Wczorajszej nocy w nowojorskim hotelu The Plaza doszło do gwałtownego pożaru, który wybuchł około godziny 2:30 nad ranem w reprezentacyjnej Sali Balowej (Grand Ballroom). W chwili pojawienia się ognia odbywająca się tam zamknięta impreza dobiegała końca.To, co miało być kolejnym ekskluzywnym spotkaniem nowojorskiej elity, w ciągu kilku minut przerodziło się w scenę prosto z koszmaru. Okoliczności zdarzenia bada nowojorska policja.
...but you say I'm somethin'er than somethin' lighter than the light.
JEONG YOSOO
17 KWIETNIA 2002 ◼︎ BUSAN, KOREA POŁUDNIOWA ◼︎ W NOWYM JORKU OD LAT PIĘTNASTU ◼︎ JEDYNY SYN WŁAŚCICIELI KANCELARII FINANSOWEJ JEONG INC. GROUP ◼︎ URODZONY SKANDALISTA ◼︎ NIEDOSZŁA GWIAZDA SCENY MUZYCZNEJ ◼︎ PORZUCONE STUDIA ◼︎ UTRATA MIESZKANIA ◼︎ BRAK KONTAKTU Z RODZINĄ ◼︎ ZERWANE ZARĘCZYNY ◼︎ NIEPLANOWANA OPIEKA NAD KOCIĄ PRZYBŁĘDĄ ◼︎ PIERWSZE KROKI W NOWYM ŚWIECIE, W KTÓRYM ZARYZYKOWAŁ WSZYSTKO DLA PODOBNO NIEWŁAŚCIWEJ MIŁOŚCI ◼︎ I POWOLNE GODZENIE SIĘ Z MYŚLĄ, ŻE NIGDY WCZEŚNIEJ NIE BYŁ BLIŻSZY SZCZĘŚCIA ◼︎ RELACJE ◼︎INSTAGRAM◼︎ PRZESZŁOŚĆ
Wielkie nadzieje umierały powoli. I w ciszy - prawie tak samo gęstej i duszącej jak ta, z jaką mierzył się za każdym razem, gdy noc zjawiała się zbyt szybko. Wycofał się nagle, bez zbędnych pożegnań i słów pełnych fałszywych zapewnień o żalu, który nigdy nie istniał. Nie chował się w bezpiecznym półmroku; zniknął w pełnym świetle, nawet jeśli był to jedynie ostry błysk chwilowego skandalu. Jeong Yosoo - plugawe zaklęcie, które w ustach jego ojca nigdy nie brzmiało bardziej okrutnie niż wtedy, kiedy wykrzykiwał je, stojąc w progu starannie zaprojektowanego mieszkania. Gdy zarzekał się, że nikt nigdy nie zawiódł go tak bardzo, jak własny syn, który dla - nieprzewidzianego wcześniej - uczucia, położył na szali całą swoją przyszłość.
A przecież był taki czas, gdy wróżono mu sukces. Miał w zasięgu dłoni wszystko, by go osiągnąć: łatwy start, zaplecze finansowe, bezpieczną posadę w firmie o pewnej pozycji na rynku. I pierścionek wciśnięty na palec kobiety, o której względy starała się połowa nowojorskiej elity. Wszystko ułożone, zaplanowne starannie w najdrobniejszym szczególe, czekające na to, by zaistnieć w jego życiu we wskazanym momencie. Nie wcześniej i nie później niż wypadało. Yosoo nie musiał robić nic, poza tym by tego nie spieprzyć. Nie potrafił nawet tego.
Czasami miał wrażenie, że całe jego dotychczasowe życie przypominało domek z kart. Wysoki na siedem pięter; okazały i dbały; stabilny. Piętrzył się dumnie na dębowym stoliku, przyciągał spojrzenie i gamę niekończących się komplementów. Do chwili, w której nie runął w starciu z podmuchem wiatru, gdy Soo nieopatrznie pozostawił na noc uchylone okno. Jeden wieczór, jedna decyzja. O jeden kieliszek i pocałunek za dużo. Nie potrafił traktować tego jednak jako błąd. Nie, gdy utrata tego, co uznawał za wszystko, przyniosła za sobą coś, czego pragnął tak rozpaczliwie i głęboko, choć nawet nie zdawał sobie z tego sprawy. I wiedział - był tego absolutnie pewny - że gdyby przyszło mu stanąć przed wyborem między pozostaniem tu, gdzie trwał obecnie, a powrotem do dawnego życia, powtórzyłby każde ze swoich potknięć bez mrugnięcia okiem. Wystarczyło, by miał tę odrobinę pewności, że kolejnego ranka ujrzy te same oczy, w których czaiłyby się resztki znikającego snu. Że przywita go to samo ciepło, miękkość wyczekiwanego uścisku. To, dla czego był w stanie zaryzykować wszystko, bo tylko teraz czuł się w pełni sobą. W pełni wolny i szczęśliwszy niż kiedykolwiek wcześniej.
A mimo to wciąż mierzył się z lękiem. Nie o sam koniec - miniony rok nauczył go przecież, że wszystko może dobiec kresu dużo wcześniej niż powinno, niezależnie od tego jak bardzo prosiłby o to, by było inaczej. Pamiętał wszystkie momenty, w których ufał zbyt mocno. Wszystkie drobne fragmenty dawnych "zawsze" i "nigdy", które wraz z upływem czasu nie niosły za sobą niczego poza wrażeniem bezmyślnie powtarzanych sloganów. Zbyt znajomych; zbyt łatwych do szybkiego wyrzucenia z pamięci. A teraz, choć chciał wierzyć, że tym razem wszystko miało być inne; że dotrzymają obietnic, które szeptali po cichu w tej godzinie łączącej przeszłość z tym, co miało dopiero nadejść, strach rozlewał się po jego ciele nieprzerwanie. Jak ostrzeżenie. Buzował jak mleko w rondelku pozostawione na gazie, które miało wykipieć dokładnie w tej samej sekundzie, w której odwrócono by od niego wzrok. Jak przypomnienie, że każde "obiecuje" może w końcu zniknąć bez śladu. Wypłowiałe i niewygodne.
I chyba właśnie tylko to odbierało mu jeszcze spokój - nie myśl o końcu, a ta przeklęta niepewność. Obawa, czy to co trzymało go jeszcze na powierzchni, nie rozpadnie się przypadkiem jutro.
Albo nawet dziś.
_________________________________________________
Witamy się po kolejnych, ostatnich już przenosinach.
W tytule (i zaraz pod) BTS z Louder than bombs; na zdjęciach Min Yoongi
Półobecnym wzrokiem obrysowywał kształt kolejnej lampy przy drodze, raz na jakiś czas przeskakując spojrzeniem na śmietnik lub przejeżdżający samochód, a skrzyżowanie rąk na klatce piersiowej wykorzystywał do dyskretnego, podświadomego zaciągania skórek przy paznokciach. Przed oczami powinien mieć pożar; nagle wzniesione płomienie, które nieprzyjemnie podnosiły temperaturę w pomieszczeniu, a wzbudzone przez nie poruszenie ciągnęło ze sobą bez zastanowienia Yechana, który w tamtym momencie i tak myślał tylko o jednym – że chciał stamtąd wyjść. Że chciał opuścić progi hotelu, niezależnie od ceny i zagrożeń, jakie mogło się z tym wiązać. Bo już nie był pewien, czy niedobór powietrza w płucach był wywołany coraz to gęstszym dymem, czy co rusz to wracającym przed jego oczy obrazem Yosoo i Sunghoona. Ostre słowa skierowane do Seojuna, którego sam zresztą miał ochotę zmieszać z błotem, gdyby dostał taką okazję. Nic nieznaczące zbliżenia i gesty, które powinien bez problemu olać i wytłumaczyć, a jednak w gardle stawała mu gula, utrudniająca zachowanie potrzebnej do gry niewzruszonej miny. Mimo świadomości, że ostatnim razem dopuścił się czegoś o wiele gorszego, tym razem nie zrobił nic. Nie pomógł niczym, oprócz swoją marną grą aktorską, która pozwalała szopce brnąć do przodu. Siedział na miejscu, milcząc i z trudem utrzymując wzrok na przymilającej się do siebie dwójce, byleby nie pokazać wewnętrznego poruszenia i dyskomfortu, jakie towarzyszyły przy każdym, intymnym wpleceniu palców we włosy, kontrastującym z wypowiadanymi przez Jeonga słowami. Które i tak z trudem przebijały się do siedzącego niedaleko Powella, pragnącego tylko i wyłącznie stamtąd wyjść — Soo, daj spokój, nie jestem wściekły — przyznał cicho, zerkając na ekran odzyskanego telefonu, gdzie spotkał się z jak na złość zamrożonym czasem oczekiwania na kierowcę. Jak mógłby być wściekły, skoro Yosoo - mimo obecnej w tym pokrętności - robił to dla nich? Dał radę sprowokować Seojuna, zajść mu za skórę chociażby w najmniejszym stopniu, mimo ciętych słów, jakimi ciskał w jego kierunku. Kiedy Yosoo wypowiedział przeklęte kocham cię, ale pod działaniem alkoholu i prochów, równie dobrze zaraz zapominając, co w ogóle powiedział. Nie zdając sobie sprawy, z jaką łatwością te dwa słowa ścisnęły serce Yechana, gotowego nagle przeboleć wszystko, byleby nie stracić szansy na to, aby usłyszeć je po raz kolejny. Wypuścił z trudem i wymuszonym spowolnieniem powietrze przez nos, odruchowo patrząc w telefon, nim kilka, kolejnych sekund z własnymi myślami nie zmusiło go do zajęcia miejsca na ławce obok Yosoo — Jestem trochę zły, to prawda. Liczyłem, że… tym razem będzie to inaczej wyglądać, ale… — zawiesił się, splatając dłonie przed sobą, a widok nieco drżących palców zachęcił go do zaprzestania maltretowania własnej skóry; przeniósł uwagę na własne myśli — Rozumiem, czemu to zrobiłeś. Przynajmniej trochę — zapewnił go chwilę później, mimo bezwiednego ściągnięcia brwi, bo wyrachowana logika i próba wyrozumiałości wewnętrznie gryzły się ze sobą, rozdzierając pewną pozycję Powella — Więc jest okej. Nic nie skopałeś. Oprócz siebie i prawie Seojuna — szturchnął nieznacznie jego udo swoim własnym, zaraz jednak nieznacznie, bez większej siły, uderzając go otwartą dłonią w tył głowy, a raczej zahaczając o same włosy — To było głupie. Co najwyżej o to mógłbym być wściekły — przyznał, ponownie wypuszczając powietrze przez nos, ale tym razem faktycznie odczuwając towarzyszącą temu… ulgę. Naparstek spokoju, który nie mógł odnaleźć dla siebie miejsca, ale wraz z wypowiedzianymi słowami i palcami poprawiającymi kilka z odstających u Soo kosmyków, dał radę zająć to należące do żalu i wyobrażenia dłoni Sunghoona. Któremu, chcąc nie chcąc, też powinien być wdzięczny, bo to dzięki niemu i Seojun i Yosoo wyszli bez problemu, o własnych siłach i bez większych obić. — Przez miłość trochę się głupieje, wiesz.
Półobecnym wzrokiem obrysowywał kształt kolejnej lampy przy drodze, raz na jakiś czas przeskakując spojrzeniem na śmietnik lub przejeżdżający samochód, a skrzyżowanie rąk na klatce piersiowej wykorzystywał do dyskretnego, podświadomego zaciągania skórek przy paznokciach.
OdpowiedzUsuńPrzed oczami powinien mieć pożar; nagle wzniesione płomienie, które nieprzyjemnie podnosiły temperaturę w pomieszczeniu, a wzbudzone przez nie poruszenie ciągnęło ze sobą bez zastanowienia Yechana, który w tamtym momencie i tak myślał tylko o jednym – że chciał stamtąd wyjść. Że chciał opuścić progi hotelu, niezależnie od ceny i zagrożeń, jakie mogło się z tym wiązać.
Bo już nie był pewien, czy niedobór powietrza w płucach był wywołany coraz to gęstszym dymem, czy co rusz to wracającym przed jego oczy obrazem Yosoo i Sunghoona. Ostre słowa skierowane do Seojuna, którego sam zresztą miał ochotę zmieszać z błotem, gdyby dostał taką okazję. Nic nieznaczące zbliżenia i gesty, które powinien bez problemu olać i wytłumaczyć, a jednak w gardle stawała mu gula, utrudniająca zachowanie potrzebnej do gry niewzruszonej miny. Mimo świadomości, że ostatnim razem dopuścił się czegoś o wiele gorszego, tym razem nie zrobił nic. Nie pomógł niczym, oprócz swoją marną grą aktorską, która pozwalała szopce brnąć do przodu. Siedział na miejscu, milcząc i z trudem utrzymując wzrok na przymilającej się do siebie dwójce, byleby nie pokazać wewnętrznego poruszenia i dyskomfortu, jakie towarzyszyły przy każdym, intymnym wpleceniu palców we włosy, kontrastującym z wypowiadanymi przez Jeonga słowami. Które i tak z trudem przebijały się do siedzącego niedaleko Powella, pragnącego tylko i wyłącznie stamtąd wyjść
— Soo, daj spokój, nie jestem wściekły — przyznał cicho, zerkając na ekran odzyskanego telefonu, gdzie spotkał się z jak na złość zamrożonym czasem oczekiwania na kierowcę.
Jak mógłby być wściekły, skoro Yosoo - mimo obecnej w tym pokrętności - robił to dla nich? Dał radę sprowokować Seojuna, zajść mu za skórę chociażby w najmniejszym stopniu, mimo ciętych słów, jakimi ciskał w jego kierunku.
Kiedy Yosoo wypowiedział przeklęte kocham cię, ale pod działaniem alkoholu i prochów, równie dobrze zaraz zapominając, co w ogóle powiedział. Nie zdając sobie sprawy, z jaką łatwością te dwa słowa ścisnęły serce Yechana, gotowego nagle przeboleć wszystko, byleby nie stracić szansy na to, aby usłyszeć je po raz kolejny.
Wypuścił z trudem i wymuszonym spowolnieniem powietrze przez nos, odruchowo patrząc w telefon, nim kilka, kolejnych sekund z własnymi myślami nie zmusiło go do zajęcia miejsca na ławce obok Yosoo
— Jestem trochę zły, to prawda. Liczyłem, że… tym razem będzie to inaczej wyglądać, ale… — zawiesił się, splatając dłonie przed sobą, a widok nieco drżących palców zachęcił go do zaprzestania maltretowania własnej skóry; przeniósł uwagę na własne myśli — Rozumiem, czemu to zrobiłeś. Przynajmniej trochę — zapewnił go chwilę później, mimo bezwiednego ściągnięcia brwi, bo wyrachowana logika i próba wyrozumiałości wewnętrznie gryzły się ze sobą, rozdzierając pewną pozycję Powella — Więc jest okej. Nic nie skopałeś. Oprócz siebie i prawie Seojuna — szturchnął nieznacznie jego udo swoim własnym, zaraz jednak nieznacznie, bez większej siły, uderzając go otwartą dłonią w tył głowy, a raczej zahaczając o same włosy — To było głupie. Co najwyżej o to mógłbym być wściekły — przyznał, ponownie wypuszczając powietrze przez nos, ale tym razem faktycznie odczuwając towarzyszącą temu… ulgę. Naparstek spokoju, który nie mógł odnaleźć dla siebie miejsca, ale wraz z wypowiedzianymi słowami i palcami poprawiającymi kilka z odstających u Soo kosmyków, dał radę zająć to należące do żalu i wyobrażenia dłoni Sunghoona. Któremu, chcąc nie chcąc, też powinien być wdzięczny, bo to dzięki niemu i Seojun i Yosoo wyszli bez problemu, o własnych siłach i bez większych obić.
— Przez miłość trochę się głupieje, wiesz.
yechan