Zagadki, tajemnice i morderstwo. Czy ktokolwiek zdoła uciec? Już wkrótce!
Zobacz wydarzenie →
Wczorajszej nocy w nowojorskim hotelu The Plaza doszło do gwałtownego pożaru, który wybuchł około godziny 2:30 nad ranem w reprezentacyjnej Sali Balowej (Grand Ballroom). W chwili pojawienia się ognia odbywająca się tam zamknięta impreza dobiegała końca.To, co miało być kolejnym ekskluzywnym spotkaniem nowojorskiej elity, w ciągu kilku minut przerodziło się w scenę prosto z koszmaru. Okoliczności zdarzenia bada nowojorska policja.
Na pierwszy rzut oka nie doszukasz się w niej wad.
Romy posiada umiejętność przykrywania własnych skandali ciepłym uśmiechem oraz błyszczącymi oczami. Rozproszy Cię rozmową o kolekcji, nad którą właśnie pracuje i ze wzruszeniem opowie, jak to jej świętej pamięci babcia stała się inspiracją nie tylko dla najnowszej kolekcji, ale dla istnienia marki. I choć brzmi to jak kłamstwo, to wcale nim nie jest. Chiara Bellini zaszczepiła w małej Romy miłość do biżuterii. Ucząc, że nie jest ona tylko piękna i wartościowa, ale przede wszystkim, że każda para kolczyków, każdy naszyjnik, pierścionek i bransoletka niosą za sobą historię, którą szczerze poznać może jedynie ich właściciel. Romy doskonale pamięta, kiedy rozwinęła się w niej miłość do biżuterii; w małej włoskiej wiosce położonej w Toskanii, gdzie do końca swojego życia mieszkała Chiara. Romy pamięta przymierzanie zbyt dużych pierścionków, oglądanie uważnie każdego kamienia i zadawania wielu pytań, na które starsza kobieta odpowiadała z cierpliwością. I z każdym słowem Romy zakochiwała się w błyszczących ozdobach coraz bardziej. Jeszcze wtedy nie wiedząc, że to właśnie przy drewnianym stole powoli rodził się pomysł na Bellini Jewelry.
Patrząc na Romy zobaczysz dziewczynę, która otrzymała od życia same najlepsze same najlepsze karty. Bogaci rodzice, elegancki apartament na Upper East Side, w którym się wychowała. Weekendy spędzane w posiadłości za miastem, prywatne szkoły i najlepsze wykształcenie, wakacje spędzane w Europie i nazwisko, które otwiera drzwi, zanim zdąży zapukać. Dorastała w świecie, w którym niczego jej nie brakowało. Nieliczni wiedzą, że ten świat ma również swoje brudne strony, o których nikt chętnie nie mówi. Nieprzyjemności maskuje się uśmiechami i drogim szampanem, kiedy pozuje się do zdjęć.
I choć większość jej życia było beztroskie, szampan wylewał się z kryształowych kieliszków na luksusowych jachtach, a miłość kwitła to nie wszystko w nim układa się tak, jakby tego chciała. Nie potrafi odpędzić się od pomówień, że marka istnieje tylko dzięki pieniądzom, które wyłożył ojciec. Romy nigdy temu nie zaprzeczała; miała ułatwiony start i chętnie z tego skorzystała. Jednak to jej zawziętość, wyksztalcenie i upór sprawiają, że Bellini wciąż ma klientów i ciągle się rozwija.
Romy prędko przekonała się, że czasami ładny uśmiech i wesołe oczy to zbyt mało, aby przykryć pewne skandale. Media społecznościowe, które niegdyś były jej sprzymierzeńcem, a obserwatorzy zachwycali się kolejnymi projektami młodej przedsiębiorczyni, dziś jedynie chcą wiedzieć, dlaczego jej związek z Oliverem Caldwellem się zakończył, czy jeszcze kiedyś zobaczą ją na padoku i czy to prawda, że jego rywal z toru ma coś wspólnego z zakończeniem relacji. Romy nie odpowiada, bo, gdy w grę wchodzą uczucia rozum wybiera się na wakacje, a Romy zaczyna podejmować destrukcyjne dla wszystkich decyzje.
Rosemary 'Romy' Pearl Bellini ⋆ ukończyła Rhode Island School of Design, BFA in Jewelry + Metalsmithing ⋆ prestiżowe szkolenie z haute joaillerie w Paryżu ⋆ założycielka luksusowej marki biżuteryjnej Bellini ⋆ jedynaczka rozpieszczana przez Alessandro Bellini, przedsiębiorcę z branży motoryzacyjnej, oraz Elizabeth Herring-Bellini, doradczyni artystycznej i niezależnej kuratorki sztuki ⋆ opiekunka uroczej Odette
Chyba to, co było w tym wszystkim najbardziej zaskakujące, to nie fakt że obudzili się razem. Prawdę mówiąc, gdyby Milo nie przerwał chwili ich przyjemności, Leo wcale nie byłby zaskoczony, gdyby niedługo później wyszli razem z klubu. Co więcej, mogliby nawet wyjść razem z 1OAK nawet wtedy, kiedy Romy postawiła granicę. W tym scenariuszu Leo nie pozwoliłby jej tak łatwo odejść, nie uszanował jej prośby i prawdopodobnie skończyłoby się to ich wspólną nocą po miesiącach rozłąki. To wszystko byłoby równie przyjemne i równie wspaniałe, lecz nadal było po prostu pod etykietą tej bliskiej, przesyconej płomiennymi uczuciami, lecz wciąż nieformalnej relacji. Przez ten cały czas oboje wiedzieli, że się kochają – przynajmniej Leo był tego przekonany. Traktowali się jak parę, spędzali czas ze sobą tak jak para i kochali się, jak para. Ale nigdy oficjalnie nią nie byli. Tej nocy wszystko się zmieniło, a oni przypisali sobie role, które już dawno powinny być przydzielone. Tym razem obudzili się obok siebie jako para, która wyznała sobie miłość i od teraz nie chciała tej miłości ukrywać przed światem.
OdpowiedzUsuńLeo Maxwell miał więc jedno, okrutnie istotne zadanie – nie zepsuć tego, co było mu dane. Wiedział, że nadeszła pora, aby otworzyć przed nią serce w pełni, być obecnym nie tylko dla niej, ale również dać jej szansę na to, aby była obecna dla niego. Jeśli bowiem mieli dzielić każde kolejne poranki razem, to mieli też zaczynać dni od najbardziej prozaicznych rzeczy. Nie miało to przecież polegać tylko na skradaniu sobie pocałunków czy smakowaniu jej ciała na nowo… Te aspekty były niewątpliwie przyjemne i wspaniałe, ale Romy była jego ukochaną i chciał obdarować ją uwagą w każdym możliwym aspekcie tej relacji, nie tylko tą fizyczną, podkręconą pożądaniem. Chciał też cieszyć się tymi drobnymi rzeczami – tym, jak oczy uśmiechały się razem z jej ustami na jego widok. Tym, jak wspaniale rozbrzmiewał jej śmiech na jego może nawet i głupie słowa. Tym, jak uroczo wyglądała z oznakami minionego snu. A nawet tym, jak rozczulająca była wizja choćby wspólnej kawy o poranku w jej kuchni, która sprawiłaby że świat choćby na chwilę po prostu zwolnił. Aby tak było, musiał podjąć pewne decyzje, nie tylko związane z rozmowami czy zmierzeniem się z reakcją innych ludzi. Czekały go również decyzje związane z nim samym, wybory popychające go zmianie i ugruntowaniu się w postanowieniach, które już na zawsze przypieczętują ich związek.
Nie chciał więc, aby Romy ani chwili dłużej odczuwała obawy o ich przyszłość. W jego oczach bowiem ta przyszłość była jaśniejsza niż kiedykolwiek wcześniej.
Leo uśmiechnął się szerzej, słysząc kolejne powtórzenie tych samych trzech słów. A miał przecież ogromne powody do tego, aby ten uśmiech był tak szeroki, bo mógł po prostu patrzeć na swoją dziewczynę i cieszyć się tym, że naprawdę była tutaj, obok niego. Być może właśnie dlatego przez jeszcze chwilę po prostu przyglądał jej się z rozmarzeniem wymalowanych w jego zielonych oczach.
— Poproszę takie powitania częściej, dziękuję — oznajmił i zaśmiał się, po czym skradł jej długi i czuły pocałunek. Mógł niemal się rozpłynąć, bo tak bardzo kochał smak i miękkość jej ust. Dalej nie rozumiał, jak potrafił tak długo bez tego funkcjonować… W zasadzie, wcale tego nie robił, bez Romy bowiem jego życie nie miało żadnego sensu.
Teraz wszystko zdawało się nareszcie być na odpowiednim miejscu, a bliskość Romy z każdą sekundą wydawała się być jeszcze bardziej intensywna i rozczulająca. Nawet jeśli jego ukochaną mogła mieć pewne obawy, które jak najbardziej był w stanie zrozumieć, to w jego oczach wszystko było jasne i pewne. Ona była jego, a on jej, nic innego nie miało żadnego znaczenia. Leo był realistą i wiedział, z czym jeszcze musieli się zmierzyć, ale był gotów zrobić wszystko, aby nie musieli jeszcze długo mierzyć się też z własnymi myślami.
Usuń— Obiecuję, że każdego dnia będę upewniać cię o tym, że jesteś dla mnie najważniejsza, zanim zdążysz o to zapytać — oznajmił cicho, patrząc jej głęboko w oczy i kciukiem gładząc jej policzek. Nie chciał, aby musiała się upewniać ani choćby przez chwilę zastanawiać się, czy następnego ranka nadal będzie ją nazywał swoją dziewczyną. Romy nie zasługiwała na to, aby rozważać, czy jego uczucia okażą się jedynie piękną chwilą, której oboje bali się zaufać. Bowiem fakt, że rozumiał te odczucia nie oznaczał, że nie chciał się ich pozbyć. Leo był gotów zrobić wszystko, aby pewnego dnia jej umysł stał się czysty od tych trosk.
Dopiero jej zaczepna uwaga sprawiła, że zaśmiał się cicho. Oczywiście, że zauważył, gdzie uciekło jego spojrzenie i oczywiście, że Romy to zauważyła – taki był zresztą cel. Nie zamierzał nawet udawać, że było inaczej. Przeniósł jednak wzrok na jej twarz, unosząc przy tym brwi w niewinnym geście, jak gdyby próbując stanąć w linii obrony.
— Przepraszam, że trudno mi się skupić, kiedy moja dziewczyna postanawia urządzić mi taki widok z samego rana — oburzył się, przybliżając do niej, po czym znów czule ją pocałował. Cóż, najchętniej zacząłby całować dużo więcej niż tylko jej usta. Byłby również kłamcą, gdyby oznajmił, że planował przez resztę tego początku ich dnia ograniczyć się wyłącznie do całowania jej ust. Nie zdążył jednak powiedzieć nic więcej, bo Odette ponownie dała o sobie znać. Leo zerknął w stronę kotki.
— Dzieci… — stwierdził rozbawiony i przewrócił oczami, wyciągając dłoń w stronę kotki, po czym znów spojrzał na Romy — Wygląda na to, że w tej chwili masz rację, jeszcze — wyszeptał i jeszcze raz przesunął dłonią po plecach Romy, po czym złożył pocałunek na jej szyi. Kawa mogła poczekać. Cały świat mógł poczekać. Na tę chwilę chciał tylko zostać dokładnie tutaj.
Nic wiec dziwnego, że wizja wspólnych poranków była w jego oczach tak rozbrajająco kusząca. Właśnie dlatego, słysząc jej propozycję, uśmiechnął się szeroko i mruknął rozkosznie, przybliżając usta do jej własnych, by znów ją pocałować zupełnie tak, jak gdyby nie robił tego przez ostatnie kilka minut.
— Mogę? — uniósł brew — A to nie tak, że będę? Nie miałem przecież innego zamiaru — wyszeptał, po czym złożył pocałunek na jej ustach, później na jej policzku, aż w końcu wtulił się w jej zagłębienie szyi, gdzie złożył czuły i długi pocałunek. W jego brzuchu niemal łaskotało go od poczucia szczęścia i radości, gdy myślał o tym, że teraz już zawsze będzie budził się u jej boku, a jedyny czas, kiedy będą osobno, to wtedy kiedy wróci na padok i nie zawsze uda im się podróżować razem.
To jednak jej kolejne słowa sprawiły, że jego serce zabiło o wiele mocniej. Mimowolnie uniósł wzrok i spojrzał jej głęboko w oczy. W jego spojrzeniu tańczyły iskry nie tylko radości, ale i wdzięczności. Czym sobie zasłużył na to, aby móc mieć ją w swoim życiu?
— Zostanę na zawsze, moja słodka — oznajmił cicho, zupełnie tak jak gdyby chciał, aby te słowa usłyszała tylko ona, bo przecież były zarezerwowane tylko dla niej.
Nadal patrzył jej w oczy, gdy na język cisnęło mu się tyle słów. Chcę, żebyś zamieszkała ze mną, od teraz. Tych slow jednak nie wypowiedział, one wybrzmiały tylko w jego myślach. Nie dlatego, bo się bał, a dlatego bo nie chciał zrzucać na nią tak wiele. Mimo że, ta wizja była dla niego bardziej niż realna, wiedział, że mieli już za sobą długą historię, ale to, co działo się teraz, wymagało wolniejszych i ostrożniejszych kroków. Jego słodka Romy mimo swojej wewnętrznej siły, nadal była delikatna. Chciał o nią zadbać, zapewnić jej poczucie bezpieczeństwa, sprawić że każdy kolejny krok będzie koił jej zatroskane serce. W jego głowie malowało się już wiele obrazów i pisało wiele planów, które wiedział, że zrealizuje, ale nie mógł zrobić tego wszystkiego na raz. Musiał to rozłożyć, ustalić każdy krok, aby jego ukochana naprawdę czuła się przez niego zaopiekowana.
UsuńByć może dlatego to, co znalazł pod jej poduszką, tak bardzo go poruszyło. W pierwszej chwili skupił się tylko na koszulce, którą nadal trzymał w swojej dłoni. Dopiero po chwili dotarło do niego, że pluszak, który trzymał w dłoni chwilę wcześniej, był przecież prezentem od niego. Przez jego umysł przemknęło wspomnienie, kiedy w zasadzie ten biały króliczek w ogóle się pojawił – był wtedy na jednym z wyścigów. Pamiętał, że przechodził obok niewielkiego stoiska z pamiątkami, kiedy nagle dostrzegł go wśród całej reszty pluszaków. Biały, miękki, z długimi uszami i trochę zbyt uroczym spojrzeniem. A jednak wystarczył mu jeden rzut oka, aby pomyśleć właśnie o niej. Kupił go bez chwili zawahania, właściwie zanim zdążył zastanowić się, co robi. Chciał, aby ten drobny upominek był wyrazem jego ciepłych uczuć, czymś małym, co mógłby jej wręczyć bez żadnego większego powodu. Problem tkwił w tym, że w tamtym czasie ona była tylko jego przyjaciółką i nadal dziewczyną jego przyjaciela. Nie powinien więc kupować jej takich rzeczy. Nie powinien szukać powodów, aby sprawić jej przyjemność ani tym bardziej zatrzymywać się przy czymś i od razu myśleć o niej. A jednak to zrobił. Króliczek więc czekał zapakowany w jego lofcie, schowany gdzieś pomiędzy rzeczami, których na co dzień nie używał. Początkowo Leo przekonywał sam siebie, że wręczy go przy najbliższej okazji. Potem każda kolejna okazja wydawała się nieodpowiednia. Zwlekał długo, zdecydowanie zbyt długo, aż w końcu dał go Romy dopiero wtedy, kiedy ich relacja zaczęła wymykać się spod granic przyjaźni. Było to jeszcze na samym początku, kiedy nieoficjalnie zaczynali się ze sobą spotykać i nadal nie potrafili do końca nazwać tego, co właściwie między nimi było. Nigdy nie powiedział jej jednak całej historii.
Teraz patrzył na tego samego króliczka, schowanego pod jej poduszką, i nagle poczuł dziwne ściśnięcie w klatce piersiowej. Przez cały ten czas myślał, że był to tylko niewielki prezent, jeden z wielu drobnych gestów, które pojawiały się między nimi. A jednak Romy nadal go miała. Co więcej, trzymała go tak blisko siebie, że najwyraźniej stał się częścią jej własnej codzienności.
— Nie wiesz, hm? — powtórzył po niej i zaśmiał się cicho, lecz w jego oczach malowało się rozczulenie. Pocałował ją czule i odłożył koszulkę na bok — Jesteś taka urocza — powiedział cicho, jednak tym razem jego głos brzmiał dużo łagodniej, miękko, zdradzając poruszenie tą sytuacją. Mógł domyślić się dlaczego trzymała to wszystko tak blisko siebie… On przecież nadal trzymał jej zdjęcie w ramce obok swojego łóżka.
Spojrzał na pluszaka, którego uniósł w dłoni.
Usuń— Wiesz… Kupiłem ci go zanim cokolwiek się między nami wydarzyło — oznajmił, przygryzając wargę a na jego twarzy pojawił się drobny rumieniec — Trochę głupie, że tak długo czekałem — dodał, choć te słowa wcale nie tyczyły tylko pluszaka.
me and you, never let me go (…), you're the only one I want
your finger, I can put a rock in it, you're the only one, my baby ❤️💎
— Chcę po prostu tego, co ty — oznajmił, posyłając jej delikatny uśmiech. Oczywiscie, jej obietnica brzmiała pięknie, a on z chęcią trzymałby ją blisko w sercu. Nie chciał jednak, aby Romy czuła się w takim położeniu, że musiałaby o niego zabiegać czy walczyć o każde jego marzenie czy pragnienie. On bowiem nie pragnął niczego bardziej niż uszczęśliwiać właśnie ją, sprawiając że każdy poranek byłby dla Romy źródłem prawdziwego spokoju i szczęścia.
OdpowiedzUsuńLeo zdawał sobie jednak sprawę z tego, że niektóre z najpiękniejszych chwil w życiu potrafiły być jednocześnie tymi, które potrafiły obudzić w sercu największy niepokój. Naprawdę doskonale rozumiał tę kwestię. Wiedział, że można było przecież dostać dokładnie to, o czym marzyło się przez długi czas, a mimo to nie umieć w pełni uwierzyć, że tym razem szczęście nie okaże się jedynie zasłoną dymną, która zniknie równie niespodziewanie, jak się pojawiła. Sam jeszcze niedawno nie potrafił wyobrazić sobie, że obudzi się u boku Romy, będzie mógł nazywać ją swoją dziewczyną i bez najmniejszych obaw przyciągać ją do siebie. Pamiętał jednak, że samo odnalezienie drogi do siebie nie oznaczało jeszcze, że wszystkie ich wcześniejsze lęki znikną wraz z nadejściem poranka. Nie był ślepy i dostrzegł, że tego poranka było w niej coś innego, nawet jeśli nie potrafił jeszcze dokładnie tego określić. Zupełnie tak, jak gdyby pomiędzy wczorajszą Romy a tą dzisiejszą pojawiła się delikatna, cienka, niemal niewidzialna granica, która mimo to skutecznie oddzielała ją od prawdy. Nie był jednak zły czy rozczarowany, nie potrafiłby, bo kochał ją żeby my bardzo. Poza tym, rozumiał też, że mieli za sobą zaledwie kilkanaście godzin, podczas których ich świat zdążył zmienić się nieoczekiwanie i niemal całkowicie. Nie oczekiwał więc, że nagle wszystko stanie się proste, oczywiste i pozbawione jakiegokolwiek lęku, który krzątał się w umyśle jego ukochanej. Problem tkwił w tym, że Leo nie potrafił czytać w myślach i nie wiedział, jak wiele wspomnianych obaw wciąż kryło się za jej spojrzeniem i jak wiele z nich dręczyło jej kochany, wrażliwy umysł. Nie wiedział, jak bardzo złamałoby mu to serce, gdyby pojął, że nawet teraz, leżąc bezpiecznie w jego ramionach, jakaś część Romy wciąż przygotowywała się na jego odejście. A on przecież nie wybrał się nigdzie, juz nigdy, bowiem gdy tamtej nocy przybiegł tuż do niej, pod jej własną kamienicę, wiedział że nie będzie od tego odwrotu. Wyznał jej miłość, niemalże tak jak gdyby składał jej najcenniejszą przysięgę. Po części, można było rzec, że właśnie tak było, a Leo Maxwell obiecał jej coś więcej niż dotychczas. Obiecał jej swoją miłość i obecność na przekór wszystkiemu, co stanęłoby im na drodze – nawet jeśli tą przeszkodą miałby być on sam.
Pójście więc w kierunku samej fizyczności, porzucenie całego wieczoru w 1OAK tamtego wieczoru, byłoby dużo łatwiejsze. Przyniosłoby ulgę, bo nie wymagałoby dojrzenia w głąb własnej duszy, w której skrywała się świadomość własnych wad i błędów. Leo był już jednak zmęczony skrótami, drogami które miały być łatwiejsze, a utrudniały i komplikowały ich relacje jeszcze bardziej, niż powinny. Leo chciał nareszcie móc dać im ten właściwy start, pozwolić aby ich razem oznaczało na zawsze, zabić w ich sercach wszystko to, co dotychczas zadręczało ich aż do bólu.
Chciał być dla niej silny i dojrzały, emocjonalnie gotowy do wszystkiego, co miało wystawić ich relacje na próbę, ale każdą z nich przetrwają, bo mieli być razem. Wyznając jej miłość, nie zrobił tego jako wyraz słów tańczących pod wpływ stęsknionego serca. Nie chodziło przecież o tęsknotę w tym emocjonalnym, uczuciowym znaczeniu. Leo mógł bowiem być w gorącej wodzie kąpany, nieco impulsywny, może nawet zbyt temperamenty. Ale czyniąc coś tak delikatnego i coś tak osobistego, czym było wyznanie jej uczuć i niemal błaganie o jej powrót, nie wyobrażał sobie, aby ciągnąć ją za nos. To była jego świadoma decyzja, jego krok ku ich przyszłości, do której delikatnie i czule od teraz prowadził Romy Bellini, trzymając ją za rękę. Gdyby więc tylko widział, co działo się w jej słodkim umyśle, zabrałby każdą z tych trosk, bo o niczym nie marzył bardziej, niż o tym, aby Romy czuła się bezpieczna i szczęśliwa.
UsuńByć może właśnie dlatego coś w nim cicho pękło, gdy usłyszał te zdanie. Nie powinnam być najważniejsza, Leo – brzmiało to niemal surrealnie, biorąc pod uwagę fakt, że Romy była przecież całym jego życiem. Zaskoczyło go, że wypowiedziała takie słowa, a jednocześnie nadal jakoś to w sobie usprawiedliwiał. Nie chciał, żeby wzięły w górę emocje i ten piękny poranek zmienił się w coś, co będzie zbyt nieprzyjemnym ciężarem. Obiecał jej przecież, że udźwignie każdą trudność, niezależnie od tego skąd ona miała przyjść i tej obietnicy zamierzał dotrzymać. Ułożył więc dłoń na jej podbródku, zmuszając ją do tego, aby spojrzała na niego. Gdy spojrzał jej głęboko w oczy, widział, że skrywało się w nim coś więcej niż tylko leniwe rozproszenie trwającym porankiem.
— Romy… — zaczął miękko, marszcząc brwi — Powinnaś być najważniejsza i będziesz, moja księżniczko — wyszeptał, mówiąc powoli i delikatnie, jak gdyby chciał, aby te słowa wyryły sie nie tylko w jej sercu, ale też umyśle. Fakt, Leo miał swoje problemy, jego zawodowe życie było teraz pod znakiem zapytania, a on nie był przekonany, co przyniesie jutro. Ale właśnie choćby to pokazywało, że jego życie nie kręciło się już tylko wokół tamtych spraw, nawet jeśli niezwykle ważnych. Jego życie kręciło się wokół Romy Bellini – ona była jego słońcem, a on planetą, kręcącą się wokół niej. Nie liczyło się nic więcej, bo życia nie było bez Romy i przekonał się o tym bardziej niż boleśnie przez kilka miesięcy.
Nie chciał więc, aby Romy wstydziła się swoich uczuć. Nie miała żadnego powodu, aby chować się przed nim, zarówno fizycznie, jak i emocjonalnie. Leo pragnął być jej bezpiecznym miejscem, nie tylko w ten cielesny sposób, ale ponad wszystko emocjonalny i duchowy. To prawda, że zachwycał się jej ciałem, tym jak słodko wyglądała po przebudzeniu, zachwycał się brzmieniem jej zaspanego głosu i oczu, które dopiero odzyskiwały blask po długiej nocy. Jednocześnie, był w stanie opanować swoje własne emocje i pragnienia, byle ona czuła się pewnie i bezpiecznie, bo tego właśnie dla niej chciał.
— Skarbie, ej… — zaczął, uśmiechając się do niej czule i gładząc ją po policzku. Widział, jak ciałem uciekała od niego, jak gdyby próbowała schować się przed jego obliczem. Nie chciał w żaden sposób przekraczać jakiekolwiek z jej granic, mimo wszystko objął ją bardziej, gładząc wolną dłonią jej ciepły policzek — Wiem, że nie miałaś nic złego na myśli. Tak tylko się zgrywam, dobrze? — zapewnił ją, posyłając jej delikatne spojrzenie, po czym złożył czuły pocałunek na jej czole. Przez moment pomyślał, że gdyby tylko mógł, oddałby wszystko, aby móc odkryć każdą z jej myśli i przynieść na nią lekarstwo. Wtedy może udałoby mu się sprawić, aby Romy nie myślała, że cokolwiek tego poranka zepsuła. Albo, że jej chłopak byłby szczęśliwy tylko wtedy, kiedy doświadczyłby ich wspólnego rozpoczęcia dnia od tej fizycznej, namiętnej strony. Dla Leo ten poranek był przecież idealny, bo mógł być właśnie z nią. Sam nie oczekiwał, aby to wystarczało Romy, wiedział że ona potrzebuje czasu. Ale dla niego to wystarczało, bo Romy była jego wszystkim.
Romy miała więc rację – na zawsze, to rzeczywiście bardzo długo. I rzeczywiście powinni byli zacząć po prostu od dziś. Ale później nie musieli niczego zobaczyć, bo Leo wiedział, że jego miejsce jest u jej boku. W jego głowie był już cały plan, cała wizja ich przyszłości, którą miał zamiar stopniowo, cegła za cegłą, budować tak, by ich wspólne życie stało się ich domem.
Usuń— Dobrze, zaczniemy od dziś, kochanie — zgodził się, przytakując. Jego uśmiech był już łagodniejszy, nie tak szeroki jak wcześniej, lecz nie dlatego, bo smucił się czy rozczarował. Raczej dlatego, bo chciał dopasować się do jej potrzeb, widział przecież, że coś zaczynało ją przytłaczać. Najchętniej opowiadałby jej teraz cały plan, zapewniał ją o tym, że później było oczywiste, później było jasne… Przyszłość malowała się w barwach ich wspólnego życia, on to czuł i widział. Ale rozumiał też, że mówienie tego teraz nie miałoby żadnej wartości. Mówił już przecież tak wiele, że tym razem chciał jej to po prostu pokazać. A nie pokaże tego przecież w jeden poranek.
Byli więc teraz w tej kruchej chwili — ona, on i pluszowy królik. Brzmiało dziwnie, a jednak było niesamowitą metaforą. Poranek był piękny, Leo chciał też wierzyć, że był też taki dla niej, ale nie był głupi i znał ją zbyt dobrze, by wiele zdołała przed nim ukryć. Jakaś cząstka jego ucieszyła się, że znalazł tego pluszaka i tę koszulkę, bo przecież gdyby nie wsunął dłoni pod poduszkę, nigdy w pełni nie pojąłby poziomu jej tęsknoty. A ona nigdy nie dowiedziałaby się, jak szybko jego serce zaczęło bić w rytmie miłości do niej.
— Tak — potwierdził, posyłając jej delikatny uśmiech i patrząc jej głęboko w oczy z miłością wymalowaną w każdej cząsteczce tego spojrzenia. Uśmiechnął się nieco szczerzej, miękko i łagodnie, jak gdyby chciał aby ten gest choć trochę uspokoił w niej cały ten niepokój, który próbował rządzić jej sercem — Już wtedy myślałem tylko o tobie, Romy — dodał cicho, odgarniając kosmyk włosów, który zdążył znów opaść na jej twarz. Przez moment patrzył na nią, dłużej niż planował. Oczywiscie, słuchał jej słów, ale jednocześnie nie potrafił nie badać jej spojrzenia, mowy jej ciała, jej mimiki każda sekunda własnego spojrzenia. Dostrzegał tę ostrożność, nawet jeśli nadal nie potrafił określić jej źródła.
Mimo to, było coś niezwykle poruszającego w tym, że przez tyle czasu zachowała przy sobie coś, co było cząstką jego samego. Jednocześnie, była to jednak bolesne uświadomienie mu, że musiała uczyć się tęsknić za nim w samotności. Być może właśnie dlatego, gdy usłyszał jej wyznanie, przez moment nie potrafił wyrobić z siebie ani słowa. Nie dlatego, że nie wiedział co powiedzieć albo dlatego, bo był niezwykle zaskoczony – jakaś cząstka niego podpowiadała mu, że właśnie dlatego te rzeczy znajdowały się tak blisko. Tak samo wiedział, że ich rozstanie musiało być dla niej ciężkie, tak samo jak dla niego. Czym innym było jednak podejrzewać, że wciąż o nim myślała, a czymś zupełnie innym usłyszeć, że szukała ukojenia w jego starej koszulce i pluszowym króliku, który przez jakiś czas pozostawał jedyną namiastką jego obecności. Było w tym coś jednocześnie rozczulającego i rozdzierającego serce.
— Och, Romy… — wymknęło mu się cicho, a w jego głosie zabrzmiała czułość, której nie potrafiłby ukryć, nawet gdyby próbował. Uniósł dłoń i delikatnie pogładził jej policzek kciukiem, zatrzymując na nim spojrzenie. Nie chciał, by poczuła się zawstydzona tym wyznaniem. Nie chciał, by choć przez sekundę pomyślała, że uważał jej tęsknotę za coś, co powinna była przed nim ukrywać. Wręcz przeciwnie, pragnął wiedzieć właśnie takie rzeczy, aby móc zacząć przynosić jej w tym ulgę — Chciałbym, żebyś nigdy nie musiała zasypiać, przytulając coś, co po mnie zostało. To ja powinienem był cię przytulić, być obok ciebie, zamiast zostawiać cię z czymś, co nawet nie potrafi ci odpowiedzieć… — powiedział. Chciał brzmieć łagodnie, delikatnie, ale w jego oczach kryło się wzruszenie. Pochylił się, by złożyć delikatny pocałunek na jej czole, i przytrzymał usta przy jej skórze odrobinę dłużej, jak gdyby chciał przekazać jej w ten sposób wszystko to, na co brakowało mu słów.
Usuń— Dziękuję, że mi to powiedziałaś, kochanie — dodał już ciszej — Bo ja też bardzo za tobą tęskniłem i nie umiałem zasnąć, dopóki wystarczająco długo nie patrzyłem na twoje zdjęcie — dodał, uśmiechając się do niej z czułością.
W końcu położył się bokiem, gdy odstawił na bok pluszaka, tuż obok koszuli. Ułożył się wygodniej, patrząc bezpośrednio na nią, i ukladajac dłoń na jej plecach, by móc przybliżyć ją do siebie. Wcześniej sam zaciągnął na siebie kołdrę, przez co Odette była zmuszona do zmiany pozycji. Wraz z Romy leżał już w pełni schowany pod ciężarem kołdry, jej ciało blisko jego własnego, tak bardzo że był przekonany, iż była w stanie poczuć bicie jego serca. Łagodne, a jednocześnie niespokojne, bo martwiło się o swoją ukochaną.
— Co skrywasz w swojej pięknej główce, Romy? — zapytał szeptem, gdy dotknął nosem jej własny, jak gdyby tym gestem próbował załagodzić wszystko to, co sprawiało że była spięta — Powiedz mi wszystko, kochanie. Jestem tutaj… — wyszeptał — Obiecuję.
I promise we'll be fine 'cause baby, I am yours and baby, you are mine
(…) trust me again and (…) we'll be fine ❤️🩹❤️
Lęk był cichym zabójcą, a Leo znał to zbyt dobrze, by okłamywać samego siebie, że go nie zna. Przez tak długi czas we własnym życiu lęk wkradał się do jego rzeczywistości, że bywały chwile, gdy sam nie wiedział jakie decyzje podjąć i jak ustosunkować się do sytuacji dziejących się w jego życiu. Poświęcił już wiele, jeszcze zanim zdążył w pełni odbić się od ziemi i ugruntować własną osobowość. Musiał stąpać twardo po ziemi gdy jego stopy były jeszcze zbyt słabe, by tak czynić. Przez ponad dekadę trwał na ścieżce, która nie była łatwa, a tworzące się od niej odgałęzienia ciągnęły go w jeszcze więcej zakamarków własnej rzeczywistości, które wiązały się z tym przeklętym lękiem. Choćby właśnie dlatego potrafił rozpoznać lęk, dostrzec jego cień i jak pożera wnętrze człowieka. A już na pewno potrafił dostrzec to u kobiety, którą nie tylko kochał, ale która była sensem jego jestestwa i miłością jego życia. Nie byli dla siebie obcymi ludźmi, lecz dwiema duszami, które dotknęły się nawzajem tak dogłębnie, iż nie było już od tego odwrotu. Widząc więc jak wiele uczuć biło nie tylko z jej oczu, ale i całego ciała, nie potrafił pozostać na to obojętny. Nie potrzebował słów, aby wiedzieć, co było tego powodem i dlaczego tak bardzo ją to bolało. Potrzebował słów, aby pomogła mu ułożyć to w dobrej kolejności, uporządkować to, co plątało się w jej umyśle, ale tym samym – plątało się również w jego. Był gotów pomóc Romy, trwać przy niej i za każdym razem zapewniać jej o siłę nie tylko własnych uczuć, ale też własnej decyzji. Miniona noc, choć wspaniała i niezapomniana, nie była czynnikiem zapalnym, lecz konsekwencją tego, co postanowił w swoim sercu i umyśle w momencie, w którym obejrzał się za siebie, stojąc w środku samej ciemności. Nie wiedział, co musiałoby się wydarzyć, aby miało oddzielić go to od Romy Bellini. Czymkolwiek miałoby to być, nie wyszłoby nigdy od niego, bo on nie wyobrażał już sobie bez niej życia. I chciał przekonywać ją o tym każdego kolejnego dnia. Właśnie dlatego był gotów na przeprowadzenie trudnych rozmów, ponad wszystko na porozmawianiu nawzajem – to było najistotniejsze. W końcu wcale jeszcze tego nie zrobili, a Romy zasługiwała na to, by dostać pełen obraz sytuacji. By zrozumieć dlaczego podjął pewne, choć błędne, decyzje i przekonać się samej, że nigdy nie chodziło o jego brak miłości. Kochał Romy nawet wtedy, gdy nie miał jej u swojego boku, bo miłość nie znika z dniem kiedy znika człowiek… A on karmił te uczucia cały czas, bo nie potrafił wypuścić Romy z objęć własnych wspomnień, jak gdyby na znak tego, że jego przyszłość była wyryta na ścianie jej serca, a jej – na jego. Widać, nie mylił się. Musiał więc zrobić wszystko, aby Romy czuła się nie tylko pewnie, ale również emocjonalnie bezpiecznie.
OdpowiedzUsuńLeo świadomie decydował się skupić na tym, co dobre. Skupiał się na tym, jaką radość dawała mu możliwość bycia obecnym tutaj z Romy – leżenia z nią w jednym łóżku, trzymania jej w swoich objęciach, rozpoczynania z nią dnia. Ta chwila naprawdę przynosiła mu tyle pozytywnych uczuć, że nie potrafił im się oprzeć. Jednocześnie nie oznaczało to, że był w pełni odporny również na te negatywne, bowiem cała sytuacja również stresowało go. Również gdzieś w głębi koczowały w nim ciężkie, negatywne uczucia, które mogły nie raz, nie dwa doprowadzić go do frustrującego smutku i paraliżującego stresu. Mógłby trwać w tej chwili krucho, niepewnie, bojąc się, że z jakiegoś powodu Romy odsunie go od siebie i postawi mu granice. Mógłby nawet założyć, że właśnie teraz zaczęła to robić, więc jego odczucia w teorii nie byłyby bezpodstawne. Jeśli takie byłoby jej życzenie, uszanowałby to, dając jej przestrzeń i znikając za drzwiami jej mieszkania, bo ponad wszystko chciał jej dobrego samopoczucia i jej poczucia bezpieczeństwa.
Wiedział jednak, że gdyby zaczął tak myśleć, znów przyjąłby prawdy jako istniejące bez uwzględnienia tego, co w rzeczywistości siedziało w głowie jego ukochanej. Romy nie potrzebowała drugiej osoby w tańcu obaw… Potrzebowała, aby Leo asekurował ją w tym, co działo się w jej umyśle, czule wyprowadzając ją do wyjścia z tego ciemnego miejsca – i nawet jeśli sama tego jeszcze nie wiedziała, to najważniejsze było to, że wiedział to on sam.
UsuńLeo wierzył więc, że miłość powinna być bezpieczną przystanią, miejscem, do którego mógł wracać bez obaw, że pewnego dnia zastanie za sobą zamknięte drzwi. Miejscem, w którym można zrzucić z siebie wszystko, w pełni odkrywając kruchość własnego serca, bez poczucia wstydu czy lęku. To jednak wymagało wiele odwagi, aby tak uczynić, a tej odwagi zabrakło mu wcześniej, gdy ukrywaniem w sobie tak wiele, doprowadził do ich rozstania. Sam stał się powodem, dla którego najważniejsza dla niego osoba zaczęła bać się własnego szczęścia i dopiero teraz zaczynał to rozumieć. Wiedział, że nawet najszczersze uczucie nie wystarczy, by naprawić wszystko, co zostało bolało. Mógł obiecywać Romy cały świat, ale jeśli chciał, żeby naprawdę mu uwierzyła, musiał najpierw nauczyć się cierpliwie udowadniać jej, że nie zamierza znikać – ani teraz, ani kiedyś. Jego przyszłość należała do niej, Romy wyryła się jak na kamieniu, w historii jego życia i od tego nie było odwrotu. Teraz jednak nie był w położeniu, w którym mógłby pokazać jej to czynami. I choć słowa oznaczały tyle, co nic, to nie miał zamiaru jej tego odebrać.
— Są rzeczy bardziej… Hmm… — przerwał, na chwilę odwracając wzrok, jak gdyby szukał odpowiedniego słowa — Bardziej wymagające — oznajmił w końcu i posłał jej ciepły uśmiech, delikatnie gładząc dłonią jej policzek — Ale nie ważniejsze. Ty jesteś najważniejsza, Romy — oznajmił, patrząc jej głęboko w oczy. Bolało go serce na samą myśl, że mogła myśleć inaczej… Rozumiał, naprawdę rozumiał, że te obawy nie były znikąd i miały miejsce dlatego, bo tak dogłębnie ją zranił, gdy podjął decyzję o ich rozstaniu. Teraz był jednak tutaj, blisko i naprawdę, chciał więc zapewniać ją o tym, że była dla niego najważniejsza, tak długo jak byłoby to potrzebne.
Być może właśnie dlatego coś boleśnie ścisnęło go w sercu, gdy widział jak z każdą chwilą kłopocze się coraz bardziej. Nie w ten onieśmielający i rozbrajający sposób, bardziej ten, który zdradzał kryjący się w niej niepokój. A przecież Leo nigdy nie oczekiwał, że będzie potrafiła zostawić za sobą wszystko, co wydarzyło się między nimi, tylko dlatego, że postanowili dać sobie kolejną szansę. Wiedział, że ich uczucia nie oznaczały gotowości do ponownego zaufania, a niektóre rany potrzebowały znacznie więcej niż kilku pięknych słów i jednej wspólnie spędzonej nocy, by przestały boleć. Nie zamierzał jednak pozwolić jej uwierzyć, że musi radzić sobie z tym wszystkim sama, zwłaszcza jeśli ceną za jej milczenie miało być udawanie, że nic się nie stało. Cokolwiek siedziało jej teraz w głowie, zasługiwało na to, aby wypuściła je na zewnątrz.
— Zawsze będę się przejmować, księżniczko — uśmiechnął się i zaśmiał cicho, zdołając ukryć w tym krótkim śmiechu szczerą troskę i rozczulenie, którymi nią obdarzył. Westchnął — Wiesz, że możesz mi powiedzieć wszystko, prawda? — dodał, nie odrywając od niej wzroku zielonych oczu. Tym razem patrzył na nią spokojnie, niemal pogodnie, chcąc dać jej odczucie, że nie ma powodu, aby cokolwiek przed nim skrywać. Bo chociaż bardzo doceniał i był wdzięczny jej za to, że odkryła się przed nim fizycznie, to marzył jeszcze o tym, aby w pełni odkryła się przed nim emocjonalnie. I to było dla niego najważniejsze.
Cokolwiek więc Romy chciałaby powiedzieć, było dla niego istotne i ważne, bo było częścią . Jeśli by mu to wszystko powiedziała, mogłaby dać sobie szansę na zrzucenie z siebie ciężaru, a jemu na pewno nie sprawiłaby dyskomfortu czy bólu. Jeśli miałby w ogóle te odczucia poczuć, to wyłącznie przez to, że by jej współczuł, a nie dlatego bo coś by dotknęło jego ego. Wiedział więc, że musi zadbać o dobre warunki, dać jej przestrzeń. Im dłużej na nią patrzył, trzymając ją w swoich objęciach, rozumiał że musi tego dnia przejąć prowadzenie i kierownictwo, stwarzając warunki, w których jego ukochana słodka czułaby się szczęśliwie i bezpiecznie.
UsuńLeo pragnął więc,, żeby potrafili odnaleźć się w tej starej, ale jednak nowej rzeczywistości bez presji, że muszą od razu znać odpowiedzi na wszystkie pytania, a przede wszystkim, by Romy nie czuła, że każda trudniejsza chwila mogła przekreślić to, co dopiero zaczynali odbudowywać. Dlatego kiedy wspomniała o jego dawnych uczuciach, nie potrafił powstrzymać się od uśmiechu. Gdyby tylko wiedziała, jak wiele razy musiał walczyć sam ze sobą, żeby nie zdradzić się z tym, co naprawdę do niej czuł… Być może właśnie dlatego słysząc jej śmiech, sam uśmiechnął się dużo szerzej, a jego oczach pojawiły się iskry, które zdradzały jego rozczulenie. Poczuł ulgę, choćby jej odrobinę, bo kiedy słyszał jej śmiech, czuł że wiele się ułoży. Musiał po prostu dać jej czas.
— Jesteś w mojej głowie od chwili, kiedy spojrzałem w te piękne, błękitne oczy — wyznał, marszcząc czoło i posyłając jej ciepłe spojrzenie — Po prostu przez długi czas robiłem wszystko, by o tobie nie myśleć — oznajmił, odgarniając z jej twarzy kosmyki za ucho, gdy niesfornie opadły przed nią prosto na jego ciało — Jak widać, słabo. Bo jak już zacząłem, to nie potrafiłem przestać — dodał i posłał jej ciepły uśmiech, po czym skradł jej długi i czuły pocałunek. Znów, wiedział że ten pocałunek nie będzie magicznym lekarstwem na wszystko, co się w niej działo. Ale mógł przynajmniej być przyjemnym dowodem na to, że naprawdę tutaj był.
Nie spodziewał się, że przyznanie się do tak pozornie małej rzeczy wywoła w niej aż taką reakcję. A przecież dla niego nie było w tym niczego dziwnego, że jej zdjęcie stało się czymś znacznie więcej niż tylko uwiecznionym uśmiechem dziewczyny, za którą tęsknił. Było namiastką bliskości, której sam się pozbawił, kiedy wbrew temu, czego pragnął, postanowił to wszystko zakończyć. Nie potrafił powiedzieć, ile razy wpatrywał się w nie w ostatnich miesiącach, ale doskonale pamiętał, że nawet w najgorsze wieczory wystarczyło jedno spojrzenie, by przypomnieć sobie, dlaczego żadna próba przekonania samego siebie, że będzie mu bez niej łatwiej, nigdy nie przyniosła oczekiwanych rezultatów.
Kiedy więc Romy uniosła się na łokciu, a jej włosy rozsypały się na jego klatce piersiowej, spojrzał na nią z łagodnym rozbawieniem, w którym nadal widoczna była czułość.
— Po prostu… Tęskniłem za tobą, Romy — powiedział w końcu ciszej. Przesunął kciukiem po jej policzku, a następnie pochylił się, by pocałować ją w czoło. Nie chciał, żeby ten poranek zamienił się w kolejną godzinę rozpamiętywania wszystkiego, co poszło nie tak. Mieli w końcu przed sobą znacznie więcej do przeżycia. Uśmiechnął się szerzej, po czym pocałował ją delikatnie, bez pośpiechu. Kiedy odsunął się o kilka centymetrów, wciąż trzymał ją blisko, a jego spojrzenie nadal było skupione tylko na niej.
Na zaledwie parę chwil w jego umyśle nastał spokój. Nie dlatego, bo nagle przestał martwić się tym, co czuła i myślała Romy. To akurat miało martwić go jeszcze długi czas. Poczuł spokój w umyśle, bo widział że potrafił postępować delikatnie i ta delikatność pozwoliła Romy na stopniowe otwieranie swojego serca i umysłu. Nie musiała przecież niczego przed nim ukrywać, nawet tego, co miałoby go zranić. Jeśli mieli budować razem przyszłość, on musiał czule pomóc jej zrozumieć, że nie było w jej życiu niczego, co by go od niej odsunęło czy zmieniło jego zdanie – a szczególnie teraz, gdy zdążył już wyznać jej miłość.
UsuńByć może właśnie dlatego, gdy usłyszał jej wyznanie, coś w nim delikatnie pękło. W pierwszej chwili uniósł wysoko brwi, mrugając trochę wolniej, jak gdyby próbował sobie ułożyć to wszystko w głowie. Później te same brwi zmarszczył, zaciskając usta, próbując zapanować nad emocjami, które w nim się rozbudziły. Nie była to jednak złość czy frustracja, a szczera troska, zmartwienie i trochę smutku, że Romy miała takie odczucia.
— Kochanie… — zaczął, przyciągając ją bliżej siebie. Ułożył dłoń na jej włosach, delikatnie ją po nich gładząc — Romy… Skarbie, nawet tak nie myśl — oznajmił w końcu, patrząc jej głęboko w oczy, tym razem układając już dłoń na jej policzku. Kciukiem delikatnie gładził jej miękką skórę, a kąciki ust ułożyły się w odwróconym uśmiechu — Jesteś moim życiem Romy… — zaczął — To nie będzie jedna noc. Przed nami wiele wspólnych nocy, dni, poranków. Jestem tutaj i nie wybieram się nigdzie, księżniczko, bo moje serce bije tylko dla ciebie — oznajmił, biorąc głęboki oddech. Następnie ułożył usta na jej czole, składając na nim czuły pocałunek. W końcu spojrzał na nią jeszcze raz, przez chwilę milczał.
— Romy, to z tobą chcę budować naszą przyszłość — wyszeptał, patrząc jej w oczy. Jego spojrzenie było łagodne i czułe, ale jednocześnie stanowcze, jak gdyby zdradzało jak bardzo myślał o tym wszystkim poważnie — Nie jesteś tylko na chwilę. Ty nawet nie jesteś chwilą — zaśmiał się i jeszcze raz musnął nosem jej własny — Jesteś moim oczkiem w głowie i tak prędko się mnie nie pozbędziesz — dodał, ujmując jej twarz już obiema dłońmi aby spojrzała mu prosto w oczy, po czym wyszeptał w jej stronę:
— Kocham cię nad życie, Romy.
if you're ready, don't keep your feelings to yourself
if you let me, I'll treasure all the things you tell
if you let me… ❤️🩹🤍
Nienawidził bezsilności. Nienawidził tego uczucia pełną piersią, z pasją, niemal tą samą, która towarzyszyła mu na torze. Gdy pojawiało się to uczucie, że był pozbawiony możliwości działania, jego myśli kręciły się jak chomik w kołowrotku. Gdy dochodziła świadomość, że coś jest poza zasięgiem jego możliwości, frustracja i niepokój rozsadzały go od środka. Doskonale zdawał sobie sprawę z tego, że od długich lat miał problem z nadmierną kontrolą, że nie zawsze potrafił odpuścić i pozwolić, aby pewne rzeczy rozwiązały się same lub co gorsza – ktoś rozwiązał je zamiast niego. Być może też dlatego sytuacja, która od kilku miesięcy działa się w jego zespole, kosztowała go tyle emocji i nerwów, bo tracił kontrolę. Bezsilność, którą jednak odczuwał względem kariery była całkiem inna niż ta, którą odczuwał teraz, patrząc na Romy. Ta pożerała go od środka, podgryzając jego serce i sprawiając, że umysł zapełniał się niepokojącymi myślami. Ani razu te myśli nie skupiały się na jego uczuciach, każda z nich dotyczyła bowiem Romy i tylko wyłącznie jej samopoczucia. Czuł bezsilność, widząc że jej piękny, wrażliwy umysł dręczyły obawy, że jej serce było zatroskane, a dusza nie mogła znaleźć odpoczynku. Chciał ściągnąć z niej ten ciężar, pozwolić aby zagościła w niej ulga, nawet jeśli wiedział, że na ten moment jest to niemożliwe. Na ten moment nie chciał przecież, aby żyła w utopii czy żeby oboje oszukiwali się, ignorując to, co działo się w rzeczywistości. Jednocześnie nie chciał jednak, aby jego bezsilność stała się kolejnym ciężarem, który Romy musiałaby na sobie nosić – jej dusza już i tak była wystarczająco zatroskana. Nie zamierzał obarczać jej własnym niepokojem, a już tym bardziej nie zamierzał oczekiwać wdzięczności za każdy jego gest czy sprawiać, aby czuła się odpowiedzialna za to, jak oboje odnajdą się w tej rzeczywistości. To Leo musiał udowodnić, że potrafił być kimś, na kim mogła polegać, a nie osobą, której nastroje i potrzeby należało brać pod uwagę kosztem własnych. Nie chciał przecież, aby bała się mówić mu o tym, co ją boli, tylko dlatego, że prawda mogłaby okazać się dla niego trudna do przyjęcia. Wręcz przeciwnie, wolałby usłyszeć każde niewygodne słowo, każdą wątpliwość i każdy zarzut, niż po raz kolejny odkryć, że Romy próbowała poradzić sobie ze wszystkim w samotności.
OdpowiedzUsuńPowtarzał więc sobie samemu niczym mantrę coś bardzo kluczowego – potrzeba czasu. Liczył się przecież z tym, że odbudowanie zaufania Romy miało kosztować wiele energii, wiele wysiłku i jeszcze więcej sił. Nie oznaczało to bynajmniej, że go nie kochała albo że ich miłość była niewystarczająca. Przecież wcale nie w tym rzecz, wręcz przeciwnie – to dzięki miłości znaleźli się w tym położeniu. Problem polegał na tym, że kochanie drugiego człowieka nie było lekarstwem na jego ból. Miłość mogła uskrzydlać, mogła uszczęśliwiać, motywować do zmiany, do walki o lepsze jutro. Ale to dojrzałość człowieka powodowała, że ktoś mógł w tej miłości stać się cudzym bezpiecznym miejscem. Taką przystanią Leo chciał być dla Romy, wiedział jednak, że rozczarował ją na zbyt wielu płaszczyznach, aby po jednej nocy mogła to wszystko porzucić i traktować ich związek, jak gdyby naprawdę nic bolesnego ówcześnie nie wydarzyło się. Leo, oczywiście, wierzył że dali sobie nowy start – że ich związek pisał się teraz na czystej kartce. Przez tę kartkę przebijała jednak ta stara, ta której tusz był zbyt ciemny a wyrazy zbyt chaotyczne, by tak po prostu je zignorować. Właśnie dlatego bezsilność niemal pluła mu w twarz, mimo jego głębokiego przekonania, że naprawdę z Romy poradzą sobie z każdym wyzwaniem. Drwiła z niego, bo przypominała mu, że nieważne ile by zrobił, zawsze znajdzie się jakaś skaza, której nie da rady naprawić.
Jedno jednak było pewne – Leo nie chciał, aby Romy w jakikolwiek sposób brała na siebie odpowiedzialność czy obwiniała się o to, że ich związek się zakończył. A już tym bardziej o to, w jaki sposób do tego doszło. W tej kwestii Leone brał na siebie pełną odpowiedzialność, wiedział też, że ten temat zbliżał się nieubłaganie. Kiedy już przyjdzie, nie miał zamiaru się usprawiedliwiać ani malować sytuacji na mniej poważną, niż w rzeczywistości była. Chciał postawić na szczerość, nie wybielać się, ale pomóc jej zrozumieć, aby nareszcie mogła porzucić wszelkie wątpliwości. Aby w końcu pojęła, że problem nigdy nie był w niej. Zawsze był w nim i tylko w nim. Rozumiał też, że aby Romy czuła pełną swobodę w tym, by podzielić się z nim swoimi uczuciami i myślami, musiał zadbać o podstawę do tego. Sam też musiał być z nią szczery, nie chciał więc ukrywać przed nią własnych emocji.
UsuńByć może właśnie dlatego pozwolił, aby na jego twarzy w widoczny sposób zagościło zmartwienie, a jednocześnie głębokie rozczulenie, gdy usłyszał jej kolejne słowa. Coś cicho w nim pękło, gdy wypowiedziała je pod ciężarem emocji, które tylko mógł wyobrazić sobie, jak przytłoczyły jej serce i umysł. Na darmo, bo przecież niczego nie popsuła. Nigdy nie mogłaby tego zrobić, a już tym bardziej w sytuacji, gdy chodziło o jej uczucia, o jej myśli i emocje. Traktował tę kwestię niczym coś uświęconego, najważniejszego pod słońcem. To prawda, że w trakcie trwania ich romantycznej relacji nie zawsze sam otwierał się w rozmowach, bywał zdystansowany, ale jednocześnie traktował jej uczucia jako swój priorytet. Teraz, po tym gdy ją odzyskał, to poczucie tylko się wzmocniło, zdradzając jak bardzo zależało mu na tym, aby jego słodka Ro pozwoliła sobie na to, by odczuwać szczęście. A szczęście niosło za sobą nie tylko radości, lecz również smutki. Jeśli teraz odczuwała ten smutek, Leo nie miał zamiaru jej za to potępić. Wręcz przeciwnie, chciał ten smutek otoczyć troską, pokazać jej jak bardzo chciał ją wesprzeć. Być obok, wysłuchać, pocieszyć. Po prostu być.
— Wyobrażałem go sobie z tobą u boku, Romy. Mam mój wymarzony poranek — zapewnił ją, ujmując dłonią jej podbródek, aby nadal czule przekierować jej spojrzenie na siebie. Nie chciał, aby przed nim uciekała, aby skrywała te śliczne, błękitne oczy, nawet jeśli widać w nich było smutek — Nic nie zepsułaś, moja księżniczko — wyszeptał — Nic, co dzieje się w tej główce i tym sercu nie mogłoby niczego zepsuć. Jesteś moim lekarstwem na wszystko, kochanie, nic nie psujesz — zapewnił ją i kierowany rozczuleniem, zmarszczył brwi. Bolało go, że tak myślała, jak gdyby ciężar szczęścia całego świata był zależny od niej. A przecież jedyne, co było najważniejsze, to aby zadbała o siebie, o swoje szczęście i dobrostan.
W tym momencie chciał więc ponad wszystko tego, aby to Romy czuła się szczęśliwa z tym, jak potoczy się ten poranek. Jeśli lada moment chciałaby zmienić temat, nadać temu dniu beztroski rytm, wsparłby ją w tym. Jeśli jednak chciała już teraz rozmawiać, znalazłby w sobie odwagę, aby w tej rozmowie uczestniczyć. A wszystko dlatego, bo ponad wszystko pragnął jej spokoju i szczęścia. Mógłby nawet leżeć z nią pod tą kołdrą nawet kilka godzin, jeśli musiałby czekać na to, jakiego dokona wyboru. Widział, że ten dzień kosztował ją wiele emocjonalnego ciężaru, nie chciał więc na nic naciskać. Tym bardziej nie chciał też, aby jego własne uczucia doszły do głosu. Gdy jednak usłyszał jej słowa, coś w nim się ścisnęło – nie z frustracji, co raczej tej okrutnej bezsilności.
— Wiem, przepraszam — odpowiedział, uśmiechając się nieco szerzej, bo ucieszył się, gdy usłyszał jej śmiech. Jednocześnie, wiedział że Romy miała rację. To przez jego wieczne uciekanie znaleźli się teraz w tej niewygodnej sytuacji — Czasem boję się, że stracę wszystko, na czym mi zależy. Wtedy też się bałem — wytłumaczył, sam nie wiedząc dlaczego. Na moment odwrócił wzrok, patrząc gdzieś w ślepy punkt, po czym znów spojrzał na Romy — Niepotrzebnie — przyznał, pozwalając aby czuły uśmiech pojawił się na jego twarzy.
Na moment jego uczucia i niepokój myśli, ucichły, gdy poczuł jak Romy odwzajemniła jego pocałunek. Czule, ufnie, niemal pokazując mu, że cokolwiek działo się teraz w trakcie tej rozmowy, nie przekreśliło jej uczuć. Pragnął, aby to samo czuła w jego pocałunku. Aby czuła jego troskę, uwagę, jego potrzebę zaopiekowania się nią i stania się jej bezpiecznym miejscem. Nie zatrzymał jej, gdy pocałunek został przerwany, chciał jej bowiem dać przestrzeń. Pokazać, że był tutaj nie z powodu rzeczy cielesnych, a dlatego bo ją kochał.
Usuń— Słodka jesteś — zauważył, uśmiechając się na jej słowa. Rozczuliły go jej wyznania, a jednocześnie doskonale ją przecież rozumiał. Pamiętał ich początki, wiedział jak już wtedy zawładnęła jego umysłem, chociaż nigdy nie pozwalał jej tego zauważyć ani na dobrą sprawę samemu sobie — Widać oboje byliśmy beznadziejni w tym nie myśleniu — zaśmiał się, po czym złożył długi i czuły pocałunek na jej czole, jak gdyby na znak, że teraz już na zawsze będzie królować w jego umyśle. A potem usłyszał jej słowa, o tęsknocie, i coś poruszyło go od środka. Wiedział już przecież, że tęskniła, a jednak słysząc to, serce rosło mu w wielu nienazwanych jak dotąd emocjach. Jego spojrzenie złagodniało, zdradzając kruchość jego własnego serca. Przez chwilę jeszcze milczał, ciesząc się jej bliskością, tym, jak namacalna była i ile ciepła rozlewało się po jego duszy, gdy miał ją tak blisko.
— Już nigdy nie będziesz tak za mną tęsknić, Romy — obiecał jej — Bo nie przeżyję tego, jeśli znów cię stracę — wyznał, a głos niemal mu zadrżał.
Przez moment nie potrafił powiedzieć nic więcej. Jej słowa, choć wypowiedziane cicho, uderzyły w niego z siłą, której zupełnie się nie spodziewał. Nie dlatego, że nie rozumiał jej obaw. Wręcz przeciwnie, rozumiał je doskonale, a świadomość tego, że był ich źródłem, sprawiała że miał ochotę biczować samego siebie. Patrzył bowiem na nią, trzymając jej twarz w swoich dłoniach, i czuł jak coś ściska go w środku, bo nadal nie umiał wyleczyć w niej tego bólu. Nie chciał, żeby kiedykolwiek musiała zastanawiać się, czy jest dla niego wystarczająca. Czy żeby choć przez sekundę czuła, że musi zasłużyć na jego obecność, miłość czy zaangażowanie.
— Kochanie, spójrz na mnie — poprosił łagodnie, przesuwając kciukami po jej policzkach. Widząc jej szklące się od napływających łez oczy, poczuł jak serce pęka mu na nowo. Nie zauważył, jak te same łzy zaczęły zbierać się w jego oczach, choć przecież miał być silny… — Romy, nie chcę, żebyś kiedykolwiek myślała, że musisz być dla mnie wystarczająca, żeby zasłużyć na to, abym został. Nie musisz udawać, że nic cię nie boli, ani ukrywać przede mną swoich obaw — mówił spokojnie, czule gładząc jej zaczerwienione policzki — Chcę tylko ciebie, Romy. Całą, również wtedy, kiedy jest ci trudno. Chcę cię z twoimi obawami, smutkami i lękami, bo kocham każdą wersję ciebie — wyznał, posyłając jej czuły uśmiech. Przełknął ślinę, na moment opuszczając wzrok na jej usta, zanim ponownie odnalazł jej spojrzenie. Chciał odpowiedzieć na jej pytanie najprościej, jak potrafił, bez uciekania w piękne deklaracje, które mogłyby zabrzmieć jak kolejne obietnice składane pod wpływem emocji. Pragnął, żeby zrozumiała, że naprawdę ją kochał miłością szczerą, niesamolubną, miłością, która wierzyła w ich przyszłość.
— Nigdy nie odejdę, skarbie — wyznał i pochylił się, by złożyć pocałunek na jej czole, po czym na moment przytulił policzek do jej skroni. Potrzebował tej bliskości niemal tak samo mocno, jak potrzebował, by wiedziała, że nie zamierza się od niej odsuwać. W końcu wziął jednak głęboki oddech i patrząc jej prosto w oczy, powiedział:
— Kocham cię bardziej niż wystarczająco, Romy — jego głos zadrżał — Kocham cię tak mocno, że byłbym gotowy porzucić dla ciebie wszystko.
Po tych słowach oparł czoło o jej własne, pozwalając, by na chwilę wybrzmiała między nimi cisza. Ciężka, przepełniona emocjami, dla których wciąż nie potrafili znaleźć odpowiednich słów. Rozumiał jednak, że oboje tego potrzebowali. Musieli nauczyć się trwać przy sobie również w chwilach dyskomfortu, w obliczu uczuć trudniejszych, niż którekolwiek z nich chciałoby przyznać. Zrozumieć, że nawet te brzydkie, bolesne i niewygodne emocje wciąż były uczuciami, którym należało pozwolić wybrzmieć. Zasługiwali na to, by móc doświadczać ich w swojej obecności, bez lęku przed oceną, odrzuceniem czy kolejnym zranieniem. Być może właśnie dlatego, kierując się przede wszystkim pragnieniem przyniesienia jej odrobiny ulgi, po chwili delikatnie się odsunął, uprzednio składając pocałunek na jej czole.
UsuńUniósł się nieco wyżej i oparł plecami o zagłówek, zmuszając tym samym Odette do ponownej zmiany pozycji. Posłał kotce przepraszające spojrzenie, po czym ostrożnie pomógł Romy usiąść. Zadbawszy o to, by kołdra szczelnie otulała jej ciało, sięgnął po własną koszulkę, którą chwilę wcześniej odnalazł pod jej poduszką. Choć znał każdy skrawek jej ciała, teraz zależało mu na czymś zupełnie innym. Chciał, by czuła, że był przy niej przede wszystkim dla niej samej, dla jej serca, a nie fizyczności. Powoli wsunął więc materiał przez jej głowę, pomagając jej założyć koszulkę, a dopiero potem pozwolił opaść kołdrze. Chciał w ten sposób oddać jej choć odrobinę poczucia kontroli; sprawić, by mogła mieć przy sobie cząstkę niego, nie czując przy tym, że odsłania przed nim więcej, niż była na to gotowa.
— Chodź, skarbie — powiedział cicho, wyciągając ku niej ramiona. Pomógł jej ostrożnie usiąść na swoich udach, pilnując, by kołdra nadal ich otulała i osłaniała jej ciało. Następnie przyciągnął ją do siebie, pozwalając, by wygodnie oparła się o jego tors. Objął ją z czułością, jedną dłonią przeczesując jej jasne włosy, drugą zaś przesuwając powoli po plecach. Oddychał spokojnie, niemal miarowo, jak gdyby chciał podsunąć jej własny rytm, pomóc wyciszyć wszystkie emocje, które wciąż mogły w niej buzować. Przez chwilę opierał czoło o jej czoło, z zamkniętymi oczami, nie próbując wypełniać ciszy kolejnymi zapewnieniami. Po prostu pozwalał im być razem. W końcu sam wtulił twarz w zagłębienie jej szyi, zaciągając się znajomym, słodkim zapachem. Objął ją nieco mocniej, niemal desperacko, jak gdyby chciał zatrzymać tę chwilę na tyle długo, by oboje mogli na nowo poczuć, że znów mają siebie nawzajem. Przez moment miał wrażenie, że w tym uścisku powoli zacierają się granice między nimi, a cały ciężar ostatnich miesięcy ustępuje miejsca zwyczajnej, kojącej bliskości.
— Wiem, że zawaliłem, Romy… — wyszeptał, a jego głos nieznacznie zadrżał. — Naprawdę chcę ci udowodnić, że potrafię to wszystko naprawić, skarbie — dodał po chwili, wciąż nie wypuszczając jej z objęć. — Tylko proszę… Proszę, daj mi czas.
I'm an astronaut, you're the Moon
I starе at you, I sing to you
I circle you 🌕 🤍 🫶
Patrząc wstecz, nie był dumny z decyzji jakie podjął. Nie chodziło już nawet o to, że same w sobie były błędne, tylko o to, jak w tym czasie się zachował. Romy zasługiwała przecież na wyjaśnienia oraz na to, aby przedstawić jej prawdę i tylko prawdę. Mógł otworzyć się przed nią, pozwolić jej wejść do swojego umysłu i dać jej szansę zrozumieć jak wiele działo się w jego głowie. A to wiele prowadziło go w najmroczniejsze zakamarki umysłu, nie dając mu ulgi, niejednokrotnie utrudniając każdy kolejny dzień. Romy wpuściła go do swojego serca, nawet jeśli nigdy tego nie usłyszał. Mogl więc wierzyć, że kochałaby go dalej nawet z jego trudnościami. A przecież w tamtym czasie miał ich wiele. Pierwsza połowa tego roku była okrutna, druga – jeszcze gorsza. Nie wiedział komu ufać, czuł ze zaczął wariować i tak wiele aspektów było przerażających. Na tyle mocno, by zaczął nie tylko wątpić sam w siebie, ale również w innych. Nigdy nie wątpił jednak w Romy. To nie wątpliwości były odcinane gardle; problem tkwił w tym, że wyszła na światło dzienne jego tendencja do ucieczki, gdy życie stawało się trudniejsze. Łatwiej bowiem było uciec od tego, co zmuszało cię do stawiania czoła wyzwaniom, niż otwarcie się z tym zmierzyć. A rozstanie z Romy tym właśnie było – ucieczka i próba przekonania samego siebie, że tak było najlepiej. Że nareszcie odzyskał kontrolę nad swoim życiem, a ona sama nareszcie będzie mogła odetchnąć. Cóż, nic bardziej mylnego. To rozstanie pokazało mu wyłącznie w jak jeszcze ciemniejsze zakamarki swojego umysłu może wejść. Ani nie odzyskał kontroli, ani nie uwolnił Romy od problemów, nie oszczędził też im obojgu cierpienia. W zamian odebrał im coś, co powinno było być dla niego najważniejsze – możliwość przechodzenia przez te trudne i ciężkie chwile razem. Próbował ochronić ją przed chaosem własnego umysłu, który nosił w sobie przez cały ten czas, nie rozumiejąc że w ten sposób odbierał jej coś najważniejszego – prawa do decydowania, czy chce przy nim być również wtedy, kiedy nie wszystko układało się pomyślnie. Nie musiała przecież znać odpowiedzi na każde pytanie ani wiedzieć, jak pomóc mu uporać się z tym, co działo się w jego głowie. Wystarczyło, że pozwoliłby jej być obok. Nie był więc dumny ze swoich decyzji, nie tylko tej dotyczącej samego rozstania, ale również tych wszystkich wyborów, które wytoczyły ścieżkę do ich rozłąki. W rzeczywistości w chwili, w której najbardziej potrzebował nauczyć się polegać na kimś innym, zrobił wszystko, by pozostać samemu. Teraz nie zamierzał powtarzać już tego błędu.
OdpowiedzUsuńWłaśnie dlatego Leo dążył do tego, aby otworzyła przed nim swoje serce. Znał przecież zbyt dobrze smak milczenia, to jak powolną śmiercią własnej duszy było duszenie w sobie każdej, nawet najmniejszej wątpliwości, smutku czy złości. Dla niego Romy nic nie zepsuła tego poranka… Wręcz przeciwnie, chwyciła go za serce, pozwalając sobie na tę kruchość, dając mu zalążek tego, co działo się w jej umyśle. I chociaż cierpiał, wiedząc że jest powodem tych negatywnych uczuć, to był gotów zrobić wszystko, aby to naprawić. Wiedział, że nie jest w stanie tego usunąć, pozbyć się jej emocji, Romy przecież nie była robotem. Przeżywała własne trudności, własne wyrzuty, niektórych rzeczy mógł się domyślić nawet bez słów. Nie chodziło o to, aby przecież trzymać ją w różowej bańce, nawet jeśli bardzo tego pragnął. Chodziło jednak o to, aby Romy czuła, że teraz naprawdę mogła już puścić wszystko, czego trzymała się, aby nie upaść. Leo wrócił, był tutaj naprawdę. Wrócił nie tylko po to, by znów ją kochać, ale również po to, by zostać przy niej wtedy, gdy ta miłość nie będzie łatwa.
Nie zamierzał wymagać od niej, by natychmiast przestała się bać, by odłożyła na bok wszystkie wątpliwości i uwierzyła w każde jego zapewnienie, do tego przecież jeszcze długa droga. Dawał jej przestrzeń na wszystko, nawet jeśli miało to być również trudne dla niego. Miał również zamiar zadbać o to, aby ich wspólną przeszłość nie opierała się na stąpaniu po kruchym lodzie, zmuszając ich do omijania bolesnych tematów. On ten ból był gotów przyjąć, nawet jeśli czasem miałoby to oznaczać łzy, niewygodne pytania czy pokorne przyznanie, że wciąż coś jest do naprawy. Bynajmniej nie obiecywał, że odtąd wszystko już miało być proste. Wręcz przeciwnie, czekało ich trochę trudności… Była jednak rzecz, którą obiecać jej mógł bez cienia zawahania – niezależnie od trudności, zostanie u jej boku już na zawsze.
Usuń— Skarbie, może właśnie tak powinien był wyglądać, jak teraz — zauważył, odgarniając kosmyk z jej twarzy i gładząc kciukiem jej policzek — Może właśnie nic nie zepsułaś, tylko robisz coś, dzięki czemu możemy stać się dla siebie jeszcze bliżsi — podzielił się swoim wnioskiem. Na jego twarzy pojawił się czuły i delikatny uśmiech. Potrafiły zrozumieć jej frustrację, jednocześnie jego praca nauczyła go, że wiele rzeczy jest nieprzewidywalnych i trzeba umieć się w nich odnaleźć. Ich poranek nie był może wymarzony w kontekście tego, czego chciała dla nich Romy. Leo nie miał żadnych oczekiwań, chciał po prostu być obok – i był. Teraz ich poranek był nacechowany emocjami, bardzo delikatnymi i czułymi, i najwidoczniej właśnie tak miało być. Los podarował im upojną noc, a teraz emocjonalnie wymagający poranek. Może to był test, a może przypadek. A może realna okazja do tego, aby uświadomili sobie wielowymiarowość uczucia, jakim była miłość.
— Nie przepraszaj, księżniczko — wyszeptał, marszcząc brwi w rozczuleniu, po czym złożył czuły pocałunek na jej policzku. Następnie znów spojrzał jej w oczy, opierając czoło o jej własne — Jeszcze wiele takich poranków przed nami — zauważył – I w każdym z nich będę kochał cię jeszcze bardziej — wyszeptał, wypowiadając te słowa w takim spokoju, że nawet nie brzmiało to już jak wzniosła obietnica. Nie, Leo mówił z serca – nie musiał obiecać, bo mówił coś, co już teraz było prawdą.
W tej chwili nie chciał, aby uwaga odwróciła się na niego. Nie lubił takich sytuacji, wprowadzały go w zakłopotanie i niepewność, obnażały z uczuć, które skrywał gdzieś głęboko. Mimo to, gdy poczuł jej dłoń na swoim policzku i zauważył troskę w jej błękitnych oczach, coś w nim rozmiękło i złagodniało. Wzruszało go, że Romy we własnym cierpieniu i smutku potrafiła znaleźć przestrzeń na to, aby okazać mu ciepło własnego serca, troskę i miłość. Dawała mu teraz dokładnie to, czego potrzebował przez te wszystkie miesiące, a podjął decyzję, aby jej na to nie pozwolić. Ależ był głupi…
— Wiem, że nie odejdziesz, Romy — powiedział spokojnie, posyłając jej delikatny uśmiech, po czym ułożył dłoń na jej własnej. Delikatnie splótł ich palce i uniósł jej dłoń przed swoje oblicze, by móc w jej wnętrzu złożyć czuły, długi pocałunek — Boję się tylko tego, że będziesz we mnie wątpić — wyszeptał, odkrywając przed nią kawałek swojego serca, po czym delikatnie obrócił głowę, aby móc wtulić się w jej ciepłą dłoń. Trwał tak jeszcze przez chwilę, zanim ściągnął ze swojej twarzy jej obie dłonie, zamykając je w objęciach swoich własnych.
Nic nie mówił więcej, sunąc wzrokiem po jej twarzy z takim skupieniem, jak gdyby chciał zapamiętać każdy, nawet najmniejszy szczegół jej oblicza. Gdy więc Romy złożyła pocałunek na jego ustach, odwzajemnił go czule, z miłością, również ten moment chcąc zapamiętać całym sobą.
— Jesteś, kochanie — przyznał, posyłając jej delikatny uśmiech i puszczając jej dłonie, aby móc swoją ułożyć na jej policzku. Pogładził go czule. Na jej kolejne słowa zaśmiał się krótko i przytaknął — Ty po prostu jesteś tą lepszą połówką, Romy. Jesteś po prostu cudowna — wyszeptał i znów połączył ich usta w czułym pocałunku. Ich fizyczna bliskość przychodziła naturalnie, nie była nacechowana pożądaniem czy pragnieniem, a silna potrzeba bliskości i emocjonalnego bezpieczeństwa. Nigdy wcześniej nie doświadczał czegoś takiego z nikim innym, właśnie Romy pozwoliła mu poczuć to po raz pierwszy. Teraz jednak ta sytuacja nabierała jeszcze większego znaczenia, bo te czułości okazywali sobie będąc dwiema zranionymi duszami, które niemal płaczliwie tęskniły za tym, aby wszystko znów się ułożyło. I było po prostu dobrze.
UsuńPostaram się w to uwierzyć.
Zabrzmiało to słodko-gorzko. Docenił to, że Romy go wysłuchała, docenił też to, że dała mu szansę. Ale jednocześnie znów uświadomił sobie, że jeszcze długa droga przed nimi. Cieszył się, że będą mogli kroczyć przez nią razem ani nie miał żalu o to, co się działo. Nie mógłby już w ogóle, szczególnie po tym, jak otworzyła przed nim swoje serce. Leo wiedział, że będzie chciał jej to wszystko wytłumaczyć jeszcze dziś, pomóc jej nie tyle zrozumieć, co raczej poznać jego perspektywę i w końcu przekonać się, że nigdy nie chodziło o nią. Być może właśnie dlatego jego oczy zeszkliły się jeszcze bardziej, bo coraz bardziej zaczynał rozumieć, do czego ją doprowadził. Przyciągnął ją do siebie bardziej i na chwilę spojrzał na bok, jak gdyby próbował odzyskać równowagę, po czym wziął głęboki oddech i spojrzał na nią znów.
— Kochanie… Romy, nigdy nie chodziło o ciebie, wiem jak to brzmi, ale mówię prawdę — wyszeptał — Chciałbym, żeby twoja słodka główka odetchnęła, bo dzieje się teraz tak wiele. Obiecuję, że jak tylko złapiemy równowagę, opowiem ci wszystko — powiedział spokojnie — Po prostu nie chcę robić tego teraz, kiedy mamy jeszcze tyle emocji w sobie. Nie chcę, żebyś pomyślała, że unikam tego tematu, bo tak nie jest, dobrze? — wyjaśnił, po czym ponownie przytulił ją do siebie.
Gdy Romy znalazła się na nim, chętnie odnajdując się w jego objęciach, czuł jak coś rozlewa się po całym jego ciele. To uświadomiło mu, jak pragnął już to wszystko z siebie wyrzucić, powiedzieć jej, co go dręczyło i co popchnęło go ku tamtej decyzji, ale rozumiał też, że nie chciał robić tego w tej chwili. Na pewno zamierzał porozmawiać z nią jeszcze tego dnia, czuł jednak, że potrzebowali na to nieco spokojniejszego momentu. Nie czekała ich łatwa rozmowa i nie chciał, by kolejne ważne wyznania zginęły gdzieś pomiędzy łzami a próbami ukojenia wzajemnego bólu. Jednocześnie, widząc ją w takim stanie, nie potrafił już po prostu milczeć.
— Wiem, skarbie. Wiem, że boli — wyszeptał — To nie jest proste i nie chcę też, żebyś musiała udawać, że wszystko jest w porządku, tylko dlatego, że znów jesteśmy razem — zapewnił ją, patrząc jej głęboko w oczy. Sam również czuł, jak wiele emocji wciąż w nim tkwiło, ale tym razem nie chciał pozwolić, by przesłoniły mu to, czego potrzebowała od niego Romy — Po prostu pozwól mi być obok, dobrze?
Odpowiedź przyszła dużo szybciej niż zakładał. Romy pozwoliła mu być, kiedy chętnie odwzajemniła jego czułość, w pełni oddając się jego objęciom. Jego serce uspokoiło się, serce biło już wolniej, wciąż w pełni emocji, ale bardziej świadomie i opanowanie. Ta sytuacja budziła w nim wiele uczuć, ale teraz czuł ponad wszystko spokój, że mógł ją mieć w swoich objęciach cieszyć się jej bliskością. Ponad wszystko, czuł błogi spokój, że to Romy mogła w tym odnaleźć swoje bezpieczeństwo, mogła poczuć się zaopiekowana i otoczona troską, bo przecież właśnie na to zasługiwała. Pragnął pozbyć się tych wszystkich negatywnych emocji, i chociaż wiedział że to niemożliwe, to głęboko wierzył, że jest w stanie pozbyć się choć ich części. Był jej wdzięczny, że pozwalała mu się sobą zaopiekować, choć przecież doskonale wiedział, jak wiele będzie musiał jeszcze zrobić, by na to zaufanie zasłużyć.
— Tylko ty i ja, kochanie — odpowiedział cicho, unosząc swoje oblicze z jej szyi i tym razem patrząc jej w oczy. Następnie musnął ustami jej czoło i zamknął na chwilę oczy, rozkoszując się tą niezwykle wrażliwą i intymną chwilą. Objął ją nieco mocniej, jak gdyby chciał zatrzymać ją przy sobie na jeszcze dłużej, choć przecież wiedział, że Romy nigdzie nie zniknie. Sam również nie potrzebował w tej chwili niczego więcej.
Usuń— Kocham cię, Romy — wyszeptał — I chcę już zawsze móc wracać tylko do ciebie — dodał nieco ciszej, pozwalając aby Romy skryła się w jego objęciach.
Przez dłuższą chwilę nie robił już nic więcej, trwając w tym momencie i ciesząc się tym, jak Romy pozostawała w jego objęciach. Przesuwał dłonią po jej plecach, drugą masował jej włosy i od czasu do czasu składał czułe pocałunki na jej głowie. Dopiero po dłuższej chwili uniósł jej oblicze. Zatrzymał wzrok na jej pięknej twarzy, a w jego oczach widać było zachwyt tym, że nareszcie miał ją w swoich objęciach. Nie w snach, wspomnieniach, tylko w rzeczywistości. Nie potrafił już nawet powiedzieć, ile razy wyobrażał sobie podobną chwilę, ile razy tęsknił za możliwością przyjrzenia się jej z tak niewielkiej odległości, możliwością tego, by obdarzać ją czułością i troską. Pochylił się i złożył pocałunek na jej policzku, a potem kolejny, bliżej kącika ust. W końcu zatrzymał się na moment, jak gdyby chciał dać jej przestrzeń na odpowiedź, wiedział przecież w jak delikatnej sytuacji się znajdują. Mimo to, kiedy ich usta wreszcie się spotkały, pocałował ją z czułością, która jednocześnie wyrażała ogrom jego tęsknoty za jej bliskością. Nie potrafił oderwać się od jej ust, obdarzając ją długimi i głębszymi pocałunkami, trzymając ją mocno w swoich objęciach.
we're diving through the bottom of the ocean
swimming through a bottle of emotions 🩷
Wyraz jego twarzy złagodniał jeszcze bardziej, gdy usłyszał jej uwagę o idealnym poranku. Czym w zasadzie był idealny poranek? Romy zdawała się mieć w tej kwestii zupełnie inne spojrzenie niż on. Dla niego bowiem ten poranek już był idealny, niezależnie od tego, jak bardzo został naznaczony emocjonalnym ciężarem nieomówionych wciąż kwestii. Był idealny dlatego, że spędzał go z idealną dziewczyną – jego słodką, ukochaną Ro. Pragnął tylko, aby i jej umysł zaznał spokoju, aby dała sobie przestrzeń na uczucia i zrozumienie, że coś może być dobre, nawet jeśli nie jest pozbawione problemów czy ciężaru.
OdpowiedzUsuń— Ro… — wyszeptał, marszcząc czoło i posyłając jej delikatny uśmiech. Następnie złożył czuły pocałunek na jej czole, zatrzymując na nim usta nieco dłużej. — Skarbie, ten poranek jest idealny, bo możemy być razem, wiesz? — podzielił się z nią swoimi spostrzeżeniami. Chciał, aby i ona była tego przekonana, choć nie zamierzał odebrać jej prawa do rozczarowania. Wręcz przeciwnie, uważał że powinna była pozwolić sobie na każde negatywne odczucie.
Jednocześnie, nie chciał też aby źle go zrozumiała. Sam przecież też wyobrażał sobie ten poranek inaczej, nie spodziewał się przecież, że niedługo po przebudzeniu jego dziewczyna będzie przygnębiona i zaniepokojona. Mimo to, ten poranek dalej był dla niego idealny, bo miał ją obok siebie. Może nie przebiegał zgodnie z wyobrażeniami, oczy szkliły się od trudnych słów i emocji, których jeszcze żadne z nich nie potrafiło ułożyć w swojej głowie. I, z jakiegoś powodu, Leo nie chciałby zmienić tej chwili na żadną z wyidealizowanych wizji, bo ta była prawdziwa. Miał Romy szczerą, uczuciową. Nie udawała, że wszystko było dobrze, nie ukrywała własnych emocji tylko po to, aby oszczędzić mu dyskomfortu. Pozwoliła mu zobaczyć tę część siebie, która nadal się bała, co było pierwszym przejawem jej zaufania. I było w tym dla niego coś niezwykle ważnego, niemal symbolicznego, bo przez długi czas godził się z tym, że nie będzie już częścią jej codzienności. Teraz dostał szansę, by na nowo uczyć się ją wspólnie tworzyć. Nie chciał więc, by odebrali sobie z tego radość przez oczekiwania, że wszystko od razu stałoby się łatwe.
— Oczywiście, że chciałbym, żebyśmy obudzili się dzisiaj bez żadnych zmartwień — przyznał, odnosząc się szczerze do jej uczuć. Uśmiechnął się jednak nieco szerzej, przesuwając dłonią po jej włosach — Ale ja już mam to, czego chciałem najbardziej. Ciebie — dodał. Te słowa kryły w sobie coś dla niego bardzo ważnego, bowiem zabrakłoby mu dnia, aby opowiadać o tym, jak szczęśliwy był, że miał ją przy sobie. Mógł słyszeć jej głos, patrzeć jej w oczy, całować ją, przytulać, chować w swoich objęciach. I nawet jeśli nie wszystko układało się tak, jak oboje sobie wymarzyli, nie chciał, by umknęło jej to, co było w tej chwili najważniejsze. A potem poczuł, jak serce rośnie mu jeszcze bardziej.
Wszystkie poranki. Nie jeden, nie kilka kolejnych. Nie większość. Wszystkie. W tych słowach było coś, co sięgało znacznie dalej, bo Romy mówiła mu o przyszłości, w której nadal widziała dla niego miejsce, chociaż wcale na to nie zasługiwał. Jeszcze przed chwilą mieli skupić się na tym, co teraz, a serce Romy samo i tak prowadziło ją ku ich przyszłości… Był jej za to wdzięczny, ogromnie. A jednocześnie odczuwał też odpowiedzialność za to, co właśnie mu dała. Nie chciał więc składać jej kolejnych wielkich obietnic, których znaczenie mogłoby rozpłynąć się w pięknych słowach. Wolał myśleć o wszystkich tych porankach jako o małych okazjach, by każdego dnia pokazywać jej, że jego miejsce rzeczywiście jest przy niej.
— Poza tym nie musimy mieć "idealnego" poranka, żeby mieć piękny dzień, prawda? — zapytał z łagodnym rozbawieniem, muskając kciukiem jej policzek.
W końcu pochylił się i pocałował ją w sam czubek nosa, niemal w geście beztroski, którą w zasadzie mogli naprawdę teraz potrzebować. Leo bowiem nie chciał, żeby teraz każda ich wspólna chwila od razu stawała się próbą naprawienia tego, co się stało. Nie chciał również, by Romy czuła, że muszą nieustannie rozmawiać o tym, co ich zraniło, jak gdyby tylko w ten sposób mogli udowodnić sobie, że traktują swój powrót poważnie. Owszem, czekały ich rozmowy, trudne wyznania i zapewne niejedna chwila, w której będą musieli zmierzyć się z konsekwencjami swoich decyzji, ale mieli też prawo do radości. Do czułości, śmiechu, drobnych wygłupów. I bardzo pragnął, aby Romy również o tym pamiętała. Jednocześnie rozumiał też, że ta chwila była im potrzebna – trochę cięższa emocjonalnie, bardziej surowa w emocjach. Leo przecież chciał dzielić z nią również te trudniejsze dni i czuł wdzięczność, że czuła się na tyle dobrze, aby móc mu choć o części tych negatywnych uczuć powiedzieć. Nawet jeśli bolało, gdy widział ją w takim stanie.
UsuńTo nie w ciebie wątpiłam, tylko w siebie.
Coś ukłuło go w sercu. Nie sądził, jak trudno będzie usłyszeć mu takie słowa, a jednak… Bo przecież będąc z kobietą, którą pokochało się tak silną miłością, chciało się dla niej tego, co najlepsze. Leo zdecydowanie chciał, aby Romy czuła się bezpieczna, zaopiekowana, żeby czuła stabilność w ich relacji. Jak dotąd, zrobił coś zupełnie odwrotnego, sprawiając że miała w sobie wątpliwości, choć przecież powinna je mieć już prędzej wobec niego samego. Leo nie był złym człowiekiem, a już na pewno nie był złym partnerem. Problem tkwił w tym, że dotychczas nie był też tym dobrym. Popełnił wiele błędów, w zasadzie nawet fakt, w jaki się rozstali, powinien być wystarczający, aby Romy nie pozwoliła mu wrócić. Zabolałoby, cholernie, ale zrozumiałby, z czego ta decyzja wypływała i czym była warunkowana. Marzył o życiu z Romy, ale jeszcze bardziej marzył o jej szczęściu. Jeśli jej szczęście miałoby być bez niego, przyjąłby to na klatę, ostatecznie jakoś z tym sobie poradził, nawet jeśli sam nigdy nie ułożyłby sobie z nikim życia. Romy jednak zdawała się chcieć zaufać mu ponownie, a co więcej – nie widzieć szczęścia tam, gdzie go nie było. A to otulało ciepłem jego serce.
— Na zawsze, hm? — uniósł brew w rozbawieniu, choć jego wyraz twarzy i spojrzenie zielonych oczu zdradzały ogromne rozczulenie serca. Gładził kciukiem jej dłoń, którą trzymał w swojej własnej, i patrzył jej głęboko w oczy – Na zawsze brzmi wspaniale… — przyznał, mrużąc oczy — Tylko już nigdy nie wątp w siebie, dobrze? — poprosił ją. To nie była zwykła prośba, sytuacyjna, zupełnie tak jak gdyby wybrzmiała na potrzebę sytuacji. Jego głos zadrżał, załamał się, zupełnie tak, jak gdyby wręcz błagał ją o to, aby zawsze stawiała siebie na pierwszym miejscu. Ich związek nie miał być źródłem jej wątpliwości, tylko podstawą, fundamentem do tego, by każdego dnia czuła się szczęśliwa nie tylko z nim, ale przede wszystkim sama ze sobą. Wiedział, że jeszcze dużo miał do poprawy, ale to było wręcz jego nadrzędnym celem.
Poczuł ulgę, gdy zauważył, jak jej spojrzenie złagodniało, a ciało zdawało się być mniej spięte. Nie oznaczało to oczywiście, że wszystkie obawy nagle ustąpiły czy też że znikła potrzeba rozmowy. Leo doskonale rozumiał, co jeszcze ich czekało i jak długa była droga do wzajemnej ulgi. Wiedział, że nie osiągną tego jedną rozmową, ale cieszył się, że przynajmniej zrobili już pierwszy krok.
— Pogadamy jeszcze dzisiaj, obiecuję — zapewnił ją, muskając kciukiem jej policzek. — Tylko może najpierw śniadanie, dobrze? — zaśmiał się i pocałował ją. Nie chciał, aby zabrzmiało to jak próba lekceważenia ich wcześniejszej rozmowy. Wręcz przeciwnie, zamierzał dotrzymać obietnicy i nie odkładać tej rozmowy w nieskończoność. Po prostu oboje potrzebowali teraz czegoś tak zwyczajnego, jak wspólnego śniadania. Nachylił się i skradł jej jeszcze jeden, krótki pocałunek, po czym oparł policzek o jej głowę. Przez moment pozostał tak z nią, aż w końcu delikatnie się odsunął i posłał jej ciepły uśmiech.
Nie wiedział, jak wiele takich zwyczajnych poranków będą jeszcze musieli przeżyć, zanim Romy poczuje się w pełni bezpiecznie. Wiedział natomiast, że chciał przeżyć każdy z nich, a ten był pierwszym. W zasadzie odkąd tylko otworzył oczy, pozwolił sobie na to, aby odczuwać radość z tego, że był tutaj właśnie z nią. Ta obecność była inna niż dotychczas, bo odkrywała uczucia, które niekoniecznie były łatwe. Wręcz przeciwnie, bolały i uwierały, gdzieś w głębi, na tyle mocno, że rozmowa o nich wydawała się już być bliżej niż dalej. Dlatego kiedy przyszedł moment, gdy mając Romy w swoich objęciach, poczuł znów swobodniejszą i weselszą atmosferę, nie chciał tego psuć. Jednocześnie, nadal potrafił wyczuć tę wrażliwość sytuacji, jak kruchy wydawał się całokształt. Czuł to w ich pocałunkach, w tym jak dłoń Romy układała się na jego ciele. Wyczuwał w tym tyle miłości, tak samo jak czuł ją w nocy – wtedy jednak przeplatało się to z pożądaniem i namiętnością, teraz było nacechowane potrzebą po prostu ich wyjątkowej, szczerej bliskości.
Usuń— Uczę się tego, kochanie — wyszeptał, zgodnie z prawdą. Nie miał zamiaru jej kłamać, wiedział że chce to w sobie zmienić, ale ta zmiana nie przyjdzie mu z dnia na dzień. Właśnie dlatego nie potrzebował tylko czasu, który miała podarować mu jego ukochana dziewczyna… Potrzebował również tego, by samemu pozwolić sobie ten czas dać. Wziął głęboki oddech, na chwilę zamykając oczy, by móc rozkoszować się jej bliskością, jej zapachem, który teraz czuł tak bardzo dobrze — Chcę otworzyć się przed tobą, Romy, pozwolić ci być obok. Tak będzie, obiecuję ci to, naprawdę — wyznał w końcu, gdy otworzył oczy, by móc na nią spojrzeć. Jego słowa zdawały się być kruche, bardzo delikatne, jak gdyby zaraz miały się rozpaść. A jednocześnie kryły w sobie śmiałość i świadomość, której nie sposób było nie zauważyć. Mówił prawdę, a Romy być może nawet nie zdawała sobie sprawy z tego, ile go to kosztowało. Skrywał w sobie rzeczy przez te ostatnie miesiące, o których może nigdy by nawet nie pomyślała. Stresował go jeszcze, a w zasadzie szczególnie jeden temat… Teraz jednak, chociaż na chwilę, nie chciał się tym stresować. Potrzebował, aby te ważne sprawy miały wpływ na jego samopoczucie wtedy, kiedy przyjdzie na to czas. Teraz czas był ich, po to aby mogli cieszyć się dalej swoją obecnością i bliskością zanim wrócą do wymagającej rzeczywistości.
Był już bliski tego, by mimo wszystko wpaść w wir nadmiernych myśli, ale jego Romy nieświadomie go przed tym uratowała. Jego uwaga skupiała się już tylko na niej – na tym, by składać czułe pocałunki wszędzie, gdzie tylko mógł, a na jego twarzy pojawił się szeroki, szczery uśmiech, kiedy ją słuchał. Rozczulało go to, jak bardzo Romy pragnęła ich wspólnego życia, ile radości dawało jej mówienie o nich, dostrzeganie tego, że byli duetem nie tylko kochanków, ale ponad wszystko swoich przyjaciół. Wszystko by oddał, aby zawsze tak to widziała, aby czuła jego troskę i miłość, ufała mu na tyle, by mieć pewność, że zadba o jej bezpieczeństwo w każdym aspekcie jej życia.
— Podoba mi się taka przyszłość — tym razem on pozwolił sobie na wyznanie. Złożył krótki i czuły pocałunek na jej ustach, nadal gładząc dłonią jej plecy. Romy czerpała z tego taką samą przyjemność, jak on sam. Leo nie wyobrażał sobie życia z kimś innym, nie potrafiłby już zainwestować uczucia i czas w inną relację niż ta, którą miał z blondynką. Romy była jego przeznaczeniem, bratnią duszą, jego zagubioną drugą połówką, częścią jego własnego jestestwa. Wślizgnęła się niepostrzeżenie w jego serce, potem opanowała umysł, aż w końcu zawładnęła nim całym… Nie było już od tego odwrotu. Romy była jego królową, a on był gotów na wszystko, by trwać u jej boku na zawsze. A później wypowiedziała kolejne słowa, które tylko go w tym utwierdziły…
Chcę, abyś wracał już tylko do mnie. Te słowa niemal wybiły go z rytmu. Nie dlatego, bo go zaskoczyły, a dlatego, bo przypomniały mu, co popchnęło go ku odzyskaniu Romy. Tamta rozmowa z kierowcą, uświadomienie sobie, że przez ten cały czas miał do kogo wracać, po prostu zabronił samemu sobie na przyjęcie tego. Romy była jego domem, jego bezpieczną przystanią. Nie wyobrażał już więc sobie innego życia.
Usuń— Nie zamierzam już nigdzie odchodzić, Ro — szepnął, składając delikatny, lecz czuły pocałunek na jej ustach — Chcę już na zawsze wracać tylko do ciebie, budować z tobą przyszłość — wyznał, po czym przeniósł wzrok z jej ust na jej piękne, błękitne oczy. Wziął głęboki oddech, po czym powoli westchnął — Ty jesteś moim domem, Romy — wyszeptał prosto w jej usta, opierając czoło o jej własne i przyciągając ją bliżej siebie. Objął ją jeszcze mocniej niż dotychczas, jak gdyby bał się tego, że lada moment mogłaby wyślizgnąć mu się z rąk. Było w tym coś niemal pięknie symbolicznego, jak gdyby ten uścisk stał się metaforą tego, jak bardzo pragnął jej bliskości. Chciał tej codzienności, życia z nią, które nie wymagało tylko wzniosłych chwil, ale ponad wszystko dawało im szansę na to, by każdego dnia mogli wybierać siebie nawzajem.
Tego poranka nareszcie to zrobili. Chociaż Leo cieszył się na jej widok i od rana był świadom tego, u czyjego boku się obudził, to miał wrażenie, że dopiero teraz to do nich docierało. Świadomość tego, że wybrali siebie nawzajem, aby uczynić ten dzień pięknym i godnym zapamiętania. Mieli dziś tworzyć kolejne wspomnienia, cieszyć się chwilami własnej bliskości. A Leo pragnął cieszyć się każdym kolejnym pocałunkiem, każdym dotykiem i każdym westchnieniem między nimi. Nie było to trudnym zadaniem, gdyż z każdą chwilą Romy odwzajemniała tę uwagę coraz bardziej. Podobało mu się, że pogłębiała te pieszczoty, które przecież chciał jej dawać. Jednocześnie, w jego głowie ani razu nie pojawiła się myśl, aby tę jej kruchość i wrażliwość wykorzystać do zaspokojenia fizycznych potrzeb. Oczywiście, że je miał – był przecież facetem, a jego dziewczyna bez żadnej bielizny znajdowała się na nim, napierając na niego ciałem i czule go całując. Pragnął jednak cieszyć się tym, jak szczera i wyjątkowa była ta bliskość między nimi.
— Źle? — powtórzył po niej z delikatnym uśmiechem na twarzy — Twoje pocałunki nigdy nie kończą się niczym złym… — wymruczał z rozbawieniem, choć jego głos stał się wyraźnie niższy. Przymknął nieco powieki, kiedy znów poczuł jej usta na swoich. Ciało niemal mu zadrżało, gdy ponownie poczuł słodki smak jej języka na swoim własnym, przez co wręcz natychmiast dłonie przesunął niżej, obejmując ją pewniej w talii. Delikatnie, lecz stanowczo przybliżył ją do siebie. Jej bliskość, sposób, w jaki poruszała się na jego kolanach, nawet przez grubą warstwę kołdry, sprawiały, że coraz trudniej było mu zachować fason… Doskonale wiedział, że to nie był dobry moment na rozmarzenie się o zasmakowaniu jej tak samo, jak uczynił to w nocy, ale Romy wystawiała go na niemałą próbę — Więc całuj mnie tak cały czas… — wyszeptał nagle, przerywając ich pocałunek, by móc spojrzeć jej głęboko w oczy. Po chwili znów ją pocałował, tym razem nieco pewniej, pozwalając aby dłonie znalazły drogę pod krawędź zielonej koszulki. Ułożył pod nimi dłonie na jej biodrach, nadal czule, lecz już nieco głębiej całując jej słodkie usta. Romy była cudowna – piękna, wspaniała, po prostu niesamowita. Rozkoszowanie się jej pocałunkami nie było trudne. Wręcz przeciwnie, sprawiało to, że chciał więcej, bo nigdy nie przyszedłby moment, w którym wystarczająco by się nią nacieszył. Jego dłonie nadal były na jej biodrach, ściskając je nieco mocniej. W końcu jednak jedna jego dłoń powędrowała pod materiałem koszulki na brzuch, który zaczął czule muskać palcami.
Gdy usłyszał jej słowa, coś w nim zadrżało. Jego wzrok niemal rozbłysnął, a usta ułożyły się w delikatnym, choć jednoznacznym uśmiechu.
Usuń— Nigdy nie chcę, żebyś przestała… — wyszeptał prosto w jej usta, po czym powoli pocałował kącik jej ust. Następnie policzek, a potem linię szczęki, aż w końcu odnalazł się przy jej uchu — Chyba będziemy musieli znaleźć inny sposób na rozpoczęcie dnia niż śniadanie — szepnął z uśmiechem. Wsunął palce między jej jasne kosmyki i delikatnie, z troską i uwagą odchylił jej głowę na bok, by móc złożyć mokry i czuły pocałunek na jej szyi — Chcesz, skarbie? — zapytał na sam koniec.
let it go, it's behind you, know I’m right beside you (...)
I’ll be your reason you’re running to better 🩷
Kocham, kiedy mówisz do mnie Ro.
OdpowiedzUsuńPoczuł, jak wszystko w nim łagodnieje dosłownie w tej samej chwili, kiedy usłyszał te słowa. Dla kogoś innego byłaby to po prostu informacja zwrotna, podzielenie się swoimi odczuciami. Dla Leo jednak znaczyło to dużo więcej, bo wiedział, jak wrażliwa była Romy na drobne gesty i jak wiele potrafiły dla niej znaczyć rzeczy, które dla innych pozostawały niezauważalne. To, że właśnie ten drobny fragment ich wspólnej historii wciąż sprawiał jej przyjemność, było dla niego czymś wyjątkowo cennym, bo Ro od początku było tylko ich. A w tej chwili jeszcze bardziej przypominało mu, że nawet w trudnych sytuacjach, tych które bolą i budzą niepokój, nadal mogą po prostu pozostać sobą. To z kolei przypominało mu, że ich relacja, teraz już związek, składała się nie tylko z wielkich uczuć, płomiennej namiętności i trudniejszych chwil, ale też z mnóstwa drobiazgów, które tworzyli zupełnie nieświadomie – i które zyskiwały znaczenie większe, niż mogłoby im się wydawać.
— A ja kocham tak cię nazywać — uśmiechnął się i pogładził ją wolną dłonią po plecach, zataczając na nich kręgi — To jest tylko moje, wiesz? — dodał po chwili, patrząc jej w oczy — Tak samo jak ja jestem tylko twój — wyszeptał i złożył pocałunek na jej miękkich, słodkich ustach.
To była prawda absolutna. Coś, od czego nie było już żadnego odwrotu. Leo Maxwell bezpowrotnie należał już do Rosemary Bellini. Do swojej małej, słodkiej Ro. Plany nie zostawały zrealizowane, każdy dzień przynosił coś nowego, a los stale przypominał, że rozczarowanie i zmiana to jedyna stała życia. Ich poranek, albo przynajmniej jego początek, odbiegał od tego, czego pragnęła Romy. Leo również nie chciał akurat z takim impetem rozpoczynać dnia, ale jednak tak się stało, a on nie wyobrażał sobie tego, aby się o to gniewać czy czuć żal. Nie kłamał, mówiąc że dla niego ten poranek już był idealny. Oboje byli jednak w zupełnie innym położeniu… Romy miała mnóstwo powodów, by się niepokoić, by mu nie ufać, skoro to on zakończył ich relację w tak bolesny sposób. Miała prawo czuć się niepewnie jutra. On z kolei czuł się tak, jak gdyby odzyskał skarb, który nie doceniał przez ten cały czas. Cieszenie się tym porankiem mimo naznaczenia go ciężarem trudnych emocji nie mogło zmienić tego, że postrzegał go nadal jako idealnego. Był idealny, bo był z nią. Plany mogły się więc zmieniać, oczekiwania mogły nie zostać spełnione, ale jedno pozostawało dla niego niezmienne — oni. Ich wspólna przyszłość, którą tym razem chciał budować świadomie, dzień po dniu. I to, że niezależnie od tego, co jeszcze przyniesie im życie, nie zamierzał już pozwolić, by któreś z nich musiało szukać drogi powrotnej do drugiego.
Z jednym był jednak gotów się zgodzić – on również nie pomyślałby, że będzie miał taki poranek. Zaczynając wczorajszy dzień, jeszcze nie wiedzieli, czy w ogóle będą mieli okazję obudzić się obok siebie, a teraz Romy mówiła o kolejnych wspólnych porankach tak, jak gdyby pozwoliła sobie w tej chwili na to, aby zacząć robić dla nich miejsce w swojej przyszłości. Leo nie chciał brać tego absolutnie za pewnik, bowiem wiedział, że za tymi słowami kryło się również pragnienie, któremu przez ostatnie miesiące nie potrafił sprostać. Rozczarował ją i teraz przyszła pora, aby stopniowo zaczął te szkody naprawiać. Tym bardziej więc chciał, żeby mieli tych poranków więcej. I to zdecydowanie więcej.
— Od teraz już tylko takie poranki, księżniczko — obiecał, przesuwając wzrokiem po jej ślicznej twarzy — Raz u ciebie, raz u mnie… — aż w końcu u nas, te słowa dodał już w swoich myślach. Przesunął dłonią po jej plecach, przytrzymując ją przy sobie jeszcze przez chwilę. Nie chciał brzmieć tak, jak gdyby próbował zbyć jej obawy kolejną obietnicą. Wiedział, że nie wystarczy powiedzieć, że zostanie, a raczej musiał dać jej powody, by z czasem sama zaczęła w to wierzyć. Na razie jednak pozwolił sobie po prostu cieszyć się jej obecnością i tym, że na jej ślicznej twarzy znów pojawiał się ten piękny, szczery uśmiech.
Czas odgrywał dla nich kluczową rolę, jeśli nie jedyną. Kochali się przecież, byli sobie bliscy, znali swoje słabości i swoje mocne strony. Rozumieli siebie, jak nikt inny, bo byli swoimi bratnimi duszami. Czasem zdawało mu się wręcz, że Romy znała go lepiej niż on sam siebie i być może właśnie tak było. Mieli więc wszelkie podstawy, by wierzyć, że ich związek nareszcie dostanie odpowiednie fundamenty, że nareszcie będą mogli się cieszyć swoją miłością bez ciężaru tego wszystkiego, co teraz ich zadręczało. Musieli tylko powoli zacząć się tego pozbywać, rozwiązać to, co dało radę się naprawić, i zapomnieć o tym, co było zbyt skomplikowane, by podejmować się prób naprawiania. I właśnie w tym wszystkim to ten słynny czas miał odegrać najważniejszą rolę, bo mówić i robić mogli wiele, ale skutki ich działań nie zawsze miały być widoczne od razu. Leo jednak był pełen nadziei, bo wiedział że jest w stanie zrobić wszystko, by uszczęśliwić swoją ukochaną Ro.
UsuńChcę stworzyć z tobą życie.
Zamrugał kilka razy oczami, jak gdyby szukał odpowiedniej reakcji. Jej słowa sprawiły, że na moment zupełnie zaniemówił. Bynajmniej nie dlatego, że nie wiedział, co czuje, ale dlatego, że nie spodziewał się usłyszeć od niej czegoś tak wielkiego, zwłaszcza, że była przecież tak poruszona. Patrzył na nią z pokładami ogromnej czułości, pozwalając, by kąciki jego ust uniosły się w delikatnym uśmiechu. Nie potrafił przestać wracać myślami do tych kilku słów. Było w nich coś wyjątkowego, bo Romy nie mówiła przecież wyłącznie o tym, że go kocha. Mówiła o codzienności, o wspólnych decyzjach, o wszystkim, co dopiero miało nadejść. A on chciał tego samego.
— Nie masz pojęcia, jak wiele to dla mnie znaczy — odezwał się w końcu, przesuwając kciukiem po jej policzku, który czule gładził — Chcę móc przeżywać z tobą wszystko, Ro — wyznał, nie odrywając od niej spojrzenia. Ono z kolei zdradzało coś bardzo ważnego – był w niej zakochany na zabój. Bolała go myśl, że przez własne decyzje niemal pozbawił się możliwości przeżywania z nią tego wszystkiego — Chciałbym kiedyś spojrzeć na ciebie i pomyśleć, że udało nam się stworzyć dokładnie takie życie, o jakim rozmawiamy — oznajmił, posyłając jej delikatny uśmiech — I wiem, że tak będzie, Ro — zapewnił ją, po czym nachylił się, składając na jej ustach spokojny, czuły pocałunek. Jeszcze przez chwilę milczał, rozkoszując się smakiem jej ust — Kocham cię, Ro. I naprawdę nie mogę się doczekać naszego wszystkiego.
Te słowa były niemal zwieńczeniem wszystkiego, co jeszcze mogłoby zostać powiedziane. I chociaż sytuacja nie była łatwa i jeszcze wiele do naprawy, to akurat ta prawda była prosta, wręcz dziecinnie. Leo Maxwell chciał z nią przeżywać wszystko i tego wyczekiwał z ogromną tęsknotą własnego serca. Cieszył się jednak rzeczą najważniejszą – to wszystko zaczęło się już dziś. Nie zamierzał wymagać od niej, aby z dnia na dzień pozbyła się wszystkich obaw, które sam w niej zasiał. Wystarczyło mu, że chciała nad nimi pracować i że oboje byli gotowi dać sobie tyle czasu, ile będzie potrzeba.
Obawiam się, że słodszego śniadania niż ja nie dostaniesz.
Jej zaczepka wywołała na jego twarzy szeroki, nieco bezczelny uśmiech. Uniósł lekko brwi, udając, że poważnie rozważa jej propozycję. W rzeczywistości cieszył się, słysząc te słowa, oznaczały one, że wracało jej dobre samopoczucie.
— Obawiam się, że masz rację… — przyznał z szerokim, rozmarzonym uśmiechem, po czym skradł jej jeszcze jeden pocałunek. Cóż, nie potrafiłby tego nie zrobić, kiedy miał ją tak blisko.
Jego wzrok niemal momentalnie wychwycił jej reakcję. Oczy zaszklone, zdradzające poruszenie ciężarem jego słów. Już samo to poruszyło go samego, powodując, że objął ją nieco mocniej, chcąc zamknąć ją we własnych objęciach. Oparł czoło o jej, jak gdyby chciał załagodzić tę sytuację, nie pozwolić, aby znów stała się zbyt ciężka emocjonalnie. Jednocześnie sam odczuwał wiele emocji. Nie potrafiłby nawet zliczyć, ile razy wyobrażał sobie podobną chwilę podczas minionych miesięcy. Jej obecność, ciepło skóry, dłonie obejmujące jego twarz i pocałunki, których tak bardzo mu brakowało. Teraz wszystko to było na wyciągnięcie ręki, a Leo wciąż miał wrażenie, że dostał od losu drugą szansę, na którą wcale zasłużył. I jeszcze słyszał jej poruszające słowa, które docierały do głębi jego serca.
Usuń— Zawsze, Ro — odpowiedział cicho, zanim ponownie odnalazł jej usta — Obiecuję.
To były ważne słowa, ale szczere. Leo doskonale zdawał sobie sprawę z tego, czego pragnął, a pragnął Romy. Nie mógł znów jej stracić, taki scenariusz w ogóle nie wchodził do jego umysłu. Wiedział jednak, że jest gotów zrobić wszystko, by zasłużyć sobie na to, aby być w jej życiu i tworzyć wspólnie ich piękną przyszłość. Teraz jednak pragnął oddać się chwili, cieszyć jej bliskością. A nie było to trudne, bo jej kolejne pocałunki szybko odebrały mu ochotę na jakiekolwiek dalsze rozmowy. Uśmiechnął się lekko, czując jej dłonie na swoich ramionach i przesunął jedną z własnych wzdłuż jej pleców, przyciągając ją bliżej. Uwielbiał tę jej łapczywość, sposób, w jaki potrafiła pokazać mu, jak bardzo go pragnie, nawet bez wypowiadania kolejnego słowa. Sam nie pozostawał jej dłużny. Całował ją raz po raz, z początku spokojnie, później coraz mniej cierpliwie, jak gdyby próbował nadrobić każdą chwilę, w której nie mógł tego robić.
— Śniadanie? Nie wiem o czym mówisz… — mruknął z rozbawieniem, muskając ustami jej policzek, a następnie wracając do jej ust.
Całuj mnie tak cały czas. Na jego twarzy pojawił się zuchwały uśmiech, który mieszał się z widoczną dumą, gdy usłyszał jej słowa. Ta duma nie miała jednak żadnego związku z nim samym, a raczej z tym, że czuł zadowolenie widząc jej pewność siebie, która wyraziła się w tych kilku słowach. Wiedziała, czego chciała w tej chwili i cieszyło go, że zdawała sobie sprawę z tego, jak na niego działa. I słusznie, Romy miała przecież mnóstwo powodów, aby mieć w sobie ogromne pokłady pewności siebie i samoświadomości własnych atutów. Nie chodziło wyłącznie o aspekt fizyczny i wizualny, ten bowiem był niewątpliwie idealny i Leo doskonale zdawał sobie z tego sprawę… Romy jednakże miała dużo więcej do zaoferowania niż swoje ciało – ono wprawdzie go rozbrajało, ale to jej osobowość była tym, co sprawiło, że stał się szaleńcem z miłości do niej. Ciało, ich intymność, ich zbliżenia – wszystko to było, choć niezwykle przyjemnym, dodatkiem.
— Mhm, moja słodka Ro… — uśmiechnął się, całując czule jej usta i układając dłoń na jej zarumienionym policzku, który delikatnie gładził kciukiem. Przez moment nie potrafił oderwać się od jej ust, a gdy w końcu to zrobił, to po to, aby móc jeszcze raz na nią spojrzeć. Tym razem jednak jego uśmiech przybrał bardziej zuchwały kształt, lecz jego wzrok powoli zaczął zdradzać pragnienia, które w nim rosły. Jeszcze chwilę wcześniej sam próbował przekonywać ją, że powinni dzień zacząć od czegoś tak prozaicznego jak choćby wspólne śniadanie, teraz jednak oboje zdawali się robić wszystko, by odsunąć jakikolwiek prozaiczny pomysł w czasie. Leo, oczywiście, nie miał żadnego zamiaru narzekać, a już szczególnie w sytuacji, kiedy miał ją na sobie, napierającą na jego ciało i odnajdującą ponownie jego usta. Pocałunki Romy szybko więc zaczynały pozbawiać go ochoty na posłuchanie jakichkolwiek własnych rozsądnych argumentów.
— Wiesz, że naprawdę nie ułatwiasz mi bycia grzecznym? — wyszeptał w jej usta, kiedy na moment oderwał się od jej ust. Nie miał jednak zamiaru czekać na jej odpowiedź, bo niemal natychmiast przyciągnął ją do siebie, nadal trzymając dłonie pod luźnym materiałem koszulki. Znał jej ciało, pamiętał jej ciepło, jak i sposób, w jaki reagowała na jego dotyk i jego pieszczoty, ale po tych wszystkich tygodniach, nawet po minionej nocy, nadal nawet najdrobniejsza rozkosz, którą mógł jej dać, doprowadzała go do szaleństwa.
UsuńOdchylił lekko głowę i przymrużył oczy, kiedy poczuł jej rozkoszne usta na swojej skórze. Palce jego dłoni zatrzymały się na jej plecach, aby po chwili powędrować wyżej, delikatnie gładząc jej skórę. Mógł się od tego uzależnić już bez opamiętania – od smaku jej ust, jak i od możliwości trzymania jej tak blisko, że niemal odkrywał ją na nowo. Uśmiechnął się zuchwale i wrócił do niej spojrzeniem, dokładnie w tej samej chwili, gdy poczuł jak jej palce mocniej zacisnęły się na jego już i tak napiętych ramionach. W odpowiedzi jedną ręką objął ją pewniej, przyciągając ją do siebie jeszcze bardziej, po czym zbliżył się do jej ust i pocałował ją niemal tęsknie.
— Jesteś moja, wiesz? — wyszeptał, gdy oderwał się od jej ust — Moja słodka Ro… — mruknął, patrząc na jej usta, aż znów złożył na nich namiętny pocałunek.
Jego dłoń wędrowała uważnie po jej brzuchu, zataczając palcem kręgi, powoli zmierzając ku górze. Oddychał prosto w jej szyję, gdy składał na niej mokre pocałunki, niemal zaciągając się jej zapachem. Palce jego drugiej dłoni zacisnęły się na jej włosach na tyle śmiało, by móc odchylić jej głowę odrobinę bardziej, a jednocześnie na tyle delikatnie, by nadal czuła się przez niego zaopiekowana. Rozczulało i zarazem pobudzało go to, jak posłusznie poddawała się jego ruchom i rozkoszom, które w tej chwili powoli jej dawał. Leo jednak dość szybko miał przekonać się, ile pociągającej i seksownej iskry miała jego słodka dziewczyna, bowiem nie tylko jej słowa sprawiły, że wewnątrz zrobiło mu się dużo cieplej, ale także jej kolejny ruch.
Leo patrzył na nią wręcz z podziwem błyszczącym w jego oczach, kiedy śledził jak zrzucała z siebie jego koszulkę. Jego dłoń nadal znajdowała się na jej brzuchu, druga już na biodrach, kiedy Romy odkryła przed nim po raz kolejny swoje pełne, wspaniałe oblicze. Nie potrafił się powstrzymać i jego wzrok powędrował w dół, patrząc na jej rozkoszne piersi, które delikatnie poruszały się pod wpływem przyspieszonego oddechu. Poczuł niemal natychmiast nie tylko głośne bicie własnego serca, ale również podniecenie, które zaczynało dawać mu się we znaki. Wzmogło się jeszcze bardziej, gdy jej nagie ciało ponownie osiadło na nim, pozwalając aby swoim wrażliwym miejscem poczuł jej własne. Mógł niemal przysiąc, że Romy poczuła, jak pulsował namiętnością i pożądaniem. Sunął po niej wzrokiem, zupełnie jak posłuszny szczeniak, nie wiedząc co ze sobą począć. Gdy jednak pochyliła się nad nim, obdarowując go kolejnymi pocałunkami, jego oczy niemal rozbłysły, a na twarzy pojawił się zadziorny uśmiech.
Następnie jej kolejne rozkosze, którymi go obdarowywała, wywoływały w nim kolejne reakcje, których nawet nie próbował ukrywać. Dłoń, która jeszcze przed chwilą znajdowała się na jej brzuchu, powędrowała ku górze, zatrzymując się między jej jędrnymi piersiami. Druga zaś zacisnęła mocniej na biodrach, gdy Romy zakołysała nimi w sposób, który wyjątkowo skutecznie przypomniał mu, jak dobrze potrafiła sprawić, aby był w gotowości dać jej wszystko, czego zapragnie. Westchnął cicho, gdy czuł jak napiera na niego coraz mocniej… A potem wypowiedziała te słowa, którymi już całkiem owinęła go sobie wokół palca.
Wypełnij mnie, Leo.
UsuńSerce niemal wyskoczyło mu z piersi. Przymknął pociemniałe już od podniecenia oczy, głośno wypuszczając powietrze między rozchylonymi ustami. Jak zawsze Romy doskonale zdawała się rozumieć, co mówić, by dostać to, czego chciała. Otworzył oczy, po czym spojrzał na nią z tym charakterystycznym dla siebie zadziornym wzrokiem i pociągnął językiem po wewnętrznej stronie policzka.
— Dobrze, skarbie — wyszeptał — Przecież nie odmówię mojej księżniczce, prawda? — dodał zadziornie, unosząc brew, a na jego twarzy zawitał zawadiacki uśmiech. Po tych słowach pocałował ją ponownie, tym razem bardziej zachłannie i namiętnie, a jego palce znalazły drogę do wnętrza jej uda. Leo był już całkiem skupiony na tym, żeby dać jej tylko to, czego zapragnie. Liczyła się jej bliskość, to że oboje byli tutaj razem i pragnęli tego samego. Jego palce delikatnie gładziły wnętrze jej ud, zanim jednak przesunął je dalej, na chwilę przerwał całowanie jej. Zatrzymał się na moment, szukając jej spojrzenia, jak gdyby chciał upewnić się, że wciąż tego chce, a jej pragnienie nie jest jedynie sposobem na zagłuszenie wszystkiego, co jeszcze wymagało rozmowy, bo tego nie wybaczyłby sobie nigdy. W jej oczach zobaczył jedynie odbicie swoich własnych uczuć. Uśmiechnął się więc i złożył kolejny pocałunek na jej ustach, przesuwając dłoń z pomiędzy jej piersi w stronę szyi, którą czule objął, zahaczając palcami o jej żuchwę. Jego druga dłoń znalazła się na jej rozgrzanej już kobiecości, co niesamowicie połechtało mu ego.
— Uwielbiam cię rozpieszczać, Ro — wyszeptał, opierając głowę o zagłówek łóżka, gdy palcami odnalazł najwrażliwszy punkt jej kobiecości i zaczął zataczać powolne kręgi — Jeszcze chwilka skarbie, chcę żeby było ci dobrze… — powiedział czule, choć jego wzrok już dawno zaczął być bezwstydnie grzeszny, zdradzając jego pobudzenie. Oddychał ciężko, przesuwając biodrami w dół, jak gdyby chciał przygotować swoje i jej ciało na połączenie ich w tańcu rozkoszy. Teraz jednak jeszcze przez chwilę liczyła się jego dłoń na jej kobiecość i wzrok jej błękitnych oczu, który z każdą chwilą zdradzał coraz większe podniecenie.
Mógłby rozpływać się przez widok, który przed sobą miał. Romy była piękna, a już szczególnie w chwilach, gdy ufnie oddawała mu swoje ciało, by mógł obdarzać je przyjemnościami. Zasługiwała na każdą z nich i jeszcze więcej, a dla niego największym odwdzięczeniem za tę bliskość była sama szansa tego, aby móc oglądać jej ciało osiągające kolejne wymiary przyjemności. Nie oznaczało to bynajmniej, że sam nie odczuwał ogromnej rozkoszy z tego, co działo się między nimi. Wręcz przeciwnie, przyjemność, która zaczynała opanowywać jego ciało, była dość widoczna i wyczuwalna. Oddech Leo stawał się coraz bardziej niespokojna, a tors poruszał się pod ciężarem nierównego oddechu. Jego dłoń delikatnie zacisnęła się na jej smukłej szyi, gładząc palcami rozgrzaną skórę, gdy palce drugiej dłoni zataczały rozkoszne kręgi na jej kobiecości. Leo przesuwał nimi w dół, coraz swobodniej i śmielej, czując jak jej kobiecość pulsuje pod jego skórą. Westchnął, zaciskając szczękę, nie chciał bowiem przerywać jej tej przyjemności, a przedłużyć ją tak długo, jak tylko było to możliwe. Pragnął, aby czuła się podziwiania, uwielbiana, aby dostrzegała, jak wiele chce jej dać. Nie chciał, aby był to tylko poranny seks, który miałby pozbyć się czy zatuszować kwestie poruszone po przebudzeniu. Raczej chciał, aby Romy poczuła, że nawet z problemami w tle, nadal może być jej bezpiecznym miejscem, pod każdym aspektem.
— Hmm… — wymruczał, nadal trzymając dłoń na jej szyi. Nawet w tym momencie był w stanie poczuć jej przyspieszony oddech — Taka słodka i rozkoszna, moja Ro — uśmiechnął się, gdy jego dłoń znalazła się tuż przy krawędziach jej kobiecości. Pociągnął po niej palcem, czując już jej wilgoć, na co mruknął z uznaniem i uśmiechnął się zadziornie. Przez jeszcze chwilę jego drażnił czułym dotykiem to miejsce, aż w końcu westchnął głęboko i nachylił się w jej kierunku, by złożyć mokry pocałunek między jej piersiami. Przez moment pozostał dokładnie w tym miejscu, nosem muskając rozgrzaną skórę i zaciągając się jej słodkim zapachem — Och, Ro… — wyszeptał, gdy wyprostował się, nadal trzymając dłoń na jej szyi. Spojrzał jej głęboko w oczy, które tak samo, jak i jego, pociemniały już od szalejącego w nich pożądania — Pozwól, skarbie, że sprawdzę jak bardzo jesteś już na mnie gotowa… — oznajmił, mówiąc to prosto w jej drżące usta, by zaraz po tym złożyć na nich rozkoszny, głęboki pocałunek. I dokładnie w tej samej chwili wsunął dwa palce w jej mokre, rozgrzane wnętrze.
UsuńZacisnął szczękę, gdy uświadomił sobie, że znów miał szansę poczuć jej rozkoszne wnętrze. Najpierw poruszał palcami powoli, dopiero po chwili jego ruchy zaczęły stawać się z każdą chwilą coraz głębsze. Czucie ciepła jej kobiecości na swojej dłoni było dla niego niesamowitym doświadczeniem. Romy była cudowną kobietą, nieziemską, zupełnie z innego wymiaru. A on był najbardziej błogosławionym wśród mężczyzn, bowiem to jego dłoń sprawiała jej teraz przyjemność. Uśmiechnął się z zadowoleniem na samą tego myśl, całe jego ciało jednak zadrżało, gdy obserwował jej reakcje. Czuł, jak podniecenie rozlewa się w jego podbrzuszu, a jego męskość staje się coraz twardsza. I wszystko dzięki niej. Dzięki jego słodkiej Ro.
— Jesteś taka piękna… — wyszeptał, odrywając się już od jej ust, aby móc znów oprzeć się o zagłówek i mieć na nią jeszcze lepszy, pełniejszy widok. Jego wzrok powędrował w dół, obserwując jak rozkosznie poruszały się jej piersi pod ciężarem przyjemności, jak jej biodra wdzięcznie dopasowywały się do ruchu jego dłoni — I tak rozkosznie mokra… — wyszeptał. Zadrżał, gdy docierał do niego dźwięk nie tylko jej pojękiwań i westchnień, ale dźwięk jej kobiecości, z każdą chwilą coraz intensywniejszy wraz z głębszymi ruchami jego palców — Uwielbiam ten dźwięk… — wyznał z zuchwałym uśmiechem na twarzy. Nie kłamał, niesamowicie go to podniecało. To z kolei powodowało, że jeszcze bardziej wyczekiwał momentu, w którym ją wypełni i poczuje, jak jej wilgotna, rozgrzana kobiecość przyjmuje go bez żadnego zawahania.
Teraz jednak marzył o jednym – o tym, aby jego ukochana osiągała kolejne wymiary przyjemności.
from your lips and back up to your eyes, my hands on your hips when we grind
I'm fantasizin' 'bout what I'm gon' do to you 🩷
Tak, Leo był tylko jej, a ona tylko jego. To prawda, z którą nie tylko się pogodził. Pogodzenie się było nawet zbyt dużym niepowodzeniem, bo oznaczałoby, że przyjmowałby coś, czego wcale nie chciał. A on chciał Romy, pragnął z nią życia, chciał budować z nią przyszłość i pielęgnować ten związek tak, jak na to zasługiwali. Uciekał od tego zbyt długo, próbując oszukać nie tylko ją, ale ponad wszystko samego siebie. Teraz, gdy po tych miesiącach rozłąki odzyskał Romy, choć wcale na to nie zasługiwał, wiedział już, że bez niej nic nie miało sensu. Czuł, że całe jego jestestwo skupiało się na tym, by dawać jej wszystko to, co najlepsze – i również tego poranka chciał to zrobić. Chciał dać jej zapewnienie, że naprawdę tu jest i donikąd się nie wybiera, że czekała ich piękna i dobra przyszłość, po prostu musieli powolnymi, ostrożnymi krokami iść w jej kierunku. A jeśli Romy w jakimkolwiek momencie miałaby się tym zmęczyć, wziąłby ją w objęcia i prowadził ich oboje dalej tam, dokąd ostatecznie mieli razem dotrzeć. Nie chciał jednak, by musiała opierać się wyłącznie na jego zapewnieniach. Wiedział, że po tym wszystkim, co się wydarzyło, słowa mogły brzmieć pięknie, nawet bardzo, nie były jednak wystarczającym lekarstwem na cały ból. Mogły łagodzić objawy, ale nie usuwały przyczyny. Dlatego Leo zamierzał każdego dnia dawać jej powody, aby stopniowo była go coraz bardziej pewna. Nie oczekiwał, że zapomni o tym, co zrobił, ani że od razu znów będzie potrafiła ufać mu bez żadnych wątpliwości. Chciał tylko, żeby pozwoliła mu być obok, kiedy będą uczyć się siebie na nowo. Tym razem bez niedopowiedzeń, bez uciekania przed trudnymi rozmowami i bez podejmowania decyzji, które dotyczyły ich obojga, w pojedynkę.
OdpowiedzUsuńPrzesunął dłonią po jej plecach, zatrzymując ją na chwilę przy karku, gdzie delikatnie pogładził skórę opuszkami palców. Patrzył na nią z czułością, której nie potrafił już w żaden sposób ukrywać, bo chciał aby w każdej chwili swojego życia czuła jego miłość. Nie powiedziała więc wcale za dużo. Wręcz przeciwnie, to co mówiła, sprawiało że serce rosło mu w radości i było to niezwykle piękne. Miał nadzieję, że i ona z tej chwili czerpała przyjemność, bo przecież nie musieli już wyobrażać sobie jak mogłoby wyglądać ich życie, tylko po prostu móc zacząć je razem budować. Przez moment przyglądał się jej w milczeniu, jakby próbował zapamiętać ten obraz na później. W końcu przesunął dłonią po jej włosach i odgarnął kilka jasnych kosmyków z twarzy.
— Będę twój, Romy. Na zawsze — przyznał — A ty będziesz moja, wiesz? Będziemy budować razem to życie, damy sobie radę, skarbie — kontynuował — Jeszcze trochę i nasze życie będzie takie, jak sobie tylko zapragniemy, kochanie — zauważył, po czym uśmiechnął się szerzej — Pewnego dnia będziesz dla mnie kimś więcej niż tylko dziewczyną, wiesz o tym, prawda? — dodał nieco ciszej, pozwalając aby tak intymne i delikatne wyznanie wybrzmiało między nimi. Pragnął jednak, aby to wiedziała, aby rozumiała jak ją dostrzegał i że w swoich objęciach trzymał kobietę, której mógłby oświadczyć się nawet już teraz. Wiedział jednak, że na to potrzebował jeszcze chwili dłużej, wziął więc głęboki oddech i dodał:
— Ale na razie mam cię tutaj. I chyba nie mógłbym wymarzyć sobie lepszego początku.
Nie kłamał. W tej chwili liczyło się właśnie to, w zasadzie ponad wszystko to. Myślał dużo o ich przyszłości, zacznie jeszcze więcej, wiedział jednak że miał tendencję do zakręcenia się wokół jednego punktu tak bardzo, że niemal tracił grunt pod nogami. Emocje nie były dla niego nigdy najlepszym doradcą, musiał więc skupić prostolinijny wzrok, a ten kazał mu skupić się jeszcze przez chwilę na tym, co teraz. Przyjdzie przecież czas na rozmowy. Jak i przyjdzie czas na wiele wspanialsze rzeczy, które na nich czekały. Jeszcze tylko trochę…
— Kocham cię, Ro — wyszeptał w odpowiedzi — I obiecuję ci to samo, skarbie. Bo wiem, że tak będzie, Ro, naprawdę — zapewnił ją, po czym połączył ich usta w pełnym czułości i głębi pocałunku. Reszta tego poranka zaczęła w tej chwili zacząć pisać się sama, a on mógł jedynie tym nawigować na tyle, na ile miały im pozwolić im ich własne uczucia.
UsuńJeśli więc to zbliżenie miało być czymś, czego Romy szczerze chciała, niezależnie od tego, jak rozpoczęli swój poranek, to Leo był gotów jej to dać. Oczywiście, sam zdążył już poczuć, jak rozbudza się w nim podniecenie i głód jej bliskości, ale nie poddałby się temu w żaden sposób, jeśli choćby zauważyłby, że Romy tego nie chciała. Wszystko jednak wskazywało na to, że jego ukochana chciała właśnie tego, szukając jego bliskości i połączenia ich ciał w rozkoszy. Nie uważał tego bynajmniej za coś złego; oboje siebie kochali, byli sobie bliscy i w pełni oddani. Doskonale też dopasowali się pod tym bardziej fizycznym kątem, odwzajemniając swoją energię. Okazywanie sobie czułości i miłości przez ten cielesny aspekt było więc dla nich zawsze naturalne, a w tej sytuacji zdawało się być jeszcze bardziej. Leo nie czekał więc chwili dłużej i gdy tylko zrozumiał, że to zbliżenie jest tym, czego pragnie jego ukochana, był gotów dać jej to spełnienie. Wszystko inne przecież mogło poczekać chwilę dłużej.
Nie potrafił oderwać od niej wzroku, obserwując ją z niemal nabożnym skupieniem. Na jego twarzy z kolei pojawił się wyraz szczerego zachwytu, kiedy widział jak materiał powoli zniknął, odsłaniając jej nieziemskie ciało. W tej samej chwili Leo zupełnie zabrakło tchu, nawet jeśli doskonale znał jej ciało, każdy zarys jej sylwetki, każdy pieprzyk na jej ciele, krzywiznę, każdy wrażliwszy punkt. A jednak czuł w tej chwili dokładnie to samo, co poczuł w nocy – bardzo swoiste poczucie, jak gdyby widział ją po raz pierwszy. To uczucie było całkiem zrozumiałe, biorąc pod uwagę, że przez długi czas mógł jedynie wyobrażać sobie podobne chwile. A teraz miał ją już przed sobą, w zasadzie na sobie, jak i całkowicie świadomą tego, jak bardzo na niego działała. I dobrze, nawet bardzo. Leo chciał, aby rozumiała i czuła, jak na niego działa. Jego wzrok powoli przesuwał się po jej ciele, w końcu zatrzymując się na jej twarzy, gdy ich spojrzenia się spotkały. Kiedy zakołysała biodrami, jego dłonie natychmiast odnalazły jej talię. Palce zacisnęły się nieco mocniej, a mięśnie brzucha napięły pod wpływem jej dotyku. Wypuścił powietrze przez lekko rozchylone usta, przymykając na sekundę oczy.
— Boże, Ro... — wymknęło mu się cicho — Droczysz się ze mną… — zauważył, posyłając jej przekorny uśmiech. Było w porządku, nawet bardziej niż w porządku. Było cudownie. Jej pocałunki na szyi sprawiły, że odchylił głowę, tylko na chwilę pozwalając jej na więcej. Przesunął dłońmi po jej biodrach, a następnie powoli wzdłuż pleców, przyciągając ją do siebie. Później zauważył jej jasne kosmyki opadające wokół jej twarzy, zaróżowione policzki i usta, które jeszcze przed momentem czuł na swojej szyi. Było w tym spojrzeniu coś niemal bezwstydnego, zupełnie pozbawionego próby ukrycia zachwytu. Podobało mu się to, nawet bardzo.
Romy miała więc rację – zawsze mógłby jej odmówić, ale zdecydowanie by nie potrafił. Co więcej, on wcale by tego nie chciał. Odmawianie swojej słodkiej Ro brzmiało niczym głupota, a on popełnił już wystarczająco dużo głupstw. Chciał dać jej wszystko, czego by tylko zapragnęła, a jeśli w tej chwili zapragnęła jego pieszczot i tego, by obdarował ją rozkoszami, to właśnie to miał zamiar uczynić. Wszystko inne było tylko dodatkiem, ewentualnością, otoczką tego, co liczyło się najbardziej – a liczyła się właśnie ona. I mogła poczuć to w każdym kolejnym pocałunku, w tym jak głęboko i namiętnie łączył ich usta w tej rozkoszy, jak jego dłonie odnajdywały swoje miejsce na jej ciele. Słyszał jej słowa, łechtały one jego wnętrze, ale on sam był zbyt pochłonięty swoją Ro, aby wiele mówić. Zdecydowanie bardziej interesowało go to, jak Romy reagowała na każdy jego dotyk. A ten widok był dużo bardziej niż wspaniały, niż ona sama mogła sobie z tego zdawać sprawę.
UsuńNie mógł przestać się tym zachwycać. Chociaż całowanie jej było niesamowitą rozkoszą, to równie rozkoszne było oglądanie, jak piękna była, gdy oddawała się jego pieszczotom. Z uwagą i rosnącym podnieceniem obserwował, jak jej oddech stawał się płytszy, jak palce mocniej zaciskały się na jego nogach, a ciało z coraz większą ufnością podążało za ruchem jego dłoni. Uwielbiał tę świadomość – to, że znał ją tak dobrze, a mimo to wciąż potrafił odkrywać kolejne sposoby, by wywołać na jej twarzy ten szczególny wyraz przyjemności. Kochał słyszeć jej pojękiwania, ledwo wypowiadane słowa, gdy rozkosz, którą jej fundował, zupełnie paraliżowała jej ciało… Właśnie dlatego nie zamierzał się spieszyć. Miał ją z powrotem i chciał rozkoszować się każdą sekundą, każdym westchnieniem, każdym spojrzeniem, które mu ofiarowała. A szczególnie teraz, gdy mógł dać jej coś przyjemnego i miłego.
Przyglądał się jej, nie próbując nawet ukrywać, jak bardzo podobał mu się ten widok. Odchylona głowa, wygięte plecy, rozchylone usta i jasne włosy opadające swobodnie na ramiona dodawały jej jeszcze większego uroku. Tak bardzo, że niemal zabrakło mu tchu. Mimowolnie przesunął językiem po dolnej wardze, a jego palce zacisnęły się na jej szyi, gdy usłyszał jej słowa.
— Tak, skarbie, jesteś tylko moja — przyznał, z przekorą, a jednocześnie czułością w głosie. Palcem pogładził linię jej żuchwy — I zamierzam ci o tym cały czas przypominać — dodał, nachylając się w jej kierunku, aby znaleźć się tuż przed jej ustami. Pocałował ją krótko, ale intensywnie, po czym zsunął wargi znów między jej jędrne piersi — Właśnie tak, huh? — powtórzył za nią, szepcząc te słowa prosto w jej rozgrzaną skórę. Zatrzymał się przy jej piersi na dłużej, muskając skórę pocałunkami, raz delikatniejszymi, raz bardziej stanowczymi. Jedną dłonią wciąż obejmował jej szyję, a językiem drażnił jej rozgrzaną pierś. W końcu jednak oderwał usta od jej ciała i spojrzał na nią spod lekko przymkniętych powiek. W jego zielonych oczach nie było już śladu porannego rozmarzenia, były całe ciemne od podniecenia, które szalało w jego ciele. Znów więc oparł się o zagłówek, z rozkoszą i uwielbieniem obserwując jej ruchy i reakcje, gdy jego dłoń nadal nadawała tempa ich przyjemnej zabawie.
Czuję, że ty jesteś gotowy na mnie.
Zadrżał, przez co niemal instynktownie zacisnął szczękę. Miała rację, sam to przecież czuł. Od czasu do czasu spomiędzy jego warg wyrywały się ciche pojękiwania i westchnienia, gdy czuł jak jej ciało ociera się o jego pulsującą, twardą męskość. Romy doprowadzała go do szaleństwa swoimi reakcjami, tym jak seksownie wyglądała odchylając się do tyłu, jęcząc i wzdychając bezwstydnie.
Uwielbiał każde jej oblicze, to jednak było jednym z jego ulubionych – gdy była taka świadoma swojego piękna, tego jak bardzo ją pożądał. Kochał, gdy była taka namiętna, pełna pasji i pożądania, niemal rzucając mu wyzwanie, aby potrafił za nią nadążyć. Wiedział, że umiał – wiedział, że potrafił jej dać wszystko, czego by zapragnęła. Ale nie mógł tego ukryć, że było w jego guście, gdy Romy rzucała my wyzwania i prosiła o więcej. On przecież to więcej dawałby jej za każdym razem z radością. Mógłby więc powiedzieć to samo, co ona – też uwielbiał, gdy była taka niegrzeczna. Niewątpliwie dodawało jej to uroku.
Usuń— A ja kocham widzieć, co z tobą robię, moja słodka… — powiedział, było już słuchać jego cięższy, muśnięty podnieceniem głos — Cholera, jesteś taka piękna i seksowna, Ro — wymruczał, na moment odsuwając wzrok, jak gdyby próbował odnaleźć w sobie choć trochę opanowania. To jednak zniknęło w tym samym momencie, gdy zniknęła z niej koszulka. Gdy więc spojrzał na nią znów, jego spojrzenie niemal płonęło.
Westchnął zadowolony, gdy Romy znalazła się blisko niego, a jej dłonie odnalazły swoje miejsce na jego ciele. Poczuł, jak jej słowa przechodzą przez niego przyjemnym dreszczem, a kiedy paznokcie przesunęły się po jego torsie, wciągnął gwałtowniej powietrze. Niemal instynktownie pogłębił ruch swoich palców, nadal rozkoszując się dźwiękiem, jaki za sobą to niosło. Mimo tego, niezwykle przyjemnym było usłyszeć, jak niemal prosiła go, by ją wypełnił. To, że mówiła mu o tym tak otwarcie, z tą charakterystyczną dla siebie śmiałością, działało na niego niemal równie mocno jak jej dotyk. Z tym, że to, co zrobiła później, chociaż podświadomie się tego spodziewał, niemal wybiło go z rytmu.
Gdy poczuł jej dłoń na swojej twardej, rozgrzanej męskości, rozbudziło się w nim coś nieomal pierwotnego. Cały jego wzrok rozszalał, błyszcząc podnieceniem i zachwytem, choć jego ciało zdawało się poddawać tej przyjemności całkowicie. Westchnął ciężko, na chwile zamykając oczy, gdy poczuł z jaką uważnością ułożyła swoje palce wokół jego pulsującego członka. To sprawiło, że sam zaczął nieco mocniej poruszać palcami w jej wnętrzu. Nie próbował tym ruchem wcale uspokoić swojego podniecenia, wręcz przeciwnie – pragnął, żeby Romy znalazła się w miejscu, gdzie odczuwać będzie tylko szczyty ekstazy i to, co ten fakt za sobą pociągnął. Jej dłoń na jego pulsującym, spragnionym jej wnętrza członku tylko te uczucia spotęgowała. A on sam rozkosznie i posłusznie poddawał się pod to, co robiła z nim Romy, bo wiedział, jak bardzo zbliżało się to, co dla nich zaplanował.
— Już nim jestem — wyszeptał prosto w jej usta, instynktownie poruszając biodrami pod ciężarem jej dotyku, zupełnie tak, jak gdyby sam próbował brać więcej niż w rzeczywistości mu dawała. Minionej nocy nawet nie wyobrażał sobie, aby poprosić Romy o więcej. Sam pragnął jej to wszystko dawać, chcąc aby było jej dobrze. Teraz jednak na jego twarzy witał grymas zadowolenia, gdy czuł ruch jej palców na swoim członku, a to z kolei pobudzało jego wyobraźnię za bardzo. Wyobrażał sobie rzeczy, których nie powinien, widząc, niemal czując, jak jej słodkie, pełne usta rozkosznie go obejmują. Ten obraz sprawił, że aż poruszył mocniej biodrami, czując jak kumulujące się w jego podbrzuszu ciepło zaczyna domagać się więcej — A czy moja słodka, rozkoszna Ro będzie moją grzeczną dziewczynką? — powtórzył za nią, z przekornym uśmiechem na twarzy, gdy ruchy jego dłoni przyspieszyły w jej ciepłej, mokrej kobiecości. Dźwięk, który docierał do jego uszu był coraz bardziej soczysty, pobudzając już tę drugą część wyobraźni, w której to jego usta odnajdywały swoją drogę do jej kobiecości. Jego twarz rozlała się czerwienią, gdy sama wyobraźnia sprawiała, że potrafił poczuć jej słodki smak na swoim języku.
Westchnął przeciągle, uświadamiając sobie, jak bardzo marzył, by móc poczuć ją jeszcze raz i dokładnie w tej samej chwili poczuł, że w zasadzie nic nie stało mu na przeszkodzie. Choć więc widok Romy nad sobą, obserwowanie ruchów jej ciała i tego, jak rozkosznie poruszały się jej piersi, gdy swoją ręką sprawiała mu przyjemność, postanowił nieco zmienić kierunek ich zbliżenia. Nie czekając więc na jej odpowiedź, wysunął z niej palce, które niosły na sobie ślady jej podniecenia. Następnie sprawnie objął ją w pasie drugą ręką, unosząc ją ku górze, aż delikatnie choć zdecydowanie ułożył ją na łóżku.
UsuńPrzez chwilę patrzył na nią z zachwytem i uwielbieniem, gdy znalazł się tuż nad nią, między jej nogami. Nie odrywając od niej wzroku ani na chwilę, wyciągnął rękę, aby chwycić po kołdrę, którą nie tylko przykrył jej smukłe nogi, ale również narzucił ją na siebie. Powoli pochylił się, delikatnie znikając z zasięgu jej wzroku, aby jego twarz mogła znaleźć się nad jej kobiecością. Było mu niezwykle miło, gdy Romy trzymała swoją dłoń na jego członku, a on swoje palce w jej wnętrzu, dzięki czemu razem mogli przygotowywać się na coś wspanialszego. Teraz jednak marzył o tym, by znów ją zasmakować, choćby na chwilę.
— Zrelaksuj się, Ro — wymruczał, rzucając jej ostatnie spojrzenie, zanim całkiem ukrył się pod kołdrą, jednocześnie układając jej nogi na swoich ramionach. Delikatnie westchnął, zaciskając dłonie na jej biodrach — Mam ogromną ochotę cię zasmakować — dodał, muskając nosem jej rozgrzany szczyt kobiecości, aż w końcu powolnym i głębokim ruchem pociągnął wzdłuż językiem. Zamruczał, gdy poczuł na języku ten charakterystyczny, słodki smak swojej dziewczyny. Pociągnął więc kołdrę na siebie jeszcze bardziej, znikając z zasięgu jej wzroku, bo pragnął aby w tej chwili skupiła się wyłącznie na rozkoszy, którą chciał jej sprezentować. Następnie jego język znów przesunął się po jej kobiecości, jeszcze głębiej, dużo wolniej, jak gdyby próbował na niego ściągnąć pełnię jej smaku. Zacisnął palce na jej biodrach, aby unieruchomić jej rozkoszne, lecz niespokojne ruchy. Czuł niemal perfidną satysfakcję z tego, że im bardziej tęskne i nerwowe były jej ruchy, tym bardziej głębokie i wolniejsze ruchy jego języka. W końcu jednak je spotęgował, pociągając całym, rozgrzanym językiem po pełnej długości jej kobiecości, rozkosznie mrucząc. Czubkiem zatoczył krąg na szczycie jej łechtaczki, aż nagle pociągnął nim na w dół jej kobiecości, by w końcu wsunąć w nią spragniony jej smaku język. Jęknął cicho, zaczynając nim powoli poruszać, aby dać jej przedsmak czegoś dużo większego, co miało znaleźć się w niej lada moment.
girl, just scream it out
tell me what you're thinking 🩷