Sebastian Wong
Drzwi zatrzaskują się cicho, kiedy wracasz do mieszkania. Jest późno. Zdecydowanie za późno, ale o tej porze nikt już nie pyta, gdzie byłeś. Z kieszeni wyciągasz paczkę papierosów, odpalasz jednego i opierasz się plecami o ścianę. Na ubraniach nadal czujesz zapach warsztatu. Benzyna, olej, metal. Tego zapachu nie da się już chyba z ciebie zmyć. W kuchni pali się mała lampka. Na stole leżą rachunki, otwarte opakowanie leków i kartka z terminem kolejnej wizyty u lekarza. Przesuwasz ją na bok, zanim siadasz. Nie chcesz teraz na to patrzeć.
Znowu brakuje pieniędzy. Zawsze ich brakuje.
Jeszcze kilka lat temu problemy wyglądały zupełnie inaczej. Kanada, rodzinny dom, ojciec, matka i młodsze rodzeństwo. Potem wszystko rozsypało się w ciągu kilku miesięcy. Śmierć ojca zostawiła po sobie więcej pytań niż odpowiedzi, a aresztowanie matki sprawiło, że nagle nie było już nikogo, kto mógłby zebrać was wszystkich do jednego pokoju i powiedzieć, że jakoś to będzie.
Zabrał was wuj. Nowy Jork miał być początkiem czegoś nowego. Szybko okazało się, że nowe nie zawsze znaczy lepsze. Wuj miał mieszkanie, miał pracę i miał przede wszystkim wymówkę, żeby nigdy nie być wtedy, kiedy był potrzebny. Z czasem coraz mniej przypominał opiekuna, a coraz bardziej obcego człowieka, który przypadkiem dzielił z wami adres.
Kiedy skończyłeś osiemnaście lat, przestałeś czekać. Młodsze rodzeństwo nie mogło czekać razem z tobą. Więc zacząłeś pracować. Najpierw zwyczajnie. Warsztat, stare samochody, długie godziny za niewielkie pieniądze. Szybko okazało się, że masz do tego rękę. Potrafiłeś słuchać silnika i wiedzieć, co jest nie tak, zanim ktokolwiek zdążył podnieść maskę. Samochody były prostsze od ludzi. Jeśli coś nie działało, wystarczyło znaleźć przyczynę. Z ludźmi nigdy nie było tak łatwo. Później pojawiły się wyścigi. Najpierw jeden. Potem kolejny.
Łatwe pieniądze, adrenalina i samochody, które nie zawsze miały właścicieli świadomych tego, gdzie się właśnie znajdują. Z czasem nauczyłeś się kraść auta równie dobrze, jak je naprawiać. Czasami znikał samochód. Czasami tylko części. Czasami ktoś płacił ci za przysługę, o której rozsądny człowiek nawet nie chciałby słuchać.
Nie interesowało cię, czy było to legalne. Legalna praca nie wystarczała. Zwłaszcza kiedy przyszła choroba siostry. Pierwszy rachunek za leki pamiętasz do dziś. Pamiętasz też, jak długo patrzyłeś wtedy na kwotę wydrukowaną na papierze, jakby samo patrzenie mogło sprawić, że stanie się mniejsza.
Nie stała się. Od tamtej pory przestałeś mieć skrupuły dotyczące pieniędzy.
Można było pracować więcej. Można było brać więcej zleceń. Można było ryzykować. Można było palić jednego papierosa za drugim i udawać, że kaszel jest tylko od zimnego powietrza. Najważniejsze było to, żeby młodsze siostry miały co jeść i żeby leki zawsze czekały w szafce. Reszta mogła poczekać.
Mieszkanie nie wygląda najlepiej, ale jest wasze. Stare meble, obdrapane ściany, kilka rzeczy naprawianych tyle razy, że taniej byłoby już je wyrzucić. Na lodówce wiszą rachunki i rysunek jednej z sióstr. Obok magnes trzyma kartkę z godziną wizyty u lekarza.
Podnosisz ją i przez chwilę patrzysz na zapisany termin. Potem składasz kartkę na pół. Jutro trzeba będzie znaleźć pieniądze. Znowu. Odkładasz ją na miejsce, bierzesz kluczyki ze stołu i gasisz papierosa. W korytarzu jest cicho. Za drzwiami pokoju sióstr słychać spokojny oddech. Przymykasz oczy. Możesz odpocząć. Przynajmniej na chwilę.
Hello, one of my two favorite boys! <33
OdpowiedzUsuńJestem w nim już totalnie zakochana, biedny Innie nie ma jeszcze bladego pojęcia, w co się wpakuje 👀
Ale na pewno też szybko straci głowę 😚
Bawcie się dobrze!
[Sebaaaaaaa! 😍💖 Cudowny wyszedł, niezmiennie się zachwycam. Jego historia łapie za serce, i przysięgam, jak Felix się dowie o chorobie jego siostry, to przetrzepie go po głowie i wyraźnie powie, co sądzi o ukrywaniu takich rzeczy ♥︎ I w ogóle jak śmie nadal wywoływać w nim tak silne emocje, the audacity 🙄
OdpowiedzUsuńBaw się z nim dobrze!]
sent at 3:18AM
liking my photos at 3am? I knew you were still obsessed with me, basti 😘
Nowy Jork miał tę osobliwą właściwość, że niezależnie od pory dnia, pogody czy liczby godzin, jakie człowiek zdążył już spędzić na nogach, nieustannie sprawiał wrażenie miasta dopiero napierającego rozpęd. Inhan nie potrafił rozstrzygnąć, czy była to jedna z jego największych zalet, czy raczej wyjątkowo wyrafinowana forma okrucieństwa wobec wszystkich tych, którzy od czasu do czasu potrzebowali zwyczajnie przystanąć. Skłaniał się jednak ku pierwszej możliwości, zwłaszcza w chwilach, gdy przemierzał kolejne przecznice na swoim wysłużonym rowerze, mijając rozświetlone witryny sklepów, zatłoczone chodniki i ludzi, których twarze zdradzały tak odmienne historie, że niekiedy przyłapywał się na próbach odgadywania ich na podstawie pojedynczego spojrzenia i pojedynczego detalu, który akurat uda mu się wyłapać. Było w tym coś fascynującego, choć równie dobrze mogło świadczyć o tym, że jego umysł, po kilku godzinach wykładów i następnych kilku spędzonych na dostarczaniu jedzenia, rozpaczliwie poszukiwał zajęcia nie wymagającego znajomości równań różniczkowych, czy trwałości danych materiałów.
OdpowiedzUsuńZresztą z tymi ostatnimi radził sobie całkiem nieźle. Znacznie gorzej przychodziło mu natomiast przekonywanie własnej matki, że studiowanie nie było jedynie kosztownym sposobem na odwleczenie powrotu do rodzinnego gospodarstwa.
Nie miał za złe rodzicom podobnych podejrzeń, chociaż czasami, zwłaszcza po rozmowach telefonicznych kończących się niezręczną ciszą, odczuwał trudny do zignorowania ucisk gdzieś w okolicy mostka. Przez większość życia jego rodzice pracowali bardzo ciężko, ciężej niż ktokolwiek powinien, a niewielkie gospodarstwo, które prowadzili, wymagało nie tylko cierpliwości i uporu lecz również gotowości do podporządkowania mu niemal każdej wolnej chwili. Inhan doskonale pamiętał poranki zaczynające się jeszcze przed wschodem słońca, zapach wilgotnej ziemi i ojca, który nawet podczas wspólnych posiłków zdawał się myślami przebywać gdzieś pomiędzy szklarnią, a kolejnym rachunkiem wymagającym opłacenia. Dlatego rozumiał, dlaczego perspektywa posiadania dodatkowej pary rąk wydawała im się znacznie rozsądniejsza niż inwestowanie w wykształcenie, którego praktycznych korzyści nie dostrzegali.
Tyle że on dostrzegał je doskonale.
Nie marzył o wielkiej karierze, gabinecie z widokiem na Manhattan ani o nazwisku umieszczonym na tabliczce przed wejściem do jakiegoś imponującego budynku. Chciał przede wszystkim nauczyć się czegoś pożytecznego i jednocześnie czegoś co zasili rodzinny budżet. Wierzył, że kiedyś wykorzysta zdobytą wiedzę w gospodarstwie, na przykład pomiędzy prowizorycznymi systemami nawadniania, które jego ojciec naprawiał z uporem godnym kogoś przekonanego, że odpowiednia ilość taśmy izolacyjnej rozwiązuje najbardziej złośliwe awarie.
Być może brzmiało to naiwnie, ale Inhan nie uważał naiwności za szczególnie wstydliwą przypadłość, dopóki towarzyszyła temu gotowość do ciężkiej pracy. A tej, przynajmniej według własnej oceny, nigdy mu nie brakowało.
Polegał, w dużej mierze, na stypendium, które pokrywało znaczną część wydatków związanych z nauką. To jednak nie sprawiało, że został zwolniony z konieczności opłacania pokoju, kupowania podręczników ani pamiętania, że czasem człowiek powinien zjeść coś bardziej odżywczego niż gotowe danie lub resztki w pracy. Dlatego właśnie kilka popołudni i wieczorów w tygodniu spedzał rozwożąc zamówienia z niewielkiej włoskiej restauracji, której największym atutem nie był koniecznie smak, a raczej przystępne ceny.
Inhan nigdy nie był we Włoszech toteż nie czuł się szczególnie kompetentny, by podważać wiarę właściciela we własne umiejętności. Nie była to praca marzeń, ale przynajmniej pozostawiała mu pewną swobodę, a poruszanie się rowerem po mieście, pomimo wszystkich niedogodności, pozwalało zachować namiastkę aktywności fizycznej. Ale i jemu zdarzały się dni, gdy po pokonaniu kilkudziesięciu kilometrów miał ochotę osobiście przeprowadzić badania nad wpływem długotrwałego siedzenia na siodełku na ludzką godność.
UsuńTego dnia zdążył już dostarczyć obiad kobiecie, która przez dobrych pięć minut przekonywała go, że dzwonek przy drzwiach działał doskonale, choć żadne z nich nie usłyszało jego dźwięku, oraz dwóm studentom tak pochłoniętym kłótnią o jakąś grę komputerową, że niemal zapomnieli odebrać zamówienia. Jeden z klientów pomylił go z kurierem, inny zaś obdarował napiwkiem na tyle hojnym, że przez chwilę zastanawiał się, czy przypadkiem nie powinien wrócić i upewnić się, że nie doszło do pomyłki.
Zostało mu ostatnie zamówienie tego wieczora, jak zapewniono go z rozbrajającą stanowczością. Nie żeby szczególnie zawierzał podobnym obietnicom. Zdążył zauważyć, że w tym miejscu słowo ostatnie posiadało wyjątkowo elastyczne znaczenie.
Mimo wszystko przyjął kartonowe pudełka bez protestu, sprawdzając zapisany na paragonie adres, po czym uśmiechnął się pod nosem, rozpoznając miejsce, do którego miał się udać.
W tym warsztacie samochodowym bywał wcześniej i kojarzył już pracujące tam osoby.
Droga zajęła mu kilkanaście minut. Jechał głęboko pogrążony w swoich myślach i dopiero widok znajomego szyldu przywrócił go do rzeczywistości.
Zeskoczył z roweru, poprawił zsuwający się pasek torby i przez krótką chwilę upewniał się, że żadne z pudełek nie ucierpiało podczas podróży. Byłoby przecież wyjątkowo niefortunnie, gdyby po całym dniu bezproblemowych dostaw, na sam koniec zaserwował komuś pizzę przypominającą bardziej abstrakcyjną kompozycję artystyczną niż kolację.
Dopiero kiedy uznał, że wszystko znajduje się na swoim miejscu, skierował krok ku wejściu do warsztatu.
— Dobry wieczór! — zawołał pogodnie, przekraczając próg i rozglądając się za kimś, komu mógłby przekazać zamówienie. — Przywiozłem kolację. Mam nadzieję, że nikt jeszcze nie zdążył umrzeć z głodu.
Uśmiechnął się szerzej dostrzegając znajomą blond czuprynę. Pomachał wolną dłonią po czym nieznacznie uniósł trzymaną w dłoniach torbę.
Innie
— To dobrze, bo nie jestem pewien, czy restauracja uwzględnia reanimacje w zakresie moich obowiązków — odparł z ulgą, choć w jego głosie pobrzmiewało wyraźne rozbawienie.
OdpowiedzUsuńPrzez krótką chwilę obserwował mężczyznę pochylającym się nad zlewem, po czym przeniósł spojrzenie na wnętrze warsztatu, w którym, pomimo zbliżającej się pory zamknięcia, wciąż panował ten charakterystyczny dla podobnych miejsc nieporządek, sprawiający wrażenie całkowicie niezrozumiałego dla każdego, kto nie miał pojęcia o mechanice. Inhan z pewnością zaliczał się do tej grupy, chociaż nie oznaczało to, że brakowało mu zainteresowania samym zagadnieniem. Wręcz przeciwnie, im częściej tutaj wpadał, tym coraz bardziej fascynującym zdawało mu się, że ktoś potrafił zlokalizować usterkę na podstawie dźwięku wydawanego przez silnik, podczas gdy on sam, postawiony przed otwartą maską samochodu, prawdopodobnie potrzebowałby kilku minut, żeby z całkowitą pewnością wskazać wszystkie elementy, których pod żadnym pozorem nie powinien dotykać.
Kiedy Sebastian ponownie znalazł się w pobliżu, Inhan pospiesznie otworzył torbę termiczną, wyciągając z niej zamówienie. Pomimo, że był to ostatni kurs, odruchowo sprawdził, czy wszystko się zgadza. Przyzwyczajenie, które zdążyło mu już wejść w krew. Przykładał się do swojej pracy, jak do każdej czynności, którą wykonywał. Zależało mu na tej pracy, nawet jeśli nie była niczym szczególnym.
— Proszę bardzo. Jeszcze ciepła — oznajmił, przekazując mu pudełka z ostrożnością, jakiej wymagałoby przewożenie czegoś znacznie cenniejszego niż kilka kawałków ciasta z serem.
Przyjmując należność, odruchowo zerknął na banknoty, a dostrzegłszy, że otrzymana suma przewyższa kwotę widniejącą na paragonie, uniósł wzrok na twarz mężczyzny.
— Och, dziękuję! — Uśmiechnął się szeroko, nie próbując nawet ukrywać szczerego zadowolenia.
Nie należał do osób, które uważały napiwki za coś oczywistego, nawet jeśli stanowiły one całkiem istotny dodatek do jego skromnych zarobków. Doskonale rozumiał wartość pieniędzy, zwłaszcza odkąd samodzielnie musiał troszczyć się o większość codziennych wydatków, więc każdy podobny gest przyjmował z wdzięcznością, niekiedy wręcz nieproporcjonalną do otrzymanej kwoty. Zdarzało mu się przy tym zastanawiać, czy jego entuzjazm nie wprawiał klientów w zakłopotanie, lecz nawet gdyby tak było, nie potrafiłby zdobyć się na chłodną obojętność wyłącznie po to, by sprawiać wrażenie bardziej profesjonalnego. Zresztą profesjonalizm chyba miał niewiele wspólnego z udawaniem, że człowieka nic nie cieszy.
Na kolejne pytanie krótko i przecząco pokręcił głową, a następnie odruchowo spojrzał w stronę wyjścia, jak gdyby dopiero teraz przypomniał sobie o zapadającym na zewnątrz zmroku.
— Nie, właściwie to był ostatni — przyznał, chowając otrzymane pieniądze do nerki wiszącej przy pasku. Poprawił torbę zsuwającą się z ramienia. Przynajmniej tak mu powiedziano, a i z tym bywało różnie. Zdarzało się, że jakiś klient przypominał sobie o kolacji na pięć minut przed zamknięciem knajpy. Ale nie byłby szczególnie oburzony, gdyby taka perspektywa okazała się prawdziwa. W gruncie rzeczy lubił swoją pracę, choć niekiedy jego nogi miały odmienne zdanie w tej kwestii. Od dziecka był przyzwyczajony do pracy fizycznej. Jeśli nie pomagał ojcu przy uprawach, to pomagał matce w piekarni i przy opiece nad młodszą siostrą. Dlatego przywykł do tego, że wizja spędzenia wieczoru we własnym łóżku to niemal luksus. Na tego typu przyjemności nie zawsze mógł sobie pozwolić. Studia skutecznie wyczerpywały pokłady wolnego czasu. Bywało to odrobinę frustrujące, szczególnie kiedy znajomi opowiadali o spontanicznych wyjściach, a on musiał martwić się opłaceniem rachunków Nie zazdrościł im jednak na tyle, by żałować własnych wyborów.
— A ty? — zagadnął po chwili. — Długo jeszcze pracujesz?
UsuńPytanie padło zupełnie naturalnie. Inhan miał w zwyczaju traktować ludzi, których spotykał regularnie z poufałością właściwą dobrym znajomym, nawet jeśli ich dotychczasowe rozmowy ograniczały się do kilku uprzejmości wymienianych przy okazji dostarczania zamówienia. Zakładał po prostu, z dużą dozą rozbrajającego optymizmu, że skoro sam lubił zamienić z kimś parę słów, inni również mogli czerpać z tego pewną przyjemność.
— Wiesz co, nie będę ci już przeszkadzał. Faktycznie robi się późno — dodał pospiesznie, z cichym śmiechem, unosząc na Sebastiana spojrzenie pełne szczerego, nieco zakłopotanego rozbawienia. Mężczyzna miał w sobie coś, co peszyło go podwójnie. Może chodziło o aurę tego miejsca, a może o niego samego, nie potrafił powiedzieć i nigdy dogłębnie się nad tym nie zastanawiał.
Inhaś
Gdyby ktoś zapytał Inhana, co uważa za jedną ze swoich największych zalet, prawdopodobnie potrzebowałby dłuższej chwili, żeby udzielić odpowiedzi, a i wówczas i wówczas nie byłoby pewności, czy nie wymieniłby czegoś zupełnie nieistotnego, pokroju zapamiętywania numerów telefonów albo wyjątkowo sprawnego obierania truskawek. Nigdy nie zastanawiał się długo czy był atrakcyjnym lub dobrym człowiekiem, czy inni postrzegali go jako sympatycznego ani czy jego obecność mogła komukolwiek sprawić przyjemność.
OdpowiedzUsuńZazwyczaj starał się postępować przyzwoicie, zakładając przy tym, że większość napotkanych ludzi kierowała się podobnymi pobudkami. Nie oznaczało to jednak, że nigdy się na nikim nie zawiódł. Mimo to nie nabrał szczególnej podejrzliwości, jak gdyby każde przykre doświadczenie traktował raczej jako odosobniony przypadek niż wystarczający powód, żeby zmienić nastawienie do całego świata. Być może było w tym coś dziecinnego, ale Inhan nie widział sensu w odbieraniu kolejnym znajomościom szansy na dobry początek tylko dlatego, że poprzednie skończyły się rozczarowaniem. Zresztą łatwiej przychodziło mu dostrzeganie cudzych zalet niż doszukiwanie się ukrytych intencji.
Dlatego, kiedy Sebastian wspomniał o samochodzie, pierwszą reakcją Inhana było szczere zainteresowanie. Już zamierzał zapytać, co właściwie oznaczało wspomniane testowanie. Czy chodziło o sprawdzenie działania silnika, hamulców, a może czegoś znacznie bardziej skomplikowanego? I czy taka przejażdżka należała jeszcze, w pełni, do obowiązków, czy stanowiła raczej przyjemny dodatek? Nie zdążył jednak uporządkować tych pytań, ponieważ kolejne słowa mężczyzny skutecznie wytrąciły go z dotychczasowego toku myślenia.
Zamrugał, przez moment przyglądając mu się z wyrazem szczerego zaskoczenia, jak gdyby chciał upewnić się, że dobrze zrozumiał usłyszaną propozycję.
— Ze mną? — wyrwało mu się, zanim zdążył zastanowić się nad sensem własnych słów i barwą głosu, która wybrzmiałą o oktawę wyżej. Cóż, biorąc pod uwagę, że w warsztacie nie było innego kandydata, musiał mówić do niego. Był zaskoczony propozycją. Niby widywali się już wcześniej i wymieniali parę słów. Zdążył nawet wyrobić sobie o mechaniku skromne, ale dobre zdanie. Mimo wszystko wspólne spędzenie wieczoru wydawało mu się czymś znacznie bardziej osobistym, toteż przez krótką chwilę nie wiedział jak zareagować.
Nie chodziło o brak ochoty. Wręcz przeciwnie, perspektywa wspólnej przejażdżki i zjedzenie czegoś dobrego, była całkiem kusząca. A przecież nie musiał od razu wracać do domu. Ta myśl pojawiła się niespodziewanie, bo przywykł do życia pod ściśle określony harmonogram, co przyniosło ze sobą niemal chłopięcą ekscytację. Projekt czekający na dokończenie z pewnością nie ucierpiałby od dodatkowej godziny zwłoki. Co najwyżej położy się spać trochę później, a zważywszy na liczbę wieczorów, podczas których i tak zasypiał nad notatkami, trudno było uznać to za dotkliwe poświęcenie.
Mimo wszystko już otwierał usta, z zamiarem wygłoszenia uprzejmego zastrzeżenia. Wychowano go w przekonaniu, że życzliwość należy doceniać, a nie traktować jako coś co się mu należy, dlatego zdarzało mu się odruchowo odmawiać, żeby przypadkiem nie sprawić komuś kłopotu. Później, czasem tego żałował.
Lecz zamiast tego ponownie spojrzał na mężczyznę, zwracając większą uwagę na jego wygląd. Sebastian był przystojny i to w sposób, który trudno było przeoczyć nawet komuś mniej spostrzegawczym jak on. Jasne włosy przyciągały spojrzenie, tak samo jak uśmiech łagodzący rysy twarzy, a swoboda z jaką opierał się o karoserię, sprawiała wrażenie zupełnie niewymuszonej.
— Jeśli nie będę Ci przeszkadzać, to bardzo chętnie — odezwał się w końcu. Poczuł jak na jego policzkach pojawia się delikatne ciepło, będące raczej konsekwencją własnej niezręczności. nieczęsto zdarzało mu się otrzymywać tak bezpośrednie zaproszenia, a już szczególnie od osób, które sprawiały wrażenie znacznie pewniejszych niż on sam, więc z pewnością mógłby zaprosić każdego.
Usuń— A tak właściwie — odezwał się jeszcze, marszcząc lekko brwi pod wpływem nagłego przypływu ciekawości. — Co to za samochód? Ten, który będziesz testował?
Na jego twarz wstąpił lekki, promienny uśmiech, a w policzkach ukazały się dwa subtelne dołki. Nie zastanawiał się nad tym, że jutro będzie musiał wrócić na piechotę, by odebrać torbę i rower. Wydało mu się to teraz mało istotne.
Inka
— Tak, auntie, już prawie jestem na miejscu.
OdpowiedzUsuńPowietrze przeszywał charakterystyczny świst, gdy pociąg metra przemierzał kolejne metry. Ludzie stali ściśnięci, jeden obok drugiego, z naznaczonymi zmęczeniem twarzami wpatrującymi się w rozmazane ściany tunelu za szybami wagonowych okien. Felix przycisnął telefon mocniej do ucha i zmarszczył nieco nos, gdy jakiś mężczyzna wpadł na niego, a do jego nosa doszedł niezbyt przyjemny odór.
Czarujące.
Jeszcze tylko jeden przystanek i mógł wysiąść z tej piekielnej maszyny. Uch, właśnie dlatego nienawidził komunikacji publicznej.
— Ratujesz mi życie, Fifi, skarbie — ciotka Mina zaświergotała do słuchawki. Felix skrzywił się jeszcze bardziej - ile razy miał jej powtarzać, żeby go tak nie nazywała?
— Auntie, błagam cię… — zaczął zrezygnowanym tonem i teatralnie przewrócił oczami; ale w kąciki ust wkradł mu się uśmiech, bo chociaż to zdrobnienie nie należało do jego ulubionych, przez ostatni rok nabrało nowego, przyjemnego wydźwięku.
— Tak, tak, wiem, mam cię tak nie nazywać. — Ciocia Mina była wyraźnie rozbawiona. — Zadzwoniłam do nich przed chwilą, więc wiedzą, że mój siostrzeniec przyjedzie odebrać samochód. W razie jakichkolwiek problemów, będę pod telefonem, więc mogą do mnie dzwonić, dobrze?
Metro zatrzymało się na kolejnej stacji, i Felix wysiadł z pełnym ulgi westchnieniem. Z krótkim pożegnaniem rozłączył się, i odpalił na telefonie mapę. Po raz kolejny sprawdził drogę z przystanku do warsztatu i założył na głowę słuchawki; i chociaż kiedy kończył tego dnia zajęcia na uczelni, nie sądził, że spędzi popołudnie załatwiając sprawy dla ciotki, to nie mógł ukryć, że dobrze było w końcu poczuć się pożytecznym.
Do warsztatu dotarł bez problemu i pewnym krokiem wszedł do środka. Z głowy właśnie zsuwał słuchawki, kiedy przy jednym z samochodów dostrzegł kogoś, i—
Cały świat zatrzymał się.
Felix znał te plecy - palcami nakreślał linie od szyi, przez barki, do ramion raz, i kolejny, i kolejny, zapamiętując każde wgłębienie, każdy mięsień pulsujący pod skórą. Felix znał te dłonie - duże, zgrabne, z długimi, zwinnymi palcami, właśnie odkładające narzędzia na stół; czuł je na swoim ciele tyle razy, zaciskające się na biodrach, talii, gardle. Felix znał tę twarz - teraz patrzącą na niego z tym samym zaskoczeniem, które musiało się malować w jego oczach, niegdyś tak mu drogą, obecnie wywołującą jedynie wściekłość.
Oczywiście, że ze wszystkich warsztatów w Nowym Jorku, ciotka Mina wybrała ten, w którym pracował Sebastian Wong.
Czy to była karma za wszystkie pojebane rzeczy, które Felix zrobił w swoim życiu? Czy płacił teraz cenę za każdy występek, który popełnił? Z jakiego innego powodu los postanowił, że nadszedł czas, by ich drogi znów się skrzyżowały? Co to był za nieśmieszny żart?
Felix poczuł nieprzyjemny uścisk w żołądku. Jakaś jego część chciała odwrócić się na pięcie i wyjść; inna chciała podejść bliżej i przywalić Sebastianowi w twarz.
(Wyglądał tak dobrze. Dlaczego wyglądał tak dobrze?)
Nawet po całym tym czasie, ponad dwóch latach, Sebastian wciąż wywoływał w Felixie nieskończenie wiele emocji, intensywnych i palących. Nie byli dla siebie dobrzy - wyciągnęli z siebie nawzajem wszystko, co najgorsze, a to, co najlepsze, porzucili w kącie. Ciągłe kłótnie, przepychanki, rzucane w złości wyzwiska; potrzeba posiadania i zaborczość, które przysłaniały wszystko inne; byli mieszanką wybuchową, bombą o polu rażenia na tyle dużym, by trzymać resztę świata na wyciągnięcie ręki. Ich związek - o ile Felix mógł nazwać to związkiem - rozpadł się w napiętej atmosferze, i chociaż Felix powtarzał sobie, że tak było lepiej, jego emocje nie zawsze się z tym zgadzały.
Tak jak teraz, gdy żołądek związał mu się w supeł, a w ustach poczuł smak żółci. Felix czuł tak wiele - ZBYT WIELE - aż gardło zamknęło się od wszystkich słów, które cisnęły się na usta.
Nienawidzę cię. Idź do diabła. Nie patrz się na mnie, nic do mnie nie mów. Czy kiedykolwiek żałowałeś tego, jak mnie potraktowałeś, chuju jebany? Mam nadzieję, że tak; że miałeś naprawdę beznadziejny czas odkąd mnie rzuciłeś. Widzisz, jak się zmieniłem? Lepiej mi było bez ciebie, o wiele lepiej. Zrobiłeś mi wtedy przysługę. Nie wiem, dlaczego w ogóle z tobą byłem, dupku.
Usuń(Czy naprawdę nigdy nic do mnie nie czułeś? Czy naprawdę byłem jedynie wygodną opcją, chętnym ciałem, które chciałeś wykorzystać? Czy widziałeś we mnie tylko zdesperowanego dzieciaka? Czy byłem dla ciebie tylko zabawką? Dlaczego—)
Ciszę, która zapadła w warsztacie, przerwał dźwięc muzyki dobywający się z słuchawek Felixa - jakaś wesoła, hyperpopowa piosenka, która nie chciała wyjść mu z głowy przez ostatnie kilka dni. Właśnie to wyrwało go z chwilowego transu, w jakim się znalazł - i świat ruszył znowu, zakręcił się wokół niego tak, jak zwykł się kręcić po zbyt wielu drinkach, albo przepływających przez żyły narkotykach. Felix uniósł telefon nieco drżącą dłonią - dlaczego drżała? dlaczego, cholera, drżała? - i wcisnął pauzę.
Dźwięk muzyki dochodzącej z słuchawek urwał się.
Felixowi szumiało w uszach.
Uniósł znów wzrok i spojrzał na Sebastiana - jak on go nienawidził, jak bardzo go nienawidził - i wziął wdech.
(Serce kłuło go boleśnie.)
— Przyszedłem odebrać samochód — odezwał się w końcu tonem chłodnym i złudniczo opanowanym. Zero dzień dobry, cześć, jak się masz - Sebastian nie zasługiwał na powitanie, nie po tym, jak go potraktował. — Moja ciotka dzwoniła, że się pojawię. Mina Jeong.
Pragnął załatwić to jak najszybciej - i wyjść stąd, znaleźć się możliwie jak najdalej. Nie chciał więcej patrzeć na tę twarz, która nawiedziała go w snach; słuchać tego głosu, który nigdy go nie opuścił.
Pierdolony Sebastian Wong. Niech go szlag trafi.
Felix zacisnął zęby.
— Ile to zajmie? Bo mam ważniejsze rzeczy do roboty.
zły lixie 😠
Nie należał do ludzi, którym szczególnie łatwo było zaimponować posiadanymi dobrami materialnymi, choć nie wynikało to z jakiegoś głęboko zakorzenionego przekonania o wyższości skromnego życia nad wszelkimi przejawami luksusu. Potrafił docenić rzeczy ładne, kosztowne i starannie wykonane. Dorastał w rodzinie, w której zakup nowego samochodu rozpatrywano przede wszystkim pod kątem jego przydatności, a nie wrażenia wywieranego na sąsiadach. Może było mu zarzucić prostolinijność, ale przywykł po prostu do oceniania podobnych przedmiotów przez pryzmat ich przydatności. Nie znaczyło to jednak, że pozostawał zupełnie niewrażliwy na widok czegoś, co nawet jego niewprawione oko potrafiło skategoryzować jako wyjątkowo udany przykład motoryzacyjnego wzornictwa.
OdpowiedzUsuńKiedy Sebastian wskazał mu samochód, Inhan podążył za jego spojrzeniem, a następnie uniósł nieznacznie brwi, pozwalając sobie na kilka sekund nieskrępowanego przyglądania się maszynie. Ciemna karoseria prezentowała się pięknie w warsztatowym oświetleniu, a niska, zdecydowanie sportowa sylwetka sprawiała, że auto wyglądało niemal nieprzyzwoicie elegancko na tle otaczających go narzędzi i różnorakich części, których Inhan nie potrafił nazwać. Nie znał się na markach, nie miał też zielonego pojęcia, ile podobny samochód mógł kosztować, ale chyba wolał nie wiedzieć jeśli miał do niego wsiąść.
— Wow, faktycznie to nie złom — przyznał z uznaniem. — Niezły — uśmiechnął się pod nosem. — Nigdy nie jechałem takim — dodał po chwili, przyglądając się jeszcze karoserii. — Ojciec zawsze powtarzał, że samochód powinien przede wszystkim odpalać zimą. I nie psuć się zbyt często — zerknął na mężczyznę z pogodnym uśmiechem, mając nadzieję, że nie wyjdzie na zbyt dużego ignoranta w tej materii. Nie chciał się ośmieszyć, chociaż zwykle to wymykało mu się spod kontroli.
Gdy Sebastian polecił mu zająć miejsce w środku, posłusznie skinął głową, lecz zanim ruszył w stronę drzwi, odruchowo zerknął na własne ubranie. Nie było mocno przesiąknięte zapachem pizzeri, nie był też szczególnie brudny, przynajmniej nie bardziej niż zwykle po całym dniu przemieszczania się po mieście, ale nagle przeszło mu przez myśl, że tapicerka tego auta mogła kosztować więcej niż jego miesięczny czynsz. Odruchowo więc otrzepał spodnie z niewidzialnego kurzu i pyłków i dopiero wówczas wsunął się na miejsce pasażera, starając się przy tym nie zahaczyć butem o próg.
Wnętrze zrobiło na nim podobne wrażenie jak karoseria. Przez chwilę siedział niemal nieruchomo, rozglądając się z zaciekawieniem, które próbował nieco powściągnąć, żeby przypadkiem nie wyglądać jak dziecko wpuszczone po raz pierwszy do sklepu z zabawkami. A ciekawiło go wszystko począwszy od deski rozdzielczej, a skończywszy na drobnych detalach. Przygryzł wargę przesuwając palcami po chłodnej skrzyni biegów, badając jak leżałaby w jego dłoni.
Odwrócił głowę w stronę warsztatu, zamierzając sprawdzić, czy Sebastian już wraca. Mężczyzna jednak znajdował się przy jednej z szafek, przebierając się, co było doskonale widoczne z miejsca, które zajmował Inhan. Przez krótką chwilę bezwiednie go obserwował. Przełknął ślinę… nie powinien się na niego gapić! Pospiesznie odwrócił wzrok, starając się wrócić uwagą do samochodu. Naprawdę próbował. Sęk w tym, że zdążył już zauważyć wystarczająco dużo, by wzrok raz po raz do niego wracał.
Sebastian miał dobrze zbudowane ciało. Trudno było nie zauważyć wyraźnie zarysowanych mięśni ramion i lędźwi oraz swobody, z jaką mężczyzna poruszał się podczas zmiany ubrania. Rysował spojrzeniem niewidzialną ścieżkę w górę, wzdłuż kręgosłupa, aż po kark i nasadę włosów. Naprawdę próbował patrzeć wszędzie tylko nie na niego, na narzędzia wiszące koło szafki, na własne ręce i kolana, ale jego oczy zachowywały się tak, jakby nie było innego punktu godnego jego uwagi. Nie wiedział, czy powinien czuć się z tego powodu zakłopotany, lecz jego policzki najwyraźniej podjęły decyzję bez konsultowania się z resztą organizmu.
Wypuścił powoli powietrze i zerknął jeszcze raz w stronę warsztatu, tym razem niemal odruchowo, zanim zdążył powstrzymać własną ciekawość. Spojrzenie zatrzymało się na moment na mężczyźnie, ale wystarczyło, żeby Inhan poczuł się jeszcze bardziej niezręcznie. Miał tylko cichą nadzieję, że Sebastian niczego nie zauważył.
UsuńWyprostował się nieco na siedzeniu, gdy mechanik zajął miejsce za kierownicą i uśmiechnął szerzej słysząc pomruk odpalonego silnika.
— Tak, gotowy. — odpowiedział na pytanie nieco szybciej niż zamierzał. — Gdzie jedziemy? — zagadnął ciekawy wspomnianego wcześniej miejsca. Sam, dzięki pracy dostawcy, poznał całkiem dobrze miasto, ale wiedział, że wciąż miało jeszcze wiele do pokazania.
ciekawska i zakłopotana Inka