Zagadki, tajemnice i morderstwo. Czy ktokolwiek zdoła uciec? Już wkrótce!
Zobacz wydarzenie →
Wczorajszej nocy w nowojorskim hotelu The Plaza doszło do gwałtownego pożaru, który wybuchł około godziny 2:30 nad ranem w reprezentacyjnej Sali Balowej (Grand Ballroom). W chwili pojawienia się ognia odbywająca się tam zamknięta impreza dobiegała końca.To, co miało być kolejnym ekskluzywnym spotkaniem nowojorskiej elity, w ciągu kilku minut przerodziło się w scenę prosto z koszmaru. Okoliczności zdarzenia bada nowojorska policja.
Jej narodziny były wielkim wydarzeniem w rodzinnym domu, bowiem Vivian przyszła na świat podczas trwania Rosz ha-Szana. Ojciec uznał to za znak, dany mu prosto od samego Boga. Słyszała, że swój pierwszy płacz wydała w momencie, kiedy Tokea dął w szofar w Synagodze. Miała spokojne życie, usłane wręcz różami, jeśli można tak powiedzieć. Wychowała się w przestronnym apartamencie na Górnym Manhattanie, w towarzystwie młodszego brata. Chodziła do najlepszych prywatnych szkół i zawsze była otoczona wianuszkiem znajomych.
Na początku liceum poznała jego - syna bankiera, który spojrzał na nią tak, aż przebiegł ją dreszcz. Mimo, że od tamtego dnia minęło już sporo czasu, pamięta dokładnie ten dzień. Spędziła u boku Adama 10 długich lat. Była przy nim w każdym momencie, dzieliła z nim chwile dobre i te złe. Poświęcała każdy wolny moment, niejednokrotnie odkładając na potem wszystko, co powinno być ważniejsze właśnie wtedy. Adam miał być zawsze, była do tej myśli przyzwyczajona już chyba od dnia, kiedy zapytał ją czy zostanie jego dziewczyną, gdy siedzieli na ławce w Central Parku.
Zostawiła go w październikową noc, kładąc na dębowym stole pierścionek zaręczynowy, który podarował jej dwa lata wcześniej. Zamknęła za sobą rozdział życia, którego nie chciała dokończyć pisać. Wtedy właśnie postanowiła postawić na siebie. Znaleźć drogę do swojego ja, ignorując wszystkich wokół, którzy prosili, by przemyślała swoją decyzję. Ślub został odwołany, a suknia ślubna, którą miała założyć w najpiękniejszym dniu swojego życia, została odwieszona w głąb garderoby, tak by nie zwracała na siebie uwagi.
Dziś, Vivian skupia się na rozwijaniu swojej kariery, chcąc udowodnić głównie ojcu, że jest w stanie być samodzielna, że nie potrzebuje mieć u swego boku mężczyzny, który nie jest w stanie jej szanować. Wieczory spędza przy książce lub zajęciom z pilatesu. Jej wiernym towarzyszem jest Pieniążek, który towarzyszy jej nawet podczas pracy.
Sabrina Carpenter na wizerunku, Taylor Swift w tytule. Przyjmiemy wszystko, zapraszamy :)
[Ale ma fajnego pimpka.
OdpowiedzUsuńHej mała, chcesz zobaczyć moja sakiewkę?]
The Gentleman
Nowy Jork miał stać się dla niego domem przez najbliższe kilka lat. Doszedł do wniosku, że nie może mieszkać w miejscu, które było przesiąknięte jego rodzinną historią. W zasadzie to mógł; nikt go przecież nie wyganiał i nikt nie zabraniał mu rozgościć się w rodzinnej kamienicy i zmienić to miejsce na swoje, a przynajmniej do czasu, aż ktoś nie będzie chciał się tam zatrzymać. Jego rodzina w końcu często podróżowała, a Nowy Jork był jednym z miejsc, które często wybierali. Właśnie z tego powodu uznał, że potrzebuje miejsca, które naprawdę będzie należało tylko do niego. Wybrał właśnie dlatego mieszkanie na 443 Greenwich Street. Miejsce było przestronne i z ładnym naturalnym światłem. Apartament posiadał dwie sypialnię, którą jedną postanowił zmienić w pokój gościnny, bo był pewien, że Sebastian prędzej czy później tu wpadnie, a jego przyjaciel nie planował raczej zatrzymywać się w hotelu. Mógłby, bo Dominic wolał nie natknąć się na cudzą zużytą bieliznę w holu, ale na niektóre rzeczy trzeba było przymknąć oko, kiedy miało się bliskich przyjaciół. Apartament miał również przestronny gabinet, który był dla Dominica bardzo istotną częścią mieszkania. Spędzał wiele godzin w pracy, więc naturalnym było dla niego to, aby mieć miejsce, w którym będzie mógł swobodnie pracować.
OdpowiedzUsuńWybrał firmę, która zajmie się wnętrzem starannie. Całe szczęście, ale miejsce nie potrzebowało generalnego remontu. Było świeżo wyremontowane, więc tak naprawdę potrzebowało jedynie drobnych kosmetycznych poprawek, aby było prawdziwie jego. Rothschild & Partners było odpowiednim wyborem. Dominic nieco kręcił nosem, kiedy okazało się, że główną projektantką była dziewczyna mająca zaledwie dwadzieścia pięć lat. Owszem, był świadom tego, że ludzie w tym wieku potrafią naprawdę wiele. Nie potrafił jednak schować swojej sceptyczności, ale postanowił dać dziewczynie szanse.
Obejrzał dość jej prac, aby dostrzec, że się dogadają na dłuższą metę. Obdarzył ją ograniczonym zaufaniem, które z dnia na dzień się rozrastało.
Było ładne wrześniowe popołudnie, kiedy zatrzymał swoje auto na parkingu. Był ciekaw, jak idą pracę nad jego nowym miejsce. Liczył, że wprowadzi się wcześniej niż zakładano, ale jednak nie potrafił się pozbyć wrażenia, że coś poszło nie tak, jak powinno.
I wcale się nie pomylił, bo kiedy stał pod drzwiami swojego nowego mieszkania słyszał uniesione głosy. Dominic parsknął pod nosem. Nie spodziewając się, że ta drobna blondyneczka mogła mieć w sobie tyle żaru.
Drzwi otworzyły się niemalże z głośnym hukiem i towarzyszył temu szczek małego ujadającego psa, który nawet nie sięgał mu do połowy łydki. Śmieszna mała kulka, ot co.
— Dzień dobry. — Przywitał się. Lekko uniósł brew, kiedy trzymała psa pod pachą i machała mu palcem przed nosem. Nie był pewien, dlaczego, ale ten widok naprawdę go rozbawił. — Właśnie słyszę, jak te prace idą. — Odparł. Nie był zły. Nawet nie był zawiedziony. Oczekiwał, że nie wszystko będzie szło zgodnie z planem.
Dominic wszedł do środka. W powietrzu unosił się zapach chemikaliów, a z pokojów, gdzie trwały prace dochodziła muzyka puszczana przez robotników.
— Jak poważne są to problemy? — Zapytał. Dominic nie brzmiał na przejętego i właściwie nie był. To w końcu nie było tak, że spieszyło mu się, aby przeprowadzić się do nowego miejsca. Nikt go nie wyrzucał z kamienicy poza nim samym. Poczuł dziwną presję, aby samemu się z niego wynieść i znaleźć miejsce, które będzie tylko dla niego.
Delikatnie uśmiechnął się, gdy zapytała go o jego dzień.
— Był przyjemny, dziękuję. — Odparł zdawkowo. Nie musieli w końcu wymieniać się tyloma uprzejmościami. Jego dzień może wcale nie należał do przyjemnych, ale trudny również nie był. Był… Znośny, a to mu wystarczyło. — Oczywiście, możemy obejrzeć sypialnię. Jest już gotowa? — Zapytał. Nie zamierzał się wprowadzać do mieszkania, gdzie był gotów jeden pokój. Dominic miał ograniczone zaufanie do ludzi, a zostawianie prywatnych rzeczy, kiedy kręciła się tu masa nieznajomych byłaby wielce nieodpowiedzialna.
Usuń— Wszystko w porządku? — Zapytał i lekko uniósł brew. — Wydaje się pani być… Zestresowana.
Angol
Dominic podejrzewał, że remont mieszkania nie może odbyć się bez problemów. Spieszyło mu się do wprowadzenia do nowego miejsca, a jednocześnie nie wydawało mu się, aby naciskał na młodą architektkę wybitnie mocno. Miał do tego pełne prawo, a jednocześnie ciekawiło go, na ile ona sama jest skłonna sobie pozwolić, aby mieszkanie zostało dokończone w terminie. Według umowy miało to zająć parę tygodni, a według kalendarza ten czas znacząco się kurczył. Zastanawiał się więc, czy problemy, o których słyszał, gdy stał przed drzwiami swojego mieszkania to była drobnostka, czy właśnie był świadkiem tego, że prawdopodobnie jego przeprowadzka opóźni się o kolejne tygodnie.
OdpowiedzUsuńSłuchał młodej kobiety z uwagą. Tapeta, za dużo kleju, trzeba zamówić nowe rolki. Brzmiało to wszystko tandetnie i błaho. Rozumiał jednak stres, bo tego z pewnością musiała mieć na swoich ramionach dość sporo. Nie było to jednak dla niego żadne wytłumaczenie, aczkolwiek o głupią tapetę nie będzie przecież robił problemów. Mógł, ale jakim człowiekiem by wtedy był? Dominic zdawał sobie sprawę z tego, że niektórzy jego znajomi, a nawet członkowie rodziny, już dawno rwaliby włosy z głów osobom odpowiedzialnym za pracę. Aczkolwiek on nie był tego rodzaju osobą. Ba, nie zamierzał nawet kręcić nosem. Oczywiście, że był trochę tym zdołowany, ale nie była to na tyle poważna sytuacja, aby strącała mu ona sen z powiek.
— W porządku, rozumiem. — Przytaknął. Aldridge rozejrzał się po przestrzeni, która krok po kroku zaczynała wyglądać coraz lepiej. Daleko jej było, co prawda, do przedstawionych mu projektów, ale na tyle blisko, aby mógł zauważyć autentyczną różnicę. Mieszkanie oddane mu zostało w stanie niemal surowym, a z dnia na dzień przypominało ono coraz ładniejsze miejsce. Może nie przytulne, ale jego. Dominic nie planował tu jasnych kolorów czy wieszania obrazów z portretami swoich bliskich. Wystarczyło mu, że wisiały takie w kamienicy i za każdym razem czuł, jak gdyby ktoś go obserwował. Była to chyba poniekąd prawda, bo w końcu patrzyły na niego oczy przodków.
— Na ile oszacowała pani czas trwania prac? — Zapytał. Potrzebował wiedzieć, a przede wszystkim to chciał wiedzieć. Miał do tego prawo, a jemu zależało, aby się tu wprowadzić prędzej niż później.
Nie wyglądało źle, to musiał przyznać. Jak na fakt, że wcale nie minęło dużo czasu to było tu naprawdę przyzwoicie, a Dominic nie mógł się doczekać, aż będzie mógł się tu wprowadzić. Musiał wykazać się jednak cierpliwością, a tej miał aż w nadmiarze. Dlatego uznał, że pospieszać jej nie będzie. Pozwoli na to, aby remont zakończył się w swoim czasie. Oczywiście, o ile z paru tygodni nie zrobi się parę miesięcy. Aż tak cierpliwym człowiekiem przecież nie był.
— Może zobaczmy tę sypialnię. — Wtrącił. Stali wciąż w przedpokoju, który akurat interesował Dominica najmniej i nie chciał tracić czasu, którego i tak nie miał tak wiele, jakby sobie tego życzył.
Dominic