął się uśmiech. — Wyglądasz zjawiskowo — podsumowała. Claire oddała uśmiech, ale wypadł blado, bo nie lubiła komplementów. Ludzie tak często chwalili jej wygląd, wynosząc go na piedestał, że podobne słowa zupełnie straciły dla niej znaczenie oraz wagę. — Dziękuję — rzuciła mimo to, zupełnie mechanicznie i bez wdzięczności. Ciemnowłosa ściągnęła brwi, podpierając się pod boki, rozczarowana brakiem entuzjazmu. — Z takim nastawieniem powinnaś zostać w domu. Chciała. Naprawdę wolałaby zostać w domu. Zakopać się pod kocem, zaparzyć ulubioną jaśminową herbatę i czytać. Zmiana w knajpie dała jej dziś w kość. — Nie wierzę, że pokazałaś mu moje zdjęcie — podchodząc bliżej kozetki, powoli usiadła na krześle. Tym razem nie spojrzała w lustro, zakładając nogę na nogę. — Ani że się na to zgodziłam. — Nie dramatyzuj. Spotkaliście się. Mówiłaś, że jest miły. — Był miły. — Więc w czym problem? Rozchyliła usta, ale ostatecznie nie wydobył się z nich żaden dźwięk. Mogłaby wyliczyć tuzin problemów, ale wiedziała, że każdy z nich zostanie zbagatelizowany, zatem nie marnowała tchu. Zamiast tego sięgnęła po szczotkę, podając ją Lottie. Potem chwyciła w palce smukłą nóżkę lampki wypełnionej słodkim, bursztynowym winem i upiła od razu parę łyków na odwagę. Wiedziała, że będzie potrzebowała jeszcze jednej. Następne minuty spędziły w ciszy. Claire dolała sobie Porto, pozwalając żeby Charlotte zebrała jej włosy w eleganckie, wysokie upięcie, które odsłoni szyję i linię ramion, pozwalając wyjść rusztowaniu podkreślonych satyną obojczyków na pierwszy plan. Materiał krzyżował się na piersi, obejmując ramiona. Do dziś nie wiedziała, że to dekolt niejakiej Brigitte Bardot. — Nie gniewaj się na mnie. Próbuję Ci tylko pomóc. Nagle poczuła się jak najgorsza osoba na świecie. Charlotte powinna nazwać ją niewdzięczną zołzą. Przecież nie musiała dla niej robić tego wszystkiego, a ona nie potrafiła tego docenić. Jej ramiona opadły pod niewidzialnym ciężarem. — Wiem — powiedziała cicho. — Nie gniewam się. Przepraszam. Po prostu… Niespokojnie poruszyła się na krześle, szukając ujścia dla uwierających emocji. — Po prostu wolałabym coś mniej… Mniej wystawowego. — Kameralne imprezy nie spłacą Twoich długów. No tak. Na chwilę zapomniała, dlaczego w ogóle zaczęła te szarady. Spinając się mimowolnie, upiła kolejny łyk wina, żeby zamaskować brzydki grymas. — Do dziś nie potrafię pojąć, dlaczego się z nim wtedy nie przespałaś. Jeśli wcześniej miała serce w gardle, teraz zanurkowało pod samą wątrobę.
— Wiesz czemu. — Wiem — brunetka z westchnieniem przewróciła oczami. — Czekasz na swojego księcia z bajki. To strasznie głupie. Nikt nie wręczy Ci orderu za bycie grzeczną dziewczynką. — Charlotte. — Nie, Bells. Wybacz, ale taka jest prawda. Uczciwi ludzie nie dorabiają się w życiu. Chciała to jakoś sparować, tylko nie miała pojęcia jak. Wiedziała, że to prawda. Mogła powiedzieć, że nie chce się dorobić, ale to z kolei nie byłaby prawda, a ona była beznadziejnym kłamcą. — Nie chcę się dorobić — mruknęła wreszcie. — Nie w taki sposób. — Sposób jak każdy inny — podsumowała jej przyjaciółka. — Jesteś sama. Nikogo byś nie skrzywdziła. Skrzywdziłabym siebie, przeszło jej przez myśl, jednak zanim zdążyła cokolwiek powiedzieć, Charlotte odezwała się znowu: — Jesteś piękna, młoda i zgrabna. Wiesz za ile dziewczyny Twojego pokroju sprzedają swoje wianuszki? Poczuła, jak włos jeży jej się na karku. Miała ochotę zakryć uszy. Zapomnieć, że kiedykolwiek prowadziły tę rozmowę. Nawet nie potrafiła wyobrazić sobie, jak czułaby się po czymś takim. Jak coś takiego mogło wgryźć się człowiekowi w sumienie, zrujnować jego poczucie własnej wartości. Żadna ilość pieniędzy by jej tego nie wynagrodziła. — Przestań. — Wiesz? — Nie. Nie chcę wiedzieć. — Od dziesięciu do pięćdziesięciu tysięcy, Claire. Kilkadziesiąt tysięcy dolarów za kilka minut dyskomfortu — wyrzuciła z siebie z wydechu ciemnowłosa, jakby ze złością. — A ja swoje oddałam za kocham Cię plus wiecheć głupich kwiatów. I co mi po tym? Kwiaty zwiędły parę dni później, a on kłamie teraz kolejnej naiwnej. Bellfort wciągnęła powietrze do płuc, przetrzymała je tam, a potem powoli upuściła oddech z ust. Po raz kolejny brakowało jej słów, żeby to jakoś skomentować. Jej przyjaciółka nigdy nie miała szczęścia w relacjach, ale czy to powód, żeby tak ostatecznie pogrzebać nadzieję na to, że gdzieś tam w świecie czeka na Ciebie ktoś, kto pociągnie Cię w górę, zamiast w dół?. — Ja tak nie umiem. Charlotte pokręciła głową, czując jak momentalnie schodzi z niej całe napięcie. — Wiem. Zapomnij, że cokolwiek mówiłam. Chciałaby, żeby to było takie proste, wymazać tę konwersację z pamięci. Mieszając trunek w szkle, siedziała w ciszy do momentu, aż jej fryzura była gotowa. Potem dobrała perfumy, zraszając szyję zaledwie dwoma psiknięciami. Zapach był ciepły, pudrowo-piżmowy i opalizował blisko przy skórze, otaczając ją subtelnym woalem. Ostatnie czego chciała, to ciągnąć za sobą ogon. Jej dzisiejsza kreacja eksponowała ją wystarczająco. Poza tym, nie miała być podczas tej imprezy nikim ważnymi nie musiała się wcale znać na etykiecie nowojorskiej śmietanki towarzyskiej, żeby wiedzieć, że zgrywanie gwiazdy wieczoru podczas memoriału byłoby zwyczajnie ośmieszające. Całość zwieńczyły klasyczne szpilki So Kate, które miała ochotę wyrzucić za okno z chwilą, w której jej założyła. Nie mogła uwierzyć, że coś tak niewygodnego może tyle kosztować. Całe szczęście, że było przyzwyczajona do spędzania długich godzin w wysokich obcasach. Kończąc trzecią lampkę, czuła się już trochę lepiej. Luźniej. Prawie w porządku. — Pamiętaj, żeby cały czas być blisko niego. Daj mu się prowadzić, trzymaj się jego ramienia, dotykaj piersi. Niech myśli, że bez niego przepadniesz. Albo dla niego. Faceci to lubią.
Claire prychnęła pod nosem, ale nie odezwała się ani słowem. Pakując do niewielkiej torebki telefon, wilgotne chusteczki, puder i niepozostawiającą śladów szminkę w odcieniu głębokiej, chłodnej czerwieni, ostatni raz obiegła spojrzeniem pokój, a potem wyszła, uprzednio całując Charlotte w policzek na pożegnanie. Ignorując jej poradę, czekała przed czasem w umówionym punkcie, zamiast pozwolić na siebie czekać. Nie chciała, żeby samochód podjeżdżał pod jej budynek, więc na miejsce spotkania wybrała parking pod skwerem przecznicę dalej. Z Benjaminem poznali się już wcześniej, ale i tak zaskoczył ją, kiedy wysiadł z auta tylko po to, żeby otworzyć dla niej drzwi od strony pasażera. Wydawało jej się to uprzejme i nawet przez moment nie pomyślała o tym, że zrobił to tylko po to, żeby odpowiednio otaksować ją spojrzeniem, przeprowadzając w swojej głowie w milczeniu bilans zysków i strat, jakby była inwestycją, a nie człowiekiem. W końcu Ben był miły, prawda? Ben był miły, a ona naiwna jak dziecko. Gdyby była przynajmniej odrobinę bardziej świadoma, wypięłaby się na jego pieniądze i nie wsiadła do tego wozu, bo w jego oczach nie było niczego uprzejmego, ani tym bardziej miłego.
Gabriel nosił w sobie wiele emocji, o których głośno nie mówił. Wolał je pogrzebać głęboko w sobie niż zmierzyć się z nimi twarzą w twarz. To był jego sposób na radzenie sobie ze wszystkim co było niekomfortowe i przykre. Nie poszedł na żadną terapię, kiedy Jackson umarł. Nie przegadał tego z nikim. Właściwie to tylko przez krótki moment miał debilny pomył z Sejounem, który nigdy nie doszedł do skutku. Później skupił się na tym, aby wrócić do normalności, a to wcale nie było łatwym zadaniem. Teraz musiał zmierzyć się z jego powrotem, a to było ostatnie czego się spodziewał. Dlaczego nagle naszło wszystkich do tego, aby wracać? Ignorował go, bo to było chwilowo najlepsze wyjście z tej dziwnej sytuacji. Gdyby za bardzo skupił się na tym, że Howard jest obecny w jego mieszkaniu to mógłby po raz kolejny dać się ponieść złości, a to nie było rozwiązanie. Cavallaro miał już za sobą okres, kiedy rozwiązywał problemy przemocą. Jackson się jednak o to sam prosił i prędzej czy później by do tego doszło. Było też całkiem możliwe, że to krótkie uderzenie przerodzi się w bójkę, ale nie dostał od niego w odwecie. Zaskoczył go tym, jak spokojnie podszedł do jego wybuchu gniewu. Dawny Jack nie dałby mu spokoju, a ta rozmowa zapewne zakończyłaby się kolejną awanturą i nieodzywaniem się do siebie przez tygodnie, a może nawet i miesiące. Wrócił na kanapę. Kompletnie ignorując to, jak Mara cieszyła się na jego widok. Zdrajczyni. Ale niczego innego nie mógł oczekiwać. W końcu Mara go uwielbiała, a niemal za każdym razem, kiedy Howard go odwiedzał ją ze smaczkami upchanymi w kieszeniach. — Też byłem na odwyku. — Przypomniał. Kilka lat temu. Był świeżo po skończonym college’u i miał zacząć studia, ale coś poszło nie tak. Enzo wziął sprawy w swoje ręce i wysłał go do Europy na ponad pół roku, aby się ogarnął. Żadnego kontaktu ze znajomymi, którzy wpychali go w ten syf. Przez kilka miesięcy nawet nie zobaczył telefonu ani żadnej znajomej twarzy. — Ale to kurwa nie powód, aby udawać martwego. Gniew w nim buzował, choć nie ukazywał się on już w tak wyraźny sposób, jak miałoby to miejsce kilka lat temu. Dla bruneta to po prostu nie miało sensu co mówił mu Jack. Na cholerę był ten teatrzyk z pogrzebem? Myśleli, że później tak po prostu go przywrócą do życia? Chociaż, czy właśnie nie to zrobili? Miał ochotę się roześmiać z własnych myśli. Może jeszcze by rozumiał, gdyby Jack miał na karku ludzi, którzy próbowali go sprzątnąć, ale jego życie było dalekie od filmu sensacyjnego. — Wiem, że przegiąłeś. Umierałeś mi na rękach. — Wypomniał mu. To nie była noc, którą można było zapomnieć czy się z nią pogodzić. Pamiętał wszystko aż za dobrze i wiele by dał, aby móc ten moment sobie wyczyścić z pamięci. Kliknąć jak w telefonie „wyczyść” i mieć święty spokój. — Mam nadzieję, że było warto odstawić taki teatrzyk. Pokręcił głową. Niezbyt wiedział, co ma ze sobą zrobić. Wyrzucić go z własnego mieszkania, a może samemu wyjść? I szczerze mówiąc, ale żadna z opcji nie wydawała się być dobra. Obie nie prowadziły do niczego. — Jesteś pieprzonym egoistycznym sukinsynem. — Prychnął, a to i tak najpewniej były najlżejsze słowa, na które Gabriel mógł się zdobyć.
Przez ostatnie dni Octavia odpuściła. Dała Jacksonowi spokój i nawet nie wychylała się, nie dając mu znać w żaden sposób co u niej. Tak było lepiej. Odbyła długą rozmowę z babcią, która stwierdziła, że naprawdę, brunetka nie może przecież nikogo do niczego zmusić. I chyba lepiej będzie, jeśli pozwoli, by wszystko toczyło się swoim torem. Więc wzięła sobie do serca słowa babci, odpuszczając. Decyzja o napisaniu do Jacksona była spontaniczna, napisana i wysłana chyba tak naprawdę pod wpływem emocji. Dopiero kiedy były już przy oceanarium, Octavia zdała sobie sprawę, że chyba zupełnie inaczej powinno wyglądać to spotkanie. Ayla gadała jak najęta, siedząc na murku, nieopodal wejścia. Zadawała milion pytań, dosłownie o wszystko. Czemu ludzie tu przyszli? Czemu ta jedna dziewczynka się na nią patrzy? Czy będzie mogła potem zjeść lody? A pójdą na karuzele? Octavia odpowiadała na te wszystkie pytania z cierpliwością, rozglądając się przy tym od czasu do czasu na boki. — Na co czekamy? — Ayla zamachała nogami, po czym roześmiała się cicho, kiedy jej Pięty odbiły się od murku. — Kolejka jest duża. Poczekamy chwilę, aż trochę się zmniejszy — gładkie kłamstwo wyszło z ust Octavii. Kolejka nie była aż tak duża, by czekać. Poza tym, mogły kupić bilety online i wejść osobnym wejściem, omijając czekanie na kupno biletów. Poprawiła kosmyk jasnych włosów Ay, naciągajac nieco mocniej gumkę, jednak te jej włosy były od zawsze niesforne. Uśmiechnęła się lekko, kiedy dziewczynka zaczęła nucić jakąś melodię pod nosem. — Tio Alejandro mi to śpiewał — Ayla z uśmiechem spojrzała na Octavie, ręką odgarniając włosy z czoła. — To fajnie. Pewnie za niedługo do nas wpadnie — odpowiedziała, sięgając po telefon, który zawibrował, powiadamiając o nowej wiadomości. Octavia przeczytała wiadomość od Jacksona, po czym rozejrzała się na boki, aż w końcu go zauważyła. Dzieliło ich kilka metrów, widziała, jak na nie spoglądał. Ayla gadała, opowiadając, co będzie robić jak przyjedzie jej ulubiony wujek. I ile zabawek zapewne dostanie. W końcu, pociągnęła Octavię za rękę, marszcząc przy tym brwi. — Nie słuchasz — powiedziała z wyraźnym niezadowoleniem w głosie. Brunetka oderwała spojrzenie od Jacksona, kierując je na córkę. Jej kolor włosów, kolor oczu. Rysy twarzy, mimika. Wszystko to było podobne do Jacka. — Mamusiu — oczy Ayli otworzyły się nieco szerzej, kiedy zarejestrowała obecność Jacka. Dziewczynka lustrowała go uważnym spojrzeniem przez kilka długich sekund, po czym wyciągnęła ręce w stronę Octavii. Blanchard odruchowo wzięła ją na ręce. — Ja go znam. Wygląda jak tata — powiedziała cicho, wtulając się w Octavię, a ona zaś zaklęła w myślach, czując narastającą panikę. Odetchnęła głęboko, spoglądając na Jacksona. W końcu, odsunęła nieco od siebie żagle, tak by móc na nią spojrzeć. — To Jack, mój… dawny kolega. Przyjaciel, tak jak ty masz swoją przyjaciółkę — powiedziała. To było pierwsze, co jej przyszło do głowy, nie chcąc od razu wprowadzać do świata Ayli, Jacka jako jej ojca. — Cześć, Jack — Ayla, nadal nieco zawstydzona, spoglądała na niego z uwagą. Octavia uśmiechnęła się lekko, odgarniając kosmyk swoich włosów za ucho. — Idziemy? Możemy kupić bilety przez ich stronę, wejdziemy szybciej — powiedziała, spoglądając w stronę wejścia. — Miło, że przyszedłeś — dodała po chwili, spoglądając na Jacksona. O.
Nie miała zamiaru przedstawiać go inaczej. Nawet słowo przyjaciel w tym wypadku brzmiało nad wyraz. Jack zdecydowanie nie należał do tego grona. Octavia jednak nie wiedziała, kim tak naprawdę po tym czasie dla niej był, ale była pewna jednego - nie nazwie go ojcem Ayli. Nigdy nim nie był. W tym wypadku, Octavia była na wygranej pozycji. Miała pełną władzę rodzicielską i to ona decydowała o tym, co jest najlepsze dla jej córki. Jackson nie miał nic do gadania. Brunetka spoglądała to na Ay, to na Jacka, łapiąc się na tym, jak są do siebie podobni. Zdecydowanie, urodę mała odziedziczyła po nim, zaś charakter, cóż, ten w pełni był przejęty od Octavii. Ayla uśmiechnęła się lekko, kiedy Jackson się z nią przywitał. Nadal niepewna nieznajomego, ale Octavia wiedziała, że zapewne za chwilę już się do niego przekona. Akwarium było wypełnione ludźmi. Dzieciaki plątały się pod nogami, zaciekawione wszystkim wokół. Ayla również z entuzjazmem pobiegła do najbliższego akwarium, z uwagą śledząc ryby, które się w nim znajdowały.
— To za duże słowo — Octavia nie spoglądała w jego stronę, z uwagą spoglądając na ich córkę, która aktualnie pewnie przeżywała jedną z najlepszych chwil w życiu. Blanchard nie miała żadnego pomysłu, w sumie nawet karciła się w duchu za to, że to ona po raz kolejny wyciąga dłoń i zachęca Jacksona do tego, by jakoś w ich życiu uczestniczył. — Nie miałam jednak pomysłu, jak inaczej Cię określić. Na pewno złym pomysłem by było, gdybym przedstawiła Cię jako ojca — dodała po dłuższej chwili, odwracając głowę w jego stronę. Spojrzała z uwagą w oczy Jacksona, próbując z nich cokolwiek wyłapać. — Jednak, to kolejny raz, kiedy to ja wyciągam do ciebie rękę, Jack. Po tym wszystkim, co mi zrobiłeś, jak mnie potraktowałeś, jak mnie w pewien sposób poniżyłeś — mimo wszystko uśmiechnęła się lekko, z widoczną uronią. Potem znów na krótki moment spojrzała w stronę Ayli, która delikatnie pukała w grubą szybę, chcąc zwrócić uwagę żółtej ryby. — Ma wystarczająco mężczyzn w swoim życiu, którzy zastąpią jej ojca. Pokażą, co to miłość. Nauczą jazdy na rowerze, zabiorą do sklepu z zabawkami, do kawiarni na lody. Będą dla niej na wyciągnięcie ręki, zawsze kiedy będzie tylko tego potrzebować — tego Octavia była pewna. Ayla była kochana przez całą jej rodzinę. Od kiedy pojawiła się na świecie, nigdy jej niczego nie zabrakło. I naprawdę, pomimo tego, że Jack sam zrezygnował z tego, by nie brać udziału w życiu ich córki, to Octavia wiedziała, że Ayli niczego nie zabraknie. — Chcę Ci dać szansę. Ostatnią, Jack. Daję ci wybór, ale decyzję musisz podjąć Ty. Nie teraz, nie pochopnie. Daję ci czas, byś się nad tym wszystkim zastanowił. Kiedy już zdecydujesz, omówmy wszystkie warunki, bardzo dokładnie — powiedziała z pewnością w głosie, odwracając się w jego stronę. Decyzja należała do niego, a Octavia miała uszanować to, co wybrał. Wiedziała też, że jeśli Jack zdecyduje, że chce poznać Aylę i być, będzie to trudne doświadczenie dla Octavii. Tay
Tak naprawdę Octavia nieco otrzeźwiała w ciągu tych kilku dni. Zdała sobie sprawę, że już nie chce ciągnąć nic, co miałoby jakiś większy związek z Jacksonem. Nie chciała już walczyć, udawać, że może kiedyś uda im się stworzyć coś, co mogłoby być szczere i pełne uczuć, których chyba niegdyś brakowało w ich relacji. Stąd ten jej dystans, który wyraźnie wyznaczał granice między nimi. Chciała się tego trzymać. Chciała, aby każde z nich mogło zacząć wszystko z czystą kartą, bo już nie byli dla siebie. Nieco bolało ją to, że musiało minąć tak wiele czasu, aby Jackson zauważył, jak względem niej postępował. I może jego przeprosiny były szczere względem Octavii, to i tak nie załatały tych wszystkich ran, które pozostały na jej sercu. Sama święta nie była, owszem, ale to ona zdecydowanie zbyt często mu we wszystkim przebaczała i pozwalała na powroty. Uniosła w górę brwi na jego słowa, po czym pokręciła lekko głową na boki. Prychnęła nawet, tak jak zawsze, gdy coś ją zdenerwowało. — Sądzisz, że powiedzenie trzylatce, że jesteś jej ojcem, jest dobrym wyjściem? — zapytała ironicznie. — Ty masz postanowić, nie ja. Ty masz podjąć decyzję, Jack — powiedziała twardo, a chwilę później, kiedy ją dotknął, odsunęła się stanowczo. Oczywiście, że tak by było łatwiej, gdyby powiedziała, że ma zniknąć z ich życia i się nie wtrącać. To byłoby najprostsze wyjście dla każdego. I nie wiedziała, czemu te słowa nie mogą jej przejść przez gardło. — Nie chce, by za kilka lat obwiniała mnie o coś, co może znacząco wpłynąć na jej życie — powiedziała jeszcze, zanim Ayla głośno zwróciła na siebie ich obojga. Z uwagą spojrzała na Jacksona, który kucnął przy Ayli, tłumacząc co znajduje się w akwarium. Przeszył ją dziwny dreszcz. Nie umiała określić też, jakie emocje jej w tym momencie towarzyszyły. Octavia w końcu też podeszła do nich, kucając po drugiej stronie dziewczynki. — Mogę mieć rybki, mamo? — zapytała, odwracając głowę w stronę Octavii. — Będę musiała się zastanowić — Octavia z delikatnym uśmiechem spojrzała na Aylę, a chwilę później pokazała na niebiesko-żółtą rybkę. — Wygląda jak Nemo, ten o którym czytałyśmy — stwierdziła z uśmiechem. — Nemo — Alya zaśmiała się cicho, znów stukając palcem w szybę akwarium. Tay
Całkiem sprawnie poszło mu odwrócenie Ayli od rybek i skierowanie jej na ośmiorniczki, co w jakimś małym stopniu Octavii zaimponowało. Wiedziała też jednak, że w głównej mierze zrobiło to też miejsce, w którym się znajdowali. — Traktuje Cię jak wroga, Jack, bo uciekłeś, a wcześniej chciałeś, żebym ją usunęła — powiedziała spokojnym tonem, spoglądając na niego. — Nie jestem wroga. Jestem ostrożna, jak już — dodała następnie, ruszając powoli przed siebie. Jej spojrzenie w pełni było teraz skupione na Ay, jurora kucała, spoglądając od spodu na ośmiornice. — Dogadanie się oznacza, że grasz na moich zasadach, albo nie grasz wcale. To nie jest partnerstwo. Nie dzielimy się tu winą pół na pół, bo to Ty, Jack, nawaliłeś trzy lata temu — wyjaśniła. Była zszokowana swoim spokojnym tonem i podejściem do tej rozmowy. Sama też nie chciała toczyć żadnych wojen, ale w tej chwili była do tego bardziej sceptycznie nastawiona. Nadal mogła mu powiedzieć, że nic z tego nie będzie, żeby po prostu zniknął z ich życia. Nadal to było znacznie łatwiejsze, niż pchanie tego wszystko w nieznaną stronę. Kiedy w końcu wszyscy znaleźli się przy akwarium z konikami morskimi, Octavia znów się odezwała: — Jestem gotowa chronić moje dziecko. Pytanie, czy Ty jesteś w stanie schować ego do kieszeni i przyjąć moje warunki, bez próby wpędzania mnie w poczucie winy? — zapytała, spoglądając na Jacksona. Ayla zaś z zaciekawieniem oglądała koniki morskie, wydając z siebie co jakiś czas ciche wow. — Dwa dni, Jack. Podejmij decyzję, a później daj mi znać. Jeśli będziesz chciał się dogadać, spotkamy się i porozmawiamy o wszystkim — powiedziała spokojnie. — I masz rację, to nie jest odpowiednie miejsce na tego typu rozmowy. Tay
Jeśli Jackson odbierał jej zachowanie, to był w błędzie. Octavia zdecydowanie postarałaby się bardziej, gdyby w jakiś sposób chciała go zaczepić. I na pewno nie robiłaby tego tak łagodnie jak teraz. — Możemy już skończyć te niepotrzebne przepychanki? — zapytała, nieco zirytowana. Jeśli chcieli spędzić we trójkę miły dzień, zdecydowanie powinni odłożyć na bok tą rozmowę. Na wyrzucanie sobie wszystkich grzechów przeszłości zapewne jeszcze czas. Przemilczała jego kolejne słowa. Zdecydowanie zbyt często słyszała, że ciąża to nie był dobry pomysł, i ona też o tym wiedziała, ale też inni wokół nie rozumieli jej w tamtym momencie. Podjęła decyzję, jaką podjęła i nie żałowała, choć było cholernie ciężko. I dawała radę, czasami lepiej lub gorzej. Czasami z większą lub mniejszą pomocą rodziny. I pewnie, gdyby miała możliwość cofnąć się te trzy lata wstecz, nie postąpiłaby inaczej. — Teraz by się nie wydarzyło, bo szybko byśmy to wszystko skończyli. Zapewne zanim cokolwiek by się zaczęło — skwitowała. Świadomość, że tak się poukładało między nią a Jacksonem bolała. Bolała cholernie, była tym rodzajem drzazgi pod skórą, która wbiła się głęboko i nie dało się jej usunąć żadnym sposobem. Jednak, musiała jakoś żyć dalej. Widywać się z nim, być może również w przyszłości widzieć go u boku innej kobiety.
Z uwagą obserwowała Aylę, która spojrzała najpierw na Jacksona, później na jego wyciągniętą rękę, aż w końcu spojrzała na Octavie, szukając u niej zgody na to, by mogła z nim pójść. Brunetka uśmiechnęła się lekko, kiwając głową, że może iść. Dziewczynka, widząc, że może pójść dalej, z ochotą złapała Jacka za rękę, ruszając przed siebie. — Rekin! Taki duży! — powiedziała z ekscytacją. Blanchard ruszyła za nimi, trzymając dystans. — A ja mam konika. W Meksyku, u dziadka. Nazywa się Pollo — pochwaliła się, spoglądając na Jacksona. — Pollo to kurczak, wiedziałeś? — zapytała, na co Octavia zaśmiała się cicho. — Nazwała go Pollo, bo jak się urodził, typ stwierdziła, że ma kolor jak kurczak z rożna — Octavia zrównała się z nimi, spoglądając na Ay. — Bo miał! Jest brązowy! — Ayla powiedziała wesoło, łapiąc Octavię za rękę. — Jaka lubisz rybę najbardziej, Jack? — Ay zapytała po chwili, unosząc głowę w górę i spojrzała na mężczyznę, ciekawa odpowiedzi. Tay
Kiedy wsiadła do limuzyny, zatapiając się w miękką kanapę, nie zastanawiała się już nad żadnymi rozmowami. Tak jakby z chwilą zamknięcia za nimi drzwi znalazła się znów w bańce, gdzie zeszło z niej napięcie, a na jego miejsce wstąpiło w nią, tak jak i w Jacka, ogromne, przemożne zmęczenie. Na ten moment chciała tylko wejść do tej cholernej apteki — choć bardziej pasowało, że po prostu musiała, jeśli zamierzała uniknąć konsekwencji ich dzisiejszych uniesień — położyć Inhana spać i zakopać się głęboko w pościeli z Howardem tuż obok, bo w apartamencie nie mieli okazji żeby po wszystkim pobyć razem lub po prostu zasnąć. Teraz potrzebowała tego nawet bardziej, niż wtedy. Nie mogła się doczekać, kiedy zamkną za sobą drzwi sypialni, ignorując cały świat przynajmniej na kilka godzin, bo praca się w końcu po nią upomni, nie wspominając o tym, że jej przyjaciel też wreszcie wytrzeźwieje i obudzi się w kompletnie obcym sobie miejscu, więc będzie wymagał uwagi. I jedzenia. Tyle wiedziała bez posiadania wielkiej narkotykowej wiedzy. Zaczęła rozmyślać o tym, co zrobi jutro na śniadanie i już miała zapytać Jacka, co ma w ogóle w lodówce, ale wtedy poczuła dotyk jego dłoni na udzie, więc drgnęła mimowolnie, bo wcale się tego nie spodziewała. Wspomnienie ich wspólnych chwil wciąż było w niej głęboko zakorzenione i świeże, poza tym po jej skórze wciąż pełzały nieprzyjemności związane z zadaniem oraz sekstaśmą, dlatego jej umysł powędrował siłą rzeczy w konkretnym kierunku, kategoryzując ten kontakt jako coś dwuznacznego, a to ją na ten moment przerastało. Niewiele myśląc, sięgnęła po jego dłoń zdejmując ją ze swojego uda i w zamian zamykając ją w objęciach własnych rąk na kolanach, zaczynając bawić się bezwiednie jego palcami. Nic mu nie będzie… Jego głos wybrzmiał między nimi cicho, wibrująco, niemal aksamitnie, otulając sobą ostre krawędzie jej nieprzyjemnych myśli, tępiąc je. Poczuła się głupio, że zareagowała na niego w taki sposób, nawet jeśli była to reakcja bardziej intuicyjna niż świadoma. Wciąż, nie przyszło jej do głowy, że mógł próbować ją zwyczajnie wesprzeć, zamiast czegoś się od niej po tym wszystkim domagać. Powinna wiedzieć lepiej. Drżenie w jej dłoniach nieco ustało pod wpływem tej realizacji, jego słów i kontaktu między nimi. — Mam nadzieję — wymamrotała, patrząc w dół, na ich splecione ręce. — Nie wiemy, co było w tych kieliszkach, co ze sobą zmieszał, ani ile tego wypił. Dziwiła się, że w ogóle pił, nawet jeśli znała Inhana, potrafiąc to w pewnej mierze zrozumieć. — Nie powinnam była go zostawiać — dodała jeszcze ciszej. Miała wrażenie, że to wszystko nie powinno się między nimi wydarzyć. Poczynając od tarasu, a na windzie kończąc. Ilu nieprzyjemności udałoby im się uniknąć, gdyby tylko udało im się pohamować! Przeżyli coś pięknego, ale cena za to była bardzo wysoka, przynajmniej dla niej. Poczuła, jak we wszechobecnej ciszy oczy znów ją pieką, ale opanowała się głębszym oddechem. Spokój również miał swoją cenę, a tą ceną było miejsce dla spalających ją wciąż od wewnątrz emocji czy też rozmyślań. Dogoniły ją znów wyrzuty sumienia do pary z przytłaczającym wstydem.
Nawet wizyta w aptece zaczęła ją nagle przytłaczać. Bo co, jeśli tabletka nie zadziała? Była taka możliwość, wiedziała o tym od początku, ale kiedy stali z Jackiem przytuleni pod prysznicem po prostu jej to nie dosięgało, później działo się tyle, że nie pamiętała. Teraz docierało za to bardzo wyraźnie i nie pomagało, że nie znała dobrze swojego cyklu. Nigdy nie był regularny, ale nigdy też nie musiała się tym szczególnie przejmować. W tej chwili nie mogła niczego przewidzieć, więc żołądek zaciskał jej się nieprzyjemnie na samą myśl. Kiedy limuzyna się zatrzymała, wyjrzała za przyciemnione okno. Ostrożnie, by nie obudzić Inhana, wyszła z samochodu stroną Jacka, skinieniem głowy dziękując mu za otworzenie przed nią drzwi. Nie miało znaczenia, że i tak musiał wysiąść, biorąc pod uwagę, że siedziała między nim a Kimem. Żywiła cichą nadzieję, że będzie wolał poczekać na nią na zewnątrz, ale najwyraźniej czuł się odpowiedzialny za ten bałagan, a nie miała serca powiedzieć mu, żeby został. Nie miała też przy sobie karty, bo nie sądziła, że będzie potrzebować większych kwot. Zwykle nie nosiła ich ze sobą na darmo; w dzielnicy którą zamieszkiwała było to po prostu niepotrzebne ryzyko. Musiał więc iść z nią, bo chyba zapadłaby się pod ziemię, gdyby jej zabrakło, a nie wiedziała nawet, ile takie rzeczy kosztują. Znów, nie musiała się tym nigdy interesować. Nie wyciągnęłaby też ręki po jego kartę, nigdy w życiu. Prędzej przytrzasnęłaby ją sobie drzwiami tej cholernej limuzyny. Weszli więc do środka razem, Howard załatwił sprawę, a ona zapewniła farmaceutę, że wszystko jest w porządku, bo najwidoczniej mężczyzna kupujący plan B z blado wyglądającą kobietą przy boku podniósł jego czujność. Reszta podróży minęła im spokojnie, raczej w milczeniu, bo nie czuła się na siłach zagajać rozmowy, on najwidoczniej też nie. Zresztą, cisza między nimi nie była niezręczna, zwłaszcza kiedy znajdowali w niej swoje dłonie, więc nie miała potrzeby jej przerywać tak długo jak dzieliła z nim fizyczny kontakt, będąc ciągle blisko.
Kiedy Jack otworzył drzwi i podał jej rękę, ujęła ją by wysiąść. Pech chciał, że kiedy stanęła na nogi, znalazła się niespodziewanie blisko niego, przez co omiótł ją jego zapach oraz ciepło. To z kolei obudziło w niej chęć, żeby po prostu przysunąć się do jego piersi, oprzeć na nim, a potem pozwolić, by zaniósł ją na górę. Nic takiego się jednak nie stało. Niezależnie od tego, jak bardzo wykończył ją ten wieczór, Inhan był w gorszym stanie, więc to on był teraz najważniejszy. Czując na skórze ruch chłodnego powietrza, poczuła jak na jej odsłoniętych ramionach wznosi się gęsia skórka. Żałowała teraz, że nie wzięła nic, czym mogłaby się okryć, ale wyszła z założenia, że nie jest to konieczne, skoro nie spędzi na zewnątrz dużo czasu. Obserwowała, jak Howard okrąża limuzynę. Następnie obiegła wzrokiem wysmuklony wieżowiec, zadzierając mimowolnie wąski podbródek. Piękny widok. Zawsze zdumiewało ją, do czego zdolne są ludzkie ręce, kiedy podpiera je odpowiednia wiedza. Ten sam zachwyt przemieszany z respektem czuła, obserwując samoloty podrywające się z pasów startowych. Bo czy to nie fascynujące, że taka gigantyczna, ociężała kupa złomu ważąca dziesiątki do kilkuset ton była w stanie unieść się ponad chmury? Warunkowało to tyle czynników i praw fizyki, że mogła rozboleć od tego głowa, a jednak ktoś to wyliczył, zaprojektował, powołał do życia, udoskonalając na przestrzeni dekad. Tak wysoki budynek również był dla niej codziennym cudem, który wielu ludziom się opatrzył, ale jej jeszcze nie zdążył. — Ja bym mogła — skwitowała słowa Inhana, rzucając mu lekki uśmiech, bo jego brak filtra trochę ją bawił. W normalnych warunkach pewnie by go strofowała, ale teraz nie było sensu tego robić. Była też zbyt zmęczona, żeby przejmować się czymś tak błahym jak brak uprzejmości spowodowany narkotycznym stanem. Widziała zresztą po Jacku, że nie robi to na nim większego wrażenia. Nie żartowała. Claire nie bała się żadnej pracy, a jeśli czegoś nie nie umiała zrobić, to potrafiła się bardzo szybko nauczyć. Od zawsze była też zakochana w wysokościach, czego dowodem był choćby jej instagram pełen zdjęć z punktów widokowych. Więc tak, taka praca byłaby w jej zasięgu, w dodatku dotarło do niej, że prawdopodobnie rajcowałoby ją to bardziej niż zmiany w podrzędnym barze, gdzie musiała mierzyć się z klientami w różnym stanie oraz kondycji. Podejrzewała, że taka praca wymaga fizycznej sprawności, a to też nie byłby żaden problem. Lubiła wspinaczkę, miała też epizod związany z gimnastyką czy jazdą konno. Mogłaby to ogarnąć. Totalnie będzie musiała się tym zainteresować, zwłaszcza w kwestii zarobków. Dlaczego nie pomyślała o tym wcześniej? Ruszyła za nimi, pozwalając by Howard zajął się jej przyjacielem. Zauważyła, że prowadzenie go było dużo cięższe niż wcześniej i choć zapewne dałaby sobie z tym jakoś radę, miło było wiedzieć, że nie jest w tej sytuacji sama. Jakby nie patrzeć, nie był im nic winien. Mógł po prostu zamówić dla nich taksówkę, spędzić ten wieczór w spokoju. Jakby nie patrzeć, Kim był jej znajomym, a co za tym idzie raczej jej odpowiedzialnością, niż jego. Gdy weszli do apartamentu, nie była pewna na czym skupić wzrok najpierw. Jej pierwszą myślą było to, że był ogromny i że bił od niego przeogromny chłód, który poczuła w korzonkach nerwów niemal namacalnie. Była przyzwyczajona do ciasnych, przytulnych przestrzeni, gdzie dużo się działo, a każda pierdoła miała swoje znaczenie. Wow, to jakiś hotel? Wiedziała, że jej przyjaciel nie ma niczego złego na myśli, ale doszła do wniosku, że jest to bardzo trafny komentarz. W jej odczuciu było tu niemal sterylnie, bez drobiazgów piszących historię, bez duszy, jakby nikt tu wcale nie mieszkał… Zdecydowanie mógłby to być hotel. Skrajnie luksusowy, gdzie w pierwszym odruchu obawiasz się czegokolwiek dotknąć. Usłyszała, że ma się czuć tu jak w domu, ale nie wyobrażała sobie, że takie miejsce mogłoby faktycznie być domem. Był to jednak jego dom, więc skinęła głową z wdzięcznością, bo wpuszczał do swojego świata nie tylko ją, ale też Inniego, mimo że wcale nie musiał tego robić.
Odprowadziła ich spojrzeniem, żeby wiedzieć dokąd poszli, a sama zdjęła wreszcie szpilki przy drzwiach wejściowych, czując od razu ogromną ulgę. Potem skierowała się w stronę otwartej kuchni, żeby zlokalizować szklanki i nalać do nich wody. Wyłuskała z torebki opakowanie z planem B, który oczywiście od razu połknęła, solidnie zapijając. Stojąc teraz bliżej wysokich przeszkleń, nie potrafiła oderwać wzroku od panoramy nocnego miasta. Z jej balkonu również rozciągał się miły widok na Central Park, ale gdyby budziła się co rano z Nowym Jorkiem u jej stóp, prawdopodobnie czułaby się jak pani świata. Jakby wszystko było w jej zasięgu. Czy Jack tak się właśnie czuł? Mając to wszystko pod ręką? Z całym swoim zapleczem? Osobiście nawet nie potrafiła wyobrazić sobie takiego majątku ani takich wpływów, mimo że właśnie otaczały ją z każdej strony, w dziwny sposób obciążając żołądek. Pochwyciwszy drugą szklankę, skierowała się w stronę pokoju gościnnego i uśmiechnęła z lekkim, słodko-gorzkim rozbawieniem na widok Kima, który siedząc już na łóżku właśnie nieudolnie próbował zdjąć z siebie buty. Stawiając szkło z wodą oraz zakupione wcześniej w aptece środki przeciwbólowe na szafce nocnej, zbliżyła się do przyjaciela, przykucnąwszy obok. — Daj, pomogę Ci. Wspólnie pozbyli się zarówno butów, jak i pozostałych części garderoby za wyjątkiem bokserem rzecz jasna, bo przecież nie mógł spać w garniturze czy koszuli. Na dobrą sprawę nie podejrzewała jednak, że cokolwiek mogłoby mu teraz przeszkadzać. Po napojeniu go wodą i skarmieniu tabletkami, otuliła chłopaka kołdrą, głaszcząc lekko po włosach. — Dobranoc, Innie. Wyjęła z torebki również telefon Inhana, kładąc go obok szklanki z wodą, a potem spojrzała na Howarda, który najwidoczniej wszystkiemu się przyglądał. Zbliżyła się do niego o parę kroków, mogąc sobie wreszcie pozwolić na to, żeby oprzeć czoło o jego pierś, tak jak zrobiła to wcześniej po prysznicu w hotelowej łazience. Była wykończona tym dniem i dopiero teraz uderzyło to w nią w pełni. Stała przy nim bosa, tylko w tej cholernej sukience, bo nie miała na sobie nawet bielizny. Zabawne. Kiedy mieli okazję rozmawiać ze sobą pierwszy raz, na memoriale jego ojca, przynajmniej majtki miała swoje. Teraz nie miała nawet tego. — Prowadź do sypialni — wymamrotała, na moment zamykając oczy i przesuwając nosem po szyciu jedwabnej koszuli, szukając w tym geście komfortu. Pomyśleć, że te słowa oraz bliskość miałyby zupełnie inny wydźwięk, gdyby ta impreza nie skończyła się katastrofą. Wciąż nie mogła uwierzyć w to, jak wiele mogło się zmienić w tak krótkim czasie. Jak wiele w niej zgasło; ciekawości, chęci, żaru. Jeszcze parę godzin temu była pewna, że jeśli skończą u niego, nie dadzą sobie wzajemnie zasnąć do rana. A teraz…? Teraz chciała zniknąć. Przynajmniej tyle, że chciała zniknąć w jego ramionach, a nie przed nim.
Jak na kogoś, kto nosił w sobie tyle wątpliwości, Claire była wyjątkowo odważną osobą. Pozwalała sobie na lękliwość i zawahanie w mało istotnych kwestiach, żeby odbić to sobie w tych poważnych. Nawet kiedy traciła kontrolę i wpadała w panikę, ostatecznie udawało jej się tę kontrolę odzyskać. Bała się często, ale ten strach jeszcze nigdy nie zatrzymał jej przed czymś, czego naprawdę chciała i tylko to liczyło się w sumie na koniec dnia. Sama jednak nigdy nie nazwałaby się śmiałą czy dzielną, tak jak zrobił to dziś Jack. Robiła po prostu to, co zrobione być musiało, nie dając sobie innych możliwości. Dzisiejszy dzień wolałaby jednak wymazać z pamięci, nie licząc tego, co działo się w apartamencie. Te wspomnienia chciała zachować, choć gardło zamykało jej się na samą myśl, że już zawsze będą zabarwione strachem i poczuciem utraconej godności. Chciała wierzyć, że tak nie będzie. Że z czasem będzie umiała spojrzeć na to wszystko z odpowiednim dystansem i oddzielić to, co stało się później od tego co przeżyli z z Howardem sam na sam. W tej chwili jednak nie potrafiła. Wyczuła ostrożność w jego ruchach, gdy się do niego zbliżyła, natychmiast czując z tego powodu potworne wyrzuty sumienia. Nie chciała, żeby obawiał się jej teraz dotknąć w ogóle, żałując że zamyśliła się w limuzynie, ale nie było to niestety coś, co mogła kontrolować, bo ta niepozorna reakcja sięgała dużo dalej niż nieszczęsna impreza Plotkara. Były to przede wszystkim lata spędzone z pierwszym chłopakiem, gdzie nauczyła się spodziewać przede wszystkim pożądliwego dotyku podszytego roszczeniem. Był to również czas po, kiedy męskim spojrzeniom, komentarzom, a nawet dłoniom nie przeszkadzał już facet obok. Wiedziała dobrze, że mężczyźni ją lubią, a także co to “lubienie” w praktyce oznacza. Mogła być naiwna w wielu kwestiach, ale nie była akurat w tej. Jackowi udało się tego zwolnić w niej wiele blokad, sprawić że mu zaufała i był bezbłędny w obchodzeniu się z tym zaufaniem, ale jednym wieczorem ciężko było zamazać wieloletnie przyzwyczajenie, szczególnie wtedy, kiedy podstawowe poczucie bezpieczeństwa zostało zaburzone w tak obrzydliwy sposób. Nie zmieniało to faktu, że czuła się ze wszystkim co się między nimi teraz działo po prostu źle. Obawiała się z jego strony chłodu, bo to kolejna rzecz do jakiej nawykła; że odmowa wiąże się z ciszą oraz chłodem, dlatego poczuła częściową ulgę, kiedy mimo wszystko ujął ją za rękę, prowadząc w stronę sypialni. Rozejrzała się po wnętrzu, po raz kolejny uznając je za chłodne, prawdopodobnie przez imitację kamienia na ścianie, więc jej uwagę mimowolnie przykuł kominek. Claire uwielbiała płomienie w każdej postaci. W pewien sposób działały na nią odprężająco. Gdy wrócił do niej z ubraniami, uśmiechnęła się lekko, z wdzięcznością i ulgą, bo najwyraźniej nie oczekiwał, że będzie przebierać się przy nim wbrew temu, że widział już wszystko, co było do zobaczenia. A ona cóż… Wolała tego teraz nie robić. Wcale nie dlatego, że się wstydziła. Po prostu potrzebowała odzyskać przynajmniej część swojej autonomii, którą czuła, że odebrano jej tym nagraniem. On chyba to rozumiał, a jeśli nie rozumiał konkretnie tego, rozumiał potrzebę prywatności i to wystarczało. Rozluźniła się odrobinę, wcześniej nawet nie zdając sobie sprawy z tego, że w drodze tutaj była rzeczywiście spięta. — Jasne — przytaknęła cicho. — Dziękuję. Za więcej niż ubrania i fakt, że oferował jej w swoim mieszkaniu swobodę, ale nie zamierzała mówić tego na głos. Zawróciła na pięcie, chcąc dać krok w stronę łazienki, ale jednak okręciła głowę, odnajdując spojrzeniem w półmroku jego twarz. — Rozpalisz kominek? — zapytała, rzucając mu delikatny uśmiech. — Bardzo lubię ogień. Dopiero po tym zniknęła za drzwiami.
To miała być szybka wizyta na przebranie się i umycie zębów, ale kiedy zobaczyła gigantyczny prysznic, zmieniła zdanie. Przez chwilę się wahała, czy nie będzie to nadużycie gościnności, ale ostatecznie powiedział, że ma się czuć w domu, a w domu po tym wszystkim wzięłaby gorącą kąpiel. Nie po to, żeby znowu się myć, a po to, żeby złagodzić trochę stres gorącym strumieniem. Tak też zrobiła, uważając żeby nie zmoczyć włosów. Ostatecznie skorzystała też z jego żelu pod prysznic, chcąc otoczyć się jego zapachem i przynajmniej w ten sposób odsunąć od siebie wspomnienie tych bądź co bądź przymusowych pocałunków. Nie miało znaczenia, że dopiero uczyła się tego jak pachnie. Chciała pachnieć tak samo, otoczyć się nim w każdy sposób, który nie wzbudzi w niej na nowo czujności, a wzamian ją uśpi. Starała się nie myśleć o tym, ile tam było miejsca i co mogliby tam robić, gdyby wieczór potoczył się inaczej. Nie przeciągała zbędnie prysznica, dając sobie zaledwie kilka minut sam na sam ze sobą. Potem osuszyła się ręcznikiem, przebrała. Lustra były wysokie, więc widziała dobrze, jak koszulka na niej wisi i nawet drgnął jej na ten widok kraniec ust. Kiedy weszła znów do sypialni, ogień się faktycznie palił, wywołując u niej szerszy uśmiech. Było naprawdę… miło. Mimo wszystko. Naprawdę pragnęła tylko tego, żeby wciąż było między nimi dobrze, więc gdy napotkała wzrokiem oczy Jacka, wciąż z lekkim grymasem rozbawienia zakręciła się dookoła własnej osi, by zaprezentować mu, jak groteskowo wygląda na niej jego odzież. Koszulka sięgała jej w zasadzie do kolan, gdyby się uparła nie potrzebowała wcale tych spodenek, ale założyła je tak czy owak, by czuć się trochę pewniej. Nawet, jeśli i tak nie było ich widać. A potem w podskokach ruszyła do łóżka, bo nie chciała żeby skóra oddała za dużo ciepła, które zabrała ze sobą spod gorącego strumienia. Zakopując się pod pościelą, nie potrafiła powstrzymać krótkiego westchnienia. Boże, jak ona tego potrzebowała przez cały ten czas. Materac był przepastny, więc przysunęła się trochę bliżej do męskiego ciała. Nie zamierzała chować się przed nim na drugim brzegu, ale nie miała też śmiałości go dotknąć. Zwinęła się zatem w kłębek w niewielkiej odległości od niego, ale też tak, żeby mu nie przeszkadzać. A potem zamknęła oczy i zaciągnęła się głęboko wonią pościeli. Było niemal idealnie, z jego zapachem na skórze, pod jego kołdrą, w jego ubraniach i łóżku. Brakowało tylko jego ramion, ale pamiętała jak zdawkowo objął ją, gdy się przysunęła w pokoju gościnnym, toteż nie brała więcej, niż już jej dawał, w ogóle pozwalając jej tu być w pierwszej kolejności. Przynajmniej przez chwilę, bo koniec końców nie umiała być od niego daleko i wbrew wszelkim wątpliwościom odnalazła na oślep jego dłoń, zaczepiając nieśmiało palcami jego palce, uchylając powieki, by móc mu się przyjrzeć.
Odkąd nakryła się kołdrą, nie wychodziła rozmyślaniami poza ten wieczór. Jeśli być precyzyjnym, to nie wychodziła nimi poza ten apartament. Jej myśli siłą rzeczy uciekały między innymi w stronę Inhana. Zastanawiała się, czy zasnął, a także jak będzie się czuł jutrzejszego dnia. W stronę nadchodzącego poranka, śniadania oraz tego, jak oboje z Jacksonem poczują się budząc obok siebie po raz pierwszy. Przesunęła w mroku spojrzeniem po jego twarzy. Musiała przyznać, że sytuacja była… Niecodzienna. Nie miała przecież w zwyczaju spontanicznie sypiać z mężczyznami, więc rzadko zagrzewała cudze łóżka. W zasadzie prawie wcale. Ostatni raz była w takiej sytuacji będąc w związku, bo z byłym chłopakiem często drzemali razem, przynajmniej na początku ich relacji. Potem zaczęła tego unikać z wiadomych powodów — z czasem wspólne drzemki przestały być tylko drzemkami, a stały się pretekstem do czegoś więcej. Kiedy patrzyła na Howarda, leżącego tak blisko, że czuła bijące od niego znajome ciepło, nie sądziła, by mógł wykorzystać jakoś tę sytuację. W limuzynie musiała błędnie odczytać jego dotyk i wciąż była na siebie zła, że pozwoliła, by w pewien sposób zapłacił za cudze błędy. Przez całą imprezę obchodził się z nią ostrożnie, mając na uwadze przede wszystkim jej komfort. Przecież gdyby chciał wyłącznie jej ciała, w apartamencie mógł brać tyle ile chciał. Oferowała mu siebie pod prysznicem, a nawet w windzie; mimo to się powstrzymał. Dbał o to, żeby jej było dobrze i żeby niczego nie żałowała, nie chcąc wziąć od niej zbyt wiele, wbrew temu, że ona jeszcze wtedy chciała mu dać od siebie wszystko i więcej, nie mogąc się nim nasycić. Tęskniła za tym uczuciem. Za głodem i ciekawością. Mogę Cię przytulić? Serce niemal pękło jej na pół, bo zdała sobie sprawę, jak bardzo uszkodził ich ten cały chaos, co ona jedynie pogorszyła swoją odruchową reakcją. — Oczywiście, że możesz — wychrypiała więc, czując jak niesprecyzowana emocja ściska ją za gardło, ciążąc za mostkiem. — Zawsze możesz mnie do siebie przytulić. Albo siebie do mnie. Nie musisz o to pytać. Ani tym bardziej prosić. Nie czekając, znalazła miejsce między jego ramionami, tak jak robiła to już dziś wiele razy. Tym razem towarzyszyło temu tak ogromne poczucie ulgi, że gdy tylko ją objął, przysuwając do siebie, wyrwał jej się z gardła beznadziejny dźwięk niepodobny tak naprawdę do niczego konkretnego. Nie było to westchnienie, nie był to też jęk, ale z pewnością mówił więcej, niż kiedykolwiek mogłaby przekazać słowami. Nie szczędząc czułości ani sobie, ani jemu objęła go jednym udem, przyciągając ku sobie, tak jak robiła to już wcześniej, kiedy nie było między nimi żadnych barier. Ręką oplotła go natomiast w pasie, drobną dłoń kładąc między jego łopatkami, zaczynając trzeć lekko jego do niedawna spięte mięśnie, sunąc komfortowym dotykiem w górę i w dół jego kręgosłupa. Łapała wdechy głębiej, zupełnie jakby z piersi spadł jej ogromny ciężar. Oddychała teraz dużo lżej, wyraźnie rozluźniając się pod wpływem jego bliskości. Nie mogąc się powstrzymać, złożyła drobny pocałunek nad jego sercem. A zaraz drugi, dłuższy, tuż obok. Odsunęła się od niego tylko na tyle, aby móc zadrzeć głowę i przyjrzeć mu się ponownie z tej niewielkiej odległości. Wolną dłoń wsunęła ostrożnie pod jego policzek, kciukiem raz po raz przesuwając troskliwie po delikatnej skórze pod okiem. Ciemność wokół nich rozpraszała jedynie subtelna, wibrująca łuna rzucana na ściany przez kominek oraz tyle miejskiego światła, ile na tym piętrze mogło się wlać przez ogromne okna. W końcu jednak przestała gładzić jego plecy, tylko po to by ująć jego twarz oburącz. Opuszkiem palca podkreśliła ostrożnie jego dolną wargę, wyczuwając pod nim lekkie, niewielkie zgrubienie po wcześniejszym ugryzieniu. Przysunęła się nieznacznie, cofając kciuk i przykładając usta do tego miejsca. Później musnęła jego nos, uśmiechając się lekko.
— Pocałujesz mnie? — wymamrotała, przeszukując spojrzeniem jego oczy. — Proszę. Zależało jej na tym, żeby wiedział, że w żaden sposób się go nie obawia, przynajmniej nie w pełni świadomie, bo pewnych instynktownych odruchów nie była w stanie zwalczyć, nie w jeden wieczór. Nie miało to jednak żadnego związku z nim i pragnęła, by zdawał sobie z tego sprawę. Że to nie przed nim się wtedy wzdrygała, nie tak naprawdę. Wiedziała, że nie weźmie od niej więcej, niż była skłonna mu zaoferować. Podejrzewała, że on, tak jak i ona, nie ma ochoty ani energii na kolejne uniesienia, że potrzebny jest im obojgu przede wszystkim komfort płynący ze zwyczajnego bycia razem. Nie musieli się jednak wzajemnie ekscytować. Zarówno pocałunki, jak i dotyk, mogły być przecież odprężające. Poświadczać o zaufaniu oraz pielęgnować więź, zamiast wzniecać ogień czy gonić za wrażeniami. To wciąż mogła i chciała mu dać, szczególnie po tym wszystkim, co się dziś wydarzyło. — Możesz mi też powiedzieć, co lubisz jeść na śniadanie — dodała ciszej, nie odsuwając od niego rąk. Zamiast tego, lekko zaciągnęła jego włosy w tył głowy.
Claire jeszcze nie miała podobnych rozważań co do tego, czy wyszłoby im na dobre, gdyby spotkali się wcześniej. Póki co nie do końca dowierzała jeszcze w to, że ktoś taki jak Jackson Howard pojawił się w jej życiu i zwrócił na nią uwagę, nie dowierzała też w to, że mógłby zostać na dłużej, bo nie miała mu tak naprawdę nic do zaoferowania, a przynajmniej tak jej się wydawało. Bo co mogłaby dać człowiekowi, który mógł mieć wszystko na skinienie palca? Miała ciało, ale ciała miały to do siebie, że z czasem powszedniały w dotyku. Nie była też szczególnie interesującą ani ekscytującą osobą. Pielęgnowała w sobie parę zainteresowań, na których rozwijanie nie było jej stać, więc głównie uciekała w fikcję oraz marzenia, a przeczuwała, że to nie jest coś, co mogłoby Jacka pociągać. Howard był świeżo upieczonym prezesem ogromnej, prężnie działającej firmy, więc oczekiwało się od niego, że będzie stąpał twardo po ziemi. W przeciwieństwie do niego nie podróżowała, niewiele widziała, nie odebrała nawet żadnego konkretnego wykształcenia, natomiast jej codzienność obracała się wokół nudnej, powtarzalnej pracy, która nie stawiała przed nią żadnych zawodowych wyzwań. W ogólnym rozrachunku była więc po prostu miłą, ładną dziewczyną, a na świecie żyły przecież miliardy ładnych, miłych dziewczyn takich jak ona. Być może jeszcze milszych, ładniejszych, do tego mniej lękliwych i mądrzejszych, nieobciążonych w związku z tą mądrością długami tudzież rodzinnymi kłopotami. Może nawet wyłowiłoby się takie również z jego środowiska, bo ciężko jej było wierzyć, że nie istnieli ludzie, których nie zmanieryzował pieniądz. Na ten moment wiedziała, że jeszcze rok temu był kimś samolubnym i uzależnionym, prawdopodobnie okrutnym bądź wyrachowanym, skoro na pierwszym spotkaniu jego znajomi przypięli jej łatkę nowej zabawki. To znaczyło, że były przed nią inne, naiwne dziewczyny, których uczuciami żonglował z nieznanych jej pobudek. Być może podbudowywał tym swoje ego, może rozwiewał nudę, a może szukał czegoś, czego sam nie potrafił sobie nakreślić, nie zdając sobie w ogóle sprawy, że tego potrzebuje. Rok to nie był długi czas. Powinna być względem niego ostrożna, ale zwyczajnie nie potrafiła trzymać dystansu wobec kogoś, kto podarował jej do tej pory wyłącznie zrozumienie oraz dobro. Chciała wierzyć w to, że w uzależnieniu nie był do końca sobą, że się w tym pogubił, bo to znaczyło, że odwyk podparty terapią pomoże mu siebie odnaleźć, poznać na nowo. Zrozumieć pewne kwestie. Nie wiedziała nawet, czy wciąż spotykał się z terapeutą, jednak po tym czego była świadkiem na imprezie, zdała sobie sprawę że powinien. I że ona powinna mieć tę informację, jeśli zamierzała rzeczywiście wejść do jego życia, gdyby tylko jej na to pozwolił. Teraz jednak nie chciała o tym myśleć, ani o to pytać. Teraz wystarczało jej, że ją obejmował, trzymając ciasno przy sobie. Że jego usta odnalazły znów jej, bez głodu, ale za to z dotkliwą obecnością, która dawała jej wrażenie, że wybierali się ponownie oboje, szukając dowodu na to, że to co wydarzyło się między nimi wcześniej nie zostało naruszone przez chaos powstały w hotelu. Najwyraźniej nie zostało. Ta świadomość uszczęśliwiła ją tak bardzo, że nie potrafiła tego w pełni wyrazić ani słowami, ani ciałem. — Jack… — mruknęła więc zarówno z tchnieniem, jak i przemożną miękkością, tak jak wtedy na tarasie, odwzajemniając ten pocałunek z identyczną uwagą, jaką on jej dawał. Był przy niej, z nią. Czuła to w sposobie, w jaki ją całował, w tym spokoju, z jakim przesuwał dłonią po jej ciele, jakby próbował tym dotykiem oswoić jej lęki, bo kiedy jej ciało wychodziło powoli z trybu przetrwania, zaczęła znów drżeć, tym razem z przemożnej ulgi i to mówiło wszystko o tym, jak rozregulowany był jej system nerwowy Słysząc jak westchnął w jej usta, westchnęła również, wyraźnie zadowolona, że przyciągnął ją do siebie tak blisko. Czuła znów na piersi jego bicie serca, jego oddechy, po prostu jego.
Przygładziła czule gęsią skórkę na jego ramieniu, a potem muśnięciami palców przeliczyła żebra, czując że to nie jest dość, że jakiś cudem jest wciąż od niej za daleko, że nie może go przyciągnąć do siebie tak mocno jak by chciała, tak jak on przyciągał do siebie ją. Gdy się więc odsunął, została blisko, czoło przy czole, oddychając wspólnie z nim. Problem w tym, że to wciąż nie było dość. Sięgnęła więc znów do jego ramienia, niezdecydowana czy chce go pod sobą czy na sobie. Skoro nie musiała prosić… ostatecznie pociągnęła go na siebie, w ogóle nie przejmując się tym, czy ją przygniecie, czy nie. Materac był bajecznie miękki, najwyżej się w nim utopi. — Powinieneś jeść śniadanie — skwitowała, wiedząc, że teraz nie będzie z nią dyskutował, bo właśnie oplatała się wokół niego tak jak potrzebowała, trzymając go w objęciach ramion i ud, a ten fakt sprawił, że się uśmiechnęła, całując znów jego usta, z tą całą ulgą i radością, którą on poczuł wcześniej w reakcji na jej prośbę o pocałunek. — Zawsze. Słyszysz? Ona też się cieszyła. Cieszyła się, że wbrew wszystkiemu jest między nimi dobrze, że niezmiennie ciągle czerpią z siebie oboje komfort, że wciąż czują się przy sobie bezpiecznie, że potrafią być blisko również w sposób inny niż ten pożądliwy, że nic się między nimi nie popsuło, a tego przecież bała się przecież przez ten cały czas najbardziej. Ciągle się regulowała. Jeszcze nie była w stanie dać mu od siebie niczego ponad czułość, ale czułości z kolei względem niego miała w sobie teraz tak wiele, że nie wiedziała, co z nią począć. Budowała się w niej odkąd wyszli z apartamentu, pulsując wręcz pod skórą, gdy patrzył na nią tym baranim wzrokiem, śmiał się jak dzieciak i obiecywał jej ten głupi tatuaż na piersi, a na koniec poszybowała pod same niebo przez to, że pomógł jej zająć się Inhanem. Najpierw ścisnęła go więc najpierw ramionami, tak żeby poczuł się faktycznie trzymany. Potem pocałowała go ponownie, z wyczuwalną tęsknotą, bo tak, zdążyła się za nim stęsknić. Raz, drugi, nim przypieczętowała wargami kraniec jego ust, policzek, kącik oka, skroń, czoło i nos. Znów czoło, obie powieki, a potem drugi policzek, obsypując ciepłymi pieszczotami całą jego twarz, tak jak on robił to jej wcześniej w windzie. I nie. Nie zamierzała się rozplątywać. — Pracujesz jutro…? — zapytała cicho przy jego skórze, odnajdując w mroku jego spojrzenie. Otarła się nosem o jego nos. — Bo nie wiem, kiedy Cię wypuszczę. Ani czy w ogóle. Na dowód owinęła się wokół niego jeszcze bardziej, w tym samym czasie odsuwając od niego tylko jedną rękę, żeby odgarnąć mu włosy z czoła, bo przysłaniały jej te zielone oczy, dla których zaczynała przepadać. Albo już przepadła. Objęła dłonią jego policzek, kciukiem gładząc bezwiednie skórę. — Nie mam pojęcia, jak się mnie teraz pozbędziesz, Howard — przyznała szeptem, przesuwając dotyk na jego kark. Wplątała palce w jego włosy, lekko drażniąc paznokciami jego potylicę i całując go raz jeszcze, tym razem delikatnie i słodko, łagodząc nieco swój entuzjazm w okazywaniu mu uczuć, obawiając się, że mogła go tym przytłoczyć.
Wydawałoby się, że Jack wie, jak rozpalić w kobiecie pożądanie — i może faktycznie tak było. Claire nie oceniała go pod tym względem, bo sama oddała mu dziś przecież coś, czego nie oddała chłopakowi w trakcie dwuletniego związku. Rzecz w tym, że jej potrzebę i ciekawość wzniecił zupełnie inaczej. Nie tym co miał, jak wyglądał, ani jak pachniał. Na to była odporna, przyzwyczajona do męskiej uwagi. Nie robiły na niej wrażenia pociemniałe spojrzenia, mniej lub bardziej wyważona gra słów, obniżone głosy, czy też przypadkowo nieprzypadkowy dotyk. Potrafiła sobie z tym poradzić. W jego przypadku nie musiała sobie nawet z tym radzić, bo nie wyczuła od niego wcześniej takich intencji. I może to zadziałało. To, że jej tego nie narzucił, a potem się przed nią otworzył. Że zobaczył w niej najpierw kogoś, z kim może porozmawiać, również o tych niewygodnych sprawach, kogoś na kim może się oprzeć, kiedy sam sobie nie ufa. Że obdarzył ją, ze wszystkich ludzi, cząstką zaufania, dostrzegając w niej więcej niż zgrabne ciało opatrzone śliczną buzią. Nie patrzył też na nią tak, jak inni mężczyźni. W jego oczach odbijała się zupełnie inaczej, po raz pierwszy w życiu nie czując się jak coś, po co można sięgnąć pod wpływem impulsu, a potem odstawić na półkę, gdy pragnienia zostaną zaspokojone. On ją dostrzegał. Jeszcze nie w pełni, bo znali się zbyt krótko, ale miała wrażenie, że jest przy nim widziana naprawdę, zamiast tylko oglądana. Nie czuła się przy nim ani zabawką, ani nawet ozdobą, wbrew temu co myśleli o tym jego znajomi. Dostrzegli się oboje, w tym samym czasie. I w tym samym czasie uznali, że chcą się do siebie zbliżyć. To było coś zupełnie innego, coś na co faktycznie chciała postawić. I nie żałowała, nawet jeśli te chwile kosztowały ją więcej, niż była gotowa zapłacić. Nie potrafiła żałować czegoś, co nauczyło ją bycia z drugim człowiekiem, prawdziwie, bezbronnie, bez barier. Miała wrażenie, że teraz robią to znowu, tylko w inny sposób. Że są ze sobą znów całkowicie odsłonięci, otwarci na siebie, trzymając się nawzajem pewnie, ale z niezaprzeczalną ostrożnością. Jej zdaniem Jack zasługiwał na tę uwagę, czułość, delikatność. Mogła się mylić, ale gdyby tylko spojrzał na siebie jej oczami, zobaczyłby przede wszystkim kogoś, kto emanuje przemożnym bezpieczeństwem oraz troską. I jeśli to wiązało się z walką z uzależnieniem, z brudną przeszłością, była gotowa to zaakceptować. Tak jej się przynajmniej wydawało, bo nie chciała żeby coś, co zrobił w przeszłości definiowało go w teraźniejszości, a już na pewno nie w przyszłości. Starał się. Zasługiwał jej zdaniem na szansę. Na to, by wyciągnąć wnioski z popełnionych błędów, odmienić swoje życie. Pewnie nie każdy by się z nią w tej kwestii zgodził. Najwidoczniej nie zgadzali się z tym jego przyjaciele, widocznie zranieni jego postępowaniem, ani jego była dziewczyna, która chciała, żeby pojednał się ze starymi nawykami, odgrażając się, że do nich — do niej — wróci. Z nieprzyjemnych rozmyślań wyrwał ją jednak jego cichy śmiech. Wręcz poczuła, jak rośnie jej od tego serce. — Co ja z Tobą robię? — zapytała, krzywiąc się również, choć i jej grymas nie wybrzmiał wcale, stłumiony pijanym szczęściem i wesołością. — Co Ty ze mną robisz? Mój były chłopak nie osiągnął w dwa lata tego, co Ty w jeden wieczór. Pokręciła z lekka głową. Być może nie powinna wspominać teraz o swoim ostatnim i jedynym związku, ale z drugiej strony nie widziała też powodu, by to tuszować, zwłaszcza po tym, jak sama została wprowadzona w jego historię z Octavią. Była to dla nich obojga po prostu część poznawania się. Uniosła krańce ust jeszcze wyżej, gdy ją do siebie przyciągnął. — Mogłabym spróbować — odparła z odrobiną rozbawienia. — Co prawda jeszcze nie wiem, jak dopiąć to logistycznie, ale dla chcącego nic trudnego, zwłaszcza że z pracy nie miałabym do Ciebie daleko. Problem w tym, że podczas zmiany rzadko miała moment na to, żeby usiąść, a co dopiero wybierać się do niego ze śniadaniem. W przeciwieństwie do Howarda, nie mogła sobie pozwolić na to, żeby tak po prostu wyjść.
Musiałaby to ogarnąć wcześniej, przed pracą. Pytanie, o której zwykle zaczynał swoją. Przymknęła oczy, czując jego usta przy swoim policzku oraz skroni. Pozwoliła, by wyrwał jej się drobny, usatysfakcjonowany pomruk. — Cieszę się, że nie chcesz się mnie pozbyć… Ale muszę jutro pracować. Co wiązało się z tym, że będzie ją musiał jutro wypuścić. Uchyliła powoli powieki, odsuwając się od jego pieszczot tylko na tyle, by zajrzeć mu znów w oczy. Jej palce wciąż bezwiednie, leniwie przeczesywały jasne kosmyki, drapiąc lekko skórę jego głowy. Przez moment błądziła wzrokiem po jego twarzy, po prostu chłonąc to jak na nią patrzył, jak blisko siebie byli. Złapała się na tym, że nie chciała opuszczać tego łóżka. Ani teraz, ani rano. Mimo, że wspólny poranek brzmiał miło, to miała wrażenie, że to za mało. Że nie będą mieć dość czasu, żeby się sobą nacieszyć. Wolałaby, żeby żadne z nich jutro nie pracowało. Żeby Inhan spał mocno i długo. Żeby byli tylko oni, niczym się nie martwiąc, nic nie musząc. — Poczekaj… — wymamrotała, odsuwając od niego ramiona tylko na moment. Użyła ich, żeby na łokciach przesunąć się trochę wyżej, na tyle wysoko, by móc wygodnie ułożyć się na poduszkach, a następnie przeczesać oburącz jego włosy. — Chodź do mnie. Subtelnym ruchem zachęciła go, by wtulił się w jej pierś. Teraz mógł się na niej położyć i rozluźnić bez obaw o to, że ją przytłoczy, nie musząc tak pilnować swojej wagi. Zresztą, nawet gdyby ją gniótł, wcale by jej to nie przeszkadzało. Wręcz przeciwnie. Działałby na nią jak kołdra obciążeniowa. Była tego pewna i zamierzała to przetestować. Gdy jej posłuchał, przygładziła jasną fryzurę, po czym przesunęła dłonie na jego ramiona, kreśląc nimi ich szerokość, nim przeniosła dotyk na jego plecy, badając krzywizny mięśni. Niewiele myśląc, zaczęła czule wodzić po jego skórze samymi koniuszkami wypielęgnowanych paznokci, sprawdzając jak zareaguje na taką pieszczotę. Podejrzewała, że jego skóra przyjęła wiele czerwonych ścieżek, w tym jej własne. Pamiętała przecież, jak wbijała się w jego łopatki parę godzin wstecz. Teraz jednak nie chciała zostawiać śladów. Jej jedynym celem było go rozpieścić, sprawić żeby poczuł się tak zaopiekowany, jak ona czuła się przy nim. — Jestem zmęczona, ale nie chcę iść spać — przyznała cicho, spoglądając w stronę kominka. Obserwowała taniec ognia, pozwalając by na moment ją zahipnotyzował. Oddychała spokojnie, równo, delikatnie drapiąc go po plecach. Jej serce wciąż biło trochę szybciej, ale na to nie mogła nic poradzić. Przynajmniej już nie drżała. Teraz było idealnie. Nie chciała, żeby zastało ich jutro, nawet jeśli perspektywa obudzenia się przy nim napełniała ją ciepłem i błogością.
Zauważyła przebłysk zdumienia na jego twarzy i szczerze mówiąc nie zaskoczyła jej taka reakcja. Dwa lata to sporo czasu, zwłaszcza że zwykle znało się swojego partnera jeszcze sprzed związku, ale największe znaczenie miał tu chyba fakt, że zarówno Claire, jak i jej chłopak byli dla siebie pierwszą relacją, a wchodząc w nią mieli zaledwie 16 lat, więc ciężko było tu mówić o jakimkolwiek dojrzałym podejściu. Cartera znała od początku szkoły średniej, ale nie zwracała na niego większej uwagi, bo miała wtedy większe zmartwienia na głowie niż chłopcy, szczególnie tacy, za którymi oglądają się już rzesze dziewcząt. Był to najbardziej burzliwy okres w jej życiu, w którym próbowała odnaleźć tę wersję siebie, którą będzie skłonna zaakceptować, a także miejsce we własnym domu, który z dnia na dzień stawał się dla niej coraz bardziej obcym miejscem. W trakcie tych poszukiwań starała się również utrzymać nienaganne oceny, co z jednej strony nie było łatwe z obciążoną głową, a z drugiej pozwalało jej na przekierowanie skupienia. Choć nigdy nie narzekała na brak zainteresowania ze strony kolegów, było to zainteresowanie ulotne i powierzchowne, a powierzchowne znajomości nie interesowały jej nigdy. Parę razy uwierzyła w to, że za zaproszeniem na spacer lub imprezę nie stoi żadna ukryta intencja, ale zawsze ulegała rozczarowaniu, więc zdecydowała, że romantycznych uniesień najłatwiej będzie doświadczać poprzez literaturę. I to jej wystarczało. Naprawdę. Szkopuł w tym, że Carter, tak jak Jack, był człowiekiem nieustępliwym. Przewijał się przez jej życie nienachalnie, ale w stały sposób. Widywali się, bo mieli wspólnych znajomych; jej koleżanki interesowały się nim, a jego znajomi nią. Dzielili również zainteresowania, więc nietrudno było im złapać w miarę regularny kontakt. Dynamika między nimi uległa zmianie, kiedy po raz kolejny wylądowali na wspólnej domówce, a Claire spięła się z chłopakiem, który ją tam przywiózł. Pamiętała to jak wczoraj, to zmęczenie stale powtarzającym się scenariuszem, irytację, bezsilność i niechęć. Rozczarowanie, że wieczór był bezpowrotnie zmarnowany, bo nie potrafiła zapijać złości, ani jej ignorować. Inna dziewczyna pewnie znalazłaby sobie nowe towarzystwo i po prostu kontynuowała zabawę, ale ona zwyczajnie nie umiała lawirować od ramion do ramion. Kiedy czuła się skrzywdzona, zwykle zostawało to z nią na dłużej, sięgało głębiej niż dwa drinki czy parę pocałunków w ciemnym kącie. Postanowiła więc wrócić na pieszo, jakkolwiek szalenie to nie brzmiało, biorąc pod uwagę, że impreza odbywała się na przedmieściach, więc od rodzinnego mieszkania w centrum dzieliło ją około 20 kilometrów, jeśli nie więcej. Czekał ją zatem długi spacer nocą w kiepską pogodę, ale na tamten moment wolała zmoknąć i się pochorować, niż prosić swojego towarzysza o to, żeby ją odwiózł, kiedy wyraźnie nie był tym zainteresowany. Carter wyszedł za nią i zaproponował transport, jednak odmawiała raz za razem. Była przekonana, że w końcu odpuści i wróci na imprezę, ale tak się nie stało. Zamiast tego zostawił swoje auto na podjeździe, decydując zedrzeć podeszwy wspólnie z nią, żeby nie wracała późno sama. Nie mogła się z nim nawet wtedy pokłócić, bo nie odezwał się do niej ani słowem, po prostu idąc za nią, nie zwracając najmniejszej uwagi na jej protesty. Wyszło na to, że to ona odpuściła, a całą drogę pokonali w ciszy, bo była wtedy zbyt dumna, żeby mu zwyczajnie podziękować. Zrobiła to dopiero pod kamienicą, zapraszając go na herbatę. Biorąc pod uwagę, że było późno, nie chciała żeby wracał taki kawał, więc spędził noc na kanapie w jej salonie, na co namówiła go zresztą jej mama. Reszta była kwestią tygodni, natomiast scenariusz był bardzo oklepany: on, sportowa gwiazda szkoły i ona, śliczna cheerleaderka patrząca z lekkim pobłażaniem na jemu podobnych, aż w końcu jej przeszło.
Przez jakiś czas to jednak działało. Może nie zauroczyła się szybko, ale za to bardzo głęboko, tak jak miała w zwyczaju. Zgrzyty zaczęły pojawiać się między nimi dopiero po roku, bo wciąż odrzucała jego próby pójścia o krok dalej niż sesje całowania, mając ku temu więcej niż jeden powód. Carter nie rozumiał jej trudnej relacji z własnym wyglądem oraz ciałem, powtarzając do upadłego, że przecież jest piękna, dla niego najpiękniejsza. Z tym, że to nie pomagało, budząc w nim stopniowo irytację. W niej natomiast budziło presję, a im więcej presji czuła, tym mniejszą miała ochotę na to, żeby się do niego zbliżać i cały związek przeobraził się stopniowo w przeciąganie liny między sobą, ciche dni, unikanie sytuacji, które mogłyby sprowokować okazję do czegoś więcej. Ostatecznie się rozeszli, bo on nie chciał już dłużej czekać, a ona nie czuła, że może mu dać to czego chciał w najbliższym czasie. Nie zastanawiała się nigdy nad tym, gdzie leżała wina. Nie obwiniała nigdy byłego chłopaka za to, że chciał rzeczy całkowicie normalnych w zdrowym związku, ani też siebie, że nie była na te rzeczy gotowa. Mieli najwyraźniej różne potrzeby, więc rozstanie było w tym przypadku naturalnym końcem, z którym aktualnie była już pogodzona, nawet jeśli zajęło jej to chwilę. — Racja, to dobry wynik — przytaknęła mu, bo kiedy to wszystko sobie przypomniała, to co działo się między nimi wydawało jej się tylko tym bardziej zdumiewające. Odwzajemniła jego pocałunek, przedłużając go nieco, choć nie była wcale pewna, czy chce zawieszać jakiekolwiek poprzeczki, a już na pewno nie kiedy mowa o intymności. Zdała sobie przez to sprawę, że jej komentarz o “osiąganiu” czegokolwiek przez kogokolwiek był idiotyczny i niepotrzebny, a przede wszystkim po prostu nie w porządku. Postanowiła to sobie jednak wybaczyć. Była naprawdę zmęczona, w dodatku trochę upita obecnością Howarda i raczej nie filtrowała tego, co mówi. — W takim razie zacznę Cię karmić od jutra — odparła z lekkim rozbawieniem, uznając to za niezły kompromis. Póki co. Westchnęła cicho, gdy Jack znalazł na niej dogodną pozycję, samej zatapiając się głębiej w poduszki. Cisza jej nie przeszkadzała. Nie z nim. Nie, kiedy czuła jak dociąża ją do materaca, otaczając swoim zapachem i ciepłem. Obdarowywanie go pieszczotami przychodziło jej lekko, wręcz bezwiednie i nie potrzebowała na ten moment niczego więcej do szczęścia. Uśmiechnęła się więc, czując jak przytula się do niej bliżej, sprawiając że po jej klatce piersiowej rozlało się przyjemne ciepło, przenikając serce na wskroś. — Śpij — szepnęła więc w odpowiedzi na jego ostrzeżenie, miękko i czule, pochylając na tyle, by móc złożyć pocałunek w na czubku jego głowy. Gdy jedna dłoń wciąż błądziła po jego plecach, zahaczając skórę paznokciami, druga zatopiła się znów w jego włosach, przeczesując je wolno raz po raz. — Dobranoc, Jack. Będę tu, kiedy się obudzisz. To wciąż była trochę nierealna myśl, ale nie starała się już tego wszystkiego racjonalizować, nasłuchując po prostu jego oddechu i tego jak z czasem zaczyna się pogłębiać.
Odpuszczenie przy nim było proste — prostsze, niż się spodziewała. Podobnie jak Jack nie cieszyła się mocnym snem, ale po wszystkim, co im się dziś przydarzyło, że nie obawiała się przewracania z boku na bok, zwłaszcza po gorącym prysznicu, który dodatkowo ją odprężył. Relaksowało ją również bezwiedne, powtarzalne przeczesywanie palcami jego włosów, więc robiła to jeszcze przez jakiś czas, nawet kiedy czuła, że jego oddech się zmienił, a waga rozłożyła na niej nieco inaczej. Uśmiechnęła się lekko, kiedy to poczuła, pozwalając sobie na moment wsunąć nos w jasne kosmyki i oddychać jego zapachem. Otoczona nim, komfortowo dociążona do materaca, miała wrażenie, że wszystko jest dokładnie tak, jak być powinno. Nie czuła, że brakuje jej czegokolwiek, a powieki stały się jeszcze cięższe w mgnieniu oka. Ułożyła się więc wygodniej na poduszkach, ostatecznie okręcając głowę w stronę palącego się kominka, obserwując płomienie przez parę chwil, nim zmęczenie wciągnęło ją w błogi stan nieświadomości. O dziwo nie wybudziła się przez całą noc, co zdarzało jej się rzadko. Przez przewlekły stres skumulowany pod skórą spała lekko i czujnie, podnosząc powieki z absurdalnych powodów. Powinna więc ocknąć się, czując jego dotyk, ruch materaca albo kołdry przesuwającej się po ramieniu, jednak nic takiego się nie stało. Zasnęła głębiej niż zazwyczaj, najwyraźniej uspokojona jego obecnością, która niezmiennie kojarzyła jej się przede wszystkim z bezpieczeństwem. To przeświadczenie musiało docierać do niej nawet wtedy, kiedy spała, napędzane przez jego bliskość, bo lgnęła do niej choćby nieprzytomna, nieustannie szukając z nim kontaktu. Nie przebijały się przez to zwyczajowe bodźce, dzięki czemu mogła po raz pierwszy od dłuższego czasu naprawdę odpocząć. Przebił się za to dzwonek smartfona, i to nie w pierwszej chwili. Najpierw na jej twarz wstąpił grymas, bo odgłos nieprzyjemnie wiercił całkiem miły sen, nie pasując do niczego, a kiedy wreszcie przypisała mu miejsce oraz znaczenie, poderwała się do góry, nieumyślnie zderzając się z Jackiem, który najwyraźniej sięgał przez nią do nocnej szafki, zamierzając odrzucić połączenie. Zdezorientowana chwyciła wciąż sennym spojrzeniem jego spojrzenie, a potem prychnęła krótkim śmiechem, bo było to co najmniej absurdalne. Jeszcze kilka godzin temu miała w wyobraźni niezliczoną ilość wizji tego poranka, ale z pewnością nie wyglądał on… tak. Sięgając po Howarda, przysunęła sobie jego głowę i ucałowała w ramach przeprosin jego czoło, a potem sięgnęła wreszcie po telefon, zawczasu zerkając na ekran. Claire mogła być dobra, ale ilość osób od których by teraz odebrała, można było zliczyć na palcach jednej ręki. Jedną z tych osób był Inhan, więc przesunęła zieloną słuchawkę. Wciąż była nieco nieprzytomna, krzywiąc się nieco, bo kiedy podpierała się na łokciu zdała sobie sprawę, że dogoniły ją konsekwencje wczorajszych uniesień. W pierwszej chwili pozwoliła przyjacielowi się wygadać, by za chwilę uspokoić go i nakreślić, że wrócili razem z Jackiem, są u niego i wszystko jest w porządku. Poza tym przypomniała mu o szklance wody i tabletkach na szafce nocnej, a także o ubraniach na ławce w nogach łóżka, gdyby chciał wstać, choć podejrzewała, że wcale mu się do tego nie śpieszyło, bo jego stan rozpracowała już po samym głosie. Mimo wszystko zapytała, czy ma ochotę na śniadanie, odmowę przyjmując z pewną ulgą. Nie czuła się jeszcze gotowa żeby wstawać, więc powiedziała jedynie, żeby dał jej znać jak zgłodnieje albo jeśli będzie czegoś potrzebował, po czym rozłączyła się, odruchowo zerkając na godzinę. Nie przypominała sobie, kiedy ostatnio obudziła się tak późno, choć biorąc pod uwagę, że położyli się późno, postanowiła sobie tego zanadto nie wyrzucać. Wzdychając cicho, odłożyła telefon i spojrzała w stronę Howarda, obiegając wzrokiem jego twarz, nim posłała mu lekki uśmiech. Zdecydowanie nie tak wyobrażała sobie pierwszy wspólny poranek. Głowa wciąż trochę bolała ją od wpadnięcia na siebie przed chwilą, ogólnie była obolała, ale to była już jej własna wina. Wciąż niczego nie żałowała.
Nie czekając na zaproszenie, przysunęła się do niego bliżej, po czym znalazła sobie miejsce między jego ramionami, dla komfortu splatając nogi z jego. — Dzień dobry — rzuciła cicho, z delikatnym rozbawieniem, odsuwając jasny kosmyk z jego czoła. — Wydaje mi się, czy wyglądasz jeszcze lepiej, niż wczoraj? Takie odnosiła wrażenie, choć może była to kwestia wdzięczności za to, że mogła tu z nim teraz być. Że wpuścił zarówno ją, jak i Inhana do swojego mieszkania, które jakby nie patrzeć było jego prywatną przestrzenią oraz miejscem odpoczynku, a nawet gdyby przymknąć oko na tę wdzięczność, to zwyczajnie podobał jej się taki, bez koszulki, wciąż rozmemłany snem, z miękką krawędzią w spojrzeniu i potarganymi przez pościel włosami. Mogłaby przyzwyczaić się do tego widoku.
Rozmowa z Inhanem pozostawiła w niej delikatny ślad niepokoju, choć starała się nie przywiązywać do tego przesadnej wagi. Nie zamierzała udawać, że rozumie jak się czuł, robić mu wyrzutów ani tym bardziej sprawiać, by poczuł się jeszcze gorzej z powodu czegoś, czego najwyraźniej i tak już cholernie żałował. Co prawda zaskoczyło ją, że tak chętnie pił przy obcych, bo sama była w tej kwestii bardzo ostrożna, ale ostatecznie liczyło się tylko to że był teraz bezpieczny, a także to, że poza kacem najwyraźniej nie dolega mu nic poważnego. To była ogromna ulga. Wiedziała, że niedługo jej przyjaciel spojrzy na całe zajście z nieco większym dystansem, chociaż podejrzewała również, że przez jakiś czas będzie mu głupio za ten kłopot, który rzekomo im sprawił. Sama nie uważała, że to kłopot i miała nadzieję, że Jack również tak tego nie postrzega, nawet jeśli nie zaskoczyłoby jej, gdyby tak było, bo mieli na ten wieczór zupełnie inne plany (co z tego, że przebieg imprezy skutecznie im te plany pokrzyżował). Sam przecież zaproponował, żeby zabrali Kima ze sobą i choć zdawała sobie sprawę, że zrobił to najprawdopodobniej tylko ze względu na nią, to i tak była mu za to wdzięczna. Nie chciała jednak pozwolić, aby troska o Inhana całkowicie przyćmiła poranek, który mimo wszystko zapowiadał się całkiem miło. Zwłaszcza że Howard nie wyglądał, jakby śpieszył się do opuszczenia łóżka. Ona również się nie śpieszyła. Uniosła kąciki ust, słysząc jego odpowiedź, a kiedy schował twarz w jej włosach, niemal automatycznie wsunęła palce pomiędzy jasne kosmyki, przeczesując je niespiesznie. Nie umknął jej żartobliwy ton, tak samo jak ta charakterystyczna pewność siebie, którą zdawał się wykorzystywać przy każdej nadarzającej się okazji. Nie miała jednak nic przeciwko temu. Przeciwnie, coraz częściej łapała się na tym, że wywoływała u niej uśmiech. — Czyżby? — podchwyciła, ściągając nieznacznie brwi z rozbawieniem. — W takim razie mam nadzieję, że wziąłeś do niej numer. Mnie też przydałby się taki poranny glow up. Odsunęła się odrobinę, chcąc spojrzeć mu w twarz, ale nie na tyle, aby faktycznie zakłócić powstałą między nimi bliskość. Jej dłoń pozostała w jego włosach, a opuszkami palców przesunęła czule po skórze tuż nad karkiem. — Chociaż nie ukrywam, że wolałabym się do tej potarganej fryzury przyczynić osobiście. Zauważyła, że wbrew temu, jak zakończyła się wczorajsza impreza w hotelu, Jackson chyba wciąż czuł się dobrze w jej towarzystwie. Sposób, w jaki ją obejmował, swoboda jego gestów i niechęć do pośpiechu mówiły same za siebie. Sama również nie odczuwała potrzeby uciekania, ani z tego łóżka, ani od tego, co się wydarzyło, co było dla niej swoistym zaskoczeniem. Howard od samego początku budził w niej zainteresowanie, któremu trudno było nadać jednoznaczną nazwę. Był czarujący i potrafił się wkupić w łaski każdego, a mimo to sprawiał wrażenie człowieka wycofanego, kogoś kto dawkuje siebie innym z rozmysłem. Im dłużej przebywała w jego towarzystwie, tym więcej dostrzegała, tym więcej on pozwalał jej dostrzec. Zdążyła zorientować się, że zupełnie inaczej postrzegają otaczający ich świat, ale nie uważała tego za przeszkodę. Różnice między nimi ją intrygowały, nie zniechęcały, tym bardziej, że poprzedniej nocy pokazał jej tę stronę siebie, której prawdopodobnie nie pokazywał wszystkim. Nie łudziła się przy tym, że poznała go wystarczająco dobrze, aby wyciągać daleko idące wnioski. Jack niewątpliwie miał swoje tajemnice i doświadczenia, o których nie chciał mówić, o czym świadczyła przede wszystkim jego obecność na festiwalu upodlenia organizowanym przez Plotkarę. Nie zamierzała jednak dopominać się o nie tylko dlatego, że spędzili razem noc. Intymność nie dawała jej prawa do przekraczania granic, których on nie był gotów dla niej przesunąć. Wystarczało jej, że był po prostu obok.
Przesunęła dłonią z jego karku na bark, a potem wzdłuż ramienia, pozwalając sobie admirować go w ten sposób, wyczuwając pod opuszkami uśpioną twardość mięśni. Odbierała przyjemne ciepło jego dłoni przesuwającej się po jej plecach i musiała przyznać, że w tej chwili nie chciała, ani nie potrzebowała do szczęścia niczego poza nim z nią w tym arcywygodnym łóżku. Zapytana o sen odpowiedziała najpierw cichym, zadowolonym pomrukiem. Jej uśmiech złagodniał, tak samo jak wesoły błysk w oku, bo pytał też o jej samopoczucie, a ona podejrzewała skąd brała się ta dociekliwość. — Zaskakująco dobrze — przyznała, unosząc wyżej kąciki ust. — Chociaż nie jestem pewna, czy mogę powiedzieć to samo o pobudce. Uniósłszy rękę, dotknęła delikatnie miejsca na jego czole, w które przypadkowo uderzyła go głową. Nie zrobiła tego z przesadną troską, a raczej z rozczuleniem wywołanym wspomnieniem ich… Kolizji. — Właściwie to nie pamiętam, kiedy ostatnio spałam tak dobrze — wyznała po chwili, przesuwając dłoń na jego policzek, który pogładziła kciukiem. — I podejrzewam, że nie jest to wyłącznie zasługa Twojego luksusowego materaca. Przez moment obserwowała jego twarz, jakby chciała upewnić się, że zrozumiał znaczenie tych słów. Nie należała do osób, które lekko składały wielkie deklaracje, zwłaszcza kiedy przyszłość była niepewna. Potrafiła jednak mówić o własnych odczuciach z rozbrajającą szczerością i nie widziała powodu, dla którego teraz miałaby postąpić inaczej. — Cieszę się, że z Tobą tam poszłam — dodała ciszej. Było to proste stwierdzenie, pozbawione jakiegokolwiek ukrytego oczekiwania. Nie próbowała wymusić na nim podobnego wyznania ani nakłaniać go do rozmowy o tym, co miało nastąpić później. Chciała jedynie, żeby wiedział, że nie żałowała podjętych dotychczas decyzji. — Nawet jeśli jestem trochę obolała. Zaśmiała się cicho, a potem westchnęła, gdy przypomniała sobie, że przecież nie tylko ona miała za sobą intensywny wieczór. Jackson również przeszedł wczoraj wystarczająco, żeby zasłużyć na chwilę odpoczynku, nawet jeśli sprawiał wrażenie człowieka, którego trudno było wzruszyć czymkolwiek. — A ty? — zapytała, przyglądając mu się uważniej. — Mam nadzieję, że nie żałujesz, że ściągnąłeś nas sobie na głowę. Przysunęła się jeszcze bliżej i położywszy głowę na jego piersi objęła go w pasie, pozwalając sobie na jeszcze chwilę błogiego lenistwa. Sypialnię wypełniało miękkie światło poranka, a dochodzące z zewnątrz odgłosy wydawały się na tyle odległe, że z łatwością zapomniała o świecie istniejącym poza ścianami jego apartamentu. Przynajmniej na moment. — Wiesz, zazwyczaj o tej porze jestem już na nogach — odezwała się po dłuższej chwili. — Ale dzisiaj jest mi wyjątkowo trudno znaleźć motywację, żeby wstać. Zamilkła na parę sekund, po czym uniosła spojrzenie do jego oczu. Błysnęło w nim znów lekko zadziorne rozbawienie. — Możesz mieć z tym coś wspólnego, Jack. Nie czekając na odpowiedź musnęła ustami jego mostek, nieco dłużej niż wymagałaby tego zwyczajna, przelotna pieszczota. Następnie uniosła się na tyle, żeby móc przesunąć czubkiem nosa po jego szyi, gdzie finalnie zostawiła kolejny pocałunek. Potem jeszcze jeden. I kolejny, bardziej przeciągły, pozwalając by jego ciepło odbiło się na skórze przyjemnym dreszczem. — I jeśli nie masz nic przeciwko, chciałabym jeszcze przez chwilę poudawać, że nie mamy absolutnie żadnych obowiązków — mruknęła przy jego grdyce, opierając się ręką obok jego głowy, przekładając też nad nim nogę. Rzeczywistość upomni się po nich tak czy owak, a tymczasem wystarczało jej ciepło jego ciała, uspokajający rytm jego oddechu i świadomość, że naprawdę chciała tu być.
Nie wiedziała, czy bardziej ucieszyła ją sama odpowiedź, czy sposób, w jaki na nią przy tym spojrzał. Zauważyła, że z jego twarzy na moment odpłynęło rozbawienie, dając jej pewność, że potraktował jej słowa poważnie, nawet jeśli próbowała ukryć drobny niepokój za uśmiechem. Jeszcze przez chwilę przyglądała się jego oczom, palcami zatrzymując się przy skroni, gdzie wcześniej próbowała wygładzić niesforne kosmyki. Wiedziała, że musiał często wyciszać jej głośny umysł i nie była do końca zadowolona z tego jak bardzo potrzebowała od niego zapewnienia w pewnych kwestiach, więc obiecała sobie w duchu, że zacznie nad tym pracować. Po prostu… nigdy wcześniej nie obudziła się w podobnych okolicznościach i choć było jej dobrze, tak dobrze, że najchętniej zostałaby z nim w tym łóżku na naprawdę długo, wciąż ciężko było jej uwierzyć, że on czuł się tak samo, zwłaszcza kiedy nie udało im się zrealizować swoich wcześniejszych planów. Jack konsekwentnie udowadniał jej, że nie zależy mu wyłącznie na dostępie do jej ciała, a mimo to nachodziły ją wątpliwości. Kolejne z przyzwyczajeń, którego nie była w stanie wyzbyć się w jeden wieczór, ale zamierzała próbować, więc przyjęła jego słowa lekkim skinieniem głowy. — Dobrze — odpowiedziała miękko, przesuwając opuszkami po jego policzku. Kąciki jej ust uniosły się nieco wyżej. — Chciałam się tylko upewnić. Miała wrażenie, że napięcie, z którego wcześniej nawet nie do końca zdawała sobie sprawę, powoli opuszczało jej ramiona. Nie chodziło o to, że spodziewała się po nim chłodu. Od chwili przebudzenia nie dał jej przecież żadnego powodu, by poczuła się niechciana. Przytulał ją, uśmiechał się, pozwalał dotykać z taką swobodą, że sama zaczynała zapominać, jak krótko właściwie się znali. A jednak czym innym było przypuszczać, że chciał jej obecności, a czym innym usłyszeć, że cieszył się z niej równie mocno. Na uwagę dotyczącą Inhana spuściła na moment wzrok, z rozbawieniem przygryzając wnętrze policzka. Trudno było odmówić Jackowi racji. Przyjął ich oboje, udostępnił jej przyjacielowi pokój, a jej pozwalał teraz zajmować swoją połowę łóżka, choć obok pozostawało wystarczająco dużo miejsca, żeby mogła odsunąć się przynajmniej odrobinę. Nie miała najmniejszej ochoty tego robić. Ramiona Howarda skutecznie jej to uniemożliwiały, utwierdzając ją w przekonaniu, że on również tego nie chce. — Przyprowadziłam Ci do domu gościa już za pierwszym razem — zauważyła, ponownie unosząc na niego spojrzenie. No dobrze, sam go w zasadzie przyprowadził. Z jej powodu. Gdyby tego nie zaproponował, wieczór najprawdopodobniej skończyłby się tak, że pojechałaby z Kimem do niego i najwyraźniej Jack zdawał sobie z tego doskonale sprawę. Nie było jednak sensu dziękować mu po raz kolejny, tylko po to żeby znów musiał zapewnić ją, że to nie kłopot, więc odpuściła sobie tę uprzejmość. Kiedy zacieśnił objęcia wokół niej, przyjęła gest z cichym, zadowolonym westchnieniem. Wciąż jeszcze przyzwyczajała się do tego, jak łatwo znajdowała sobie przy nim miejsce. Do dłoni, które dotykały jej z pewnością, ale bez pośpiechu, do jego ciepła oraz zapachu osiadającego na jej skórze, do bycia blisko również wtedy, gdy na miejsce słów wstępowała cisza. Zazwyczaj miała potrzebę szybko ją wypełnić, ale przy nim jej nie czuła. Nie planowała tego wszystkiego. Wczoraj wieczorem nie była nawet pewna, czy uda im się przy sobie być bez skrępowania, a teraz…Teraz zwyczajnie cieszyła się tym, że mogła być przy nim taka: rozespana, trochę bezmyślna, znacznie bardziej czuła, niż pozwalała sobie być jeszcze poprzedniego dnia. A potem przechylił głowę i sam odnalazł jej usta, jakby to była najbardziej naturalna rzecz na świecie. Bo może była, tylko ona jak zwykle niepotrzebnie zatruwała sobie ten moment rozmyślaniami nie mającymi oparcia w rzeczywistości.
Przyjęła więc pocałunek z uśmiechem, dłonią obejmując jego policzek. Przez pierwszą chwilę miała zamiar odpowiedzieć równie krótko i zaczepnie, ale kiedy pozostał blisko, ona również nie znalazła powodu, żeby się odsunąć. Zamknęła oczy, pozwalając sobie na moment zapomnieć o wszystkich rzeczach, którymi prędzej czy później będą musieli się zająć. Kciukiem wolno podkreśliła jego kość policzkową, wygodniej układając się na jego torsie, przylegając bez większego skrępowania do jego ciała. Nie ważyła wiele, więc nie obawiała się, że będzie mu w ten sposób przeszkadzać. Niezmiennie nosiła w sobie potrzebę bliskości, która wciąż wymagała zaspokojenia, nawet jeśli ta potrzeba miała teraz zupełnie inny kształt, niż wtedy w apartamencie. Teraz w zupełności wystarczyło jej, że czuła pod sobą jego oddech unoszący równomiernie klatkę piersiową, a na sobie ciężar jego ramion. Że pozwalał jej przy sobie być, nie oczekując niczego w zamian. Że całował ją bez brzemienia oczekiwań, którym jeszcze nie byłaby w stanie sprostać. A jednak, gdy cofnął się od jej ust, odruchowo podążyła za nim odrobinę, zanim dotarło do niej, co właściwie robi. Zaśmiała się cicho pod nosem, nieco zawstydzona własną niechęcią do tego, żeby się od niego odsunąć. — Nie da się ukryć — odpowiedziała na jego słowa z lekkim rozbawieniem, choć jej głos był cichy. Jeszcze przez moment gładziła opuszkiem jego policzek, przyglądając mu się z bliska. Nie była przyzwyczajona do tego widoku. Znała już jego twarz, potrafiła przywołać ją w pamięci z niepokojącą łatwością, ale taki Jack — z włosami w nieładzie i leniwym uśmiechem — ciągle był dla niej nowością. Złapała się na tym, że chciała poznawać go dalej, zaczynając od drobiazgów. Czy niechętnie wstawał, kiedy nie musiał się śpieszyć. Czy od razu sięgał po kawę, a jeśli tak, to jaką kawę lubił. Czy miał swoją ulubioną koszulę, krawat, perfumy… czy raczej nie zwracał już na takie rzeczy uwagi. Czym się zajmował, kiedy nie zajmował się firmą ani kupowaniem samolotów na własność. Chciała wiedzieć, kim był, kiedy nie był świeżo upieczonym prezesem prężnie działającej stoczni jachtowej, czy nawet byłym narkomanem. Przekonać się, jaki jest, kiedy nie musi urządzać przed wszystkimi przedstawienia, bo zdążyła zorientować się, że ma do tego skłonność; do tego by prezentować się ludziom z określonej strony, w określony sposób, który pomoże mu osiągnąć określony cel. Sam jej to wczoraj pokazał, pozwalając sobie przy niej na odsłonięcie się oraz słabość. Poczuła znajomy ucisk w piersi na samo wspomnienie jego drżenia. Tego, które nie miało nic wspólnego z pożądaniem. Ujmując go delikatnie pod podbródek, nachyliła się i pocałowała go raz jeszcze, zaprawiając tę pieszczotę w pełną uwagi czułość, jaką on obdarzył ją wtedy pod prysznicem. Starała się przekazać mu coś więcej, niż tylko wdzięczność czy powoli kiełkujący w niej sentyment. By było jej wygodniej znajdować się blisko niego, wsunęła przedramię pod jego kark, opierając się na łokciu. — Powiedz mi coś o sobie — wymamrotała przy jego ustach, odsuwając się na odległość oddechu, by móc ponownie spojrzeć mu w oczy spod opuszczonych do połowy powiek. Uśmiechnęła się kątem ust, odgarniając mu włosy z czoła. — Może być coś nieistotnego. Albo absurdalnego. Cokolwiek, czym uznasz, że chcesz się ze mną podzielić. Była ciekawa wszystkiego, ale najwyraźniej albo nie zamierzała mu tego ułatwiać, albo ciągle było jej mało komfortowego ciepła między nimi, bo ostatnie słowa łaskotały już jego skórę, gdy kreśliła ustami ostrość jego szczęki, a palce powiodły wzdłuż jego barku, przez obojczyk na pierś, gdzie oparła się płasko dłonią. — Ja też Ci coś powiem — obiecała, przypominając sobie, że Howard był przecież rasowym biznesmenem, więc pewnie lubił układy opierające się o handel wymienny.
Chyba mamy sobie wiele do wyjaśnienia 🫢
OdpowiedzUsuńCo to za powroty zza grobu?🤔
OdpowiedzUsuńG.
[Bd wpierdol😔]
OdpowiedzUsuń[Zapraszamy do obrad okrągłego stołu, żeby omówić szczegóły 🤭
OdpowiedzUsuńZdecydowanie, wszystko zapowiada się wyjątkowo ciekawie. Mail, chat, wiesz gdzie mnie znaleźć 😌]
O.
[Wydaje mi się, że panowie maja sobie chyba to i owo do wyjaśnienia. 🤭
OdpowiedzUsuńJacht to będzie słodka tajemnica. Może i go puścili z dymem. Kto wie… 🛥️]
G.
Jeszcze jakiś czas temu myślała nad tym, czy aby na pewno nie zostać w Europie. Nie miałaby najmniejszego problemu z tym, aby tutaj dokończyć studia, zacząć z Ayla życie na nowo. Miała tu wiele możliwości oraz znajomości, które z łatwością ułatwiłyby jej poukładania swojego życia na nowo.
OdpowiedzUsuńFrancja była zupełnie inna od Ameryki. Mniej chaotyczna, jak dla niej. Bardziej otwarta. I tak, Octavia mogła śmiało powiedzieć, że czuła się jak u siebie. Że potrafiła tu oddychać pełną piersią, miała wokół siebie ludzi , których mogła nazwać przyjaciółmi. Rodzinę, która pomagała jej na każdym kroku.
Jednak, pojawiały się momenty zwątpienia, jak i tęsknoty za tym, co tak dobrze znała. Za zatłoczonymi ulicami Nowego Jorku. Za dźwiękiem klaksonów, za rozświetlonymi nocą ulicami. Nawet za tym specyficznym zapachem, którego nigdy nie umiała opisać słowami, kiedy ktoś zadawał jej to pytanie. Bo Nowy Jork trzeba było poczuć. Pozwolić, żeby Cię wciągnął w głąb siebie. Nic więcej nie trzeba było, by poznać, jakie to miasto potrafi być naprawdę.
Ostatnie kilka dni swojego pobytu w Europie spędziła w Saint-Tropez. Jedno z wielu miejsc na mapie, które tak bardzo cieszyło się uznaniem wśród wielu. Zapraszało do siebie lazurową wodą, kusiło bogatymi jachtami, świetną kuchnią i alkoholem, możliwością wypoczynku na plaży. Chciała jakoś ten czas zakończyć w taki sposób, by Ayla choć trochę zapamiętała, że oprócz tego, że Octavia zniknęła z jej pola widzenia na kilka miesięcy, to jednak spędziły razem czas, na zabawie, zwiedzaniu i ogólnym leniuchowaniu.
Wychowanie tej małej w pojedynek było cholernie trudne. Mimo, iż ciągle słyszała, że z każdym kolejnym rokiem będzie łatwiej, to tak nie było. Ayla rosła, zauważała wiele i ciągle zadawała pytania. O wszystko, co ją otacza, o ludzi, nawet których nie znalazła. Kilka razy pytała o Niego. To chyba było najgorsze pytanie, na które Octavia liczyła, że nie odpowie długo. A jednak, Ay pewnego dnia, bawiąc się na plaży, zapytała, czemu nie ma taty. To pytanie wmurowało Octavie, do tego stopnia, że bardzo długo na nie nie odpowiadała, Ayla zaś świdrowała ją swoim spojrzeniem, tak bardzo podobnym do tego, jakie miał Jack. Nawet marszczyła nos e ten sam sposób co on.
Obiecała jej więc, że weźmie ją do miejsca, gdzie jest tata. Że usiądą i z nim pogadają. Że raczej odpowiedzi nie usłyszy, ale Octavia dokładnie jej opowie, jaki był.
I sama nawet nie wiedziała, jak bardzo się myliła, wypowiadając te wszystkie obietnice.
Nie wiedziała, że powrót do Nowego Jorku wywróci jej życie do góry nogami. Potraktuje tak mocno, jak jeszcze nigdy.
Nowy Jork powitał je duszną nocą, kiedy samolot z Marsylii zatrzymał się na płycie portu lotniczego JFK. Było dobrze po drugiej w nocy, kiedy na korytarzu powitała je Eva Blanchard. I to było takie dziwne uczucie, znów tu być. Jeszcze gorsze miało dopiero nadejść.
UsuńPierwsze kilka dni, zarówno Octavia jak i Ayla dochodziły do siebie. Jętkach był wyjątkowo ciężki, co dawniej nie dawało jej tak o sobie znać. W końcu jednak powoli zaczęły wracać na właściwe tory. Ich życie od kilku lat wyglądało tak samo - żłobek, studia Octavii czy pomoc w kancelarii. Różne zajęcia dla dzieci, żeby w jakiś sposób spożytkować tą niekończącą się energię Ay.
Korzystając z tego, że lato rozgościło się w mieście na dobre, większość czasu spędzały na dworze. Tak jak dzisiaj, zaliczając zabawę na jednym z wielu placów zabaw, które znajdowały się w Nowym Jorku. Zaparkowała niedaleko, po drugiej stronie ulicy. Wzięła wszystkie potrzebne rzeczy i pozwoliła, by Ayla przeszła z nią przez ulicę, a później pobiegła przed siebie.
Sama zaś Octavia zasiadła na jednej z ławek, w cieniu drzew. Odetchnęła głęboko, kiedy Ayla zaliczyła upadek, ale szybko się pozbierała i znów ruszyła w stronę huśtawek. Przez dłuższą chwilę ją obserwowała, a kiedy jej córka zasiadła na jednej z huśtawek, podniosła się ze swojego miejsca, poprawiając włosy oraz chowając telefon w tylnej kieszeni spodni, po czym ruszyła w jej stronę.
Stanęła za dziewczynką, chcąc ją rozhuśtać, ale jej spojrzenie, nie wiedzieć czemu, przykleił samochód, który stał praktycznie naprzeciw nich. Miała wrażenie, że już go ostatnio widziała, bo przecież w mieście były od dobrego tygodnia, może nieco dłużej, bo na razie dni zlewały jej się w jedno.
Octavia zmarszczyła brwi, nie spuszczając wzrok z samochodu. Ayla poruszyła się niecierpliwie.
— Huśtaj — poprosiła, łapiąc się mocniej za metalowy łańcuch.
— Już kochanie — Octavia uśmiechnęła się delikatnie, jakby chcąc pocieszyć samą siebie, że coś musiało jej się przewidzieć. Przecież, kto miałby je śledzić? Jedyne, co jej przychodziło na myśl, to jakiś natrętny paparazzi, szukający sensacji.
O.
Octavia zapomniała zupełnie o tym, że jej powrót do Nowego Jorku wywoła niemałe zamieszanie. Że będzie to wydarzenie dość głośne i szeroko opisywane, gdzie tylko można było o tym wspomnieć.
OdpowiedzUsuńW pewnym stopniu była do tego przyzwyczajona, jednak rok przerwy, gdzie nie było poruszone ani słowem to, gdzie jest i jak żyje, sprawiło, że część jej zapomniała o tym, jakie to dziwne uczucie. Swoiste napięcie, świadomość, że wielu ludzi zapewne ukradkiem zrobiło jej zdjęcia i wysłało, gdzie tylko się dało. To nie było spokojne życie w Paryżu czy innym miejscu. To był Nowy Jork, który rządził się swoimi prawami.
Kiedy samochód odjechał niespiesznie spod placu zabaw, z niej też jakby zeszło napięcie i dziwne, niepokojące uczucie. Na krótką chwilę skupiła się na Ayli. Na jej śmiechu, piskach i iskierkach radości w oczach. Przez ten krótki moment znowu były we dwie, skupione tylko na sobie i o dziwo, nikt im nie przeszkadzał. Nie podchodził, nie wskazywał palcem, nie szeptał. Jakby świat pozwolił im celebrować tą chwilę tak długo, jak obie chciały.
Dźwięk przychodzącej wiadomości wyrwał ją ze skupienia. Nie wyciagnela urządzenie z kieszeni, po czym odblokowała ekran i weszła w wiadomości na instagramie. Puste konto, bez żadnych obserwujących, i jeden link, w który zdecydowanie nie powinna wchodzić.
Ciekawość jednak wygrała. Kliknęła. Przesunęła spojrzeniem po artykule, który w dużej mierze dotyczył Roberta Howarda. Nie czuła żalu. Przez ostatni rok nie mieli żadnego kontaktu. Czasami jedynie wysyłał Ay jakiś prezent, czy większy przelew bankowy. Ot, jakby chciał się wywiązać z przymusowej roli dziadka. Nie poszła na pogrzeb. Był tam za to jej ojciec, który Roberta traktował, mimo wszystko, jak dobrego kolegę i wspólnika w wielu interesach.
Poczuła, jak na moment jej serce staje, a w płucach zaczyna brakować powietrza. Dopiero po chwili ciało odzyskało świadomość. Serce zabiło, najpierw wolno, by przyspieszyć z każdą sekundą. Octavia wsciagnela ze światem powietrze w płuca, spoglądając na zdjęcie, które widniało na samym dole artykułu. I tak, był to nowy właściciel Pear Yachts, jednak ktoś chyba postanowił, że zrobi sobie jakiś okrutny żart.
UsuńBo on przecież nie żył.
Więc jak?
Jak?
Raz jeszcze z uwagą rozejrzała się na wszystkie strony. Przyglądała się każdemu, starając się zrozumieć, że to wcale nie było to, co podsyłała jej własna głowa.
Później złapała Aylę, ignorując jej krzyki i protesty, że ona nie chce nigdzie iść. I ze Octavia jest głupia.
Boże, jej trzyletnia córka miała absolutną rację.
Do kancelarii ojca wparowała jak burzał portier posłał jej zdziwione spojrzenie, kiedy minęła go bez słowa, kierując się w stronę wind. Kątem oka zauważyła, jak chwyta słuchawkę od telefonu i wybiera numer, zapewne do asystentki ojca.
Minuta jazdy ciągnęła się w nieskończoność. Ayla była zła, raz za razem ocierając mokre od łez policzki. Octavia czuła zaś rosnącą gulę w gardle, oraz to, że zaczynały ją szczypać kąciki oczu.
To wszystko było pojebane.
— Zajmij się nią przez chwilę, proszę — zwróciła się do Alice, zostawiając wraz z nią Ay. Sama zaś ruszyła do gabinetu ojca, a wchodząc tam zastała zarówno Jacka, jak i swojego starszego brata, Felixa. Bez słowa spojrzeli na nią, a jej ojciec wyłączył telewizor.
Długo stała, nie odzywając się. Bo tak naprawdę nie wiedziała, co ma powiedzieć.
— Tay, podejrzewaliśmy — pierwszy odezwał się Felix, rozpinając guzik koszuli.
— Ale nie byliśmy pewni. Howard dobrze to rozegrał — dodał, spoglądając na brunetkę.
Octavia zaś opadła na miękki fotel, przymykając oczy. Jej głowa pulsowała. Bolała jak jeszcze nigdy.
— Co wiecie? — zapytała w końcu, zachrypniętym głosem. Nawet nie wiedziała, kiedy po jej policzkach zaczęły płynąć łzy.
— Po tym… po tym co wtedy stało się na imprezie, widocznie lekarzom udało się go odratować. A Robert potem zrobił resztę. Nie wiemy, gdzie przebywał — tym razem to Jack Blanchard zabrał głos. Spojrzał na swoją córkę, nie kryjąc żalu. Sam był wściekły, że przez tak długo i on był wodzony za nos.
Octavia wstała z miejsca, podchodząc do okna. Spojrzała na miasto, ludzi, którzy tłoczyli się na nowojorskich ulicach, na samochody stojące w korku.
— Weźcie Ay do siebie — poprosiła, odwracając się w stronę ojca. Mężczyzna zlustrował ją uważnym spojrzeniem, kiwając delikatnie głową.
— Nie rób nic głupiego — poprosił, na co Octavia jedynie prychnęła.
— Nigdy nie robiłam nic głupiego — rzuciła w stronę ojca. Owszem, że robiła. Na przykład rok temu, załamując się całkowicie, rzucając się w wir imprez i używek, byleby o wszystkim zapomnieć.
Nogi tak naprawdę poniosły ją przed siebie. Wszystko w środku krzyczało, żeby to zostawiła. Żeby tam za nic nie szła. Ona jednak nie słuchała w tym momencie nawet samej siebie. Była zła, wkurwiona i rozczarowana. Zdradzona w jakiś sposób, potraktowana jak cholerna zabawka. Bo zawsze liczył się tylko on. Zawsze.
UsuńZatrzymała samochód po apartamentowcem, gdzie mieszkał Jackson. Bo w tym mieście nie było innego miejsca, gdzie mógłby być, chyba, że mogło chodzić jeszcze o przystań dla jachtów.
Kilka dłuższych chwil siedziała w samochodzie, stukając palcami o kierownicę, aż w końcu wyszła, zatrzaskując za sobą drzwi samochodu.
Portier miał minę, jakby zobaczył ducha, kiedy przekroczyła próg lobby, kierując się w stronę wind.
— Pani Blanchard — zaczął, ruszając w strone Octavii, która weszła do windy.
— Ale tam nikogo… — zaczął, stając zszokowany.
— Daj spokój, oboje wiemy, że to nieprawda — Octavia uśmiechnęła się ironicznie, naciskając guzik z odpowiednim numerem piętra.
Czuła, jak robi jej się niedobrze. Chciało jej się wymiotować. I krzyczeć. Nie, wrzeszczeć ze złości. Kiedy winda się zatrzymała, Octavia wyszła na puste piętro. Skierowała się w stronę dobrze znanych sobie drzwi. I stanęła, jakby ją wmurowano. Na zmianę było jej gorąco i zimno, czuła kropelki potu, które spływały jej po karku.
Później uniosła dłoń. I nacisnęła dzwonek.
A w duchu prosiła, żeby to wszystko okazało się nieprawda. Żeby tam, po drugiej stronie drzwi, znajdował się ktokolwiek inny.
O.
Chyba pierwszy raz w życiu prosiła, żeby to wszystko poszło inaczej. Żeby na przykład przed nią stanęła Camilla, z tym swoim zimnym, przenikliwym spojrzeniem i grymasem wyższości, który zazwyczaj gościł na jej twarzy. Albo jakiś zupełnie obcy człowiek, który sprząta mieszkanie. Naprawdę, w tym momencie chciała, żeby to był ktokolwiek inny. Żeby to, co usłyszała, okazało się nieprawdą. Bo przecież go już nie było. Od roku go, kurwa, nie było.
OdpowiedzUsuńO wiele łatwiej już przychodziło jej myślenie o tym, co stało się tamtego wieczoru. Już tak bardzo nie przerażał ją tamten widok, który czasami nadal nawiedzał ją w snach, wybudzając z nich. O wiele łatwiej przychodziło jej myślenie, że może w jakiś sposób jest już spokojniejszy, niż był za życia.
— Ja pierdolę — szepnęła do siebie . Boże, ja jej było niedobrze. Nie wiedziała, że aż tak mogą uginać się pod nią nogi, i że tak szybko ze stresu może bić serce.
Ta cisza wokół niej w ogóle nie pomagała. Słyszała cichy szum wentylacji, stłumione odgłosy z innych mieszkań. Gdzieś obok leciała muzyka poważna. Ktoś słuchał Vivaldiego. Z drugiej strony dobiegł ją dźwięk telewizora, oraz popołudniowych informacji. Nie wiedziała, czy to tak reagował jej organizm, że po prostu zwracała uwagę na takie błahostki, żeby za dużo nie myśleć, czy próbowała sama siebie w jakiś sposób uspokoić.
Ale to uspokojenie się w ogóle jej nie wychodziło. Głowa pulsowała z bólu, do tego stopnia, że aż zaczęło jej szumieć w uszach. Nagle znów usłyszała kroki, które dochodziły z jego mieszkania. Ile już minęło? Kilka sekund? Minut? Sama Octavia już nie wiedziała, ile tu stoi.
Uciekaj.
Cichy głos w jej głowie zaczął krzyczeć. Głośniej i głośniej, chcąc ją tym samym wybudzić z tego dziwnego zawieszenia, w którym się znalazła.
Od tego stresu bolało ją całe ciało. Od głowy po koniuszki palców. Zaciskało się niebezpiecznie, jakby ktoś wsadził ją do imadła i zaczął powolną torturę.
Chciała się odezwać, jednak głos uwiązł jej w gardle. Nawet przełknięcie śliny nic nie pomogło.
Wtedy usłyszała, jak drzwi się otwierają. Zamknęła oczy na te kilka sekund, wypuszczając powietrze z ust z cichym świstem. Kiedy je otworzyła, zobaczyła Jacksona. Poważniejszego. Może dojrzalszego, ale nadal z tym niebezpiecznym błyskiem, który krył się w jego oczach.
Odruchowo zrobiła krok w tył. Potem kolejny i kolejny. Jej plecy napotkały przeszkodę w postaci ściany budynku. Była okropnie zimna, albo tak jej się wydawało.
— Ja… — zaczęła. Głos miała zachrypnięty, drżący, jak nigdy wcześniej. Nie było w niej ani grama pewności, którą wszyscy w niej znali.
Octavia zawiesiła znów spojrzenie na Jacksonie. Na tym, jak blisko niej był. Wystarczyło , że zrobiłaby kilka kroków i mogłaby być przy nim.
Zamiast tego, zrobiła coś zupełnie innego. Pokręciła głową, odpychając się od ściany. Zakręciło jej się w głowie, ale ruszyła przed siebie, w stronę winy. Niepewnym, aczkolwiek szybkim krokiem.
— To nieprawda — szepnęła do siebie, kręcąc głową na boki. To była cholerna nieprawda, ktoś robił sobie z niej żarty. Cholernie ponure.
Nacisnęła guzik przywołujący windę, a potem zrobiła to kolejny i kolejny raz, jakby to w jakikolwiek sposób miało pomóc w tym, że przyjedzie ona szybciej. Była nerwowa, Jack chyba widział ją w takim stanie pierwszy raz. Odwróciła głowę w jego stronę. Stał, patrząc na nią.
I nagle poczuła wściekłość. Rozlewała się powoli po jej ciele, niczym lawa. Nie było wybuchu, jak się spodziewała.
Niewiele myśląc, ruszyła w jego stronę. Stanęła tuż naprzeciw, kiedy zrobił jej miejsce, by mogła wejść do mieszkania.
— Jak, kurwa mogłeś?! — wysyczała w stronę Jacksona.
O.
Octavia tak naprawdę nie chciała znać odpowiedzi, na pytanie, które zadała. Nie wiedziała czemu, ale wolała żyć w przeświadczeniu, że go nie ma. Bo na ten moment, cokolwiek by jej powiedział, to nie miałoby żadnego znaczenia. Każde z nich o tym wiedziało. Cokolwiek by powiedział, to nie miałoby w tym momencie znaczenia, bo przecież jak można wytłumaczyć własną śmierć. Nie można. Jakkolwiek by Jackson chciał się tłumaczyć, to było na nic.
OdpowiedzUsuńPatrzyła na niego, ale zupełnie inaczej niż kiedyś. Kiedyś z nim walczyła, za każdym razem, jak ich świat się walił. Ratowała ich oboje, nie patrząc na to, jak ciężko by było. To ona ciągnęła ich związek. To ona była przy Jacksonie, nawet jeśli ten ją odtrącał. Zawsze była. Nawet w tym najgorszym momencie.
Wspomnienia tamtego dnia uderzyły w tym momencie ze zdwojoną siłą. Otworzyły się dawno zamknięte drzwi, których Octavia już nigdy miała nie otwierać.
Jackson zawsze próbował z nią konkurować. Zazwyczaj udało mu się wygrywać. Zamknąć niewygodny temat, udobruchać. Tylko on wiedział, jak to zrobić, by Octavia mu odpuściła, żeby już nie starała się, aby wszystko było tak, jak ona chciała. Teraz jednak był w takiej pozycji, że nic nie mogło mu pomóc.
A ona chyba pierwszy raz w życiu poczuła bezradność. To było dziwne uczucie, kiedy nie wiedziała co ma zrobić i jak postąpić. Kiedy nie miała w głowie praktycznie żadnych słów na tą całą sytuację. Tu nawet nie było żadnej innej drogi wyjścia.
Spojrzała na niego, oczami pełnymi smutku i żalu. Bólu, który tylko ona czaiła przez ostatni rok. Rozgoryczenia i rozczarowania jego osobą. Znowu ktoś jej odebrał możliwość, by przeżyła to wszystko na swoich zasadach. By pogodziła się ze stratą. Bo tak, straciła go, i mimo, iż na początku chciała odzyskać, teraz już tak nie było. Chciała ruszyć do przodu, ale ktoś skutecznie jej to uniemożliwił.
— No powiedz coś! — warknęła rozzłoszczona, odchodząc od niego. Nie chciała być tak blisko. Bała się tej bliskości.
Nie wiem.
Dwa krótkie słowa, które teraz brzmiały tak absurdalnie, że Octavia aż zaśmiała się ironicznie, kręcąc głową na boki. Odwróciła się do niego plecami, robiąc kilka kroków przed siebie.
— Ty nigdy nie wiedziałeś, od czego zacząć. Zawsze robiłeś wszystko na okrętkę, byleby wyszło na Twoje — powiedziała z wściekłością. Odwróciła się w stronę Jacksona, po jej policzkach znowu spływały łzy. Boże, jak ona nienawidziła być słaba. Nienawidziła ukazywać tej słabości.
— Łatwo?! Czemu zawsze do cholery myślisz o sobie? Czemu nigdy nie przyjdzie Ci przez myśl, że warto na chwilę porzucić te Twoje pieprzone Ja. Nawet teraz. Ty, ciągle Ty, ty i Ty! Czemu nie pomyślisz o mnie. Czemu nigdy, kurwa, nie myślałeś o mnie?! — zapytała zapłakana. Otarła łzy, wciągając powietrze w płuca.
— Nienawidzić— prychnęła, chcąc ukryć tym samym szloch, który wyrwał się z jej płuc.
— Nawet nie masz pojęcia, jak bardzo bym chciała Cię nienawidzić, Jackson — powiedziała, spoglądając na niego. Nie chciała tego mówić na głos, że nawet po tym wszystkim nie czuję do niego nienawiści, a jedynie złość. Było też rozczarowanie, ale nie było tam nienawiści, choć wiedziała, że powinna go nienawidzić z całego serca. Bo każda inna osoba na jej miejscu by tak zrobiła. I mogła nienawidzić tysięcy, ale Jack nigdy nie znalazłby się w tym kręgu.m, oboje dokładnie intymne wiedzieli.
Zamilkła, uspokajając oddech. Było jej gorąco od tych wszystkich emocji. A jednocześnie czuła, jak przez ciało przebiega dreszcz i nagle robiło się jej zimno.
Pociągnęła nosem, odwracając głowę w bok.
— Boże. To jest jakiś nieśmieszny żart — powiedziała, przymykając oczy.
Mogła wyjść. Zostawić go i nie czekać na nic więcej. Potem udawać, że o niczym nie wie i ignorować jego osobę. Jednak, zamiast to zrobić, Octavia skierowała swoje kroki i po chwili usiadła na kanapie, z ciężkim westchnieniem.
— Masz jakieś tabletki przeciwbólowe? Głowa mi zaraz pęknie — jęknęła, kładąc ręce na czoło.
To wszystko było pojebane. Nawet jak na ich dwójkę.
O.
Czuła, jak powoli cała ta złość opuszcza jej ciało, zaś na jego miejsce wstępuje zmęczenie. Przeogromne , rozlewające się po całym jej ciele zmęczenie, jakby właśnie ukończyła najgorszy maraton w swoim życiu, gdzie nie było litości. Bo w sumie nie było, Jackson nie miał dla niej litości, kiedy powrócił. I choć Nowy Jork był ogromnym miastem, to ich świat był hermetyczny. Mogli wpaść na siebie dosłownie wszędzie tam, gdzie spotykała się elita miasta. I to jej nie pasowało.
OdpowiedzUsuńZrobiła to, co robiła zawsze. Wyciągnęła na wierzch wszystkie błędy ostatnich lat. Wszystkie, jakie tylko przyszły jej do głowy, a oskarżenie, że myślał tylko o sobie, było idealne. Bo Jack zawsze stawiał siebie na pierwszym miejscu. Liczył się tylko i wyłącznie on, zawsze. Inni mogli podziwiać go z dołu i wkurwiać się, tak jak Octavia, kiedy odpychał wszystkie argumenty przeciwko sobie. I naprawdę, sądziła, że jak zawsze, za chwilę usłyszy to jego znane przesadzasz i dramatyzujesz, ale to nie nastąpiło. Ten brak słów wybił ją nieco z rytmu. Myśli chaotycznie przebiegły przez jej głowę. Ból nie zelżał.
Spojrzała na Jacksona, nieco zdziwiona, kiedy nie podjął się próby, by poprowadzić rozmowę tak, by wyszło na jego.
Octavia zmarszczyła brwi, przyglądając mu się. Z nieukrywanym zaciekawieniem, oraz szokiem wypisanym na twarzy. Lustrowała z uwagą jego twarz, która tak dobrze znała. Mimo roku, nic się nie zmieniło, oprócz jego spojrzenia. Było w nim coś nowego, co widziała pierwszy raz. Jakby dotarło do niego, że ona była w stanie zrobić dla niego wszystko. Że była jedynym stałym punktem w jego życiu, który się nie zmieniał.
Była jego domem. Kiedyś owszem. Kochała go do tego stopnia, że była w stanie wytrzymać wszystkie jego zachowania, znieść jego najgorsze wersje. Wybaczyć wszystkie raniące słowa i czyny.
Ale to było kiedyś. Rok temu. Nie teraz.
Odebrała od Jacksona tabletki, od razu biorąc dwie. Kiedy wspomniał, że to najmocniejsze, co tu znajdzie, zaśmiała się ironicznie.
— Niespotykane — rzuciła, popijając tabletki. Z westchnięciem oparła głowę o oparcie kanały, spoglądając w sufit. Ta cisza, która między nimi nastała, była tak gęsta, że spokojnie ją można było kroić nożem.
— Niczego od Ciebie nie oczekuję. Tak naprawdę nigdy nie powinnam od ciebie czegokolwiek oczekiwać, Jack — powiedziała, wzruszając przy tym ramionami.
— Zabrzmi to okrutnie, ale pieprzyć Twojego ojca. Gdyby nie jego pojebany pomysł, wszystko mogłoby się potoczyć zupełnie inaczej — powiedziała. Poprawiła się na kanapie, siadając na niej wygodniej dopiła wodę i odstawiła pustą szklankę na stolik przed sobą. Rozejrzała się wokół. Czuła się dziwnie, będąc tu ponownie. Nieswojo i nie na miejscu. Odetchnęła głęboko, poprawiając włosy. Potarła dłońmi uda.
— Nie wiem co teraz. Nie mam pojęcia, co zrobić — powiedziała szczerze.
— Ja nawet nie wiem, jak się mam zachować. Co o tym wszystkim myśleć. Nie wiem, totalnie nie wiem. Pierwszy raz jestem w sytuacji bez wyjścia, Jack. A ja nie lubię sytuacji bez wyjścia — w jej głosie dało się wyczuć nutkę złości, gniewu, ale chyba bardziej na samą siebie.
— Co powinnam zrobić? Co my powinniśmy zrobić? — zapytała, spoglądając na niego.
Dopiero teraz do niej powoli docierało, że nie powinna tu przychodzić. Mogła iść tylko do ojca, wysłuchać co ma do powiedzenia i po prostu zostawić ten temat. Nie powinna próbować się z Jackiem w ogóle kontaktować. Ich historia zakończyła się rok temu, niedopowiedziana i urwana. Tak powinno pozostać.
OdpowiedzUsuńJednak coś w jej środku chciało tu przyjść, ujrzeć go ponownie. Przekonać się, że jest prawdziwy, że to żaden sen, i po prostu jest.
I był. Namacalny, tak blisko jak tylko mógł być. Bo każde z nich trzymało dystans, bojąc się przekroczyć tą niewidzialną linię. Bojąc się tego, co może się wydarzyć, kiedy przekroczą granicę.
— Ja też nie wiem — powiedziała to cicho i spokojnie, choć cała sytuacja, dla innych, nie byłaby taka spokojna. Ale co miała tak naprawdę zrobić? Co by dały tutaj krzyki, wyzwiska i słowa pełne gniewu? Przecież w żaden sposób nie cofnęłyby podjętych decyzji, wypowiedzianych słów.
Nie mogli nic zrobić, tylko iść do przodu. Żyć, tak jak nauczyli się tego w ciągu ostatniego roku. Nauka ta była trudna, ale po jakimś czasie Octavia zaczynała zauważać, że da radę. Sama, choć było to na początku ciężkie do pojęcia.
Obserwowała, jak Jackson powoli wstaje ze swojego miejsca i podchodzi do okna. Wiedziała, że zrobił to specjalnie, bo gdyby nadal na nią patrzał, to nie wypowiedziałby tych wszystkich słów. Odwróciła się w jego stronę, wpatrując się w plecy blondyna. Przemknęło jej przez myśl, żeby do niego podejść, znaleźć się na tyle blisko jak kiedyś, ale nie zrobiła tego. Nie chciała przekroczyć tej niewidzialnej granicy.
Za to uważnie słuchała jego słów, zapamiętując je. Bolało, tak cholernie bolało, bo Octavia wiedziała, do czego Jackson zmierza. Nie przerwała mu, jak kiedyś. Nie powiedziała, że gada głupoty. Nie powiedziała, że przecież i tak jest jedną z najważniejszych i stałych osób w jego życiu.
Bo już nie była.
Nerwowo zaczęła skubać materiał ciemnych spodni, jakby ten gest miał uspokoić jej szalejące myśli. Odwróciła głowę, spoglądając na swoje kolana.
Bolało. Tak kurewsko bolało. Jego słowa były gorsze niż tortury. Były takie dosadne, jak chyba jeszcze nigdy. Jackson był pewny swoich słów, dokładnie też wiedział, czego mogła Octavia chcieć. I choć ona sama przed sobą udawała, że tak wcale nie było, głęboko w niej zostało zasiane ziarenko nadziei, kiedy dowiedziała się, że on wrócił.
Zamrugała, przełykając też ślinę. Nie wiedziała co powiedzieć, co zrobić. Bała się nawet ruszyć, w obawie przed tym, że Jack rozpozna, co za uczucia do niej siedzą.
W końcu się przemogła, spoglądając na niego. Wstała, poprawiając kosmyki ciemnych włosów. Nerwowo zaczesała jedno pasmo za ucho.
— zawsze zależało mi na tym, żebyś w końcu odnalazł siebie, Jack — powiedziała, posyłając mu spojrzenie. Nawet zmusiła się, by lekko się uśmiechnąć.
— Każde z nas rok temu zaczęło nowe życie. Oboje chyba wiemy że… że nie ma do czego wracać. Nic, oprócz Ayli nas tak naprawdę nie łączy — dodała, robiąc kilka kroków w jego stronę. W końcu zatrzymała się, może niecały metr od niego, a i tak odniosła wrażenie, że jest zbyt blisko niż powinna.
— Pójdę już. Nic tu po mnie, tak naprawdę. Jeśli chciałbyś porozmawiać, o czymkolwiek, to się odezwij. Zadzwoń albo napisz. Nie musisz teraz, bo masz na pewno dużo rzeczy związanych z firmą. Ale kiedy już to poukładasz, to po prostu chciałabym… chciałabym wiedzieć, jakie masz plany. Czy weźmiesz w nich też pod uwagę Ay. O nic więcej mi nie chodzi — wyjaśniła. Zrozumiała każde jego słowo, szanując podjęte decyzje. Bo nie miała tu już nic więcej do gadania.
Wyleczył się z Ciebie. Teraz Twoja kolej. Cichy, nieznośnie okrutny głos odezwał się w jej głowie. I choć w tym wszystkim był ogrom prawdy, to i tak ją to wszystko bolało. Znacznie bardziej niż kiedyś, bo wiedziała, że tym razem nie będzie powrotu. Nie zaczną jeszcze raz. Nie dadzą kolejnej szansy.
— Dobrze Cię widzieć, Jack — mówiąc to, odwróciła się na pięcie, ruszając szybkim i zdecydowanym krokiem w stronę wyjścia, bo wiedziała, że gdyby została tu dłużej, z każdą chwilą byłoby jeszcze gorzej. Ona czułaby się gorzej. Nie czekała na słowa pożegnania z jego strony. Nie chciała ich słyszeć. Nie chciała się rozpadać jeszcze bardziej, jak robiła to właśnie teraz.
UsuńZatrzasnęła za sobą drzwi, idąc w stronę windy. Była na szczęście na piętrze, nie musiała długo czekać. Wchodząc do środka, poczuła się jak w klatce. Zagoniona w róg, bez żadnej możliwości ucieczki. I nie uciekała przed Jacksonem, uciekała przed własnymi uczuciami, które znów wzięły górę.
Kiedy winda zatrzymała się na dole, Octavia ruszyła w stronę wyjścia z apartamentowca, żegnana przez portiera. Zauważyła jego smutny uśmiech, usłyszała nawet ciche westchnięcie. Ten mężczyzna był jednym z niewielu osób, które mogły obserwować ten cały chaos w życiu Octavii i Jacksona.
Zimny nawiew klimatyzacji nieco ją ostudził, choć to i tak nie było to, czego Octavia w tym momencie potrzebowała. Musiała się wyrwać, znaleźć w zupełnie innym otoczeniu i na pewno nie chciała być sama tego wieczoru, bo by po prostu zwariowała.
Nowy Jork nigdy nie spał, odnosiła wrażenie, że jej znajomi też nie spali. Wystarczyła jedna wiadomość, by wiedziała, gdzie się pojawić.
Pierwszy kieliszek tequili smakował okropnie. Palił ją w gardło i przywoływał na twarz grymas, ale Octavia czuła, że tego wieczoru będzie potrzebować o wiele więcej alkoholu. Że tylko on mógł na chwilę uciszyć ten ból w jej duszy, który towarzyszył jej od momentu spotkania z Jacksonem. Obok siedziała Heather, słuchając uważnie tego, co mówi brunetka i tylko dolewając jej kolejny kolejki.
Użalanie się nad sobą nie było w stylu Octavii. Teraz jednak, musiała wyrzucić z siebie tańcach żal i smutek, bo zjadłoby ją to od środka, gdyby nadal to w sobie trzymała.
Kolejne łyki alkoholu były chwilowym lekarstwem. To było jej placebo, które miało uspokoić cały ten chaos, który w niej zapanował.
— Jestem beznadziejna — powiedziała kolejny raz tego wieczoru, spoglądając na panoramę miasta. Klub, w którym przebywała Octavia i jej znajomi, znajdował się w centrum miasta. Miał kilka sal i taras widokowy, na którym właśnie siedziała z Heather, żaląc się jej.
— Chyba czas odpuścić, Tay — Chłodna dłoń jej koleżanki spoczęła na ramieniu Octavii. Ta uśmiechnęła się smutno, wypijając kolejny kieliszek alkoholu. Wszyscy mieli rację. Pora odpuścić.
Spojrzała na godzinę na telefonie. Było wpół do trzeciej nad ranem. Ulice Nowego Jorku, mimo tej godziny, nadal były pełne ludzi. Zadrżała, poprawiając skórzaną kurtkę. Uber się spóźniał. Widziała na aplikacji, jak kierowca krąży niedaleko, nie potrafiąc odnaleźć punktu spotkania. Octavia jęknęła, chwiejąc się na nogach. Odpaliła papierosa, przestępując z nogi na nogę. Mogła przecież pójść do mieszkania, nie miała daleko. Rozejrzała się na boki, później wyciągnęła telefon i anulowała przejazd. Nocny spacer powinien jej dobrze zrobić. Ruszyła niespiesznie przed siebie, spoglądając na miasto skąpane w nocy. Zapomniała już, jak bardzo lubiła Nowy Jork za ten widok.
— O czym ty… — mruknął Seojun, marszcząc brwi, ale jego oczy rozszerzyły się szeroko, a głos ugrzązł w gardle, gdy tylko zobaczył swojego przyjaciela rozciągniętego bezwładnie na posadzce. Otworzył usta, ale nie wydobył się z nich żaden dźwięk. Przez te kilka sekund nie był nawet w stanie złapać oddechu, patrzył na oczy Jacksona, puste oczy wpatrujące się w sufit, jakby… Jakby…
OdpowiedzUsuń— Jack? — powiedział słabo, robiąc pierwszy krok. Adrenalina sprawiła, że otrzeźwiał w kilka sekund, a strach o życie jednego z najbliższych przyjaciół rozwiał złość momentalnie, jakby to, co przed chwilą się wydarzyło, nigdy nie miało miejsca.
Podbiegł szybko do chłopaka, klękając po jego drugiej stronie i złapał za jego dłoń, którą zaczął powoli gładzić. Rzucił szybkie spojrzenie na Namgiego, który zdawał się wiedzieć, co robi, ale jego wzrok sprawił tylko, że krew odpłynęła Seojunowi od twarzy. Namgi był przerażony.
Było źle.
— Hej, Jack… Kurwa… — szepnął cicho, głos mu się załamał. W końcu spuścił głowę, zanosząc się bezgłośnym płaczem. Każdy, kto miał do czynienia z narkotykami, miał świadomość, że nawet jeśli chłopak momentalnie uzyskałby pomoc, istniała spora szansa, że… nie przeżyje. — Jack, Jacky, będzie dobrze, okej? Spotkamy się jeszcze, już nam wszystko zaplanowałem. Pójdziemy, gdzie chcesz… — Starł drugą ręka gwałtownie łzy z policzka, śmiejąc się. Był kompletnie rozchwiany psychicznie. — Nie odpierdalaj, Howard, co? Wszyscy Twoi przyjaciele tu są, Octavia, Gab… — Przełknął ślinę. — Nie zostawiaj nas.
Odsunął się w końcu od niego, gdy Namgi zwrócił się do Octavii z pytaniem. Wstał, nogi miał jak z waty, policzki czerwone, mokre od płaczu. Zrobił jeszcze kilka kroków w tył i ukrył twarz w dłoniach, klnąc głośno, a potem zsunął się w dół na zimna posadzkę.
Jego przyjaciel umierał.
***
Gdy ostatnie słowa opuściły usta Dani, Seojun wydał z siebie na pół zduszony okrzyk, na pół szloch. Nie docierała do niego rzeczywistość. Jeszcze jakaś cząstka uczepiła się myśli, że Jackson stroi sobie najpaskudniejszy żart stulecia, że zaraz usłyszą, jak bierze głęboki oddech i wraca mu świadomość. Sekundy jednak mijały, a nadzieja powoli gasła.
Seojun nigdy nie doświadczył śmierci bliskiej osoby. Żył takim życiem, że nie brał nawet tego pod uwagę. Nie wiedział, jak to jest, gdy serce zdaje się łamać przy każdym mocnym uderzeniu, jak powietrze może być pozbawione tlenu, jak pustka może w kilka sekund pozbawić go samego chęci do życia. Jak świat spowija szarość i nic, co jeszcze chwilę temu miało znaczenie, teraz nie ma najmniejszego.
Wtulił się w drobne ciało Ari, przyciągając ją do siebie, po czym skrył twarz w zagłębieniu jej szyi i zaniósł się płaczem. Nie przejmował się osobami wokół, zasadniczo w tym momencie nie przejmował się kompletnie niczym. Chciał komfortu i ciepła, czegoś, co teraz mogła mu dać tylko jedna osoba w tym pomieszczeniu. Słyszał, jak dziewczyna szepcze mu cicho do ucha słowa pocieszenia, czuł, jak powoli głaszcze go ręka po plecach, jak całuje go w skroń, zapewniając, że jest obok niego. Chyba nigdy w życiu nie docenił tego, jak się cieszy, że ją ma bardziej, niż właśnie w tej chwili, chwili największej słabości.
Nie wiedział kiedy Minsoo znalazł się po jego drugiej stronie. Dopiero po chwili zorientował się, że obejmuje go ramieniem z drugiej strony. Podniósł głowę i spojrzał na niego, cały zapłakany, z włosami przyklejonymi do twarzy. Na policzkach Minsoo dalej błyszczała świeża krew.
Czy cokolwiek miało teraz znaczenie?
— Przepraszam, ja…
— Daj spokój, stary — odparł Minsoo, kręcąc głową. To ja powinienem cię przepraszać. Ale teraz… Nie ma to żadnego znaczenia.
Siedzieli tak długą chwilę. Tak długą, że zdążyła zbiec się cała obsługa, muzyka przycichła, a w końcu i dotarli medycy, którzy tylko potwierdzili to, czego wszyscy się tak bali.
Jackson Howard umarł.
Usuń— Chodźmy stąd — powiedział w końcu Seojun cicho, wyswobadzając się z uścisku.
Minsoo wyciągnął rękę, by pomóc mu wstać, a blondyn przyjął ja z wdzięcznością. Był tak słaby, że nie potrafił postawić kroku, nie potykając się przy tym o własne nogi. Rzucił ostatnie spojrzenie w kierunku przyjaciela, przegryzając wargę i czując, jak policzki zalewa mu nowa fala łez. Patrzył na Octavię, której serce musiało się złamać wraz z tym, gdy Jackson wziął swój ostatni oddech. Na Gabriela w kompletnej rozsypce. Na Namgiego, Dani, Yuri i resztę osób siedzących wcześniej przy ich stole.
***
Gdy Ari wsunęła się w jego ramiona, Seojun myślał o tym, że przecież za niedługo zobaczą się przecież z Jacksonem, już się umówili. Napisze do niego za parę dni, a Howard jak zwykle odpisze mu z opóźnieniem, prawdopodobnie w dzień spotkania na dwie godziny przed, że już się zbiera do wyjścia. Pójdą do tego samego lokalu, co zawsze, zjedzą najlepsze steki w mieście, a potem pojadą bawić się w loży VIP w klubie, który jest w tym tygodniu najpopularniejszy.
Jak przyjemnie było choć przez chwilę udawać, że to wszystko się nie wydarzyło. Im bardziej rzeczywistość próbowała przebić się przez ścianę kłamstw, tym wewnętrzny głos Seojuna stawał się głośniejszy.
„Na pewno Jackson wyrwie jakąś piękną dziewczynę, a o północy i tak napisze do Octavii.”
Dlaczego nikt nie zainteresował się jego stanem wcześniej? Może mógłbym coś zrobić!
„Będziemy się wspaniale bawić, jak zawsze. Ciekawe, czy kaca uleczymy u niego, czy u mnie.”
Po paru latach zapomnę jak wyglądał, jaki miał głos.
„Muszę mu w końcu o wszystkim opowiedzieć ze szczegółami. Ciekawe, co się działo u niego przez tyle miesięcy… Ile razy zdążyli się rozstać z Blanchard?”
Ja się zestarzeje, pójdę gdzieś dalej. On nigdy.
„Pewnie znowu się spóźni.”
Już nigdy się nie spotkamy.
„Tęskniłem za nim. Ciekawe, czy on też?”
On nie żyje.
„On… nie żyje.”
***
Mieli być przecież nieśmiertelni.
Im się nie zdarzały takie rzeczy. Jeśli prosili, dostawali. Jeśli żądali, nikt nie mógł odmówić. Jeśli upadali, ktoś słaniał się na nogach, by ich podnieść. Zanim otworzyli usta, już słyszeli odpowiedź.
Tacy jak oni nie umierali.
Seojun podniósł się gwałtownie na łóżku, wybudzając z kolejnego koszmaru. Dyszał ciężko i choć spał w samej bieliźnie, jego ciało było mokre od potu. Policzki mokre od łez. Nie pamiętał, kiedy ostatnio udało mu się przespać dwie godziny spokojnie, nie mówiąc nic o całej nocy.
Wydarzenia z tamtego wieczoru zlewały się w jedną całość, jak gdyby szok otoczył mgłą jego pamięć. Pamiętał spokojne szepty Ari, gdy już dostali się do pokoju hotelowego, pamiętał, że podczas napadu szału kazał im z Minsoo się wynosić, pamiętał, jak ułożyli go na łóżku. Pamiętał, że nie przespał ani minuty do rana.
Jak dużą wyrwę w sercu może sprawić utrata bliskiej osoby? Nawet wydarzenia w Korei nie pokiereszowały go psychicznie tak, jak ostatnie parę dni i choć przez lata uzbroił się w mechanizmy obronne, które trzymały go z daleka od niewygodnych uczuć, teraz nic nie pomagało. Nieważne, ile wypił, ile brał. Świat spowił mrok i szarość w momencie, gdy dotarło do niego, że człowiek, którego widzi przed sobą, właśnie przeżywa swoje ostatnie chwile, a on nie może zrobić nic, by go uratować. Paraliżujące uczucie paniki i bezradności powracało do niego w najbardziej niespodziewanych momentach, przenosząc go z powrotem na marmurową posadzkę sali balowej.
Zanim wstał z łóżka wyciągnął rękę w stronę szafki nocnej, na której leżała niedopita wczoraj butelka whisky. Pociągnął spory łyk, a potem przetarł mokre oczy i zerknął za siebie na ogromny zegar wiszący na przeciwległej ścianie. Miał jeszcze sporo czasu.
To będzie długi dzień.
Usuń***
— Och, ty też tu jesteś — roześmiał się Seojun, przekraczając próg kościoła, w którego drzwiach stała Camilla, matka Jacksona. Jego ojciec siedział z resztą rodziny już w pierwszym rzędzie.
Oczy kobiety były zaczerwienione, ale nie napuchnięte i nie błyszczały w nich też łzy. Brunetowi przeszło przez myśl, że nie zdziwiłby się, gdyby tego dnia prywatna makijażystka Camilli nałożyła jej różowawy cień pod oczy, by wyglądała dokładnie tak, jak powinna matka, która żegnała na zawsze swojego syna.
— Słucham? — odpowiedziała oburzona. Kilka osób odwróciło głowy, a Seojun zrobił krok w jej stronę.
— No bo... Tak jakby... — Seojun dalej chichotał. — Wszyscy wiedzą, że jesteś głupią kurwą i że nigdy nie traktowałaś Jacksona jak syna. Nie kochałaś go. — Oparł gwałtownym ruchem obie dłonie na ramionach Camilli. — Musisz czuć teraz ulgę, co?
Nagle Seojun poczuł, jak ktoś odsuwa go mocno od kobiety i ciągnie w kierunku ostatnich ław, ale nawet nie spojrzał w tył. Dalej patrzył w oczy upokorzonej Camilli, której nogi wrosły w ziemię, a twarz zmroziła w wyrazie głębokiego szoku. Poruszała ustami jak ryba wyrzucona na brzeg, nie umiejąc wydusić z siebie ani słowa, nawet wyrazów oburzenia.
— Przekaż mężowi, jakby się pytał! — krzyknął jeszcze Seojun na odchodne. Silne, męskie ręce ciągnęły go i przytrzymywały w uścisku, ale i tak starał się za wszelką cenę stać w miejscu. — Że jestem tym chłopakiem, którego próbowałaś przelecieć na tej samej imprezie, na której się z nim pojawiłaś. Pewnie mnie pamięta!
***
Gniew Seojuna był zimny jak lód. Zemsta nie lubiła przecież gorączki.
Wzrok prześlizgnął się po ekranie telefonu powolnie. Oczy pozostały niewzruszone, jedynie kącik ust, który lekko drgnął, wskazywał na to, że chłopakiem szarpnęły jakiekolwiek emocje. Palce zawisły przez chwilę nad urządzeniem, by potem zacząć wystukiwać kolejne literki w wyszukiwarkę — musiał się przecież upewnić, że to wszystko nie było wyssaną z palca plotką. Ale nie było. Artykuł za artykułem, filmiki, urywki z wiadomości, a w końcu i powiadomienia przesłane przez Plotkarę, potwierdziły, że to prawda. Jackson nie umarł. Jackson żył i miał się dobrze.
Seojun bez wahania wybrał numer do swojego asystenta. Piętnaście minut później wsiadał na tylne siedzenie samochodu i przekazywał kierowcy informację, by ten udał się do głównej siedziby Pearl Yachts.
Gdy Jackson wchodził do własnego gabinetu, Seojun już siedział na skórzanym fotelu w kącie obszernego pomieszczenia, które musiało służyć spotkaniom z klientami. Oparł wygodnie kostkę o kolano, głowę o miękki zagłówek i bawił się lodem w szklaneczce whisky. Druga, którą nalał dla Jacksona, stała przed nim na stoliku.
Zmierzył chłopaka nieprzeniknionym spojrzeniem.
— Kopę lat — powiedział tylko po chwili. Ale nie poruszył się.
S.
Z początku myślał, że to jest jakiś kiepski żart.
OdpowiedzUsuńPotem zwyczajnie w świecie się wkurwił i zablokował numer, który należał do Jacksona. Ludzie mieli pojebane poczucie humoru. Wcale nie byłby zaskoczony, gdyby ktoś wygrzebał numer Howarda i stroił sobie żarty z Gabriela. Gdyby utrzymywał lepszy kontakt z resztą paczki to pewnie zapytałby się, czy oni również dostawali wiadomości „od Jacksona”. Co w końcu było niemożliwe, bo ich przyjaciel od roku gryzł ziemię i raczej nie zostało z niego już zbyt wiele. Napisał tylko raz. Krótkie odpierdol się, a po tym zablokował numer na dobre. Niejako miał nadzieję dostać od Jacka jakąkolwiek wiadomość, ale nie wierzył w żadne nadprzyrodzone moce, a już na pewno nie wierzył w duchy. Musiał to być zwyczajnie kiepski żart. Gdyby mu się chciało to pociągnąłby tę osobę do odpowiedzialności, ale był to jeden z tych rozdziałów, które Cavallaro chciał zostawić za sobą. Nie tyle co zapomnieć, a po prostu spróbować pogodzić się z tym, że stracił przyjaciela. Nawet, jeśli ich relacje nie były w ostatnich miesiącach najlepsze. Bywały napięte i wcale mu się nie dziwił. Nie planował przecież tego, że między nim, a Octavią coś się wydarzy, ale jak to dziewczyna powiedziała było minęło, a brunet nie zamierzał za nią biegać. Jakby nie patrzeć, ale już się Howardowi z tego wytłumaczyć nie mógł.
I to nie był już jego problem. Octavia wybrała co dla niej najlepsze, a to najwyraźniej oznaczało odcięcie się od niego na dobre. I powrót oczywiście w najmniej oczekiwanym momencie i strojenie szopki, jakby wciąż miała do niego jakieś prawa.
Między telefonami były również dziwne artykuły, które Cavallaro brał z przymrużeniem oka. Przecież to było niemożliwe, prawda? Widział, jak Howard umiera. Tu na jego rękach. Otoczony grupą najbliższych przyjaciół, ale i nieznajomych, a potem pojawiło się to najgorsze potwierdzenie. Jackson umarł. Brzmiało to wtedy niewiarygodnie śmiesznie. Oni wszyscy byli przekonani, że są nieśmiertelni. Nie ważne, ile prochów wzięli, ile kresek wciągnęli i jak wiele alkoholu wypili – zawsze wracali po tym do żywych. Może zajmowało im to parę dni, ale prędzej czy później znów było ich widać na ulicach Manhattanu. Wesołych i zadowolonych z życia. Od tamtej nocy Gabriel nie zaglądał na Plotkarę, a już na pewno nie brał jej jako głosicielkę wszystkiego co prawdziwe. To samo tyczyło się wszelkich szmatławców, które żywiły się gorącą krwią i sensacją. Wystarczyło mu, że zobaczył kilka nagłówków o rzekomym powrocie Jacksona zza grobu. Brzmiało to jak tania sensacja, w której Gabriel nie zamierzał brać udziału.
Wieczór spędzał sam. Naomi wymknęła się z mieszkania w południe, bo na wieczór miała zaplanowaną jakąś sesję, a Gabriel nieszczególnie chciał wychodzić dziś na miasto. Wyszedł jedynie na spacer z Marą, a potem planował pyknąć kilka misji w grze, może zamówić jakieś żarcie i spędzić nudny wieczór w swoim towarzystwie.
Żadnej eks. Żadnej nowej dziewczyny. A już na pewno żadnego zmarłego przyjaciela.
I tak mu leciał czas. W tle leciała muzyka, skupiony był na graniu. Przygaszone światła w lofcie i spokój, który w nim panował pomagały Gabrielowi wczuć się w niekomfortową atmosferę horroru, który sobie wybrał na dzisiejszy wieczór. Nic nie mogło pójść źle. Zdążył nawet zapomnieć o tym, jak jeszcze kilka dni temu walczył z głupimi połączeniami, które niejako miały wychodzić od Jacksona. Mara spała na drugiej połowie kanapy, pochrapując co jakiś czas bądź poruszając uszami, kiedy we śnie najwyraźniej biegła za królikiem. To miał być spokojny wieczór. I było tak, dopóki nie przeszkodził mu dzwonek do drzwi.
W pierwszej chwili miał ochotę go zignorować. Nie zapraszał nikogo. Naomi miała klucze i mogła wejść w każdej chwili, więc kto się tu do cholery pchał? Ale dzwonek nie ustępował, a Gabriel czuł narastającą irytację, gdy nieproszony gość nie odchodził.
— Ja pierdolę. — Mruknął pod nosem. Zatrzymał grę i niechętnie podniósł się z miejsca. — Lepiej, żeby to było dobre.
Przechodząc przez mieszkanie nie miał pojęcia do czego idzie.
Był przekonany, że to może sąsiad albo ktoś znów wpuścił dzieciaki, które sprzedają ciastka i zbierają na rower. Nie pomyślał, aby spojrzeć w kamerę czy przez wizjer. Otworzył drzwi przekonany, że to kolejna nieistotna wizyta. Jednak w momencie, kiedy wzrok mężczyzny spoczął na postaci stojącej przed drzwiami poczuł, jak wszystkie wnętrzności mu opadają w środku. Dłoń zacisnęła się na klamce, a Gabriel przez moment był pewien, że wzrok płata mu fila. Bo to przecież było niemożliwe, aby Jackson stał przed jego drzwiami.
UsuńG.
— To zwolnij ją. — Zabrzmiało to w jego ustach jak pytanie. — Ja bym ją zwolnił.
OdpowiedzUsuńSeojun uważnie obserwował chłopaka, każdą drobną zmianę na jego twarzy — od zaskoczenia, smutku, poczucia winy, aż do drobnej irytacji jego milczeniem. I chciał być odporny, i może z zewnątrz właśnie tak wyglądał, ale w środku czuł tak ogromną wściekłość, że w tym momencie najchętniej, zgodnie z podsuniętym przez Jacksona scenariuszem, przywaliłby mu prosto w twarz.
I nie miało nawet znaczenia, co Howard by w tym momencie zrobił. Nawet gdyby teraz faktycznie pokornie spuścił głowę, wziął na siebie winę, wyrecytowałby mu wiersz lub padł na kolana, Seojun nie zachowałby się inaczej. To, co zrobił chłopak, było zwyczajnie nieludzkie, a takiego bezmyślnego okrucieństwa nie mógł mu od tak wybaczyć — a już na pewno nie zwykłym “sorry, stary, że się nie odzywałem”, na które najwyraźniej Jackson miał największą chrapkę.
— Zgadywać, jak się dowiedziałem? Kurwa, macie z tą swoją sekretareczką wiele wspólnego, może jej jednak nie zwalniaj?
Wychylił szklaneczkę i wypił zawartość na raz. Nigdy nie lubił whisky. Lubił słabe i słodkie alkohole, które mógł pić całą noc w niewielkich dawkach, lubił słabe papierosy, których mógł dużo palić i najwyraźniej lubił rozpadać się na milion kawałeczków jak małe dziecko, bo lubił też słabą psychikę.
— Nie przyjechałem tutaj się przekomarzać. Mam pytania. — Odstawił szklankę z trzaskiem na blat stolika, który oddzielał go od Jacksona. — Po pierwsze, czyj to był pomysł? Po drugie, dlaczego? Co ten najbardziej kuriozalny scenariusz miał dobrego komukolwiek przynieść? Po trzecie, dlaczego? Co ciebie samego kurwa podkusiło, aby dać wszystkim uwierzyć, że nie żyjesz? Po czwarte, dlaczego?
Seojun zmrużył lekko oczy.
— Ilość narkotyków jaką wciągnąłeś tamtej nocy wydaje się mało przypadkowa… Dla. Kogoś. Kto. Cię. Zna.
S. 🖤
To wyjście z mieszkania Jacksona było znacznie inne, niż poprzednie. W tym wyjściu nie było już powrotu jak kiedyś. Miała wrażenie, jakby zamknęła za sobą pewien rozdział życia, choć tak naprawdę jakaś jej część krzyczała, że nie chce tego robić. Bo tak, jego powrót dał jej jakąś nadzieję, choć sama nie wiedziała na co. Przecież Jack dał jej nawet nie subtelnie do zrozumienia, że nie wrócił tu odbudowywać wszystkiego, że chce zacząć wszystko na nowo, zupełnie sam. I w jakiś sposób to zaakceptowała, choć naprawdę te słowa w jakiś sposób ją dobiły. Bała się je usłyszeć, a jednak Jack nie pozostawił na niej suchej nitki, mówiąc, że nie chce niczego naprawiać. że nowe życie mu się podoba i ta jego nowa wersja też mu odpowiada.
OdpowiedzUsuńDlatego stwierdziła, że musi zapić te smutki. Może ostatni raz. Może jutro obudzi się z myślami, że wszystko będzie dobrze. Może pojawi się jakaś nowa motywacja, że powrót do Nowego Jorku był dobrym pomysłem.
Letni wiatr rozwiewał jej włosy, które zasłaniały widok. Octavia raz po raz zaczesywała niesforne pasma za ucho, łapiąc się na tym, żeby nie przypalić ich papierosem. Minęła ją grupka roześmianych nastolatków. Wyminęli ją, odprowadzając wzrokiem. Może zrobili jej jakieś zdjęcie, ale naprawdę, miała to totalnie gdzieś.
Midtown wyglądało bardzo ładnie, skąpane w nocnym świetle miasta. światło tutaj było ostrzejsze niż w innym miejscu. Nawet przystanęła na moment, spoglądając na wieżowiec przed sobą. Przez krótką chwilę przyglądąła się budynkowi, aż w końcu ruszyła przed siebie. Nie miała daleko do domu, a ten nocny spacer jakoś nieco ją oczyścił. Nagle w jej głowie zapanował spokój, poczuła jakąś lekką ulgę, a może to był tylko złudzenie.
Nieco zdziwiło ją to, kiedy zobaczyła samochód Jacksona obok siebie. Przystanęła, uginając nieco kolana, by móc na niego spojrzeć. Robiła to dłuższą chwilę, nim się odezwała.
— Anulowałam ubera. I dzięki, ale wolę się przejść — powiedziała, siląc się na uśmiech. Nie sądziła, że go znowu zobaczy, że po nią przyjedzie. I w sumie, kto mu dał znać, gdzie jest? I czemu, do cholery, postanowił po nią pojechać?
Kiedy nie odjeżdżał, tylko nadal czekał, Octavia westchnęła, dopalając papierosa. Niedopałek zgasiła butem, a później, chcąc nie chcąc, wsiadła do samochodu. Bo wiedziała, że Jack nie odpuści.
Zapięła pasy, spoglądając przed siebie. Ta sytuacja była dziwna. Oboje raczej chcieli, aby ten wieczór skończył się inaczej.
— Nie musiałeś — odezwała się w końcu, spoglądając na niego. Szybko i krótko, później znów spojrzała na ulicę przed sobą.
— Zastanawiałeś się nad tym, czemu nigdy nie chodziliśmy na spacery? W sensie, wieczorem. Chyba nigdy nie byliśmy na mieście, tak po prostu pochodzić. Wiecznie chodziliśmy tylko na imprezy, z klubu do klubu — powiedziała, łapiąc się na tej dziwnej myśli, która pojawiła się w jej głowie. Ta myśl była tak abstrakcyjna, jeśli wzięło się pod uwagę ich aktualną sytuację. Octavia nawet cicho się zaśmiała, kręcąc głową na boki.
Octavia wzruszyła delikatnie ramionami, spoglądając na miasto przez szybę. Wszędzie było niebezpiecznie, wszędzie mogło coś się stać.
OdpowiedzUsuń— Tu jest trochę lepiej niż we Francji — powiedziała, odgarniając kosmyk włosów za ucho.
— Niektóre dzielnice są naprawdę niebezpieczne. Tutaj jeszcze nie jest tak źle— dodała. Tam na przykład czasami dało się wyczuć, że wieczorem lepiej nie wychodzić i zostać w domu. Tutaj, szczególnie dzisiaj, jakoś nie czuła żadnego zagrożenia. Chyba wszystko było jej w sumie obojętne.
— Ale powinieneś to olać, nie przyjeżdżać po mnie — powiedziała po chwili. Jeśli mieli zacząć wszystko na nowo i osobno, powinni zdecydowanie skupić się na znacznie ważniejszych sprawach, niż jej samotne, nocne spacery, kiedy była wstawiona.
Przecież nic jej nie było.
Sama też nigdy nie zastanawiała się nad tym, czemu nie chodzili na spacery. I czemu nagle one wydały jej się tak cholernie ciekawe. Te kilka lat wstecz ich życie wydawało się takie beztroskie. Imprezy, alkohol, używki. Wakacje ze znajomymi. Mieli wszystko to, o czym tak wielu marzyło.
A potem jakby każde z nich zderzyło się z rzeczywistością. Oni zaliczyli wpadkę, na świecie pojawiła się Ayla. Ich związek, jeśli tak można to było nazwać, rozpadł się totalnie. A później została sama i się zgubiła. Potrzebowała pomocy, o którą tak ciężko jej było prosić. Bo nigdy to nie miało miejsca. To zawsze ona pomagała.
— Na początku nie umiałam się przyzwyczaić do ciszy — zmarszczyła brwi. — Zawsze musiało być wokół głośno, żebym mogła zagłuszyć myśli. Było ich tak wiele. I… denerwowało mnie to. Bo było głośno w mojej głowie, i wokół mnie. A później, jak wyjechałam, to pojawiła się ta cisza. I tak bardzo mnie denerwowała— dodała.
— Jakoś mi nieco dziwnie, od kiedy tu jestem. Ale chyba jednak tego potrzebowałam. Kilo jest wyjechać, odpocząć od tego miejsca i być gdzieś, gdzie nikt Cię nie zna. Ale z czasem zaczęłam myśleć o powrocie — spojrzała na Jacksona, który skupił się na drodze, albo po prostu zrobił to specjalnie, żeby nie spoglądać w jej stronę.
Ich życie chyba lubiło ironię. Na wzmiankę o Szwajcarii, Octavia zaśmiała się cicho, odwracając głowę w stronę Jacksona. Aż nie mogła w to uwierzyć.
— Szwajcaria — powtórzyła, z lekkim niedowierzaniem. Jakby nie patrząc, byli blisko siebie. Dzieliła ich tylko granica państw. Być może kilka godzin drogi.
— Czemu by mi się tam spodobało? — podchwyciła, unosząc w górę lekko brew.
— To wszystko jest chyba naprawdę jakimś żartem — powiedziała, ale bardziej do siebie, niż do Jacksona.
— Niezmiennie. Ciągle ten sam apartamentowiec na Upper East Side. Na szczęście panowie od remontu już się zebrali — jej mieszkanie niewiele się zmieniło. Wszystko było praktycznie takie samo, jak zostawiła. Nie licząc pokoju Ay, bo to głównie on został zmieniony.
— Po tym wszystkim… nie chciałeś się odezwać? Po prostu chcę to wszystko zrozumieć, jakoś to poukładać w swojej głowie — wyjaśniła.
— Albo może powinnam to zostawić tak, jak jest. Nie drążyć tematu — westchnęła, przymykając oczy.
Octavia powoli odwróciła głowę w jego stronę, a później usiadła nieco bokiem, na fotelu pasażera. Teraz miała idealny widok na jego profil, który nadal był nieco skryty w cieniu, choć oni byli na rozświetlonej ulicy Nowego Jorku. Przyglądała mu się uważnie, badając rysy twarzy, chcąc znaleźć w niechęć cząstkę tego Jacksona, którego poznała i zapamiętała, ale wszystko w nim uległo zmianie, choć on starał się mówić, że tak nie jest. Że owszem, coś tam się w nim zmieniło, ale nie za dużo. A prawda była zupełnie inaczej. Jack wydawał się dojrzalszy, bardziej pokorniejszy. Jakby w kk na j odpuścił, spuścił głowę i przestał walczyć, chcąc udowodnić wszystkim wokół, że tylko jego słowo może być na wierzchu i tylko on ma rację.
OdpowiedzUsuńNawet spojrzenie miał nieco inne.
— A zawsze nie potrafiłeś sobie wyobrazić tego, że można tak spokojnie siedzieć kilka godzin — rzuciła z rozbawieniem. Europa znacznie różniła się od Stanów Zjednoczonych. Tu odnosiło się wrażenie, że wszyscy gdzieś gonią, biorą udział w jakimś wyścigu. Chcą być pierwsi. I owszem, wszędzie był taki wyścig, ale było też tak, jak mówił Jack. Że siadało się w weekend w kawiarni i po prostu korzystało z wolnego. Nigdzie się nie spieszono, leniwie celebrowało się dzień.
— Cóż, może masz racje. Znaczy, jeśli teraz nie ruszysz, to ten rowerzysta zdecydowanie nas wyprzedzi — dodała, nieco żartobliwie. Przecież wiecznie nie mogli tkwić w tej napiętej atmosferze, bo się wykończą.
Uśmiechnęła się smutno, kiedy wspomniał o tamtym dniu. Pamiętała go jak przez mgłę. Pamiętała, że byli wtedy pokłóceni, ale nie chciała aby tak było. Chciała zgody, jak zawsze. Chciała go obok siebie.
Odetchnęła głęboko.
— To były sekundy, ale ciągnęły się w nieskończoność. I myślałam, że będę pamiętać wszystko, ale tak naprawdę nie pamiętam wiele. Chyba najgorszy był ten strach, a później świadomość, że Cię nie ma — powiedziała, uciekając spojrzeniem w bok. Spojrzała na ulicę, na mijane samochody, grupki ludzi.
— Nie rób już takich akcji, co? Nie umieraj drugi raz, a później nie wracaj zza grobu. Babcia to chyba mi będzie kazała jakiś rytuał odpędzające złe moce odprawić. Boże, ja myślałam, że takie sytuacje mogą być tylko w filmach, a tu proszę — powiedziała, a chwilę potem zamilkła, zastanawiając się nad jego słowami. Bardzo dobrze go rozumiała. Wiedziała, jaki był Jackson. Niejednokrotnie widziała różne próby, które podejmował, i to jak one się kończyły, ale teraz gdzieś w głębi czuła, że ta jego zmiana jest zdecydowanie bardziej przemyślana. I, że on sam polubił tą nową wersję siebie.
W końcu przed sobą zobaczyła apartamentowiec. Miała jeszcze chwilę, żeby w jakiś sposób zaspokoić tą potrzebę bycia przy nim te kilka minut.
— Wejdziesz? Możemy się napić nawet herbaty, jeśli nie chcesz alkoholu. Oboje mamy noc z głowy, Jack. I chyba oboje mamy w sobie tą ciekawość, jak teraz wyglądają nasze życia. Bo może i jestem teraz nieco wstawiona i możesz sądzić, że u mnie się nic nie zmieniło, ale to tak nie wygląda. Ta sytuacja to jednorazowy wyskok, po prostu musiałam coś zrobić, bo w domu dostałabym do głowy. Dasz mi się poznać na nowo? Bez wracania do przeszłości. Bez żadnych prób powrotów. Po prostu pogadajmy — powiedziała, wzruszając przy tym ramionami.
Kiedy zatrzymali się pod apartamentem, przez dłuższą chwilę siedziała na swoim miejscu, aż w końcu odpięła pasy, kładąc też rękę na klamce samochodu.
— Więc jak? Dasz się namówić na herbatę i nocną pogawędkę? — zapytała, spoglądając na niego.
— Myślę, że na pewno szanowałbym cię o wiele bardziej, gdybyś taki miał plan.
OdpowiedzUsuńSeojun nie czuł nawet drobnego śladu wyrzutów sumienia, dając upust złośliwości. Co najwyżej lekką sensację w sercu wywołaną ulgą i zadowoleniem, że mógł sobie w jakikolwiek ulżyć we wściekłości, która nim właśnie targała. Zapytany, powiedziałby pewne, że wykazał się tak właściwie miłosierdziem, bo w tych warunkach można było od niego oczekiwać dużo gorszej reakcji.
— Ale… — westchnął i pokręcił głową. — To nie ma żadnego sensu, Jackson. To sie po prostu, kurwa, nie trzyma kupy. Na cholerę twoi rodzice szliby tak daleko i narażali się na to całe zamieszanie, żeby udawać, że nie żyjesz? Zwłaszcza, że skoro właśnie bujasz się po siedzibie Pearl jako nowy pan właściciel, musiałeś być w testamencie. Trupy nie dziedziczą majątków, całe szczęście, bo w przeciwnym razie bylibyśmy w dupie, więc ktoś się już musiał tego spodziewać.
Wyciągnął rękę po karafkę, by uzupełnić alkohol, a potem odpalił papierosa.
— A ty, kurwa, mogłeś kupić numer na kartę, żeby zadzwonić do ludzi, na których podobno ci zależy, żeby im powiedzieć, że jednak żyjesz. Tatusiu roku. — Uśmiechnął się szeroko. — Co to za pierdolenie o jakimś odcinaniu się? Za moment się okaże, Jackson, że nauczyłeś się segregować śmieci, pijesz owsiane mleko, matcha latte, chodzisz na pilates i jesteś wegetarianinem. Będziemy musieli poznać się na nowo.
Tak w zasadzie to świetnie się aktualnie bawił. Miał alkohol, papierosy i emocjonalny worek treningowy.
Oh, maybe people really do not change.
S.
A ja tego pana kojarzę... I nie ukrywam, że jego powrót mnie zaskoczył. 👀 W zasadzie to nie wiem, czy mu współczuć, czy jednak nie współczuć mu wcale, bo podskórnie czuję, że ten chłopak jeszcze pokaże rogi i zamiesza nowojorską elitą.
OdpowiedzUsuńBędę miała tutaj całkiem prostą pannę; przyszło mi do głowy, że może ciekawie byłoby ich zestawić ze sobą, biorąc pod uwagę, że prawdopodobnie nie miałaby pojęcia, kim Jackson jest, gdyby go spotkała? Może to byłby dla niego fajny reset?
CLAIRE BELLFORT jeszcze z roboczych
Octavia była nieco zdziwiona, że jeszcze nie dostała żadnej wiadomości od swojej babci. Zwykłego zaproszenia do rozmowy, jeśli będzie tego potrzebowała. Jeszcze nie był to ten moment, kiedy chciała rozmawiać. Najpierw chyba sama musiała w głowie poukładać to wszystko, co się zaczęło dziać w jej życiu.
OdpowiedzUsuńCzekała cierpliwie na jego odpowiedź lub jakikolwiek ruch. Szczerze, spodziewała się odmowy, może słów, że to nie jest dobry pomysł. I może tu też była jakaś część racji. Nie wiedziała, czy tak to wszystko miało wyglądać, czy powinni w ogóle spędzać ze sobą czas. Czy może jednak powinni załatwić wszystkie sprawy i formalności, po czym na tym zakończyć swoją znajomość.
Ta sytuacja była abstrakcyjna. Taka, która mogła wydarzyć się w filmie, ale nie prawdziwym życiu. A jednak, w pewnym momencie oboje wysiedli z samochodu Jacksona i ruszyli do jej mieszkania. Jak kiedyś. Jakby wydarzenia sprzed roku nie miały znaczenia.
Czuła, jak po ciele przebiega jej dziwny dreszcz. Nie był to dreszcz przyjemności, ani też taki, który wywołany był przez jakiś strach. Nie umiała tego nazwać.
Jeszcze rok temu zastanawiała się nad swoimi uczuciami do niego. Czy to była miłość, czy jednak swego rodzaju zauroczenie albo też może i uzależnienie. Bo przecież, nie potrafili z siebie zrezygnować, nawet jeśli chcieli. Ich drogi zawsze się łączyły.
Odetchnęła głęboko, wchodząc do apartamentowca. Portier rzucił jej zszokowane spojrzenie, odprowadzając ich dwójkę do windy. Każdy chyba nadal nie dowierzał w to, że Jackson Howard żył i miał się dobrze, nawet sama Octavia. To było szalone uczucie, raczej nie do opisania słowami. Być z nim, tuż obok. Wręcz na wyciągnięcie ręki. Spojrzała znów na niego, kiedy w ciszy jechali windą.
— Nie martw się, nie ma jej. Rodzice nie widzieli małej kilka miesięcy, więc aktualnie są jej ulubionymi osobami na świecie. I za nic nie chce wychodzić od nich z mieszkania, więc ja mam chwilę spokoju — uśmiechnęła się delikatnie. Dziwnie było z nim rozmawiać o ich córce. O kimś, kogo Octavia znała najlepiej na świecie, o kim mogłaby mówić godzinami, a on.. on jej nie znał. Nie wiedział, jakie Ayla ma przyzwyczajenia, co lubi robić i jak rozgadaną trzylatką jest. Kiedyś go winiła o to, że odszedł z jej życia, później jej przeszło. Stwierdziła, że wychowa ją sama, najlepiej jak potrafi.
— Czasami pyta o Ciebie — rzuciła, jakby od niechcenia, wychodząc z windy. Z torebki wyciągnęła klucze do mieszkania, które też po chwili otworzyła. Jej mieszkanie nie zmieniło się zbytnio. Na początku czuła, że przez ostatni rok zdecydowanie brakowało w nim życia. Teraz wszystko powoli wracało do normy; w mieszkaniu walały się zabawki Ayli, jej dziecięce rysunki. Gdzieś w jej sypialni stała jeszcze nie do końca rozpakowana walizka z ubraniami, ale Octavia nie miała do tego zdecydowanie głowy.
— W sumie nawet nie wiem, czy chcesz o niej rozmawiać — powiedziała, zrzucając szpilki z nóg. Teraz było zdecydowanie wygodniej.
Ruszyła w stronę otwartej na salon kuchni, po czym nalała wody do czajnika, wyciągając chwile później z szafki kubki i herbatę. Spojrzała na Jacksona, opierając się plecami o kuchenny blat i splatając z sobą ramiona.
— Nie wiem nawet, czy w ogóle chcesz rozmawiać — powiedziała.
O.
Czajnik dał znać, że woda się zagotowała. Octavia zalała kubki z herbatą, chwytając za uszka kilka sekund później. Jeden z kubków postawiła przed Jacksonem, drugą zaś obejmując rękami. Jej łokcie spoczęły na blacie kuchennej wyspy. W ciszy rozejrzała się po pomieszczeniu. Wyglądało dla niej zwyczajnie. Od trzech lat widać było, że w jej życiu jest dziecko.m, z każdym rokiem jednak wszystko się zmieniało. Z niemowlęcych zabawek, po te dla większych dzieci. Kredki, klocki, puzzle. To były najważniejsze rzeczy w życiu Ay. Stałe i niezmienne, dochodziły tylko nowe, jeśli tylko czegoś zapragnęła.
OdpowiedzUsuńDla Jacksona zapewne taki widok był niecodzienny. Niepasujący do jego życia. Octavia to bardzo dobrze wiedziała, i w sumie też nie chciała go do niczego zmuszać.
Jeszcze chwilę temu czuła, jak alkohol krążył w jej ciele. Jak nogi nieco się plątały, kiedy próbowała stawiać kroki. Teraz, jakby nagle wszystko wyparowało.
— Te słowa brzmią tak… niecodziennie. W sensie, że Ty i terapia. Głębokie rozmowy, rozgrzebywanie wszystkiego, przyznanie się do własnych win — powiedziała, nie patrząc na niego. Każde z nich musiało przyznać się do wszystkiego, co zrobili źle. Jakie błędy popełnili, czemu nie spróbowali niektórzy spraw naprawić. Ona sama musiała się przyznać do rzeczy, do których nie chciała.
— Bo Cię nie pamięta. Zna Cię ze zdjęć, wie, że jesteś jej tatą. Pytać zaczęła jakieś kilka miesięcy temu, bo widziała wokół siebie inne dzieci z ojcami — powiedziała, również wzruszając ramionami.
— Nie mówiłam jej za dużo. Tylko, że tu Cię nie ma. W sumie nie wiem, czy rozumiała sens tych słów. Ale chciałam… chce, żeby porozmawiała o tym z odpowiednimi osobami. Bo to ciężka sprawa dla nas, a co dopiero dla takiego malucha — dodała, upijając przy tym łyk herbaty. Napój był ciepły, i tak bardzo niepasujący do tej dusznej nocy, która im towarzyszyła.
Zamilkła na chwilę, słuchając z uwagą jego słów. Podejrzewała, że pewnie wiele innych na jej miejscu, nie pozwoliłyby, aby ktoś, kto tak postawił sprawy, na nowo wszedł w życie z buciorami w ich życie. Octavia jednak nie wiedziała, co powinna zrobić, czy Jack w jakiś sposób chciał uczestniczyć w ich życiu. W sumie już przyzwyczaiła się do życia z Aylą u boku.
— Rozegrałeś to chujowo, Jack — wzruszyła ramionami, spoglądając na niego. Odwróciła się bokiem, by móc na niego patrzeć bez żadnych przeszkód.
— Chciałam, żeby to wyglądało inaczej, ale nie chciałeś. Tak naprawdę z jednej strony nie chcę mieszać w jej życiu, ale nie chcę też, żeby żyła w kłamstwie, bo to nie tędy droga. Tyle, że ta decyzja nie należy do mnie, a do Ciebie. Możesz wejść do naszego życia i być, albo po prostu powiedzieć, że nie chcesz tego. Wyjechać i wrócić do Szwajcarii, żyć tak jak chcesz — powiedziała. Patrzyła na niego, długo i wyczekująco, ale w żaden sposób nie oceniająco, choć mogła. Mogła naciskać i wywierać na nim presję, ale nie robiła tego w żaden sposób. Zostawiła mu dwie pary otwartych drzwi i to od Jacksona zależało, które wybierze.
— Gdyby mogła, zamieszkałaby na placu zabaw. Ma plan zobaczyć wszystkie place zabaw w mieście — zdradziła, uśmiechając się przy tym delikatnie.
O.
Oczywiście, że słyszał o starszym Howardzie. To był news tygodnia, jeśli mógł tak powiedzieć. Jego ojciec przyjaźnił się w końcu z Howardem, a w dodatku wiadomości sprzed roku wciąż były żywe. W przeciwieństwie do Jacksona, choć świat próbował najwyraźniej powiedzieć wszystkim, że Jackson żyje. W snach Gabriel nie przypuszczałby, że mogła za tym stać intryga. W dodatku tak paskudna. Nie spodziewał się, że te artykuły o rzekomo widzianym w mieście Jacksonie są prawdą. Wolał myśleć, że to ktoś do niego podobny, że ludziom odwaliło po śmierci Roberta, że próbują teraz kolejnej sensacji.
OdpowiedzUsuńTymczasem przed drzwiami do jego mieszkania stał Jackson. We własnej osobie.
Gabriel przez kilka sekund nie wiedział, jak ma się zachować. Gdyby coś dziś wziął spokojnie mógłby zwalić winę na kreskę. Przyćpał, widział martwych ludzi, a gdy wytrzeźwieje to wszystko wróci do normy. Tylko… Kurwa, był trzeźwy. To chyba był jego najtrzeźwiejszy rok odkąd pamiętał.
Jackson wyglądał tak, jak Gabriel chciał go zapamiętać. Z tym bezczelnym uśmiechem na twarzy, jasnymi kosmykami, które opadały mu na czoło. Jednocześnie było w jego wyglądzie coś innego, czego Cavallaro jeszcze nie potrafił wskazać. Wyglądał na zmęczonego. Życiem czy udawaniem martwego? W innej sytuacji zapytałby się go, jak się czuje, jak jego matka. Jednak teraz zupełnie Gabriela nie interesowało samopoczucie Howarda i to, jak się trzyma po śmierci ojca. Jackson nie zdążył powiedzieć niczego więcej. Te krótkie zdanie, rzucone od niechcenia, jakby wracał z pieprzonych wakacji, a nie zza grobu, sprawiło, że niemal czuł, jak krew w jego żyłach zaczyna się gotować. Nie pozwolił mu powiedzieć niczego więcej. Gabriel zrobił pół kroku do przodu, a jego prawa pięć błyskawicznie przecięła dzielącą ich odległość, lądując prosto na szczęce Howarda. Cios nie miał go powalić, gdyby Cavallaro chciał go znokautować mógłby to zrobić. Kompletnie nie chodziło o to. Cios był krótki, mocny i pełen emocji, których przez ostatni rok próbował nie okazywać.
— Masz minutę, aby wyjaśnić, dlaczego stałem nad twoim grobem.
Cofnął się w głąb mieszkania. Mimo wszystko, ale rozmawianie na korytarzu nie należało do najrozsądniejszych decyzji. Choć chwilowo już wcale nie był pewien, czy cokolwiek w ich życiu jest rozsądne.
Spędził kilka miesięcy na uporaniu się ze stratą przyjaciela. Cholera, Gabriel nawet nie był pewien, czy w ostatnich miesiącach byli przyjaciółmi. Zrobiło się dziwnie, niekomfortowo wręcz chwilami, a dawniej przecież byli nierozłączni. Jeśli gdzieś był Jackson zaraz obok niego był Gabriel. Widok tej dwójki razem nigdy nie był zaskakujący. Wspólne imprezy, nawet wspólne dziewczyny, jak się okazuje. Wspólna kreska? Żadnego problemu. Kolejna tabletka nieznanego pochodzenia? Nie ma żadnego problemu.
Patrząc na Jacksona teraz nie był pewien, czy widzi przyjaciela, obcą osobę czy faceta, któremu ma ochotę przyłożyć jeszcze raz, aby poczuł ból tak duży, jaki on czuł przez ten rok. Gabriel nie był z kamienia. Również czuł, choć głównie zakopywał swoje uczucia pod wieloma warstwami. Zawsze, kiedy już myślał, że może się przed kimś otworzyć działo się coś, co sprawiało, że Cavallaro żałował obdarowywania tej osoby chociaż ułamkiem zaufania.
Rozprostował palce prawej dłoni, wciąż czując chęć, aby się odwrócić i przyłożyć mu jeszcze raz. Kurwa, dla zasady. Nie zrobił jednak niczego. Wrócił na swoje poprzednie miejsce na kanapie. Jackson znał dobrze rozkład mieszkania. Niewiele się tu zmieniło od jego ostatniej wizyty. Tyle co walały się gdzieniegdzie rzeczy Naomi, ale poza tym? To wciąż był ten sam apartament, w którym nieraz leczyli się z kaca lub sprowadzali sobie tu dziewczyny.
we'll see about that
Trochę zbił ją z tropu. Sprawił, że Octavia zaczęła się zastanawiać, jak długo zajęło mu to, aby zmienić się do tego stopnia. Bo Jackson rzadko kiedy przyznawał komuś rację, a teraz właśnie tak było.
OdpowiedzUsuń— Boże, Jack. Wyśmiał? Dla Ciebie to by była najśmieszniejsza historia w życiu — stwierdziła, spoglądając na niego. Nawet dla niej samej świadomość, że był na odwyku, że poddał się terapii, że rozmawiał o swoim życiu i tym co w nim zaszło, było niecodzienne.
Teraz jednak stał przy niej. Czysty, poukładany, w jakiś sposób rozsądny. Jackson był pierwszy do imprez. Do wlewania w siebie alkoholu, wciągania kresek, przekraczania granic. Takiego go zapamiętała, i ciężko jej było uwierzyć w przemianę. Bo tacy jak oni się nie zmieniają. Każdy to wiedział. Dla nich takie życie było czymś normalnym, czymś co znali od podszewki. Nieodłącznym.
Prychnęła z rozbawieniem. Ręce pełne roboty? Zdecydowanie.
— Nie ma w sobie takiej bariery, że coś może się stać. Lubi ryzyko, a to chyba ma po Tobie — powiedziała.
— I dziwię się, że jeszcze nie padłam na zawał przy jej pomysłach. Jakiś czas temu poparzyła ją meduza, to stwierdziła, że w sumie fajnie, bo była w szpitalu. Ja panikowałam, a ona zadawała milion pytań lekarzom — zaśmiała się. Znów spojrzała przed siebie, ponownie odwracając się i opierając łokciami o blat. Czuła, że ją obserwował. Wiedziała, jak jego spojrzenie przesuwało się po jej ciele, i nie umiała nazwać tego, jak się z tym czuła.
Z jednej strony, tak jak dawniej. Bo to był Jack, i tylko on potrafił tak na nią patrzeć. Z drugiej, minęło tyle czasu i czuła się jednak nieco dziwnie.
Spojrzała na niego nieco zaskoczona, kiedy zadał pytanie. Bo Jack nieczęsto pytał, co u innych. Nie interesował się za bardzo jak ktoś sobie radzi. To nie było w jego stylu.
— Co u mnie? Jak widać, chyba — powiedziała, wzruszając ramionami.
— Po tym wszystkim, co się stało, wyjechałam… posiedziałam pół roku w ośrodku we Francji. Opowiedziałam o wszystkim. Pogodziłam się ze stratą. I stwierdziłam, że chyba pora ruszyć do przodu. Trochę podróżowałam, później tu wróciłam, i czuję… cóż, jakbym znalazła się w punkcie wyjścia — stwierdziła. To nie było zaczęcie od nowa, tak jak planowała. To było stanięcie znów w miejscu, z którego chciała uciec, ale nie potrafiła.
— I tak sobie stoję, zastanawiając się co dalej — dodała. Upiła łyk herbaty, spoglądając przed siebie. Nowy Jork nadal był skąpany w nocnym świetle. Lubiła ten widok, szczególnie z tej wysokości, gdzie znajdowało się jej mieszkanie.
Później zrobiła coś, co zaskoczyło ją samą. Przybliżyła się do niego, opierając głowę o jego ramię.
— Załamałam się po tym wszystkim. Nie udźwignęłam tego tak, jak chciałam. Dlatego wyjechałam, bo gdybym tego nie zrobiła, to źle by się to skończyło — powiedziała cicho. Przyznanie się do porażki, było ciężkie, bo każdy kto ją znał, wiedział, że Octavia porażek nie lubiła i nie dopuszczała do nich. Westchnęła, przymykając oczy. Ta sytuacja była niecodzienna. Dziwna. Dla wielu nie do pojęcia.
— Od kiedy nie lubisz mówić o sobie? — zapytała, nieco rozbawiona.
O.
Jackson nawet nie miał pojęcia, jak wiele jego cech kiwa Ayla. Octavia również na co dzień o tym nie myślała, ale bywały takie momenty, kiedy dostrzegała, jak bardzo są do siebie podobni. Ostatni rok jeszcze bardziej ją w tym utwierdził. I nie wiedziała, czy to w jakiś sposób ją bolało, czy raczej cieszyło. Bo wiedziała już, że charakter Ay bywa wybuchowy, jest zdecydowanie mieszanką ich obojga. A to nie wróżyło raczej nic dobrego.
OdpowiedzUsuń— Dostałabym do głowy, gdybym musiała tak z ludzi wyciągać informacje. Jak można decydować się na taką pracę — mruknęła. Nie lubiła wracać wspomnieniami do terapii, bo nadal miała wrażenie, jakby znowu rozgrzebywała te tematy, o których chciała zapomnieć. Czuła wręcz tę wyczerpanie psychiczne, kiedy o tym wspominała, nawet w myślach. A teraz, od jego powrotu myślała częściej o tym, co już w jakiś sposób przepracowała. I tak jak wspomniała wcześniej - miała wrażenie, że wróciła do punktu wyjścia, zamiast zacząć na nowo, choć przecież mogła. Powrót Jacksona wcale nie zwiastował tego, że musieli wrócić do dawnego układu.
Oboje byli zapewne zaskoczeni jej ruchem, ale przecież też dla wielu nie było to niczym nadzwyczajnym. Bo przecież to był Jack, ktoś, na kogo punkcie straciła głowę. Dla kogo była w stanie poświęcić wszystko, nie patrząc na konsekwencje. Ktoś, komu dawała się ranić tysiące razy, i tysiące razy mu wybaczała. I mogła się złościć i wkurwiać na niego za to, co zrobił. Mogła udawać, że go kompletnie nie zna, i to by było w sumie bardzo łatwe, gdyby nie Ayla. Mogła ruszyć i zacząć układać sobie życie, jak chciała. Jednak jego powrót wywrócił wszystko do góry nogami, o sto osiemdziesiąt stopni. Znów wkroczył w jej przestrzeń, a ona zamiast go z niej wyprosić… w sumie nie chciała tego zrobić. Dotyk Jacksona nadal był taki, jaki zapamiętała. Delektowała się tym gestem, który jej podarował. Krótki, choć jakby z dozą obawy o to, jak Octavia go przyjmie.
— Jack Howard przeprasza, i to chyba tak szczerze. Pozwolisz, że gdzieś to zanotuje, bo takie rzeczy nie zdarzają się zbyt często — powiedziała, odrywając głowę od jego ramienia. Uniosła ją nieco w górę, by móc spojrzeć mu prosto w oczy. Ta bliskość była dla niej bardzo znajoma, a jednak po takim czasie obca. Albo może nieco inna, niż dawniej? Nie wiedziała, jak miała to wszystko nazwać.
Można powiedzieć, że Octavia delektowała się tą bliskością, choć jakiś głos w jej głowie wręcz krzyczał, że to nie jest dobry pomysł. Potem odezwał się zdroworozsądkowy Jackson, wręcz odsyłając ją do łóżka.
— Czyli mówisz, że powinnam Cię posłuchać? — zapytała. Uśmiechnęła się lekko, z dozą rozbawienia. Miał rację, zdecydowanie powinna się położyć spać, a i on pewnie był wykończony tym, co się dzisiaj działo.
— Niech Ci będzie. Kończę dzisiejszą misję — powiedziała, przeczesując palcami włosy, odgarniając je też na plecy. Chwilę później uniosła się nieco na palcach, zbliżając twarz do jego ucha.
— Dzięki, za uratowanie mnie pijanej dzisiejszej nocy. Obiecuję, że to był pierwszy i ostatni raz, Howard — powiedziała, spoglądając na jego profil z bliskości.
— Do zobaczenia? — zapytała, jakby nie wiedząc jak zakończyć to ich nagłe spotkanie.
O.
Octavia musiała stanąć oko w oko z prawdą. Nie umiałaby złościć się na Jacksona. Nie umiałaby zrezygnować ze znajomości z nim. Nie umiała zrezygnować z niego, chciaż tak wiele złego ją spotkało, kiedy byli ze sobą . Tak wiele razy czuła się jak zabawka w jego rękach; tak wiele razy odrzucał ją, a później wracał, a ona za każdym razem mu na to pozwalała. I gdyby teraz jej powiedział, żeby spróbowali jeszcze raz, weszłaby po raz setny do tej samej wody, bez większego zastanowienia się, czy to dobry pomysł, choć każdy wokół wiedział, że to nie wniosłoby raczej nic dobrego do jej życia.
OdpowiedzUsuńWięc kiedy Jack wrócił, w niej zapaliła się iskierka nadziei. Nadziei na to, że może teraz będzie lepiej, że może by im wyszło. Ale czuła też z jego strony jakiś dziwny chłód, jakby starał się tym razem, być tym rozsądnym. I z jednej strony go rozumiała, bo ich poprzednią relacja była bardzo toksyczna i chaotyczna. Teraz, po tym roku może w końcu zrozumiał swoje błędy i nie chciał ich popełnić kolejny raz.
Czyli była błędem.
Nawet nie wyobrażał sobie, z jak wielką dziurą w sercu ją zostawił, kiedy opuścił jej mieszkanie. Octavia czuła palący ból, jakby rozdrapała świeżą ranę, całkiem świadomie. Długo wpatrywała się w drzwi, które zamknął za sobą Jackson. Długo myślała też o tym, co ma zrobić i jak postąpić.
Mogła wiele. Mogła go pogrążyć i zabrać mu wszystko, co było dla niego najważniejsze. Tak, by poczuł to, co ona rok temu, kiedy zostawił ją samą, wmawiając, że tak już będzie zawsze.
Mogła próbować znów wrócić do jego życia. Wkraść się do niego jak te kilka lat temu. Sprawić, że znów będzie jej.
I mogła go zostawić, całkiem w spokoju, pozwolić mu iść własną ścieżką i sama w sumie też ruszyć do przodu. Bez oglądania się za siebie. Bez prób powrotów.
Bo przecież Jack dał jej jasno do zrozumienia, że to co było kiedyś, jest dla niego przeszłością. Ona jest przeszłością.
Dzień był naprawdę upalny, do tego stopnia, że większa część dnia spędziła z Aylą w mieszkaniu, dosłownie leżąc pod nawiewem klimatyzacji. Zastanawiały się, co mogą zrobić późnym popołudniem, żeby się nie zanudzić w domu. W końcu, całkiem niespodziewanie, do głowy Octavii wpadł pomysł z nowojorskim akwarium, niedaleko Coney Island. Szybko spakowała do torby potrzebne rzeczy i zgarnęła zadowoloną Ay do samochodu. Jednak, zanim ruszyły w stronę akwarium, napisała krótką wiadomość gdzie jadą i co będą robić, i jeśli Jack chce, to może do nich dołączyć. I nie wiedziała, czy to był dobry pomysł, nawet nie wiedziała, czy w ogóle odczyta jej wiadomość. I całkowicie by zrozumiała, gdyby jej odmówił, albo zignorował. Naprawdę.
— Jest tam rekin? — zapytała Ayla, machając z ekscytacji nogami, kiedy spoglądała na Octavię, gdy ta wypisywała adres w nawigację samochodową. Brunetka kiwnęła głową, uśmiechając się przy tym.
— Rekin i inne ryby. Których nie znam — powiedziała z rozbawieniem.
— Ale są na pewno kolorowe — zapewniła, ruszając w stronę akwarium.
O.
— Claire! Długo jeszcze?
OdpowiedzUsuńPrzez odbicie w lustrze spoglądały na nią lazurowo błękitne oczy, duże, okolone wachlarzem długich rzęs i nieco rozszerzone w podszytym niepewnością zdumieniu. Znała te oczy. Cała reszta wydawała jej się jednak obca, ukryta pod warstwą wieczorowego makijażu, który mimo że nie był krzykliwy, zupełnie zmienił jej rysy, wytłaczając parę dodatkowych lat na młodej twarzy. Jeszcze rok temu była przecież nastolatką. Kiedy patrzyła na siebie przez pryzmat ostatnich miesięcy, miała wrażenie, jakby prowadziła wtedy zupełnie inne życie. Była kimś zupełnie innym. Kimś kogo lubiła trochę bardziej.
— Już idę.
Rzucając ostatnie spojrzenie dziewczynie na szklanej powłoce, wyszła z łazienki, po czym intuicyjnie poprawiła aksamitną sukienkę, nie do końca wiedząc, co zrobić z rękoma ani jak wystawić się na ocenę bystremu oku swojej przyjaciółki. Czarny, lśniący materiał zbierał sztuczne światło w pomieszczeniu i odbijał je subtelnymi refleksami, przylegając do sylwetki niczym druga skóra, akcentując w ten sposób miękkie linie kobiecej figury.
Jedwab był tak delikatny, że gdyby nie ocierał się o ciało z każdym ruchem, zapomniałaby, że ma na sobie cokolwiek. Czuła się w nim obnażona, bardzo nie na miejscu, po prostu źle. Trochę jak żywy eksponat w zoo, bo wyobrażała sobie, że tego właśnie doświadczają zwierzęta w ogrodach zoologicznych. Dlatego nigdy w żadnym nie była.
Charlotte klasnęła w dłonie, a na jej twarzy od ucha do ucha rozciągnął się uśmiech.
— Wyglądasz zjawiskowo — podsumowała.
Claire oddała uśmiech, ale wypadł blado, bo nie lubiła komplementów. Ludzie tak często chwalili jej wygląd, wynosząc go na piedestał, że podobne słowa zupełnie straciły dla niej znaczenie oraz wagę.
— Dziękuję — rzuciła mimo to, zupełnie mechanicznie i bez wdzięczności.
Ciemnowłosa ściągnęła brwi, podpierając się pod boki, rozczarowana brakiem entuzjazmu.
— Z takim nastawieniem powinnaś zostać w domu.
Chciała. Naprawdę wolałaby zostać w domu. Zakopać się pod kocem, zaparzyć ulubioną jaśminową herbatę i czytać. Zmiana w knajpie dała jej dziś w kość.
— Nie wierzę, że pokazałaś mu moje zdjęcie — podchodząc bliżej kozetki, powoli usiadła na krześle. Tym razem nie spojrzała w lustro, zakładając nogę na nogę. — Ani że się na to zgodziłam.
— Nie dramatyzuj. Spotkaliście się. Mówiłaś, że jest miły.
— Był miły.
— Więc w czym problem?
Rozchyliła usta, ale ostatecznie nie wydobył się z nich żaden dźwięk. Mogłaby wyliczyć tuzin problemów, ale wiedziała, że każdy z nich zostanie zbagatelizowany, zatem nie marnowała tchu. Zamiast tego sięgnęła po szczotkę, podając ją Lottie. Potem chwyciła w palce smukłą nóżkę lampki wypełnionej słodkim, bursztynowym winem i upiła od razu parę łyków na odwagę. Wiedziała, że będzie potrzebowała jeszcze jednej.
Następne minuty spędziły w ciszy. Claire dolała sobie Porto, pozwalając żeby Charlotte zebrała jej włosy w eleganckie, wysokie upięcie, które odsłoni szyję i linię ramion, pozwalając wyjść rusztowaniu podkreślonych satyną obojczyków na pierwszy plan. Materiał krzyżował się na piersi, obejmując ramiona. Do dziś nie wiedziała, że to dekolt niejakiej Brigitte Bardot.
— Nie gniewaj się na mnie. Próbuję Ci tylko pomóc.
Nagle poczuła się jak najgorsza osoba na świecie. Charlotte powinna nazwać ją niewdzięczną zołzą. Przecież nie musiała dla niej robić tego wszystkiego, a ona nie potrafiła tego docenić.
Jej ramiona opadły pod niewidzialnym ciężarem.
— Wiem — powiedziała cicho. — Nie gniewam się. Przepraszam. Po prostu…
Niespokojnie poruszyła się na krześle, szukając ujścia dla uwierających emocji.
— Po prostu wolałabym coś mniej… Mniej wystawowego.
— Kameralne imprezy nie spłacą Twoich długów.
No tak. Na chwilę zapomniała, dlaczego w ogóle zaczęła te szarady. Spinając się mimowolnie, upiła kolejny łyk wina, żeby zamaskować brzydki grymas.
— Do dziś nie potrafię pojąć, dlaczego się z nim wtedy nie przespałaś.
Jeśli wcześniej miała serce w gardle, teraz zanurkowało pod samą wątrobę.
— Wiesz czemu.
Usuń— Wiem — brunetka z westchnieniem przewróciła oczami. — Czekasz na swojego księcia z bajki. To strasznie głupie. Nikt nie wręczy Ci orderu za bycie grzeczną dziewczynką.
— Charlotte.
— Nie, Bells. Wybacz, ale taka jest prawda. Uczciwi ludzie nie dorabiają się w życiu.
Chciała to jakoś sparować, tylko nie miała pojęcia jak. Wiedziała, że to prawda. Mogła powiedzieć, że nie chce się dorobić, ale to z kolei nie byłaby prawda, a ona była beznadziejnym kłamcą.
— Nie chcę się dorobić — mruknęła wreszcie. — Nie w taki sposób.
— Sposób jak każdy inny — podsumowała jej przyjaciółka. — Jesteś sama. Nikogo byś nie skrzywdziła.
Skrzywdziłabym siebie, przeszło jej przez myśl, jednak zanim zdążyła cokolwiek powiedzieć, Charlotte odezwała się znowu:
— Jesteś piękna, młoda i zgrabna. Wiesz za ile dziewczyny Twojego pokroju sprzedają swoje wianuszki?
Poczuła, jak włos jeży jej się na karku. Miała ochotę zakryć uszy. Zapomnieć, że kiedykolwiek prowadziły tę rozmowę. Nawet nie potrafiła wyobrazić sobie, jak czułaby się po czymś takim. Jak coś takiego mogło wgryźć się człowiekowi w sumienie, zrujnować jego poczucie własnej wartości. Żadna ilość pieniędzy by jej tego nie wynagrodziła.
— Przestań.
— Wiesz?
— Nie. Nie chcę wiedzieć.
— Od dziesięciu do pięćdziesięciu tysięcy, Claire. Kilkadziesiąt tysięcy dolarów za kilka minut dyskomfortu — wyrzuciła z siebie z wydechu ciemnowłosa, jakby ze złością. — A ja swoje oddałam za kocham Cię plus wiecheć głupich kwiatów. I co mi po tym? Kwiaty zwiędły parę dni później, a on kłamie teraz kolejnej naiwnej.
Bellfort wciągnęła powietrze do płuc, przetrzymała je tam, a potem powoli upuściła oddech z ust. Po raz kolejny brakowało jej słów, żeby to jakoś skomentować. Jej przyjaciółka nigdy nie miała szczęścia w relacjach, ale czy to powód, żeby tak ostatecznie pogrzebać nadzieję na to, że gdzieś tam w świecie czeka na Ciebie ktoś, kto pociągnie Cię w górę, zamiast w dół?.
— Ja tak nie umiem.
Charlotte pokręciła głową, czując jak momentalnie schodzi z niej całe napięcie.
— Wiem. Zapomnij, że cokolwiek mówiłam.
Chciałaby, żeby to było takie proste, wymazać tę konwersację z pamięci. Mieszając trunek w szkle, siedziała w ciszy do momentu, aż jej fryzura była gotowa. Potem dobrała perfumy, zraszając szyję zaledwie dwoma psiknięciami. Zapach był ciepły, pudrowo-piżmowy i opalizował blisko przy skórze, otaczając ją subtelnym woalem. Ostatnie czego chciała, to ciągnąć za sobą ogon. Jej dzisiejsza kreacja eksponowała ją wystarczająco. Poza tym, nie miała być podczas tej imprezy nikim ważnymi nie musiała się wcale znać na etykiecie nowojorskiej śmietanki towarzyskiej, żeby wiedzieć, że zgrywanie gwiazdy wieczoru podczas memoriału byłoby zwyczajnie ośmieszające.
Całość zwieńczyły klasyczne szpilki So Kate, które miała ochotę wyrzucić za okno z chwilą, w której jej założyła. Nie mogła uwierzyć, że coś tak niewygodnego może tyle kosztować. Całe szczęście, że było przyzwyczajona do spędzania długich godzin w wysokich obcasach.
Kończąc trzecią lampkę, czuła się już trochę lepiej. Luźniej. Prawie w porządku.
— Pamiętaj, żeby cały czas być blisko niego. Daj mu się prowadzić, trzymaj się jego ramienia, dotykaj piersi. Niech myśli, że bez niego przepadniesz. Albo dla niego. Faceci to lubią.
Claire prychnęła pod nosem, ale nie odezwała się ani słowem. Pakując do niewielkiej torebki telefon, wilgotne chusteczki, puder i niepozostawiającą śladów szminkę w odcieniu głębokiej, chłodnej czerwieni, ostatni raz obiegła spojrzeniem pokój, a potem wyszła, uprzednio całując Charlotte w policzek na pożegnanie.
UsuńIgnorując jej poradę, czekała przed czasem w umówionym punkcie, zamiast pozwolić na siebie czekać. Nie chciała, żeby samochód podjeżdżał pod jej budynek, więc na miejsce spotkania wybrała parking pod skwerem przecznicę dalej.
Z Benjaminem poznali się już wcześniej, ale i tak zaskoczył ją, kiedy wysiadł z auta tylko po to, żeby otworzyć dla niej drzwi od strony pasażera. Wydawało jej się to uprzejme i nawet przez moment nie pomyślała o tym, że zrobił to tylko po to, żeby odpowiednio otaksować ją spojrzeniem, przeprowadzając w swojej głowie w milczeniu bilans zysków i strat, jakby była inwestycją, a nie człowiekiem.
W końcu Ben był miły, prawda?
Ben był miły, a ona naiwna jak dziecko. Gdyby była przynajmniej odrobinę bardziej świadoma, wypięłaby się na jego pieniądze i nie wsiadła do tego wozu, bo w jego oczach nie było niczego uprzejmego, ani tym bardziej miłego.
hello mr. CEO, let’s have some fun 🤭
Gabriel nosił w sobie wiele emocji, o których głośno nie mówił. Wolał je pogrzebać głęboko w sobie niż zmierzyć się z nimi twarzą w twarz. To był jego sposób na radzenie sobie ze wszystkim co było niekomfortowe i przykre. Nie poszedł na żadną terapię, kiedy Jackson umarł. Nie przegadał tego z nikim. Właściwie to tylko przez krótki moment miał debilny pomył z Sejounem, który nigdy nie doszedł do skutku. Później skupił się na tym, aby wrócić do normalności, a to wcale nie było łatwym zadaniem. Teraz musiał zmierzyć się z jego powrotem, a to było ostatnie czego się spodziewał. Dlaczego nagle naszło wszystkich do tego, aby wracać?
OdpowiedzUsuńIgnorował go, bo to było chwilowo najlepsze wyjście z tej dziwnej sytuacji. Gdyby za bardzo skupił się na tym, że Howard jest obecny w jego mieszkaniu to mógłby po raz kolejny dać się ponieść złości, a to nie było rozwiązanie. Cavallaro miał już za sobą okres, kiedy rozwiązywał problemy przemocą. Jackson się jednak o to sam prosił i prędzej czy później by do tego doszło. Było też całkiem możliwe, że to krótkie uderzenie przerodzi się w bójkę, ale nie dostał od niego w odwecie. Zaskoczył go tym, jak spokojnie podszedł do jego wybuchu gniewu. Dawny Jack nie dałby mu spokoju, a ta rozmowa zapewne zakończyłaby się kolejną awanturą i nieodzywaniem się do siebie przez tygodnie, a może nawet i miesiące.
Wrócił na kanapę. Kompletnie ignorując to, jak Mara cieszyła się na jego widok. Zdrajczyni. Ale niczego innego nie mógł oczekiwać. W końcu Mara go uwielbiała, a niemal za każdym razem, kiedy Howard go odwiedzał ją ze smaczkami upchanymi w kieszeniach.
— Też byłem na odwyku. — Przypomniał. Kilka lat temu. Był świeżo po skończonym college’u i miał zacząć studia, ale coś poszło nie tak. Enzo wziął sprawy w swoje ręce i wysłał go do Europy na ponad pół roku, aby się ogarnął. Żadnego kontaktu ze znajomymi, którzy wpychali go w ten syf. Przez kilka miesięcy nawet nie zobaczył telefonu ani żadnej znajomej twarzy. — Ale to kurwa nie powód, aby udawać martwego.
Gniew w nim buzował, choć nie ukazywał się on już w tak wyraźny sposób, jak miałoby to miejsce kilka lat temu. Dla bruneta to po prostu nie miało sensu co mówił mu Jack. Na cholerę był ten teatrzyk z pogrzebem? Myśleli, że później tak po prostu go przywrócą do życia? Chociaż, czy właśnie nie to zrobili? Miał ochotę się roześmiać z własnych myśli. Może jeszcze by rozumiał, gdyby Jack miał na karku ludzi, którzy próbowali go sprzątnąć, ale jego życie było dalekie od filmu sensacyjnego.
— Wiem, że przegiąłeś. Umierałeś mi na rękach. — Wypomniał mu. To nie była noc, którą można było zapomnieć czy się z nią pogodzić. Pamiętał wszystko aż za dobrze i wiele by dał, aby móc ten moment sobie wyczyścić z pamięci. Kliknąć jak w telefonie „wyczyść” i mieć święty spokój. — Mam nadzieję, że było warto odstawić taki teatrzyk.
Pokręcił głową. Niezbyt wiedział, co ma ze sobą zrobić. Wyrzucić go z własnego mieszkania, a może samemu wyjść? I szczerze mówiąc, ale żadna z opcji nie wydawała się być dobra. Obie nie prowadziły do niczego.
— Jesteś pieprzonym egoistycznym sukinsynem. — Prychnął, a to i tak najpewniej były najlżejsze słowa, na które Gabriel mógł się zdobyć.
G.
Przez ostatnie dni Octavia odpuściła. Dała Jacksonowi spokój i nawet nie wychylała się, nie dając mu znać w żaden sposób co u niej. Tak było lepiej. Odbyła długą rozmowę z babcią, która stwierdziła, że naprawdę, brunetka nie może przecież nikogo do niczego zmusić. I chyba lepiej będzie, jeśli pozwoli, by wszystko toczyło się swoim torem. Więc wzięła sobie do serca słowa babci, odpuszczając.
OdpowiedzUsuńDecyzja o napisaniu do Jacksona była spontaniczna, napisana i wysłana chyba tak naprawdę pod wpływem emocji. Dopiero kiedy były już przy oceanarium, Octavia zdała sobie sprawę, że chyba zupełnie inaczej powinno wyglądać to spotkanie.
Ayla gadała jak najęta, siedząc na murku, nieopodal wejścia. Zadawała milion pytań, dosłownie o wszystko. Czemu ludzie tu przyszli? Czemu ta jedna dziewczynka się na nią patrzy? Czy będzie mogła potem zjeść lody? A pójdą na karuzele?
Octavia odpowiadała na te wszystkie pytania z cierpliwością, rozglądając się przy tym od czasu do czasu na boki.
— Na co czekamy? — Ayla zamachała nogami, po czym roześmiała się cicho, kiedy jej Pięty odbiły się od murku.
— Kolejka jest duża. Poczekamy chwilę, aż trochę się zmniejszy — gładkie kłamstwo wyszło z ust Octavii. Kolejka nie była aż tak duża, by czekać. Poza tym, mogły kupić bilety online i wejść osobnym wejściem, omijając czekanie na kupno biletów.
Poprawiła kosmyk jasnych włosów Ay, naciągajac nieco mocniej gumkę, jednak te jej włosy były od zawsze niesforne. Uśmiechnęła się lekko, kiedy dziewczynka zaczęła nucić jakąś melodię pod nosem.
— Tio Alejandro mi to śpiewał — Ayla z uśmiechem spojrzała na Octavie, ręką odgarniając włosy z czoła.
— To fajnie. Pewnie za niedługo do nas wpadnie — odpowiedziała, sięgając po telefon, który zawibrował, powiadamiając o nowej wiadomości. Octavia przeczytała wiadomość od Jacksona, po czym rozejrzała się na boki, aż w końcu go zauważyła. Dzieliło ich kilka metrów, widziała, jak na nie spoglądał.
Ayla gadała, opowiadając, co będzie robić jak przyjedzie jej ulubiony wujek. I ile zabawek zapewne dostanie. W końcu, pociągnęła Octavię za rękę, marszcząc przy tym brwi.
— Nie słuchasz — powiedziała z wyraźnym niezadowoleniem w głosie. Brunetka oderwała spojrzenie od Jacksona, kierując je na córkę. Jej kolor włosów, kolor oczu. Rysy twarzy, mimika. Wszystko to było podobne do Jacka.
— Mamusiu — oczy Ayli otworzyły się nieco szerzej, kiedy zarejestrowała obecność Jacka. Dziewczynka lustrowała go uważnym spojrzeniem przez kilka długich sekund, po czym wyciągnęła ręce w stronę Octavii. Blanchard odruchowo wzięła ją na ręce.
— Ja go znam. Wygląda jak tata — powiedziała cicho, wtulając się w Octavię, a ona zaś zaklęła w myślach, czując narastającą panikę. Odetchnęła głęboko, spoglądając na Jacksona. W końcu, odsunęła nieco od siebie żagle, tak by móc na nią spojrzeć.
— To Jack, mój… dawny kolega. Przyjaciel, tak jak ty masz swoją przyjaciółkę — powiedziała. To było pierwsze, co jej przyszło do głowy, nie chcąc od razu wprowadzać do świata Ayli, Jacka jako jej ojca.
— Cześć, Jack — Ayla, nadal nieco zawstydzona, spoglądała na niego z uwagą. Octavia uśmiechnęła się lekko, odgarniając kosmyk swoich włosów za ucho.
— Idziemy? Możemy kupić bilety przez ich stronę, wejdziemy szybciej — powiedziała, spoglądając w stronę wejścia.
— Miło, że przyszedłeś — dodała po chwili, spoglądając na Jacksona.
O.
Nie miała zamiaru przedstawiać go inaczej. Nawet słowo przyjaciel w tym wypadku brzmiało nad wyraz. Jack zdecydowanie nie należał do tego grona. Octavia jednak nie wiedziała, kim tak naprawdę po tym czasie dla niej był, ale była pewna jednego - nie nazwie go ojcem Ayli. Nigdy nim nie był.
OdpowiedzUsuńW tym wypadku, Octavia była na wygranej pozycji. Miała pełną władzę rodzicielską i to ona decydowała o tym, co jest najlepsze dla jej córki. Jackson nie miał nic do gadania.
Brunetka spoglądała to na Ay, to na Jacka, łapiąc się na tym, jak są do siebie podobni. Zdecydowanie, urodę mała odziedziczyła po nim, zaś charakter, cóż, ten w pełni był przejęty od Octavii.
Ayla uśmiechnęła się lekko, kiedy Jackson się z nią przywitał. Nadal niepewna nieznajomego, ale Octavia wiedziała, że zapewne za chwilę już się do niego przekona.
Akwarium było wypełnione ludźmi. Dzieciaki plątały się pod nogami, zaciekawione wszystkim wokół. Ayla również z entuzjazmem pobiegła do najbliższego akwarium, z uwagą śledząc ryby, które się w nim znajdowały.
— To za duże słowo — Octavia nie spoglądała w jego stronę, z uwagą spoglądając na ich córkę, która aktualnie pewnie przeżywała jedną z najlepszych chwil w życiu.
Blanchard nie miała żadnego pomysłu, w sumie nawet karciła się w duchu za to, że to ona po raz kolejny wyciąga dłoń i zachęca Jacksona do tego, by jakoś w ich życiu uczestniczył.
— Nie miałam jednak pomysłu, jak inaczej Cię określić. Na pewno złym pomysłem by było, gdybym przedstawiła Cię jako ojca — dodała po dłuższej chwili, odwracając głowę w jego stronę. Spojrzała z uwagą w oczy Jacksona, próbując z nich cokolwiek wyłapać.
— Jednak, to kolejny raz, kiedy to ja wyciągam do ciebie rękę, Jack. Po tym wszystkim, co mi zrobiłeś, jak mnie potraktowałeś, jak mnie w pewien sposób poniżyłeś — mimo wszystko uśmiechnęła się lekko, z widoczną uronią.
Potem znów na krótki moment spojrzała w stronę Ayli, która delikatnie pukała w grubą szybę, chcąc zwrócić uwagę żółtej ryby.
— Ma wystarczająco mężczyzn w swoim życiu, którzy zastąpią jej ojca. Pokażą, co to miłość. Nauczą jazdy na rowerze, zabiorą do sklepu z zabawkami, do kawiarni na lody. Będą dla niej na wyciągnięcie ręki, zawsze kiedy będzie tylko tego potrzebować — tego Octavia była pewna. Ayla była kochana przez całą jej rodzinę. Od kiedy pojawiła się na świecie, nigdy jej niczego nie zabrakło. I naprawdę, pomimo tego, że Jack sam zrezygnował z tego, by nie brać udziału w życiu ich córki, to Octavia wiedziała, że Ayli niczego nie zabraknie.
— Chcę Ci dać szansę. Ostatnią, Jack. Daję ci wybór, ale decyzję musisz podjąć Ty. Nie teraz, nie pochopnie. Daję ci czas, byś się nad tym wszystkim zastanowił. Kiedy już zdecydujesz, omówmy wszystkie warunki, bardzo dokładnie — powiedziała z pewnością w głosie, odwracając się w jego stronę. Decyzja należała do niego, a Octavia miała uszanować to, co wybrał. Wiedziała też, że jeśli Jack zdecyduje, że chce poznać Aylę i być, będzie to trudne doświadczenie dla Octavii.
Tay
Tak naprawdę Octavia nieco otrzeźwiała w ciągu tych kilku dni. Zdała sobie sprawę, że już nie chce ciągnąć nic, co miałoby jakiś większy związek z Jacksonem. Nie chciała już walczyć, udawać, że może kiedyś uda im się stworzyć coś, co mogłoby być szczere i pełne uczuć, których chyba niegdyś brakowało w ich relacji. Stąd ten jej dystans, który wyraźnie wyznaczał granice między nimi. Chciała się tego trzymać. Chciała, aby każde z nich mogło zacząć wszystko z czystą kartą, bo już nie byli dla siebie.
OdpowiedzUsuńNieco bolało ją to, że musiało minąć tak wiele czasu, aby Jackson zauważył, jak względem niej postępował. I może jego przeprosiny były szczere względem Octavii, to i tak nie załatały tych wszystkich ran, które pozostały na jej sercu. Sama święta nie była, owszem, ale to ona zdecydowanie zbyt często mu we wszystkim przebaczała i pozwalała na powroty.
Uniosła w górę brwi na jego słowa, po czym pokręciła lekko głową na boki. Prychnęła nawet, tak jak zawsze, gdy coś ją zdenerwowało.
— Sądzisz, że powiedzenie trzylatce, że jesteś jej ojcem, jest dobrym wyjściem? — zapytała ironicznie.
— Ty masz postanowić, nie ja. Ty masz podjąć decyzję, Jack — powiedziała twardo, a chwilę później, kiedy ją dotknął, odsunęła się stanowczo.
Oczywiście, że tak by było łatwiej, gdyby powiedziała, że ma zniknąć z ich życia i się nie wtrącać. To byłoby najprostsze wyjście dla każdego. I nie wiedziała, czemu te słowa nie mogą jej przejść przez gardło.
— Nie chce, by za kilka lat obwiniała mnie o coś, co może znacząco wpłynąć na jej życie — powiedziała jeszcze, zanim Ayla głośno zwróciła na siebie ich obojga.
Z uwagą spojrzała na Jacksona, który kucnął przy Ayli, tłumacząc co znajduje się w akwarium. Przeszył ją dziwny dreszcz. Nie umiała określić też, jakie emocje jej w tym momencie towarzyszyły. Octavia w końcu też podeszła do nich, kucając po drugiej stronie dziewczynki.
— Mogę mieć rybki, mamo? — zapytała, odwracając głowę w stronę Octavii.
— Będę musiała się zastanowić — Octavia z delikatnym uśmiechem spojrzała na Aylę, a chwilę później pokazała na niebiesko-żółtą rybkę.
— Wygląda jak Nemo, ten o którym czytałyśmy — stwierdziła z uśmiechem.
— Nemo — Alya zaśmiała się cicho, znów stukając palcem w szybę akwarium.
Tay
Całkiem sprawnie poszło mu odwrócenie Ayli od rybek i skierowanie jej na ośmiorniczki, co w jakimś małym stopniu Octavii zaimponowało. Wiedziała też jednak, że w głównej mierze zrobiło to też miejsce, w którym się znajdowali.
OdpowiedzUsuń— Traktuje Cię jak wroga, Jack, bo uciekłeś, a wcześniej chciałeś, żebym ją usunęła — powiedziała spokojnym tonem, spoglądając na niego.
— Nie jestem wroga. Jestem ostrożna, jak już — dodała następnie, ruszając powoli przed siebie. Jej spojrzenie w pełni było teraz skupione na Ay, jurora kucała, spoglądając od spodu na ośmiornice.
— Dogadanie się oznacza, że grasz na moich zasadach, albo nie grasz wcale. To nie jest partnerstwo. Nie dzielimy się tu winą pół na pół, bo to Ty, Jack, nawaliłeś trzy lata temu — wyjaśniła. Była zszokowana swoim spokojnym tonem i podejściem do tej rozmowy. Sama też nie chciała toczyć żadnych wojen, ale w tej chwili była do tego bardziej sceptycznie nastawiona. Nadal mogła mu powiedzieć, że nic z tego nie będzie, żeby po prostu zniknął z ich życia. Nadal to było znacznie łatwiejsze, niż pchanie tego wszystko w nieznaną stronę.
Kiedy w końcu wszyscy znaleźli się przy akwarium z konikami morskimi, Octavia znów się odezwała:
— Jestem gotowa chronić moje dziecko. Pytanie, czy Ty jesteś w stanie schować ego do kieszeni i przyjąć moje warunki, bez próby wpędzania mnie w poczucie winy? — zapytała, spoglądając na Jacksona. Ayla zaś z zaciekawieniem oglądała koniki morskie, wydając z siebie co jakiś czas ciche wow.
— Dwa dni, Jack. Podejmij decyzję, a później daj mi znać. Jeśli będziesz chciał się dogadać, spotkamy się i porozmawiamy o wszystkim — powiedziała spokojnie.
— I masz rację, to nie jest odpowiednie miejsce na tego typu rozmowy.
Tay
Jeśli Jackson odbierał jej zachowanie, to był w błędzie. Octavia zdecydowanie postarałaby się bardziej, gdyby w jakiś sposób chciała go zaczepić. I na pewno nie robiłaby tego tak łagodnie jak teraz.
OdpowiedzUsuń— Możemy już skończyć te niepotrzebne przepychanki? — zapytała, nieco zirytowana. Jeśli chcieli spędzić we trójkę miły dzień, zdecydowanie powinni odłożyć na bok tą rozmowę. Na wyrzucanie sobie wszystkich grzechów przeszłości zapewne jeszcze czas.
Przemilczała jego kolejne słowa. Zdecydowanie zbyt często słyszała, że ciąża to nie był dobry pomysł, i ona też o tym wiedziała, ale też inni wokół nie rozumieli jej w tamtym momencie. Podjęła decyzję, jaką podjęła i nie żałowała, choć było cholernie ciężko. I dawała radę, czasami lepiej lub gorzej. Czasami z większą lub mniejszą pomocą rodziny. I pewnie, gdyby miała możliwość cofnąć się te trzy lata wstecz, nie postąpiłaby inaczej.
— Teraz by się nie wydarzyło, bo szybko byśmy to wszystko skończyli. Zapewne zanim cokolwiek by się zaczęło — skwitowała. Świadomość, że tak się poukładało między nią a Jacksonem bolała. Bolała cholernie, była tym rodzajem drzazgi pod skórą, która wbiła się głęboko i nie dało się jej usunąć żadnym sposobem. Jednak, musiała jakoś żyć dalej. Widywać się z nim, być może również w przyszłości widzieć go u boku innej kobiety.
Z uwagą obserwowała Aylę, która spojrzała najpierw na Jacksona, później na jego wyciągniętą rękę, aż w końcu spojrzała na Octavie, szukając u niej zgody na to, by mogła z nim pójść. Brunetka uśmiechnęła się lekko, kiwając głową, że może iść. Dziewczynka, widząc, że może pójść dalej, z ochotą złapała Jacka za rękę, ruszając przed siebie.
— Rekin! Taki duży! — powiedziała z ekscytacją. Blanchard ruszyła za nimi, trzymając dystans.
— A ja mam konika. W Meksyku, u dziadka. Nazywa się Pollo — pochwaliła się, spoglądając na Jacksona.
— Pollo to kurczak, wiedziałeś? — zapytała, na co Octavia zaśmiała się cicho.
— Nazwała go Pollo, bo jak się urodził, typ stwierdziła, że ma kolor jak kurczak z rożna — Octavia zrównała się z nimi, spoglądając na Ay.
— Bo miał! Jest brązowy! — Ayla powiedziała wesoło, łapiąc Octavię za rękę.
— Jaka lubisz rybę najbardziej, Jack? — Ay zapytała po chwili, unosząc głowę w górę i spojrzała na mężczyznę, ciekawa odpowiedzi.
Tay
Kiedy wsiadła do limuzyny, zatapiając się w miękką kanapę, nie zastanawiała się już nad żadnymi rozmowami. Tak jakby z chwilą zamknięcia za nimi drzwi znalazła się znów w bańce, gdzie zeszło z niej napięcie, a na jego miejsce wstąpiło w nią, tak jak i w Jacka, ogromne, przemożne zmęczenie. Na ten moment chciała tylko wejść do tej cholernej apteki — choć bardziej pasowało, że po prostu musiała, jeśli zamierzała uniknąć konsekwencji ich dzisiejszych uniesień — położyć Inhana spać i zakopać się głęboko w pościeli z Howardem tuż obok, bo w apartamencie nie mieli okazji żeby po wszystkim pobyć razem lub po prostu zasnąć.
OdpowiedzUsuńTeraz potrzebowała tego nawet bardziej, niż wtedy. Nie mogła się doczekać, kiedy zamkną za sobą drzwi sypialni, ignorując cały świat przynajmniej na kilka godzin, bo praca się w końcu po nią upomni, nie wspominając o tym, że jej przyjaciel też wreszcie wytrzeźwieje i obudzi się w kompletnie obcym sobie miejscu, więc będzie wymagał uwagi.
I jedzenia. Tyle wiedziała bez posiadania wielkiej narkotykowej wiedzy.
Zaczęła rozmyślać o tym, co zrobi jutro na śniadanie i już miała zapytać Jacka, co ma w ogóle w lodówce, ale wtedy poczuła dotyk jego dłoni na udzie, więc drgnęła mimowolnie, bo wcale się tego nie spodziewała. Wspomnienie ich wspólnych chwil wciąż było w niej głęboko zakorzenione i świeże, poza tym po jej skórze wciąż pełzały nieprzyjemności związane z zadaniem oraz sekstaśmą, dlatego jej umysł powędrował siłą rzeczy w konkretnym kierunku, kategoryzując ten kontakt jako coś dwuznacznego, a to ją na ten moment przerastało.
Niewiele myśląc, sięgnęła po jego dłoń zdejmując ją ze swojego uda i w zamian zamykając ją w objęciach własnych rąk na kolanach, zaczynając bawić się bezwiednie jego palcami.
Nic mu nie będzie…
Jego głos wybrzmiał między nimi cicho, wibrująco, niemal aksamitnie, otulając sobą ostre krawędzie jej nieprzyjemnych myśli, tępiąc je. Poczuła się głupio, że zareagowała na niego w taki sposób, nawet jeśli była to reakcja bardziej intuicyjna niż świadoma. Wciąż, nie przyszło jej do głowy, że mógł próbować ją zwyczajnie wesprzeć, zamiast czegoś się od niej po tym wszystkim domagać. Powinna wiedzieć lepiej.
Drżenie w jej dłoniach nieco ustało pod wpływem tej realizacji, jego słów i kontaktu między nimi.
— Mam nadzieję — wymamrotała, patrząc w dół, na ich splecione ręce. — Nie wiemy, co było w tych kieliszkach, co ze sobą zmieszał, ani ile tego wypił.
Dziwiła się, że w ogóle pił, nawet jeśli znała Inhana, potrafiąc to w pewnej mierze zrozumieć.
— Nie powinnam była go zostawiać — dodała jeszcze ciszej.
Miała wrażenie, że to wszystko nie powinno się między nimi wydarzyć. Poczynając od tarasu, a na windzie kończąc. Ilu nieprzyjemności udałoby im się uniknąć, gdyby tylko udało im się pohamować!
Przeżyli coś pięknego, ale cena za to była bardzo wysoka, przynajmniej dla niej.
Poczuła, jak we wszechobecnej ciszy oczy znów ją pieką, ale opanowała się głębszym oddechem. Spokój również miał swoją cenę, a tą ceną było miejsce dla spalających ją wciąż od wewnątrz emocji czy też rozmyślań. Dogoniły ją znów wyrzuty sumienia do pary z przytłaczającym wstydem.
Nawet wizyta w aptece zaczęła ją nagle przytłaczać. Bo co, jeśli tabletka nie zadziała? Była taka możliwość, wiedziała o tym od początku, ale kiedy stali z Jackiem przytuleni pod prysznicem po prostu jej to nie dosięgało, później działo się tyle, że nie pamiętała. Teraz docierało za to bardzo wyraźnie i nie pomagało, że nie znała dobrze swojego cyklu. Nigdy nie był regularny, ale nigdy też nie musiała się tym szczególnie przejmować.
UsuńW tej chwili nie mogła niczego przewidzieć, więc żołądek zaciskał jej się nieprzyjemnie na samą myśl.
Kiedy limuzyna się zatrzymała, wyjrzała za przyciemnione okno. Ostrożnie, by nie obudzić Inhana, wyszła z samochodu stroną Jacka, skinieniem głowy dziękując mu za otworzenie przed nią drzwi. Nie miało znaczenia, że i tak musiał wysiąść, biorąc pod uwagę, że siedziała między nim a Kimem.
Żywiła cichą nadzieję, że będzie wolał poczekać na nią na zewnątrz, ale najwyraźniej czuł się odpowiedzialny za ten bałagan, a nie miała serca powiedzieć mu, żeby został. Nie miała też przy sobie karty, bo nie sądziła, że będzie potrzebować większych kwot. Zwykle nie nosiła ich ze sobą na darmo; w dzielnicy którą zamieszkiwała było to po prostu niepotrzebne ryzyko.
Musiał więc iść z nią, bo chyba zapadłaby się pod ziemię, gdyby jej zabrakło, a nie wiedziała nawet, ile takie rzeczy kosztują. Znów, nie musiała się tym nigdy interesować.
Nie wyciągnęłaby też ręki po jego kartę, nigdy w życiu. Prędzej przytrzasnęłaby ją sobie drzwiami tej cholernej limuzyny.
Weszli więc do środka razem, Howard załatwił sprawę, a ona zapewniła farmaceutę, że wszystko jest w porządku, bo najwidoczniej mężczyzna kupujący plan B z blado wyglądającą kobietą przy boku podniósł jego czujność.
Reszta podróży minęła im spokojnie, raczej w milczeniu, bo nie czuła się na siłach zagajać rozmowy, on najwidoczniej też nie. Zresztą, cisza między nimi nie była niezręczna, zwłaszcza kiedy znajdowali w niej swoje dłonie, więc nie miała potrzeby jej przerywać tak długo jak dzieliła z nim fizyczny kontakt, będąc ciągle blisko.
CLAIRE
Kiedy Jack otworzył drzwi i podał jej rękę, ujęła ją by wysiąść. Pech chciał, że kiedy stanęła na nogi, znalazła się niespodziewanie blisko niego, przez co omiótł ją jego zapach oraz ciepło. To z kolei obudziło w niej chęć, żeby po prostu przysunąć się do jego piersi, oprzeć na nim, a potem pozwolić, by zaniósł ją na górę.
UsuńNic takiego się jednak nie stało. Niezależnie od tego, jak bardzo wykończył ją ten wieczór, Inhan był w gorszym stanie, więc to on był teraz najważniejszy.
Czując na skórze ruch chłodnego powietrza, poczuła jak na jej odsłoniętych ramionach wznosi się gęsia skórka. Żałowała teraz, że nie wzięła nic, czym mogłaby się okryć, ale wyszła z założenia, że nie jest to konieczne, skoro nie spędzi na zewnątrz dużo czasu.
Obserwowała, jak Howard okrąża limuzynę. Następnie obiegła wzrokiem wysmuklony wieżowiec, zadzierając mimowolnie wąski podbródek.
Piękny widok. Zawsze zdumiewało ją, do czego zdolne są ludzkie ręce, kiedy podpiera je odpowiednia wiedza. Ten sam zachwyt przemieszany z respektem czuła, obserwując samoloty podrywające się z pasów startowych. Bo czy to nie fascynujące, że taka gigantyczna, ociężała kupa złomu ważąca dziesiątki do kilkuset ton była w stanie unieść się ponad chmury? Warunkowało to tyle czynników i praw fizyki, że mogła rozboleć od tego głowa, a jednak ktoś to wyliczył, zaprojektował, powołał do życia, udoskonalając na przestrzeni dekad.
Tak wysoki budynek również był dla niej codziennym cudem, który wielu ludziom się opatrzył, ale jej jeszcze nie zdążył.
— Ja bym mogła — skwitowała słowa Inhana, rzucając mu lekki uśmiech, bo jego brak filtra trochę ją bawił. W normalnych warunkach pewnie by go strofowała, ale teraz nie było sensu tego robić. Była też zbyt zmęczona, żeby przejmować się czymś tak błahym jak brak uprzejmości spowodowany narkotycznym stanem. Widziała zresztą po Jacku, że nie robi to na nim większego wrażenia.
Nie żartowała. Claire nie bała się żadnej pracy, a jeśli czegoś nie nie umiała zrobić, to potrafiła się bardzo szybko nauczyć. Od zawsze była też zakochana w wysokościach, czego dowodem był choćby jej instagram pełen zdjęć z punktów widokowych.
Więc tak, taka praca byłaby w jej zasięgu, w dodatku dotarło do niej, że prawdopodobnie rajcowałoby ją to bardziej niż zmiany w podrzędnym barze, gdzie musiała mierzyć się z klientami w różnym stanie oraz kondycji. Podejrzewała, że taka praca wymaga fizycznej sprawności, a to też nie byłby żaden problem. Lubiła wspinaczkę, miała też epizod związany z gimnastyką czy jazdą konno.
Mogłaby to ogarnąć. Totalnie będzie musiała się tym zainteresować, zwłaszcza w kwestii zarobków. Dlaczego nie pomyślała o tym wcześniej?
Ruszyła za nimi, pozwalając by Howard zajął się jej przyjacielem. Zauważyła, że prowadzenie go było dużo cięższe niż wcześniej i choć zapewne dałaby sobie z tym jakoś radę, miło było wiedzieć, że nie jest w tej sytuacji sama. Jakby nie patrzeć, nie był im nic winien. Mógł po prostu zamówić dla nich taksówkę, spędzić ten wieczór w spokoju. Jakby nie patrzeć, Kim był jej znajomym, a co za tym idzie raczej jej odpowiedzialnością, niż jego.
Gdy weszli do apartamentu, nie była pewna na czym skupić wzrok najpierw.
Jej pierwszą myślą było to, że był ogromny i że bił od niego przeogromny chłód, który poczuła w korzonkach nerwów niemal namacalnie. Była przyzwyczajona do ciasnych, przytulnych przestrzeni, gdzie dużo się działo, a każda pierdoła miała swoje znaczenie.
Wow, to jakiś hotel?
Wiedziała, że jej przyjaciel nie ma niczego złego na myśli, ale doszła do wniosku, że jest to bardzo trafny komentarz. W jej odczuciu było tu niemal sterylnie, bez drobiazgów piszących historię, bez duszy, jakby nikt tu wcale nie mieszkał… Zdecydowanie mógłby to być hotel. Skrajnie luksusowy, gdzie w pierwszym odruchu obawiasz się czegokolwiek dotknąć.
Usłyszała, że ma się czuć tu jak w domu, ale nie wyobrażała sobie, że takie miejsce mogłoby faktycznie być domem.
Był to jednak jego dom, więc skinęła głową z wdzięcznością, bo wpuszczał do swojego świata nie tylko ją, ale też Inniego, mimo że wcale nie musiał tego robić.
Odprowadziła ich spojrzeniem, żeby wiedzieć dokąd poszli, a sama zdjęła wreszcie szpilki przy drzwiach wejściowych, czując od razu ogromną ulgę. Potem skierowała się w stronę otwartej kuchni, żeby zlokalizować szklanki i nalać do nich wody. Wyłuskała z torebki opakowanie z planem B, który oczywiście od razu połknęła, solidnie zapijając.
UsuńStojąc teraz bliżej wysokich przeszkleń, nie potrafiła oderwać wzroku od panoramy nocnego miasta. Z jej balkonu również rozciągał się miły widok na Central Park, ale gdyby budziła się co rano z Nowym Jorkiem u jej stóp, prawdopodobnie czułaby się jak pani świata. Jakby wszystko było w jej zasięgu.
Czy Jack tak się właśnie czuł? Mając to wszystko pod ręką? Z całym swoim zapleczem?
Osobiście nawet nie potrafiła wyobrazić sobie takiego majątku ani takich wpływów, mimo że właśnie otaczały ją z każdej strony, w dziwny sposób obciążając żołądek.
Pochwyciwszy drugą szklankę, skierowała się w stronę pokoju gościnnego i uśmiechnęła z lekkim, słodko-gorzkim rozbawieniem na widok Kima, który siedząc już na łóżku właśnie nieudolnie próbował zdjąć z siebie buty. Stawiając szkło z wodą oraz zakupione wcześniej w aptece środki przeciwbólowe na szafce nocnej, zbliżyła się do przyjaciela, przykucnąwszy obok.
— Daj, pomogę Ci.
Wspólnie pozbyli się zarówno butów, jak i pozostałych części garderoby za wyjątkiem bokserem rzecz jasna, bo przecież nie mógł spać w garniturze czy koszuli. Na dobrą sprawę nie podejrzewała jednak, że cokolwiek mogłoby mu teraz przeszkadzać.
Po napojeniu go wodą i skarmieniu tabletkami, otuliła chłopaka kołdrą, głaszcząc lekko po włosach.
— Dobranoc, Innie.
Wyjęła z torebki również telefon Inhana, kładąc go obok szklanki z wodą, a potem spojrzała na Howarda, który najwidoczniej wszystkiemu się przyglądał. Zbliżyła się do niego o parę kroków, mogąc sobie wreszcie pozwolić na to, żeby oprzeć czoło o jego pierś, tak jak zrobiła to wcześniej po prysznicu w hotelowej łazience.
Była wykończona tym dniem i dopiero teraz uderzyło to w nią w pełni. Stała przy nim bosa, tylko w tej cholernej sukience, bo nie miała na sobie nawet bielizny.
Zabawne. Kiedy mieli okazję rozmawiać ze sobą pierwszy raz, na memoriale jego ojca, przynajmniej majtki miała swoje. Teraz nie miała nawet tego.
— Prowadź do sypialni — wymamrotała, na moment zamykając oczy i przesuwając nosem po szyciu jedwabnej koszuli, szukając w tym geście komfortu.
Pomyśleć, że te słowa oraz bliskość miałyby zupełnie inny wydźwięk, gdyby ta impreza nie skończyła się katastrofą.
Wciąż nie mogła uwierzyć w to, jak wiele mogło się zmienić w tak krótkim czasie. Jak wiele w niej zgasło; ciekawości, chęci, żaru. Jeszcze parę godzin temu była pewna, że jeśli skończą u niego, nie dadzą sobie wzajemnie zasnąć do rana.
A teraz…? Teraz chciała zniknąć. Przynajmniej tyle, że chciała zniknąć w jego ramionach, a nie przed nim.
CLAIRE
Jak na kogoś, kto nosił w sobie tyle wątpliwości, Claire była wyjątkowo odważną osobą. Pozwalała sobie na lękliwość i zawahanie w mało istotnych kwestiach, żeby odbić to sobie w tych poważnych. Nawet kiedy traciła kontrolę i wpadała w panikę, ostatecznie udawało jej się tę kontrolę odzyskać. Bała się często, ale ten strach jeszcze nigdy nie zatrzymał jej przed czymś, czego naprawdę chciała i tylko to liczyło się w sumie na koniec dnia.
OdpowiedzUsuńSama jednak nigdy nie nazwałaby się śmiałą czy dzielną, tak jak zrobił to dziś Jack. Robiła po prostu to, co zrobione być musiało, nie dając sobie innych możliwości.
Dzisiejszy dzień wolałaby jednak wymazać z pamięci, nie licząc tego, co działo się w apartamencie. Te wspomnienia chciała zachować, choć gardło zamykało jej się na samą myśl, że już zawsze będą zabarwione strachem i poczuciem utraconej godności. Chciała wierzyć, że tak nie będzie. Że z czasem będzie umiała spojrzeć na to wszystko z odpowiednim dystansem i oddzielić to, co stało się później od tego co przeżyli z z Howardem sam na sam.
W tej chwili jednak nie potrafiła. Wyczuła ostrożność w jego ruchach, gdy się do niego zbliżyła, natychmiast czując z tego powodu potworne wyrzuty sumienia. Nie chciała, żeby obawiał się jej teraz dotknąć w ogóle, żałując że zamyśliła się w limuzynie, ale nie było to niestety coś, co mogła kontrolować, bo ta niepozorna reakcja sięgała dużo dalej niż nieszczęsna impreza Plotkara. Były to przede wszystkim lata spędzone z pierwszym chłopakiem, gdzie nauczyła się spodziewać przede wszystkim pożądliwego dotyku podszytego roszczeniem. Był to również czas po, kiedy męskim spojrzeniom, komentarzom, a nawet dłoniom nie przeszkadzał już facet obok.
Wiedziała dobrze, że mężczyźni ją lubią, a także co to “lubienie” w praktyce oznacza. Mogła być naiwna w wielu kwestiach, ale nie była akurat w tej. Jackowi udało się tego zwolnić w niej wiele blokad, sprawić że mu zaufała i był bezbłędny w obchodzeniu się z tym zaufaniem, ale jednym wieczorem ciężko było zamazać wieloletnie przyzwyczajenie, szczególnie wtedy, kiedy podstawowe poczucie bezpieczeństwa zostało zaburzone w tak obrzydliwy sposób.
Nie zmieniało to faktu, że czuła się ze wszystkim co się między nimi teraz działo po prostu źle. Obawiała się z jego strony chłodu, bo to kolejna rzecz do jakiej nawykła; że odmowa wiąże się z ciszą oraz chłodem, dlatego poczuła częściową ulgę, kiedy mimo wszystko ujął ją za rękę, prowadząc w stronę sypialni.
Rozejrzała się po wnętrzu, po raz kolejny uznając je za chłodne, prawdopodobnie przez imitację kamienia na ścianie, więc jej uwagę mimowolnie przykuł kominek.
Claire uwielbiała płomienie w każdej postaci. W pewien sposób działały na nią odprężająco.
Gdy wrócił do niej z ubraniami, uśmiechnęła się lekko, z wdzięcznością i ulgą, bo najwyraźniej nie oczekiwał, że będzie przebierać się przy nim wbrew temu, że widział już wszystko, co było do zobaczenia. A ona cóż… Wolała tego teraz nie robić. Wcale nie dlatego, że się wstydziła. Po prostu potrzebowała odzyskać przynajmniej część swojej autonomii, którą czuła, że odebrano jej tym nagraniem. On chyba to rozumiał, a jeśli nie rozumiał konkretnie tego, rozumiał potrzebę prywatności i to wystarczało. Rozluźniła się odrobinę, wcześniej nawet nie zdając sobie sprawy z tego, że w drodze tutaj była rzeczywiście spięta.
— Jasne — przytaknęła cicho. — Dziękuję.
Za więcej niż ubrania i fakt, że oferował jej w swoim mieszkaniu swobodę, ale nie zamierzała mówić tego na głos.
Zawróciła na pięcie, chcąc dać krok w stronę łazienki, ale jednak okręciła głowę, odnajdując spojrzeniem w półmroku jego twarz.
— Rozpalisz kominek? — zapytała, rzucając mu delikatny uśmiech. — Bardzo lubię ogień.
Dopiero po tym zniknęła za drzwiami.
To miała być szybka wizyta na przebranie się i umycie zębów, ale kiedy zobaczyła gigantyczny prysznic, zmieniła zdanie. Przez chwilę się wahała, czy nie będzie to nadużycie gościnności, ale ostatecznie powiedział, że ma się czuć w domu, a w domu po tym wszystkim wzięłaby gorącą kąpiel. Nie po to, żeby znowu się myć, a po to, żeby złagodzić trochę stres gorącym strumieniem.
UsuńTak też zrobiła, uważając żeby nie zmoczyć włosów. Ostatecznie skorzystała też z jego żelu pod prysznic, chcąc otoczyć się jego zapachem i przynajmniej w ten sposób odsunąć od siebie wspomnienie tych bądź co bądź przymusowych pocałunków.
Nie miało znaczenia, że dopiero uczyła się tego jak pachnie. Chciała pachnieć tak samo, otoczyć się nim w każdy sposób, który nie wzbudzi w niej na nowo czujności, a wzamian ją uśpi.
Starała się nie myśleć o tym, ile tam było miejsca i co mogliby tam robić, gdyby wieczór potoczył się inaczej.
Nie przeciągała zbędnie prysznica, dając sobie zaledwie kilka minut sam na sam ze sobą. Potem osuszyła się ręcznikiem, przebrała. Lustra były wysokie, więc widziała dobrze, jak koszulka na niej wisi i nawet drgnął jej na ten widok kraniec ust.
Kiedy weszła znów do sypialni, ogień się faktycznie palił, wywołując u niej szerszy uśmiech.
Było naprawdę… miło. Mimo wszystko. Naprawdę pragnęła tylko tego, żeby wciąż było między nimi dobrze, więc gdy napotkała wzrokiem oczy Jacka, wciąż z lekkim grymasem rozbawienia zakręciła się dookoła własnej osi, by zaprezentować mu, jak groteskowo wygląda na niej jego odzież. Koszulka sięgała jej w zasadzie do kolan, gdyby się uparła nie potrzebowała wcale tych spodenek, ale założyła je tak czy owak, by czuć się trochę pewniej. Nawet, jeśli i tak nie było ich widać.
A potem w podskokach ruszyła do łóżka, bo nie chciała żeby skóra oddała za dużo ciepła, które zabrała ze sobą spod gorącego strumienia.
Zakopując się pod pościelą, nie potrafiła powstrzymać krótkiego westchnienia. Boże, jak ona tego potrzebowała przez cały ten czas.
Materac był przepastny, więc przysunęła się trochę bliżej do męskiego ciała. Nie zamierzała chować się przed nim na drugim brzegu, ale nie miała też śmiałości go dotknąć. Zwinęła się zatem w kłębek w niewielkiej odległości od niego, ale też tak, żeby mu nie przeszkadzać.
A potem zamknęła oczy i zaciągnęła się głęboko wonią pościeli.
Było niemal idealnie, z jego zapachem na skórze, pod jego kołdrą, w jego ubraniach i łóżku.
Brakowało tylko jego ramion, ale pamiętała jak zdawkowo objął ją, gdy się przysunęła w pokoju gościnnym, toteż nie brała więcej, niż już jej dawał, w ogóle pozwalając jej tu być w pierwszej kolejności.
Przynajmniej przez chwilę, bo koniec końców nie umiała być od niego daleko i wbrew wszelkim wątpliwościom odnalazła na oślep jego dłoń, zaczepiając nieśmiało palcami jego palce, uchylając powieki, by móc mu się przyjrzeć.
CLAIRE
Odkąd nakryła się kołdrą, nie wychodziła rozmyślaniami poza ten wieczór. Jeśli być precyzyjnym, to nie wychodziła nimi poza ten apartament. Jej myśli siłą rzeczy uciekały między innymi w stronę Inhana. Zastanawiała się, czy zasnął, a także jak będzie się czuł jutrzejszego dnia. W stronę nadchodzącego poranka, śniadania oraz tego, jak oboje z Jacksonem poczują się budząc obok siebie po raz pierwszy.
OdpowiedzUsuńPrzesunęła w mroku spojrzeniem po jego twarzy. Musiała przyznać, że sytuacja była… Niecodzienna. Nie miała przecież w zwyczaju spontanicznie sypiać z mężczyznami, więc rzadko zagrzewała cudze łóżka. W zasadzie prawie wcale. Ostatni raz była w takiej sytuacji będąc w związku, bo z byłym chłopakiem często drzemali razem, przynajmniej na początku ich relacji. Potem zaczęła tego unikać z wiadomych powodów — z czasem wspólne drzemki przestały być tylko drzemkami, a stały się pretekstem do czegoś więcej.
Kiedy patrzyła na Howarda, leżącego tak blisko, że czuła bijące od niego znajome ciepło, nie sądziła, by mógł wykorzystać jakoś tę sytuację. W limuzynie musiała błędnie odczytać jego dotyk i wciąż była na siebie zła, że pozwoliła, by w pewien sposób zapłacił za cudze błędy.
Przez całą imprezę obchodził się z nią ostrożnie, mając na uwadze przede wszystkim jej komfort. Przecież gdyby chciał wyłącznie jej ciała, w apartamencie mógł brać tyle ile chciał. Oferowała mu siebie pod prysznicem, a nawet w windzie; mimo to się powstrzymał. Dbał o to, żeby jej było dobrze i żeby niczego nie żałowała, nie chcąc wziąć od niej zbyt wiele, wbrew temu, że ona jeszcze wtedy chciała mu dać od siebie wszystko i więcej, nie mogąc się nim nasycić.
Tęskniła za tym uczuciem. Za głodem i ciekawością.
Mogę Cię przytulić?
Serce niemal pękło jej na pół, bo zdała sobie sprawę, jak bardzo uszkodził ich ten cały chaos, co ona jedynie pogorszyła swoją odruchową reakcją.
— Oczywiście, że możesz — wychrypiała więc, czując jak niesprecyzowana emocja ściska ją za gardło, ciążąc za mostkiem. — Zawsze możesz mnie do siebie przytulić. Albo siebie do mnie. Nie musisz o to pytać.
Ani tym bardziej prosić.
Nie czekając, znalazła miejsce między jego ramionami, tak jak robiła to już dziś wiele razy. Tym razem towarzyszyło temu tak ogromne poczucie ulgi, że gdy tylko ją objął, przysuwając do siebie, wyrwał jej się z gardła beznadziejny dźwięk niepodobny tak naprawdę do niczego konkretnego. Nie było to westchnienie, nie był to też jęk, ale z pewnością mówił więcej, niż kiedykolwiek mogłaby przekazać słowami.
Nie szczędząc czułości ani sobie, ani jemu objęła go jednym udem, przyciągając ku sobie, tak jak robiła to już wcześniej, kiedy nie było między nimi żadnych barier. Ręką oplotła go natomiast w pasie, drobną dłoń kładąc między jego łopatkami, zaczynając trzeć lekko jego do niedawna spięte mięśnie, sunąc komfortowym dotykiem w górę i w dół jego kręgosłupa.
Łapała wdechy głębiej, zupełnie jakby z piersi spadł jej ogromny ciężar. Oddychała teraz dużo lżej, wyraźnie rozluźniając się pod wpływem jego bliskości.
Nie mogąc się powstrzymać, złożyła drobny pocałunek nad jego sercem. A zaraz drugi, dłuższy, tuż obok.
Odsunęła się od niego tylko na tyle, aby móc zadrzeć głowę i przyjrzeć mu się ponownie z tej niewielkiej odległości. Wolną dłoń wsunęła ostrożnie pod jego policzek, kciukiem raz po raz przesuwając troskliwie po delikatnej skórze pod okiem.
Ciemność wokół nich rozpraszała jedynie subtelna, wibrująca łuna rzucana na ściany przez kominek oraz tyle miejskiego światła, ile na tym piętrze mogło się wlać przez ogromne okna.
W końcu jednak przestała gładzić jego plecy, tylko po to by ująć jego twarz oburącz.
Opuszkiem palca podkreśliła ostrożnie jego dolną wargę, wyczuwając pod nim lekkie, niewielkie zgrubienie po wcześniejszym ugryzieniu.
Przysunęła się nieznacznie, cofając kciuk i przykładając usta do tego miejsca. Później musnęła jego nos, uśmiechając się lekko.
— Pocałujesz mnie? — wymamrotała, przeszukując spojrzeniem jego oczy. — Proszę.
UsuńZależało jej na tym, żeby wiedział, że w żaden sposób się go nie obawia, przynajmniej nie w pełni świadomie, bo pewnych instynktownych odruchów nie była w stanie zwalczyć, nie w jeden wieczór. Nie miało to jednak żadnego związku z nim i pragnęła, by zdawał sobie z tego sprawę. Że to nie przed nim się wtedy wzdrygała, nie tak naprawdę.
Wiedziała, że nie weźmie od niej więcej, niż była skłonna mu zaoferować. Podejrzewała, że on, tak jak i ona, nie ma ochoty ani energii na kolejne uniesienia, że potrzebny jest im obojgu przede wszystkim komfort płynący ze zwyczajnego bycia razem.
Nie musieli się jednak wzajemnie ekscytować. Zarówno pocałunki, jak i dotyk, mogły być przecież odprężające. Poświadczać o zaufaniu oraz pielęgnować więź, zamiast wzniecać ogień czy gonić za wrażeniami.
To wciąż mogła i chciała mu dać, szczególnie po tym wszystkim, co się dziś wydarzyło.
— Możesz mi też powiedzieć, co lubisz jeść na śniadanie — dodała ciszej, nie odsuwając od niego rąk. Zamiast tego, lekko zaciągnęła jego włosy w tył głowy.
CLAIRE
Claire jeszcze nie miała podobnych rozważań co do tego, czy wyszłoby im na dobre, gdyby spotkali się wcześniej. Póki co nie do końca dowierzała jeszcze w to, że ktoś taki jak Jackson Howard pojawił się w jej życiu i zwrócił na nią uwagę, nie dowierzała też w to, że mógłby zostać na dłużej, bo nie miała mu tak naprawdę nic do zaoferowania, a przynajmniej tak jej się wydawało. Bo co mogłaby dać człowiekowi, który mógł mieć wszystko na skinienie palca? Miała ciało, ale ciała miały to do siebie, że z czasem powszedniały w dotyku.
OdpowiedzUsuńNie była też szczególnie interesującą ani ekscytującą osobą. Pielęgnowała w sobie parę zainteresowań, na których rozwijanie nie było jej stać, więc głównie uciekała w fikcję oraz marzenia, a przeczuwała, że to nie jest coś, co mogłoby Jacka pociągać. Howard był świeżo upieczonym prezesem ogromnej, prężnie działającej firmy, więc oczekiwało się od niego, że będzie stąpał twardo po ziemi. W przeciwieństwie do niego nie podróżowała, niewiele widziała, nie odebrała nawet żadnego konkretnego wykształcenia, natomiast jej codzienność obracała się wokół nudnej, powtarzalnej pracy, która nie stawiała przed nią żadnych zawodowych wyzwań.
W ogólnym rozrachunku była więc po prostu miłą, ładną dziewczyną, a na świecie żyły przecież miliardy ładnych, miłych dziewczyn takich jak ona. Być może jeszcze milszych, ładniejszych, do tego mniej lękliwych i mądrzejszych, nieobciążonych w związku z tą mądrością długami tudzież rodzinnymi kłopotami. Może nawet wyłowiłoby się takie również z jego środowiska, bo ciężko jej było wierzyć, że nie istnieli ludzie, których nie zmanieryzował pieniądz.
Na ten moment wiedziała, że jeszcze rok temu był kimś samolubnym i uzależnionym, prawdopodobnie okrutnym bądź wyrachowanym, skoro na pierwszym spotkaniu jego znajomi przypięli jej łatkę nowej zabawki. To znaczyło, że były przed nią inne, naiwne dziewczyny, których uczuciami żonglował z nieznanych jej pobudek. Być może podbudowywał tym swoje ego, może rozwiewał nudę, a może szukał czegoś, czego sam nie potrafił sobie nakreślić, nie zdając sobie w ogóle sprawy, że tego potrzebuje.
Rok to nie był długi czas. Powinna być względem niego ostrożna, ale zwyczajnie nie potrafiła trzymać dystansu wobec kogoś, kto podarował jej do tej pory wyłącznie zrozumienie oraz dobro. Chciała wierzyć w to, że w uzależnieniu nie był do końca sobą, że się w tym pogubił, bo to znaczyło, że odwyk podparty terapią pomoże mu siebie odnaleźć, poznać na nowo. Zrozumieć pewne kwestie.
Nie wiedziała nawet, czy wciąż spotykał się z terapeutą, jednak po tym czego była świadkiem na imprezie, zdała sobie sprawę że powinien. I że ona powinna mieć tę informację, jeśli zamierzała rzeczywiście wejść do jego życia, gdyby tylko jej na to pozwolił.
Teraz jednak nie chciała o tym myśleć, ani o to pytać. Teraz wystarczało jej, że ją obejmował, trzymając ciasno przy sobie. Że jego usta odnalazły znów jej, bez głodu, ale za to z dotkliwą obecnością, która dawała jej wrażenie, że wybierali się ponownie oboje, szukając dowodu na to, że to co wydarzyło się między nimi wcześniej nie zostało naruszone przez chaos powstały w hotelu.
Najwyraźniej nie zostało. Ta świadomość uszczęśliwiła ją tak bardzo, że nie potrafiła tego w pełni wyrazić ani słowami, ani ciałem.
— Jack… — mruknęła więc zarówno z tchnieniem, jak i przemożną miękkością, tak jak wtedy na tarasie, odwzajemniając ten pocałunek z identyczną uwagą, jaką on jej dawał.
Był przy niej, z nią. Czuła to w sposobie, w jaki ją całował, w tym spokoju, z jakim przesuwał dłonią po jej ciele, jakby próbował tym dotykiem oswoić jej lęki, bo kiedy jej ciało wychodziło powoli z trybu przetrwania, zaczęła znów drżeć, tym razem z przemożnej ulgi i to mówiło wszystko o tym, jak rozregulowany był jej system nerwowy
Słysząc jak westchnął w jej usta, westchnęła również, wyraźnie zadowolona, że przyciągnął ją do siebie tak blisko. Czuła znów na piersi jego bicie serca, jego oddechy, po prostu jego.
Przygładziła czule gęsią skórkę na jego ramieniu, a potem muśnięciami palców przeliczyła żebra, czując że to nie jest dość, że jakiś cudem jest wciąż od niej za daleko, że nie może go przyciągnąć do siebie tak mocno jak by chciała, tak jak on przyciągał do siebie ją.
UsuńGdy się więc odsunął, została blisko, czoło przy czole, oddychając wspólnie z nim. Problem w tym, że to wciąż nie było dość. Sięgnęła więc znów do jego ramienia, niezdecydowana czy chce go pod sobą czy na sobie. Skoro nie musiała prosić… ostatecznie pociągnęła go na siebie, w ogóle nie przejmując się tym, czy ją przygniecie, czy nie. Materac był bajecznie miękki, najwyżej się w nim utopi.
— Powinieneś jeść śniadanie — skwitowała, wiedząc, że teraz nie będzie z nią dyskutował, bo właśnie oplatała się wokół niego tak jak potrzebowała, trzymając go w objęciach ramion i ud, a ten fakt sprawił, że się uśmiechnęła, całując znów jego usta, z tą całą ulgą i radością, którą on poczuł wcześniej w reakcji na jej prośbę o pocałunek. — Zawsze. Słyszysz?
Ona też się cieszyła. Cieszyła się, że wbrew wszystkiemu jest między nimi dobrze, że niezmiennie ciągle czerpią z siebie oboje komfort, że wciąż czują się przy sobie bezpiecznie, że potrafią być blisko również w sposób inny niż ten pożądliwy, że nic się między nimi nie popsuło, a tego przecież bała się przecież przez ten cały czas najbardziej.
Ciągle się regulowała. Jeszcze nie była w stanie dać mu od siebie niczego ponad czułość, ale czułości z kolei względem niego miała w sobie teraz tak wiele, że nie wiedziała, co z nią począć. Budowała się w niej odkąd wyszli z apartamentu, pulsując wręcz pod skórą, gdy patrzył na nią tym baranim wzrokiem, śmiał się jak dzieciak i obiecywał jej ten głupi tatuaż na piersi, a na koniec poszybowała pod same niebo przez to, że pomógł jej zająć się Inhanem. Najpierw ścisnęła go więc najpierw ramionami, tak żeby poczuł się faktycznie trzymany. Potem pocałowała go ponownie, z wyczuwalną tęsknotą, bo tak, zdążyła się za nim stęsknić. Raz, drugi, nim przypieczętowała wargami kraniec jego ust, policzek, kącik oka, skroń, czoło i nos. Znów czoło, obie powieki, a potem drugi policzek, obsypując ciepłymi pieszczotami całą jego twarz, tak jak on robił to jej wcześniej w windzie.
I nie. Nie zamierzała się rozplątywać.
— Pracujesz jutro…? — zapytała cicho przy jego skórze, odnajdując w mroku jego spojrzenie. Otarła się nosem o jego nos. — Bo nie wiem, kiedy Cię wypuszczę. Ani czy w ogóle.
Na dowód owinęła się wokół niego jeszcze bardziej, w tym samym czasie odsuwając od niego tylko jedną rękę, żeby odgarnąć mu włosy z czoła, bo przysłaniały jej te zielone oczy, dla których zaczynała przepadać. Albo już przepadła.
Objęła dłonią jego policzek, kciukiem gładząc bezwiednie skórę.
— Nie mam pojęcia, jak się mnie teraz pozbędziesz, Howard — przyznała szeptem, przesuwając dotyk na jego kark. Wplątała palce w jego włosy, lekko drażniąc paznokciami jego potylicę i całując go raz jeszcze, tym razem delikatnie i słodko, łagodząc nieco swój entuzjazm w okazywaniu mu uczuć, obawiając się, że mogła go tym przytłoczyć.
CLAIRE
Wydawałoby się, że Jack wie, jak rozpalić w kobiecie pożądanie — i może faktycznie tak było. Claire nie oceniała go pod tym względem, bo sama oddała mu dziś przecież coś, czego nie oddała chłopakowi w trakcie dwuletniego związku. Rzecz w tym, że jej potrzebę i ciekawość wzniecił zupełnie inaczej.
OdpowiedzUsuńNie tym co miał, jak wyglądał, ani jak pachniał. Na to była odporna, przyzwyczajona do męskiej uwagi. Nie robiły na niej wrażenia pociemniałe spojrzenia, mniej lub bardziej wyważona gra słów, obniżone głosy, czy też przypadkowo nieprzypadkowy dotyk. Potrafiła sobie z tym poradzić. W jego przypadku nie musiała sobie nawet z tym radzić, bo nie wyczuła od niego wcześniej takich intencji.
I może to zadziałało. To, że jej tego nie narzucił, a potem się przed nią otworzył. Że zobaczył w niej najpierw kogoś, z kim może porozmawiać, również o tych niewygodnych sprawach, kogoś na kim może się oprzeć, kiedy sam sobie nie ufa. Że obdarzył ją, ze wszystkich ludzi, cząstką zaufania, dostrzegając w niej więcej niż zgrabne ciało opatrzone śliczną buzią.
Nie patrzył też na nią tak, jak inni mężczyźni. W jego oczach odbijała się zupełnie inaczej, po raz pierwszy w życiu nie czując się jak coś, po co można sięgnąć pod wpływem impulsu, a potem odstawić na półkę, gdy pragnienia zostaną zaspokojone.
On ją dostrzegał. Jeszcze nie w pełni, bo znali się zbyt krótko, ale miała wrażenie, że jest przy nim widziana naprawdę, zamiast tylko oglądana. Nie czuła się przy nim ani zabawką, ani nawet ozdobą, wbrew temu co myśleli o tym jego znajomi.
Dostrzegli się oboje, w tym samym czasie. I w tym samym czasie uznali, że chcą się do siebie zbliżyć. To było coś zupełnie innego, coś na co faktycznie chciała postawić.
I nie żałowała, nawet jeśli te chwile kosztowały ją więcej, niż była gotowa zapłacić. Nie potrafiła żałować czegoś, co nauczyło ją bycia z drugim człowiekiem, prawdziwie, bezbronnie, bez barier.
Miała wrażenie, że teraz robią to znowu, tylko w inny sposób. Że są ze sobą znów całkowicie odsłonięci, otwarci na siebie, trzymając się nawzajem pewnie, ale z niezaprzeczalną ostrożnością.
Jej zdaniem Jack zasługiwał na tę uwagę, czułość, delikatność. Mogła się mylić, ale gdyby tylko spojrzał na siebie jej oczami, zobaczyłby przede wszystkim kogoś, kto emanuje przemożnym bezpieczeństwem oraz troską.
I jeśli to wiązało się z walką z uzależnieniem, z brudną przeszłością, była gotowa to zaakceptować. Tak jej się przynajmniej wydawało, bo nie chciała żeby coś, co zrobił w przeszłości definiowało go w teraźniejszości, a już na pewno nie w przyszłości.
Starał się. Zasługiwał jej zdaniem na szansę. Na to, by wyciągnąć wnioski z popełnionych błędów, odmienić swoje życie.
Pewnie nie każdy by się z nią w tej kwestii zgodził. Najwidoczniej nie zgadzali się z tym jego przyjaciele, widocznie zranieni jego postępowaniem, ani jego była dziewczyna, która chciała, żeby pojednał się ze starymi nawykami, odgrażając się, że do nich — do niej — wróci.
Z nieprzyjemnych rozmyślań wyrwał ją jednak jego cichy śmiech. Wręcz poczuła, jak rośnie jej od tego serce.
— Co ja z Tobą robię? — zapytała, krzywiąc się również, choć i jej grymas nie wybrzmiał wcale, stłumiony pijanym szczęściem i wesołością. — Co Ty ze mną robisz? Mój były chłopak nie osiągnął w dwa lata tego, co Ty w jeden wieczór.
Pokręciła z lekka głową. Być może nie powinna wspominać teraz o swoim ostatnim i jedynym związku, ale z drugiej strony nie widziała też powodu, by to tuszować, zwłaszcza po tym, jak sama została wprowadzona w jego historię z Octavią. Była to dla nich obojga po prostu część poznawania się.
Uniosła krańce ust jeszcze wyżej, gdy ją do siebie przyciągnął.
— Mogłabym spróbować — odparła z odrobiną rozbawienia. — Co prawda jeszcze nie wiem, jak dopiąć to logistycznie, ale dla chcącego nic trudnego, zwłaszcza że z pracy nie miałabym do Ciebie daleko.
Problem w tym, że podczas zmiany rzadko miała moment na to, żeby usiąść, a co dopiero wybierać się do niego ze śniadaniem. W przeciwieństwie do Howarda, nie mogła sobie pozwolić na to, żeby tak po prostu wyjść.
Musiałaby to ogarnąć wcześniej, przed pracą. Pytanie, o której zwykle zaczynał swoją.
UsuńPrzymknęła oczy, czując jego usta przy swoim policzku oraz skroni. Pozwoliła, by wyrwał jej się drobny, usatysfakcjonowany pomruk.
— Cieszę się, że nie chcesz się mnie pozbyć… Ale muszę jutro pracować.
Co wiązało się z tym, że będzie ją musiał jutro wypuścić.
Uchyliła powoli powieki, odsuwając się od jego pieszczot tylko na tyle, by zajrzeć mu znów w oczy. Jej palce wciąż bezwiednie, leniwie przeczesywały jasne kosmyki, drapiąc lekko skórę jego głowy. Przez moment błądziła wzrokiem po jego twarzy, po prostu chłonąc to jak na nią patrzył, jak blisko siebie byli. Złapała się na tym, że nie chciała opuszczać tego łóżka. Ani teraz, ani rano. Mimo, że wspólny poranek brzmiał miło, to miała wrażenie, że to za mało. Że nie będą mieć dość czasu, żeby się sobą nacieszyć.
Wolałaby, żeby żadne z nich jutro nie pracowało. Żeby Inhan spał mocno i długo. Żeby byli tylko oni, niczym się nie martwiąc, nic nie musząc.
— Poczekaj… — wymamrotała, odsuwając od niego ramiona tylko na moment. Użyła ich, żeby na łokciach przesunąć się trochę wyżej, na tyle wysoko, by móc wygodnie ułożyć się na poduszkach, a następnie przeczesać oburącz jego włosy. — Chodź do mnie.
Subtelnym ruchem zachęciła go, by wtulił się w jej pierś. Teraz mógł się na niej położyć i rozluźnić bez obaw o to, że ją przytłoczy, nie musząc tak pilnować swojej wagi.
Zresztą, nawet gdyby ją gniótł, wcale by jej to nie przeszkadzało. Wręcz przeciwnie. Działałby na nią jak kołdra obciążeniowa. Była tego pewna i zamierzała to przetestować.
Gdy jej posłuchał, przygładziła jasną fryzurę, po czym przesunęła dłonie na jego ramiona, kreśląc nimi ich szerokość, nim przeniosła dotyk na jego plecy, badając krzywizny mięśni. Niewiele myśląc, zaczęła czule wodzić po jego skórze samymi koniuszkami wypielęgnowanych paznokci, sprawdzając jak zareaguje na taką pieszczotę.
Podejrzewała, że jego skóra przyjęła wiele czerwonych ścieżek, w tym jej własne. Pamiętała przecież, jak wbijała się w jego łopatki parę godzin wstecz.
Teraz jednak nie chciała zostawiać śladów. Jej jedynym celem było go rozpieścić, sprawić żeby poczuł się tak zaopiekowany, jak ona czuła się przy nim.
— Jestem zmęczona, ale nie chcę iść spać — przyznała cicho, spoglądając w stronę kominka. Obserwowała taniec ognia, pozwalając by na moment ją zahipnotyzował.
Oddychała spokojnie, równo, delikatnie drapiąc go po plecach. Jej serce wciąż biło trochę szybciej, ale na to nie mogła nic poradzić. Przynajmniej już nie drżała.
Teraz było idealnie. Nie chciała, żeby zastało ich jutro, nawet jeśli perspektywa obudzenia się przy nim napełniała ją ciepłem i błogością.
CLAIRE
Zauważyła przebłysk zdumienia na jego twarzy i szczerze mówiąc nie zaskoczyła jej taka reakcja. Dwa lata to sporo czasu, zwłaszcza że zwykle znało się swojego partnera jeszcze sprzed związku, ale największe znaczenie miał tu chyba fakt, że zarówno Claire, jak i jej chłopak byli dla siebie pierwszą relacją, a wchodząc w nią mieli zaledwie 16 lat, więc ciężko było tu mówić o jakimkolwiek dojrzałym podejściu.
OdpowiedzUsuńCartera znała od początku szkoły średniej, ale nie zwracała na niego większej uwagi, bo miała wtedy większe zmartwienia na głowie niż chłopcy, szczególnie tacy, za którymi oglądają się już rzesze dziewcząt. Był to najbardziej burzliwy okres w jej życiu, w którym próbowała odnaleźć tę wersję siebie, którą będzie skłonna zaakceptować, a także miejsce we własnym domu, który z dnia na dzień stawał się dla niej coraz bardziej obcym miejscem. W trakcie tych poszukiwań starała się również utrzymać nienaganne oceny, co z jednej strony nie było łatwe z obciążoną głową, a z drugiej pozwalało jej na przekierowanie skupienia.
Choć nigdy nie narzekała na brak zainteresowania ze strony kolegów, było to zainteresowanie ulotne i powierzchowne, a powierzchowne znajomości nie interesowały jej nigdy. Parę razy uwierzyła w to, że za zaproszeniem na spacer lub imprezę nie stoi żadna ukryta intencja, ale zawsze ulegała rozczarowaniu, więc zdecydowała, że romantycznych uniesień najłatwiej będzie doświadczać poprzez literaturę. I to jej wystarczało. Naprawdę.
Szkopuł w tym, że Carter, tak jak Jack, był człowiekiem nieustępliwym. Przewijał się przez jej życie nienachalnie, ale w stały sposób. Widywali się, bo mieli wspólnych znajomych; jej koleżanki interesowały się nim, a jego znajomi nią. Dzielili również zainteresowania, więc nietrudno było im złapać w miarę regularny kontakt.
Dynamika między nimi uległa zmianie, kiedy po raz kolejny wylądowali na wspólnej domówce, a Claire spięła się z chłopakiem, który ją tam przywiózł. Pamiętała to jak wczoraj, to zmęczenie stale powtarzającym się scenariuszem, irytację, bezsilność i niechęć. Rozczarowanie, że wieczór był bezpowrotnie zmarnowany, bo nie potrafiła zapijać złości, ani jej ignorować. Inna dziewczyna pewnie znalazłaby sobie nowe towarzystwo i po prostu kontynuowała zabawę, ale ona zwyczajnie nie umiała lawirować od ramion do ramion. Kiedy czuła się skrzywdzona, zwykle zostawało to z nią na dłużej, sięgało głębiej niż dwa drinki czy parę pocałunków w ciemnym kącie.
Postanowiła więc wrócić na pieszo, jakkolwiek szalenie to nie brzmiało, biorąc pod uwagę, że impreza odbywała się na przedmieściach, więc od rodzinnego mieszkania w centrum dzieliło ją około 20 kilometrów, jeśli nie więcej. Czekał ją zatem długi spacer nocą w kiepską pogodę, ale na tamten moment wolała zmoknąć i się pochorować, niż prosić swojego towarzysza o to, żeby ją odwiózł, kiedy wyraźnie nie był tym zainteresowany.
Carter wyszedł za nią i zaproponował transport, jednak odmawiała raz za razem. Była przekonana, że w końcu odpuści i wróci na imprezę, ale tak się nie stało. Zamiast tego zostawił swoje auto na podjeździe, decydując zedrzeć podeszwy wspólnie z nią, żeby nie wracała późno sama.
Nie mogła się z nim nawet wtedy pokłócić, bo nie odezwał się do niej ani słowem, po prostu idąc za nią, nie zwracając najmniejszej uwagi na jej protesty.
Wyszło na to, że to ona odpuściła, a całą drogę pokonali w ciszy, bo była wtedy zbyt dumna, żeby mu zwyczajnie podziękować. Zrobiła to dopiero pod kamienicą, zapraszając go na herbatę. Biorąc pod uwagę, że było późno, nie chciała żeby wracał taki kawał, więc spędził noc na kanapie w jej salonie, na co namówiła go zresztą jej mama.
Reszta była kwestią tygodni, natomiast scenariusz był bardzo oklepany: on, sportowa gwiazda szkoły i ona, śliczna cheerleaderka patrząca z lekkim pobłażaniem na jemu podobnych, aż w końcu jej przeszło.
Przez jakiś czas to jednak działało. Może nie zauroczyła się szybko, ale za to bardzo głęboko, tak jak miała w zwyczaju. Zgrzyty zaczęły pojawiać się między nimi dopiero po roku, bo wciąż odrzucała jego próby pójścia o krok dalej niż sesje całowania, mając ku temu więcej niż jeden powód. Carter nie rozumiał jej trudnej relacji z własnym wyglądem oraz ciałem, powtarzając do upadłego, że przecież jest piękna, dla niego najpiękniejsza.
UsuńZ tym, że to nie pomagało, budząc w nim stopniowo irytację.
W niej natomiast budziło presję, a im więcej presji czuła, tym mniejszą miała ochotę na to, żeby się do niego zbliżać i cały związek przeobraził się stopniowo w przeciąganie liny między sobą, ciche dni, unikanie sytuacji, które mogłyby sprowokować okazję do czegoś więcej.
Ostatecznie się rozeszli, bo on nie chciał już dłużej czekać, a ona nie czuła, że może mu dać to czego chciał w najbliższym czasie.
Nie zastanawiała się nigdy nad tym, gdzie leżała wina. Nie obwiniała nigdy byłego chłopaka za to, że chciał rzeczy całkowicie normalnych w zdrowym związku, ani też siebie, że nie była na te rzeczy gotowa. Mieli najwyraźniej różne potrzeby, więc rozstanie było w tym przypadku naturalnym końcem, z którym aktualnie była już pogodzona, nawet jeśli zajęło jej to chwilę.
— Racja, to dobry wynik — przytaknęła mu, bo kiedy to wszystko sobie przypomniała, to co działo się między nimi wydawało jej się tylko tym bardziej zdumiewające. Odwzajemniła jego pocałunek, przedłużając go nieco, choć nie była wcale pewna, czy chce zawieszać jakiekolwiek poprzeczki, a już na pewno nie kiedy mowa o intymności. Zdała sobie przez to sprawę, że jej komentarz o “osiąganiu” czegokolwiek przez kogokolwiek był idiotyczny i niepotrzebny, a przede wszystkim po prostu nie w porządku.
Postanowiła to sobie jednak wybaczyć. Była naprawdę zmęczona, w dodatku trochę upita obecnością Howarda i raczej nie filtrowała tego, co mówi.
— W takim razie zacznę Cię karmić od jutra — odparła z lekkim rozbawieniem, uznając to za niezły kompromis. Póki co.
Westchnęła cicho, gdy Jack znalazł na niej dogodną pozycję, samej zatapiając się głębiej w poduszki.
Cisza jej nie przeszkadzała. Nie z nim. Nie, kiedy czuła jak dociąża ją do materaca, otaczając swoim zapachem i ciepłem. Obdarowywanie go pieszczotami przychodziło jej lekko, wręcz bezwiednie i nie potrzebowała na ten moment niczego więcej do szczęścia.
Uśmiechnęła się więc, czując jak przytula się do niej bliżej, sprawiając że po jej klatce piersiowej rozlało się przyjemne ciepło, przenikając serce na wskroś.
— Śpij — szepnęła więc w odpowiedzi na jego ostrzeżenie, miękko i czule, pochylając na tyle, by móc złożyć pocałunek w na czubku jego głowy. Gdy jedna dłoń wciąż błądziła po jego plecach, zahaczając skórę paznokciami, druga zatopiła się znów w jego włosach, przeczesując je wolno raz po raz.
— Dobranoc, Jack. Będę tu, kiedy się obudzisz.
To wciąż była trochę nierealna myśl, ale nie starała się już tego wszystkiego racjonalizować, nasłuchując po prostu jego oddechu i tego jak z czasem zaczyna się pogłębiać.
CLAIRE
Odpuszczenie przy nim było proste — prostsze, niż się spodziewała. Podobnie jak Jack nie cieszyła się mocnym snem, ale po wszystkim, co im się dziś przydarzyło, że nie obawiała się przewracania z boku na bok, zwłaszcza po gorącym prysznicu, który dodatkowo ją odprężył.
OdpowiedzUsuńRelaksowało ją również bezwiedne, powtarzalne przeczesywanie palcami jego włosów, więc robiła to jeszcze przez jakiś czas, nawet kiedy czuła, że jego oddech się zmienił, a waga rozłożyła na niej nieco inaczej.
Uśmiechnęła się lekko, kiedy to poczuła, pozwalając sobie na moment wsunąć nos w jasne kosmyki i oddychać jego zapachem.
Otoczona nim, komfortowo dociążona do materaca, miała wrażenie, że wszystko jest dokładnie tak, jak być powinno. Nie czuła, że brakuje jej czegokolwiek, a powieki stały się jeszcze cięższe w mgnieniu oka. Ułożyła się więc wygodniej na poduszkach, ostatecznie okręcając głowę w stronę palącego się kominka, obserwując płomienie przez parę chwil, nim zmęczenie wciągnęło ją w błogi stan nieświadomości.
O dziwo nie wybudziła się przez całą noc, co zdarzało jej się rzadko. Przez przewlekły stres skumulowany pod skórą spała lekko i czujnie, podnosząc powieki z absurdalnych powodów. Powinna więc ocknąć się, czując jego dotyk, ruch materaca albo kołdry przesuwającej się po ramieniu, jednak nic takiego się nie stało. Zasnęła głębiej niż zazwyczaj, najwyraźniej uspokojona jego obecnością, która niezmiennie kojarzyła jej się przede wszystkim z bezpieczeństwem. To przeświadczenie musiało docierać do niej nawet wtedy, kiedy spała, napędzane przez jego bliskość, bo lgnęła do niej choćby nieprzytomna, nieustannie szukając z nim kontaktu. Nie przebijały się przez to zwyczajowe bodźce, dzięki czemu mogła po raz pierwszy od dłuższego czasu naprawdę odpocząć.
Przebił się za to dzwonek smartfona, i to nie w pierwszej chwili. Najpierw na jej twarz wstąpił grymas, bo odgłos nieprzyjemnie wiercił całkiem miły sen, nie pasując do niczego, a kiedy wreszcie przypisała mu miejsce oraz znaczenie, poderwała się do góry, nieumyślnie zderzając się z Jackiem, który najwyraźniej sięgał przez nią do nocnej szafki, zamierzając odrzucić połączenie.
Zdezorientowana chwyciła wciąż sennym spojrzeniem jego spojrzenie, a potem prychnęła krótkim śmiechem, bo było to co najmniej absurdalne. Jeszcze kilka godzin temu miała w wyobraźni niezliczoną ilość wizji tego poranka, ale z pewnością nie wyglądał on… tak.
Sięgając po Howarda, przysunęła sobie jego głowę i ucałowała w ramach przeprosin jego czoło, a potem sięgnęła wreszcie po telefon, zawczasu zerkając na ekran.
Claire mogła być dobra, ale ilość osób od których by teraz odebrała, można było zliczyć na palcach jednej ręki.
Jedną z tych osób był Inhan, więc przesunęła zieloną słuchawkę. Wciąż była nieco nieprzytomna, krzywiąc się nieco, bo kiedy podpierała się na łokciu zdała sobie sprawę, że dogoniły ją konsekwencje wczorajszych uniesień. W pierwszej chwili pozwoliła przyjacielowi się wygadać, by za chwilę uspokoić go i nakreślić, że wrócili razem z Jackiem, są u niego i wszystko jest w porządku. Poza tym przypomniała mu o szklance wody i tabletkach na szafce nocnej, a także o ubraniach na ławce w nogach łóżka, gdyby chciał wstać, choć podejrzewała, że wcale mu się do tego nie śpieszyło, bo jego stan rozpracowała już po samym głosie. Mimo wszystko zapytała, czy ma ochotę na śniadanie, odmowę przyjmując z pewną ulgą.
Nie czuła się jeszcze gotowa żeby wstawać, więc powiedziała jedynie, żeby dał jej znać jak zgłodnieje albo jeśli będzie czegoś potrzebował, po czym rozłączyła się, odruchowo zerkając na godzinę.
Nie przypominała sobie, kiedy ostatnio obudziła się tak późno, choć biorąc pod uwagę, że położyli się późno, postanowiła sobie tego zanadto nie wyrzucać. Wzdychając cicho, odłożyła telefon i spojrzała w stronę Howarda, obiegając wzrokiem jego twarz, nim posłała mu lekki uśmiech.
Zdecydowanie nie tak wyobrażała sobie pierwszy wspólny poranek. Głowa wciąż trochę bolała ją od wpadnięcia na siebie przed chwilą, ogólnie była obolała, ale to była już jej własna wina. Wciąż niczego nie żałowała.
Nie czekając na zaproszenie, przysunęła się do niego bliżej, po czym znalazła sobie miejsce między jego ramionami, dla komfortu splatając nogi z jego.
Usuń— Dzień dobry — rzuciła cicho, z delikatnym rozbawieniem, odsuwając jasny kosmyk z jego czoła. — Wydaje mi się, czy wyglądasz jeszcze lepiej, niż wczoraj?
Takie odnosiła wrażenie, choć może była to kwestia wdzięczności za to, że mogła tu z nim teraz być. Że wpuścił zarówno ją, jak i Inhana do swojego mieszkania, które jakby nie patrzeć było jego prywatną przestrzenią oraz miejscem odpoczynku, a nawet gdyby przymknąć oko na tę wdzięczność, to zwyczajnie podobał jej się taki, bez koszulki, wciąż rozmemłany snem, z miękką krawędzią w spojrzeniu i potarganymi przez pościel włosami.
Mogłaby przyzwyczaić się do tego widoku.
CLAIRE
Rozmowa z Inhanem pozostawiła w niej delikatny ślad niepokoju, choć starała się nie przywiązywać do tego przesadnej wagi. Nie zamierzała udawać, że rozumie jak się czuł, robić mu wyrzutów ani tym bardziej sprawiać, by poczuł się jeszcze gorzej z powodu czegoś, czego najwyraźniej i tak już cholernie żałował. Co prawda zaskoczyło ją, że tak chętnie pił przy obcych, bo sama była w tej kwestii bardzo ostrożna, ale ostatecznie liczyło się tylko to że był teraz bezpieczny, a także to, że poza kacem najwyraźniej nie dolega mu nic poważnego. To była ogromna ulga.
OdpowiedzUsuńWiedziała, że niedługo jej przyjaciel spojrzy na całe zajście z nieco większym dystansem, chociaż podejrzewała również, że przez jakiś czas będzie mu głupio za ten kłopot, który rzekomo im sprawił. Sama nie uważała, że to kłopot i miała nadzieję, że Jack również tak tego nie postrzega, nawet jeśli nie zaskoczyłoby jej, gdyby tak było, bo mieli na ten wieczór zupełnie inne plany (co z tego, że przebieg imprezy skutecznie im te plany pokrzyżował). Sam przecież zaproponował, żeby zabrali Kima ze sobą i choć zdawała sobie sprawę, że zrobił to najprawdopodobniej tylko ze względu na nią, to i tak była mu za to wdzięczna.
Nie chciała jednak pozwolić, aby troska o Inhana całkowicie przyćmiła poranek, który mimo wszystko zapowiadał się całkiem miło. Zwłaszcza że Howard nie wyglądał, jakby śpieszył się do opuszczenia łóżka.
Ona również się nie śpieszyła.
Uniosła kąciki ust, słysząc jego odpowiedź, a kiedy schował twarz w jej włosach, niemal automatycznie wsunęła palce pomiędzy jasne kosmyki, przeczesując je niespiesznie. Nie umknął jej żartobliwy ton, tak samo jak ta charakterystyczna pewność siebie, którą zdawał się wykorzystywać przy każdej nadarzającej się okazji. Nie miała jednak nic przeciwko temu. Przeciwnie, coraz częściej łapała się na tym, że wywoływała u niej uśmiech.
— Czyżby? — podchwyciła, ściągając nieznacznie brwi z rozbawieniem. — W takim razie mam nadzieję, że wziąłeś do niej numer. Mnie też przydałby się taki poranny glow up.
Odsunęła się odrobinę, chcąc spojrzeć mu w twarz, ale nie na tyle, aby faktycznie zakłócić powstałą między nimi bliskość. Jej dłoń pozostała w jego włosach, a opuszkami palców przesunęła czule po skórze tuż nad karkiem.
— Chociaż nie ukrywam, że wolałabym się do tej potarganej fryzury przyczynić osobiście.
Zauważyła, że wbrew temu, jak zakończyła się wczorajsza impreza w hotelu, Jackson chyba wciąż czuł się dobrze w jej towarzystwie. Sposób, w jaki ją obejmował, swoboda jego gestów i niechęć do pośpiechu mówiły same za siebie. Sama również nie odczuwała potrzeby uciekania, ani z tego łóżka, ani od tego, co się wydarzyło, co było dla niej swoistym zaskoczeniem.
Howard od samego początku budził w niej zainteresowanie, któremu trudno było nadać jednoznaczną nazwę. Był czarujący i potrafił się wkupić w łaski każdego, a mimo to sprawiał wrażenie człowieka wycofanego, kogoś kto dawkuje siebie innym z rozmysłem. Im dłużej przebywała w jego towarzystwie, tym więcej dostrzegała, tym więcej on pozwalał jej dostrzec. Zdążyła zorientować się, że zupełnie inaczej postrzegają otaczający ich świat, ale nie uważała tego za przeszkodę. Różnice między nimi ją intrygowały, nie zniechęcały, tym bardziej, że poprzedniej nocy pokazał jej tę stronę siebie, której prawdopodobnie nie pokazywał wszystkim.
Nie łudziła się przy tym, że poznała go wystarczająco dobrze, aby wyciągać daleko idące wnioski. Jack niewątpliwie miał swoje tajemnice i doświadczenia, o których nie chciał mówić, o czym świadczyła przede wszystkim jego obecność na festiwalu upodlenia organizowanym przez Plotkarę. Nie zamierzała jednak dopominać się o nie tylko dlatego, że spędzili razem noc. Intymność nie dawała jej prawa do przekraczania granic, których on nie był gotów dla niej przesunąć.
Wystarczało jej, że był po prostu obok.
Przesunęła dłonią z jego karku na bark, a potem wzdłuż ramienia, pozwalając sobie admirować go w ten sposób, wyczuwając pod opuszkami uśpioną twardość mięśni. Odbierała przyjemne ciepło jego dłoni przesuwającej się po jej plecach i musiała przyznać, że w tej chwili nie chciała, ani nie potrzebowała do szczęścia niczego poza nim z nią w tym arcywygodnym łóżku.
UsuńZapytana o sen odpowiedziała najpierw cichym, zadowolonym pomrukiem. Jej uśmiech złagodniał, tak samo jak wesoły błysk w oku, bo pytał też o jej samopoczucie, a ona podejrzewała skąd brała się ta dociekliwość.
— Zaskakująco dobrze — przyznała, unosząc wyżej kąciki ust. — Chociaż nie jestem pewna, czy mogę powiedzieć to samo o pobudce.
Uniósłszy rękę, dotknęła delikatnie miejsca na jego czole, w które przypadkowo uderzyła go głową. Nie zrobiła tego z przesadną troską, a raczej z rozczuleniem wywołanym wspomnieniem ich… Kolizji.
— Właściwie to nie pamiętam, kiedy ostatnio spałam tak dobrze — wyznała po chwili, przesuwając dłoń na jego policzek, który pogładziła kciukiem. — I podejrzewam, że nie jest to wyłącznie zasługa Twojego luksusowego materaca.
Przez moment obserwowała jego twarz, jakby chciała upewnić się, że zrozumiał znaczenie tych słów. Nie należała do osób, które lekko składały wielkie deklaracje, zwłaszcza kiedy przyszłość była niepewna. Potrafiła jednak mówić o własnych odczuciach z rozbrajającą szczerością i nie widziała powodu, dla którego teraz miałaby postąpić inaczej.
— Cieszę się, że z Tobą tam poszłam — dodała ciszej.
Było to proste stwierdzenie, pozbawione jakiegokolwiek ukrytego oczekiwania. Nie próbowała wymusić na nim podobnego wyznania ani nakłaniać go do rozmowy o tym, co miało nastąpić później. Chciała jedynie, żeby wiedział, że nie żałowała podjętych dotychczas decyzji.
— Nawet jeśli jestem trochę obolała.
Zaśmiała się cicho, a potem westchnęła, gdy przypomniała sobie, że przecież nie tylko ona miała za sobą intensywny wieczór. Jackson również przeszedł wczoraj wystarczająco, żeby zasłużyć na chwilę odpoczynku, nawet jeśli sprawiał wrażenie człowieka, którego trudno było wzruszyć czymkolwiek.
— A ty? — zapytała, przyglądając mu się uważniej. — Mam nadzieję, że nie żałujesz, że ściągnąłeś nas sobie na głowę.
Przysunęła się jeszcze bliżej i położywszy głowę na jego piersi objęła go w pasie, pozwalając sobie na jeszcze chwilę błogiego lenistwa. Sypialnię wypełniało miękkie światło poranka, a dochodzące z zewnątrz odgłosy wydawały się na tyle odległe, że z łatwością zapomniała o świecie istniejącym poza ścianami jego apartamentu. Przynajmniej na moment.
— Wiesz, zazwyczaj o tej porze jestem już na nogach — odezwała się po dłuższej chwili. — Ale dzisiaj jest mi wyjątkowo trudno znaleźć motywację, żeby wstać.
Zamilkła na parę sekund, po czym uniosła spojrzenie do jego oczu. Błysnęło w nim znów lekko zadziorne rozbawienie.
— Możesz mieć z tym coś wspólnego, Jack.
Nie czekając na odpowiedź musnęła ustami jego mostek, nieco dłużej niż wymagałaby tego zwyczajna, przelotna pieszczota. Następnie uniosła się na tyle, żeby móc przesunąć czubkiem nosa po jego szyi, gdzie finalnie zostawiła kolejny pocałunek. Potem jeszcze jeden. I kolejny, bardziej przeciągły, pozwalając by jego ciepło odbiło się na skórze przyjemnym dreszczem.
— I jeśli nie masz nic przeciwko, chciałabym jeszcze przez chwilę poudawać, że nie mamy absolutnie żadnych obowiązków — mruknęła przy jego grdyce, opierając się ręką obok jego głowy, przekładając też nad nim nogę.
Rzeczywistość upomni się po nich tak czy owak, a tymczasem wystarczało jej ciepło jego ciała, uspokajający rytm jego oddechu i świadomość, że naprawdę chciała tu być.
CLAIRE
Nie wiedziała, czy bardziej ucieszyła ją sama odpowiedź, czy sposób, w jaki na nią przy tym spojrzał. Zauważyła, że z jego twarzy na moment odpłynęło rozbawienie, dając jej pewność, że potraktował jej słowa poważnie, nawet jeśli próbowała ukryć drobny niepokój za uśmiechem. Jeszcze przez chwilę przyglądała się jego oczom, palcami zatrzymując się przy skroni, gdzie wcześniej próbowała wygładzić niesforne kosmyki. Wiedziała, że musiał często wyciszać jej głośny umysł i nie była do końca zadowolona z tego jak bardzo potrzebowała od niego zapewnienia w pewnych kwestiach, więc obiecała sobie w duchu, że zacznie nad tym pracować. Po prostu… nigdy wcześniej nie obudziła się w podobnych okolicznościach i choć było jej dobrze, tak dobrze, że najchętniej zostałaby z nim w tym łóżku na naprawdę długo, wciąż ciężko było jej uwierzyć, że on czuł się tak samo, zwłaszcza kiedy nie udało im się zrealizować swoich wcześniejszych planów.
OdpowiedzUsuńJack konsekwentnie udowadniał jej, że nie zależy mu wyłącznie na dostępie do jej ciała, a mimo to nachodziły ją wątpliwości. Kolejne z przyzwyczajeń, którego nie była w stanie wyzbyć się w jeden wieczór, ale zamierzała próbować, więc przyjęła jego słowa lekkim skinieniem głowy.
— Dobrze — odpowiedziała miękko, przesuwając opuszkami po jego policzku. Kąciki jej ust uniosły się nieco wyżej. — Chciałam się tylko upewnić.
Miała wrażenie, że napięcie, z którego wcześniej nawet nie do końca zdawała sobie sprawę, powoli opuszczało jej ramiona. Nie chodziło o to, że spodziewała się po nim chłodu. Od chwili przebudzenia nie dał jej przecież żadnego powodu, by poczuła się niechciana. Przytulał ją, uśmiechał się, pozwalał dotykać z taką swobodą, że sama zaczynała zapominać, jak krótko właściwie się znali. A jednak czym innym było przypuszczać, że chciał jej obecności, a czym innym usłyszeć, że cieszył się z niej równie mocno.
Na uwagę dotyczącą Inhana spuściła na moment wzrok, z rozbawieniem przygryzając wnętrze policzka. Trudno było odmówić Jackowi racji. Przyjął ich oboje, udostępnił jej przyjacielowi pokój, a jej pozwalał teraz zajmować swoją połowę łóżka, choć obok pozostawało wystarczająco dużo miejsca, żeby mogła odsunąć się przynajmniej odrobinę. Nie miała najmniejszej ochoty tego robić. Ramiona Howarda skutecznie jej to uniemożliwiały, utwierdzając ją w przekonaniu, że on również tego nie chce.
— Przyprowadziłam Ci do domu gościa już za pierwszym razem — zauważyła, ponownie unosząc na niego spojrzenie.
No dobrze, sam go w zasadzie przyprowadził. Z jej powodu. Gdyby tego nie zaproponował, wieczór najprawdopodobniej skończyłby się tak, że pojechałaby z Kimem do niego i najwyraźniej Jack zdawał sobie z tego doskonale sprawę.
Nie było jednak sensu dziękować mu po raz kolejny, tylko po to żeby znów musiał zapewnić ją, że to nie kłopot, więc odpuściła sobie tę uprzejmość.
Kiedy zacieśnił objęcia wokół niej, przyjęła gest z cichym, zadowolonym westchnieniem.
Wciąż jeszcze przyzwyczajała się do tego, jak łatwo znajdowała sobie przy nim miejsce. Do dłoni, które dotykały jej z pewnością, ale bez pośpiechu, do jego ciepła oraz zapachu osiadającego na jej skórze, do bycia blisko również wtedy, gdy na miejsce słów wstępowała cisza. Zazwyczaj miała potrzebę szybko ją wypełnić, ale przy nim jej nie czuła.
Nie planowała tego wszystkiego. Wczoraj wieczorem nie była nawet pewna, czy uda im się przy sobie być bez skrępowania, a teraz…Teraz zwyczajnie cieszyła się tym, że mogła być przy nim taka: rozespana, trochę bezmyślna, znacznie bardziej czuła, niż pozwalała sobie być jeszcze poprzedniego dnia.
A potem przechylił głowę i sam odnalazł jej usta, jakby to była najbardziej naturalna rzecz na świecie. Bo może była, tylko ona jak zwykle niepotrzebnie zatruwała sobie ten moment rozmyślaniami nie mającymi oparcia w rzeczywistości.
Przyjęła więc pocałunek z uśmiechem, dłonią obejmując jego policzek. Przez pierwszą chwilę miała zamiar odpowiedzieć równie krótko i zaczepnie, ale kiedy pozostał blisko, ona również nie znalazła powodu, żeby się odsunąć. Zamknęła oczy, pozwalając sobie na moment zapomnieć o wszystkich rzeczach, którymi prędzej czy później będą musieli się zająć.
UsuńKciukiem wolno podkreśliła jego kość policzkową, wygodniej układając się na jego torsie, przylegając bez większego skrępowania do jego ciała. Nie ważyła wiele, więc nie obawiała się, że będzie mu w ten sposób przeszkadzać. Niezmiennie nosiła w sobie potrzebę bliskości, która wciąż wymagała zaspokojenia, nawet jeśli ta potrzeba miała teraz zupełnie inny kształt, niż wtedy w apartamencie.
Teraz w zupełności wystarczyło jej, że czuła pod sobą jego oddech unoszący równomiernie klatkę piersiową, a na sobie ciężar jego ramion. Że pozwalał jej przy sobie być, nie oczekując niczego w zamian. Że całował ją bez brzemienia oczekiwań, którym jeszcze nie byłaby w stanie sprostać.
A jednak, gdy cofnął się od jej ust, odruchowo podążyła za nim odrobinę, zanim dotarło do niej, co właściwie robi. Zaśmiała się cicho pod nosem, nieco zawstydzona własną niechęcią do tego, żeby się od niego odsunąć.
— Nie da się ukryć — odpowiedziała na jego słowa z lekkim rozbawieniem, choć jej głos był cichy.
Jeszcze przez moment gładziła opuszkiem jego policzek, przyglądając mu się z bliska. Nie była przyzwyczajona do tego widoku. Znała już jego twarz, potrafiła przywołać ją w pamięci z niepokojącą łatwością, ale taki Jack — z włosami w nieładzie i leniwym uśmiechem — ciągle był dla niej nowością. Złapała się na tym, że chciała poznawać go dalej, zaczynając od drobiazgów. Czy niechętnie wstawał, kiedy nie musiał się śpieszyć. Czy od razu sięgał po kawę, a jeśli tak, to jaką kawę lubił. Czy miał swoją ulubioną koszulę, krawat, perfumy… czy raczej nie zwracał już na takie rzeczy uwagi. Czym się zajmował, kiedy nie zajmował się firmą ani kupowaniem samolotów na własność.
Chciała wiedzieć, kim był, kiedy nie był świeżo upieczonym prezesem prężnie działającej stoczni jachtowej, czy nawet byłym narkomanem. Przekonać się, jaki jest, kiedy nie musi urządzać przed wszystkimi przedstawienia, bo zdążyła zorientować się, że ma do tego skłonność; do tego by prezentować się ludziom z określonej strony, w określony sposób, który pomoże mu osiągnąć określony cel. Sam jej to wczoraj pokazał, pozwalając sobie przy niej na odsłonięcie się oraz słabość.
Poczuła znajomy ucisk w piersi na samo wspomnienie jego drżenia. Tego, które nie miało nic wspólnego z pożądaniem.
Ujmując go delikatnie pod podbródek, nachyliła się i pocałowała go raz jeszcze, zaprawiając tę pieszczotę w pełną uwagi czułość, jaką on obdarzył ją wtedy pod prysznicem. Starała się przekazać mu coś więcej, niż tylko wdzięczność czy powoli kiełkujący w niej sentyment.
By było jej wygodniej znajdować się blisko niego, wsunęła przedramię pod jego kark, opierając się na łokciu.
— Powiedz mi coś o sobie — wymamrotała przy jego ustach, odsuwając się na odległość oddechu, by móc ponownie spojrzeć mu w oczy spod opuszczonych do połowy powiek. Uśmiechnęła się kątem ust, odgarniając mu włosy z czoła. — Może być coś nieistotnego. Albo absurdalnego. Cokolwiek, czym uznasz, że chcesz się ze mną podzielić.
Była ciekawa wszystkiego, ale najwyraźniej albo nie zamierzała mu tego ułatwiać, albo ciągle było jej mało komfortowego ciepła między nimi, bo ostatnie słowa łaskotały już jego skórę, gdy kreśliła ustami ostrość jego szczęki, a palce powiodły wzdłuż jego barku, przez obojczyk na pierś, gdzie oparła się płasko dłonią.
— Ja też Ci coś powiem — obiecała, przypominając sobie, że Howard był przecież rasowym biznesmenem, więc pewnie lubił układy opierające się o handel wymienny.
CLAIRE ♥