Zagadki, tajemnice i morderstwo. Czy ktokolwiek zdoła uciec? Już wkrótce!
Zobacz wydarzenie →
Wczorajszej nocy w nowojorskim hotelu The Plaza doszło do gwałtownego pożaru, który wybuchł około godziny 2:30 nad ranem w reprezentacyjnej Sali Balowej (Grand Ballroom). W chwili pojawienia się ognia odbywająca się tam zamknięta impreza dobiegała końca.To, co miało być kolejnym ekskluzywnym spotkaniem nowojorskiej elity, w ciągu kilku minut przerodziło się w scenę prosto z koszmaru. Okoliczności zdarzenia bada nowojorska policja.
Kim In-han ma dziwny talent do znikania.
Nie dosłownie.
Po prostu zawsze wybiera miejsce przy końcu stołu. Przepuszcza innych w drzwiach. Przeprasza, nawet kiedy to ktoś wpada na niego ramieniem. Jakby przez lata doszedł do wniosku, że świat działa odrobinę sprawniej, kiedy sam zajmuje w nim trochę mniej miejsca.
Nigdy nie nauczył się prosić o pomoc.
Z czasem odkrył, że ludzie chętniej podają rękę tym, którzy już stoją na własnych nogach. Resztę trzeba było zrobić samemu. Może właśnie dlatego z taką łatwością zauważa cudze zmęczenie. Odsunie krzesło. Pozbiera rozsypane kartki z podłogi. Zapamięta, jaką kawę pijesz, choć sam od miesięcy wybiera najtańszą z automatu. Drobiazgi nigdy nie wydawały mu się małe. To z nich, w końcu, składa się codzienność.
Uśmiech stał się jego najprostszym odruchem. Nie dlatego, że życie szczególnie go rozpieszcza. Po prostu zgorzknienie nigdy nie wydawało mu się dobrą odpowiedzią.
Najgorsze jest tylko to, że z tą samą łatwością, z jaką dostrzega potrzeby innych, potrafi przeoczyć własne.
[Hi, honey - when we finally wake up after a sleepless night...]
OdpowiedzUsuńyoonjae
Biblioteka od zawsze kojarzyła mu się z irytującym zapachem starego papieru i kurzem, który osiadał wszędzie tam, gdzie nie powinien, brudząc przy okazji czubki palców, albo skrawki ubrań, które niepostrzeżenie otarły się o brzegi niedoczyszczonych mebli. I z ciszą, która tym razem niewiele wspólnego miała z tym, do czego zdążył się przyzwyczaić.
OdpowiedzUsuńKim Yoonjae przekonał się o tym mniej więcej na pięć minut po zajęciu miejsca przy jednym ze stolików, ustawionych w najdalszej części pomieszczenia. Szelest przewracanych kartek, nieustające stukanie klawiszy przy laptopach, czyjś nerwowy oddech, przesuwane krzesło. Szept, który dla kogoś wydawał się najwyraźniej wystarczająco ulotny, choć dla niego rozbrzmiewał niemal jak krzyk. Wszystkie te dźwięki mieszały się ze sobą, zlewały w jeden, nieznośnie lepki hałas, który z każdą kolejną minutą coraz mocniej wwiercał mu się w głowę.
Dlatego właśnie słuchawki znalazły się na jego uszach szybciej, niż zdążył się nad tym poważniej zastanowić. Muzyka nie grała nawet szczególnie głośno; nie chciał zagłuszać świata. Znajome dźwięki miały jedynie odsunąć go o kilka kroków dalej, postawić między nim a rzeczywistością cienką, niewidzialną szybę. Bezpieczną granicę, za którą chował się już niejednokrotnie, odcinając od wszystkiego, co w danej chwili wydawało się zbyt irytujące. Tym razem… okazało się to jednak niewystarczające.
Światło wpadające przez ogromne okna, rozlewało się po wnętrzu, odbijając od jasnych stolików i ekranów. Drażniło do to z uporem godnym pozazdroszczenia, pulsując gdzieś za oczami w rytmie, który przypominał o zaledwie trzech godzinach snu. Najchętniej wsunąłby na nos okulary przeciwsłoneczne, nie bardzo przejmując się tym, jak absurdalnie wyglądałby w nich wewnątrz biblioteki. Problem polegał jednak na tym, że okulary zostały na blacie w mieszkaniu, najpewniej obok pustych opakowań po przekąskach i kurtki, którą zrzucił z ramion, wracając nad ranem.
Impreza skończyła się dopiero około czwartej. Choć… właściwie nie skończyła się sama. To on uznał, że dalsze balansowanie na granicy przytomności może jednak utrudnić poranne dotarcie na teren wydziału. Nie był to jednak przejaw rozsądku, a bardziej chłodnej kalkulacji. Zaledwie kilka godzin wcześniej dostał powiadomienie, że system przydzielił mu kolejną godzinę korepetycji, za którą uczelnia dorzucała kilka dodatkowych punktów. Han nie przywykł do rezygnowania z rzeczy, które dało się uznać za kolejne wyzwanie, nawet jeśli oznaczało to powolne umieranie w bibliotece. Z bólem pulsującym w skroniach i organizmem domagającym się natychmiastowej kapitulacji.
Rozejrzał się niespiesznie dookoła i wyciągnął z torby puszkę napoju energetyzującego, którą schował wcześniej na dnie torby, między notatkami niczym najcenniejszego asa w rękawie. Regulamin wyraźnie zabraniał wnoszenia napojów, ale… w przekonaniu Yoona, wszelkie spisane kodeksy miały jednak tę zabawną cechę wspólną, że istniały głównie po to, by sprawdzić, jak wiele można obejść, nie dając się przyłapać. Co jakiś czas Yoonjae rozsuwał więc zamek torby, pochylał się nisko i bez większego rozgłosu upijał łyk, jakby uczestniczył w wyjątkowo mało emocjonującej akcji szpiegowskiej. Zrobiłby cokolwiek, byle tylko zabić, dłużące się nieznośnie, minuty.
— Gdzie, do cholery, jesteś? — w pewnym momencie mruknął pod nosem, opierając czoło na blacie stolika i obejmując głowę ramionami.
System przydzielił mu kolejnego studenta potrzebującego pomocy, ale… Yoonjae nie znał nawet jego imienia. Zapamiętał jedynie godzinę spotkania. Minęło co prawda zaledwie kilka minut od wyznaczonej pory, choć jemu wydawało się, że siedzi tu co najmniej od początku semestru. Każda kolejna sekunda ciągnęła się niemiłosiernie, drażniąc go niemal równie mocno, co światło wpadające przez okna i pulsowanie pod czaszką. Oddałby naprawdę wiele, żeby mieć to spotkanie już za sobą. By odhaczyć obowiązek, dopisać kolejne punkty do swojego konta i wrócić do miejsca, w którym jedynym problemem byłby kac, a nie konieczność udawania cierpliwości wobec nieznajomego studenta.
yoonjae
Prawdę mówiąc… nie usłyszał dźwięku zbliżających się kroków. Muzyka wylewająca się ze słuchawek skutecznie tłumiła większość sygnałów, odcinając go od niechcianych bodźców. Wyłapał jednak subtelną zmianę w przestrzeni. Czuł to całym sobą, nawet mimo przytępionych zmysłów - czyjś cień przesuwający się po blacie, powietrze drżące ledwie zauważalnie i nawoływanie instynktu, któremu od dawna ufał bardziej niż własnemu rozsądkowi. Temu, który teraz podpowiadał mu wyraźnie, że ktoś właśnie zatrzymał się obok jego stolika. Dopiero chwilę później, stłumiony przez kolejną gitarową solówkę i warstwę basu, dotarł do niego czyjś głos. Cichy i chyba odrobinę niepewny, jakby jego właściciel nie był do końca przekonany, czy warto było przerywać komuś zatopionemu we własnym świecie. Zignorowałby to. Bóg mu świadkiem, w bardziej sprzyjających okolicznościach wyzbyłby się odruchu szybkiej reakcji i wzięcia odpowiedzialności za raz podjęte decyzje. Nie mógł pozwolić sobie jednak na ten komfort. Przynajmniej jeszcze nie teraz. Uniósł więc głowę, mrużąc żałośnie oczy, bo światło ponownie okazało się jednym z jego największych wrogów. Potrzebował chwili, by obraz nabrał na ostrości, a świat przed nim nie przypominał rozmazanej (i, o zgrozo, lekko wirującej) plątaniny barw i rozmytych kształtów. Zamiast zareagować od razu, pozwolił, też by upłynęły jeszcze dwie, może trzy sekundy. Wystarczająco długo, by druga osoba zaczęła zastanawiać się, czy przypadkiem naprawdę nie została zbagatelizowana. Dopiero wtedy z wyraźnie przesadzoną powolnością zsunął słuchawki z uszu, jak aktor odgrywający scenę, którą ćwiczył już dziesiątki razy.
OdpowiedzUsuń— Hę? — Nie był to szczyt uprzejmości, nawet jeśli wziąć pod uwagę to, jak dziwaczne rzeczy Yoonjae zwykł uznawać za normę. Było jednak jednym, na co zdołał się na razie zdobyć.
Oczywiście… usłyszał już za pierwszym razem.
Nie byłby jednak sobą, gdyby zaniechał tej drobnej złośliwości.
Tym bardziej, że przez ułamek sekundy naprawdę się zawahał.
Skoro chłopak sam nie był pewien, czy trafił do właściwej osoby, Yoonjae mógł przecież wzruszyć ramionami, uśmiechnąć się przepraszająco i powiedzieć, że najwyraźniej doszło między nimi do nieporozumienia. Że to pomyłka, że nie ma pojęcia, o czym mowa. Skłamać, że jest najgorszym możliwym wyborem do udzielenia jakichkolwiek rad, czy wskazówek zwłaszcza w kwestii nauki. Mógłby wstać, zabrać swoją torbę i wrócić do mieszkania, gdzie czekało na niego łóżko oraz kilka godzin snu, których obecnie jego organizm domagał się z desperacją typową dla człowieka stojącego na granicy przytomności. Ta perspektywa była naprawdę kusząca. Niebezpiecznie.
Ostatecznie jednak… zdołał wziąć się w garść.
Nie wiedział nawet dlaczego. Może odezwały się w nim ostatnie, ledwo żywe resztki odpowiedzialności. Może była to ta dziwna, niemal chorobliwa potrzeba doprowadzania każdego zadania do końca, niezależnie od tego, jak bardzo nie miał na nie ochoty. A może winne były oczy nieznajomego, wpatrujące się w niego z ostrożnością i niepewnością tak wyraźną, że przywodziły na myśl porzuconego szczeniaka. Skrzywił się odruchowo na tę myśl.
— Tak — westchnął i odpowiedział w końcu. — To ze mną byłeś umówiony.
Nie było już odwrotu. Pozostało mu liczyć naiwnie na to, że i tym razem los uśmiechnie się do niego mimo wszystkich utrudnień, które rzucał mu pod nogi od poprzedniego wieczora i pozwoli na załatwienie tego zobowiązania w możliwie jak najkrótszym czasie. Zbierając w sobie pozostałości z czegoś, co kiedyś mógł nazywać samozaparciem, odchylił się na krześle, unosząc brwi w wyrazie lekkiego zdziwienia, jakby dopiero teraz dotarło do niego, że nieznajomy chłopak nadal stał w miejscu.
— Na co czekasz? — rzucił, wskazując ruchem głowy krzesło naprzeciwko. — Siadaj, powiedz, z czym masz problem i kończmy to. Naprawdę potrzebuję już łóżka.
yoonjae
Yoonjae nosił w sobie ten irytujący zwyczaj pozwalania na to, by jego usta działały szybciej niż głowa. Słowa opuszczały je z taką łatwością, jakby były żywym dowodem na prawdziwość przekonania, że świat zawsze znajdzie sposób, by się do nich dostosować. Najczęściej rzeczywiście tak było. Han zdążył przekonać się o tym, że bezczelność otwierała więcej drzwi niż uprzejmość, improwizacja ratowała go częściej niż starannie ułożony plan, a zaskakująca pewność siebie skutecznie tuszowała momenty, w których zwyczajnie blefował. Nie oznaczało to jednak, że rzeczywistość zawsze pozostawała równie wyrozumiała. Od czasu do czasu zdarzało mu się wypowiedzieć jedno zdanie za dużo. Jeden żart, który odbijał się w rozmówcy zupełnie inaczej, niż planował. Jedną uwagę, która jeszcze chwilę wcześniej wydawała się błyskotliwa, a po kilku sekundach wracała do niego niczym bumerang, uderzając go prosto w twarz. I właśnie wtedy dopadało go uczucie, którego nie cierpiał bardziej niż kaca, nudy czy moralizatorskich wykładów swoich rodziców.
OdpowiedzUsuńZakłopotanie.
To krótkie, duszące ukłucie, kiedy własne słowa nagle przestawały należeć do niego i zaczynały żyć własnym życiem. Gdy miał ochotę cofnąć czas o kilka sekund, połknąć wypowiedziane zdanie i udawać, że nigdy nie opuściło jego ust. Były to nieliczne chwile, w których Han Yoonjae naprawdę tracił grunt pod nogami. Powodu na próżno byłoby jednak doszukiwać się w tym, że nagle brakowało mu gotowej odpowiedzi. Ten czaił się zupełnie gdzie indziej: w tym, że po raz pierwszy nie potrafił znaleźć takiej, która ocaliłaby go przed najgorszym wrogiem. Samym sobą.
Przyglądanie się temu, jak entuzjazm powoli gaśnie w oczach nieznajomego chłopaka, okazało się zaskakująco nieprzyjemne. Jeszcze przed chwilą sprawiał wrażenie spiętego, ale jednocześnie autentycznie zmotywowanego, teraz jednak coś w nim wyraźnie osłabło, jakby jedno nieostrożnie rzucone zdanie wystarczyło, by stłumić cały zapał, z którym przyszedł na to przeklęte spotkanie.
Dlaczego to musiało wydarzyć się właśnie dzisiaj?, przemknęło mu przez myśl.
Yoonjae poczuł nieprzyjemny ucisk w brzuchu. Przez krótką chwilę próbował wmówić sobie naiwnie, że to po prostu alkohol, który najwyraźniej wciąż krążył w jego żyłach, domagając się zapłaty za poprzednią noc. Że to kofeina wymieszana z dwoma kawałkami czekolady, wrzuconej do pustego żołądka. Im dłużej jednak patrzył na twarz siedzącego naprzeciwko chłopaka i słuchał jego ostrożnej propozycji, że mogą przełożyć spotkanie, jeśli Yoonjae źle się czuje, tym trudniej było mu w to uwierzyć. Chciał, czy też nie… musiał przyznać jedno. Mdłości nie miały nic wspólnego z kacem. Były jedynie konsekwencją własnych wyborów.
— Zapomnij — rzucił więc naprędce, chcąc ukryć własne poddenerwowanie. Nie pytając o pozwolenie (nie miał tego w nawyku), przyciągnął do siebie część materiałów i skupił na nich całą uwagę… A przynajmniej tę jej część, nad którą miał jeszcze jakąkolwiek władzę.
— Jakie wartości wprowadzałeś? — zapytał, przerzucając pospiesznie kartki w segregatorze. Starał się wyłapać cokolwiek. Najważniejsze informacje, główny zamysł. Jeśli miał mu pomóc, musiał zrozumieć, nad czym tak naprawdę pracowali… — Obsługa tych programów to bardziej matematyka niż sztuka. Najwięcej błędów wynika z pomyłek w obliczeniach. Albo zgubionych przecinków.
Wertował kolejne strony, nieświadomie przygryzając zębami czubek kciuka. Typowy odruch, gdy jego umysł zaczynał pracować w narzuconym mu rytmie. Coś, niezależnie od tego, jak bardzo Yoonjae starał się zepchnąć to na sam skraj umysłu, uparcie nie dawało mu spokoju. Nie rozumiał do końca, co…
— Gapisz się — stwierdził jeszcze, nie odrywając nawet wzroku od starannych zapisków w projekcie. — Mam coś na twarzy, czy po prostu tak dobrze wyglądam?
yoonjae
Yoonjae spodziewał się wielu reakcji: przewrócenia oczami, odpyskowania, sarkastycznej riposty rzuconej z podobną pewnością siebie, którą sam się teraz odznaczał. Nawet zirytowanego westchnięcia, które kazałoby mu uznać tę drobną prowokację za zakończoną sukcesem.
OdpowiedzUsuńNa pewno nie tego.
Przez krótką chwilę po prostu patrzył. Patrzył, jak policzki chłopaka niemal natychmiast oblewają się rumieńcem, jak spojrzenie zaczyna nerwowo uciekać między blatem, laptopem i jego twarzą, jak kolejne słowa rozbijają się o siebie, zanim zdążą wybrzmieć. Każda następna próba wybrnięcia z sytuacji sprawiała jedynie, że Inhan zapędzał się jeszcze głębiej we własne zakłopotanie.
To było... rozczulająco zabawne. Parsknięcie wyrwało się z niego całkowicie odruchowo. Potem drugie i zanim zdążył się zorientować, śmiał się już cicho pod nosem, bardziej do samego siebie niż z chłopaka. Nie szydził z niego, nie miał tego w zwyczaju. Bawił go sam fakt, że istnieli jeszcze ludzie reagujący w tak szczery, nieskrępowany sposób. Większość studentów na jego miejscu odbiłaby piłeczkę. Ktoś odgryzłby się złoźliwie, ktoś inny przewróciłby oczami. Inhan natomiast wyglądał, jakby naprawdę rozważał możliwość schowania się pod stolikiem i przeczekania tam do końca semestru. Było w tym coś absurdalnie ujmującego.
Co ciekawsze, własne rozbawienie działało na Hana lepiej niż kofeina ukryta na dnie torby. Jeszcze kilka minut wcześniej światło drażniło go do granic możliwości, każdy szelest wiązał się z wrażeniem wiercenia w skroniach, a organizm uporczywie domagał się łóżka. Teraz ból głowy zszedł gdzieś na dalszy plan, podobnie jak ciężar nieprzespanej nocy. Uwaga, dotąd rozproszona między zmęczeniem a irytacją, skupiła się w jednym miejscu.
— Tak łatwo cię podejść… — Uśmiechnął się szerzej. W jego głosie nie pobrzmiewała już zgryźliwość. Łatwiej było doszukać się w nim teraz czegoś lekkiego… Czegoś, co rodziło się naturalnie, gdy niespodziewanie trafiało na coś, co autentycznie poprawiało humor.
Słowa o imprezie sprawiły jednak, że na moment zamarł. Próbował odtworzyć poprzedni wieczór, ale wspomnienia przypominały pocięte fragmenty filmu, z którego ktoś usunął połowę scen. Migające światła, gęsty tłum, muzyka tłukąca się o ściany, smak alkoholu i pojedyncze twarze przewijające się przed oczami tak szybko, że żadna nie zdążyła zapisać się w jego pamięci na dłużej. Czy widział tam Inhana? Możliwe. Równie dobrze mógł rozmawiać z nim przez dziesięć minut albo minąć go bez słowa.
— Tak? — Wzruszył lekko ramionami, umyślnie ingormując na razie wzmiankę o własnym imieniu. — Wybacz, nie kojarzę cię. Ale nie traktuj tego osobiście, byłem tam tak długo, że nie pamiętam nawet tych, z którymi rozmawiałem.
Na tym temat dla niego właściwie się kończył. Prawie natychmiast wrócił do tego, co interesowało go znacznie bardziej. Pochylił się nad materiałami, odruchowo przysuwając je jeszcze bliżej siebie. Jego spojrzenie przesuwało się po kolejnych linijkach obliczeń. W takich chwilach jego umysł działał niemal automatycznie. Nie analizował każdej liczby osobno. Dostrzegał zależności, schematy, powtarzające się błędy, miejsca, w których coś przestawało do siebie pasować.
— Obliczenia... — mruknął bardziej do siebie niż do chłopaka, stukając opuszkiem palca w jedną z wartości. — Wyglądają całkiem sensownie.
Przesunął wzrok na monitor. Milczał jeszcze przez kilka sekund, aż w końcu cicho parsknął pod nosem.
— Ale program nie zwariował. — Wskazał ekran końcówką ołówka. — Ty po prostu wrzuciłeś do niego taki bałagan, że biedak próbuje go zinterpretować najlepiej, jak umie.
Uniósł kącik ust.
— Nie uczą was obsługi tego badziewia, czy olałeś temat? — zapytał jeszcze, odwracając laptopa w stronę swojego rozmówcy. — Widzisz te pola? Nie możesz wprowadzić wartości w pierwsze z nich, a resztę zostawić pustą. System potrzebuje pełnych danych, jeśli czegoś nie wypełnisz, nie zadziała poprawnie. Jeśli coś ma mieć dwanaście metrów wysokości, a masz do wypełnienia cztery pola, dodajesz tam zera. Dla przykładu. W pierwsze wpisujesz zero, w drugie również zero, w trzecie jeden, a w czwarte 2. O ile wcześniej w ustawieniach ustalisz, że trzymasz się metrów. W innym razie musisz to jeszcze poprawnie poprzeliczać na inne jednostki.
Usuńyoonie w trybie mądrali
Yoonjae nie zamierzał ukrywać, że był z siebie całkiem zadowolony. Przesunął jeszcze raz spojrzeniem po ekranie, jak gdyby chciał upewnić się, że niczego nie przeoczył, choć doskonale wiedział, że problem rzeczywiście tkwił dokładnie tam, gdzie go znalazł, i dopiero wtedy definitywnie odsunął ołówek na bok. Lubił to uczucie, ten moment, w którym coś, co dla kogoś innego przez kilka dni pozostawało nieczytelnym bałaganem, nagle zaczynało układać mu się w głowie w całkiem prostą całość; może nawet odrobinę za bardzo lubił mieć rację, zwłaszcza gdy mógł przy okazji obserwować czyjąś minę, kiedy ta racja zostawała bezdyskusyjnie potwierdzona.
OdpowiedzUsuń— No widzisz — rzucił, opierając się wygodniej o krzesło. — Żyjesz. Projekt też. Możesz przestać patrzeć na niego, jakby był czymś nie do rozgryzienia.
Dopiero wtedy zwrócił większą uwagę na Inhana, bo jego zachowanie od początku wydawało mu się jakieś... osobliwe. Nie chodziło nawet o samą nieśmiałość; Han znał ludzi wycofanych, znał tych, którzy potrzebowali kilku spotkań, zanim przestawali ważyć każde wypowiedziane słowo, ale Inhan zdawał się robić to wszystko z przesadną gorliwością. Uciekał wzrokiem, plątał dłonie, czerwienił się od zwykłego zainteresowania, jakby Yoonjae właśnie przesłuchiwał go w sprawie przestępstwa, a nie pomagał znaleźć jednego śmiesznego błędu w projekcie. Han naprawdę nie potrafił pojąć, co właściwie było w nim takiego onieśmielającego. Przecież nie gryzł. Zazwyczaj.
Kącik ust drgnął mu lekko, kiedy Inhan w końcu się przedstawił, wyciągając dłoń ponad stolikiem. Yoonjae spojrzał najpierw na nią, później na jego twarz, jakby dopiero teraz dotarło do niego, że właściwie przez cały ten czas rozmawiali ze sobą bez tego najprostszego początku. Wyciągnął rękę i uścisnął jego dłoń, krótko, pewnie, nie zdecydował się jednak wypowiedzieć tego, na czym wyraźnie zależało jego nowemu koledze.
To nie był pierwszy raz, kiedy miał wrażenie, że Inhan z jakiegoś powodu wyjątkowo interesuje się tym, jak właściwie się nazywał. Wcześniej również pojawiały się te drobne momenty, ledwie zauważalne, gdy spojrzenie kolegi zatrzymywało się na nim o sekundę dłużej, jakby próbował coś dopasować, zapamiętać albo sprawdzić. Yoonjae nie wiedział jeszcze, co dokładnie powinien z tym zrobić, ale wystarczyło, żeby jego wcześniejsze rozbawienie ustąpiło miejsca odrobinie czujności. Przechylił głowę, przyglądając mu się z cieniem uśmiechu.
— Popraw mnie, jeśli się mylę, Innie… — zaczął, z rozmysłem pozwalając sobie na przekroczenie tej granicy i zwrócenie się do chłopaka zdrobnieniem, o użycie którego nawet nie zapytał. Nie miał tego w końcu w zwyczaju. Chciał go rozgryźć. A robił to o tyle skuteczniej, o ile wcześniej strącił rozmówcę ze stabilnego gruntu. — Wydaje mi się, że próbujesz sobie coś przypomnieć. Zaczynam czuć się trochę jak twoje kolejne zadanie domowe.
Han przechylił lekko głowę i przyjrzał się Inhanowi z tym charakterystycznym dla siebie, badawczym skupieniem, jakby próbował właśnie rozgryźć znacznie ciekawszy problem niż ten, który przed chwilą poprawił na ekranie. Przez moment nic nie mówił, pozwalając spojrzeniu prześlizgnąć się po jego twarzy i zatrzymać na oczach, które zdecydowanie zbyt często uciekały gdzieś na bok. Zastanawiało go, co właściwie działo się w głowie tego chłopaka i dlaczego przy nim zachowywał się tak, jakby każda drobnostka wymagała wcześniejszego przygotowania.
— Han Yoonjae — odpowiedział jednak w końcu. Wiedział, że dłuższe milczenie mogło przysporzyć mu jedynie większych kłopotów, gdyby chłopak okazał się… zbyt ciekawski. Choć i z takimi potrafił sobie dobrze radzić. — Nie powiedzieli ci w sekretariacie?
wredusek-mode
Let’s start the show ^^
Kiedy Inhan wspomniał, że jego twarz wydawała mu się znajoma, Han przez krótką chwilę poczuł coś, czego zupełnie się po sobie nie spodziewał... napięcie, tak nagłe, że niemal fizyczne, zanim zdążył jeszcze na dobre zrozumieć, co właściwie usłyszał.
OdpowiedzUsuńNormalnie właśnie w tym momencie powinien już zacząć się tłumaczyć. Bo dokładnie tak zaczynały się wszystkie katastrofy.
Wydajesz mi się znajomy.
Widziałem cię gdzieś.
Przypominasz mi kogoś.
A potem następowało to najgorsze: zainteresowanie, kolejne pytania, próba dopasowania twarzy do nazwiska, aż w końcu Han musiał z uśmiechem zdecydowanie zbyt szerokim jak na sytuację wyrzucać z siebie coś w rodzaju: nie, nie, moja matka wcale nie grała w tej dramie, to naprawdę tylko zbieg okoliczności. Im bardziej próbował brzmieć naturalnie, tym bardziej brzmiał jak ktoś, kto właśnie przyłapany został na czymś znacznie gorszym niż posiadanie sławnej matki.
Tym razem jednak tylko uniósł brew.
Inhan wyglądał bowiem tak, jakby sam nie był pewien, czy powinien był w ogóle o tym wspominać. Siedział naprzeciwko niego z lekko zakłopotanym wyrazem twarzy i najwyraźniej już analizował, czy przypadkiem nie powiedział czegoś nieodpowiedniego.
Han parsknął cicho pod nosem. Może cała ta panika okazała się kompletnie niepotrzebna?
— Mam nadzieję, że z samych dobrych rzeczy — rzucił w końcu, przyglądając mu się z rozbawieniem. — Chociaż mam na koncie takie, z których nie jestem dumny. O nich lepiej nikomu nie wspominaj. Musiałbym się ciebie pozbyć.
Han sam nie zorientował się nawet, w którym momencie ten cały przykry obowiązek pomocy przy obsłudze programu zaczął wydawać mu się czymś znacznie przyjemniejszym, niż zakładał na początku. Nie na tyle, żeby nagle uznał, że wolałby spędzać czas tutaj niż we własnym łóżku - bez przesady - ale przynajmniej przestał co pięć minut zerkać na zegarek i zastanawiać się, jak szybko i niezauważalnie mógłby się stąd ulotnić.
Towarzystwo Inhana miało w tym wszystkim zaskakująco duży udział. Może dlatego, że chłopak, mimo całej swojej niezręczności, nie był wcale tak męczący, jak Han początkowo zakładał. Wręcz przeciwnie. Dawało się z nim rozmawiać, czasem nawet całkiem przyjemnie, a jego kolejne drobne pomyłki i niepewne reakcje stanowiły dla Hana całkiem niezłe źródło rozrywki. Nie musiał nawet specjalnie się starać, żeby go trochę podpuszczać.
A jednak ten czas nieuchronnie zbliżał się ku końcowi.
Praca nad projektem wyglądała na zakończoną, większość rzeczy była już dopięta, a z każdym kolejnym uporządkowanym elementem coraz wyraźniej docierało do Hana, że za chwilę nie będzie już żadnego powodu, aby tu zostawać.
Zresztą... nie lubił odkładać nieuniknionego.
Zebrał więc w końcu swoje rzeczy, wsuwając je po kolei do kieszeni, stanowczo zbyt niedbale, a potem podniósł się niespiesznie z miejsca. Kurtkę narzucił na ramiona, jeszcze przez chwilę nie wkładając rąk w rękawy. Przez moment zastanawiał się, czy powinien powiedzieć coś jeszcze. Jakieś zwyczajne "do zobaczenia” wydawało się zaskakująco niewystarczające, z kolei próba powiedzenia czegokolwiek bardziej konkretnego wymagałaby od niego przyznania przed samym sobą, że wcale nie miał ochoty tak po prostu kończyć tego spotkania.
Ostatecznie zrobił więc coś znacznie prostszego.
Sięgnął po jeden z ołówków leżących przy Inhanie i bez większego zastanowienia przyciągnął do siebie jego notatki. Na wolnym skrawku papieru zapisał swój numer telefonu, przesuwając ołówkiem po kartce jakby właśnie przekazywał komuś coś absolutnie oczywistego. Han lubił czuć, że jest komuś potrzebny. Może nawet bardziej, niż chciałby się do tego przyznać. Było coś przyjemnego w świadomości, że ktoś naprawdę może się do niego zwrócić, że jego obecność nie byla wyłącznie ozdobnikiem, a pomoc, której udzielał, faktycznie coś dla kogoś znaczyła. Dlatego ten numer telefonu nie wydawał mu się wcale takim wielkim gestem ot, zostawiał Inhanowi możliwość, żeby przy kolejnym problemie nie musiał szukać go przez połowę uczelni.
Usuń— Jak będziesz czegoś potrzebował, dzwoń bezpośrednio do mnie — powiedział, wsuwając czubek ołówka do ust. — Olej program studencki, szkoda na to czasu.
Dopiero wtedy spojrzał na Inhana i uśmiechnął się zaczepnie. Ten grymas miał w sobie coś z prowokacji, ale przede wszystkim rozbawienie. Han najwyraźniej już wiedział, że wystarczy odrobina pewności siebie, żeby biedny chłopak zaczął zastanawiać się, czy przypadkiem nie powiedział czegoś nie tak. Nie powinien się do tego przyznawać, ale chyba właśnie to bawiło go najbardziej.
— Tylko uprzedzam — uniósł ołówek, którym jeszcze przed chwilą pisał, i pogroził mu nim lekko, jakby właśnie ustanawiał najważniejszą zasadę ich przyszłej współpracy. — Żadnych telefonów w soboty. .... — zawahał się przez chwilę. — Ani w poniedziałki rano.
Uśmiech Hana zrobił się odrobinę szerszy.
— W pozostałe dni możesz ryzykować.
hannie
Bywał zmęczony i to cholernie. Tak było i tego dnia. Z wyścigu wrócił późno, a od samego rana Abby postanowiła zadręczać go pytaniami o najlepszy outfit na wypad do kina z koleżankami. Kompletnie nie rozumiał, po co akurat jego pytała o radę, skoro druga z sióstr spała z nią w jednym pokoju. Co on się tam znał na damskiej modzie? Tym bardziej w wydaniu tak młodych osób.
OdpowiedzUsuń— Ubierz się tak, żeby ci tyłek nie zmarzł, i daj mi spać — rzucił jedynie, naciągając na siebie koc.
Dziewczyna spojrzała na niego z dezaprobatą, po czym bezceremonialnie ściągnęła z niego okrycie.
— Ty się zachowujesz jak jakiś stary dziad, wiesz? — prychnęła, wyraźnie wkurzona, po czym wyszła, oczywiście trzaskając drzwiami.
Mężczyzna prychnął cicho pod nosem, ale zaraz podniósł się z łóżka. Przeczesał palcami potargane włosy i wszedł do zaparowanej łazienki. Zmarszczył mocno brwi, po czym wychylił głowę na korytarz.
— Jak się gotujecie żywcem, to otwórzcie łaskawie okno! Ile razy mam wam powtarzać?! — krzyknął zirytowany, samemu zaraz zabierając się za wykonanie tej czynności.
Miał na głowie wystarczająco dużo. Warsztat, rachunki i leczenie Abby, które stawało się coraz droższe. Naprawdę się starał. Kombinował, jak tylko mógł, zgłaszał ją do różnych fundacji i szukał jakiejkolwiek pomocy. Czasem się udawało, czasem nie, ale nie zamierzał się poddawać. Wyniki dziewczyny były coraz lepsze, a to dawało mu solidnego kopa do dalszego działania.
Nie przejmował się permanentnym niewyspaniem, bólem mięśni czy innymi, mniej znaczącymi pierdołami. Życie szybko go zweryfikowało. Nigdy nie było lekko i raczej nie zapowiadało się na to, żeby miało się to zmienić.
Przeprowadzka do Nowego Jorku początkowo wydawała mu się spełnieniem marzeń. Normalny dom, o którym zawsze marzył. Zdjęcie z jego barków ciężaru odpowiedzialności za młodsze rodzeństwo. W końcu życie, jakie powinien prowadzić ktoś w jego wieku, zamiast wiecznie martwić się o to, co przyniesie kolejny dzień. Nic bardziej mylnego. Szybko przekonał się, że świat nie ma mu zbyt wiele do zaoferowania.
Buntował się. I to cholernie. Tyle że nikt nie zwracał na to uwagi. A przynajmniej tak mu się wtedy wydawało. Ojciec od dawna gnił pod ziemią, matka siedziała w więzieniu, a ich opiekun zdecydowanie wolał unikać kontaktu, jak tylko mógł. Jego ciągłe awantury wcale nie poprawiały sytuacji. Teraz potrafił to przyznać, ale wtedy wydawało mu się, że jeśli tylko wystarczająco głośno krzyknie, uda mu się cokolwiek zmienić. Nie umiał inaczej. Tak wyglądała jego codzienność w Kanadzie i nie znał żadnego innego sposobu, żeby poradzić sobie z tym wszystkim, co na niego spadło.
Teraz musiał przyznać, że polubił to życie. Cholernie bał się, kiedy postanowił sam zająć się siostrami i wyprowadzić od wuja. Mieszkanie nie było piękne, ale było ich własne. To tutaj tworzyli swój dom, swoją małą historię i namiastkę spokoju. O ile w ogóle można było mówić o względnym spokoju przy dwóch dorastających dziewczynach.
Warsztat był jego odskocznią. Kiedy skupiał się na maszynach, wymianie części i dłubaniu przy silnikach, potrafił naprawdę się odprężyć. To właśnie tam zbierał myśli i zastanawiał się, co jeszcze mógłby zrobić, żeby rachunki były opłacone, w lodówce nie brakowało jedzenia, a dziewczyny miały wszystko, czego potrzebowały. No i najważniejsze – żeby nigdy nie zabrakło pieniędzy na leki. To właśnie one pochłaniały zdecydowanie największą część jego zarobków.
Sam Sebastian nie miał wielkich potrzeb. Ubrania i tak niszczyły się podczas pracy, a na wychodzenie gdziekolwiek rzadko znajdował czas. Jego jedynymi przyjemnościami były papierosy, sporadyczne wyjście z kumplami z warsztatu na piwo i zamówienie sobie pizzy z dostawą. Przy czym bynajmniej nie robił tego dla jakości samego dania, a dla uroczego kuriera, który mu tę pizzę przywoził.
Gdy tylko usłyszał ten miły dla ucha głos, przyciszył radio i wysunął się spod samochodu. Otrzepał dłonie z resztek smaru, po czym skinął głową dostawcy.
— Na szczęście jeszcze nie! — podchwycił. — Wejdziesz? Umyję tylko ręce — poprosił, zaraz kierując się w stronę warsztatowego zlewu.
UsuńSzybko opłukał dłonie, a potem wytarł je w najczystszy ręcznik, jaki udało mu się znaleźć. Dopiero wtedy podszedł do chłopaka. Oparł się tyłkiem o samochód i wyciągnął portfel, z którego zaraz wyjął należną kwotę. Oczywiście dorzucił też niewielki napiwek. Nie mógł sobie pozwolić na zbytnią rozrzutność, ale cóż, zawsze coś.
— Dużo masz jeszcze kursów? Ciemno się powoli robi — zagadnął, spoglądając na chłopaka z nieukrywanym zainteresowaniem.
No, nie dało się ukryć, że młody dostawca skutecznie przyciągnął jego uwagę. Był, cóż, cholernie przyjemny dla oka, a do tego miał w sobie coś, co sprawiało, że Sebastian zwyczajnie chciał spędzić w jego towarzystwie trochę więcej czasu.
Sebcio
Ostatnie minuty wykładu z chemii dłużyły się niemiłosiernie - i chociaż Felix starał się skupić na słowach profesora, myśli miał rozbiegane bardziej niż zwykle. Już dawno przestał notować - ręka trzymająca długopis zamarła oparta na kartce zeszytu, a oczy zatrzymały się na jednym punkcie na obrazie rzutnika. Slajdy prezentacji zmieniały się co jakiś czas, ale równie dobrze mogły pozostać takie same, bo i tak nie zauważyłby różnicy. Gdyby nie to, że sala pełna była studentów, profesor pewnie już dawno zauważyłby, jak bardzo nieobecny był Felix - ale siedzenie w środku większej grupy dawało mu nieco anonimowości, sprawiało, że nie wyróżniał się aż tak bardzo.
OdpowiedzUsuńChyba. Przynajmniej miał taką nadzieję.
Noga drżała mu pod stołem, pięta stukała rytmicznie o podłogę - tylko pięć ostatnich minut, już prawie.
Tylko pięć minut, i stąd wyjdzie.
Parę minut więcej, i zobaczy Inhana.
Nadal nie wierzył, że to się działo. Kiedy na siebie wpadli tego ranka, Felix był pewien, że musiało mu się to śnić; albo że znowu się naćpał i stojący przed nim Inhan był jedynie halucynacją. Przecież jakie były szanse, że faktycznie trafiliby na siebie całkiem przypadkiem? Że ich drogi skrzyżowałyby się?
Oczywiście, Felix miał nadzieję... liczył, że któregoś dnia miną się na korytarzu, że w tłumie studentów dostrzeże tę znajomą twarz i znów pozwoli sobie na to, by zatrzymać na niej na dłużej wzrok, że ich spojrzenia spotkają się, i Felix zobaczy ten piękny, znajomy uśmiech... Tylko tyle, bo przecież oczekiwać czegoś więcej byłoby niedorzecznością, prawda? Liczyć, że pomimo jego błędów, Inhan wciąż chciałby się z nim przyjaźnić, że ucieszyłby się na jego widok, że nie miał za złe każdej wiadomości, jaką Felix zignorował...
Nie zasługiwał na nic więcej. Zawalił, odciął się od jedynej osoby, na której mu wtedy zależało, stał najgorszą wersją siebie. Inhan nie potrzebował jego problemów w swoim życiu; wymiana uśmiechów musiała mu wystarczyć.
Ale gdy zapadał zmrok i nawet nieznośni sąsiedzi spod czwórki milkli, Felix pozwalał myślom popłynąć. Na chwilę, jego spragnione miłości serce wyrywało się zza krat - bo może Inhan tęsknił za nim tak samo bardzo, jak Felix, może gdyby na siebie wpadli, od razu wzięliby siebie w objęcia, może gdyby Felix wyszeptał: jestem w tobie zakochany, byłem od lat, Inhan odpowiedziałby: ja też, i—
Głupie. Tak bardzo, bardzo głupie, a jednak ten niewielki płomień nadziei nie gasł.
Felix nie musiał już sobie wyobrażać, jak mogłoby wyglądać ich ponowne spotkanie - bo przed oczami wciąż miał obraz patrzącego się na niego w szoku Inhana, w uszach rozbrzmiewał mu dźwięk jego głosu i pośpiesznych przeprosin, bo nie mógł teraz rozmawiać. I zaraz mieli spotkać się po raz kolejny - już za moment, już za chwilę, już...
Teraz.
Wokół, wszyscy zaczęli wstawać ze swoich miejsc; Felix też poderwał się na nogi, zarzucił torbę na ramię i szybkim krokiem skierował do wyjścia. Serce waliło mu w piersi nienaturalnie mocno - to działo się naprawdę, to działo się naprawdę, to działo się naprawdę.
Na sekundę, Felix zgubił krok.
To działo się naprawdę.
W jednej chwili, wcześniejszą ekscytację zdominowały nerwy - cholera, co Inhan w ogóle sobie o nim pomyśli? Przecież w niczym nie przypominał już tego dzieciaka, który wyjeżdżał do Nowego Jorku, zmienił się pod każdym możliwym względem, w wielu aspektach na gorsze. Czy Inhan w ogóle polubi tę jego nową wersję? Co jeśli nie będzie chciał się z nim spotkać już nigdy więcej? Może nie spodoba mu się to, jak inaczej Felix wygląda - cholera, po co wplatał we włosy tyle warkoczyków tego ranka, to był głupi pomysł, idiotyczny wręcz—
Na końcu korytarza Felix dostrzegł znajomą sylwetkę.
UsuńWszystkie myśli zatrzymały się, a oddech utknął gdzieś w okolicy gardła.
Kim Inhan wyglądał jeszcze piękniej, niż Felix go pamiętał. Przez te sześć lat twarz zdążyła mu wysmukleć, a z policzków zniknęły resztki pucołowatości; spojrzenie zdawało się jeszcze bardziej intensywne, nawet w swojej obecnej niewinności; usta wydawały się pełniejsze.
W jego oczach, Kim Inhan zawsze był piękny; i nawet sześć lat rozłąki nie sprawiło, że gnieżdżące się w Felixie uczucia do niego straciły na mocy.
— Innie. — Zdrobnienie samo wyrwało się z jego ust, gdy stanął już przy Inhanie, a ton głosu zdradzał zachwyt i niedowierzanie. To działo się naprawdę. — Nie mogę uwierzyć... minęło tyle czasu...
Słowa plątały mu się - żałośnie, w sposób tak bardzo dla niego nienaturalny. Felix zawsze miał coś do powiedzenia - nawet w sytuacjach, gdy nie wiedział dokładnie, jak się zachować, potrafił gadać, gadać i gadać, i doprowadzać resztę towarzystwa do szaleństwa. Oczywiście, że to właśnie teraz, gdy zależało mu najbardziej, by zrobić dobre wrażenie, żaden dźwięk nie wydobywał się z jego krtani - tylko przy Inhanie.
Felix wziął głęboki wdech w nadziei, że choć trochę uspokoi rozszalałe serce.
— Bardzo się cieszę, że na siebie wpadliśmy — powiedział w końcu, i nieco ciszej dodał: — Tęskniłem za tobą. Jak się masz? Co się działo przez te wszystkie lata?
Felix chciał wiedzieć o wszystkim, co wydarzyło się w życiu Inhana odkąd ich ścieżki się rozeszły; ale stres, że to może być jedyna taka okazja, by się wszystkiego dowiedzieć, nie znikał, odkąd tylko się w nim obudził.
twoja felusia najdroższa 😘
Przyjął pizzę od dostawcy, uśmiechając się do niego lekko. Tak naprawdę nie należał do zbyt miłych ludzi, przynajmniej w stosunku do obcych. Mało go obchodzili i nie widział większego powodu, żeby udawać, że jest inaczej. W telewizji często słyszał te wszystkie psychologiczne pierdy o empatii, wyrozumiałości i patrzeniu na drugiego człowieka przez pryzmat tego, co akurat przeżywa. Podobno każdy nosił na swoich barkach jakiś ciężar, a odrobina życzliwości potrafiła zdziałać cuda. Być może. Sebastian jednak niespecjalnie miał ochotę przekonywać się o tym na własnej skórze.
OdpowiedzUsuńKompletnie się z tym nie zgadzał. Nie interesowało go, czy ktoś właśnie nie dostał się na wymarzone studia, rozstał się z partnerem albo pochował rodzica czy ukochaną rybkę. Brzmiało to brutalnie, ale naprawdę miał to gdzieś. Sam nie raz musiał zbierać się z podłogi i jakoś funkcjonować dalej, nawet kiedy miał ochotę rzucić wszystko w cholerę. Nikt nie przychodził wtedy z magicznym rozwiązaniem jego problemów, więc nie czuł potrzeby, żeby teraz pochylać się nad cudzymi. Każdy miał swoje życie i swoje zmartwienia. On miał wystarczająco dużo własnych, żeby jeszcze dokładać sobie do tego cudze.
Zazwyczaj trzymał się więc swojej maski obojętności. Czasami wystarczyło kilka oschłych słów, innym razem odpowiednio nieprzyjemne spojrzenie, żeby dać komuś do zrozumienia, że nie ma ochoty na pogawędki. Nie musiał być lubiany. Wystarczyło, że ludzie nie wchodzili mu w drogę i nie zawracali głowy, kiedy miał coś ważniejszego do roboty. Jedynymi osobami, dla których potrafił schować tę swoją szorstkość do kieszeni, były młodsze siostry. Dla nich potrafił być cierpliwy, troskliwy i wyrozumiały, choć nawet one regularnie doprowadzały go do szewskiej pasji. Reszta świata musiała sobie radzić sama.
Z Inhanem to jednak zupełnie inna historia. W końcu chłopak był tylko dostawcą. Sebastian nie miał żadnego obowiązku prowadzenia z nim rozmów, a tym bardziej zatrzymywania go po pracy. Zwykle, kiedy pod drzwi warsztatu podjeżdżał ktoś inny, ograniczał się do odebrania zamówienia, zapłacenia. Koniec. Żadnego zainteresowania, żadnych pytań o samopoczucie czy plany na wieczór. Nie widział w tym niczego złego. Przecież nie zamawiał pizzy po to, żeby nawiązywać nowe znajomości.
Tyle że Inhan zwyczajnie wpadł mu w oko. I to na tyle, że Sebastian zaczął znajdować powody, by przeciągać te krótkie spotkania choćby o kilka minut.
Nie był typem faceta, który marzył o wielkiej miłości, wspólnym mieszkaniu i niedzielnych śniadaniach we dwoje. Nie planował budować z kimś przyszłości, rozmawiać godzinami o uczuciach ani zastanawiać się, co właściwie oznaczało czyjeś milczenie. Związki wydawały mu się cholernie upierdliwą sprawą, wymagającą znacznie więcej czasu i zaangażowania, niż był gotów zaoferować. Miał już wystarczająco dużo odpowiedzialności na głowie, żeby dobrowolnie dokładać sobie kolejną. Nie potrzebował nikogo, kto oczekiwałby od niego deklaracji, planów czy obietnic, których być może i tak nie potrafiłby dotrzymać.
Inhan miał jednak w sobie coś, co sprawiało, że mężczyzna nie potrafił przejść obok niego obojętnie. Może chodziło o tę jego nieporadność, może o sposób, w jaki się zachowywał, a może po prostu o urok, którego najwyraźniej sam nie był świadomy. Był przyjemny dla oka, trochę nieśmiały, a przy tym na swój sposób niewinny. I właśnie to ostatnie szczególnie przyciągało uwagę Sebastiana. Było w nim coś, co budziło ochotę, żeby podejść bliżej, sprawdzić, co kryje się pod tą uroczą powierzchownością i jak daleko można się posunąć, zanim chłopak w końcu przestanie patrzeć na niego tak niewinnie.
Nie zamierzał oczywiście rozkładać tego zainteresowania na czynniki pierwsze. Nie był psychologiem i nie miał najmniejszej ochoty bawić się w analizowanie własnych zachowań. Podobał mu się chłopak, chciał spędzić z nim trochę czasu i tyle. Reszta mogła się jakoś ułożyć.
Albo i nie. Nie widział powodu, żeby już na samym początku zastanawiać się nad konsekwencjami.
UsuńDlatego, kiedy tylko nadarzyła się okazja, postanowił z niej skorzystać. Nie musiał nawet szczególnie kombinować. Wystarczyło kilka odpowiednio dobranych słów, odrobina zainteresowania i propozycja, której raczej trudno byłoby odmówić. Przynajmniej taką miał nadzieję.
— Tak? To pewnie głodny jesteś — zaczął, przyglądając mu się z lekkim rozbawieniem.
W jego głowie niemal od razu pojawił się pomysł, który uznał za całkiem niezły. Miał przecież pod ręką samochód, który nadawał się do testów, a siedzenie w warsztacie przez resztę wieczoru nie wydawało mu się już aż tak kuszącą perspektywą. Zwłaszcza jeśli mógł spędzić ten czas w znacznie przyjemniejszym towarzystwie. Poza tym jazda samochodem była jedną z niewielu rzeczy, które naprawdę pozwalały mu odetchnąć. Silnik, droga i muzyka grająca w tle. Żadnych rachunków, żadnych problemów, żadnego zastanawiania się, jak poskładać to wszystko do kupy. Przynajmniej przez chwilę mógłby zapomnieć o całym tym gównie, które czekało na niego po powrocie do domu.
— Mam auto do testów, całkiem fajne — podjął, opierając się wygodniej o karoserię. W jego głosie pobrzmiewała swoboda, jakby proponowanie wspólnych wieczornych przejażdżek dostawcom pizzy było czymś, co robił na porządku dziennym. — Może masz ochotę się przejechać w jakieś fajne miejsce i zjeść tę pizzę razem? — zaproponował, unosząc lekko kącik ust. — Odwiozę cię potem do domu.
Posłał mu szeroki, nieco zaczepny uśmiech, po czym na moment zamilkł, dając chłopakowi czas na odpowiedź. Nie chciał od razu zasypywać go kolejnymi słowami, choć kusiło go, żeby dorzucić jakiś żart albo rzucić komentarz, który rozładowałby ewentualne napięcie. Wolał jednak zobaczyć, jak Inhan zareaguje na samą propozycję.
Nie zamierzał przecież naciskać. Nie musiał. Wystarczyło, że zostawi mu otwarte drzwi, a sam przekona się, czy chłopak zechce przez nie przejść. A Sebastian? Cóż, on już zdążył uznać, że wieczór zapowiada się znacznie ciekawiej, niż jeszcze kilka minut temu mógł przypuszczać.
Seba
W ostatnim czasie Sebastian miał słabość do uroczych, niewinnych chłopców. Takich, którzy sprawiali wrażenie nieco zagubionych, a przy tym byli uprzejmi i słodcy do tego stopnia, że aż chciało się sprawdzić, czy za tą niewinnością kryje się coś więcej. Inhan zdecydowanie wpisywał się w ten typ. Był uroczy, lekko nieporadny, ale przy tym niezwykle grzeczny, a to połączenie miało w sobie coś, co skutecznie przyciągało uwagę Sebastiana. Coś, czemu trudno było mu się oprzeć.
OdpowiedzUsuńA do tego te nogi.
Nie dało się ukryć, że zwrócił na nie uwagę już jakiś czas temu. Długie, zgrabne, zdecydowanie warte tego, żeby zawiesić na nich wzrok nieco dłużej, niż wypadało. Najlepsze było jednak to, że Inhan raczej nie wyglądał na kogoś, kto zdawał sobie sprawę z własnej atrakcyjności. Nie sprawiał wrażenia, jakby świadomie wykorzystywał swoje atuty, żeby przyciągać spojrzenia, a może po prostu nie miał pojęcia, jaki efekt potrafił wywołać u innych. Sebastianowi ta myśl wyjątkowo przypadła do gustu. Zwłaszcza że wyobraźnia podsuwała mu już kilka całkiem interesujących scenariuszy, w których te piękne nogi oplatałyby jego ciało. I, cholera, zdecydowanie nie miałby nic przeciwko temu, żeby kiedyś przekonać się, jak takie wyobrażenia wypadają w rzeczywistości.
Ta niepewność, być może nawet lekka naiwność, zwyczajnie go ciekawiła. Sprawiała, że miał ochotę spędzić z chłopakiem trochę więcej czasu, poznać go lepiej i sprawdzić, czy poza uroczym uśmiechem i nienagannymi manierami kryło się coś jeszcze. Nie zamierzał od razu robić z tego wielkiej sprawy. Nie szukał miłości ani kolejnego powodu do komplikowania sobie życia. Chciał po prostu miło spędzić wieczór. A przecież ostatecznie mógł mieć z tego życia coś więcej niż tylko pracę, stres i nieustanne liczenie pieniędzy na rachunki, prawda?
Kiwnął głową, potwierdzając, że to właśnie z nim chciał spędzić wieczór. Na jego ustach pojawił się przy tym lekki, rozbawiony uśmiech. Nie było w nim jednak ani krzty kpiny czy złośliwości. Przeciwnie, miał w sobie coś wyjątkowo sympatycznego, niemal łagodnego. Taki widok nie trafiał się często, bo Sebastian nie należał do ludzi, którzy rozdawali uśmiechy na prawo i lewo. Większość osób musiała zadowolić się jego obojętnym spojrzeniem albo kilkoma oschłymi słowami. Inhan najwyraźniej miał szansę zobaczyć nieco inną stronę jego osobowości.
Pozostawało tylko pytanie, czy chłopak się zgodzi. Sebastian miał szczerą nadzieję, że tak. Oczywiście, mógł zostać w warsztacie, pogrzebać jeszcze trochę przy silniku albo samemu wybrać się na przejażdżkę, żeby sprawdzić, jak samochód zachowuje się na drodze. Nie brakowało mu zajęć, a tym bardziej rzeczy, którymi mógł zająć sobie ręce. Tyle że żadna z tych opcji nie wydawała się już tak kusząca, skoro mógł zabrać ze sobą tego uroczego chłopaka i przy okazji umilić sobie wieczór.
Domyślał się jednak, że Inhan nie należał do osób, które po kilku minutach znajomości rzucały się w wir szalonych przygód. Wyglądał raczej na kogoś, kto potrzebował czasu, żeby się oswoić, a już na pewno nie sprawiał wrażenia szczególnie otwartego na przesuwanie granic przy pierwszej nadarzającej się okazji. Sebastian nie zamierzał więc zakładać, że tego wieczoru wydarzy się cokolwiek więcej niż wspólna przejażdżka i rozmowa przy jedzeniu. Choć, rzecz jasna, nie oznaczało to, że nie mógł liczyć na miłą niespodziankę. Kto wie? Może chłopak okaże się znacznie mniej nieśmiały, niż początkowo przypuszczał.
— Dlaczego miałoby mi przeszkadzać? Sam zaproponowałem — skomentował z rozbawieniem, kręcąc przy tym głową.
Zaraz odbił się od samochodu i wyprostował, jeszcze raz mierząc Inhana spojrzeniem. Nie spieszył się szczególnie. W końcu mieli przed sobą cały wieczór, a Sebastian nie widział powodu, żeby od razu gdziekolwiek pędzić. Zwłaszcza że towarzystwo miał wyjątkowo przyjemne dla oka.
— A co? Nie zabrałbym cię na przejażdżkę złomem, nie martw się — zaśmiał się cicho. — Chodź, stoi tam — dodał, wskazując ruchem głowy w stronę samochodu.
Po drodze zgarnął jeszcze kluczyki, obracając je niedbale między palcami. Przy okazji odruchowo sprawdził, czy sam wyglądał odpowiednio dobrze. Nie żeby szczególnie musiał się tym przejmować. Sebastian nie miał większych powodów do kompleksów, a już na pewno nie należał do facetów, którzy nie potrafili spojrzeć na siebie w lustrze bez szukania kolejnych niedoskonałości. Dbał o siebie na tyle, na ile pozwalał mu czas, choć nie miał zamiaru wydawać pieniędzy na wymyślne zabiegi czy drogie karnety na siłownię. Zamiast tego wolał rozładowywać napięcie i złość na prowizorycznych siłowniach, gdzie nikt nie zawracał mu głowy, a sprzęt nie musiał błyszczeć, żeby spełniać swoje zadanie. Trochę wysiłku, kilka porządnych serii i od razu łatwiej było mu zebrać myśli.
UsuńPo kilku krokach zatrzymał się przed sportowym, bordowym autem. Karoseria przyciągała wzrok, a sam samochód prezentował się na tyle dobrze, że Sebastian nie mógł powstrzymać zadowolonego uśmiechu. Lubił takie maszyny. Miały w sobie coś, co sprawiało, że człowiek odruchowo chciał sprawdzić, na co je stać. A skoro nadarzała się okazja, żeby przetestować silnik na drodze, zamierzał z niej skorzystać.
Spojrzał na Inhana, wyraźnie zadowolony z efektu.
— I co? Zadowolony? — spytał, unosząc lekko brwi.
Nie czekając zbyt długo, otworzył samochód i ruszył w stronę pasażera.
— Jeśli tak, to pakuj się do środka — mruknął, po czym odłożył karton z pizzą na tylne siedzenie. — Przebiorę się i zaraz przyjdę.
Zostawił chłopaka przy samochodzie i sam szybko skierował się do szafki stojącej w kącie warsztatu. Nie zamierzał przecież wybierać się na wieczorną przejażdżkę w roboczym kombinezonie, przesiąkniętym zapachem oleju i smaru. Ściągnął go sprawnie, zastępując zwykłymi jeansami i bluzą. Potem jeszcze szybko przemył dłonie i twarz, próbując pozbyć się śladów całego dnia pracy. Na koniec sięgnął po perfumy i spryskał nimi szyję oraz nadgarstki.
Rzucił jeszcze okiem na swoje odbicie, poprawił włosy i uznał, że tyle powinno wystarczyć. Nie wybierał się przecież na żadną cholerną randkę. Przynajmniej oficjalnie.
Zadowolony z efektu, wrócił do samochodu i zajął miejsce za kierownicą. Zerknął na Inhana, posyłając mu kolejny lekki uśmiech, po czym przekręcił kluczyk w stacyjce. Silnik zamruczał cicho, a Sebastian niemal odruchowo położył dłoń na kierownicy, jakby już sam ten dźwięk pozwalał mu odetchnąć po całym dniu.
— Gotowy?
Sebcio
Wiedział, co robił. Miał nadzieję, że chłopak, mimo swojej niewinności, postanowi zawiesić na nim wzrok. Specjalnie przeciągał ten moment, choć nie musiał się przy tym jakoś szczególnie starać. Jeśli Inhan będzie na tyle otwarty, sam będzie mógł zobaczyć więcej. I zdecydowanie dokładniej. Sebastian był ciekawy, czy chłopak poświęcił tę chwilę na to, by zawiesić na nim oko. I czy podobało mu się to, co miał przed sobą.
OdpowiedzUsuńOczywiście mógłby zapytać wprost. W wielu relacjach bywał aż nazbyt bezpośredni, jednak przeczuwał, że ten słodki chłopak mógłby się wystraszyć takiej otwartości. A to z kolei wydawało się Sebastianowi nad wyraz interesujące. Lubił wyzwania. Chciał gonić tego króliczka, powoli sprawdzając, jak daleko może się posunąć, zanim ten zdecyduje się uciec.
Przyjrzał się dokładnie chłopakowi, a na jego twarzy pojawił się delikatny, zadowolony uśmiech. Dostrzegł te śliczne rumieńce, które zdecydowanie pasowały Inhanowi. Wong musiał przyznać, że ten delikatny chłopak naprawdę przypadł mu do gustu. I chciał go. Po prostu. Nie wiedział jedynie, w jaki sposób powinien to rozegrać. Nie był fanem związków, nie lubił całej tej skomplikowanej otoczki i zobowiązań, które zwykle się z nimi wiązały. Z drugiej strony czasami zastanawiał się, jak to właściwie jest wrócić do domu i po prostu usiąść obok kogoś bliskiego. Bez żadnych gierek, bez konieczności udawania, że wszystko jest w porządku. Oczywiście takie myśli szybko odsuwał od siebie, spychając je gdzieś głęboko, w odmęty własnej świadomości. Nie zamierzał się nad nimi zastanawiać. Nie teraz.
— W takie fajne miejsce. Niezbyt daleko, żeby nam pizza nie wystygła — oznajmił z zadowoleniem i puścił chłopakowi oczko.
Droga faktycznie nie zajęła im zbyt dużo czasu, a Sebastian, gdzie tylko mógł, chętnie prezentował możliwości samochodu. Uwielbiał to. Adrenalinę, charakterystyczny ryk silnika i uczucie, kiedy świat szybko przemykał mu w lusterku. W takich chwilach nie musiał myśleć o niczym innym. Liczyła się tylko droga, moc pod maską i ta przyjemna świadomość, że miał pełną kontrolę nad maszyną.
Gdy w końcu dotarli na miejsce widokowe, Sebastian znalazł wolne miejsce parkingowe. Na ulicy stało już kilka aut, ale przecież nikomu to nie przeszkadzało. Nie planował żadnych bardziej intymnych ekscesów. Przynajmniej na razie. Chciał jedynie zrobić na chłopaku lekkie wrażenie i trochę wybadać sytuację. Ostatecznie tak słodki chłopak mógł już być zajęty. Wcale by się nie zdziwił.
Przyciszył lekko radio, po czym zerknął na Inhana.
— I jak? Podobała ci się przejażdżka? — spytał z wyraźnym zadowoleniem.
Miał nadzieję, że tak. W końcu właśnie o to chodziło. Chciał pokazać mu coś, co sam uwielbiał, i przy okazji sprawdzić, czy chłopak podzielał choć odrobinę jego entuzjazmu.
Powoli wysiedli z auta. Na zewnątrz robiło się już chłodno, więc Sebastian wyciągnął swoją kurtkę, którą wcześniej rzucił na tylne siedzenie, i podał ją chłopakowi.
— Nie chcę, żebyś przeze mnie się rozchorował — powiedział, po czym wyjął również pizzę.
Rozłożył wszystko na masce samochodu, o którą zaraz się oparł. Przed nimi rozciągał się przyjemny widok na miasto rozświetlone nocnym życiem. Sebastian lubił takie nocne krajobrazy. Przypominały mu o ogromie miejsca, w którym przyszło mu mieszkać. O tym, jak wiele działo się dookoła i jak niewielką częścią tego wszystkiego był on sam. W pewnym sensie pozwalało mu to zachować dystans do wszystkiego, co działo się w jego życiu. Na chwilę zapomnieć o obowiązkach, problemach i nieustannym poczuciu, że zawsze miał coś do załatwienia.
— To co? Opowiedz mi trochę o sobie. Chciałbym cię poznać — oznajmił szczerze, biorąc kawałek pizzy i przysuwając go do ust. Zaraz odgryzł spory kęs, nie odrywając przy tym wzroku od chłopaka.
Seba