Ryan Kim
Nie planował zostać twarzą, którą codziennie przewijają tysiące ludzi. Do Stanów przyleciał z rodziną z myślą o studiach, nowym początku i życiu, które miało być zwyczajne. Potem świat nagle zwolnił. Pandemia zamknęła wszystkich w czterech ścianach, a on, bardziej z nudy niż z ambicji, zaczął wrzucać do internetu fragmenty swojej codzienności. Krótkie vlogi, spontaniczne żarty, wyzwania, momenty z życia, a pomiędzy tym wszystkim coraz częściej także taniec, który z czasem stał się jedną z jego największych pasji. Nigdy nie próbował kreować idealnego wizerunku. Po prostu dobrze czuł się przed kamerą, a ludzie polubili jego naturalność.
Zanim zdążył się obejrzeć, liczby przestały być tylko liczbami. Zyskał rozpoznawalność, współprace i życie, z którego dziś spokojnie się utrzymuje. Dla większości odbiorców jest uśmiechem na ekranie, chłopakiem, który potrafi rozbawić, zarazić energią i sprawić, że nawet zwykły dzień wydaje się odrobinę lżejszy. Rzadko pokazuje, ile kosztuje go zachowanie tej pozytywnej energii.
Bo choć dla wielu jest inspiracją, dla innych pozostaje wygodnym celem. Zbyt delikatne rysy twarzy, zbyt miękkie spojrzenie, zbyt mało męski, zbyt... cokolwiek akurat komuś przeszkadza. Do tego Koreańczyk żyjący w obcym kraju i chłopak, który nigdy nie uważał swojej orientacji za coś, co powinien ukrywać. W internecie wystarczy jeden z tych powodów, by ktoś uznał, że ma prawo go ocenić. On zebrał je wszystkie.
Mógłby nauczyć się odpowiadać złośliwością na złośliwość. Mógłby udawać kogoś twardszego, głośniejszego albo bardziej obojętnego. Nigdy tego nie zrobił. Nie dlatego, że hejt go nie dotyka, bo tak nie jest. Są dni, kiedy czyta za dużo, myśli za długo i zbyt mocno bierze do siebie słowa ludzi, którzy nawet go nie znają. Mimo to następnego dnia znów naciska opublikuj.
Nie próbuje udowodnić światu, że jest inny. Że jest wystarczająco męski, wystarczająco odważny czy wystarczająco silny. Wystarcza mu świadomość, że jest sobą. I choć czasem bywa to najtrudniejszą rolą, jaką przyszło mu odegrać, nie zamieniłby jej na żadną inną.
[Hejo, hej! Powitam, żeby nie było, że w tych okropnych plotkach o braku szacunku jest cokolwiek szczerego! <3
OdpowiedzUsuńPiękny pan tam do góry (i to nie tylko wizerunkowo!). Mega mnie ciekawi koncept influ na obczyźnie, bo to daje tak ogromne pole do popisu, praktycznie w każdą ze stron. ]
Yosso, Sunoo i ktosiek w fazie tworzenia
[movin', comin', lovin', yeah yeah yeah 💃🏼 jejku, jaki on jest fajny! nie tylko z very obvious for me reason, ale naprawdę kartę czyta się bardzo przyjemnie i chce się go bliżej poznać! Mnie już się nad głowa zapaliła żaróweczka, więc jeśli tylko masz ochotę i cierpliwość (bo dalej się rozkręcam bo dłuższej przerwie), to zapraszam 💖]
OdpowiedzUsuńAri, reszta gromady dalej pod znakiem zapytania
[przykład, że warto byłoby wstawiać te taneczne tiktoki w trakcie pandemii... 😔 /żarcik oczywiście Namgi, Woosung i Yechan
OdpowiedzUsuń[HALO CO TU SIĘ STAŁO
UsuńJA TU WYPOCINY ZROBIŁAM A TU SIĘ USUNĘŁO WSZYSTKO!!!!!!!!!!!!!!
pisałam oczywiście, że kartę czytało się z łatwością i zgadzam się z poprzednikami oraz czekam co tu się zgotuje w życiu Sehyuna...
jestem sama zalatana zawalona troszkę, więc wolę nie zostawiać pustych obietnic, ale bardzo chętnie będę podglądać i zawsze jestem mimo wszystko otwarta, nawet na luźne, drugoplanowe relacje przyszłościowe<3]
Namgi, Woosung i Yechan jeszcze raz dzbany......
[ Hej, cześć!
OdpowiedzUsuńJaki on jest piękny, to nigdy nie ulegnie zmianie 🫠 Natomiast twój Pan również jest ciekawy, naprawdę to ciekawe jak jedna przypadkowa rzecz może zmienić życie… dobrze, że my się w życiu wiedzie i proszę wszyscy się odczepić od naszego tiktokera!
Moja gromadka jest trochę rozsiana po świecie i po roboczych, ale zapraszam oczywiście 😊 ]
Danielle, Soyoung, Jackson, Mingi w roboczych i pewien ktoś dopiero się tworzący
Rutyna nigdy nie była nieproszonym gościem w jego życiu, czymś, co przeszkadzało mu w codziennym funkcjonowaniu bądź wywoływało frustrację – wręcz przeciwnie. W świecie, w którym większość poszukiwała nowych doznań, Junseo kochał swój ład, skład, monotonność i kontrolę, jaką czuł nad własnym losem, gdy wszystko odbywało się zgodnie z planem. Zapchany grafik sprawiał, że naprawdę czuł, jak krew pulsuje w jego żyłach, a z dnia na dzień motywacji przybywało, co jedynie utwierdzało go w przekonaniu, że to, co robił, było właściwe. Każda sekunda była na wagę złota, szczególnie gdy zegar tykał, a on miał coś do udowodnienia. Dlatego miał wielki szacunek do czasu – nie tylko swojego, ale również innych. Był w stanie poświęcić kilka godzin snu i zastąpić je czarną kawą, jeśli było to równoznaczne z porannym spotkaniem, na którym mu zależało. Niejednokrotnie odkładał posiłki na później, byle tylko doszlifować choreografię przed zamknięciem studia. Żmudne, zbyt wymagające – z takimi określeniami spotykał się niemalże codziennie, szczególnie gdy kolejny raz machał ręką na zaproszenie na piwo czy spotkanie z niewielką grupą ludzi, z którymi zdołał zbudować koleżeńskie relacje w przeciągu ostatniego miesiąca spędzonego w Nowym Jorku.
OdpowiedzUsuńDzisiaj było więc bardzo podobnie – pobudka, nim pierwsze promienie słońca wpadły do niewielkiej kawalerki, którą przez kolejne kilka miesięcy miał zaszczyt nazywać domem. Półgodzinny bieg wokół pobliskiego parku, podczas którego zawsze mijał się z uroczą staruszką i jej równie rozkosznym beaglem. Chłodny prysznic zaraz po powrocie, szybkie śniadanie, które – przygotowane noc wcześniej – już czekało na niego w lodówce i nim na zegarku wybiła dziewiąta, ten już był w drodze na metro, które miało wysadzić go w okolicach wytwórni, z którą dane mu było współpracować.
Był podekscytowany tym spotkaniem – nazwisko jednego z renomowanych producentów naprawdę miało widnieć tuż obok jego, a on tylko czekał na zielone światło, by wejść do studia i ponownie zacząć nagrywki. Wiedział, że nie odbędzie się to dzisiaj – miał się tam zjawić, by obgadać kilka szczegółów i dopiąć formalności na przysłowiowy ostatni guzik – ale wszystko ruszyło do przodu, aż ponownie nie stanęło w miejscu.
Cześć, Junseo dzwoniło w jego uszach przez kolejne kilka minut, mimo że blondyn zdążył opuścić pomieszczenie. Park nie chciał się złościć ani zaplątywać swoich myśli czymś, co przyprawiało go o frustrację, ale ciężko było wyzbyć się negatywnych emocji, kiedy komuś wszystko przychodziło z tak ogromną łatwością.
Jeśli Jun miałby być szczery, tak naprawdę nie wiedział, z jakimi trudnościami mógłby zmagać się Ryan – te na pewno istniały – jednak brunet nie miał zamiaru zaprzątać tym swojej głowy. To, co widział, wystarczyło, by wyrobił sobie na temat Kima opinię, i nie była ona zbyt przychylna. Blondyn posiadał kontakty, o których Junseo nawet nie śmiał śnić, miał rozpoznawalność i wiernych fanów, no i miał też talent – a to chyba irytowało Junseo najbardziej. Te kilka razy, kiedy scrollował profil Ryana, jego palec zawsze zawisał nad filmikami ze studia. Płynność ruchów, rytm, w jakim jego ciało poruszało się do muzyki, ogromna kontrola nad każdym ruchem – to nie była jedynie wyćwiczona technika, a pasja wyczuwalna nawet przez ekran telefonu. Ale tego Park nigdy nie przyznałby na głos. Więc zamiast tego wolał posyłać w kierunku blondyna mordercze spojrzenia. Zupełnie tak jak teraz, kiedy po opuszczeniu pokoju, w którym odbywało się spotkanie – zakończone przed czasem, zasługa nikogo innego, a właśnie Ryana – Junseo wbił w niego swoje czekoladowe tęczówki.
— Wiem, że pewnie ciężko Ci w to uwierzyć, ale nie każdy może od tak wparować sobie za te drzwi — tu palcem wskazał za siebie. — Co poniektórzy czekają na to tygodniami.
UsuńJunseo opuścił ze zrezygnowaniem głowę i zacisnął powieki. Zdawał sobie sprawę z tego, że kłótnia z Ryanem mogła wywołać więcej złego niż dobrego. Blondyn był od niego starszy i chociażby z tego powodu Junseo powinien okazać mu trochę szacunku – jedno słowo do swojego ojca i żadne kolejne spotkanie w wytwórni nie miałoby miejsca – ale był tak cholernie zły, że przez chwilę zapomniał, gdzie był, i pozwolił emocjom przejąć kontrolę. Westchnął ciężko ze zrezygnowaniem, wyprostował się i z zaciśniętą szczęka ponownie spojrzał na stojącego przed nim chłopaka. Miał ochotę wyrzucić z siebie, coś na temat uprzywilejowania, dodać, że Ryan mógłby oznajmić swoją obecność w recepcji i zaczekać na koniec spotkania, albo chociażby zapukać. Żadne z tych słów nie opuściło jego ust.
— Albo najlepiej zapomnij, że cokolwiek powiedziałem. — dodał nieco ciszej, spojrzeniem błądząc po twarzy Ryana, jakby chciał wyczytać z niej, czy chłopak choć trochę poczuwał się do winy.
hating you, is my new favourite hobby
Tak naprawdę nie wiedział, czego mógłby spodziewać się ze strony Ryana. W końcu tak naprawdę nigdy nie przeprowadzili ze sobą żadnej dłuższej dyskusji – ta dzisiejsza była nowym rekordem w porównaniu z dotychczasowym cześć rzuconym na korytarzu. Czy więc zaskoczyły go wysokie mniemanie oraz bezczelność ze strony blondyna? Ani trochę. Zresztą, co innego mógł reprezentować sobą ktoś jego pokroju? Ktoś wykreowany na potrzeby wielkiego świata Internetu, gdzie każdy kolejny uśmiech był wyreżyserowanym przedstawieniem, a autentyczność pozostawała za zamkniętymi drzwiami, a nie przed obiektywem kamery. Właśnie tak Junseo tłumaczył sobie różnicę pomiędzy tym, czego właśnie doświadczał, a internetową osobowością blondyna. To nie tak, że brunet śledził jego działalność w social mediach, ze zniecierpliwieniem oczekując kolejnego vloga czy posta, ale głupi algorytm miał to do siebie, że lubił podrzucać mu konto chłopaka, a ciekawość czasem wygrywała. Powinien go zablokować i nie nabijać mu wyświetleń – i to też miał w planach, szczególnie po dzisiejszej konfrontacji. Im mniej miał go mieć w swoim otoczeniu, tym lepiej.
OdpowiedzUsuń— Nie mam zamiaru dokładać do twojego i tak przerośniętego ego, prosząc cię o pomoc — syknął przez zęby, pochylając się nieco nad blondynem. Co nie było wyzwaniem, bo był od niego o dobre kilka centymetrów wyższy.
Z minuty na minutę Kim tylko dokładał mu amunicji. Junseo nie mógł pojąć logiki, jaką kierował się Ryan. Czy naprawdę był na tyle głupi, by pomyśleć, że jego oferta zostanie pozytywnie odebrana? A może posiadał kompleks zbawiciela, chorą chęć kontroli nad życiem innych, chęć niesienia pomocy, byle tylko samemu poczuć się lepiej? Cokolwiek to było, Park nie był zainteresowany. Wszystko, co dotychczas osiągnął, było efektem jego ciężkiej pracy. To nie tak, że był przeciwny znajomościom – wiedział, jakimi prawami rządzi się przemysł rozrywkowy i z czym czasem wiąże się przetrwanie w tym światku – ale poniżenie samego siebie nie wchodziło w grę.
— Zawsze jesteś takim dupkiem, czy to zarezerwowane tylko dla tych, którzy nie padają ci do stóp? — Sam postanowił być bezczelny, bo dlaczego miałby być gorszy? Uniósł brwi, a ramiona skrzyżował na piersi, zupełnie jakby swoimi słowami i mową ciała rzucał Ryanowi wyzwanie. Skoro został wyprowadzony z równowagi, nie miał zamiaru pozostawać mu dłużny – nawet jeśli jego zachowanie było w tej chwili na poziomie hormonalnego nastolatka.
wanna fight?
Z jego krtani wydobył się cichy, gardłowy jęk niedowierzenia, bo czy sytuacja, w której właśnie przyszło mu się znaleźć, nie przypominała jakiegoś głupiego żartu? Junseo zaczął nawet rozważać, czy Ryan nie miał gdzieś ustawionej kamery. Mógłby przecież nagrać całe zajście na potrzeby komediowego skeczu, wrzucić na swój kanał i tym samym ośmieszyć Parka. Dla kogoś ze zdolnością trzeźwego myślenia ten pomysł brzmiałby absurdalnie, ale złość, jaka szarpała brunetem, odebrała mu możliwość logicznej analizy faktów – nawet niedorzeczne scenariusze wydawały się prawdopodobne.
OdpowiedzUsuńByło to do niego niepodobne. Zazwyczaj zachowywał w takich sytuacjach zimną krew – jeszcze przed debiutem został przecież przeszkolony, jak nawigować w przestrzeni publicznej, jak unikać konfliktów czy niewygodnych pytań. Więc dlaczego nie potrafił nad sobą zapanować właśnie teraz? Przywykł do tego, by tłumić gniew w sobie, zakopywać go jak najgłębiej to możliwe, bo każda negatywna emocja mogła zostać uznana za słabość. Nie miał w zwyczaju rozmawiać o swoich uczuciach – zresztą, nawet gdyby chciał, tak naprawdę nie miał z kim. Nie tutaj, w Nowym Jorku. Tu był tak naprawdę sam.
Ryan nie był nikim nadzwyczajnym – nie znali się, nic ich nie łączyło. Powinien być mu obojętny, a emocje powierzchowne, tymczasem ta złość zdawała się sięgać głębiej, jakby chciała zakorzenić się w podświadomości bruneta i dawać o sobie znać, kiedy tylko najdzie ją na to ochota. To irytowało go tylko bardziej.
— Bez powodu? Żartujesz sobie? — wyrzucił z siebie z niedowierzeniem. — Jedyne, co musiałeś zrobić, to przeprosić! — W przypływie emocji Junseo uniósł głos, tym samym zwracając na siebie uwagę kilku przechodzących obok osób. W geście frustracji przeczesał włosy palcami, zaciskając dłonie u samej nasady. Czuł, jakby zaczynał tracić kontrolę nad samym sobą.
— Nad czym ja mam się zastanowić? — odpowiedział z wyrzutem. — Nie wiem, powinienem ci to przeliterować, żebyś zrozumiał? Nie ma sprawy! — Uniósł zaciśniętą w pięść dłoń, tak by Ryan ją zobaczył. — Panoszysz się dookoła, jakbyś został zesłany z niebios i nie obejmowały cię żadne zasady — wyprostował kciuk, zupełnie jakby zaczął wyliczać — Nie masz poszanowania dla czasu innych — palcem wskazującym zaakcentował kolejny argument — A gdy ktoś śmie ci to wypominać, to odbijasz piłeczkę! Doprawdy tak ciężko jest ci się przyznać, że nie jesteś nieomylny?
Junseo oddychał szybko i nierównomiernie, jego dłonie drżały, a w głowie miał jeszcze większy mętlik. Oskarżenia nie były bezpodstawne, nie wzięły się znikąd. Podczas zajęć w studio to Ryan wydawał się znajdować w centrum uwagi, zbierać komplementy i pochwały. Nieważne, czy Park wyegzekwował dany ruch lepiej, czy zapamiętał choreografię szybciej – był niezauważalny, a jedyne, czego chciał, to być traktowanym na równi. Chciał, by w końcu ktoś spojrzał na niego przez pryzmat jego zdolności i konsekwencji w dążeniu do celu, jednak to wydawało się niemożliwe, kiedy konkurował z Ryanem. Bo tak właśnie go widział – jako swoją konkurencję.
Myślał, że kiedy wyrzuci z siebie to, co widocznie leżało mu na sercu, poczuje ulgę i satysfakcję. Miał poczuć się lepiej, jednak nie był w stanie nawet unieść głowy, by spojrzeć blondynowi w oczy.
ouch
Pierwszy kieliszek rozbił się przypadkiem. Drugi zdecydowanie nie. Jeszcze chwilę wcześniej wirował na ciemnym blacie, a teraz Yoonjae przyglądał się temu, jak cienkie szkło rozsypywało się po niewielkim fragmencie podłogi, między tandetną, skórzaną kanapą, a klubowym stolikiem. Pobłyskiwało urzekająco w rytm migających świateł niczym garść lodu rzucona pod cudze stopy. Lubił ładne rzeczy. A destrukcja nie miała sobie równych.
OdpowiedzUsuń— To był całkiem niezły eksperyment z grawitacją. — Bez cienia skruchy uniósł dłonie w geście niewinności, choć uśmiech, którego nie potrafił ukryć, zdradził go szybciej niż zrobiłyby to jakiekolwiek wyjaśnienia.
Ktoś prychnął, ktoś inny przewrócił oczami, a z drugiego końca kanapy dobiegł go cichy śmiech, w którym pobrzmiewało więcej rozbawienia niż dezaprobaty. Yoonjae nawet nie próbował odczytywać tych reakcji. Nigdy nie miał w zwyczaju zastanawiać się, czy ktoś uzna go za dziecinnego, zbyt głośnego albo zwyczajnie irytującego, bo podobne rozważania wydawały mu się stratą czasu. Ludzie i tak wyrabiali sobie opinię, zanim zdążył otworzyć usta, a on od dawna przestał czuć potrzebę, by w to jakkolwiek ingerować.
— Szczerze? — odezwał się siedzący obok Ethan.— Liczyłem na coś bardziej spektakularnego.
Yoon prychnął cicho i pokręcił głową z rozbawieniem.
— Nie będę demolował połowy lokalu tylko dla twojego widzimisię. — Na moment zawiesił wzrok na rozsypanych odłamkach, po czym podniósł się z kanapy, poprawił zsuwającą mu się z ramienia, zbyt dużą, koszulę i zgarnął z blatu portfel. — Idę za to zapłacić.
Ruszył w stronę baru, omijając szkło z taką wprawą, jakby od początku zakładał, że prędzej czy później to wyląduje właśnie tam. Przeciskał się pomiędzy tańczącymi ludźmi, pozwalając, by przypadkowe ramiona raz po raz ocierały się o jego własne. Zatrzymał się dopiero przy barze, bezmyślnie rozglądając się dookoła i pierwszy raz od dłuższego czasu pozwalając sobie na to, by… poświęcić temu miejscu choć odrobinę więcej uwagi. Klub pulsował własnym rytmem. Bas wibrował pod skórą, odbijając się od żeber przy każdym kolejnym uderzeniu, a fioletowe i chłodno niebieskie światła przecinały wnętrze powolnymi smugami, raz po raz wyławiając z półmroku pojedyncze sylwetki, połyskujące szkło i tafle rozlanego alkoholu, który lepił się do ciemnej posadzki. Przez krótką chwilę wszystko wydawało się nierealne, jakby ktoś zanurzył pomieszczenie pod wodą i pozwolił kolorom falować razem z muzyką. Sam też w tym utonął… A potem, zupełnie niespodziewanie, jego spojrzenie zatrzymało się odrobinę dalej. Nieznajomy chłopak pochylał się nad kartą drinków z zaangażowaniem podobnym do tego, którym Yoonjae zazwyczaj obdarzał każde ze swoich nowych wyzwań. Jasne włosy opadały mu miękko na czoło, przesłaniając część twarzy, ilekroć Han próbował wyczytać z niej cokolwiek. Irytujące. Zmarszczył ledwie dostrzegalnie brwi.
Skłamałby twierdząc, że nie potrafił powiedzieć, co właściwie przykuło jego uwagę. Że nie wiedział co sprawiło, że zamiast od razu przenieść wzrok dalej, zawiesił go na nieznajomym odrobinę dłużej, niż zwykle pozwalał sobie poświęcić komukolwiek. Bo choć było w tym coś zupełnie irracjonalnego, Yoonjae nie mógł wyzbyć się wrażenia, że twarz chłopaka wydała mu się nagle trochę mniej obca. Powinno go to zaniepokoić, powinien potraktować to poważniej. Z doświadczenia wiedział przecież, że podobne przeczucia rzadko brały się znikąd. Nie raz zdarzało mu się odnieść niejasne wrażenie, że jakaś sytuacja albo człowiek były dziwnie znajome, a później rzeczywistość z nieprzyjemną konsekwencją udowadniała, że intuicja po raz kolejny ogrywała pamięć.
Powinien być, do cholery, ostrożniejszy.
Yoonjae od dawna funkcjonował jednak według prostej zasady: najpierw działać, później, jeśli w ogóle zaszłaby taka potrzeba, zastanawiać się, czy był to dobry pomysł. Jego myśli rzadko wyprzedzały słowa, a słowa jeszcze rzadziej doganiały zdrowy rozsądek rozsądek. Zaskakująco często właśnie ta impulsywność otwierała przed nim drzwi, których ktoś rozważniejszy nigdy nie odważyłby się nawet uchylić. Pozwalała mu improwizować, wygrywać w sytuacjach, które z góry wydawały się przegrane, i z bezczelną łatwością wychodzić cało z kłopotów.
Usuń— Ta karta to nuda — odezwał się więc w końcu, gdy w wyniku chłodnej kalkulacji ryzyko kolejny raz kusiło bardziej niż roztropność. Podszedł bliżej i stuknął palcem w kartę na wysokości jednej z ulubionych pozycji. — Jeśli chcesz czegoś ciekawego, dodaj tequilę do ósemki.
Okej, mieszanie wspomnianej tequili z drinkiem na bazie ginu, gruszki, rozmarynu i pieprzu nie było zbyt rozsądnym wyborem, ale Yoonjae nie zdążył nawet ułożyć w głowie jednej z tych błyskotliwych zaczepnych uwag, którymi zwykle bez większego wysiłku otwierał rozmowy z nieznajomymi. Los najwyraźniej uznał, że tym razem będzie musiał poradzić sobie bez starannie dobranego wstępu i improwizować, zanim okazja zdąży przemknąć mu między palcami.
— Może nie będzie to najlepszy drink twojego życia, ale na pewno zapamiętasz gościa, który namówił cię na to paskudztwo.
yoonjae
W normalnych okolicznościach nie miał zamiaru ranić dla zasady, nie takimi wartościami chciał kierować się w życiu. Nie chciał mieć wyrzutów sumienia czy przyczyniać się do czyjegoś cierpienia, by później żałować, że postąpił w ten, a nie inny sposób, ale pragnął choć przez chwilę odzyskać utraconą kontrolę. Pomimo że jego pozycja startowa z góry mogła wydawać się przegrana, to duma, jaką się kierował, nie pozwalała mu na wycofanie się, na zrobienie kroku w tył i refleksję nad tym, co wyprawiał. Brnął dalej, aż było za późno, bo przecież miał coś do udowodnienia, miał dość bycia traktowanym jak ktoś gorszego sortu, kiedy stawiano go obok Ryana.
OdpowiedzUsuńPoczątkowo naprawdę liczył na to, że Kim dopuści do swojej świadomości, że najzwyczajniej w świecie zachował się niekulturalnie, że wyciągnie z tego lekcję na przyszłość, że tym samym unikną takich konfrontacji w przyszłości – każdy będzie mógł zająć się własnym życiem i nie wchodzić sobie w drogę. Nic jednak nie wskazywało na to, że blondyn poczuwał się choć trochę do odpowiedzialności, niezależnie od tego, jakie argumenty padały w jego kierunku ze strony bruneta. Co więcej, nie miał żadnego szacunku dla Junseo.
Oczekiwał pokory, a jedyne, z czym się spotkał, to bezczelność i poniżenie, które z każdym wypowiadanym przez blondyna słowem zakorzeniało się w jego podświadomości. Sytuacja ponownie została sprowadzona do punktu wyjścia, pozostawiając Junseo bezradnym.
Może cię to boleć, ale mam tyle samo, jak nie więcej praw do przebywania w tym budynku dzwoniło nieprzyjemnie w jego głowie.
Zaskakujące było, jak złość potrafiła przerodzić się w panikę, jak niewiele potrafiło sprawić, by Park poczuł się malutki, a całe jego bravado ulotniło się jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki.
Ryan mógł nie zdawać sobie sprawy, jak trafne były jego słowa. Nie lubił, gdy ktoś przypominał mu w tak dosadny sposób, gdzie tak naprawdę było jego miejsce – że nie przynależał, że nie obejmowały go przywileje, że jego starania były na nic. Zmagał się z tym na co dzień, a mimo to ta świadomość dalej potrafiła zaboleć jak siarczysty policzek, sprawić, by chłopak kolejny raz poczuł się niechciany. A wątpliwości co do własnej osoby, na które pozwalał sobie jedynie zamknięty w czterech ścianach swojego mieszkania, nagle zaczęły wypełzać na zewnątrz, tym samym pozbawiając go jakiejkolwiek szansy na obronę.
Stał jak wryty, nie wiedząc, co tak naprawdę zrobić. Co jeszcze mógł powiedzieć, by wybrnąć z bagna, w jakim właśnie ugrzązł, skoro i tak zawsze miał w nim wylądować? Jak mógł wyjść z tego z twarzą, zamiast stwarzać pozory ucieczki? Po jaki mechanizm obronny mógł sięgnąć, by nie obnażyć przed blondynem wszystkich swoich słabości i nie wystawić się przed nim jak na srebrnej tacy?
Nacisk na dolną wargę poluźnił dopiero wtedy, gdy poczuł w ustach metaliczny posmak krwi. Nabrał więc powietrza w płuca i pokiwał głową na boki, nim zebrał się na to, by spojrzeć na Ryana. Mimo że starał się wyglądać na zobojętniałego, pod złośliwym uśmiechem skrywał niepokój.
— Słuchaj, nie krępuj się. — Z każdym krokiem Ryana w tył, Junseo robił jeden w przód. — Jak chcesz wbić mi do głowy, z jak ważną osobowością mam do czynienia, to proszę bardzo, śmiało. — Pochylił się tak, że jego twarz znajdowała się bezpośrednio naprzeciwko oczu Ryana, a palcem wskazującym puknął się w czoło, dokładnie tak, jak mu zasugerowano. Musiał grać, udawać, że nie wzruszył się ani trochę. Skoro ktoś zakpił sobie z niego, to miał zamiar to wykorzystać i obrócić na swoją korzyść.
— Do it — wyszeptał ciszej, rzucając tym samym chłopakowi wyzwanie.
playing a game he is not willing to lose
Kilka centymetrów – zaledwie tyle mogło ich w tej chwili dzielić. Niewielki ruch w przód, a Junseo poczułby na twarzy ciepło wydychanego przez blondyna powietrza. Był na wyciągnięcie dłoni, czubki ich butów stykały się ze sobą, a brunet mógłby przysiąc, że dreszcz, jaki przeszedł przez ciało Ryana, był na tyle gwałtowny, że niemal namacalny. Prawą ręką podparł się o ścianę, co mimowolnie sprawiło, że znalazł się jeszcze bliżej – na tyle blisko, by wyczuć ciepło emanujące od drugiego ciała. Bliskość drugiego człowieka była w życiu Junseo okrojona do tej czysto zawodowej, głównie zaczynała się i kończyła w studiu, nigdy nie przekraczając progu jego prywatnego życia. Było mu wręcz obojętne, że niemal stykali się nosami – tego samego nie mógł powiedzieć o Ryanie.
OdpowiedzUsuńBrązowe tęczówki Junseo bacznie obserwowały każdą reakcję, śledziły najmniejszy ruch, jak drżące dłonie czy przyspieszony oddech i gwałtownie opadające klatkę piersiową. Jego spięte ramiona, czy sposób w jaki kosmyki jego włosów przykleiły się do skroni. Na sam koniec zawisły na ustach blondyna i spoczęły na nich na kilka sekund, aż zza rozchylonych warg wydobył się cichy śmiech.
Brunet sam się wtedy zaśmiał, bo wpływ, jaki miał właśnie na Ryana, zaczął napawać go chorą satysfakcją. Odzyskał kontrolę nad sytuacją, obnażony strach nie był jego słabością, a on mógł zakończyć całą tę farsę, wychodząc z tego z twarzą, niezależnie od opinii Ryana.
— Jak na kogoś, kto cię nie obchodzi, śmiem stwierdzić, że wydajesz się dość przejęty moją osobą — odpowiedział zaczepnie, z nutką arogancji wybrzmiewającą w jego słowach, ponownie krzyżując ich spojrzenia. Musiał zmanipulować narrację, by zaczerpnąć z tego jak najwięcej korzyści. Skoro Ryan nie miał problemu z insynuowaniem, że Park był psychiczny, to on sam nie miał zamiaru pozostawać mu dłużnym. — Ale tak, przyznam ci rację, również mam lepsze rzeczy do roboty niż marnowanie na ciebie kolejnego wdechu. — Posyłając Ryanowi szeroki uśmiech, odepchnął się od ściany, a każdy krok w tył stawiał, wpatrując się w niego.
— Nie wchodź mi w drogę, najlepiej udawaj, że mnie nie znasz.
Nie powiedział nic więcej, nie oczekiwał też odpowiedzi, nie chciał nawet dać drugiemu szansy na reakcję. Po wyrzuceniu z siebie tego ostatniego zdania Junseo poprawił swoją torbę treningową, która wciąż wisiała na jego ramieniu, i odwrócił się w kierunku wyjścia.
W przeciągu kolejnego tygodnia zdążył niemal zapomnieć o wydarzeniach, które miały miejsce w wytwórni. Był zbyt zajęty, by rozkładać ich interakcje na czynniki pierwsze i doszukiwać się w tym głębszego dna. Wytłumaczenie, że nie tolerował Ryana, było dla niego wystarczające. Nie musiał go lubić, nie musiał go nawet dopuszczać do istnienia w swojej przestrzeni, więc by pozostać w zgodzie z samym sobą, naprawdę zablokował profile blondyna, tym samym minimalizując szansę na jakiekolwiek interakcje.
Zrzucenie całej winy na Kima również przyszłoby mu z ogromną łatwością, gdyby ktoś tylko poruszył temat całego zajścia. Był przygotowany na hipotetyczne spotkanie z jego ojcem, na to, że telefon mógł zadzwonić w każdej chwili, informując go o zerwaniu jakiejkolwiek współpracy. Był gotowy na obronę własnego honoru, gdyby ktoś pisnął o wydarzeniu w przestrzeni internetowej, czy na pogardliwe spojrzenia podczas treningów. Jednak nic z tego nie miało miejsca, bo Ryan nie zjawił się na żadnych zajęciach, które dotychczas dzielili, komunikacja z wytwórnią pozostała na porządku dziennym, a jego imię nie trendowało na liście hashtagów.
Więc gdy przekroczył próg studia, a jego gumowa podeszwa zapiszczała na parkiecie, nie spodziewał się, że pierwszą osobą, z jaką przyjdzie mu skrzyżować spojrzenia, będzie właśnie Ryan.
shall we dance?
Zamarł na kilka sekund, stając w miejscu, bo na tyle przyzwyczaił się do braku Ryana w swoim otoczeniu, że jego obecność tutaj po prostu go zszokowała.
OdpowiedzUsuńNie powinna. Junseo doskonale zdawał sobie sprawę z faktu, że prędzej czy później przyjdzie im ponownie się spotkać. Ich życia mogły się od siebie różnić fundamentalnie, mogli być zupełnie inni, posiadać odmienne wartości czy marzenia – prawdę mówiąc, Parka zupełnie to nie interesowało i gdyby mógł, najchętniej nie poszerzałby swojej wiedzy na temat blondyna – ale jedno ich łączyło. Był to taniec.
Musiał nauczyć się współistnieć w tej samej przestrzeni przez kilka czy kilkanaście godzin tygodniowo. Junseo lubił taniec, znał swoje mocne strony i zdawał sobie sprawę z tego, nad czym dalej musiał popracować. Mimo że główną pasją zawsze była muzyka – to z nią chciał wiązać swoją przyszłość i nic nie mogło równać się godzinom spędzonym w studiu nagraniowym – taniec był nieodłączną częścią jego marzenia, a co za tym idzie, również jego życia.
Pewne rzeczy przychodziły mu z łatwością, potrafił utrzymać kontrolę nad ciałem, wczuć się w muzykę i dać jej swobodnie przepłynąć przez swoje ciało, by oddać to w każdym ruchu, napinając i rozluźniając mięśnie do rytmu. Znał jednak też swoje słabe strony, które dalej wymagały doszlifowania. Los chciał, że to, co jemu przychodziło z trudnością, Ryan zdawał się mieć opanowane do perfekcji. Oczywiście.
Swoją torbę treningową niedbale rzucił w róg pomieszczenia – jakby to na niej chciał właśnie wyładować swoją frustrację – oddalając się od Ryana na tyle, na ile było to możliwe. Nie wiedział, czy zaczynał popadać w paranoję, ale co jakiś czas czuł na plecach czyjś wzrok. Był poirytowany, jednak nie mógł dać się rozproszyć. Wiedział, jak złość wpływa na jego ciało i umysł, a taniec wymagał kontroli, więc na nauce choreografii starał się skupić, jak tylko mógł.
Może powinien zwrócić większą uwagę na to, że od samego początku ich grupa została podzielona na dwie części, w końcu zaprezentowany układ, który mieli przyswoić, był duetem.
Mieszanka tańca współczesnego z klasycznym baletem. Płynność i finezja ruchów wymagająca zaangażowania i wzajemnego zaufania.
Takimi słowami opisał to ich choreograf. Może już wtedy powinien podejść do kogoś po drugiej stronie sali, zrobić krok w przód, by zostać zauważonym. Ani razu nie przyszło mu jednak przez myśl, że to właśnie Kim zostanie jego partnerem.
Junseo przeklął cicho pod nosem, ale nie miał zamiaru robić sceny i tym samym nadszarpywać swojej reputacji. Tutaj miał być profesjonalistą, a dumę schować do kieszeni – przynajmniej wtedy, gdy ktoś patrzył. Ciężko jednak było ugryźć się w język, gdy Ryan od początku obrał sobie za cel, by zajść mu za skórę.
— Och, wybacz. Zapomniałem, że ty jesteś nieomylny — odgryzł się, nawet na niego nie spoglądając.
Upił kolejny łyk wody, korzystając z ostatnich chwil przerwy, nim ponownie mieli zacząć trening, i schylił się, by odłożyć butelkę obok swojej torby. Nie było sensu dłużej przeciągać nieuniknionego, wyprostował się więc, wyciągnął ramiona do góry, rozciągając mięśnie, i zrobił krok w kierunku Ryana. Był wdzięczny za różnicę wzrostu i to, że mógł spoglądać na blondyna z góry. Tak też zrobił, rzucając mu chłodne, wyzbyte z życzliwości czy sympatii spojrzenie.
— Jedyną osobą, która usiłuje teraz wywołać scenę, jesteś ty — odparł stanowczo, bo to nie on zaczął głupią dyskusję, ale to on miał zamiar ją skończyć.
Mieli tańczyć, a to w teorii nie wymagało wymiany słów, komunikacja mogła pozostać minimalna. Wyciągnął więc dłoń przed siebie, bo właśnie tego wymagała choreografia, i posłał Ryanowi wyczekujące spojrzenie.
— Gotowy, czy potrzebujesz formalnego zaproszenia? — Chciał brzmieć obojętnie, jednak ciężko było zignorować kąśliwy ton głosu, który wkradł się w wypowiadane słowa.
break a leg
Yoonjae nie potrafiłby powiedzieć, co właściwie sprawiło, że akurat ten chłopak przyciągnął jego uwagę. Może sposób, w jaki stał przy barze, może ten lekko zmęczony uśmiech, a może po prostu coś w jego twarzy, czego Han nie umiał jeszcze nazwać, choć najwyraźniej wystarczyło, żeby zatrzymał się właśnie tutaj, zamiast ruszyć dalej w tłum. Nie zamierzał jednak zastanawiać się nad tym dłużej; tego wieczoru nie przyszedł do klubu po odpowiedzi, tylko po odrobinę hałasu, alkoholu i tej przyjemnej pustki w głowie, która pojawiała się dopiero wtedy, gdy muzyka była wystarczająco głośna, a świat wystarczająco daleko.
OdpowiedzUsuńPytanie, które usłyszał, wywołało u niego cichy śmiech, który niemal całkowicie zgubił się gdzieś między dźwiękami głośnej muzyki. Bo czy chciał być zapamiętany? Oczywiście, że tak. W zależności od powodów, wybierał ku temu różne środki, ale przeważnie zawsze kończyło się tak samo. Chwilami beztroski i pomniejszą katastrofą. Nie mógł się doczekać…
Nie odpowiedział od razu - raz, że nie czuł takiej potrzeby; a dwa… coś podpowiadało mu, że powinien poświęcić temu nieco więcej czasu. Nie był pewny, w którym podążyć kierunku. Czy obrać sprawdzoną drogę utorowaną przez zaczepki ociekające zgubną pewnością siebie, czy może tym razem odpuścić sobie zadziorność, która zazwyczaj przychodziła mu równie naturalnie jak oddychanie. Zamiast tego oparł łokieć o blat baru i przez krótką chwilę przyglądał się chłopakowi z nieskrywaną ciekawością, jakby próbował zdecydować, czy właśnie usłyszał wyzwanie, czy jedynie niewinną zaczepkę.
— Chciałbym — przyznał w końcu szczerze, niespecjalnie walcząc z tym, co naturalnie chciało spłynąć z jego ust. — I zaufaj mi, ty też tego chcesz.
Kolejne słowa wywalczyły dla siebie miejsce w przestrzeni całkowicie bez udziału woli Yoonjae, ale… nie potrafił się tym przejąć. Nie teraz, kiedy jego umysł korzystał już z lekkiego rozluźnienia napędzanego alkoholem i głośną muzyką. W międzyczasie dotarło do niego jednak, że chyba właśnie w ten sposób sam dał nieznajomemu chłopakowi możliwość odwdzięczenia się zaczepką. Co, prawdę mówiąc, wcale mu nie przeszkadzało. Interesował go, choć nie kryło się za tym nic szczególnie wyszukanego, żadna tajemnicza zagadka, którą za wszelką cenę chciałby rozwiązać. Chłopak zwracał na siebie uwagę w sposób najprostszy, a przez to chyba najbardziej urzekający - po prostu miał w sobie coś, co od razu kupiło Hana, zanim ten zdążył się nad tym porządnie zastanowić.
— Pozwól mi postawić sobie tego drinka — rzucił z miną która nie pozostawiała wątpliwości, że podjął już decyzję, której druga strona właściwie nie ma prawa kwestionować. — Skoro i tak zamierzam przez niego cierpieć… i wciągnąć cię w to bagno, dobrze byłoby przynajmniej mieć świadomość, że wydałem na to własne pieniądze. — Uśmiechnął się przy tym bezczelnie, jakby właśnie znalazł całkiem rozsądny argument, po czym jeszcze raz zerknął na kartę. — A jeśli okaże się naprawdę obrzydliwy, będziesz mi winien rewanż. Najlepiej przy czymś, co nie próbuje nas zabić przy pierwszym łyku.
yoonjae
Świeżość. To było chyba dokładnie to. Niepewność i właśnie intensywna świeżość tej sytuacji uderzyła w Hana zbyt mocno, by ot tak mógł zignorować wszystko, co ze sobą przyniosła. Nie żeby specjalnie próbował.
OdpowiedzUsuńNie dalej niż kilka tygodni temu usłyszał, że jego wrodzona pewność siebie zaprowadzi go kiedyś na grunt tak grząski, że wycofanie się z niego będzie już zupełnie niemożliwe. Można było przypuszczać, że wiedziony zdrowym rozsądkiem, posłucha tej złej wróżby, ale Han nie byłby sobą, gdyby nie postąpił… zupełnie odwrotnie. Gdy więc wszystkie znaki na niebie i ziemi zdawały się krzyczeć, by zatrzymał się, póki miał na to jeszcze szansę, on z uśmiechem na ustach stawiał kolejne kroki na tym zdradliwym zapadlisku. Topił się w nim coraz głębiej i głębiej, pozwalając na to, by wilgotna mieszanka ryzyka i idiotycznych decyzji wciągnęła go bez reszty, najpierw po kolana… potem po pas, aż w końcu i po samą szyję.
I czy mógłby tego żałować?
— Mam co najmniej cztery inne pomysły na to, jak mogę cię jeszcze zaskoczyć.
Oczywiście, że nie.. Poddawanie pod wątpliwość własnych wyborów nie leżało w naturze Yoonjae i choćby przyszło mu ponosić za nie cenę w postaci najbardziej irytujących niewygód znanych człowiekowi, przyjąłby to z godnością. A przynajmniej właśnie to próbował sobie wmówić. Przyglądał się więc bezkarnie twarzy nieznajomego chłopaka, przeskakując to z jego oczu na usta i z powrotem, bez najmniejszych przejawów skrępowania, bo gdy tylko pojął, że ten postanowił tak szybko skorzystać z zaproszenia do tej niebezpiecznej rozgrywki, zwolnił swój ostatni hamulec bezpieczeństwa. Wcześniej starał się działać ostrożnie. Dbał o to, by po dostrzeżeniu ewentualnego wahania, wycofać się zgrabnie i skorzystać dokładnie z tej drogi, która byłaby bardziej odpowiednia, ale teraz? Yoonjae nie zwykł ignorować drzwi, które ktoś dobrowolnie przed nim otwierał. Dziś zależało mu na tym, by oddać się zabawie, nie bacząc na konsekwencje i sprawdzić, jak daleko mogło go… ich to zaprowadzić. A wszystko wydawało się to znacznie ciekawsze, jeśli miał robić to w towarzystwie kogoś tak atrakcyjnego.
— I poważnie? — zapytał, siląc się na teatralne zaskoczenie, które starał się wpleść we własne słowa. Ułożył dłoń na wysokości serca i pokręcił głową z niedowierzaniem. — Nuda? Spokojnie, to ostatnie, co ci przy mnie grozi, obiecuję.
Złapał się na tej jednej, irytująco bezwstydnej myśli, że najchętniej po prostu by go stamtąd zabrał. Tak byłoby przecież łatwiej: mógłby ruszyć do przodu i szepcząc przy uchu obietnice podszyte delikatnym podstępem, nakłonić go do pospiesznego wyjścia. Skierować ich kroki gdzie indziej, może nawet do własnego mieszkania, w którym po całym tym pieprzonym dniu - po dłużących się nieznośnie godzinach spędzonych na wypełnianiu przypisanych im obowiązków - mogliby oddać się tylko temu, czego chcieli… a nie temu, co po prostu zrobić wypadało.
— A jeśli lubisz takie eksperymenty, będzie mi tylko łatwiej.
Wyciągnął mu z rąk kartę drinków i przesunął ją po blacie znacznie poza zasięg ich wzroku i dłoni. Wierzył, że jeśli jego wyobraźnia nie postanowi nagle odmówić mu współpracy, nie będą jej na razie potrzebować. Han odwrócił się po tym od blondyna z wyraźną niechęcią, jakby to chwilowe przerwanie kontaktu było zupełnie niepotrzebną stratą czasu (którego nie zamierzał dziś przecież marnować).
Było to jednak konieczne, by wskazać barmanowi dwa drinki, o których przed momentem rozmawiali, wsunąć w jego palce swoją kartę kredytową i opłacić przy okazji te cholerne kieliszki, które kilkanaście minut temu stłukł bez wyraźnego powodu i rozmysłu. Złożył zamówienie tak szybko, jak było to możliwe, po czym niemal natychmiast odwrócił się z powrotem w stronę nowo poznawanego chłopaka. Nie chciał, by ten postanowił nagle zrezygnować z zainteresowania, którym wzajemnie się obdarzyli.
Usuń— Powiesz mi, jak masz na imię? — zapytał niewinnie, przechylając lekko głowę w lewą stronę i uśmiechając się tak, jakby za jego słowami wcale a wcale nie kryło się drugie dno. — Albo… jeśli wolisz, możemy ustalić to, kim chcemy dzisiaj być. Podobno dużo rzeczy przychodzi wtedy łatwiej, a błędy nie bolą aż tak bardzo.
hannie
[Cześć! Dziękuję za powitanie na blogu. Nie spodziewałam się takich tłumów pod kartą, prawdę mówiąc 😅
OdpowiedzUsuńChętnie się dam namówić na wątek, tylko pytanie czy chcesz zacząć relację naszych panów od zera, czy wolisz zrobić z nich kumpli od live'ów, a może jeszcze coś innego chodzi Ci po głowie? Jestem otwarta na propozycje, lubię spełniać wątkowe marzenia, więc jakoś się dogadamy 😏
PS. Tak przy okazji napomknę, że zdjęcie w KP Ryana nie działa (sprawdzałam na Operze i na Chromie; chyba wygasł link do hostingu).]
Oh Taeil
Na ustach Hana pojawił się mimowolny uśmiech, kiedy zorientował się, ku własnej uldze, że nieznajomy wszedł w tę rozmowę z dokładnie taką samą łatwością, z jaką chwilę wcześniej on sam nadał jej bieg. Co prawda nie miał wobec tego wieczoru żadnych konkretnych planów, niczego sobie nie obiecywał i tym bardziej nie zamierzał z góry zakładać, dokąd zaprowadzi go przypadkowe spotkanie przy barze, ale… trudno było mu ukryć swoje zadowolenie. Liczył na dobre towarzystwo i kilka godzin, podczas których mógłby wreszcie zrzucić z barków ciężar obowiązków, zajęć i wszystkiego, co ostatnio nieprzyjemnie tłoczyło mu się w głowie. Prawdę mówiąc, nawet obecność znajomych, z którymi tu przyszedł, zaczynała mu wcześniej ciążyć, więc tym przyjemniejsze było odkrycie, że obok znalazł się ktoś, przy kim nie musiał niczego udawać ani na siłę podtrzymywać nieudanej rozmowy. Przynajmniej na razie.
OdpowiedzUsuń— Ryan — powtórzył po chłopaku, upijając łyk z pochwyconego naprędce drinka, z rozmysłem nie wypowiadając na razie własnego imienia. — Łatwe do zapamiętania.
Han nigdy nie miał szczególnego talentu do planowania. Nie tylko tego, co wrzucał do szklanek lub na talerze… Potrafił za to z jakiegoś powodu uwierzyć, że jeśli połączy ze sobą wystarczająco dużo rzeczy, które osobno wydawały mu się interesujące, wynik nie może być aż tak zły. Zresztą podobnie podchodził do większości spraw w życiu. Próbował, sprawdzał, mieszał ze sobą pomysły, które na pierwszy rzut oka nie miały prawa do siebie pasować, a kiedy coś wychodziło paskudnie, wzruszał ramionami i uznawał, że przynajmniej wiedział już, czego nie robić następnym razem. Umiejętność uznawania własnych błędów nigdy nie należała do jego mocnych stron.
Być może to właśnie dlatego pierwszy łyk zaproponowanego drinka wcale go nie rozczarował. Skrzywił się tylko nieznacznie, czując na języku ten przedziwny i trudny do opisania zlepek smaków, który zdecydowanie nie zasługiwał na miano udanego eksperymentu. Właściwie spodziewał się czegoś podobnego. Zbyt często przekonywał się już, że ciekawość nie zawsze prowadziła go w przyjemne miejsca, by udawać zaskoczonego. A jednak tym razem nawet świadomość, że właśnie stworzył coś, co prawdopodobnie powinno zostać wylane do zlewu, nie była w stanie zatrzymać jego uwagi na dłużej. Szklanka była przecież jedynie marnym pretekstem. Tanią (chcąc nie chcąc musiał to przyznać) zaczepką, która miała zagwarantować mu lekkie uchylenie drzwi, przez które zamierzał się wślizgnąć. Cała reszta: sposób, w jaki blondyn reagował na jego słowa i to, jak łatwo pozwalał wciągnąć się w rozmowę okazała się znacznie ciekawsza.
— Nie zdradzam wszystkich swoich pomysłów — zapewnił, udając oburzenie, z wyraźnie marnym skutkiem, ponieważ utrzymanie powagi nie było czymś, co przychodziło mu teraz wyjątkowo sprawnie. — Przynajmniej nie od razu. Ale noc jest jeszcze młoda i coś podpowiada mi, że sporo jeszcze przed nami. Błędy, sukcesy… możemy umówić się na wszystko. Na przykład na to, że kolejnego drinka tworzysz ty. Mi tym razem nie wyszło, a fajnie byłoby mieć z tego wieczoru raczej miłe wspomnienia.
Uznał to za wystarczającą odpowiedź. Odruchowo odwrócił głowę w stronę parkietu i przez chwilę pozwolił, by spojrzenie prześlizgnęło mu się swobodnie po kolorowym tłumie. Ludzie poruszali się tam w rytm muzyki, znikali sobie nawzajem z oczu i pojawiali się w przypadkowych miejscach, jakby ktoś co kilka sekund przestawiał ich tak, jak robi się to z pionkami na planszy. Obce twarze migały w przytłumionych światłach, dłonie unosiły się nad głowami, ktoś śmiał się zbyt głośno, ktoś inny tańczył z zamkniętymi oczami, zupełnie odcięty od reszty świata.
I dopiero wtedy przyszło mu do głowy, że Ryan mógł przecież nie przyjść tutaj sam. Że gdzieś między tymi wszystkimi ludźmi z dużym prawdopodobieństwem czekał ktoś, ktoś za kilka minut przypomni sobie o jego nieobecności i podejdzie do baru, szukając go wzrokiem. Ktoś, kto bez najmniejszego wahania zajmie miejsce obok niego i sprawi, że ta przypadkowa rozmowa okaże się tylko krótką przerwą w jego własnym wieczorze. Han nie wiedział, dlaczego ta myśl wydała mu się nagle tak istotna. Wiedział tylko, że przez kilka sekund naprawdę próbował wypatrzyć w tłumie odpowiedź, której wcale nie powinien przecież jeszcze szukać.
Usuń— Jesteś tu z kimś? — zapytał nagle, tonem pozbawionym wcześniejszej zaczepności — Mam ochotę potańczyć, wypić więcej i lepiej cię poznać, ale nie chciałbym, żeby ktoś miał mi za złe, że trochę cię podkradam.
hannie
Junseo przymknął nieco oczy, skupiając się na wypowiedzi Ryana. Ich dzisiejsza wymiana zdań nie trwała nawet kilku minut, a jego pokłady cierpliwości, już zdawały się być na wyczerpaniu.
OdpowiedzUsuńZdawałoby się, że Kim od samego początku założył najgorsze, jakby to Junseo był tym impulsywnym, dążącym do konfliktu, niepotrafiącym zapanować nad własnymi emocjami osobnikiem. Prychnął pod nosem, coraz mocniej przygryzając wsuniętą pomiędzy zęby, dolną wargę. Czuł napływający ciężar frustracji, jednak nie chciał dać ponownie wyprowadzić się z równowagi, bo intuicja podpoiwadała mu, że to udowodniłoby Ryanowi, że miał rację, a ostatnie czego chciał, to dać mu tę satysfakcję.
— Jedyne, na co musisz się tym razem przygotować, to skupienie się na choreografii i pozwolenie mi na to samo. — Tym razem brzmiał spokojnie. Starał się wyzbyć wszelkich uszczypliwości i tym samym dać Ryanowi do zrozumienia, że naprawdę nie miał ochoty na wchodzenie z nim w zbędne dyskusje, a zamiast wymiany słów, ich komunikacja powinna ograniczyć się do zsynchronizowanych ruchów ich ciał.
Choreografia nie należała do najbardziej wymagających pod względem warsztatu, kroki wydawały się proste do zapamiętania, i nie wymagały ogromnych pokładów energii, jak wcześniej przerabiane, intensywniejsze układy. W myślach odliczał tempo, jeden, dwa, trzy, cztery jak mantrę, tak, by pomóc muzyce swobodnie przepłynąć przez ciało. Na każdą jedynkę przypadał silniejszy akcent, zdecydowany krok, dodający dynamiki, korespondujący z muzyką. Gromadzące się na skroni bruneta krople potu, nie były efektem wysiłku fizycznego, ale napięcia, jakie panowało w tej chwili na parkiecie. Kompozycja taneczna skupiała się wokół płynności ruchów, naturalnego przechodzenia z jednej pozy w drugą, ale ciężko było uzyskać tą lekkość, kiedy za każdym razem, gdy Ryan znalazł się bliżej, mięśnie Junseo napinały się, zamiast rozluźnić, a on tracił kontrolę nad własnym oddechem. Mimo poprawnych technicznie ruchów, z każdym kolejnym krokiem odczuwał, jakby wykonywał tę choreografię osobno, a nie w duecie. Obserwował jedynie swoje odbicie w lustrze, zupełnie ignorując to, że powinien wejść w harmonię ze swoim partnerem, pozwolić ciału zareagować intuicyjnie, zamiast mechanicznie odtwarzać wyuczone kroki. Jako prowadzący, miał zadbać i komfort i bezpieczeństwo, nadać kierunek poprzez subtelne ruchy, a nie intensywne szarpnięcia, jednak to wymagało zaufania ze strony Ryana, oddania mu kontroli, której posiadania nie czuł.
Mimika twarzy, idealnie odwzorowywała samopoczucie Junseo - mocno ściągnięte w frustracji brwi, usta zaciśnięte w cienkiej lini, byle tylko stłumić szarpiące nim emocje, i słowa dezaprobaty cisnące się na język.
Ich dłonie zetknęły się ponownie, jednak w odróżnieniu do początku układu, tym razem złapał go za rękę i przyciągnął bliżej. Powinien unieść ich dłonie nieco wyżej, pozwolić Ryanowi obrócić się wokół własnej osi i ponownie przyciągnąć do siebie, jednak ułamek sekundy wystarczył, by wytrącić go z rytmu.
Wyczuł jak napięte było ciało blondyna, kiedy przesunął dłonią od nadgarstka, aż po jego łokieć, jakby właśnie szukał usprawiedliwienia, w tym, że sam popełnił błąd, ale nie poczuwał się do całkowitej odpowiedzialności, kiedy Ryan nie zamierzał z nim współpracować, pozwalając, by całe jego ciało zesztywniało, kiedy brunet znalazł się bliżej. Mimo, że znajoma melodia dalej odbijała się od ścian, oni przez chwilę tkwili w miejscu, aż Junseo nie zrobił gwałtownego kroku w tył, zwiększając dzielący ich dystans.
— Nie mam ochoty na kontuzję, a właśnie tak się to skończy, jeśli nie masz zamiaru ze mną współpracować. — wyrzucił z siebie, odchylając głowę w tył, bo wiedział, że gdy tylko spojrzy na Ryana, nie będzie w stanie zapanować nad emocjami i powie więcej, niż powinien, a nie mógł doprowadzić do kolejnej kłótni, kiedy wokół znajdowało się tyle osób.
Junseo
Czuł, że krew buzowała mu w żyłach, a gniew powoli zaczyna przejmować kontrolę nad jego ciałem i umysłem, i z każdą sekundą było coraz gorzej. Chciał na sobą zapanować, nad tym irytującym drżeniem rąk, mimo, że dłonie zacisnął w pięści, czy nad złością, która zaczęła przyćmiewać zdrowy rozsądek. Dalej uparcie wpatrywał się w sufit, odliczając w głowie do dziesięciu, byle tylko skupić się na własnym oddechu, na nieregularnym biciu serca, a nie wpraszającym się do jego głowy głosie Ryana.
OdpowiedzUsuńBył jak nieproszony gość, który stawia się pod twoimi drzwiami bez zapowiedzi, i maltretuje dzwonek, aż któryś z domowników nie zaprosi go do środka. Junseo nie miał zamiaru uchylać drzwi, ani oferować wejścia, i okazało się, że nie musiał. Ryan zrobił to sam, słowa musiały być na tyle głośne, że wyważyły drzwi do podświadomości Junseo, a intruz zawitał wewnątrz.
Jego obecność irytowałą go, bo nie był jedynie głośny, ale zachowywał się ostentacyjnie, zwracając na siebie uwagę każdego, upokarzając bruneta jeszcze bardziej.
Wiedział, że nie był najlepszy w grupie, doskonale zdawał sobie sprawę ze swoich słabości, i w swojej krytyce był dosadny, doszukując się niepoprawności we własnych ruchach, czy ich egzekucji, zawsze istniało pole do poprawy, i ostatnią osobą, od której chciał to usłyszeć, był to Ryan.
Miał po dziurki w nosie jego lekceważącej postawy, tego, że uważał się za lepszego, mimo, że sam popełnił dokładnie te błędy, które teraz miał czelność mu wypominać. I może Junseo byłby w stanie zignorować podwyższony ton głosu, kpiące z niego parsknięcia, czy to, że zwrócił na nich uwagę całej grupy. Może byłby w stanie machnąć ręką, na oczywiste pomyłki, bo przecież te istniały, i każdy, przyglądający się ich nieudanej próbie, byłby w stanie je zauważyć. To, czego nie miał zamiaru zaakceptować, to bezpodstawne oskarżenie, że swoimi czynami, dopuściłby do kontuzji swojego partnera.
Mógł nie być wybitny na parkiecie, mógł czasem mylić kroki, ale znał swoje mocne strony i fizyczne atuty. Jego szersze, wyraźnie zarysowane ramiona, przechodziły w wąską talię, a sylwetka nie przypominała tej bardzo smukłej, przypisanej idolom budowy ciała, a miała wyraźnie zarysowane mięśnie, które towarzyszyły mu, odkąd zakończył służbę wojskową. Ryan albo udawał, albo był ślepy, bo Junseo wcale nie ukrywał swoich atutów pod warstwą ubrań, a jego ramiona, były widoczne na każdym treningu, zupełnie tak jak teraz, kiedy w frustracji zaczął napinać mięśnie.
Nie miał zamiaru dłużej słuchać jego wyrzutów, miał po dziurki w nosie jego wyniosłości, i ciągłego przypominania swojej pozycji, jako tego lepszego, więc bez marnowania na niego kolejnej myśli, stanął wprost przed nim, kucnął nieco - na tyle, by owinąć swoje ramiona wokół jego ud - i uniósł go do góry.
Dalej zachowywał kamienny wyraz twarzy, jakby chciał udowodnić zarówno Ryanowi, jak i samemu sobie, że nie miał najmniejszego problemu z wykonaniem zadania, i że ta bliskość nie sprawiała na nim żadnego znaczenia, że wcale nie zauważył z jaką łatwością utrzymywał go w górze, że nie przyglądał mu się z zaciekawieniem, byle tylko wyczytać jego reakcję. Był tak blisko, że mógł usłyszeć przyspieszone bicie jego serca, i poczuć oddech na skroni, czy ciepło, które promieniowało od jego ciała. Z tej perspektywy, mógł dostrzec delikatne, dodające mu uroku, rozsypane na policzkach piegi, złapał się na tym, że zauważał detale, i skupiał się na linii nosa, czy jego lekko zadartym koniuszku - drobna cecha, o której nie musiał wiedzieć, bo nie była mu do niczego potrzebna. Gdy spojrzeniem zjechał niżej, i zatrzymał się na lekko rozchylonych wargach, dotarł do niego sens, tego co właśnie robił. Był zbyt blisko, zbyt długo, bo wystarczyłoby kilka sekund, by udowodnić Ryanowi, że nie miał racji.
UsuńPostawił go na parkiecie, a dla zachowania twarzy, sam parsknął pod nosem. Teraz, gdy ponownie mógł spoglądać na Ryana z góry, czuł się nieco pewniej, więc spojrzał na niego oczekująco.
— Popatrz, nie zleciałeś. — Swoją sarkastyczną wypowiedź, zwieńczył sardonicznym uśmiechem i odwrócił się na pięcie, by ustawić w pozycji startowej.
— I zluzuj trochę ze swoim tonem głosu, bo nie będziesz mi rozkazywać.
Tutaj mieli być sobie równi, nawet jeśli Junseo chciał się odgryźć, postanowił zachować to na koniec zajęć, kiedy ktoś co chwilę nie rzucał im ukradkowych spojrzeń
Han uniósł lekko brwi, słysząc pytanie o imię, jakby przez moment naprawdę musiał się zastanowić, czy powinien je zdradzić. W rzeczywistości decyzję podjął już wcześniej, mniej więcej w tej samej chwili, w której uznał, że rozmowa z tym nieznajomym jest znacznie ciekawsza od wszystkiego, co działo się dookoła, ale nie byłby sobą, gdyby nie poddał w wątpliwość choć jednego aspektu dzisiejszej nocy.
OdpowiedzUsuń— Nie będę żałował, jeśli ci je zdradzę?— zapytał w końcu, pozwalając, by na jego ustach pojawił się zaczepny uśmiech. Przeciągął ten moment bardziej z własnej przekory niż z rzeczywistej potrzeby upewnienia się, że… było to dla niego bezpieczne. Nie widział żadnych sygnałów ostrzegawczych. — Han. Możesz mówić mi Han.
Upił łyk własnego drinka, obserwując Ryana ponad krawędzią szklanki. Nie umknęło mu, że tamten z wyjątkową powagą podchodził do pomysłu stworzenia jakiegoś wymyślnego trunku, co samo w sobie było już wystarczającym powodem, żeby pozwolić mu działać. Han nie miał pojęcia, czy Ryan rzeczywiście potrafił robić dobre drinki, czy właśnie zamierzał zaserwować mu coś, co następnego dnia będzie wspominał z bólem głowy i głębokim żalem, ale tego wieczoru nie miał szczególnej potrzeby się tym przejmować. Chciał… skupić się jedynie na tym, by dobrze się bawić. By wyciągnąć z tych kilku godzin tyle, ile dałby radę, a potem wrócić do tej pozornie poukładanej codzienności, której nienawidził bardziej i bardziej wraz z nadejściem każdego kolejnego dnia.
Słysząc jego kolejne słowa, parsknął cicho i odstawił szklankę na bar. Han potrzebował tej nocy czegoś, co pozwoliłoby mu choć na kilka godzin przestać być sobą w tym najbardziej męczącym znaczeniu tego słowa. Odskoczni od wszystkiego, co czekało na niego poza klubem, od myśli, których nie potrafił wyłączyć, od decyzji, które od dawna odkładał na później i od całego tego pieprzonego życia, w którym nawet najdrobniejszy błąd potrafił mieć znacznie większe konsekwencje, niż powinien. Nie szukał niczego konkretnego. Właściwie wystarczyłoby mu cokolwiek, co na moment zajęłoby jego uwagę na tyle skutecznie, żeby nie miał już przestrzeni na zastanawianie się nad tym, co powinien, czego nie powinien i co właściwie zrobi następnego dnia.
— Gwarancja miłych wspomnień? — powtórzył, unosząc brew, jakby właśnie usłyszał coś wyjątkowo interesującego. — Odważne stwierdzenie jak na kogoś, kogo znam od… — zerknął na niego z udawaną powagą — piętnastu minut?
To było… zabawne. Może właśnie dlatego tak łatwo pozwolił sobie zainteresować się Ryanem. Był nowy. Nieprzewidywalny. Wystarczająco obcy, żeby Han nie musiał przy nim odgrywać żadnej z ról, do których przywykł przez lata, i wystarczająco interesujący, żeby skutecznie odciągać jego myśli od wszystkiego, o czym tej nocy nie chciał pamiętać. Chciał po prostu tańczyć, śmiać się, pić i zobaczyć, dokąd zaprowadzi ich kilka najbliższych godzin. Bez analizowania. Bez planowania. Bez tego nieustannego oglądania się przez ramię.
— Mam nadzieję, że zdajesz sobie sprawę, że skoro już sam się tak reklamujesz, będę musiał sprawdzić, czy ta gwarancja rzeczywiście działa. Nie chciałbym jutro dojść do wniosku, że padłem ofiarą wyjątkowo kiepskiej kampanii marketingowej.
Nie czekał już na odpowiedź. Kiedy Ryan wspomniał o parkiecie, Han spojrzał w tamtą stronę, a potem z powrotem na niego, jakby oceniał, czy propozycja rzeczywiście była warta zachodu.
— Kilka piosenek, tak? — upewnił się z udawaną powagą. — Dobrze. Ale ostrzegam, że jeśli okażesz się beznadziejnym tancerzem, będę udawał, że cię nie znam. — Wyciągnął do niego rękę, lecz zamiast grzecznie czekać, aż Ryan ją ujmie, złapał go za dłoń i pociągnął w stronę parkietu. — Chodź.
UsuńPrzecisnęli się między ludźmi, lawirując pomiędzy kolejnymi sylwetkami, aż w końcu znaleźli wystarczająco dużo miejsca, by przestać ocierać się o obcych przy każdym kolejnym kroku. Han dopiero wtedy zdał sobie sprawę, że od kilku chwil uśmiechał się znacznie szerzej, niż początkowo zamierzał. Coś w tym wieczorze zaczynało działać na niego zaskakująco dobrze. Odwrócił się do Ryana i cofnął o krok. Bas uderzył mocniej, wprawiając podłogę w lekkie drżenie, a kolorowe światła przesunęły się po twarzach zebranych, na moment rozcinając półmrok. Han pozwolił muzyce przejąć rytm własnego ciała, nie spuszczając przy tym wzroku ze swojego nowego towarzysza.
Kącik jego ust uniósł się zaczepnie.
— No dobrze — rzucił, przekrzykując muzykę. Ponownie podszedł bliżej, wyciągając przed siebie dłoń i zaciskając palce na brzegu koszuli Ryana. — Pokaż mi, na co cię stać, gwarancjo miłych wspomnień.
hannie
Gdy Ryan wybuchnął szczerą ekscytacją, tak nagłą i kompletnie niepasującą do całej tej sytuacji, Hanowi aż wyrwało się krótkie parsknięcie.
OdpowiedzUsuńHannie.
Uśmiechnął się szeroko, nim zdołał zastanowić się nad tym, co właściwie wyprawiał. Cóż… miał słabość do zdrobnień, cholernie mocną i skłamałby, gdyby próbował temu zaprzeczyć, bo zdradzało go absolutnie wszystko. Sposób, w jaki rozluźniały mu się ramiona, to jak głowa przechylała się odrobinę na bok, kiedy Ryan wypowiedział to konkretne słowo, jak kąciki ust uciekały mu ku górze, wciąż i wciąż, choćby próbował przybrać teraz maskę śmiertelnej powagi. Nawet palce, wcześniej nerwowo wystukujące na blacie sobie jedynie znany rytm, nagle znieruchomiały, jakby cała uwaga Hana skupiła się na tym jednym absurdalnie przyjemnym sposobie, w jaki Ryan właśnie się do niego zwrócił. Spojrzał na niego i przez chwilę naprawdę nie wiedział, co z tym zrobić. Jeszcze przed momentem przyglądał mu się jak komuś, kogo być może chciałby poderwać, a teraz miał przed sobą faceta, z którym najchętniej po prostu poszedłby gdzieś po kolejną butelkę i gadał do czwartej rano o kompletnych głupotach. To… chyba niedobrze. Nie był pewny, czy chciał pozwalać na jakiekolwiek komplikacje.
— Niewiarygodnie urocze — mruknął jednak w końcu, pochylając się bliżej i nie próbując już maskować własnego rozbawienia. — A jednocześnie tak bardzo bezczelne. Dziwaczne połączenie. Ale podoba mi się. Nie będę ukrywał.
Gdyby ktoś go o to zapytał, bez wahania odpowiedziałby, że to właśnie ten aspekt wydawał się najzabawniejszy. Ryan, zamiast budować napięcie, zupełnie niechcący sprawił, że Han poczuł się tak, jakby właśnie znalazł kumpla, co, swoją drogą, wcale nie oznaczało, że przestał uważać go za atrakcyjnego. Wręcz przeciwnie, po prostu… nagle pojawiło się coś jeszcze, czego Han zupełnie się nie spodziewał i co, ku jego własnemu zaskoczeniu, podobało mu się chyba nawet bardziej.
Nie miał jednak czasu, żeby poważnie się nad tym zastanawiać, bo muzyka pochłonęła ich szybciej, niż był na to gotowy. Nim zdążył zebrać myśli, nim zdążył choćby przypomnieć sobie, że jeszcze chwilę temu stali wspólnie przy barze, tkwił już z Ryanem gdzieś pośród rozkołysanego tłumu, a wszystko inne przestało mieć większe znaczenie. Jego ciało dość szybko zaczęło robić swoje. Ramiona poruszały się w rytm muzyki, biodra kołysały się bezwiednie, a ciężar z jednej nogi przechodził na drugą, kiedy tylko bas przybierał na sile. Han nie zastanawiał się nad tym, jak to wygląda. Po prostu tańczył, pozwalając sobie na swobodę, której latami musiał sobie odmawiać.
Dawno nie czuł się przy kimś aż tak swobodnie. Nie myślał o tym, czy powinien się przysunąć, czy właśnie się odsunąć, czy Ryan odbiera jego zachowanie w konkretny sposób. Po prostu był obok niego, rozgrzany od tańca; uśmiechał się bez skrępowania, chłonął kolejne dźwięki, jakby tej nocy naprawdę nie istniało nic poza muzyką, światłami i ich dwójką gdzieś pośrodku całego tego chaosu. Było to niezwykle pomocne, bo w pewnym momencie Han zorientował się, że coraz częściej gubił własny rytm. Zamiast pilnować tego, jak sam się poruszał, obserwował Ryana. Podobało mu się to, jak ten dawał się ponieść muzyce, jak zapominał o całej reszcie i pozwalał ciału robić dokładnie to, na co miało ochotę. I to, jak całym sobą krzyczał, że doskonale zdawał sobie sprawę z tego… jak dobrze teraz wyglądał. Było w tym coś cholernie przyjemnego do oglądania, zwłaszcza że Han coraz mniej przejmował się tym, czy Ryan zauważy, gdzie właściwie podziewa się jego wzrok. Przez chwilę nawet zapomniał, że miał tu z nim tańczyć, a nie urządzać sobie cholernie przyjemny spektakl.
Nim zdążył się zorientować, co właściwie robi, jego dłoń ruszyła w stronę Ryana. Przez głowę przemknęło mu tylko krótkie, irytujące może trochę za wcześnie, ale nawet ten sygnał nie wystarczył, żeby go powstrzymać. Złapał palcami za brzeg jego koszulki i, zupełnie bezmyślnie, pociągnął go ku sobie, skracając dzielącą ich odległość praktycznie do tej nieistniejącej.
Usuń— Nie robię tego często — zapewnił, pochylając się i posyłając te słowa wprost do ucha Ryana. — Nie zaczepiam w klubach przypadkowych kolesi, ale… — uśmiechnął się — jeśli chodzi o ciebie… Wiesz, że właśnie cię podrywam, prawda?
hannie
Tak naprawdę dla Hana nie miało już większego znaczenia to, kto podrywał kogo. Zwykle przywiązywał do tego większą wagę. Lubił mieć poczucie, że wie, co się dzieje, że to on wyznacza tempo i w odpowiednim momencie potrafi zrobić krok do przodu, zanim druga osoba zdążyłaby zorientować się, że w ogóle była bliska tego, by zrobić go za niego. Tym razem jednak Ryan skutecznie wytrącał go z tego przyzwyczajenia.
OdpowiedzUsuńBył po prostu zbyt interesujący. Hanowi podobało się obserwowanie go, podobało się to, jak łatwo Ryan dawał się ponieść chwili, jak bez żadnego zahamowania reagował na wszystko, co działo się między nimi. Łatwo było się temu poddać; tej jednej myśli, że, na ten krótki fragment wieczoru, Han mógłby sobie odpuścić. Nie musiał zastanawiać się, kto pierwszy sięgnął po czyją dłoń, kto kogo przyciągnął bliżej ani kto właściwie miał teraz przewagę. Jeśli Ryan chciał myśleć, że to on trzymał ją w rękach, Yoonjae był gotowy, by się na to godzić. Mógł mu na to pozwolić. Nawet jeśli gdzieś z tyłu głowy doskonale wiedział, że pozwalanie komuś na przewagę a rzeczywiste jej oddanie były dwiema zupełnie różnymi rzeczami.
Han nie zamierzał pozwolić więc, żeby ten wieczór skończył się szybciej niż musiał. Skoro już trafił na coś, co sprawiało mu tak czysta i szcerą przyjemność, chciał wyciągnąć z tego spotkania tyle, ile się dało, bez zastanawiania się, czy następnego dnia będzie potrafił znaleźć dla tego jakieś sensowne wytłumaczenie (czego najpewniej i tak miał nie zrobić). Dawno nie bawił się tak po prostu, bez tego duszącego poczucia, że powinien gdzieś być, coś zrobić albo na coś uważać.
Taniec robił z nim coś dobrego. Odprężał i pozwalał wyrzucić z głowy ten nieustanny natłok myśli, który zwykle towarzyszył mu nawet wtedy, kiedy pozornie niczym się nie zajmował. Wystarczyło kilka mocniejszych dźwięków i wizja atrakcyjnego chłopaka krążącego gdzieś tuż obok, żeby wszystko inne zaczęło tracić na wartości. A że przy okazji miał obok siebie kogoś, z kim naprawdę dobrze się czuł? Cóż, trudno byłoby prosić o więcej.
Dlatego tańczył dalej, bez pośpiechu i bez potrzeby sprawdzania, dokąd właściwie prowadził ich ten wieczór. Chciał wykraść dla siebie jeszcze trochę z tego uśmiechu, jeszcze kilku głupich spojrzeń, kolejnych piosenek, przy których poruszaliby się obok siebie trochę za blisko, a potem trochę za daleko.
Nie dyskutował. Po prostu w tym był. Kiedy Ryan ruszył w stronę baru, Han poszedł za nim bez cienia sprzeciwu. Zwykle pewnie dorzuciłby od siebie jakiś komentarz, może zaproponował coś innego, może nawet zupełnie odwrotnego, byle tylko sprawdzić, czy zgodzi się za tym podążyć. Tym razem nie miał na to najmniejszej ochoty. Dobrze było po prostu dać się prowadzić.
Pierwszy łyk wiśniowego drinka wywołał na jego twarzy coś pomiędzy zaskoczeniem a zadowoleniem. Był słodki, trochę kwaśny, dokładnie taki, jaki mógłby pić bez większego namysłu przez pół wieczoru. Tym bardziej że Ryan był obok, a jego dłoń po chwili znalazła się przy koszuli Hana. Palce zaczęły bawić się materiałem, przesuwać po nim bez większego celu, zaczepiać o brzeg, jakby sama ta czynność zajmowała go bardziej niż cokolwiek innego.
— Nie musisz się martwić o reklamacje. Nie jestem tym zainteresowany — zapewnił, spoglądając na jego dłoń, potem z powrotem w jego roziskrzone oczy, uśmiechając się przy tym pod nosem. Podobało mu się to, chyba nawet bardziej, niż powinno. Przez głowę przemknęła mu ta jedna, trochę niebezpieczna myśl, że właściwie mógłby pozwolić Ryanowi na więcej. Nie teraz, niekoniecznie tutaj, ale... po prostu więcej, gdyby tylko chciał spróbować. — Bawię się zbyt dobrze.
Nie wiedział nawet, kiedy pierwszy drink przestał być pierwszy. Jeden zamienił się w drugi, drugi w trzeci, a gdzieś pomiędzy nimi parkiet znowu zaczął przyciągać ich jak magnes, aż w końcu znów stali obok siebie tak blisko, że Han nie musiał nawet specjalnie się wysilać, żeby przyglądać się najmniejszym szczegółom na twarzy Ryana. Mógł dostrzec każde przymarszczenie brwi, ruch kącika ust, pojedyncze pasmo włosów opadające mu na czoło. Wszystkie te rzeczy, których z większej odległości zwyczajnie by nie dostrzegł.
Usuń— Podjąłem ważną decyzję — zaczął nagle, gdy któryś raz z kolei zatrzymali się przy barze, by złapać oddech. — Nie chcę wychodzić stąd sam. Przyzwyczaiłem się do ciebie. Co ty na to?
hannie
Frustracja nie zniknęła całkowicie, nie.
OdpowiedzUsuńZamiast gwałtownego wybuchu, ona powoli przerodziła się w narastającą ciekawość, z którą Junseo zamiast walczyć, postanowił zbadać. Pozwolił, by ten tlący się pod skórą żar, rozpalił się na nowo, zamiast stawiać sprzeciw, on otworzył się na to nieznane uczucie, stając na przeciw kolejnemu wyzwaniu.
Odzyskał kontrolę nad ciałem, a w głowie narodziły się nowe pomysły i kolejne pytanie, a co za tym szło, tysiące możliwości i nowe drzwi - klamki, po które tak chętnie sięgał, byle uchylić rąbka tajemnicy i zaspokoić własny głód, czy fascynację, o której istnieniu nie miał pojęcia.
Jego ruchy stały się płynniejsze, a mocno zaciśnięte palce, teraz miękko biegły wzdłuż linii ciała Ryana, jakby chcąc dokładnie zapamiętać sylwetkę drugiego, jak jego mięśnie napinały się podczas tańca, jak drżały pod jego dotykiem, jak reagowały na jego bliskość, kiedy przyciągał go bliżej, by zamknąć w swoich objęciach, na ułamek sekundy odcinając od reszty świata.
Bo tym właśnie był taniec - ich ucieczką. Przenieśli się gdzieś, gdzie konflikt nie dosięgał ich ciała. Odkryli wspólny język, zrozumienie, którego brakowało w komunikacji. Przekroczyli barierę słów, odnajdując bezpieczną przestrzeń, każdy ruch był melodyjną harmonią, sięgającą zmysłów.
Nie powinien skupiać na tym aż tak dużej uwagi. Myśli nie powinny przekraczać wyznaczonych granic, jasno określających, że ich bliskość zaczynała i kończyła na parkiecie, jednak Junseo nie potrafił wyzbyć się tej myśli, że wzrok Ryana stał się czujniejszy, że jego spojrzenie zaczęło uważniej badać każdy ruch, a brązowe tęczówki zawisły na nim częściej, niż wymagała tego choreografia.
Obserwował go, bezwstydnie śledził każdy ruch, a w jego oczach migotała ta nieznana Junseo ciekawość, z którą spotkał się jedynie, gdy obserwował blondyna w sieci, nigdy twarzą w twarz. Nigdy tak jak teraz.
Krzyżowali ze sobą spojrzenia w lustrzanym odbiciu, utrzymywali kontakt, gdy znajdowali się do siebie twarzą w twarz, a nawet gdy Park stał odwrócony, czuł na sobie wypalający znamię na barkach wzrok, od którego nie mógł uciec.
I łaknął go.
Łaknął tego spojrzenia.
Z jakiegoś niezrozumiałego powodu, chciał tej uwagi. Chciał poczuć się zauważony, nawet jeśli przez kogoś, kogo uważał za wroga, bo skoro nawet on dostrzegł w nim coś wartego uwagi, to nie mógł tego zignorować. To z pozoru absurdalne pragnienie, nabierało w sile, a ta pokrętna logika, nagle zaczęła nabierać sensu.
Może właśnie w ten sposób mógł udowodnić samemu sobie, że był czegoś wart, że skoro nie dostrzegający własnych wad Ryan Kim, zwrócił na niego uwagę, to zasługiwał na uznanie, a jego taniec potrafi wywołać pozytywne emocje w drugim człowieku.
Może ta buzująca pod skórą adrenalina była wystarczającym wytłumaczeniem, by zrobić coś, na co nigdy wcześniej by się nie zdecydował i przystać na propozycję wyjścia z resztą grupy do pobliskiego baru, gdzie właśnie obracał w dłoniach butelkę piwa, przysłuchując się wymianie zdań, jaką prowadzono przy ich stoliku.
Albo udając, że przysłuchuje się dyskusji, bo myślami dalej znajdował się na sali.
— Ziemia do Junseo! — Ktoś krzyknął, zwracają na siebie jego uwagę. Junseo uniósł głowę, zerkając na skierowane w jego kierunku twarze. Sam zaśmiał się niezręcznie, mierzwiąc dłonią włosy.
— Sorry, zamyśliłem się. — rzucił, wzruszając ramionami, kolejno upijając łyk piwa, mając nadzieję, że dyskusja popłynie dalej, a on powróci do bycia niezauważonym.
Dyskusja popłynęła, ale w zupełnie odwrotnym kierunku.
— Od tych piruetów zakręciło ci się w głowie. — powiedziała jedna z dziewczyn, siedząca w rogu stołu.
— Od piruetów, czy od Ryana? — Kolejny głos przebił się, przez panujący w barze gwar, a Junseo poczuł, jak zaczynają go piec uszy, bo cała uwaga skupiła się na nim, na co nie był przygotowany.
— Z początku myślałam, że się tam pozabijają, ale… nagle zrobiło się gorąco!
Nie wiedział na kim skupić swoją uwagę, bo komentarze, przeplatane były śmiechem, a ten docierał do niego z każdego kierunku. Junseo nawet nie pamiętał imion połowy z nich, bo zazwyczaj pojawiał się na zajęciach, robił swoje i znikał pod pretekstem zmęczenia, czy kolejnego projektu, nad którym musiał pracować.
UsuńPokiwał jedynie głową, udając, że nie przejął się słowami i zaśmiał, bo co innego mógł zrobić. Ukradkiem spojrzał na siedzącego naprzeciw Ryana, chcąc wybadać jego reakcję, czy miał coś do powiedzenia, czy postanowił tak jak on, przemilczeć głupie żarty, jednak on nie wydawał się aż tak zmieszany sytuacją.
junseo
Ten komentarz został usunięty przez autora.
OdpowiedzUsuńGdy tylko weszli do taksówki, Han uświadomił sobie, że usiedli tak blisko siebie, że właściwie od początku nie miał już gdzie odsunąć kolan, nawet gdyby chciał. Przy każdym zakręcie ich ramiona ocierały się o siebie, czasem nogi stykały się na sekundę, a potem żadne z nich nie robiło nic, żeby tę odległość zwiększyć. To naprawdę nie było tak, że Han regularnie zaczepiał ludzi w klubach. Owszem, zdarzało mu się podejść do kogoś pierwszy, czasem nawet bez większego zastanowienia, ale daleko było mu do robienia z tego stałego punktu każdego wieczornego wyjścia. Właściwie dlatego miał ochotę zaznaczyć to Ryanowi, zanim ten zdążyłby wyciągnąć z ich spotkania własne wnioski.
OdpowiedzUsuńTyle że teraz, siedząc obok niego w taksówce, zaczynało to brzmieć trochę śmiesznie.
Han przenosił wzrok z jego oczu na nos, policzek, linię szczęki, aż w końcu znowu zatrzymywał go na ustach. Ryan był stanowczo za blisko. Na tyle blisko, że rozsądek powinien już dawno podpowiedzieć mu, żeby przestał mu się tak przyglądać. Zamiast tego Han siedział bez ruchu i tylko coraz wyraźniej uświadamiał sobie, jak bardzo wszystko, co robił tego wieczoru, przeczyło temu, że wyszedł z jednym, konkretnym zamiarem.
Bo przecież nie planował znaleźć sobie kogoś. Nie w ten sposób. Nie zakładał, że będzie tańczył z jednym chłopakiem przez pół nocy, pozwalał mu bawić się materiałem swojej koszuli, a potem siedział z nim w taksówce i zastanawiał się, czy odległość między ich twarzami nie jest przypadkiem jedyną rzeczą, która wciąż powstrzymuje go przed pocałowaniem go.
A jednak dokładnie tutaj skończył. Taniec. Alkohol. Ludzie dookoła. Kolejny drink. Teraz nie miał już żadnej z tych wymówek. Została mu tylko ta cholerna taksówka, Ryan siedzący tuż obok i kilka centymetrów, które nagle zaczęły wydawać się nieznośnie dużą odległością.
Han pozwolił sobie na jeden, głębszy oddech, przeciągnięty do granic, byle tylko wykraść dla siebie chwilę na odzyskanie trzeźwości myślenia.
Mógł go pocałować. Tak zwyczajnie, po prostu; miał tę pewność, że nie byłoby to coś, na co żaden z nich nie wyraził wyraźnej zgody. Nachylić się i sprawdzić, czy to napięcie, które czuł przez pół wieczoru, rzeczywiście coś znaczyło. Chciał tego, cholernie mocno. Chciał jego dłoni na swoim ciele, chciał oddać się głębokim pocałunkom i pragnieniu, którego nie potrafiliby już zatrzymać. Problem polegał na tym, że wciąż siedziała w nim ta zgubna potrzeba sprawdzania, na ile właściwie mógł sobie pozwolić. Lubił drażnić, prowokować, przesuwać granicę odrobinę dalej i patrzeć, czy druga osoba ruszy za nim bez zastanowienia. Najbardziej podobało mu się chyba to, kiedy sam nie musiał już robić wiele, bo wystarczyło kilka spojrzeń i odpowiednio dobrany gest, żeby ktoś zaczął ciągnąć w jego stronę jak ćma do lampy. Ten przeklęty nawyk miał zaprowadzić go kiedyś do grobu, był tego absolutnie pewny.
— Shhh — zaczął więc, nim zdołał na dobre przemyśleć ten ruch. Zacisnął palce na brzegu koszulki Ryana i przez kilka sekund spoglądał w jego stronę wyczekująco, jakby dawał mu jeszcze moment na wykonanie jakiegoś ruchu. — Ale uczył cię ktoś kiedyś cierpliwości, czy zawsze tak bezczelnie sięgasz rękami po wszystko, na co masz ochotę?
Han uniósł brew i pokręcił głową z rozbawieniem W końcu poprawił się na fotelu, odsuwając się na tyle, że przestrzeń między nimi znowu stała się wyraźnie większa. Potrzebował tego. Potrzebował tej chwili oddechu, by bez reszty nie zwariować. Tak naprawdę… nie dbał o konwenanse, miał w nosie to, co nieznani mu ludzie myśleli o tym, co robił, ale oddawanie się pokusie na tylnym siedzeniu taksówki nie było tym, na co miał teraz ochotę.
Nie był do końca pewny, jakim cudem udało mu się opanować na tyle, by podróż do mieszkania Ryana przebiegła bez większych komplikacji, tym bardziej, że z jakiegoś trudnego do wyjaśnienia powodu, już sama obecność Ryana działała na niego w sposób, którego nie potrafił do końca wyjaśnić.
UsuńGdy dotarli w końcu na miejsce, hłodne powietrze zrobiło zresztą swoje. Przez kilka minut skutecznie studziło wszystko, co zdążyło się między nimi nagromadzić, pozwalając mu złapać oddech i zebrać myśli, które po kilku drinkach nie chciały już układać się w nic rozsądnego.
Tyle że wystarczyło, że drzwi mieszkania Ryana zamknęły się za nimi, a cały ten spokój prysnął równie szybko, jak się pojawił. Han usłyszał charakterystyczny szczęk zamka i przez moment miał wrażenie, że właśnie tym jednym dźwiękiem obaj otworzyli sobie dostęp do czegoś, na co czekali przez cały wieczór. Przynajmniej taką miał nadzieję. Pozostawało jednak jeszcze kilka drobnych kwestii…
— Pokażesz mi teraz, gdzie mogę się poruszać? — Pytanie mogło kojarzyć się z niewinnością, ale w tonie Hana nie było niczego, co się z nią wiązało. Nie mógł tego jednak pominąć. Lubił trzymać kontrolę we własnych rękach, grać na swoich zasadach, ale… doskonale wiedział, jak bardzo dbał o to, by jego przestrzeń pozostała prywatną dokładnie tam, gdzie chciał tego najbardziej. Nie wpuszczał nikogo do swojej sypialni, mógł więc zakładać, że Ryan kierował się podobnymi zasadami. A jeśli nie? Cóż, mogli na tym tylko skorzystać.
Bez pytania i wyczekiwania na ruch ze strony chłopaka, zsunął z ramion płaszcz, odwieszając go na jeden z dostępnych wieszaków. A potem odwrócił się ponownie w stronę Ryana. Wsunął dłonie do kieszeni, jakby w ten sposób mógł powstrzymać je przed zrobieniem czegoś, czego później musiałby się wypierać, przechylił lekko głowę, i przyglądał mu się w dość wymownym milczeniu.
hannie
Han przez chwilę stał tam w stanie lekkiej dezorientacji, bo ostatnim, czego spodziewał się po wejściu do mieszkania, było to, że Ryan zostawi go na moment samego i zajmie się… kotami. I to nie tak, że miał z tym jakiś wyraźny problem. Były przesłodkie i - prawdę mówiąc - w zupełnie innych okolicznościach Han z pewnością poświęciłby im całą swoją uwagę, ale teraz jakoś trudno było mu oderwać wzrok od ich równie zajmującego właściciela. Wygodnie byłoby zrzucić to na karb jawnego braku trzeźwości…
OdpowiedzUsuńOparł się więc plecami o ścianę, skrzyżował ramiona na piersi i w milczeniu przyglądał się poczynaniom Ryana. Nie zamierzał go poganiać. Mógł poczekać, przyglądając się temu, co robi i próbując zrozumieć, dlaczego nawet tak zwyczajna scena potrafiła przyciągnąć jego uwagę bardziej, niż powinna. Kiedy w końcu ich spojrzenia ponownie się spotkały, kącik jego ust drgnął w ledwie widocznym uśmiechu, choć oczy wciąż pozostały skupione. Było w tym spojrzeniu coś wyczekującego. Trochę prowokacji i bardzo jasne pytanie, którego nie zamierzał wypowiedzieć na głos. Jeszcze nie.
Był cierpliwy. Czekał na kolejny krok blondyna, na jedno słowo, które wabiłoby bardziej niż mógłby się spodziewać. Na sygnał, którego nie dałoby się pomylić z niczym innym. I naprawdę nie potrafiłby ukryć własnego zadowolenia, które i tak przebijało się właśnie na zewnątrz każdą możliwą drogą, gdy… w końcu dostał to, czego tak bardzo pragnął. Gdy dawał posłusznie poprowadzić się w stronę kanapy, na którą opadł chwilę później po nagłym nacisku.
Pozwolił sobie na cichy i krótki, urwany szybko, chichot. Nie miał większego problemu z tym, co właśnie zaszło. Doskonale zdawał sobie sprawę, że nie musiał górować - mieć przewagi w fizyczności, by wciąż panować nad sytuacją.
Poczuł jednak… drobne zaskoczenie. Nie miał co do tego żadnych podstaw, ale do tej pory coś pozwalało mu wierzyć w to, że Ryan był jedną z tych osób, którym łatwiej było podążyć za nadanym tempem, niż próbować narzucać własne reguły. I to nie tak, że to nieoczekiwane odkrycie mu się nie podobało. Tak naprawdę, ku własnemu zdumieniu, był niebezpiecznie blisko stwierdzenia, że było zupełnie odwrotnie. Lubił wyzwania. Lubił igrać z nieznanym i przekonywać się, gdzie mogło go to zaprowadzić. Problem polegał na tym, że gdy raz zasmakowało się wygody płynącej z utrzymywania kontroli we własnych rękach, a potem doświadczało się tego wystarczająco wiele razy, by zwyczajnie przywyknąć do takiego układu, oddanie jej komuś innemu przestawało przychodzić z łatwością. Nawet jeśli miał czasem ochotę sprawdzić, jak to jest pozwolić komuś poprowadzić, jakaś część Hana wciąż uparcie chciała mieć pewność, że w każdej chwili mógłby tę kontrolę odzyskać.
Mimo wszystko pozwolił sobie jednak na to, by wytrwać jeszcze przez moment w tym nietypowym bezruchu, poddając się działaniom Ryana, bo tym razem chęć dalszej gry okazała się silniejsza od nieznanego ścisku w żołądku, który rozbudził się w jego ciele zaraz po tym, gdy poczuł dotyk na nadgarstkach. Instynkt podpowiadał reakcję, niewyjaśnione pragnienie zaspokojenia własnej ciekawości krzyczało, by zgodził się na coś, co w innych okolicznościach zbyłby niemalże natychmiast. Tkwił w irytującym rozdarciu.
— Jesteś naprawdę słodki, ale… — urwał nagle, gdy Ryan pochylił się nad nim i przesunął językiem po jego skórze na szyi. A potem wyżej i wyżej, aż Han musiał zacisnąć na chwilę usta, by nie wydostało się z nich nic żałośnie zdradliwego. Jego palce mimowolnie wbiły się w miękki materiał kanapy, w którym zdawały się szukać teraz oparcia, a nnogi zacisnęły się odruchowo, jakby miało mu to w czymkolwiek pomóc. Miał problem, powinien wiedzieć to od początku, a mimo tego wciąż uparcie brnął w kierunku wizji niezachwianej pewności, że to właśnie on nadawał rytm ich dzisiejszego spotkania. — Powiedz mi, co właściwie próbujesz teraz zrobić, hm?
Wykorzystał moment, gdy Ryan odchylił się na niewielką odległość, by wziąć spokojniejszy, głębszy oddech. Uniósł w końcu nieznacznie spojrzenie i dopiero wtedy pozwolił sobie naprawdę przyjrzeć się jego twarzy. Zatrzymał wzrok na oczach, przesunął go po policzkach, ustach, jakby potrzebował tych kilku sekund, żeby poukładać wszystko, co działo się w jego głowie. Przez chwilę zupełnie zapomniał, że powinien coś powiedzieć. Po prostu patrzył, próbując ukoić własne myśli, choć z tym szło mu zdecydowanie gorzej, niż mógłby sobie życzyć.
UsuńRyan potrafił rozproszyć go… wszystkim. Han złapał się na tym, że przyglądał mu się z tym cichym zachwytem, którego nie potrafił już za bardzo ukryć. Im dłużej był obok niego, tym więcej drobiazgów zauważał i tym trudniej było mu udawać, że nie zaczął w tym… przepadać. Łatwo było zatonąć w tej słodkiej chwili z przyjemnym ciężarem na kolanach i ciepłym oddechem, rozbijającym mu się na skórze. Miał ochotę powiedzieć Ryanowi, by nie przerywał; by kontynuował bez skrępowania to, co zaczął, ale ta krótka i nieoczekiwana myśl zaskoczyła go do tego stopnia, że drgnął mimowolnie, wypuszczając spomiędzy warg głośniejsze westchnienie.
Musiał wziąć się w garść. Natychmiast.
— Nie wiem, czy już wspominałem, ale lubię mieć rzeczy pod kontrolą. — Han spojrzał na Ryana i przez chwilę nie odrywał od niego wzroku, choć wymagało to od niego odrobinę więcej wysiłku, niż chciałby przyznać. Wytrzymał jego spojrzenie, a potem kącik ust uniósł mu się w lekkim, zaczepnym uśmiechu. Ryan mógł ograniczyć jego ruchy, ale… Han wciąż dysponował swoją najmocniejszą bronią. Słowami. — Jeśli ma zostać tak jak teraz — zerknął wymownie w stronę jednego ze swoich nadgarstków — musisz się postarać. I nie chcę cię martwić, ale…
Powoli oderwał plecy od oparcia kanapy, skracając dystans między nimi na tyle, na ile pozwalała mu jego obecna pozycja. Był niezdrowo ciekaw tego, czy Ryan udźwignie ich grę, ale tak czy inaczej… Han musiał odzyskać teraz choć część kontroli. Z bezczelnym uśmiechem, przesunął w końcu spojrzenie z oczu blondyna, by pomknąć nim powoli odrobinę niżej. A potem, wychylił się jeszcze bardziej, otarł wargami o usta Ryana i mogłoby się wydawać, że nic nie dzieliło ich już od pierwszego pocałunku. Han nie byłby jednak sobą, gdyby nie poddał się temu przeklętemu nawykowi nieznośnego drażnienia.
— Twój język na mojej szyi to trochę za mało — dokończył więc urwaną wcześniej myśl i złapał zębami dolną wargę Ryana. Na sekundę, może dwie… na pewno zbyt krótko, by uznać to za wystarczające.
yoonjae
Han nie spodziewał się, że przypadkowa znajomość z klubu mogłaby tak szybko i z tak niecodzienną łatwością przerodzić się w coś niezwykle uzależniającego. Jeszcze kilka godzin wcześniej Ryan był dla niego kimś zupełnie obcym, jednym z wielu ludzi, których można spotkać podczas nocnego wyjścia i równie łatwo zapomnieć na dobre, nim zajęło się miejsce w pospiesznie zamówionej taksówce do domu. Tymczasem teraz Han nie potrafił przestać o nim myśleć, a każdy kolejny gest Ryana tylko utwierdzał go w przekonaniu, że trafił na kogoś znacznie ciekawszego, niż początkowo zakładał.
OdpowiedzUsuńCo więcej, blondyn zaskakiwał go za każdym razem, kiedy wydawało mu się, że zaczynał powoli rozumieć jego sposób działania. Nie przyznałby się do tego głośno, ale niepewność dotycząca tego, co wydarzy się za chwilę i ta niepokojąco przyjemna irytacja, która rozlewała się po jego ciele, kiedy kolejny raz okazywało się, że Ryan potrafił zrobić coś zupełnie nie po jego myśli, były chyba tym, co zatrzymywało Hana… najmocniej. Był niezdrowo ciekawy, dokąd mogłaby ich doprowadzić ta chwila, gdyby przestał próbować ponownie w pełni ją kontrolować.
Teraz, kiedy znaleźli się tak blisko siebie, trudno było mu skupić się na czymkolwiek innym. Yoonjae słyszał własne myśli aż nazbyt wyraźnie, a mimo to nie potrafił zebrać ich w żadną rozsądną całość. Nie lubił takiego stanu rzeczy. Jeszcze mniej podobało mu się to, że wcale nie chciał, żeby Ryan przestał wytrącać go z równowagi. Pozwalał mu więc działać. Nie poprawiał go, nie próbował na siłę odzyskać przewagi, nie odbierał mu tej odrobiny pewności siebie, którą Ryan najwyraźniej zaczął się przy nim cieszyć. Han obserwował, zapamiętywał i cierpliwie czekał, pozwalając tej sytuacji rozwijać się zgodnie z cudzymi zasadami. Nie zamierzał oddawać kontroli na dobre, oczywiście, że nie, ale… póki co uznał, że tym razem znacznie ciekawiej będzie zobaczyć, jak daleko Ryan sam zechce się posunąć, zanim Han zdecydowałby się przypomnieć mu, że również potrafił ustalać własne reguły.
Problem polegał jednak na tym, że z każdą kolejną chwilą coraz trudniej było mu traktować to jak niewinną próbę sił. Przyglądał się Ryanowi z uwagą i… oczekiwaniem, którego nie umiał już wiarygodnie ukryć. W jego spojrzeniu wciąż czaiła się znajoma zaczepność, ale tym razem nie wystarczała, by całkiem przykryć ciekawość, z jaką czekał na następny ruch Ryana. Zwłaszcza na ten, który w końcu nadszedł…
Pocałunek zupełnie wybił Hana z rytmu. Przez pierwszą sekundę chyba nawet nie zdążył pomyśleć, że powinien na niego odpowiedzieć, bo ciało zareagowało szybciej niż jego głowa, a kiedy już dotarło do niego, co właściwie się stało, jedyne, czego chciał, to oddać go z całą pasją, na jaką było go teraz stać. Było w tym coś zaskakującego, bowiem Han zwykle nie przepadał za tego rodzaju bliskością, która… w trudny do wyjaśnienia sposób kojarzyła mu się z czymś znacznie bardziej intymnym niż wszystko, co przychodziło mu czasem wyczyniać. Obecnie jednak… gubił wszelkie z własnych założeń i chcąc nie chcąc musiał przyznać, że od dawna nie było mu to tak obojętne.
Wytrzymał w bezruchu kilka kolejnych sekund, choć sam nie wiedział, jak jeszcze mu się to udawało. Zęby na jego podwiniętej koszulce, drobne i zbyt szybkie muśnięcia na brzuchu, ciepły oddech omiatający mu skórę, spojrzenie Ryana wypatrujące każdej, najmniejszej reakcji… Był bliski częściowej kapitulacji. Niepokoiła go myśl, że wystarczyłby jeszcze jeden dobry ruch, by go rozbić. Jeden jedyny. Lecz gdy w końcu nadszedł… gdy Ryan wspiął się ponownie na jedno z jego kolan i przesunął opuszkiem po jego dolnej wardze, Han poczuł, że może wcale nie był jeszcze na straconej pozycji. Przynajmniej nie całkowicie.
Nie myślał racjonalnie, gdy godził się z pomysłem, który nagle zrodził mu się w umyśle i kusił tak bardzo, że nie był mu się w stanie jakkolwiek przeciwstawić. Chciał ryzykować. Chciał sprawdzić, ile Ryan rzeczywiście był w stanie dźwignąć na własnych barkach. Han wbił w niego spojrzenie, tak intensywne, jakby samą siłą woli chciał powstrzymać każdą reakcję, która mogłaby wymknąć mu się teraz spod kontroli. Starał się nie mrugać; nie drgnąć, gdy rozchylał lekko wargi i powoli złapał między nie kciuk chłopaka, drażniąc go przez ulotny moment zębami i językiem. Było w tym obrazie może nieco wulgarności, ale… Han nigdy nie wykazywał się zbyt dużą dbałością o konwenanse.
Usuń— Hm? — mruknął tylko, odsuwając się nieznacznie i wciąż przyglądając Ryanowi spod lekko przymrużonych powiek. — Chcesz mi powiedzieć, że nagle brakuje ci pomysłów?
Bez ostrzeżenia uniósł wolną dłoń i tym razem to on pochwycił jeden z nadgarstków blondyna, chyba nieco mocniej niż zamierzał. Odsunął w końcu jego rękę od swojej twarzy.
— Mam podrzucić własne? — zapytał z zaskakującą prostotą, przechylając lekko głowę i walcząc z cieniem bezczelnego uśmiechu, czającego się w kąciach jego ust. — Powiedzieć, co masz robić? — W oczach Hana pojawiła się nuta wyraźnej ostrości, która nie pozostawiała już miejsca na wcześniejsze wahanie. Uniósł lekko brew w typowo wyczekującym geście, nawet na moment nie przerywając ich połączenia ich spojrzeń. — Nie żartuj ze mnie. Wyglądasz na bardzo kreatywnego.
Han
Było mu… dobrze. Zaskakująco. Co samo w sobie stanowiło chyba najbardziej irytujący aspekt całej sytuacji, bo przecież… nie powinno. Nie w ten sposób, nie wtedy, kiedy pozwalał komuś innemu wyznaczać tempo, kiedy zamiast samemu decydować o tym, co wydarzy się za chwilę, musiał zdać się na cudze zachcianki i własne reakcje, których nie potrafił już tak łatwo podporządkować temu, co uznawał za wskazane. Nigdy nie należał do ludzi, którzy szukali przyjemności w oddawaniu kontroli, nawet tej chwilowej, nawet wówczas, gdy nie wiązało się to z żadnymi poważniejszymi konsekwencjami; wolał trzymać rękę na pulsie, wiedzieć, na czym stoi, i mieć pewność, że jeśli coś pójdzie nie po jego myśli, będzie mógł natychmiast zareagować. A jednak teraz, w tej konkretnej chwili dzielonej z Ryanem, odkrywał w sobie nieprzyzwoitą wręcz skłonność do tego, by nie reagować wcale.
OdpowiedzUsuńKiedy Ryan popchnął go na łóżko, Han odruchowo zapragnął odwrócić sytuację na swoją korzyść. Wystarczyło zaledwie kilka sekund, by pomysł, jak pozbyć się Ryana znad siebie i zamienić ich miejscami, pojawił się w jego głowie, wypierając wszystko inne. Bo przecież mógł. Nie musiał godzić się na cudze tempo, pozwalać komuś innemu decydować o tym, co wydarzy się dalej, a już na pewno nie musiał leżeć tak spokojnie i udawać, że wcale nie kusiło go, by ponownie przejąć inicjatywę. A jednak coś go powstrzymało. Sam nie wiedział co i, prawdę mówiąc, nie zamierzał się nad tym zastanawiać, póki jeszcze potrafił nad sobą jakkolwiek zapanować. Rozluźnił więc nieco ramiona, zamiast sięgnąć po Ryana, i wbił palce w pościel, jakby to właśnie jej musiał się przytrzymać, żeby nie zrobić czegoś, co jeszcze przed chwilą wydawało mu się jedynym słusznym rozwiązaniem. Pozostawało mu tylko pilnować oddechu, który uparcie próbował wymknąć się spod kontroli, i zacisnąć zęby na wszystkich tych drobnych odgłosach, które mogłyby go zdradzić. Bo do tego, że podobało mu się bardziej, niż powinno, nie zamierzał przyznawać się nawet przed samym sobą.
Pozwolił sobie wytrzymać tak jeszcze chwilę; odepchnąć wszystkie nieproszone myśli, niechciane niepokoje… Skupić się jedynie na tym, jak uzależniającym okazał się dotyk ust błądzących mu po plecach - to drażniąco przyjemne uczucie, które z każdym kolejnym muśnięciem zdawało się coraz trudniejsze do zignorowania. Było w tym coś świeżego, coś, co kazało mu czekać na następny dotyk, choć przecież wcale nie powinien przywiązywać do niego aż takiej wagi. A jednak leżał, niecierpliwie wyczekując kolejnej chwili, i po raz pierwszy od dawna nie miał ochoty odbierać sobie przyjemności tylko dlatego, że nie on decydował o jej tempie.
W pewnym momencie przyłapał samego siebie na tym, że musiał zagryźć wargę, bo dotarło do niego, jak blisko był powiedzenia czegoś, czego najpewniej żałowałby jeszcze przez najbliższych kilka godzin. Idiotyczna prośba, by Ryan nie przestawał, cisnęła mu się na usta z niepokojącą łatwością. Zacisnął więc mocniej zęby i skupił się na czymkolwiek, byle tylko nie dać sobie przyzwolenia na tę jedną, cholernie szczerą chwilę.
— Przykro mi, skarbie — odezwał się w końcu, gdy upewnił się, że jego głos nie zadrży żałośnie, zdradzając tak jawnie wszystko to, czego nie był jeszcze gotowy pokazać. — Nie jęczę na zawołanie. I na pewno nie dla każdego.
A potem, wiedząc, że znalazł się niebezpiecznie blisko jakiejś nieznanej mu dotąd granicy, odwrócił się pod Ryanem, na tyle sprawnie, by nie pozwolić się zatrzymać, a jednocześnie wystarczająco ostrożnie, by go z siebie nie strącić. Jeszcze nie. Jak mógłby sobie tego teraz odmówić?
Piękny. Był tak niepokojąco atrakcyjny…
UsuńPrzez chwilę Han rozważał, by wsunąć dłonie pod głowę i poprzyglądać się Ryanowi nieco przekornie, przeciągając moment ich drażniącej gry do granic przyzwoitości. Rzucić kilkoma dodatkowymi prowokacjami i zmusić go do działania. Ale…
Nim zdążył się zorientować - nim jakakolwiek reakcja okazała się jeszcze możliwa do tego, by nadać jej tempo - uniósł się nieznacznie w stronę Ryana, wymykając się całkowicie ostatkom zdrowego rozsądku i… pocałował go. Tak, jakby tym jednym, zupełnie nieprzemyślanym gestem mógł uciszyć wszystkie myśli, które od dłuższego czasu nie dawały mu spokoju. Nie miał na to żadnego dobrego wytłumaczenia, którym mógłby później podeprzeć własną decyzję, a jednak nie potrafił znaleźć w sobie dość przekonującego powodu, by zaraz się wycofać. Przeciwnie, niemal natychmiast wsunął palce w jasne włosy Ryana, przytrzymując go przy sobie z tą zachłannością, która zupełnie nie pasowała do kogoś, kto jeszcze przed chwilą tak uparcie pilnował, by niczego sobą nie zdradzić.
Dopiero po chwili przesunął dłoń niżej, po karku, zatrzymując ją tam na moment, zanim opuszki jego palców wsunęły się pod materiał koszulki. Na litość boską, powinien był się opamiętać, powinien był przypomnieć sobie, że nie tak miało to wyglądać, że przecież nie zamierzał dawać Ryanowi kolejnego powodu, by sądzić, że wystarczy odrobina cierpliwości, a Han sam przestanie udawać, że wcale go do niego nie ciągnęło. Tyle tylko, że trudno było przejmować się konsekwencjami, kiedy przez tę krótką chwilę znacznie bardziej interesowało go to, jak smakowały jego usta.
Położył się ponownie płasko na łóżku, wsuwając mu pod koszulkę drugą dłoń. Przez chwilę błądził palcami po ukrytej jeszcze skórze i raz po raz ciągnął za przeszkadzający materiał. Nie dbał o to, czy mogło to irytować... I tak był niemal całkowicie pewny, że grymas, który cisnął mu się na usta, zdradzał jego niezadowolenie. Oburzenie faktem, jak niesprawiedliwym było to, że ta cholerna koszulka nie była tak łatwa do usunięcia, jak mógłby sobie teraz życzyć. Niewiele myśląc przesunął więc palcami niżej, zatrzymując się w końcu na sprzączce paska.
— Ściągnijmy to, hm? — zaproponował, uśmiechając się lekko, z teatralną niewinnością, nim nie przybrał na powrót tego prowokacyjnego, bardziej typowego wyrazu twarzy. — Cholernie mi przeszkadza.
hannie
Łatwo było zatracić się w tak powierzchownej przyjemności, pozwolić sobie na tych kilka chwil zapomnienia i udawać, że zasady, których Han trzymał się przez większość czasu, nie miały w tym momencie żadnego znaczenia. Choć nie wymyślił ich sobie przecież bez powodu; każda z nich stanowiła kolejną warstwę ochrony, coś, co pozwalało mu zachować poczucie bezpieczeństwa nawet wtedy, gdy sytuacja zaczynała wymykać się spod kontroli.
OdpowiedzUsuńJednak teraz…
…do przełamania ich wystarczyło tak niewiele. Kilka mocniejszych spojrzeń, dłonie i język swobodnie przemykające mu po ciele, odrobina słownych zaczepek i… ta wyraźna pewność siebie i swoboda godna pozazdroszczenia, która wręcz wylewała sie z Ryana. Han zaczął zapominać, dlaczego właściwie tak uparcie budował wokół siebie wszystkie te granice. Trudno zresztą było zachować rozsądek, kiedy ktoś tak atrakcyjny przejmował inicjatywę bez cienia wahania, jak gdyby nie przychodziło mu nawet do głowy, że mógłby spotkać się z odmową.
Biorąc pod uwagę stan, w jakim znajdował się Han, można by pomyśleć, że kolejne gesty Ryana tylko ułatwią mu całkowite zatracenie się w tej przyjemnej, pozbawionej większych zobowiązań chwili, w której nie musiał niczego analizować ani zastanawiać się nad tym, co powinien zrobić. I może właśnie dlatego tak zaskakujące okazało się to, że zamiast jeszcze głębiej zanurzyć go w tej błogiej wizji poddania się temu, co Ryan miał mu do zaoferowania, niespodziewanie wyrwały go z powrotem na powierzchnię, zmuszając do uświadomienia sobie rzeczy, o których zdążył już na moment zapomnieć. Jakby ktoś nagle otworzył okno w dusznym pomieszczeniu, wpuszczając do środka chłodne powietrze, którego wcale nie potrzebował, a które mimo wszystko otrzeźwiło go skuteczniej niż cokolwiek innego. A kiedy poczuł w końcu jego język na własnych bokserkach, wszystko nagle… przyspieszyło. Han drgnął mimowolnie, zaciskając palce na pościeli i wciąż pilnując, by spomiędzy rozchylonych warg wydostawał się co najwyżej urywany oddech, a nie żaden, choćby najcichszy dźwięk, którego później musiałby się wypierać.
Ryan był cholernie niebezpieczny w tej przeklętej grze, a Han przecież zwykle uwielbiał ludzi, którzy potrafili zaskoczyć go czymś więcej niż wyuczonymi sztuczkami i przewidywalnymi zagrywkami. W innych okolicznościach więc taka bezczelność - takie wyczucie chwili i gotowość do przejęcia inicjatywy zapewne tylko dolałyby oliwy do ognia, rozbudzając w nim chęć sprawdzenia, jak daleko mogliby się posunąć, zanim któremuś z nich zabrakłoby odwagi. Z Ryanem było jednak… inaczej. Choć Yoonjae nie potrafiłby powiedzieć, co dokładnie miał na myśli, nawet gdyby ktoś przystawił mu nóż do gardła i zażądał wyjaśnień. Nie chodziło przecież o brak zainteresowania, bo to byłoby najprostszym, a zarazem najbardziej absurdalnym wytłumaczeniem, nie pasującym do tego, jak jeszcze przed chwilą sam szukał jego bliskości. Mimo to coś w nim kazało mu się zatrzymać, zebrać myśli, których zdążył się niemal pozbyć, i przypomnieć sobie o pokładach zdrowego rozsądku, którego powinien się przecież trzymać.
W końcu podniósł się więc na łokciach i spojrzał na Ryana z wyraźnie uniesioną brwią, próbując odzyskać rezon. Jeśli miał już pozwolić sobie na chwilę słabości, nie zamierzał przynajmniej robić Ryanowi tej przyjemności i pokazywać, jak bardzo wytrącił go z równowagi.
— Tobie się chyba wydaje — zaczął, siląc się na poważny ton — że ja będę tak tu leżał i czekał na to, co zamierzasz zrobić, co?
Nagle, w tej jednej sekundzie, Han zrozumiał, co właściwie nie pasowało mu w całym tym układzie, choć nie miał najmniejszej ochoty przyglądać się temu odkryciu z bliska, a już na pewno nie zastanawiać się nad nim dłużej, niż było to konieczne.
Ten komentarz został usunięty przez autora.
UsuńRyan nie zamierzał najwyraźniej po prostu cieszyć się tym, co Han był gotów mu zaoferować. Zamiast tego zdawał się uparcie przeciągnąć tę małą rozgrywkę na swoją stronę, jakby za wszelką cenę chciał udowodnić, że każde zapewnienie Hana, każdą postawioną przez niego granicę dało się odpowiednio nagiąć, jeśli tylko znalazło się właściwy sposób. A Yoonjae, choć jeszcze przed chwilą całkiem chętnie pozwalał mu przejmować inicjatywę, nie zamierzał tak po prostu przytakiwać i patrzeć, jak Ryan robi z jego własnych słów argumenty przeciwko niemu. Mógł ustąpić w jednej kwestii, mógł nawet pozwolić sobie na coś, czego wcześniej nie planował, ale to wcale nie oznaczało, że nagle stracił ochotę na stawianie oporu. Wręcz przeciwnie, im bardziej Ryan zdawał się przekonany, że znalazł sposób na ogranie go jego własną grą, tym mocniej Han czuł, że musi dać temu w końcu kres.
Usuń— Było miło, ale powiem ci, co zrobimy teraz — zaczął pewnie, z lekką dozą typowej zaczepności. Zniwelował dzielącą ich odległość niemal do zera, gdy pochylił się tak nisko, jak było to tylko możliwe w jego obecnej pozycji.
Przygryzł lekko wnętrze policzka, jakby tym prostym gestem chciał przywołać się do porządku. Musiał to zrobić, a widok Ryana, klęczącego na ziemi między jego nogami, skutecznie mu to zadanie utrudniał.
— Wskoczysz tu grzecznie z powrotem — wydusił jednak w końcu i skinął sugestywnie głową w stronę łóżka — i przestaniesz kombinować. — To nie tak, że oczekiwał, iż od tej chwili wszystko rozegra się jedynie na jego zasadach. Wiedział, że prędzej czy później wizja ta znudziłaby go bardziej niż cokolwiek innego. Chciał jedynie zapewnić Ryana w tym, że nie zamierzał mu dłużej odpuszczać. Przynajmniej na razie. — A ja obiecam ci, że jedyną rzeczą, której będziesz żałować to to, że przeciągnąłeś to tak długo.
yoonjae
Prawdę mówiąc, Han nie spodziewał się, że Ryan zareaguje na jego przykaz tak pospiesznie, a już na pewno nie w taki sposób (choć przecież powinien wziąć to pod uwagę, bo zdążył się już wcześniej przekonać, że blondyn miał talent do robienia rzeczy, o które nikt rozsądny by go nie podejrzewał). Był przygotowany na kolejną zaczepkę, może kilka bezczelnych słów, którymi ten spróbowałby udowodnić mu, że nie zamierza tak łatwo odpuścić, ale zamiast tego dostał coś, co na moment skutecznie zbiło go z tropu.
OdpowiedzUsuńPatrzył z pozornym spokojem, jak Ryan pozbywał się ubrań i przez krótką chwilę miał wrażenie, że cała jego dotychczasowa pewność siebie, wszystkie te zręczne odpowiedzi i starannie podtrzymywana swoboda okazały się zupełnie bezużyteczne w obliczu czegoś tak prostego. Mógł przecież coś powiedzieć. Zaśmiać się, rzucić jedną z tych swoich uwag, po których zwykle to druga osoba musiała zastanawiać się, czy właśnie została obrażona, czy może jednak zaproszona do dalszej zabawy. Tymczasem milczał, śledząc Ryana wzrokiem i coraz mocniej obawiając się tego, że jeśli zaraz nie odzyska nad sobą panowania, tamten zorientuje się, jak skutecznie potrafił namieszać mu właśnie w głowie.
Skłamałby jednak, mówiąc, że… mu się to nie podobało. Cholernie mu się podobało, co zresztą stanowiło niemały problem, biorąc pod uwagę, że Ryan najwyraźniej postanowił urządzić sobie tutaj małe przedstawienie i robił to z taką swobodą, jakby doskonale wiedział, jaki efekt wywołuje. Han przyglądał mu się przez chwilę, przygryzając od wewnątrz policzek, a na jego ustach powoli pojawił się uśmiech, tym razem odrobinę mniej sugestywny niż zwykle. Było w tym coś rozbrajającego, kiedy Ryan tak siedział na jego kolanach, nagi i zwyczajnie piękny, najwyraźniej w pełni zadowolony z własnych poczynań, podczas gdy Han musiał naprawdę się pilnować, żeby nie dać po sobie poznać, jak bardzo odpowiadał mu ten widok. Mógłby w tym przepaść - w tej niebezpiecznej bliskości, w głębokich pocałunkach, które straciłyby go z nóg… w dotyku, którego najchętniej wcale by nie przerywał. Ostatecznie uniósł wzrok na jego twarz i przekrzywił lekko głowę, jakby dopiero teraz przyszło mu do głowy, że powinien się nad czymś zastanowić. W rzeczywistości próbował jedynie kupić sobie kilka sekund, bo miał nieprzyjemne przeczucie, że jeśli zaraz otworzy usta, powie coś, czego Ryan nie pozwoli mu już odkręcić.
Tym razem jednak złośliwy los postanowił wyjątkowo podsunąć mu pod nos gotowe rozwiązanie, bo pozornie zwyczajna zaczepka, okazała się tym, co skutecznie sprowadziło Hana na właściwy tor. Czy lubił rozkazywać? Cóż… Było to może zbyt duże niedopowiedzenie, ale pozwoliło mu złapać się ostatnich przejawów zdrowego rozsądku. Zasady. Powinni ustalić zasady.
Uśmiechnął się więc nieco pewniej i sam także, zupełnie mimowolnie, wsunął dłoń we włosy Ryana. Przez chwilę oddał się tej niewinnej bliskości, aż w końcu nawinął sobie jeden z kosmyków na palec i zbliżył się jeszcze odrobinę.
— Lubię — odpowiedział bez ogródek, świadomy, że dzięki niewielkiej przestrzeni, która ich jeszcze dzieliła, jego oddech musiał rozbijać się na skórze Ryana. — Ale jest coś, co lubię jeszcze bardziej
Pociągnął go za włosy, naprawdę lekko i ostrożnie, jedynie po to, by ten podążył za wskazanym kierunkiem, odchylając na bok głowę, a Han mógł dzięki temu złożyć na jego odsłoniętej szyi delikatny pocałunek. Za pierwszym muśnięciem podążyło kolejne, a potem jeszcze jedno i nim Han zdążył się w tym połapać, błądził ustami po rozgrzanej skórze, jak oczarowany.
— Lubię… wiedzieć. Chciałbym wiedzieć, że wszystko, co robię, na pewno ci się podoba — zmusił się w końcu do tego, by kontynuować; by wypuścić kolejne słowa spomiędzy warg, dla których z dużo większa chęcią wyznaczyłby teraz zupełnie inne zadanie. — Że jesteśmy na tej samej karcie i że nie zrobię ci krzywdy.
UsuńTrudno było mówić o opanowaniu, gdy miało się przed sobą kogoś tak atrakcyjnego. Kogoś odzianego jedynie w delikatną biżuterię; kogoś, kto jednym spojrzeniem był w stanie posłać w jego kierunku wrażenia tak intensywne, że Han zaczynał podważać własną poczytalność.
A jednak… musiał wytrzymać. Jeszcze przez krótką chwilę.
Oparł dłonie na udach Ryana. Kciukiem przesunął po jego skórze, zupełnie bezwiednie, samemu chyba nie do końca świadom tego drobnego gestu, bo całą uwagę kradło mu właśnie jego głębokie spojrzenie. Chciał tej przeklętej bliskości, jego ciężaru na własnych kolanach, ciepła skóry pod palcami… Miał ochotę przestać zastanawiać się nad każdym ruchem, przestać pilnować własnego języka. Przez moment naprawdę kusiło go, by po prostu przyciągnąć Ryana bliżej i pozwolić, żeby reszta wydarzyła się bez kolejnych złośliwości, prób sił i udowadniania, który z nich potrafi dłużej wytrzymać bez przyznania się do czegoś, o czym obaj chyba już zapomnieli.
— Chcę ciebie — przyznał w końcu, z rozbrajającą szczerością. Zostawił kolejny pocałunek tuż za jego uchem i odruchowo naparł palcami na nagą skórę ud nieco mocniej niż planował. — Tak po prostu. Chcę cię dotykać i słuchać, jak ci dobrze. Chcę wybić ci z głowy wszystkie te idiotyczne zaczepki i dopilnować, żebyś w najbliższym czasie był w stanie myśleć tylko o mnie. Chcę cię tutaj, pode mną albo na sobie, nieważne, byle blisko i na moich zasadach — zatrzymał się na moment, przechylając lekko głowę i patrząc na niego z pewnym wyzwaniem w oczach. — Ale chcę też, żebyś mi teraz obiecał, że jeśli coś będzie nie tak, to mi o tym powiesz. Bez ociągania. I… to nie jest pole do negocjacji.
yoonjae
Han naprawdę nie wiedział, co począć z tym, co właśnie zobaczył. Z Ryanem od początku trudno było mu utrzymać się w roli, do której przywykł; tej, w której to on decydował, jak daleko posunie się rozmowa i zabawa, kiedy rzucić zaczepkę, a kiedy dać potulnie za wygraną, bo dalsze przekomarzanie się groziło potencjalną katastrofą. Lubił tę grę. Lubił moment, w którym druga osoba wreszcie gubiła się gdzieś pomiędzy jedną myślą, a kolejnym niezgrabnie wybełkotanym słowem. Chwilę, w której to właśnie on mógł napawać się własną skutecznością. I przecież właśnie do tego dążył, od kiedy zaczął drażnić Ryana. Chciał sprawdzić, czy potrafiłby go zaskoczyć, czy zdołałby odebrać mu tę przeklętą pewność siebie. Kiedy w końcu mu się to udało, powinien mieć powód do zadowolenia, prawda?
OdpowiedzUsuńZamiast tego… poczuł, że coś kazało mu się właśnie zatrzymać. Han nie miał pojęcia, co takiego dokładnie, ale myśl ta okazała się na tyle silna, by przedrzeć się ponad wszystkie inne potrzeby.
Ryan wyglądał inaczej, choć Han nie umiałby powiedzieć, w którym dokładnie momencie zaszła ta zmiana. Z jego spojrzenia zniknęła część zaczepnej ostrości, a w postawie pojawiła się miękkość, której wcześniej nie dostrzegał. Nie była to wielka przemiana, nic, co ktoś obcy musiałby w ogóle zauważyć, ale Han zdążył już przywyknąć do jego min, gestów i tego sposobu bycia, który sprawiał, że nawet najprostsza wymiana zdań potrafiła przywodzić na myśl przeciąganie liny. Teraz lina zdawała się wymykać im na moment z rąk, a Ryan… nie próbował jej chyba jeszcze podnosić.
Może właśnie dlatego jego słowa tak mocno zapadły Hanowi w pamięć. To, że Ryan zwykle przejmował inicjatywę i nieczęsto pozwalał komuś innemu prowadzić, nie powinno być przecież niczym szczególnym. A jednak usłyszeć od niego, że tym razem jest inaczej, że godzi się na coś, czego sam doświadczał z rzadka, było dziwnie rozbrajające. Han nie wiedział, co kryło się za tą decyzją ani ile Ryan musiał sobie wcześniej przemyśleć, zanim zdecydował się powiedzieć mu o tym wprost. Nie chciał też dopisywać do tego własnych historii, choć wyobraźnia już podsuwała mu kilka pytań, których na razie i tak wolał nie zadawać.
— No wiesz… domyśliłem się już wcześniej — przyznał cicho i nad wyraz spokojnie, o co jeszcze chwilę nawet by się nie podejrzewał. Teraz jednak… Han poczuł ciepło gdzieś w środku i natychmiast skrzywił się na własne myśli, jakby sam przed sobą przyłapał się na czymś kompromitującym. Rozczulenie? Naprawdę? Miał ochotę strzelić sobie w łeb. Miał wrażenie, że wystarczyłaby jeszcze chwila, a zacząłby zachowywać się jak ktoś, kto właśnie dostał pod choinkę wymarzony prezent i nie wiedział, czy wolno mu się nim cieszyć. A przecież Ryan nadal był tym samym człowiekiem, który potrafił doprowadzić go do szału jednym słowem, który nie odpuszczał łatwo.. Tyle że teraz Han zobaczył w nim coś jeszcze i nie miał ochoty tego zbyć. Chciał przyjrzeć się temu bliżej, choćby z czystej ciekawości, choćby po to, żeby przekonać się, czy Ryan pozwoli mu zobaczyć tę stronę siebie ponownie.
Przez moment kusiło go, żeby rzucić jakąś złośliwość, odzyskać znajomy grunt pod stopami i sprawdzić, czy uda mu się wywołać na twarzy Ryana dawną reakcję. Słowa miał już niemal na czubku języka. Powstrzymał je jednak, sam nie do końca rozumiejąc dlaczego. Chyba po raz pierwszy od początku tej rozmowy nie chciał zepsuć czegoś tylko dlatego, że nie wiedział, jak się przy tym zachować. Co samo w sobie, jak na Hana, było już naprawdę niepokojące.
Kąciki ust Hana uniosły się w końcu w uśmiechu, którego sam chyba nie był do końca świadomy: pozbawionym zwyczajowej przekory, łagodnym w sposób, na jaki rzadko pozwalał sobie przy kimś zupełnie obcym. Przez krótką chwilę po prostu mu się przyglądał, jakby chciał zapamiętać ten widok, zanim znów obaj wrócą do swoich małych gierek, w których żaden nie zamierzał ustępować drugiemu. Potem uniósł dłonie i ostrożnie objął nimi twarz Ryana, ujmując ją tak naturalnie, jakby ten gest od dawna czekał na swoją kolej.
Kciukiem przesunął po jego policzku, powoli, chyba bezwiednie, zatrzymując palec tuż przy kąciku ust. Dopiero wtedy dotarło do niego, jak wiele czułości kryje się w tym drobnym odruchu, a mimo to nie cofnął dłoni. Przeciwnie, pogładził go jeszcze raz, z tym samym miękkim uśmiechem, co poprzednio.
Usuń— Nie martw się — szepnął tuż przy jego ustach. — Obiecuję, że niczego nie pożałujesz. Jesteś w dobrych rękach.
Było w tym może odrobinę za dużo pewności siebie, ale… Han nigdy nie uważał się za skromnego. Niezależnie od wszystkiego, zamierzał dotrzymać jednak danego słowa. Nie ruszył póki co w kierunku wskazanej szuflady, odsuwając to nieco w czasie. Zamiast tego pochylił się ku Ryanowi, dając sobie czas, by jeszcze przez moment przyjrzeć się jego twarzy, zanim wreszcie musnął ustami jego wargi. Pocałunek był powolny, trochę leniwy, a przy tym zaskakująco staranny. Han nie spieszył się z pogłębianiem go, jakby zależało mu na tym, by niczego nie przeoczyć, by zapamiętać każdy drobny ruch Ryana i odpowiedzieć na niego z taką samą uważnością.
Nawet jego skłonność do przejmowania kontroli nabrała teraz nieco innego charakteru. Hanowi nie chodziło już o to, by za wszelką cenę postawić na swoim. Równie ważna wydawała mu sama przyjemność płynącą z tej słodkiej bliskości, z możliwości pozostania przy jego ustach odrobinę dłużej.
Nie przerywając na długo, przesunął ich w głąb łóżka. Zrobił to bez pośpiechu, uważając, by Ryan znalazł się wygodnie pod nim, a sam zawisł nad jego twarzą, podpierając się na przedramieniu. Przez chwilę patrzył na niego z góry, z wyraźnym rozbawieniem czającym się w kącikach ust, jakby wciąż nie mógł tak po prostu uwierzyć, że sytuacja rzeczywiście przybrała taki obrót. Potem znów się pochylił, tym razem omijając jego usta i zostawiając pocałunek tuż przy linii szczęki, a następny nieco niżej, na szyi. Zatrzymał się tam na moment, muskając skórę wargami, nim przesunął się ku barkowi Ryana, obdarzając go kolejnym pocałunkiem, równie niespiesznym jak poprzednie.
Nie byłby sobą, gdyby tego trochę nie przeciągnął, tym bardziej, że nic nie sprawiało mu większej przyjemności niż świadomość, że przy pomocy zaledwie kilku, niezawodnych ruchów, był w stanie wycisnąć z drugiej osoby wszystko, na czym tak bardzo mu zależało. Jasny dowód na to, że robił wszystko tak, jak należało. Że ktoś tracił dla niego głowę. Że jedynym, co było w stanie spłynąć z czyichś ust, to jego imię lub gorączkowa prośba, by w końcu sięgnąć po to, czego tak bardzo się pragnęło.
Ale…
— Mamy tylko mały problem — zaczął nagle, uśmiechając się wyraźnie między kolejnymi pocałunkami zostawianymi coraz niżej i niżej. Han odnalazł jedną z dłoni Ryana i splótł ze sobą ich palce, po czym przycisnął ich złączone ręce do materaca, jakby gest ten był czymś zupełnie naturalnym, niewymagającym nawet chwili zastanowienia. W tym samym czasie drugą dłonią przesunął niespiesznie wzdłuż jego ciała, celowo omijając miejsce, w którym - jak był pewien - Ryan chciałby poczuć go teraz najbardziej. — Pamiętam, że miałem nauczyć cię cierpliwości. A ja zawsze dotrzymuję słowa...
hannie
OdpowiedzUsuńSpodziewał się komplikacji, oczywiście, że tak. Liczył na kolejne słowne przepychanki, kuszące prowokacje (którym poddałby się bez najmniejszego wahania) i ruchy, na które trudno byłoby się przygotować. Po wszystkim, czego doświadczył dziś ze strony Ryana, byłby idiotą, wierząc w to, że ten oddałby mu tę kruchą przewagę trwale i bez zbędnych skarg. A jednak coś w jego zachowaniu okazało się teraz tak znaczące, że Han nie zdołał opanować wszystkich, cisnących się przed szereg, odruchów.
Przez jego twarz przemknęła lekka irytacja, ledwie zauważalna, a jednak wystarczająco wymowna, by nie pozostawić co do charakteru tego grymasu jakichkolwiek wątpliwości. Han zmarszczył brwi i zmienił ułożenie dłoni, odruchowo przenosząc je na biodra Ryana; obejmując je pewniej i przyciskając do materaca dużo mocniej niż pewnie było to potrzebne.
— Leż spokojnie — nakazał tonem, który jasno sugerował, że dyskusja nie była teraz tym, na czym by mu zależało. Nie, gdy miał w głowie znacznie bardziej zajmujący plan. — Nie chcę takich numerów, chyba że mam cię tu zostawić.
I to nie tak, że był teraz bliski osiągnięcia własnego limitu. Han lubił wyzwania, lubił intensywne relacje i zabawę, która niejednokrotnie ocierała się o granice przyzwoitości. Tym razem… złapał się jednak na tej niewygodnej myśli, że że upór Ryana zaczynał powoli przypominać mu coś, czego za nic w świecie nie chciałby oglądać we własnej codzienności. Zwykle uwielbiał się droczyć, naginać zasady, sprawdzać, kto pierwszy straci cierpliwość, ale dotąd zawsze przychodził moment, w którym jedna ze stron ustępowała z własnej woli, bez żalu i bez poczucia, że coś zostało wyrwane jej z rąk. A teraz? Na litość boską, próbował, ale odnalezienie podobnej swobody, zaczynało być dużo trudniejsze, niż mógł się spodziewać.
Nawet kiedy blondyn pozwalał mu przejąć inicjatywę, Han nie umiał pozbyć się wrażenia, że gdzieś pod tą zgodą wciąż kryje się pragnienie, by odwrócić ich role i odzyskać miejsce, do którego przywykł. Może wcale nie miał racji, może dopowiadał sobie zbyt wiele, ale sama myśl zaczynała uwierać go coraz mocniej. Nie chciał przecież wygrywać z kimś, kto wcale nie odnajdywał przyjemności w tym, by przegrać. I mimo faktu, że Ryan wciąż był tuż pod nim, Han nie potrafił przestać zastanawiać się nad tym, czy obaj naprawdę chcieli teraz tego samego.
Westchnął cicho, próbując zagłuszyć narastające wątpliwością tą jedną obietnicą, którą Ryan złożył mu przecież całkiem niedawno. Gdyby coś było nie tak, miał powiedzieć mu o tym od razu, prawda? Han chciał mu wierzyć. Bardzo. Może trochę naiwnie, ale… czy miał coś cenniejszego niż zapewnienie, że wszystko co robił, było w porządku?
— Nie martw się, dam ci jeszcze okazję do tego, żebyś się wykazał, ale na razie… — rzucił w końcu, dużo lżej niż jeszcze przed momentem, posyłając w stronę Ryana jeden ze swoich irytujących uśmiechów. — Na razie po prostu mi zaufaj.
Ryan coraz bardziej przypominał mu irytującego chochlika, takiego, który z premedytacją robił dokładnie to, czego absolutnie nie powinien, a potem patrzył na niego z miną niewiniątka, jakby nie miał bladego pojęcia, skąd wzięła się cała ta irytacja. Han powinien był mieć dość. Powinien przynajmniej nauczyć się trzymać własne nerwy na wodzy, ale prawda była taka, że skłamałby, gdyby próbował wmówić sobie, że w tej nieznośnej przekorze nie kryło się coś cholernie pociągającego. Coś, co przyciągało go do Ryana na długo zanim zdołał się w tym w ogóle połapać.
Han ostrożnie ułożył jedną z nóg Ryana na swoim ramieniu, podtrzymując ją dłonią, po czym pochylił się i musnął ustami jego łydkę. Potem raz jeszcze, nieco wyżej, niespiesznie, z tą samą delikatnością, z jaką wcześniej wyznaczał podobną ścieżkę od jego szyi. Uniósł wzrok, odnajdując spojrzenie Ryana, i zatrzymał je na dłuższą chwilę, jakby właśnie w ten sposób chciał sprawdzić, czy nadal potrafił wywołać w nim reakcję, na którą tak liczył.
Usuń— Nie wiem, kto cię tak okłamał, ale w pośpiechu nie ma nic, za czym powinieneś właśnie gonić — stwierdził niewinnie. — Podziękujesz mi później.
Kącik jego ust drgnął w ledwie dostrzegalnym uśmiechu, nim wrócił do przerwanej pieszczoty, składając kolejne pocałunki wzdłuż łydki i powoli przesuwając się niżej, bez pośpiechu.
— Ale jeśli wciąż przeszkadza ci, że nic teraz nie robisz, to wiesz… droga wolna. — Mrugnął do niego, rzucając nieme wyzwanie. — Nie zatrzymam cię.
hannie