Zagadki, tajemnice i morderstwo. Czy ktokolwiek zdoła uciec? Już wkrótce!
Zobacz wydarzenie →
Wczorajszej nocy w nowojorskim hotelu The Plaza doszło do gwałtownego pożaru, który wybuchł około godziny 2:30 nad ranem w reprezentacyjnej Sali Balowej (Grand Ballroom). W chwili pojawienia się ognia odbywająca się tam zamknięta impreza dobiegała końca.To, co miało być kolejnym ekskluzywnym spotkaniem nowojorskiej elity, w ciągu kilku minut przerodziło się w scenę prosto z koszmaru. Okoliczności zdarzenia bada nowojorska policja.
Dziś piszę przede wszystkim do tych, którzy z przykrością odkryli, że ich nazwiska nie znalazły się na liście gości. Wiem, to musi boleć. Ale spokojnie. Nie każdy rodzi się z odpowiednim nazwiskiem... albo odpowiednio brudnymi sekretami.
Nie martwcie się jednak, specjalnie dla Was będę relacjonować wszystko na bieżąco. A przecież doskonale wiecie, że przede mną nie ukryje się absolutnie nic.
Więc zacznijmy od początku. Wyobraźcie sobie salę balową tak wystawną, że nawet stare nowojorskie pieniądze poczułyby się tam nieco onieśmielone. Marmurowy parkiet lśniący bardziej niż diamenty. Piętnaście stołów, po dziewięciu gości przy każdym. Góry jedzenia, którego połowa nawet nie zostanie tknięta. Kryształowe żyrandole, przygaszone światła, morze kwiatów i muzyka, której i tak nikt nie będzie słuchał.
Byliście kiedyś w Grand Ballroom w Plaza? Nie? Cóż... wyobraźnia też jest za darmo. A pośrodku sali? Podium z monumentalną rzeźbą przedstawiającą... usta. Oczywiście. W końcu pierwszy pocałunek tego wieczoru należy do mnie.
Tymczasem pod główne wejście zaczynają zajeżdżać pierwsze limuzyny. Już widać te wymuszone uśmiechy, nerwowo odpalane papierosy i ciche, słabe szepty, które mają brzmieć jak pewność siebie. Kochani, strach pachnie znacznie mocniej od perfum z francuskich perfumerii. Jeśli byliście już na jednej z moich imprez, doskonale wiecie, że nic dobrego nigdy się tutaj nie wydarza. Przynajmniej nie dla wszystkich. A jeśli to Wasz debiut... postarajcie się nie skompromitować, zanim jeszcze kelner poda pierwszego szampana. I zanim zapytacie, dlaczego ktokolwiek dobrowolnie przekroczyłby próg tej sali... Sekrety. To zabawne, jak każdy, dosłownie każdy, ma coś, za co zapłaciłby fortunę, by nigdy nie ujrzało światła dziennego.
Do rozpoczęcia zostało mniej niż godzina. Chyba czas uruchomić tę maszynę, prawda?
Na mnie czeka jeszcze mały croissant i moja mała czarna od Diora. A potem? Potem wzniesiemy pierwszy toast. Za pozory. Za kłamstwa. I za tych, którzy jeszcze nie wiedzą, że ten wieczór zmieni wszystko.
Stół #1 The One with the Dating Carousel
OdpowiedzUsuńStół #2 The One with the Dirty Secrets
OdpowiedzUsuńStół #3 The One with the Missed Chances
OdpowiedzUsuńStół #4 The One with the Last Minute RSVP
OdpowiedzUsuńDrżący głos Yuri grał na sercu Yechana na tyle umiejętnie, aby zmusić go do nerwowego podgryzania policzka, a wzrok nie potrafił znaleźć dla siebie odpowiedniego miejsca do utkwienia. Nie mógł patrzeć na nią i spływające po twarzy łzy, które sam już nie wiedział, czy były oznaką słabości, czy jednak odwagi; idealnie dopasowywały się do zamiarów Plotkary, a zarazem pokazywały, jak szczerze bolesne potrafiło być jej okrucieństwo i tania zabawa życiem zgromadzonych osób, które wiedziały, że nie mogły pozwolić sobie na postawienie się organizatorce.
UsuńNie bez powodu przecież każdy z nich znajdował się tutaj. Nie bez powodu brali udział w zabawach, które obdzierały ich z godności, ale i tak na większą skalę pozwalały zachować chociażby namiastkę twarzy.
I może Yuri miała rację, że udawanie było kompletnie bez sensu, skoro Plotkara i tak już wszystko wiedziała, a niejedna ze zgromadzonych osób miała kogoś, kto też zdawał sobie sprawę z cudzego przewinienia.
Ale zdawał sobie też sprawę, że wcale nie byłoby lepiej. Nie, kiedy w gronie osób, na których spoczywał celownik organizatorki, były takie osoby jak Sunghoon, Seojun czy nawet Yosoo. Ludzie, których – choć nie każdego – niesamowicie łatwo było odpalić. Czy też tacy, którzy czerpali przyjemność z podobnych gierek jak Plotkara, gotowi zastąpić jej miejsce. Po kryjomu, na mniejszą skalę, ale z bolesniejszym i bardziej katastrofalnym efektem. Takim, który dałoby się zachować w sekrecie, podczas gdy druga osoba upada coraz niżej, byleby trzymać się swojej godności, a zarazem nie zniknąć z czyjegoś życia.
Ta sama myśl powinna była przygotować go na to, że na słowa Sunghoona odpali się nie tylko Yuri, która, mimo niepewnego głosu, dawała radę nabierać w nim więcej siły i celować w czułe punkty chłopaka, o których Yechan tak naprawdę wiedział tyle co nic. Dane mu było domyślać się tylko i wyłącznie z widzianej wcześniej wymiany zdań, jak i ciosu pozostawionego przez Plotkarę. Jadowitość Ahna była również idealną pożywką dla Yosoo, któremu Powell starał się zajrzeć w oczy i za każdym razem uświadamiał sobie, jak rozbiegany był jego wzrok; jak ton co rusz podnosił się coraz wyżej, a rozedrgane dłonie niepokojąco co rusz wbijały sobie paznokcie w środek dłoni.
A Yechan zaczynał się zwyczajnie martwić- obawiać się, co się stanie, kiedy Yosoo usłyszy odpowiedź, zapewne przekręcającą wbijane sztylety coraz mocniej. Nie interesował się własną złością i wątpliwością skierowanymi prosto w stronę bruneta, pozwalając z kolei na pewne opuszczenie swojego miejsca i wykonanie kilku większych kroków. Na tyle szybkich, aby zdążył owinąć stanowczo palce wokół przedramienia Yosoo. Może i przesadne. A może uziemiające, bezwzględne zwrócenie uwagi na siebie, tym samym odwracając ją od Sunghoona
— Soo, daj spokój, proszę — wlepił w niego wzrok, nie mając nawet czelności opuścić go choćby na milisekundę — Chodźmy stąd. Chociaż na moment.
Chan
Inhan uniósł wzrok znad szklanki, gdy słowa wypowiedziane przez Sunghoona dalej brzęczały mu w głowie.
Usuń— To by znaczyło, że przestał być tchórzem bojącym się własnego cienia.
Nie od razu zrozumiał, co właściwie tak bardzo uwierało go w tym zdaniu. Może pewność, z jaką zostało wypowiedziane; spokojna, niemal chłodna stanowczość człowieka, który najwyraźniej już dawno wydał wyrok i nie widział żadnego powodu, żeby jeszcze raz zaglądać do akt sprawy. A może chodziło o coś znacznie prostszego, o sposób, w jaki cała odpowiedzialność została właśnie przesunięta na drugą stronę, jakby uczucia były równaniem, w którym wystarczyło poprawnie podstawić wartości, żeby otrzymać właściwy wynik.
Inhan nigdy nie był szczególnie dobry w miłości. To znaczy, w teorii radził sobie z nią świetnie.
W teorii wierzył w nią z uporem człowieka, któremu życie nie zdążyło jeszcze dostarczyć wystarczająco wielu argumentów, żeby przestał. Wierzył w rozmowy prowadzone do trzeciej nad ranem, w wybieranie jednej osoby spośród wszystkich pozostałych i w ten trochę idiotyczny rodzaj przywiązania, który sprawiał, że pamiętało się, jak ktoś pije kawę albo której strony łóżka nie lubi. Wierzył nawet w drugie szanse, chociaż sam nie miał jeszcze pierwszej, którą można byłoby uczciwie nazwać związkiem.
Praktyka była znacznie mniej imponująca.
Kilka zauroczeń. Pocałunki, którym przez parę dni przypisywał większe znaczenie, niż prawdopodobnie miały. Przyjaźnie, które przez moment ocierały się o coś więcej, zanim obie strony zgodnie udawały, że niczego nie zauważyły. Parę bliskości urwanych dokładnie tam, gdzie zaczynały wymagać czegoś więcej niż chemii i wolnego wieczoru.
Zdecydowanie za mało, żeby pouczać kogokolwiek przy tym stole. Naprawdę, wiedział to.
Problem polegał na tym, że ta całkiem rozsądna świadomość znajdowała się obecnie gdzieś daleko za trzema drinkami, gorącem rozpierającym mu kark i czymś jeszcze, czego obecności w swoim organizmie nawet nie podejrzewał.
— Albo po prostu bał się przy tobie.
Słowa skierowane do blondyna opuściły jego usta spokojnie, zanim zdążył rozważyć konsekwencje. Dopiero po chwili zdał sobie sprawę, że właśnie wszedł w dyskusję, do której absolutnie nikt go nie zapraszał.
Świetnie.
W spojrzeniu Inhana nie było wyzwania, nie potrafiłby się na to zdobyć nawet teraz. Było w nim raczej coś niepokojąco szczerego, ten charakterystyczny dla niego brak gry, który zwykle sprawiał, że ludzie nie wiedzieli, czy traktować go jako naiwniaka, czy jedyną osobę w pomieszczeniu, która naprawdę nie ma ukrytego interesu.
— To nie to samo.
Krótka pauza pozwoliła mu usłyszeć własne serce. Zdecydowanie za szybkie. Przez moment nawet skupił się na jego rytmie. Inhan zmarszczył lekko brwi.
— Bać się i nie kochać — doprecyzował.
Oparł przedramiona o krawędź stołu i pochylił się odrobinę do przodu, jakby skrócenie dzielącego ich dystansu mogło pomóc mu znaleźć właściwe słowa. Alkohol zostawiał przyjemne ciepło pod skórą, ale reszta ciała zachowywała się tak, jakby zamiast niego wypił trzy podwójne espresso. Kolano poruszało się pod stołem, palce nie potrafiły przestać pracować, a myśli przychodziły zdecydowanie szybciej niż refleksja nad tym, czy wszystkie powinny zostać wypowiedziane.
Jego wzrok przesunął się na moment po twarzy Sunghoona. Nie znał go. Nie wiedział, ile kosztowało go to, o czym przed chwilą mówił, ani jak długo próbował, zanim zdecydował, że próbował wystarczająco.
— Poza tym… — zaczął, a kąciki ust uniosły mu się minimalnie do góry. — Miłość chyba nie działa jak program lojalnościowy.
Pewnie godzinę temu, żadne z tych słów nie opuściłoby jego ust, a nawet jeśli to pokornie by za nie przepraszał. Teraz jednak spoglądał na Sunghoona, kompletnie nie świadomym, że mógł wywołać jakąkolwiek burzę.
Inhan
Coat Check Leave your coat. Keep your secrets.
OdpowiedzUsuńHotel Bar One drink away from a terrible decision.
OdpowiedzUsuńDance Floor Try not to embarrass yourself.
OdpowiedzUsuńRooftop Balcony Fresh air won't clear your conscience.
OdpowiedzUsuńCzy mu się podobało? Jasna cholera, był bliski obłędu. Jak mógłby temu zaprzeczyć? Każde słowo i gest Hae odciskały mu się w umyśle, a Yoonjae był bardziej niż pewny, że ślady po nich zostaną tam znacznie dłużej, niż mógłby się tego spodziewać. Z ledwością trzymał się jeszcze w ryzach, próbując gorączkowo ograniczyć wszystko, co mogłoby zdradzić bałagan, który powoli, ale sukcesywnie przejmował nad nim całą kontrolę. Oddech, który wydawał się przyspieszać z każdą sekundą; dłonie, które same rwały się do przodu, byle tylko znaleźć coś, na czym mogłoby zawiesić się odrobinę dłużej. Odrobinę mocniej. I własne słowa, które pragnęły wymknąć się spomiędzy warg, obnażając to, czego naprawdę teraz pragnął. Było mu zaskakująco dobrze z tym, jak Hae przyglądali mu się z tą pozorną swobodą, która za każdym razem wytrącała mu z rąk odrobinę więcej pewności siebie. Coś, czego bronił tak zaciekle, a co oddałby bez wahania, gdyby było to ceną, jaką musiał ponieść, by… nie przestawali. Do cholery, gdyby było trzeba, sam by o to poprosił. I przerażało go to w równym stopniu, co fascynowało.
UsuńOdpowiedź mogła być więc tylko jedna.
— Jest idealnie — zapewnił gładko, choć drobny niepokój wciąż i wciąż zdawał się czaić gdzieś za rogiem. Uśpiony, czekający na to, by wydostać się na zewnątrz w najmniej właściwym momencie. — Ale nie wolno ci kraść moich słów — rzucił jeszcze zaczepnie, by zdjąć z własnych barków choć odrobinę ciężkości. — Pozwolę ci na dużo. Bardzo dużo. Ale nie na to.
Nie do końca rozumiał, dlaczego akurat przy Hae utrzymanie kontroli nad sytuacją wymagało od niego tyle wysiłku, skoro zazwyczaj przychodziło mu to niemal naturalnie. Zdążył przywyknąć do tego, że wystarczył jeden odpowiednio dobrany uśmiech, spojrzenie albo zaczepka, żeby to ta druga osoba zaczęła gubić rytm, podczas gdy on doskonale wiedział, co powiedzieć i kiedy zrobić ten kluczowy krok. Tymczasem Hae potrafili jednym drobnym ruchem, trafnymi słowami albo samą bliskością pomieszać mu w głowie na tyle skutecznie, że przez długą chwilę nie znajdował żadnej z tych bezczelnych odpowiedzi, które zwykle miał przygotowane na długo, nim okazały się konieczne do wykorzystania. Najbardziej niepokojące było chyba to, że zamiast prowadzić tę grę na znanych sobie zasadach, łapał się na tym, że zwyczajnie poddawał się nowemu rytmowi, czekając, co zrobi Hae. Bo… było mu tak dobrze… ich oczy zdawały się doskonale wiedzieć, jak długo można zatrzymać się w jednym miejscu, zanim spojrzenie przestanie być niewinne, a stanie się czymś, czego nie dało się już tak łatwo zignorować. Przez kilka chwil naprawdę zapomniał, gdzie się znajdowali. Że pod nimi rozciągało się całe miasto, a nocne powietrze przesuwało się po odkrytej skórze, bo cała jego uwaga skupiła się na Hae i na tym przyjemnym cieple, które ich bliskość potrafiła wywołać mu pod skórą.
Ale starał się, na litość boską, gorączkowo utrzymywał się w jednym miejscu, byle tylko przechylić szalę zwycięstwa na swoją korzyść. Nie wiedział już, po co. Nie wiedział, czy na pewno mu jeszcze na tym zależało, czy może chodziło o przeklęty nawyk, którego nie potrafił się wyzbyć. Przecież… dostał już dokładnie to, na czym zależało mu teraz najbardziej. Był tutaj, z dala od ciekawskich spojrzeń ludzi, których nie zdążył nawet polubić; w warunkach, które miały w sobie coś z całkiem uroczych… Z osobą, która zdołała nieoczekiwanie, może trochę przewrotnie, wślizgnąć mu się do umysłu tak wprawnie, że sama myśl o tym, że ten wieczór mógłby być pierwszym i ostatnim, który spędziliby w swoim towarzystwie, osiadała mu ciężko na piersi. Yoonjae łapał się naiwnie niewielkich wskazówek: kilku wcześniejszych słów, mocniejszych zaczepek, wierząc w to, iż sugerowały, że dla Hae ta wizja okazywała się równie niewygodna, ale… nie wiedział, ile było w tym prawdy, a ile jedynie jego cichego życzenia.
I kiedy ta obawa zaczęła niespodziewanie rosnąć, tuż po tym, gdy Han wytoczył ostatnią z prób przełamania uporu Haejina, stało się dokładnie to, na co czekał. Czego wypatrywał od tych kilkunastu okrutnie przedłużających się minut.
Gwałtowny pocałunek odebrał mu całą tę pewność siebie, którą jeszcze sekundę wcześniej tak pieczołowicie próbował ochronić, zostawiając po sobie jedynie szybkie uderzenie serca i przyjemne ciepło rozlewające się po całym ciele. Przez krótką chwilę zupełnie zapomniał o tym, że powinien zareagować. Palce zacisnęły mu się mocniej na materiale ubrania Hae, jakby potrzebował czegoś, czego mógłby się uchwycić, a kiedy w końcu odpowiedział ruchem własnych warg, zrobił to niemal odruchowo. Bez żadnej z tych przemyślanych prowokacji, którymi do tej pory tak sprawnie zasłaniał własne emocje. Nie kłamał wcześniej. Zgodnie z tym, co sam powiedział, pozwalał Haejinowi na dużo: na wplątanie palców we włosy; na pełne kierowanie pocałunkiem, któremu poddawał się z zaskakującą łatwością i przyjemnością; na dłoń, wślizgują się bez pytania pod delikatny materiał koszuli. Na kolejne, delikatne, nieco zbyt ulotne, muśnięcia osiadające mu na szyi. Chciał więcej, dużo więcej. Był gotowy schować godność do kieszeni i zrobić wszystko, by to otrzymać. Nie zauważył momentu, w którym nie był już w stanie dłużej utrzymywać się na kolanach i opadł całym ciężarem na nogi Hae. Momentu, w którym poganiany własnym pożądaniem, odchylił głowę na bok w tym niemym nakazie (lub błaganiu) o to, by słodkie pocałunki na szyi jeszcze się nie kończyły. Momentu, w którym westchnął wyraźnie i wplótł palce jednej dłoni we włosy Hae, zupełnie tak jakby chciał zatrzymać ich w miejscu - robiąc to, na co miał ochotę od kiedy tylko rozpoczęli między sobą tę idiotyczną grę.
UsuńNie przerywaj, oddał się tej myśli całkowicie, proszę cokolwiek się zdarzy, nie przerywaj.
Nie zdołał opanować jęku pełnego zawodu, gdy wbrew tym życzeniom, poczuł na skórze niechciany chłód, omiatający każde z miejsc, które jeszcze przed chwilą zdawało się palić żywym ogniem. Zmusił się do spojrzenia w te ciemne oczy i potrzebował kilku sekund na to, by pojąć znaczenie zasłyszanych słów.
— Och. Doceniam. Wszystko… — odpowiedział, z początku cicho, próbując zapanować nad sobą po tym słodkim kontakcie. Nad oddechem, drżeniem dłoni, które samoistnie powędrowały do odsłoniętych ramion Haejina. Nad umysłem, wciąż podsuwającym obrazy, na które musiał jeszcze poczekać. — Mogę to bardzo szybko udowodnić.
Łatwo było poddać się pragnieniom, kiedy Hae z tą irytująco słodką pewnością siebie przekraczali kolejne granice, za każdym razem zostawiając go o krok bliżej miejsca, z którego coraz trudniej było wrócić. Najgorsze było chyba to, że wcale nie chciał ich powstrzymywać. Obserwował jedynie, jak przesuwają granicę jeszcze odrobinę, potem jeszcze jedną, a coś w nim zamiast protestować uparcie szeptało, żeby pozwolił im zrobić następny krok. Tym razem jednak to on przejął kontrolę. Naparł dłońmi na ramiona Hae, odbierając im możliwość pozostania w dotychczasowej pozycji. Han zawisł tuż nad nimi, opierając cały ciężar ciała na jednej z rąk. Przez moment zatrzymał na nich spojrzenie, jakby sam ten widok wystarczył, by odebrać mu resztki rozsądku.
— Harmonogram — szepnął jeszcze, drażniąc zębami własną wargę, byle tylko utrzymać dłużej ten przejaw trzeźwości myślenia, bo gdzieś w tym narastającym napięciu, przypomniał sobie o zasadach świata, którego oboje byli przecież częścią. — Musisz mi powiedzieć, co robisz przez kolejny tydzień? Sesja, nagrania? Nie chcę… sprawić problemu.
A potem, by nie pozostawiać wątpliwości, o co dokładnie pytał, z palcami wciąż wplątanymi w ciemne, dłuższe włosy, pochylił się i zaczął składać na szyi Hae powolne pocałunki. Robił to bez pośpiechu, niemal z premedytacją, pozwalając, by każdy kolejny trwał odrobinę dłużej od poprzedniego. Pociągnął lekko za ich kosmyki, przesunął rozchylonymi wargami i czubkiem języka aż do miejsca, w którym szyja łączyła się z ramieniem, by drasnąć je zębami, szybko i delikatnie, bo uważał na to, by nie zostawić tam wyraźnego śladu. Jeszcze nie.
— Haejinnie — szepnął wprost w podrażnioną skórę, nim zdecydował się na to, by ponownie zawisnąć tuż nad nimi. I zaklął w duchu, bo uświadomił sobie, że każdy taki ruch, coraz bardziej mącił mu w głowie. Nie myślał wiele, gdy wysunął palce z włosów Haejina i przesunął nimi po ich zaczerwienionych wargach, jakby nie był w stanie znieść choćby chwilowej utraty kontaktu. — Dbam o osoby, do których się zbliżam — kontynuował jednak, uparcie dążąc do sedna. Przesunął przy tym ze złośliwą powolnością opuszkami palców od ust Hae, przez szyję, klatkę piersiową i brzuch, zatrzymując je dopiero przy linii spodni. — Nie zrobimy tu więc wszystkiego, na co mamy ochotę, ale jeśli nie zmieniliście zdania, gdy już skończymy… po wszystkim wróć dziś ze mną do domu. Obiecuję, że nie pozwolę ci żałować.
Usuńyoonjae
Haejin czuli się pijani — alkoholem, Hanem i pożądaniem, jakie widzieli w każdym jego ruchu. Nie pamiętali, kiedy ostatnim razem czuli, że mieli nad kimś tyle władzy, i że ktoś miał jej tyle nad nimi samymi; bo z każdą kolejną sekundą, z każdym kolejnym słowem, gestem, dotykiem, coraz bardziej tracili rozum. Jeśli tak wyglądało szaleństwo, Haejin mieli nadzieję, że już nigdy nie wrócą do zmysłów, że już na zawsze pozostaną w stanie upojnej euforii, z pragnieniem płonącym głęboko w podbrzuszu.
UsuńOglądanie, jak Han powoli tracił kontrolę, było piękniejsze, niż najpiękniejsza nawet opera — i Hae przyjął ciężar jego ciała na kolanach z pełnym zadowolenia westchnieniem. Kiedy Yoonjae odchylił głowę, oferując im jeszcze więcej przestrzeni na składanie pocałunków, ich ciało przeszedł dreszcz, a palce bezwiednie zacisnęły mocniej we włosach. A kiedy już oderwali usta od szyi Hana i z jego ust wydostał się pełen zawodu jęk—
Och, jak bardzo pragnęli, by rozpadł się pod ich rękami na kawałki, głośno i płomiennie.
Na co jeszcze mi pozwolisz?, zastanawiali się, wzrokiem chłonąc zdobiący policzki Hana rumieniec i błyszczące w świetle usta. Wyglądałby tak pięknie, patrząc na nich tymi dużymi, brązowymi oczami, i błagając o więcej… Wyglądałby tak pięknie z tymi samymi oczami błyszczącymi okrutnie, kiedy z gardła wyrywałby im kolejne proszę, i błagam, i zrobię, co zechcesz, tylko daj mi—
Chcieli doświadczyć każdej strony Yoonjae — tej delikatnej, z drżącymi dłońmi i zagubionym spojrzeniem; tej brutalniejszej, z władczym dotykiem i słowami pozostawiającymi na skórze piętno.
Pozwolili, by Yoonjae znów przejął kontrolę — i posłusznie opadli na podest, którego zimno wyczuwalne było nawet przez warstwy ubrań. Ciało pokryła im gęsia skórka, ale nie przeszkadzało im to — chłód nieco ostudził ich piekącą skórę i jednocześnie zdawał się wyostrzyć ich zmysły, każdy bodziec oddziałujący na nich ze zdwojoną siłą.
Na pytanie Yoonjae, oddech na chwilę ugrzęzł im w gradle. Hae mogli mieć nadzieję, że jeszcze kiedyś spotkają się z Hanem, że ich ścieżki nie przecięły się po raz ostatni, ale dostać potwierdzenie tych nadziei? Milczeli przez sekundę zbyt długo, zaskoczeni i zachwyceni, z uśmiechem powoli wkradającym się na usta.
— Możesz mi sprawiać tyle problemów, ile tylko pragniesz — powiedzieli, znów wchodząc w zaczepną rolę; chociaż tym razem sięgnęli po nią bardziej w wyniku zaskoczenia. W głowie mieli pustkę; ich myśli od ostatnich kilkudziesięciu minut kręciły się wokół Yoonjae z rozpiętą koszulą patrzącego na nich wyzywająco, Yoonjae z głową odchyloną do tyłu i z drżącymi dłońmi na ich ramionach, Yoonjae z ustami otwartymi i spływającymi z nich westchnieniami, Yoonjae, Yoonjae, Yoonjae…
— Jestem zajęte praktycznie codziennie — przyznali w końcu, a twarz wykrzywiła im się w grymasie. — Ale podaj mi dzień, jakikolwiek, to opróżnię sobie harmonogram i będziemy mieć cały dzień dla siebie. Obiecuję.
Ich menadżer nie będzie zadowolony z takiej decyzji, ale co innego pozostało Hae, niż przerobić grafik i zrobić w nim miejsce dla pięknego faceta, którego za nic nie chcieli wypuszczać z dłoni? Kiedy przyjechali do Nowego Jorku, obiecali sobie, że pozwolą sobie żyć, że w końcu będą czerpać z życia i skupią się na czymś więcej, niż tylko karierze. Nie przewidzieli, że na ich drodze stanie Han Yoonjae, że w jednej chwili zapragną rzucić ostrożność w kąt, i w pełni oddać się emocjom.
I kiedy Han pochylił się nad nimi i złożył pierwszy pocałunek na ich szyi, Hae upewnili się w swojej decyzji — byli gotowi wyczyścić cały swój grafik, jeśli tylko mogliby doświadczać tego w nieskończoność. Na pociągnięcie za włosy odpowiedzieli jękiem — i zagryźli wargę, zanim zdążyli złamać się i prosić, by pociągnął mocniej. Draśnięcie skóry zębami wywołało kolejny dreszcz, i Hae starali się nie pokazać się po sobie, jak bardzo chcieli, by Han zostawił na nich ślady.
Wyglądałyby pięknie, zdobiące skórę ich szyi i obojczyków. Ich własne dzieło sztuki.
Za każdym razem, kiedy myśleli, że choć trochę odzyskali kontrolę nad szalejącymi w nich emocjami, Yoonjae wprawnie wyrywał im grunt spod nóg. Momentami, uczucie to zbyt mocno przypominało Hae te chwile, kiedy Hyoseok podszedł zbyt blisko, kiedy granica między żartem a prawdą zacierała się zbyt mocno, kiedy najbardziej niewinny nawet dotyk nabierał nowego znaczenia, kiedy Haejin zaczynali wierzyć, że może, może naprawdę… A jednocześnie uczucie to było zupełnie inne — pozbawione czającego się za kulisami strachu, tej niepewności, która sprawiała, że Hae nie wiedzieli, jak się zachować, a słowa utykały im w gardle, tego bólu, gdy iluzja rozpadała się i orientowali się, że byli w tym sami, całkiem sami. Przy Yoonjae nie czuli potrzeby, by ukrywać reakcje swojego ciała, by dusić w sobie każde westchnienie i każdy jęk, by udawać, że każdą komórką swojego ciała nie krzyczeli więcej, więcej, proszę, daj mi więcej.
UsuńI kiedy Han powiódł opuszkami palców po ich ustach, szyi, i niżej, niżej, niżej, aż zatrzymał się tuż nad spodniami, Hae pozwolili sobie na pełne drżenia westchnienie. Plecy wygięły się delikatnie, podążając za dotykiem, a mięśnie podbrzusza napięły zdradziecko.
Wróć dziś ze mną do domu. Te słowa nie powinny wywołać tak silnej reakcji, a jednak wywołały — i westchnienie, które padło z ust Hae, brzmiało tak, jakby propozycja Yoonjae wybiła je prosto z ich płuc. Chcieli wrócić z nim do domu; chcieli zatrzymać ten moment na dłużej; chcieli przekonać się, co jeszcze Yoonjae mógł z nimi zrobić, jakie reakcje wywołać.
Chcieli go bliżej — teraz, zaraz, natychmiast, więc podparli się na łokciach i zbliżyli twarz do Hana.
— Dobrze — wyszeptali prosto w jego usta — wrócę z tobą do domu.
Pewnie gdyby ich poprosił, Haejin zgodziliby się wyjechać z nim na drugi koniec świata — bo całą rozwagę i ostrożność rzucili już dawno w kąt. Gdyby któryś z chłopaków ich teraz widział, daliby Hae porządne kazanie, bo jak mogli być tacy głupi, pójście do domu gościa, którego spotkali parę godzin temu było najdurniejszą rzeczą, jaką kiedykolwiek zrobili, a zrobili wiele durnych rzeczy, obudź się, Hae, zanim wylądujesz w jakimś lesie poszatkowany na kawałki; i może w innych okolicznościach Haejin przyznaliby im rację, ale to było wcześniej, zanim poznali Hana, zanim po raz pierwszy poczuli to palące spojrzenie na skórze, zanim posmakowali jego ust i tym samym obudzili pragnienie, którego nie sposób było zaspokoić.
Ręką sięgnęli do dłoni Yoonjae i przycisnęli mocniej do nagiej skóry brzucha — kolejna prowokacja, rozkaz, prośba? Sami nie wiedzieli, nie musieli wiedzieć, tak długo, jak długo ten kontakt się nie kończył.
— Udowodnij mi — powiedzieli, i ukradli z ust Hana kolejny pocałunek. Tym razem brakowało w nim wcześniejszej gwałtowności, tak, jakby sama świadomość, że nawet kiedy ich moment wśród gwiazd dobiegnie końca, wciąż czekało na nich więcej, odarła nieco ich desperacji i zastąpiła czymś spokojniejszym, ale równie intensywnym. Nie spieszyli się — ale z każdym ruchem warg starali się wydobyć z Yoonjae jęk, westchnienie, drżenie rąk na skórze. Mogliby się od tego uzależnić — od widoku Hana wiszącego nad nimi, od ciężaru i miękkości jego ust na swoich, od rąk powoli poznających ich ciało; w jakiś sposób już się uzależnili, bo niczym narkoman brali, brali i brali, wiecznie nienasyceni.
Pchani kolejnym impulsem, złapali dolną wargę Yoonjae między zęby, nie na tyle mocno, by przegryźć skórę, ale na tyle mocno, by wywołać przyjemne ukłucie. Oczy otworzyli powoli, wzrokiem od razu odnajdując spojrzenie Hana.
— Daj mi powód, żeby znowu prosić, Yoonie.
Opadli znów na podest z ciężko bijącym sercem. Ich dłonie znów wsunęły się pod koszulą Hana, powoli odkrywając kolejne centymetry skóry, nakreślając linię obojczyków i żeber, muskając sutki — czy były wrażliwe na dotyk? — w głowie katalogując każdą reakcję, każde najmniejsze nawet drżenie mięśni. Gdy dotarli do bioder, zatrzymali się na chwilę, nieznośnie przeciągając moment.
UsuńIch ciała nadal dzieliło zbyt wiele przestrzeni; Hae nie mogli na to pozwolić.
— Pokaż mi, czego mogę spodziewać się dzisiejszego wieczoru. — Haejin zacisnęli dłonie na biodrach Yoonjae i przyciągnęli go ku sobie, zamykając te ostatnie dzielące ich centymetry. Jedną z dłoni przesunęli w zgłębienie między plecami a miednicą, a palce wsunęli pod talię spodni; i chociaż pragnęli posunąć się dalej, Yoonjae obiecał im, że im udowodni, prawda? Nie zamierzali mu tego ułatwiać, jeszcze nie teraz. — Pokaż mi, że warto.
haejin
Han pochylał się nad Hae, opierając jedną dłoń obok ich ramienia, i przez kilka sekund po prostu patrzył. Był tak blisko, że mógł dostrzec najmniejsze zmiany w ich spojrzeniu, poczuć ciepło oddechu i niemal policzyć kolejne uderzenia serca, które przebijały się przez przytłumione dźwięki miasta. Nie pamiętał, kiedy ostatnio czyjaś obecność potrafiła tak skutecznie wytrącić go z równowagi, a przecież Han zawsze był dobry w utrzymywaniu pozorów. Wiedział, jak się uśmiechać, by wzbudzić konkretne reakcje. Kiedy zachować powagę, by zapewnić o braku wzruszenia. Jak rzucić odpowiednie słowo, żeby odwrócić czyjeś skupienie od tego, co naprawdę działo się w jego głowie. Przez lata opanował tę sztukę niemal do perfekcji, jednak teraz, przy Hae, wszystkie te sztuczki zaczynały działać coraz gorzej. Zaskoczyło go to, jak szybko porzucał kolejne warstwy ostrożności. Wystarczało tak niewiele… ich spojrzenie, kilka słów, ten jeden dotyk przeciągnięty o sekundę za długo, żeby zaczynał tracić panowanie nad tym, co mówił i robił. Najgorsze, a może właśnie najlepsze, było to, że orientował się w tym dopiero wtedy, gdy było już za późno. Zamiast się wycofywać, pozwalał sobie na coraz więcej, bezwiednie zanurzając się w przyjemności, którą dawała mu ta utrata kontroli, jakby przez cały ten czas czekał tylko na kogoś, przy kim wreszcie nie musiał się jej kurczowo trzymać. Problem polegał jednak na tym, że choć wizja podarowania sobie chwili całkowitego, ogłupiającego zapomnienia, zdawała się kusić sprawniej niż cokolwiek innego, Han… wciąż się tego obawiał. Ten cichy lęk, delikatna niepewność wciąż tliła się w jego wnętrzu, nakazując nieustającą walkę. Kolejne komentarze pełne drobnych złośliwości i odważnych zaczepek; przemyślany dotyk, który miał rozbudzać, ale nie nasycać. Słowa, które mąciły w głowie mocniej niż alkohol. Dlatego wciąż nie potrafił przestać.
Usuń— To naprawdę słodkie, ale… nie pytam ze strachu o to, że zabraknie ci dla mnie czasu — rzucił z uśmiechem, który rozkwitł na jego ustach tuż po kolejnym pocałunku. — Wiem, że tak nie będzie — kontynuował pewnie, nie czekając na odpowiedź. Zamiast tego nachylił się jeszcze odrobinę i złożył pocałunek na ich skroni, potem przesunął usta wzdłuż policzka, niespiesznie, jakby celowo chciał przedłużyć każdą wspólną sekundę. — Pytam dlatego, że nie wiem, jak i gdzie cię dotykać, by nikt tego nie zauważył.
Fakt, że powinien mieć na uwadze ich obowiązki, oczywiście nie był bez znaczenia, ale dla Hana znacznie ważniejsze pozostawało to, by nie uprzykrzyć Hae życia jednym nierozważnym gestem. Doskonale rozumiał, jak funkcjonuje świat, który patrzył o wiele uważniej, niż powinien, wyłapując najmniejsze skazy, nadinterpretując przypadkowe gesty i z upodobaniem szukając dowodów na potknięcie. Jeśli miał zostawić po sobie jakiś ślad, musiał być ostrożniejszy.
— Powinienem chyba uważać — zauważył cicho, z pozorną powagą. Na jego twarzy pojawił się jednak uśmiech, który natychmiast odbierał tym słowom jakąkolwiek wiarygodność. — Ale nie obiecuję, że będę grzeczny.
Przesunął dłoń odrobinę, zatrzymując ją na ich biodrze i przez chwilę pozwolił sobie po prostu poczuć tę bliskość. Właśnie tego chciał od początku. Nie zależało mu na wizji konkretnego finału, nie pragnął udowodnienia czegokolwiek, lecz właśnie tej słodkiej chwili, w której cały świat ograniczał się do niewielkiej przestrzeni między nimi. Do spojrzenia, które mówiło więcej niż jakiekolwiek zdanie, do napięcia, którego uparcie nie chcieli jeszcze rozładować. Han przymknął oczy, pozwalając sobie na krótką chwilę bezmyślnego zachwytu nad delikatnym dotykiem dłoni Hae, które błądziły teraz po jego ciele, podczas gdy on z uporem próbował utrzymać pod kontrolą każdą reakcję.
Coraz mniej wierzył jednak, że rzeczywiście mu się to udaje. Zorientował się dopiero po chwili, że oddech wyraźnie mu przyspieszył, a ciepło rozlewało się pod skórą wraz z kolejnymi, niemal niepozornymi ruchami ich dłoni. Co gorsza, własne ciało zdradziło go jeszcze wyraźniej, odruchowo podążając za ich dotykiem i napierając lekko ku dłoniom Hae, jakby samo upominało się o to, czego Yoonjae tak uparcie sobie odmawiał.
UsuńTo jednak ich ostatni pocałunek dopełnił reszty. Han odpowiedział na niego niemal bez namysłu, pozwalając sobie na coś, czego jeszcze niedawno pilnowałby z irytującą skrupulatnością, a kiedy Hae lekko przygryźli jego wargę, przez ciało przebiegł mu gwałtowny dreszcz. Odetchnął głębiej, palce zacisnęły mu się odruchowo, a gdzieś pod żebrami pojawiło się to nieznośne, przyjemne napięcie, które odbierało mu zdolność składania myśli w pełne zdania. A potem… cała misternie utrzymywana przez Hana pewność siebie zachwiała się u podstaw, jakby jedno krótkie słowo trafiło dokładnie w miejsce, którego sam nie zdążył jeszcze przed nimi zasłonić. Yoonie . W obliczu tego, sama gorąca prośba, wydawała się tak mało istotna… Przez ułamek sekundy na jego twarzy pojawiło się szczere zaskoczenie, zaraz potem coś znacznie bardziej zdradliwego: miękki, błysk zachwytu w ciemnych, roziskrzonych oczach. Coś, czego nie zdołał ukryć, choć już po chwili tak rozpaczliwie próbował Yoonie . Potrzebował kilku płytkich oddechów, żeby znowu przypomnieć sobie, że to on miał tutaj rozdawać karty, a nie rozpadać się żałośnie pod wpływem jednego zdrobnienia. Yoonie. Cholera jasna.
Tyle że chciał usłyszeć je ponownie. I jeszcze raz. A potem jeszcze jeden i jeden, aż przestałby liczyć.
Zaczął zastanawiać się, jak brzmiałoby, wypowiedziane zupełnie inaczej. Cicho, tuż przy uchu; z rozbawieniem, kiedy Hae chcieliby go sprowokować, albo miękko, okalane jękiem, gdy znaleźliby się tak blisko, że między jednym oddechem a drugim nie zostałoby już miejsca na żadne rozsądne słowa. Sama myśl wystarczyła, żeby ciepło znów rozlało mu się pod skórą, a serce uderzyło mocniej, jakby ciało poddało się tej fantazji znacznie szybciej niż umysł.
— Yoonie — powtórzył cicho, niemal z niedowierzaniem, jakby dopiero teraz pozwolił sobie naprawdę usłyszeć to zdrobnienie. — Podoba mi się. — W jego głosie pojawiło się coś znacznie bardziej niebezpiecznego. Słodkiego jedynie na pierwszy rzut oka, bo pod tym pozornym spokojem czaiło się napięcie tak ogromne, że tylko cud sprawił, iż nie wydostało się ono jeszcze na powierzchnię. — Cholernie mi się podoba.
Yoonjae nie czekał na nic więcej. Nie musiał. I chyba też nie chciał. Ostrożnie ujął dłonie Hae we własne, odsuwając je od swojego ciała i układając na gładkiej powierzchni chłodnego podestu.
— Poczekaj i patrz teraz na mnie — nakazał i ponownie ruszył ustami po wyznaczonej wcześniej ścieżce. Składał drobne pocałunki tam, gdzie jeszcze chwilę wcześniej sunęły jego palce, starając się pamiętać o tym, by były to jedynie delikatne muśnięcia. Jeszcze chwilę, przysiągł samemu sobie, wytrzymaj jeszcze chwilę. Nie było to najprostsze z zadań, które dla siebie wyznaczył, bo bliskość Haejina odbierała mu rozsądek. Docierał pocałunkami znacznie niżej i niżej, pozwalając sobie na ostrożne badanie ciała wargami i językiem, aż zatrzymał się tuż nad linią spodni. Dopiero tam pokusił się o coś, na co miał ochotę, od kiedy tylko przekroczyli granicę pierwszego dotyku. Przytrzymał usta na skórze tuż nad biodrem Hae odrobinę dłużej, niż było to konieczne, zostawiając po sobie ciepły, wyraźny ślad. Dokładnie tam, gdzie było to bezpieczne. Gdzie miało tkwić przez kilka kolejnych dni, niezauważone przez nikogo poza ich dwójką.
Han nie poprzestał jednak na tym śmiałym geście. Nadal miał w sobie tę przekorną potrzebę, żeby wyprowadzić Haejina z równowagi, dlatego dokładając do pierwszego, mocniejszego pocałunku jeszcze kolejny, tuż obok, przesunął palcami po zapięciu ich spodni. Gdy miał pewność, że zdołał się z nim uporać, cofnął się powoli i zsunął z podestu, ciągnąc przy okazji za przeszkadzający materiał. Wolno. Stanowczo za wolno. Przez chwilę klęczał przed nimi, poprawiając niedbale własną koszulę i nie odrywając od nich czujnego spojrzenia nawet na ułamek sekundy. Dopiero po chwili irytującego oczekiwania, pochylił się ponownie i zostawił krótki pocałunek na odsłoniętej skórze ich uda, patrząc na nich z wyraźną satysfakcją.
UsuńNie kłamał wcześniej, gdy zapewniał Hae o tym, że dbał o osoby, z którymi zdarzało być mu się bliżej. Ich bezpieczeństwo i komfort, stawały się na niego priorytetem. Starał się. Robił wszystko, by chwile spędzone razem pozostały dla nich tak intensywne, jak to tylko możliwe, a słodka myśl o tym, że dzięki był w stanie rozgościć w ich głowach choć odrobinę dłużej, pozwalała na zgubną podbudowę i tak zbyt dużej pewności siebie. Chciał usłyszeć, że jest im dobrze. Chciał dostać dowód tak głośny i wyraźny, że nie pozostawiłoby to żadnych wątpliwości. Chciał widzieć to w każdej ich reakcji i słyszeć we wszystkim, co opuściłoby ich usta.
— Haejin-ah — imię spłynęło mu z ust w nieco niebezpieczny sposób, rozciągając się o sekundę za długo i drżąc nieznacznie, jakby coś w jego brzmieniu groziło przywołaniem fali ostatecznej katastrofy. — Nazwij to. Musisz powiedzieć mi, czego chcesz.
yoonie-wredusek
To, że kompletnie źle zinterpretowali słowa Hana, powinno być pierwszym znakiem dla Hae, że kompletnie stracili rozum. Normalnie nie robili takich błędów w trakcie konwersacji, ale w głowie szumiało im przyjemnie, a skóra paliła ich mocniej i mocniej z każdą kolejną sekundą. W ich umyśle nie było nawet miejsca na zawstydzenie tym, jak desperacko musieli brzmieć, praktycznie błagając o kolejne spotkanie — bo właśnie tego pragnęli, prawda? Wypity wcześniej alkohol i narkotyki sprawiły, że maski, które zwykli zakładać w towarzystwie innych, przestawały istnieć. W ich słowach brakowało typowej dla nich ostrożności, i nawet rzucane przez nich zaczepki napędzane były impulsem, tą potrzebą utrzymania uwagi Yoonjae na sobie, tylko sobie. Nie chcieli, by Han oddalił się nawet na centymetr, wręcz przeciwnie — pragnęli go bliżej, jeszcze bliżej, tak blisko, by nie wiedzieli, gdzie sami się kończą, a on zaczyna.
UsuńCiężko było czuć wstyd, kiedy na twarzy Hana dostrzegali bliźniacze pragnienie, kiedy nie byli w tym szaleństwie sami.
— Ach — westchnęli w odpowiedzi. To było dobre pytanie, rozsądne. Haejin zdawali sobie sprawę lepiej niż większość z tego, jak bardzo koreańska publika była przeczulona na punkcie jakichkolwiek oznak, że ich idole byli w związkach i, nie daj Boże, uprawiali seks. Jakiekolwiek ślady, jakie Han planował na nich zostawić, powinny być w miejscach, które z łatwością dało się ukryć pod ubraniami, by kompletnie wykluczyć możliwość, że fani je dostrzegą. Makijaż teoretycznie był rozwiązaniem, ale zbyt wiele razy Hae widzieli, jak produkty zawodziły, a siniaki prześwitywały spod podkładu na zdjęciach lub filmikach.
Rozsądnym posunięciem byłoby nalegać, by Han ograniczył się do ich ud czy bioder, bo outfity, które mieli zaplanowane na zbliżające się sesje zdjęciowe i teledysk, odsłaniały sporo tułowia, ramion i szyi; ale ich rozsądek wisiał na włosku, i kolejne słowa Yoonjae w połączeniu z jego uśmiechem skutecznie ich tego rozsądku pozbawiły.
Mogli to sobie wyobrazić z łatwością: stojących przed obiektywem w tym koronkowym topie, który kupili specjalnie po to, by wykorzystać w jednym z konceptów na photobook swojego debiutanckiego albumu, z włosami ułożonymi niedbale, jakby ktoś przed momentem przeczesywał je palcami, z głową odchyloną na tyle, by perfekcyjnie wyeksponować zdobiącą ich gardło malinkę.
Wywołałoby to kolejny skandal, na pewno by wywołało, ale ile sprawiłoby im to satysfakcji — przynajmniej na moment, przynajmniej przez chwilę czuliby tę euforię, że zrobili to, znów zagrali według własnych reguł, przestali ślepo podążać za każdą głupią zasadą narzucaną przez branżę kpopu. Żałowaliby dopiero później, gdy przyszłoby im zmierzyć się z kolejną falą krytyki, kolejnymi wściekłymi internautami i dziennikarzami, wykorzystującymi każdy moment, by pluć jadem na wszystko, co wychodziło poza normę.
Ale teraz—
teraz chcieli po prostu dać się ponieść i nie myśleć o konsekwencjach.
Co takiego Yoonjae powiedział wcześniej? Że nie pozwoli im kraść jego słów?
Uśmiechnęli się figlarnie.
— To naprawdę słodkie — powiedzieli powoli, by mieć pewność, że Yoonjae zauważy, że nie zamierzali przestać go prowokować, jeszcze nie. — Ale co jeśli nie chcę, żebyś był grzeczny? Jeśli postarasz się wystarczająco, może nawet zapomnę zakryć je na najbliższej sesji.
Obserwowanie reakcji Yoonjae na ich dotyk było równie uzależniające, co bycie dotykanym — i czuli się, jakby siedzieli w teatrze i oglądali spektakl stworzony tylko i wyłącznie dla nich. Każdy ruch, każdy gest — chcieli to wszystko utrwalić w pamięci, podziwiać przez kolejne lata niczym obrazy w muzeum. Han Yoonjae przymykający oczy pod wpływem chwili, Han Yoonjae bezwiednie podążający za ich dłońmi, Han Yoonjae pozwalający się poprowadzić, z taką lekkością odpowiadający na każdy ich dotyk, każdy pocałunek. Chcieli wywołać u niego jeszcze więcej dreszczy, równie gwałtownych jak ten, który przeszedł go, gdy Hae przygryźli jego wargę; chcieli znów go zaskoczyć którymś ze swoich ruchów; chcieli znaleźć kolejny sposób, by wywołać w jego oczach ten sam zachwyt, z jakim patrzył na nich teraz.
UsuńNie spodziewali się, że zwykłe zdrobnienie wywoła aż tak gwałtowną reakcję — bo w jednej chwili coś w postawie Hana zmieniło się. Na chwilę, Haejinowi oddech ugrzązł w gardle w oczekiwaniu na to, co im ta zmiana przyniesie—
a potem Han odezwał się, głosem z pozoru słodkim, a jednocześnie ociekającym niebezpieczeństwem.
Cholera, to nie powinno być aż tak podniecające.
Yoonjae ułożył ich dłonie na podeście, i Hae odczuli tę utratę kontaktu niemal boleśnie. Chcieli się zbuntować, jawnie pokazać, że nie zamierzali słuchać Hana, że jeszcze sobie na to nie zapracował, ale kiedy jego usta zaczęły podążać tą samą ścieżką, którą chwilę wcześniej nakreśliły jego dłonie, zamiast zaprzeczenia, powietrze opuściło tylko ich wargi ze świstem.
Hae nie mogli nazwać tego dotyku pocałunkami — bardziej przypominało to pieszczotę, zaczepną i mającą na celu doprowadzić ich do szaleństwa. Jakby już kompletnie nie oszaleli — ale nawet kiedy pragnęli, potrzebowali więcej, byli gotowi przyjąć każdy, nawet najdelikatniejszy dotyk tak długo, jak długo się nie kończył.
Dopiero gdy dotarł do ich biodra, Yoonjae zatrzymał się na dłużej, i w końcu — w końcu — pozostawił po sobie pierwszy, powoli różowiący się ślad, odznaczający się na tle ich skóry. Już teraz Hae musieli walczyć z pragnieniem, by dotknąć go, przesunąć palcami po powoli tworzącej się malince, poczuć, jak pulsuje pod ich dotykiem — i chociaż ich dłonie drgnęły, w ostatniej chwili Hae powstrzymali się przed ruchem. Sami nie wiedzieli, czego pragnęli bardziej — pozwolić Yoonjae całkowicie przejąć kontrolę i poddać się jego żądaniom, czy sprzeciwić się i złamać dany im rozkaz? Gdyby to zrobili, w jaki sposób by ich ukarano? Czy obudziliby w Hanie jeszcze więcej tej ostrości i władczości, czy jego spojrzenie pociemniałoby jeszcze bardziej? A może kompletnie by się od nich odsunął i droczył, aż nie zaczęliby znowu błagać, aż nie zgodziliby się zrobić wszystko, Yoonie, wszystko, tylko nie przestawaj?
Pragnęli przetestować tę teorię; pragnęli poddać się i ulec, bo kiedy ostatnim razem pozwolili, by to ktoś inny ciągnął za sznurki? Uległość miała swój urok, a Haejin tak rzadko mieli możliwość jej posmakować...
Na moment, mogli być grzeczni. Na moment, mogli pozwolić Hanowi myśleć, że to on kontrolował sytuację.
Koło pierwszego pocałunku złożony został następny, a ręce Hana sięgnęły do zapięcia ich spodni. Kolejny spektakl tylko dla nich — z Yoonjae zsuwającym się z podestu, powoli ściągającym ich spodnie, jego ciemne spojrzenie nawet na chwilę nie opuszczające ich twarzy. Pocałunek na skórze uda wywołał u Hae jeszcze jedną falę dreszczy — wciąż daleko od miejsca, gdzie najbardziej go potrzebowali, ale nawet ta tortura była słodka, gdy to Han im ją dawał.
Ten obraz też chcieli zapamiętać — Hana Yoonjae klęczącego przed nimi, z rozpiętą koszulą i błyskiem w oku obiecującym rozkoszne niebezpieczeństwo, z ich imieniem spływającym z jego ust tym drżącym tonem.
Haejin-ah. Mogliby tego słuchać w nieskończoność, znaleźć coraz nowsze sposoby, byleby Han nie mógł oprzeć się pokusie wypowiadania ich imienia w kółko, i w kółko, i w nieskończoność.
— Yoonie — zaśpiewali z niewinnym uśmiechem, tak, jakby doskonale nie zdawali sobie sprawy, co takiego robią. Mogli być dla Yoonjae grzeczni, i potulnie trzymać dłonie przyklejone do podestu; ale to nie znaczyło, że zamierzali zupełnie mu się poddać, że nie mogli go dalej prowokować, licząc na to, że jeśli postarają się wystarczająco mocno, w końcu dostaną to, czego pragnęli najbardziej. — Wyglądasz tak pięknie, kiedy mi rozkazujesz.
UsuńPrzeciągnęli się powoli, jeszcze bardziej eksponując i tak w większości nagie ciało.
— Ale chcę tak wielu rzeczy — dodali, przygryzając wargę. Jeśli Han tak bardzo chciał, by na głos wypowiedzieli swoje pragnienia, zamierzali dać mu dokładnie to i jeszcze więcej. Pierwsze; i najprostsze do spełnienia: — Chcę, żebyś nie przestawał mnie dotykać. — Drugie, którego już zasmakowali: — Chcę, żebyś nie przestawał na mnie patrzeć. — Trzecie; znów proste: — Chcę, żebyś znowu wypowiedział moje imię. — Czwarte; życzenie: — Chcę usłyszeć, jakby brzmiało, gdybyś jęczał je w rozkoszy. — Piąte; prowokacja: — Chcę zobaczyć, jak zupełnie tracisz kontrolę. — Szóste; wyzwanie: — Chcę znowu poczuć twoje piękne usta na sobie i wokół siebie, bo wiem, że wyglądałyby wtedy jeszcze piękniej. — Siódme; wystawienie na próbę: — Chcę, żebyś udowodnił mi, że możesz o mnie zadbać lepiej, niż ktokolwiek inny, że już nikt nigdy mnie tak nie zaspokoi. — I ostatnie, najsłodsze z nich wszystkich: — Chcę przekonać się, jak pięknie byś brzmiał ze mną na kolanach, ujeżdżającego cię, aż nie ujrzałbyś gwiazd.
Przechylili głowę na bok i zamrugali powoli, uwodzicielsko.
— Myślisz, że możesz mi to wszystko oferować?
Wiedzieli, że tu, na dachu, z odgłosami miasta rozbrzmiewającymi w tle, nie mogli pozwolić sobie na to, by w pełni zaspokoić szalejące w ich wnętrzu pragnienie; ale chcieli, tak bardzo chcieli, i gotowi byli przyjąć wszystko, co tylko Yoonjae był skłonny im podarować.
haejin-niewiniątko
Tylko on sam wiedział, jak wiele wysiłku kosztowało go to, by oprzeć się pokusie i nie pokazać Hae jak bardzo bawił go fakt ponownego wykorzystania jego własnych słów. W innych, nieco bardziej niewinnych, okolicznościach pozwoliłby sobie na to, by zalać przestrzeń szczerym śmiechem, może równie bezgrzesznym komentarzem. Może uznaniem równości ich pozycji w tej nieoczekiwanej grze… Ale teraz?
Usuń— Bawisz się dobrze, hm? — zapytał przewrotnie, odruchowo zaciskając palce na udzie Hae jeszcze mocniej niż dotychczas. — Gdzie twoje maniery?
Płomień. Yoonjae przypomniał sobie… płomień. Han Nayeon miała u swoich stóp nie tylko połowę koreańskiego przemysłu rozrywkowego, ale też ten szczególny rodzaj niemal bezgranicznej miłości, którym obdarzyli ją ci, przez lata pozwalający jej przeżywać za siebie wszystkie najpiękniejsze lub najbardziej nieszczęśliwe romanse. Kochali ją za łzy wylewane pod koniec odcinka, za spojrzenia rzucane przez ramię mężczyznom, których nigdy nie mogła mieć, za delikatne uśmiechy, pod którymi kryły się wszystkie wstydliwe emocje. Dla rzeszy fanów była uosobieniem ideału, czegoś szlachetnego - tak cennego w swojej kruchej formie. Kogoś, kto dzięki starannie pielęgnowanemu wizerunkowi zdawał się nie popełniać niewybaczalnych błędów, a jeśli cierpiał lub potykał się przypadkiem, to zawsze w sposób piękny i wart uwagi…
Miała jednak jeden brzydki sekret. Yoonjae miał sześć lat, gdy po raz pierwszy ujrzał delikatne zarysowania na tej nieskazitelnej powierzchni. Nie pamiętał już, z jakiego dokładnie powodu ruszył wtedy do sypialni rodziców, przeglądając skrupulatnie zawartość ich szafek, ale nie miało to tak naprawdę większego znaczenia. Być może chodziło o poszukiwanie zaginionej zabawki, a może o zaspokojenie ciekawości, przez którą prawie każde dziecko wprowadzało chaos wszędzie tam, gdzie się pojawiało. Wszystkie potencjalne powody dawno już zlały się w jego umyśle w jedno, ustępując miejsca temu, co wydawało mu się wówczas tak fascynujące…
Stara, zarysowana zapalniczka.
Nigdy nie widział, by matka paliła. Lata później zrozumiał, że musiała robić to ukradkiem, gdy zyskiwała pewność, że nie przyłapie jej czujne oko żadnego z fanów lub obiektyw aparatu, który lubił wykradać to, co powinno pozostać prywatne. Nie zatrzymało go to jednak na dłużej niż na ułamek sekundy. Uwagę Hana znacznie sprawniej zaskarbił bowiem sam mechanizm pochwyconego przedmiotu - mały przycisk, który ustąpił jego niewielkiej, dziecięcej sile i ciekawości, która w tym konkretnym przypadku nie mogła sprowadzić na niego nic pożądanego. Przyglądał się płomykowi; wybudzał go i wygaszał wielokrotnie w kółko, aż w końcu, popędzany tym rodzajem ekscytacji, który mogło pojąć jedynie dziecko, przesunął po nim palcami: zbyt blisko i wolno. Pamiętał doskonale ból, który rozlał mu się po dłoni i te dwa kolejne tygodnie, nim sparzona skóra na opuszkach wygoiła się wystarczająco dobrze. Pamiętał karcące słowa ojca, wyraz twarzy matki i to przekonanie, że zrobił coś, czego powinien się wstydzić. I wtedy rzeczywiście w to wierzył; trudno byłoby przecież pokładać wiarę w tym, że dziecięcy umysł poradzi sobie z ogromem wrażeń i motywacji, dopisując do tego nieprzemyślanego działania jakikolwiek głębszy sens.
Tym razem… było jednak inaczej, a Yoonjae nie potrafił wyzbyć się wrażenia, że ponownie przekraczał właśnie próg niedostępnej przestrzeni, bezczelnie roszcząc sobie prawo do myszkowania, dotykania i podejmowania ryzyka, choćby miało ściągnąć to na niego kolejne niepomyślności. Nie chciał słuchać głosu rozsądku, który próbował rozpaczliwie przebić się przez głośniejsze westchnienia i przyspieszone bicie serca. Nie chciał poddać się niepewności - obawom, że gdy przyjdzie im spojrzeć na siebie za kilka godzin, bez masek i wymówki w postaci alkoholu, wszystko, co tak podstępnie mamiło ich ku sobie, przestanie stanowić pokusę, a stanie się jedynie kolejnym dowodem na to, jak wiele potrafił spieprzyć.
Nie chciał o tym myśleć. Nie teraz, nie w tym momencie. Nie, gdy słowa Hae wkradały się nieproszone w najdalsze zakamarki przyćmionego umysłu, siejąc w nim spustoszenie większe niż to, do którego kiedykolwiek chciałby się przyznać. Gdy osiadały tak głęboko, że ignorowanie ich było już zupełnie niemożliwe; gdy rozlewały się po nim jak najsłodsza trucizna. Gdy w milczeniu wpatrywał się w ich prowokacyjne, odziane w płaszcz niewinności, spojrzenie wiedząc doskonale, jak niewiele brakowało mu, by przekroczyć granicę, spoza której nie chciałby (nie umiał) już wrócić. Yoonjae przegrał tę wojnę, a świadomość ta uderzyła w niego dokładnie w tym samym momencie, w którym rozpaliło go pragnienie, by spełnić każdą ze śmiałych próśb Haejina. Teraz. Natychmiast. Jak mógłby odmówić którejkolwiek z nich, jeśli wszystkie razem i każda z osobna prowadziły go nieuchronnie do krawędzi, z której rzuciłby się dobrowolnie i bez zastanowienia, jeśli tylko istniałby cień szansy, że tam na dole, czekało na niego to, czego tak bardzo teraz pragnął.
UsuńRyu Haejin… byli jak pieprzony płomień w starej zapalniczce jego matki. Pozornie delikatny, choć niebezpieczny, a przez to tak bardzo kuszący. Błyszczeli mu tuż przed twarzą, rzucając śmiałe wyzwanie. Stanowiąc pułapkę, z której nie potrafiłby się wymknąć. Był tego świadom, niemal boleśnie, ale już jako dziecko przekonał się, że ostrzeżenie przed poparzeniem nie zawsze okazywało się wystarczające, gdy coś tak mocno kradło jego uwagę. Yoonjae patrzył na nich i… chciał, by płonęli mu między palcami tak długo, jak to tylko możliwe. By wypalili mu w pamięci kolejny dowód na to, że ryzyko nie niosło za sobą jedynie bólu, ale również to słodkie przekonanie, że dopiero wtedy - godząc się na doświadczenie tego każdym ze zmysłów - mógł poczuć, że w końcu, po tylu latach, naprawdę kontrolował swoje życie. Nawet jeśli tylko je.
Nie potrafił odwrócić wzroku ani zmusić ust do wypowiedzenia choćby jednego słowa. Potrzebował tych kilkunastu sekund, by oswoić się z ciasnym supłem, zaciskającym mu się gdzieś w okolicach żołądka. Z ciepłem, rozlewającym się po szyi i klatce piersiowej. Ze wszystkim, co zaczynało odbierać mu rozum.
— Ryu Haejin — odezwał się w końcu, cicho i poważnie, po przedłużającej się chwili, gdy miał absolutną pewność, że głos nie zdradzi burzy, szalejącej teraz w jego ciele. Trzy. — Czy nikt nie ostrzegał cię, że spełnione życzenia bywają kłopotliwe?
Wiedziony ciekawością i zgubnym pożądaniem, chciał zbliżyć się na tyle, na ile by mu pozwolono. Zabrać dla siebie tyle, ile tylko miałby szansę i dać wszystko, o co zostałby wybłagany. Nie chciał się ograniczać. Cudem powstrzymał się więc przed tym, by nie poderwać się teraz z ziemi, nie zacisnąć palców na materiale ich marynarki, ciągnąc za nią w górę, by w kilku krokach skierować ich dwoje do wyjścia. Mógłby to zrobić; to byłoby takie proste. Mógłby zamówić im tę cholerną taksówkę, by niespełna kwadrans później pakować się wspólnie do jego mieszkania, gdzie nie istniałoby ryzyko nieświadomego odgrywania spektaklu dla nieproszonych gości. Mógłby. Powinien. Dzisiejszego wieczoru wiele spraw poszło jednak zupełnie odwrotnie, niż powinno.
— Lubisz, jak ktoś mówi ci, co masz robić, tak? — Przesunął czubkami palców po odkrytej skórze ich uda, spoglądając w parę ciemnych oczu, w których przepadł chyba na długo, nim zdał sobie z tego sprawę. Dwa. Niespiesznie uniósł się nad ciałem Hae, odmawiając sobie kontaktu wzrokowego dopiero wówczas, gdy był na tyle blisko, by pochylić się nad ich uchem. By zrobić jedną z rzeczy, o które także go poproszono. Zaczął powoli…
— Haejin-ah — wyjęczał głośno i prowokacyjnie, pozwalając, by bezwstydnie rozciągnięte samogłoski wybrzmiały między nimi wystarczająco wyraźnie, a jego ciepły oddech rozbił się na skroni Haejina. Cztery. Było w tym co nieco z wulgarności. — Czy właśnie to ci się podoba? Czy takiego chcesz mnie słyszeć?
Złożył delikatny pocałunek tuż za uchem Hae, niżej jeszcze jeden, bardziej śmiały, by ostatecznie powoli prześlizgnąć rozchylonymi wargami i czubkiem języka aż do linii obojczyka. Sześć. I tylko przez krótką chwilę zawahał się, nim nie pozwolił sobie utonąć w wizji, którą Hae roztoczyli wokół niego zaledwie przed momentem. Jedno zdjęcie, jeden ślad zatrzymany na stałe w tej konkretnej klatce, wystawiony na spojrzenia przypadkowych ludzi. Jego. Nie powinien poddać się tej prowokacji, niosła ze sobą zbyt wielkie ryzyko, ale Han nie potrafił wyrzucić z umysłu obrazu, który pojawił się w nim mimowolnie i tak odważnie. Nim zdołał zorientować się, co właściwie robił, przycisnął mocniej usta do wrażliwej skóry, upewniając się, że w miejscu, którym chciał się właśnie zająć, pozostawi wyraźny cień ich dzisiejszego spotkania. A potem, nie tracąc czasu, pochwycił ich usta w kolejnym pocałunku - dużo bardziej gwałtownym niż planował. Yoonjae nie przerywał, kiedy jego dłoń powoli sunęła niżej, zatrzymując się dopiero przy krawędzi delikatnego materiału bielizny, która wciąż uparcie tkwiła na swoim miejscu. Przez krótką chwilę zawahał się niemal demonstracyjnie, jakby poddawał pod wątpliwość, czy wspólnie z Hae rzeczywiście zamierzali podtrzymać tę całą bezczelną rozgrywkę, ale potem wsunął palce pod przeszkadzający materiał. Jeden. W jego ruchach nie było przesadnej delikatności, gdy nieświadomie poddawał się pragnieniom tak głębokim, o jakie od dawna by się nie podejrzewał. Gdy naciskał odważniej, obierając sobie za cel, by wydobyć z ust Hae choć najcichszy, drżący dźwięk, który utonąłby w ich kolejnych pocałunkach.
UsuńChciał to przeciągnąć. Chciał ich słyszeć. Chciał nimi pokierować. Chciał smakować tę chwilę całym sobą, wykraść z niej tyle przyjemności, ile byłby w stanie pomieścić w rękach, ale gdy odsunął się na moment, by zaczerpnąć tchu i był dosłownie o krok od wyrzucenia z siebie kolejnej zaczepki, coś się zmieniło. Być może chodziło o napięcie, które rosło nieprzerwanie, od kiedy tylko zbliżyli się do siebie po raz pierwszy. A może o błyszczące oczy, od których nie chciał odwracać wzroku. Niezależnie od powodu, Han jęknął żałośnie, czując, że dosięgnął właśnie chwili absolutnego szaleństwa.
I całkowitej klęski. Pięć.
— Niech cię szlag, Haejin-ah — westchnął, pozwalając sobie na jeszcze jedno ulotne muśnięcie ich ust, po czym gładko i sprawnie zsunął się ponownie na kolana. Delikatny uśmiech, czający się w kąciku jego ust, mógłby zdradzać, że tym razem przegrana nie niosła ze sobą jednak smaku goryczy. Była za to… zaskakująco przyjemna. Han nie tracił już czasu, decydując się zrobić to, czego od niego oczekiwano. Wzorem spodni, zsunął z Hae ostatnią warstwę materiału i znajdując w sobie mizerne pokłady samozaparcia utrzymał połączenie ich spojrzeń, nim pochylił się na tyle, by bez przeszkód wsunąć sobie ich męskość głęboko do ust.
hannie 😇
Gdzie twoje maniery?
UsuńHaejin zostawili je na dole, tam przy stole; a może nawet jeszcze wcześniej, kiedy byli świadkami napędzanej słowami Plotkary awantury. Na chwilę pojawiły się jeszcze w drodze od stolika na dach, gdy zadawali Hanowi pierwsze pytania dotyczące jego projektów, zanim ich gra na dobre się rozkręciła. Ale teraz? Teraz zbyt dobrze bawili się, pchając, prowokując, i nęcąc; i nawet w tym momencie nie potrafili powstrzymać kolejnego komentarza, wypowiedzianego z zaczepnym błyskiem w oku.
— Później mogę ci pokazać, jakie mam nienaganne maniery.
Podobało im się to, jak ręce Yoonjae zacisnęły się na ich udzie - karmiło to ich dawno zagrzebaną potrzebę bycia pożądanym w zakrawający o dziki sposób. Im dalej brnęli w tę sytuację, tym mocniej w ich wnętrzu płonął głód - bycia skonsumowanym w całości, tak do reszty, aż nic by z nich nie zostało prócz wciąż poczerwieniałych krwią kości. Chcieli, by Yoonjae zacisnął dłonie na ich ciele jeszcze mocniej, tak mocno, by zostawił po sobie purpurowe ślady w kształcie palców na udach i biodrach; by barki i plecy zdobiły czerwone szramy po paznokciach; by cały świat wiedział, że to oni wzbudzili w Yoonjae takie uczucia, obudzili bestię, która ponad wszystko musiała posiadać.
Haejin nie byli przedmiotem i nie należeli do nikogo; były wręcz czasy, gdzie sama myśl o oddaniu się komuś tak bardzo wzbudzała w nich strach. Zawsze podchodzili ostrożnie do relacji, musieli, jeśli nie chcieli, by całą Koreę zalały nieprzyzwoite zdjęcia z nimi w roli głównej. W ich sytuacji nawet przygody na jedną noc bywały zbyt ryzykowne - ich ostatnia była tego idealnym przykładem. Ktoś, kto w świetle klubowych świateł wydawał się być jedynie nieznajomym, w czterech ścianach pokoju hotelowego okazywał się być żerującym na ich wygłodniałej duszy, gotowym użyć każdego triku, byle ich przy sobie zatrzymać. Oddanie komuś sterów było kompletną kapitulacją, ryzykowną i przerażającą, i tak bardzo, bardzo kuszącą.
Nie pamiętali, kiedy ostatnim razem to zrobili; kiedy ostatnim razem zaufali komuś na tyle, by poddać się czyjemuś dotykowi i rozkazom. Ale przy Hanie, pragnęli znowu zasmakować takiej uległości, zobaczyć, jakie to uczucie, oddać się komuś bez reszty, stać się ich własnością na jedną, krótką noc.
Może to ten alkohol przez nich przemawiał; a może Haejin byli tak stęsknieni za dotykiem i głosem drugiej osoby, że nie zamierzali więcej ze sobą walczyć.
Han Yoonjae zdołał zrobić coś, czego nie zdołał osiągnąć nikt inny - nie od czasu ich relacji z Taeilem, nie od czasu ich nierozsądnego zauroczenia Hyoseokiem. I tym razem, Hae byli na tyle dojrzali, by stawić tym emocjom czoła i wyjść im naprzeciw; tym razem nie zamierzali pozwolić, by strach zniszczył coś, co jeszcze nie miało nawet szansy zaistnieć.
Ich imię brzmiało tak cudownie w ustach Hana - i zamierzali wyrwać je z tych pełnych, miękkich ust tak wiele razy, by choć trochę uciszyć szalejącą w ich głowie i sercu burzę.
Pragnęli zatrzymać go dla siebie - tak samolubnie. Nie chcieli myśleć o tym, że to wszystko działo się zbyt szybko, że jeszcze parę miesięcy temu nie potrafili sobie wyobrazić, że ktokolwiek poza Hyoseokiem mógłby wywołać w nich tak silne emocje, że znów bezmyślnie pchali się w coś, co mogło skończyć się katastrofą, z ich sercem po raz kolejny rozbitym na kawałki. Przez chwilę, zamknięci byli w tej niewielkiej przestrzeni dzielącej ich ciała, z ciężkim spojrzeniem Yoonjae na sobie. Świat nie istniał - tylko to gorąco, dotyk, i wypływająca z każdej ich komórki żądza.
Lubisz, jak ktoś mówi ci, co masz robić, tak?
UsuńNie wiedzieli, co dokładnie w słowach Hana sprawiło, że gardło zacisnęło im się na moment, i odczuli potrzebę wyjaśnić, powiedzieć: nie, to nie tak. Bo przecież lubili to, prawda? Nawet kiedy chora potrzeba bycia w pełni kontroli wygrywała w większości przypadków, czasem chcieli po prostu przestać myśleć i dać się poprowadzić.
— Lubię, jak ty mówisz mi, co mam robić — poprawili go miękko po chwili, pozwalając sobie na ten moment szczerości. Tym razem, w ich głosie brakowało wcześniejszej zaczepności - bo ich celem nie była kolejna prowokacja. Postanowili zaufać Yoonjae z częścią siebie, odrzeć się z uwodzicielskich uśmiechów i gorących spojrzeń, i tylko tę prawdę, prostą i bezpośrednią, i o wiele bardziej intymną, niż sami byliby gotowi przyznać.
Han był tak zaskakująco idealny - w sposobie, w jaki powoli spełniał ich kolejne życzenia, sprawiając, że ich oddech znów ugrzązł w piersi. Na jego jęk zareagowali własnym; i pokiwali głową, spoglądając na Yoonjae spod rzęs.
— Tak — potwierdzili, zaciskając dłonie w pięści. Ich mięśnie co chwila drżały pod wpływem wszystkich emocji i bodźców, którymi byli zasypywani. — Mogłobym to nagrać i słuchać w nieskończoność: jak pięknie brzmisz, kiedy mnie pragniesz.
W głowie pojawił się kolejny głupi pomysł - ten jeszcze głupszy, niż ich wcześniejsze pozwolenie, by Han zostawił na ich skórze ślady. Bo czy ten jęk nie brzmiałby pięknie wpleciony w piosenkę, przewijający się w tle na tyle cicho, by pozostać nierozpoznanym. Kolejny sekret tylko dla ich dwojga; przypomnienie, jak bardzo oboje tego pragnęli.
Nie mogli się nad tym dłużej zastanowić - bo Yoonjae złożył kolejny pocałunek za ich uchem, i kolejny, i Hae nie potrafiliby się skupić na niczym innym poza tym uzależniającym dotykiem, nawet gdyby chcieli. Usta Hana nawet na moment nie oderwały się od ich skóry - właśnie o to prosili, prawda? - i ich wywołująca dreszcze pieszczota zatrzymała się dopiero przy obojczyku.
Zamiast się odsunąć, Han przycisnął wargi do ich skóry jeszcze bardziej, i—
O Boże.
Omójbożeomójbożeomójbożeomójboże.
Powietrze przeszył głośny jęk, i Hae dopiero po chwili zorientowali się, że to oni jęczeli - kompletnie wytrąceni z równowagi tym jednym, prostym gestem.
Miejsce, które Yoonjae dopiero całował, mrowiło przyjemnie - i za zaledwie parę minut, na obojczyku widniał będzie ślad wręcz niemożliwy do przeoczenia. Każdy, kto ich zobaczy razem tego wieczoru, będzie wiedział, czyje usta go zostawiły, co takiego robili na tym dachu, z pozorem prywatności dodającym odwagi każdemu z ich ruchów.
Na pocałunek Hana odpowiedział tą samą gwałtownością, dając upust emocjom. Chcieli złapać go za szyję i przyciągnąć niemożliwie bliżej, i jedynie świadomość, że wcześniej Han ułożył ich dłonie na podeście i kazał czekać, ich przed tym powstrzymywała. Mogli zadowolić się jego dłońmi błądzącymi po ciele i palcami wsuwającymi się pod bieliznę; mogli udowodnić Yoonjae, jacy potrafili być grzeczni, kiedy tylko mieli na to ochotę.
Ale chcieli, tak bardzo chcieli - i nie wiedzieli, jak długo wytrzymają, zanim potrzeba dotyku weźmie górę i znów poproszą, by Han im na to pozwolił.
Kiedy wcześniej z wyzywającym błyskiem w oku powiedzieli, że chcieli ujrzeć, jak Yoonjae tracił kontrolę, nie wiedzieli, że będzie im dane zobaczyć to tak szybko. Kiedy o tym myśleli, wyobrażali sobie gwałtowność porównywalną do pocałunku, który dzielili chwilę wcześniej - ociekającego pragnieniem, rozpaczliwie wręcz gorącego. Prawda była kompletnie inna - bardziej rozbrajająca w swojej delikatności.
UsuńW sposobie, w jaki Han znów zsunął się na kolana, nie było nic dramatycznego ani teatralnego, brakowało w nim też prowokacji i przeciągania chwili w nieskończoność. Yoonjae ukląkł szybko, z cieniem uśmiechu na ustach, i wcześniejszym, żałosnym jękiem wciąż odbijającym się echem w dzielących ich twarze centymetrach. W jednej chwili, ich gra przestała mieć znaczenie - liczyło się tylko tu i teraz, i Yoonjae, Yoonjae, Yoonjae…
— Ach!
Pierwszy dotyk ust wokół ich męskości sprawił, że biodra drgnęły im mimowolnie - i Hae wciągnęli powietrze ze świstem, przyciskając je mocniej do podestu. Mieli ochotę zamknąć oczy i odchylić głowę, jeszcze lepiej skupić się na tym, co oferował im Han, ale nie potrafili oderwać od niego wzroku.
— Jesteś taki piękny — wyszeptali i westchnęli przeciągle, gdy usta Yoonjae zsunęły się jeszcze niżej. — Jeszcze piękniejszy, niż sobie wyobrażałom.
Nie kłamali - wizja, która rozciągała się przed nimi, wyglądała niczym wyrwana z jakiegoś erotycznego obrazu. Migotliwe światło żarówek subtelnie otulało twarz i sylwetkę Yoonjae, i podkreślało każdą linię. Rzęsy rzucały podłużne cienie na policzki, które równie dobrze mogłyby być rozmazanymi śladami po maskarze, i może w innych okolicznościach byłyby właśnie tym - tuszem wymieszanym ze świeżymi łzami, tworzącymi ścieżkę niżej, niżej, niżej, aż do szyi.
Haejin czuli, jak mięśnie drżą im zdradziecko, jak pierwsze kropelki potu spływają im po skórze; słyszeli drobne jęknięcia i westchnienia opuszczające ich usta z każdym ruchem Yoonjae. Ręce przyciśnięte mieli twardo do podestu, a im bardziej budowało się napięcie w ich podbrzuszu, tym bardziej nie mogli wytrzymać tej bezczynności.
Chcieli go dotknąć.
Chcieli go dotknąć chcieli go dotknąć chcieli go dotknąć.
Wiedzieli, że nie będą w stanie się powstrzymać; że prędzej czy później pękną. Han Yoonjae skutecznie pozbawiał ich rozumu, i chociaż jego usta wokół ich męskości były jedynie przedsmakiem tego, co miało na nich czekać, Hae już teraz czuli się kompletnie zrujnowani.
Nie chcieli, by Han kiedykolwiek przestawał ich rujnować.
— Yoonie — jęknęli, i przycisnęli dłonie mocniej do podestu. — Mam jeszcze jedno życzenie.
Yoonjae ofiarował im już tak wiele - tak pięknie spełniał ich wszystkie życzenia, dawał im dokładnie to, o co prosili. Powinni byli umilknąć i cieszyć się momentem; powinni byli zadowolić się palącą skórę pieszczotą, ale nie potrafili, nie chcieli, potrzebowali więcej, wiecznie więcej. Może byli zbyt zachłanni - ale nie potrafili się tego wstydzić, już nie. Pragnęli wpleść palce we włosy Hana i objąć dłonią jego policzek; pragnęli musnąć opuszkami kącik warg dokładnie tam, gdzie były owinięte wokół ich męskości; pragnęli, by ten wieczór nigdy się nie kończył.
Jęknęli.
— Chcę cię dotknąć. Mogę? Proszę, proszę, proszę.
haejinnie 😘
Nie mógłby przypuszczać, że intensywność tego doświadczenia wedrze się w niemal każdą komórkę jego ciała z tak… zaskakującą precyzją i tempem. Że przetoczy się przez nie jak burza, pozostawiając po sobie bałagan, którego opanowanie wydawało się teraz czymś zupełnie niemożliwym. I jeśli miałby życzyć sobie teraz jednej rzeczy - jedynej, mógłby przysiąc - to tylko tego, by Hae czuli to samo w stopniu, jeśli nie porównywalnym, to chociaż zbliżonym w niewielkiej, nieśmiałej części.
UsuńPostradał zmysły. Zostawił zdrowy rozsądek daleko w tyle, gdy nieświadomie gonił za czymś, co mamiło go sprawniej niż każda z doświadczonych wcześniej pokus. Gdy pozwalał popędzać się pożądaniu, które przejmowało kontrolę nie tylko nad tym, co robił, ale także nad tym co myślał.
Han skupiał się na Hae z bezwstydnym oddaniem, jakby cała jego uwaga mogła pomieścić w swoich granicach już tylko ich i to, co chciał w nich wywołać. Nie potrzebował żadnych słów potwierdzenia. Wystarczał mu urwany oddech, drżenie ciała, ciche dźwięki, które rodziły się raz po raz tylko po to, by zginąć gdzieś między dalekimi odgłosami miasta. I może ta pewność, docierająca do niego coraz wyraźniej, że Hae czuli dokładnie to, co chciał im dać. Im silniejsza była ich reakcja, tym trudniej przychodziło mu myśleć o czymkolwiek poza tym, by trwać przy nich jeszcze chwilę, jeszcze jedną i sprawić, by nie chcieli, by kiedykolwiek przestawał.
Yoonjae bardzo chciał na nich teraz spojrzeć. Chłonąć każdą najmniejszą zmianę, która pojawiłaby się na twarzy Hae, zapamiętać sposób, w jaki ich spojrzenie miękło, jak oddech gubił swój naturalny rytm, jak ciało zdradzało rzeczy, których usta nie musiały już wypowiadać. A jednak uparcie trzymał wzrok z dala od ich twarzy, jakby właśnie to było ostatnim przejawem rozsądku, którego nie pozwalał sobie jeszcze utracić. Wiedział doskonale, że gdyby zobaczył to wszystko, naprawdę wszystko, co z nimi robił, mogłoby nie zostać w nim już nic, co potrafiłby opanować. Ta świadomość była niemal równie kusząca, co przerażająca, bo Han czuł, że wystarczyłoby jedno spojrzenie, żeby przepadł w tym bez reszty. A przecież… teraz liczyli się tylko oni. Ich przyjemność, ich westchnienia ulatujące w przestrzeń, gdy opuszczał usta niżej i niżej.
Jesteś taki piękny .
Kąciki jego ust drgnęły w uśmiechu możliwym na tyle, na ile pozwalała mu jego obecna pozycja. To nie tak, że nie słyszał wcześniej podobnych słów. Tak naprawdę… słuchał ich wyjątkowo często. Zazwyczaj były dla niego jednak tylko standardową, tanią zaczepką, prostym komplementem, który ulatywał z jego świadomości niemal tak szybko, jak zdołał w niej zaistnieć. Niósł ze sobą zaledwie kilka sekund miłego ciepła, rozlewającego się po ciele, a potem pozostawiał niedosyt, którego Han nie potrafił tak łatwo zaspokoić. Próbował. Wyciągał ręce po marne substytuty; po wszystko, w czym upatrywał chwilowego zadowolenia, ale prędzej czy później wszystko to okazywało się niewystarczające. Szukał, drążył aż w końcu odpuszczał, wycieńczony i zirytowany tą bezowocną gonitwą.
Sedno problemu dotarło do niego pewnej nocy, gdy leżał na kanapie i wpatrywał się w olbrzymie okno, za którym rozciągała się nocna, ale wciąż rozbudzona wersja Nowego Jorku. Światła pobliskich budynków migotały mu przed oczami, przytłumione dźwięki życia toczącego się na ulicach, wdzierały mu się do uszu, a Yoonjae mógł jedynie zmierzyć się z tą jedną, boleśnie oczywistą myślą, że dotychczasowe mamiące go zachwyty, nie miały w sobie nic z… bezinteresowności. Nie mógł odmówić im ani trafności (tak, skromność nie była jego mocną stroną) ani szczerości, bo nie zwykł zarzucać innym fałszywych zamiarów, póki nie miał na to wyraźnych dowodów. Wiedział jednak, jak daleko było im do słodkich pochwał, które mógłby słyszeć, gdyby tylko pozwolił sobie na to, by przekuć te ulotne relacje w coś głębszego. W coś, do czego mógłby wracać za każdym razem, gdy zostawiałby za sobą cały świat; za każdym razem, gdyby chciał ograniczyć się tylko do znajomych ramion, zajmujących spojrzeń i spokojnych wieczorów.
Nie byłby w stanie wyjaśnić - sam nie do końca to rozumiał - dlaczego słowa Hae uderzyły w niego ze znacznie większą mocą, niż wszystkie zasłyszane do tej pory pochlebstwa. Dlaczego dotknęły tego kawałka jego umysłu, który dotąd pozostawał zupełnie niedostępny? Nie niosły za sobą przecież żadnej wyraźnej obietnicy ani zapewnienia o czymś, o czym Han nigdy nie odważyłby się nawet pomyśleć. A mimo to zdołały wytrącić go z równowagi do tego stopnia, że przed fizycznym upadkiem ratowało go jedynie to, że… już wcześniej znalazł się na kolanach.
UsuńChcę cię dotknąć. Mogę? Proszę, proszę, proszę.
Och…
To byłoby… nowe. Dobrowolne podzielenie się kontrolą; zgoda na to, by dotykano go wtedy, kiedy nie miałby nad tym żadnej władzy i w sposób, którego nigdy wcześniej nie doświadczył. Tak duże ryzyko, tak duża niepewność, tak duża… potrzeba.
Gdzieś pomiędzy kolejnym ruchem ust, jękiem przecinającym ciszę na dachu, a nieoczekiwanym poruszeniem, Han zacisnął mocniej palce na biodrze Hae, przytrzymując ich przy sobie z tym swoim charakterystycznym, bezczelnym spokojem, jakby nawet teraz nie zamierzał pozwolić im odzyskać przewagi.
Jak mógłby im jednak teraz odmówić? Jak miałby znaleźć w sobie siłę, by odsunąć się, nawet jeśli tylko na moment, pokręcić głową lub wyszeptać twarde nie, jeśli wszystko czego pragnął, wiązało się z tym, by doświadczać więcej, więcej i więcej? Chciał im odpowiedzieć, chciał wykrzyczeć, że żadne prośby nie były już potrzebne, bo Han samodzielnie oddałby wszystko, co tylko byłby w stanie, ale paląca potrzeba, by nie przerywać ich bliskości, okazywała się zbyt przytłaczająca. Nie potrafił znaleźć w sobie siły, by zatrzymać się choćby na sekundę, bo brak tego uzależniającego kontaktu zabolałby go bardziej, niż byłby gotów przyznać. Ale… nie potrzebował przecież słów, prawda? Nie, jeśli postarałby się wystarczająco. Uniósł w końcu wzrok i, zgodnie z tym, czego obawiał się wcześniej, pożałował od razu, bo serce na moment zapomniało, że powinno bić, a oddech ugrzązł mu gdzieś w gardle. Hae wyglądali tak cholernie dobrze z lekko rozchylonymi ustami, nieobecnym spojrzeniem i dłońmi wbijającymi się desperacko w podest. Tak pięknie, że przez krótką chwilę
Han nie miał w głowie ani jednej sensownej myśli, tylko to głupie wrażenie, że mógłby patrzeć na nich bez końca, a i pewnie wtedy nie miałby dość.
Zatrzymał się nagle, przeciągając tę chwilę z niemal irytującą premedytacją i zmusił się do odegrania ostatniej możliwej roli, posyłając Hae fałszywie prowokacyjne spojrzenie. Przeczesał własne włosy drżącymi palcami, po czym ostrożnie uniósł w górę dwa z nich i… powoli wrócił do poganiania Ryu w stronę całkowitego obłędu. Cudem zmuszając się do tego, by nie opuścić ponownie wzroku, skinął uniesionymi palcami zachęcająco dwa razy, nie pozostawiając żadnych wątpliwości, że w tym, co robił, kryło się jasne zezwolenie. Zgodził się na coś, na co w innych okolicznościach nigdy by nikomu nie pozwolił. Odpowiedział na kolejną, słodką prośbę Hae, której spełnienie stało się dla Hana niezrozumiałym, niezbywalnym priorytetem. Zamierzał odpowiedzieć na każdą z nich, bo te nęcące słowa znalazły sobie miejsce gdzieś pod jego skórą i od tej chwili nie pozwalały mu już myśleć o niczym innym. Wszystko, co jeszcze przed chwilą mogło wydawać się ważne, odsuwało się gdzieś na dalszy plan, rozmyte i pozbawione znaczenia wobec tego jednego rozpaczliwego pragnienia, by dać im dokładnie to, czego chcieli, i zobaczyć, co zrobi z nimi każda kolejna odpowiedź.
Najbardziej zaskakujące było to, że wcale nie czuł się do tego zmuszony. Przeciwnie, sam chciał spełnić te prośby tak bardzo, że granica między tym, czego Hae potrzebowali, a tym, czego potrzebował on sam, zaczynała się niebezpiecznie zacierać. Han… chciał to poczuć. Chciał doświadczyć tego, czego do tej pory tak uparcie i wytrwale sobie odmawiał. Chciał czyichś palców wplątanych we włosy; chciał, by zacisnęły się na nich w nagłym, niepowstrzymywanym odruchu. Chciał ciepłej dłoni na policzku, drżącej nieznacznie w odpowiedzi na wszystko, czego właśnie doświadczali.
UsuńChciał Hae. Tak po prostu…
By rozsypali się całkowicie, a potem pozwolili poskładać się na nowo. Chciał poznawać ich kawałek po kawałku, w tempie, które byłoby dla nich odpowiednie. Chciał ich tutaj, na tarasie… za godzinę, we własnym łóżku. Rano, w kontekście tak różnym od tego, w którym teraz tkwili. I może także za kilka dni, jeśli miałby wystarczająco dużo szczęścia. Han lubił dawać, ale lubił też żądać. Dzisiejszego wieczoru prosił o więcej niż kiedykolwiek wcześniej, ale być może ten odważny krok miał zaprowadzić go właśnie tam, gdzie tak bardzo chciał się znaleźć?
just do it, baby.
Garden Terrace Where apologies come to die.
OdpowiedzUsuńElevator Thirty seconds. Plenty of time for bad choices.
OdpowiedzUsuńWzdrygnęła się, kiedy drzwi windy otworzyły się gwałtownie. Nie wiedziała jak zareagować, ani co powiedzieć, więc zamarła, wpatrując się w niego zza zaszklonych tęczówek. Ciężko było wyczytać z wyrazu jego twarzy, co nim kierowało, kiedy postawił krok w przód. Zaciśnięta szczęka sugerowałaby złość i chęć jej opanowania, natomiast w jego spojrzeniu brakowało tego chłodu, którym obdarował ją na sali. Jego pytanie było ostatnim, czego oczekiwała. Zalała ją nieprzyjemna fala ciepła, postawiona pod ścianą, bez pola do ucieczki.
Usuń— Dlaczego… dlaczego płaczę? — wyrzuciła z siebie łamiącym się głosem, niedowierzając własnym uszom. Dla niej było absurdalne, że znając całą historię jej życia, każdy jej szczegół, to, przez co przeszła, nie, wróć, to przez co oni przeszli, on śmiał dalej manipulować jej emocjami, a później stanąć przed nią i wymagać odpowiedzi na pytanie, dlaczego śmiała okazać emocje.
— Nie wiem Minsoo. — zaczęła ponownie, odpychając się od lustra, tak, że teraz stała przed nim. Wcześniejszy smutek, ustąpił miejsca nowym emocjom. Te były o wiele brzydsze, i wołały o głośniejszą reakcję, cisnęły na jej usta słowa, których zapewne by pożałowała, ale tak naprawdę co miała w tej chwili do stracenia? Co jeszcze mógł stracić ktoś, kto już raz musiał nauczyć się żyć na nowo, kiedy wszystko co znał i kochał, zostało zrównane z ziemią. — Może ty mi powiedz, dlaczego dalej tak bardzo mnie nienawidzisz? — Uniosła jedną z dłoni ku górze, i wbiła palec wskazujący w jego klatkę piersiową do rytmu z każdym wypowiadanym słowem. Jej oczy ponownie podeszły łzami, wściekłość mieszała się ze smutkiem, a ból, o którym miała nadzieję, że zapomniała, ponownie zaczął rozdzierać zasklepione rany.
— Czy masz zamiar całe życie przypominać mi o tym, co zrobiłam? — Z każdą mijającą sekundą, jej głos narastał w sile, palce zawinęła w pięści, w całej tej bezradności, ponownie uderzając w jego ciało. — Myślisz, że nie pamiętam, że nie żałuję?
Pozwoliła swoim dłonią spocząć na klatce piersiowej Minsoo, czuła pod palcami intensywne bicie jego serca, jakby w synchronizacji z jej własnym. Zaśmiała się gorzko na to spostrzeżenie, bo ich serca już dawno temu przestały współgrać, czy tworzyć spójną całość. Była pewna, że Minsoo zdołał wypełnić pustkę, jaką ona pozostawiła w jego życiu, miała nawet cichą nadzieję, że właśnie tak było.
Bo zasługiwał na to, zasługiwał na o wiele więcej, niż to, co ona kiedykolwiek mogła mu zaoferować. Zasługiwał na szczęście, na spokój i poczucie sensu, a nie ciągły chaos, którym ona się otaczała. Zasługiwał na szczerość, a nie kłamstwa i intrygi, ukrywanie własnych emocji, bo o wiele łatwiej było uciekać od ciągłych niewiadomych, niż stanąć twarzą w twarz z problemem.
Wiedziała, że go zraniła, ciężko było zapomnieć o największej pomyłce własnego życia, ale nie mogła zrobić nic, by odwrócić czas i naprawić błędy przeszłości. Starałą się teraz, starałą się być lepszą, chciałą udowodnić, że potrafiła się zmienić, nie dlatego, by udowodnić coś innym, bo to nie było wyzwanie, z którego miała zamiar czerpać satysfakcję. Nie, ona po prostu nie chciała ponownie potraktować kogoś w tak okropny sposób.
Nie prosiła o drugą szansę, czy wyrozumiałość. Była w stanie żyć ze świadomością, że Minsoo już nigdy nie spojrzy na nią w tej sam sposób, pogodziła się z tym, że ich relacja nigdy nie powróci, ale miała cichą nadzieję, że Lee pozwoli jej żyć.
i'm so tired of fighting
Ten komentarz został usunięty przez autora.
UsuńMEANWHILE W INNEJ WINDZIE
UsuńPodświadomie wciągnęła powietrze w płuca głębiej, gdy znów otoczył ją jego drzewno-piżmowy zapach. Po tym poznała, że do niej podszedł, choć i tak drgnęła, czując jak musnął kciukami jej plecy, zastanawiając się, czy zrobił to specjalnie, czy może przypadkiem. Biorąc pod uwagę, jak powoli ciągnął zamek w górę, przeistaczając drobną czynność niemal w rytuał, podejrzewała, że mógł podrażniać jej zmysły celowo i nie była do końca pewna, jakie uczucie obudziła w niej ta świadomość.
Czuła przy Jacku zaskakująco wiele, wiele nawet jak na nią. Prowokował w niej reakcje, jakich normalnie nigdy by się po sobie nie spodziewała, dlatego kiedy położył dłonie na jej ramionach, te były lekko napięte w nagromadzeniu emocji, których nie potrafiła do końca rozszyfrować.
Wiedziała tylko tyle, że jego dotyk wcale jej teraz nie uspokajał, nie z nim zaraz za jej plecami, nie z jego oddechem tuż przy uchu, który rozścielił wzdłuż jej barków gęsią skórkę. Rozcierał ją teraz palcami, rozprzestrzeniając dreszcze na całą długość rąk i kręgosłupa.
Zapięte.
A mogłoby być rozpięte.
I prawie mu to powiedziała, ale zanim się namyśliła, obrócił ją w swoją stronę, czym znów na moment zatrzymał jej oddech. Zamiast tego, oparła dłonie na jego piersi i pokiwała głową z ulgą i wdzięcznością, bo ucieszyło ją, że zrozumiał. Ulga szybko jednak ustąpiła miejsca znajomemu napięciu, gdy dotknął jej ust, wprawiając jej ciało znów w znajome drżenie.
Miała nadzieję, że ją pocałuje, chyba nawet na to czekała i była pewna, że mógł zobaczyć to w jej oczach, kiedy sięgał po kosmyk jej włosów, łaskocząc ją nim po twarzy; w nieznacznym rozchyleniu warg ustępujących pod jego kciukiem, w temperaturze oddechu odbijającego się od jego skóry.
Zastanawiała się, czy na tym etapie to mogłoby uchodzić za żenujące, to jak na nią działał i jak bardzo nie potrafiła przy nim utrzymać fasonu, chociaż odrobinę poudawać, że wcale go nie potrzebuje i nie ma ochoty zatrzasnąć się z nim w tym apartamencie na dobre.
On podał jej jednak ramię, a ona je ujęła, wciąż z mocno bijącym sercem opuszczając z nim ich małą samotnię.
Już za nią tęskniła.
Podniosła do niego wzrok, gdy się odezwał. Była nieco… sceptyczna.
— Ja też mam taką nadzieję — odparła mimo to, bo żołądek trochę zacisnął jej się na samą myśl, że będzie musiała stanąć twarzą w twarz z dziewczyną, którą spoliczkowała. Powinna była ją za to przeprosić i miała nadzieję, że będzie miała okazję to zrobić. Intuicyjnie złapała się mocniej ramienia Howarda, idąc z nim korytarzem.
— Gabriel był w porządku, ale co do reszty… Mam wątpliwości — przyznała wreszcie.
To prawda. Jeśli ktoś przy ich stole okazał dziś jakieś ludzkie odruchy, zdecydowanie był to Inhan, Cavallaro oraz jego partnerka. — Ale z Gabrielem poznaliśmy się już wcześniej.
Przystanęli przed windą, więc wcisnęła guzik. Drzwi otworzyły się dla nich, a ona wreszcie puściła jego rękę, wchodząc przodem, mimowolnie zerkając w ogromne lustro oddające wiernie ich sylwetki.
Musiała przyznać, że podobał jej się ten widok. Oni we dwoje. Kiedy miała na sobie Valentino, pasowali do siebie przynajmniej wizualnie, bo poza tym dzieliło ich dosłownie wszystko.
Popatrzyła na Jacka zamiast na jego odbicie, potem na zamykające się drzwi windy i nie miała pojęcia, dlaczego ich zasunięcie się wybrzmiało w ciszy tak finalnie, a przestrzeń stała duszna, klaustrofobiczna wręcz, szybko zdominowana przez jego ciężki zapach.
Wracając do niego wzrokiem, zorientowała się, że to zły pomysł, bo oczy nie mogły znaleźć sobie na nim miejsca, błądząc. Kontakt wzrokowy ją parzył, a spoglądanie poniżej było ryzykowne, ponieważ wspomnienie jego ust i ramion było wciąż zbyt świeże.
Przełknęła więc to wszystko i ostatecznie spojrzała w górę, na ekran wyświetlający, na którym piętrze aktualnie się znajdują.
Tak. To było bezpieczne. Na tym mogła się skupić.
W końcu to ona nie chciała się z tym obnosić.
CLAIRE, already regretting leaving that room
Jackson czuł na sobie jej spojrzenie niczym niewidzialny, namacalny ciężar.
UsuńStał obok niej w zamkniętej przestrzeni windy, oparty lekko o poręcz, i obserwował, jak numery na panelu zmieniają się z wolną, niemal drwiącą regularnością. Każda kolejna cyfra oznaczała, że zbliżają się do głównej sali, do ludzi, do hałasu i spojrzeń, które nie miały prawa wiedzieć, co działo się kilkanaście minut wcześniej w jednym z apartamentów. W głowie wciąż brzmiała jej prośba - cicha, poważna, pozbawiona wstydu, jednocześnie krucha. Nie chciała, żeby ktoś im to zepsuł. Nie chciała, by to, co było wyłącznie ich, stało się pożywką dla plotek i niedomówień.
Starał się to uszanować.
Naprawdę się starał.
Palce zacisnął mocniej na chłodnej poręczy, czując, jak pod skórą pulsuje mu gorąco - znajome, niepokojące, coraz trudniejsze do zignorowania. Zapach jej perfum mieszał się z resztkami jego własnego, a wspomnienie jej ciała w jego dłoniach, jej głosu, kiedy prosiła go, by nie przestawał, wracało falami, które nie miały zamiaru się uspokoić. Claire stała tuż obok, zbyt blisko, by mógł udawać obojętność, i zbyt daleko, by mógł sięgnąć po to, czego w tej chwili chciał najbardziej.
Numer na wyświetlaczu zmienił się ponownie.
Jack zamknął na ułamek sekundy oczy.
Potem otworzył je i spojrzał na nią.
To była krótka, zawieszona pomiędzy potrzebami, chwila.
— Pieprzyć to — wydusił nisko, niemal bezdźwięcznie.
W jednym ruchu przesunął się przed nią, odcinając jej drogę do drzwi. Dłonie znalazły jej twarz z precyzyjną pewnością. Kciuki wcisnęły się w linię jej żuchwy, a usta opadły na jej pełne wargi bez wstępu, bez delikatności, bez tej ostrożności, którą jeszcze przed chwilą próbował sobie narzucić. Pocałunek był zachłanny, głęboki, niemal karcący, jakby chciał w ten sposób wyrównać rachunek za każdą sekundę, w której będzie musiał udawać, że panuje nad sobą.
Przycisnął ją do ściany windy całym ciężarem ciała, nie zważając na materiał sukni. Zsunął dłonie w dół, po nagich ramionach, do jej nadgarstków wokół których owinął palce i uniósł je do góry, przytrzymując nad jej głową. Czuł, jak jej oddech łamie się o jego usta, jak ciało napina się pod nim, a jego własne reaguje dreszczami na jej bliskość. Numerki na wyświetlaczu wciąż się zmieniały, winda zbliżała się do celu, a on całował ją tak, jakby miał zamiar wyczerpać cały zapas czasu, który im jeszcze pozostał, zanim drzwi znów się otworzą i zmuszą ich do powrotu do wersji siebie, które potrafią udawać, że nic się nie stało; że ostatnie godziny ich nieobecności oznaczały jedynie wspólny spacer z dala od zgiełku i spokojne, może nieco rozbawione rozmowy.
Przechwycił jej nadgarstki w jedną dłoń, a druga w tym czasie opadła niżej, szamocząc za spódnicę sukienki, pod którą się zakradła. Sięgnął do uda Claire, zaciskając palce na ciepłej, miękkiej skórze.
— Nie mogę się przy tobie opanować. — wymruczał schodząc z łapczywymi pocałunkami niżej, na żuchwę, szyję, ramię i smukły obojczyk.
what's up with these elevators?
Jack
Ten komentarz został usunięty przez autora.
UsuńPieprzyć to.
UsuńClaire strzeliła spojrzeniem w stronę Jacka, czując jak jej serce zamiera, a świat w dziwny sposób załamuje i przesuwa razem z nim. Kiedy chwycił ją za twarz, ustami wręcz atakując jej usta i napierając na nią ciałem, porwał ze sobą cały jej środek ciężkości. Chciała wtedy instynktownie chwycić się jego ramion dla stabilizacji, ale on jej na to nie pozwolił. Poczuła, jak zderza się plecami ze ścianą, a jej ręce zostają do niej przypięte nad jej głową, przez co nie zdołała przytrzymać w sobie urwanego dźwięku zdumienia, który wpadł mu prosto w usta, sprasowany pocałunkami.
Przez sekundę, dwie, trzy, nie była w stanie się ruszyć, wziąć wdechu ani mu odpowiedzieć, bo choć zdążyła się już w pewnej mierze przekonać, ile surowej mocy kłębi się w tym ciężkim, muskularnym ciele, to było coś zupełnie innego.
Howard całował ją już dziś na wiele sposobów, ale nie czuła w nim jeszcze takiej niepohamowanej desperacji podsyconej czymś na kształt frustracji albo złości. Miała wrażenie, że to coś ostrzejszego niż to, co oferował jej do tej pory, balansując gdzieś na granicy agresji, dla której stała się naczyniem.
Kiedy w końcu odzyskała grunt i oddech, ciężko puszczając, a potem biorąc powietrze nosem, napięła się pod nim, stawiając opór imadłom jego dłoni zaciśniętych na jej nadgarstkach i nie była pewna, czy próbuje się uwolnić, czy po prostu daje upust rozdrażnieniu, które wywindowało w niej znienacka takim ogniem, że ją samą to zdumiewało.
Tak, była zirytowana, a to co w nią przelewał, jakby wymierzając jej tym momentem karę, tylko pogorszyło sytuację. Bo to nie ona ich przecież powstrzymywała, to on w imię przyzwoitości odtrącił ją pod prysznicem, gdy oboje chcieli więcej, a teraz to deptał i rozpalał ją w miejscu, w którym nie mogli pozwolić sobie zwolnienie blokad, prowadząc w towarzystwo, do którego żadne z nich nie chciało wracać.
Gdy jej nie puścił, żar w jej wnętrznościach jedynie się wzmógł, szargając jej emocjami.
— Do diabła z Tobą — wyklęła bez faktycznej wagi i targnęła nadgarstkami raz jeszcze, choć robiła to bardziej z przekory, prawdopodobnie chcąc się przekonać, ile faktycznej siły użyje w to, żeby ją przytrzymać, bo właśnie wtedy zaczęła go też wreszcie całować, surowo, bez blokad, zęby przy zębach, bałagan przy bałaganie. Z tyłu głowy właśnie konała ostatnia trzeźwa myśl, żeby go nie poranić w całym tym chaosie, który nagle między nimi zapanował, więc ugryzła go w dolną wargę, szarpiąc ku sobie bez świadomości, że mogła ją rozerwać kłem. — Niech Cię szlag — tchnęła, wciąż nie wkładając to serca, bo wcale nie chciała go posyłać do diabła, ani żeby trafił go szlag. Chciała go za to pociągnąć za włosy albo pasek, ale nie miała takiej możliwości, to denerwowało ją jeszcze bardziej.
Uważała go w tej chwili za idiotę, bo mogliby być w tej chwili w łazience, zamiast w windzie i świetnie się tam bawić. Naprawdę chciała mu to powiedzieć, ale zwyczajnie brakowało jej na to tchu oraz przestrzeni.
Właśnie dlatego, mimo że nie miała z nim większych szans na żadnym polu, wciąż usiłowała walczyć o dominację tylko po to, żeby całował mocniej, zachłanniej.
Czując jak opada głową ku jej szyi, mocując się z jej sukienką, pozwoliła sobie na parę łapczywych oddechów, zaciskając dłonie w pięści, bo jej błędny wzrok padł znów na licznik pięter, a potem na panel windy.
Pieprzyć to.
— Pieprzyć to mnie mogłeś pod prysznicem, ale nie chciałeś — wytknęła mu chrapliwie, wciąż rozeźlona i raz jeszcze spróbowała uwolnić nadgarstki, ale nawet trzymając ją jedną dłonią, ciągle miał nad nią przewagę, więc zacisnęła usta w wąską linię, gnąc kręgosłup. — Teraz nie możesz się opanować?
Ostatni raz spróbowała oswobodzić rękę, nieskutecznie, więc prychnęła:
— Wciśnij cholerny guzik, ja nie mogę.
i don’t even know, no comment
Jack poczuł, jak jej zęby wbijają się w jego dolną wargę, i zamiast cofnąć się, tylko pogłębił pocałunek, pozwalając, by metaliczny posmak krwi na moment rozproszył się między nimi. Jej nadgarstki napinały się pod jego dłońmi, z siłą, którą nie miała w sobie prawdziwej chęci ucieczki - raczej czystą, rozdrażnioną potrzebę oddania mu ciosu za ciosem, słowa za słowo, frustracji za frustrację. I właśnie to sprawiło, że coś w nim drgnęło. Nie złość. Nie niecierpliwość. Raczej ciemne, niebezpieczne ciepłe rozbawienie pomieszane z czymś znacznie głębszym.
UsuńClaire była na niego wściekła, a przynajmniej próbowała taką przed nim grać. Jednocześnie całowała go tak, jakby chciała go pożreć żywcem.
Jack odepchnął się od jej ust na odległość oddechu, wciąż jednak trzymając jej ręce w żelaznym uścisku, unieruchomione nad głową. Serce biło mu ciężko, równo, a krew w żyłach zdawała się gęstnieć pod wpływem tego, jak bardzo ufała mu w tej chwili - nawet teraz, nawet tutaj, nawet kiedy rzucała mu w twarz przekleństwa i próbowała wywinąć się z uchwytu, którego wcale nie chciała naprawdę zerwać. Czuł to podskórnie, że oddaj się jego dłoniom, że jej ciało instynktownie lgnie do jego.
— Wiem — wydusił ochryple, przecierając podrażnioną wargę językiem. — Wiem, że mogłem wziąć cię pod prysznicem. I wiem, że tego nie zrobiłem.
Jego wolna dłoń na moment wyślizgnęła się spod spódnicy sukni, odnalazła panel windy i bez wahania wcisnęła przycisk zatrzymania. Kabina drgnęła, zatrzymując się między piętrami z cichym, mechanicznym westchnieniem. Światło nie zgasło, alarm nie zawył - po prostu stanęli w zawieszeniu, odcięci od reszty budynku na tyle długo, miał nadzieję, by mógł dokończyć to, co zaczęło w nim huczeć w momencie, w którym zamknęły się za nimi drzwi.
Spojrzał jej prosto w oczy.
W jej spojrzeniu kłębił się zalążek irytacji, pożądanie i ta sama bezradna złość na całą sytuację, którą sam czuł aż do szpiku kości. Nie na siebie nawzajem. Na to, że zamiast zostać w pokoju, zamiast domknąć, to co zaczęła pod prysznicem, musieli schodzić na dół i udawać, że są cywilizowani.
— Chcesz więcej? — zapytał nisko, przyciskając biodra mocniej do jej, by poczuła, jak bardzo nie jest w tej frustracji sama. Ale musiał pamiętać gdzie są, kto może ich obserwował, kto może wykorzystać ich zwłokę przeciwko nim. Nie chciał też brać jej w pośpiechu, wykorzystywać świeżo rozdmuchanych pragnień. Cóż… był gentlemanem przez godzinę i jak widać jego osobiste zachcianki nie mogły usiedzieć cicho w kącie ani minuty dłużej.
Jego dłoń znów znalazła się na swoim poprzednim miejscu, na ciepłym udzie. Palce sunęły wyżej, zaciskając się na skórze, aż natrafiły na wilgotny, gorący punkt, z którego wcześniej czerpał tak zachłannie.
Pocałował ją znowu, wolniej, ale wciąż bez tej wcześniejszej ostrożności, z pełną świadomością, że czas, który im ukradł, jest policzony.
— Jeszcz minutę — mruknął w jej usta. — Tylko minutę.
Nie dbał o to, czy w jego głosie pobrzmiewała desperacja, czy był teraz żałośnie spragniony jej bliskości. W końcu puścił jej nadgarstki, by podwinąć jej udo do góry, by móc przesunąć się jeszcze bliżej, absolutnie nie dając jej przestrzeni na to, by mogła odzyskać nad nimi kontrolę.
Jack...
Kiedy metaliczny posmak krwi zapulsował jej na podniebieniu, w pierwszej chwili go nie rozpoznała, ani nie potrafiła z niczym połączyć, zbyt oszołomiona jego pocałunkami, bo tak nie całowała się wcześniej ani z nim, ani z nikim innym. Miała wrażenie, jakby dopiero teraz nie było między nimi barier ani hamulców, tylko ta desperacka gorąca chęć aby być ze sobą blisko niezaprawiona ani jedną myślą. Tylko dwa ciała biorące to, czego od siebie potrzebują, tyle na ile mogą sobie w danej chwili pozwolić.
UsuńI nie zastanawiała się nad tym, dlaczego ten ogień nie dawał się zaspokoić, dlaczego wypalał ich od środka tym bardziej, im więcej sobie dawali, nawet jeśli powinno być na odwrót. Nie zastanawiała się, ale podświadomie wiedziała, że podchodził od duszy; inaczej nie byłaby taka rozemocjonowana, taka… Taka…
Nigdy wcześniej nie osiągnęła takiego stanu. Nie wiedziała nawet, jak go określić, bo żadne ze słów nie opisywało, jak się teraz czuła. Wściekłość nie była odpowiednia, bo nie była wściekła, nie tak naprawdę i na pewno nie na niego. Nie dałaby mu się do siebie zbliżyć, ani mu się dotknąć, gdyby miała mu coś za złe.
A ona go pragnęła. Bez hamulców, jak wariatka, opierając się mu tylko po to, żeby przycisnął ją do tej ściany mocniej, zmuszając żeby się poddała. Uderzył jej do głowy tak bardzo, że nawet nie zarejestrowała jego słów z wcześniej. Nie zmartwiła się wcale tym, że rzekomo nie mógł się przy niej opanować, chociaż kiedyś już to słyszała, z tym że wtedy nie było wcale tak przyjemnie jak teraz.
Mimo to ani przez sekundę nie poczuła się przy nim zagrożona i gdyby miała jaśniej w głowie, zorientowałaby się, że to kolejny sygnał, że to co działo się między nimi nie było tylko fizyczne, bo każdy inny facet by ją czymś takim po prostu wystraszył.
Spojrzała na niego, gdy się od niej oderwał. Jej oddech był ciężki i szybki.
— Bawi Cię to? — zapytała bez tchu, zaskoczona tym co zobaczyła w jego oczach oraz na jego twarzy. Jej nie było wcale do śmiechu, a już na pewno nie, kiedy zorientowała się, że go nieumyślnie zraniła, kojarząc wreszcie metaliczne tony pocałunku z krwią sączącą powoli ze skaleczonej wargi, której instynktownie chciała dotknąć, ale znów… Nie mogła.
— Jack…
Poczuła wyrzuty sumienia, a frustracja nagle w niej opadła, zmalał też ogień. Nie zgasł zupełnie, ale teraz pozwalał jej przejrzyście myśleć. Chciała go przeprosić, za to że zrobiła mu krzywdę, ale wtedy winda się zatrzymała, sprawiając że rozejrzała się mimowolnie, spodziewając właśnie tego alarmu albo ciemności, jednak nic takiego nie nastąpiło.
To tak w ogóle można?
Można było zwyczajnie zatrzymać windę, mając taki kaprys?
— Wiesz… — mruknęła, aczkolwiek nie było w tym pretensji czy wyrzutu, a może wręcz odrobina żalu. Bo wszystko wiedział, ale i tak jej do siebie wtedy nie dopuścił, myśląc że robi dobrze.
I kiedy zapytał ją czy chce więcej, sięgając znów między jej uda, zrozumiała. Zrozumiała, że że wbrew temu, czego żądało jej ciało, nie pokrywało się to wcale z tym, czego chciała naprawdę. Że może wbrew zdrowemu rozsądkowi poczuła się jego odmową wtedy w pewien sposób odtrącona, bo nic co z nim robiła nie wynikało z zachcianki, a potrzeby połączenia.
Zdała sobie też sprawę, że Jack chyba tego nie rozumie. Nie wie, dlaczego pragnie go tak naprawdę. Ona też do końca nie wiedziała, ale była na tyle świadoma, by nie zamykać tego wyłącznie w zaspokojeniu.
— Zabierz rękę — powiedziała więc chrypliwie, bo choć dreszcz jaki przeszedł ją z powodu jego dotyku był rozkoszny, to nie był tym, czego teraz szukała. Nie potrzebowała od niego kolejnego orgazmu, nie chciała więcej brać. Chciała dawać, bo dotknął w niej strun, których nie dotykał nikt od dawna. I to była zasadnicza różnica. — Mówię poważnie. Zabierz.
I kiedy wreszcie puścił jej nadgarstki, ujęła w dłonie całą jego głowę, przytrzymując go blisko siebie, czoło przy czole, patrząc mu w oczy, nim przyjęła od niego kolejne pocałunki.
Ten komentarz został usunięty przez autora.
UsuńNawet nie myślała o tym, żeby go puścić. Trzymała go jak coś cennego, tak jak on trzymał ją wtedy pod prysznicem, a potem włożyła mu w usta coś więcej niż chęć, to wszystko co ją wcześniej wystraszyło i co przed nim głupio zamknęła.
UsuńPo raz pierwszy faktycznie całowała go całą sobą, bo już nie tylko ciałem czy uderzeniem endorfin, ale też duchem i sercem.
— Chcę Ciebie — wymamrotała wreszcie w jego wargi, z rozbrajającą, wręcz nagą szczerością. — Nie tego, co możesz mi dać albo dla mnie zrobić — uściśliła, ale to wciąż było za mało precyzyjne, więc przywarła do niego na dłużej, zaciskając palce w jego włosach, nim odsunęła się na tyle, by spojrzeć mu w oczy. — Ciebie.
Chciała się nim zaopiekować i o niego zatroszczyć.
Pech chciał, że na razie mogła to robić tylko intymnie, bo cała reszta na tym etapie spłoszyłaby pewnie ich oboje.
— I przepraszam za to — dodała miękko, przesuwając jedną dłoń z jego włosów na policzek, by móc musnąć kciukiem jego dolną wargę. — Nie czułam, że złapałam tak mocno.
CLAIRE
— Odrobinę. — przyznał. — Wyglądasz rozkosznie kiedy się irytujesz. — dodał każde słowo przekładając ze swoich ust na jej. Poruszał się blisko niej, przylegając do jej pięknego ciała swoim, nie mogąc zlokalizować odpowiedniej odległości, która by go usatysfakcjonowała w pełni. Za każdym razem odnosił wrażenie, że Claire wciąż jest zbyt daleko.
UsuńJego reakcje, pod wpływem wszystkim emocji, eskalowały. Drobne rozbawienie, które poczuł, gdy zaczęła ciskać w niego wyzwiskami, wybrzmiało śmiechem i drgnięciem warg. Nie mógł tego powstrzymać, ale wyglądała przepięknie przyciśnięta do ściany, ze ściągniętymi brwiami i gorącymi ognikami w oczach, które buchały dziko ku niemu. Nie chciał jej złości, ani irytować, ale w tej chwili była niesamowicie seksowna.
Winda zatrzymała się, wisząc między tym czego oboje chcieli, a tym co musieli zrobić. Jackson miał kompletnie zamglone myśli, był otumaniony, niemal jak na haju, którego smak wciąż doskonale potrafił określić. Jego serce biło mocno w piersi, krew szumiała w uszach, zapach jej skóry zroszonej perfumami, odcinał wszystko inne mieszając na języku smak krwi z jej własnym. Czuł się jakby go czymś nafaszerowała. Nigdy chyba nie czuł się w ten sposób będąc zupełnie trzeźwym i czystym. Zawsze potrzebował wspomagaczy, aby uzyskać zupełne oderwanie przy drugiej osobie, by czuć drugą osobę w ten sposób; palce parzące skórę, niecierpliwe wargi, które smakowały najprawdziwszą słodyczą, aby każde słowo zdawało się mieć znaczenie. Claire wywoływała w nim ten stan samą sobą. To było… niezwykłe, upajające, ale też na swój sposób przerażające. Jackson wiedział jak łatwo uzależnić się od tak intensywnych wrażeń, jak łatwo popaść w skrajność i być gotowym zrobić wszystko byleby zasmakować więcej.
Dlatego, gdy padło pierwsze zabierz rękę, nie rozumiał co ma na myśli. W pierwszej sekundzie pomyślał, że może ma dotknąć ją inaczej.
Mówię poważnie. Zabierz.
W drugiej uchylił powieki, by spojrzeć w jej błękitne oczy. W trzeciej faktycznie wycofał pospiesznie rękę, w obawie, że mógł wymusić na niej coś, czego nie chciała.
Przełknął ślinę. Dyszał ciężko, jakby zmuszał organizm do nieznośnego wysiłku i być może tak było, gdy musiał stawiać opór samemu sobie.
Gdy stanowczo go ujęła, a jego policzki zniknęły w jej dłoniach, stał nieruchomo wpatrując się w nią jakby zobaczył coś niezwykłe po raz pierwszy. Odwzajemnił jej pocałunek, od którego kręciło mu się w głowie. Podążał za ruchem jej warg, topniejąc pod wpływem dotyku, bliskości i wszystkiego co wyczuwał w tym geście. Czuł bicie jej serca. Czuł jej spojrzenia. Czuł ją. A jednak jego dezorientacja sięgała teraz wysoko jak nigdy dotąd.
Chcę ciebie. Nie tego, co możesz mi dać albo dla mnie zrobić…
Co to, tak właściwie, oznaczało?
Miał tyle pytań, ale żadne nie formowało się w wyraźne słowa.
Chciał dla niej zrobić tyle ile tylko by zdołał. Chciał ją obsypywać pocałunkami. Chciał ją otaczać swoimi ramionami, ciasno i szczelnie. Chciał ją trzymać przy sobie. Chciał ją czuć, bicie jej serca, gorąco na policzkach.
— Claire… — Jej imię wybrzmiało niczym jęk, beznadziejny, błagalny.
Gdy musnęła kciukiem zranioną wargę, pokręcił jedynie głową, by nie przepraszała, a koniuszek języka subtelnie musnął opuszek jej palca. Nie miała za co go przepraszać.
Nie miał pojęcia co się z nim dzieje, ale nie chciał przestać się temu poddawać. Chciał, by cokolwiek to nie było, pochłonęło go bez reszty, całego.
Pierwszy raz w życiu, czuł jak nogi mu drżą, zdolne do ugięcia się pod ciężarem ciała i wszystkiego co wisiało w powietrzu.
Ujął jej twarz w ten sam sposób, układając dłonie na jej twarzy.
Winda szarpnęła się znowu i ponowiła swój nieubłagany rytm, najwidoczniej zatrzymując się na żądanie tylko na kilka, zbyt krótkich, minut.
i have no idea what's going on...
Jack
Prawdopodobnie jego komentarz powinien zirytować ją bardziej, ale tak się nie stało. Nie, kiedy Jack śmiał się i całował ją w taki sposób, będąc na tyle blisko, by odbijać te słowa na jej ustach, co tylko dowodziło, że od początku jej frustracja nie była wcale wymierzona w niego specyficznie, a orbitowała gdzieś wokół nich, bliżej sytuacji, w której się znaleźli.
UsuńI może mogłaby ją karmić, przypomnieć sobie, że to przecież on ją tu zaprosił w pierwszej kolejności, pociągnąć to dalej, ale nie chciała.
Jego śmiech stopił ją od środka, budząc w niej całą chmarę ciepłych uczuć. Nie była pewna, czy słyszała to już wcześniej, bo jej świadomość wciąż pływała, ale wiedziała, że chce tego więcej. Częściej.
Po raz kolejny złapała się na tym, że chce go dotknąć, przeczesać palcami jego włosy, przyciągnąć go bliżej, bo tak jak on czuła, że jest zbyt daleko, nawet kiedy przypierał ją do tej ściany swoją wagą, a ona czuła wyraźnie, że nie jest osamotniona w swoich odczuciach i potrzebach. Rzecz w tym, że fizyczne pożądanie było w tym wszystkim wierzchołkiem góry lodowej. Przede wszystkim pragnęła z nim tego kontaktu po. Tego żeby trzymał ją ciasno przy sobie, kiedy ich oddechy będą się równać, przeganiając dreszcze z jej ciała uważnymi dłońmi oraz pocałunkami prowadzącymi donikąd.
To był najpiękniejszy stan, a przynajmniej tak jej się wydawało, dopóki Jack się nie odezwał.
Wydobył z siebie jej imię prawie tak, jakby było raną, chociaż kiedy odsunęła spojrzenie, by zmierzyć nim jego twarz, nie dopatrzyła się tam żadnych oznak udręki. A może? Nie potrafiła rozszyfrować tej plątaniny blasków i cieni w jego oczach, odrobinę zaskoczona jej intensywnością.
A kiedy zaczął drżeć, nie wiedziała już nic. Instynktownie trzymała go przy sobie ciaśniej, bardziej protekcjonalnie, jednym ramieniem owijając go w pasie, by dłonią drugiej ręki przeczesać jego włosy, tak jak chciała to zrobić od paru dłużących się chwil, zaraz przenosząc ten dotyk na jego policzek. Puścił ją, więc wreszcie mogła sobie na to pozwolić.
— Tak? — zapytała cicho, upewniając się, co stoi za tym bezbronnym jękiem, bo w żaden sposób nie odniósł się do jej słów i nie wiedziała teraz, czego od niej potrzebuje, a chciała dać mu wszystko, cokolwiek by to nie było.
Czuła, że się rozpadał. Nie była tylko pewna, czy powinna postarać się to powstrzymać, czy wręcz przeciwnie: pozwolić mu na to, a potem poskładać go z powrotem w całość.
— Jestem tu — zapewniła z czułą miękkością, gdy trzymał jej twarz w dłoniach, jakby chciał się w jej obecności utwierdzić. Nosem otarła się o grzbiet jego nosa, po czym delikatnie, najlżejszym dotykiem, dotknęła wargami jego ust, starając się rozszyfrować sytuację, a w niej jego potrzeby.
Była tak skupiona na nim, że w ogóle nie zwróciła uwagi na to, że winda wznowiła swój bieg.
CLAIRE, also having no idea what's going on
Przymknął na moment powieki, delektując się jej bliskością, niczym innym. Spomiędzy jego ust wyrwał się cichy pomruk zadowolenia, gdy poczuł palce przeczesujące włosy i ramię ciasno go oplatające. Potrzeba trzymania jej blisko siebie była niemalże pierwotna, nie potrafił określić skąd się to w nim brało i jak właściwie dotarli do punktu, w którym kompletnie stracił nad sobą kontrolę. I nie chodziło już o ten fizyczny pociąg, który był ciężki do ujarzmienia. Chodziło o coś znacznie bardziej skomplikowanego, w jego odczuciu, coś co siedziało głęboko skryte w jego wnętrzu, pod warstwą uśmiechów i maniery. Odnosił wrażenie, że dla Claire to wszystko, na co na co dzień nie zwracał większej uwagi, jest widoczne i klarowne. Może rozumiała coś, czego ona sam jeszcze nie pojmował i gdy wyciągnęła ku temu dłonie, po prostu jej uległ.
UsuńNie wiedział.
Już nic nie wiedział.
Jego pragnienie było tak silne, że niemal skręcało go w środku na samą myśl, że musiał wkrótce wypuścić ją ze swoich objęć. I nie, nie chodziło tylko o powrót na nieszczęsną imprezę, chodziło o wszystko co miało być później, gdy wysiądzie w końcu z jego limuzyny, odwieziona do domu. Nie chciał pozorów, nie chciał grzecznych, uprzejmych wiadomości, nie chciał momentu zawieszenia, stąpania po cienkim lodzie. Nie chciał może. Nie chciał chyba. Nie chciał niedługo. Nie potrafił, chyba, po tym wszystkim wrócić do kurtuazyjnych rozmów, niewinnych spotkań.
— Chcę ciebie. — powiedział, przebijając się przez cicho lecącą w tle muzykę, której wcześniej nie zauważył.
Odzierała go z wszelkich warstw nazywanych pozorami i widziała więcej niż ktokolwiek przed nią. Na swój sposób było to przerażające, bo czuł się kompletnie nagi i nie miał za czymś się schować, ale z drugiej strony, czy w ogóle chciał się przed nią ukrywać?
Raczej nie.
— Całą ciebie. — dodał, składając drobne pocałunki w pobliżu jej ust, na policzku, w zewnętrznym kąciku oka, na skroni.
I może brało się to stąd, z cichej obawy, że to wszystko nie jest stałe, tylko zniknie z zasięgu jego rąk, jak tylko rozstaną się później tej nocy. Mogła go zapewniać, że tak nie jest, ale Jackson zawsze operował na pograniczu kłamstw. Wiedział jak słodkie mogą być. Dlatego czerpał z tego spotkania tyle ile się dało, obojętnie jak ciężkie to później będzie do przełknięcia, jeśli rzeczywiście po Claire zostanie mu jedynie słodkie, niezwykłe wspomnienie.
Po jego twarzy przemknął cień uśmiechu, gdy nieco się od niej odsunął aby móc objąć spojrzeniem rysy jej twarzy.
— Koniec naszej przejażdżki.
W tym samym momencie jak skończył wypowiadać krótkie zdanie, winda zatrzymała się na parterze z cichym ding i automatycznym głosem obwieszczającym gdzie się znajdują.
Jack
Claire chwilowo nie zastanawiała się nad tym, co stanie się po imprezie. Nie zastanawiała się nawet nad tym, co będzie po wyjściu z windy, bo było jej w tej windzie z Jackiem dobrze. Niewiele poza nim miało teraz dla niej znaczenie, choć kiedy myślała o tym, że przed chwilą całowali się do krwi, a teraz na nowo dla siebie zmiękli, trzymając się blisko, to kąciki jej ust podnosiły jej się mimo woli.
UsuńTo było trochę jak szalenie przyjemna kolejka górska, bo zakres emocji między nimi oscylował od komfortowego ciepła do spalającego żaru i z powrotem. Zupełnie jakby potrzebowali obu tych rzeczy na raz, bo może właśnie tak było. Podobało jej się, że może z Howardem popuścić hamulce, a potem być przez niego zaopiekowana, zaopiekować się nim.
To było naprawdę wyjątkowe, ta niegasnąca potrzeba bycia blisko nie tylko fizycznie. Nigdy wcześniej przy nikim się tak nie czuła, rozdarta na pół, gdzieś między dyszeniem mu prosto do ucha, a chęcią żeby po prostu schować twarz w jego piersi i tam już zostać.
Do teraz żałowała, że opuścili apartament. Nie tylko dlatego, że mogliby tam zrobić więcej, posunąć się dalej, ale też dlatego, że czuła się tym wszystkim co z nią dziś zrobił satysfakcjonująco wymęczona.
Prysznic tylko podciągnął ten stan, relaksując jej ciało głębiej, a każdy taki wyrzut emocji między nimi sprawiał, że chciała się z nim wycofać w jakieś ciche miejsce, by wspólnie odpocząć.
Najchętniej zakopałaby się z nim teraz pod pościelą, pozwoliła mu się objąć i po prostu tak zasnęła, otoczona bijącym od jego ciała statecznym żarem, wdychając głęboko jego naturalny zapach.
Znów, dlaczego właściwie zjeżdżali na dół?
No tak. Plotkara.
Przymknęła oczy, blokując tę myśl. W zamian skupiła się na tym, co Jack do niej mówił, obcałowując jej twarz. Czuła, jak drobne muśnięcia jego ust zostawiają po sobie coś więcej, niż tylko przyjemne mrowienie pod skórą. Przede wszystkim czuła je głęboko za mostkiem, słodkie jak miód, ciepłe jak pierwsze promienie słońca w letni poranek, rozlewające się powoli po całym jej ciele.
Zaśmiała się cicho, nachyliwszy się w jego pieszczoty.
— Masz mnie przecież — odparła, nie czując ani wagi jego słów, ani swoich własnych, bo w istocie ją miał, trzymając mocno w ramionach, przypartą wciąż do ściany. Moment był tak lekki i rozkoszny, że nie pomyślała o tym, że mógłby mówić o czymś więcej, niż właśnie tej rozkoszy, tej potrzebie bycia blisko. — Oddałam Ci się cała.
I znów, to była prawda. Dała mu więcej, niż komukolwiek wcześniej, fizycznie i emocjonalnie. Odsłoniła się, pozwalając mu się o siebie zatroszczyć w momencie bycia kruchą. Zaufała mu, mimo że w zasadzie nawet dobrze go nie znała. Podjęła ryzyko, jakiego zapewne nie powinna była podejmować z nowopoznanym mężczyzną.
Westchnęła, gdy winda się zatrzymała.
Koniec przejażdżki.
Spojrzała ponad jego ramieniem na otwierające się drzwi, czując wewnętrzny protest.
Widziała korytarz. Wiedziała, że powinni wyjść, ale żadne z nich nie poruszyło się o milimetr. Jack wciąż otaczał ją swoim ciałem. Nie dał jej przestrzeni, a nie zrobił tego pewnie przez to, że nie poluźniła na nim objęć.
Dobrze, że nikogo nie było na zewnątrz.
Niewiele myśląc, wyciągnęła rękę i nacisnęła guzik najwyższego piętra, będąc pod wrażeniem, że powstrzymała się przed wybraniem tego, na którym znajdowała się ich mała samotnia. Ustalili, że wrócą na imprezę. I wrócą. Tylko minutę później.
Minuta nie zbawi Plotkary, a ich mogła.
— Przejedźmy się jeszcze raz — wyszeptała z rozbawieniem, spoglądając na jego twarz. Gdy drzwi zamknęły się ponownie, nachyliła się, by podarować mu długi, ciepły pocałunek. Czuła, jak jego skaleczona warga pulsuje, więc ze skruchą zebrała z niej delikatnie językiem metaliczny ślad. Wciąż nie mogła uwierzyć, że ugryzła go tak mocno.
UsuńNie wierzyła w to, co z niej wyciągał z taką łatwością.
— Nie byłam zła na Ciebie — padło między nimi, bo poczuła potrzebę, żeby powiedzieć to głośno. Odsunęła się minimalnie, tylko na tyle, żeby móc na niego spojrzeć. — Nie jestem nawet pewna, czy to była faktycznie złość. Co Ty ze mną wyprawiasz?
up we go, CLAIRE
Kąciki jego ust uniosły się w ledwo dostrzegalnym uśmiechu.
UsuńTak, miał ją. Każdy milimetr skóry, jej usta, drżące palce, urywane jęki i te ciche, rozerwane szeptem prośby. Miał jej wygięte w łuk plecy i każde kolejne spełnienie, które wydobywał z niej z rosnącą pewnością. A jednak gdy wypowiadała te trzy proste słowa masz mnie przecież Jack wiedział, że ona ma na myśli wyłącznie ciało, podczas gdy on myślał o czymś znacznie więcej.
Chciał jej uwagi, tego ciepła, którym emanowała przez cały wieczór, i od którego nie potrafił się oderwać. Chciał wszystkiego co składało się na Claire Bellfort - tej samej Claire, która najwyraźniej nie zdawała sobie sprawy, jak bardzo słowa oddałam ci się cała potrafiły wywrócić mu świat do góry nogami.
Od dziecka był zachłanny i nie znosił się dzielić tym, co uznał za swoje. Dotyczyło to zabawek, gdy był małym chłopcem, i ludzi, gdy dorósł. Kiedy coś lub kogoś uznawał za swoje, rościł sobie do tego prawa, o których bardzo często inni nie mieli pojęcia. Albo ktoś ulegał tym prawom, albo Jack stawał się prawdziwym utrapieniem. Z Claire natomiast musiał… chciał być delikatniejszy, bardziej taktowny, ostrożny. Na terapii wielokrotnie wracano do jego obsesyjnych odruchów - nie zdrowej zazdrości czy zwyczajnej zaborczości, lecz czegoś głębszego i trudniejszego do okiełznania. Bał się, że swoją intensywnością, która potrafi rosnąć w zastraszającym tempie, może ją spłoszyć. A jednocześnie sama myśl o tym, by puścić ją wolno, skręcała mu żołądek w nieprzyjemny sposób.
Może właśnie dlatego tak trudno było mu nad tym zapanować. Claire wzięła go z zaskoczenia. Nic z tego co się wydarzyło nie było planowane. Ba! Samo poznanie Claire i wpuszczenie jej do swojego świata, stanowiło odstępstwo od wszelkich zasad, w myśl których żył do tej pory.
Znów ucałował przelotnie jej usta, czubek nosa, skroń. Z przymkniętymi powiekami, by skupić się na jej ciepłe i zapachu skóry, który szczelnie go otaczał, mieszał się z jego własnym.
— Wiem, kochanie. — wymruczał w krótkiej odpowiedzi. — Wiem.
Wzrok powędrował ku uchylonym drzwiom windy, które jednak niemal natychmiast znów się domknęły, a kabina podjęła swój rytmiczny bieg.
Zawtórował jej rozbawionym, lekkim uśmiechem, który wywołał lekkie szczypanie na pulsującej wardze. Odwzajemnił pocałunek bez pośpiechu, wkładając w niego równie dużo czułości.
— W porządku, możesz się nawet na mnie złościć, jeśli potrzebujesz.
Byłby wstanie przyjąć od niej wszystko wszystko - złość, pięści uderzające w tors, irytację, a nawet łzy - a on zgarnąłby to wszystko w swoje dłonie i starał się przekuć w coś spokojniejszego, coś, co nie zostawi po sobie rys.
— Zadaję sobie to samo pytanie cały wieczór.
Nie potrafił znaleźć jasnej odpowiedzi na nie. Wiedział tylko jedno; było mu na tyle dobrze, że nie potrzebował obszernych wyjaśnień. Dłonie Claire i jej bliskość wystarczały.
Jego wargi znów znalazły te należące do niej.
— Może wrócimy schodami? To zajmie znacznie więcej czasu niż jazda windą. — zaproponował, wciąż podtrzymując to lekkie rozbawienie, bo faktycznie humor przy niej mu dopisywał i nie chciał, by to się zbyt prędko skończyło.
Jack
Westchnęła. Mogłaby się przyzwyczaić do sposobu, w jaki obcałowywał jej twarz. Czuła, że rozpływa się w jego ramionach coraz bardziej, że jest jej ciepło, przytulnie, po prostu dobrze.
UsuńPrzynajmniej do momentu, w którym ponownie nazwał ją kochaniem, biorąc ją tym z zaskoczenia. Wtedy przeszył ją dreszcz, którego nie potrafiła opisać.
Po raz pierwszy nie wiedziała, czy jej ciało zareagowało przy nim pozytywnie, czy negatywnie, przez co poczuła się lekko zmieszana, unosząc spojrzenie do jego twarzy, przeszukując jego oczy i ekspresję za wskazówkami. Nie wiedziała, czy w ogóle powinna się tym przejmować, bo może dla Jacka to nie był wysiłek, zwracać się słodko do kobiet, a ona po raz kolejny coś przy nim nadpisywała, niepotrzebnie dając się porwać natarczywym myślom. Problem w tym, że dla niej to nie było takie proste i bezwysiłkowe.
Claire była ciepła, miła i ufna, ale czule zwracała się tylko do wyjątkowych osób w swoim życiu, które były w nim dłużej i wiedziała, że zostaną na dłużej. Byli więc w tym gronie jej rodzice, Inhan i Charlotte. Kiedyś również jej były chłopak.
Jacka natomiast nie była pewna, mimo jego zapewnień, bo choć nie oscylowała wokół w świecie kłamstw tak jak on, to zdążyła się przekonać, że im słowa były większe, tym z reguły mniej znaczyły. Znali się krótko i nie wiedziała, na czym stoją. Nie wiedziała, czy powinna się w jego czułych zwrotach dopatrywać deklaracji, czy po prostu starać się je przeoczyć, tak jak zrobiła to w łóżku.
Teraz jednak nie był w uniesieniu. Powiedział to znowu, tym razem świadomie, a ona nie wiedziała, co z tym zrobić, czując jak coś zaciska się w jej klatce piersiowej.
— Będę się na Ciebie złościć tylko wtedy, kiedy na to zasłużysz — powiedziała wreszcie, unosząc lekko kąciki ust. — Ale nie mogę powiedzieć, że jestem szczególnie nerwowa.
To prawda, nie była. Nie lubiła też konfrontacji, krzyku, ani gwałtownych ruchów. Jej naturalnym odruchem w takich sytuacjach było wycofanie się lub zamknięcie na bodźce, dlatego dzisiejszy dzień ją zaskakiwał, poczynając od tego, co stało się z Octavią, a kończąc na tym, co wydarzyło się między nimi w windzie.
To był… naprawdę dziwny dzień.
Jej uśmiech nieco się poszerzył, gdy zaproponował schody. Odwzajemniła jego pocałunek, przesuwając dłoń z włosów na jego policzek, by musnąć kciukiem mały pieprzyk pod jego okiem.
— A będziesz mnie niósł? — dopytała przy jego ustach, dosuwając się do niego całym ciałem, przypatrując mu się z tak bliska spod rzęs. — Moje nogi nie działają jeszcze tak, jak powinny… Kochanie.
Przetestowała to na własnym języku.
I wciąż nie wiedziała, jak ma się z tym czuć.
Objęła go ramieniem za szyję, oddając swoją wagę w połowie ścianie, a w połowie jemu. Wciąż utrzymywała jego spojrzenie.
Musiała zaryzykować, bo brak jasności by ją zamęczył, wiedziała o tym.
— Często mówisz tak do kobiet? — podjęła po chwili ciszy. — Słodko. Jakby były Twoje.
Jej wolna dłoń odnalazła jego pierś, prowadząc palce wzdłuż klapy marynarki, przez szycie koszuli, do rozchylonego kołnierzyka, którym zaczęła się bawić, trochę nerwowo.
— Bo ja będę o tym myśleć. Dużo i długo.
CLAIRE
Odchylił się na tyle, by móc objąć ją spojrzeniem w całości.
UsuńUniósł nieznacznie brew, kiedy z jej ust padło słowo kochanie, pieszczotliwe, choć na jej języku wciąż jeszcze nieco niepewne, niemal drewniane. Dopiero teraz, po raz pierwszy, usłyszał je skierowane do siebie. On sam wypowiadał je tego wieczoru wielokrotnie, łatwo, zbyt naturalnie, jakby dystans między nimi kurczył się nie tylko w dotyku, ale i w języku, którym się posługiwali. Nie analizował tych słów, nie ważył ich znaczenia przed wypowiedzeniem. Wychodziły z niego pod wpływem surowych, nieokiełznanych uczuć, bez kalkulacji i bez zamiaru manipulacji.
Kolejne jej pytanie sprawiło jednak, że uśmiech, który wygiął mu usta, odrobinę zbladł. Jack poczuł, że zbliżył się do granicy, która dla Claire była wyraźnie delikatna i ważna. Na krótką chwilę zapomniał, jak bardzo różni się ona od kobiet, z którymi zwykle spędzał czas. Dla niej gesty, słowa i obietnice miały znacznie większą wagę.
Zastanawiał się przez ułamek sekundy, czy ubrać odpowiedź w coś lekkiego, bezpiecznego, czy zaryzykować i odpowiedzieć w pełni szczerze.
Ostatecznie wybrał prawdę. Nie chciał budować, tego, co między nimi rosło, na pół prawdach i wygodnych niedomówieniach.
Jego wzrok podążył za ruchem jej dłoni, po czym znów odnalazł jej oczy. Jasne, błękitne przywodzące na myśli krystalicznie czystą wodę.
— Zdarzało się. — przyznał cicho. — I mnie, i im. — dodał ostrożnie.
Słowa niekiedy bywały tylko słowami. Używano ich nazbyt swobodnie, tworząc złudny obraz wyjątkowości, bo w głębi każdy gonił za czymś rzeczywistym, namacalnym. Jack zdawał sobie sprawę, że Claire może mieć trudność z uwierzeniem w jego zapewnienia. Opinia, która krążyła na jego temat, ta której fragment mogła usłyszeć wcześniej tego wieczoru, była powszechnie znana i on sam niewiele robił, by ją prostować. Zapracował sobie na to, by ludzie podchodzili do niego z ostrożnością i ograniczonym zaufaniem.
— Ale tym razem mówię szczerze. — dodał, gładząc kciukiem skórę jej policzka. — Nie okłamuję cię, Claire. Wszystko co ode mnie dzisiaj usłyszałaś… tak właśnie czuję. Tak właśnie myślę.
Wiedział, że musi dopiero zapracować na jej pełne zaufanie, nie tylko w tych intensywnych, intymnych chwilach, kiedy ciało brało górę nad rozsądkiem, ale także poza nimi. Claire była inna niż on. Potrzebowała stabilności, konsekwencji i poczucia bezpieczeństwa. Rozumiał to. A przynajmniej starał się rozumieć na tyle dobrze, by uszanować jej tempo i dać jej przestrzeń, której potrzebowała, zanim pozwoli sobie uwierzyć, że jego słowa nie są kolejną pięknie brzmiącą deklaracją bez pokrycia.
Jack
INNA WINDA, ALE JUŻ ZJECHAŁA NA PARKING
Usuń— Nie odpowiedziałaś na moje pytanie…
Ułożył swoje dłonie na jej, dociskając je do klatki piersiowej. Zmarszczył brwi, spoglądając na jej zapłakaną twarz i nagle ogarnęło go kolejne wspomnienie — palące wyrzuty sumienia przypomniały również jemu, do czego się kiedyś wobec niej dopuścił. Ten sam scenariusz odgrywał właśnie w tej chwili.
Czy to wszystko naprawdę było potrzebne? Czy w ten właśnie sposób zamierzał wrócić do jej życia?
— Nie nienawidzę cię — powiedział cicho, ale stanowczo.
Jak miał jej się do tego przyznać? Jak mógł powiedzieć jej, że widok jej w objęciach Seojuna rozdrapał rany, które zdawały się być już zabliźnione? Wydawało mu się to w tej chwili tak absurdalne i dziecinne, że gdyby tylko mógł, odwróciłby się i uciekł… jak tchórz. W tamtej chwili gniew odebrał mu rozsądek, tłukł mu do głowy, że to, co czuje, jest właściwe. Teraz te uczucia zdawały się po prostu śmieszne.
Żałosne.
I nie musiała mu wcale odpowiadać. Nie miał żadnych praw wymuszać z niej wyznań, na które nie było gotowa i na które w tym momencie życia nie mogła sobie pozwolić. Gdyby powiedziała mu teraz prawdę — a widział tę prawdę w jej oczach — nie tylko zaprzepaściłaby to, co udało jej się zbudować w ciągu ostatnich lat, ale znowu musiałaby się borykać z kolejnymi wyrzutami sumienia wobec osoby, do której coś czuła.
Alex…
I nagle to zobaczył. Wyraźnie. Sytuacja sprzed lat właśnie rozgrywała się ponownie i to tym razem on grał głównego antagonistę — to on był Seojunem. Nie on patrzył teraz na swoją dziewczynę, na osobę, którą kochał, w objęciach innego człowieka, który intrygą próbował ją odzyskać. Alex był tą osobą. To on był Seojunem.
— Przepraszam, Ari. Za to — ścisnął jej dłonie — i za to, co wydarzyło się, gdy wróciłem z Korei.
Poddał się. Bo dokładnie to powinien zrobić.
— Wybacz mi. Bo to ty powinnaś przypominać mi o tym, co zrobiłem, nie ja tobie.
Krótki dźwięk dzwonka rozległ się w windzie — dotarli na parking. Gdy tylko drzwi się rozchyliły, w ich progu ukazał się wyjątkowo zdyszany, przystojny jak zawsze, a w dodatku pozbawiony koszuli…
Kim Seojun, proszę państwa.
Minsoo
Swimming Pool Let's go skinny dipping!
OdpowiedzUsuńWzruszył niechlujnie ramionami na wzmiankę o spędzaniu czasu w domu, co - zgodnie z jej słowami - wcale by mu nie zaszkodziło, ale zdecydowanie nie było czymś, co chciał robić. Na pewno nie sam, tak jak zakładały właśnie te słowa, przez co byłby zmuszony pozostać z własnymi myślami. Bez możliwości zatopienia ich w ciężkiej pracy i nadmiarze obowiązków, których sam się doszukiwał i dokładał, byleby nie musieć zajmować się tym, co w danym momencie go trapiło. To zawsze było najłatwiejszym sposobem.
UsuńTo, albo czyjaś obecność. A przede wszystkim obecność Danielle, która nie tylko kąśliwymi, acz trafnymi uwagami, ale i samym spojrzeniem oraz przelotnym dotykiem była w stanie odwrócić jego uwagę i zachęcała do odstawienia pracy na bok.
Podobnie ze zdrowym rozsądkiem, niebezpiecznie uciekającym mu teraz przez palce, kiedy oczy dziewczyny nieprzerwanie się w niego wpatrywały. Sam nie był w stanie oderwać wzroku od lekkiego uśmiechu błądzącego po jej ustach, a sunące po ciele palce wyznaczały rozgrzaną ścieżkę, rozsypując niekontrolowane dreszcze, chwilę wcześniej wywołane chłodem basenu
— No weź, co my tutaj w ogóle do siebie przyrównujemy? — przyznał z cichym i niekontrolowanym, ale szybko ukróconym parsknięciem po słyszeniu kolejnych słów Danielle. I już sam taras trafiał w niesamowicie czułe punkty, które chciałby być w stanie wraz z czasem wyciszyć i umniejszyć ich znaczenie. Przekonywał się jednak z każdą chwilą; każdym słowem, że było odwrotnie. Bo nieważne, jak bardzo chciał się upierać, że dawno o nich zapomniał, to nawet przed własną matką, podpytującą raz na jakiś czas, czy jadł; co u niego; kiedy ich odwiedzi, z trudem ukrywał fakt, że od zerwania, tamte chwile dalej trwały głęboko zakorzenione w samym jego środku. Były inspiracją dla spisywanych na papierze słów, chociaż przed klientami twardo stał przy tym, że nie miał nikogo konkretnego na myśli, a że interpretacja mogła być dowolna.
A teraz ponownie nabierały wyrazistości w jego głowie, kiedy delikatne muśnięcie warg wybijało z jego piersi wstrzymywany, nieco rozedrgany oddech wymieszany z niedowierzającym i urwanym śmiechem, a jego palce samoistnie rozpostarły się na skórze Song, szukając podparcia przy momentalnym, wręcz żenującym, straceniu pewności we własne nogi
— Dani, proszę Cię… — mógłby jeszcze wszystko zatrzymać; przede wszystkim siebie samego, zgodnie z czerwoną lampką starającą się przebić przez mgłę, która otaczała jego spojrzenie i umysł. A zamiast tego ulegał bez większego oporu rozbrajającemu spojrzeniu, przez które przestawał odczuwać wstyd i obawy przy haczeniu kciukiem o dolną wargę Danielle, jeszcze chwilę wcześniej męczoną przez jej zęby — Musisz już jutro wracać? — Czy tym bardziej przy nieznacznym pochyleniu się, aby móc zostawić niespieszną, ostrożną ścieżkę drobnych pocałunków od obojczyka wzdłuż jej szyi, zatrzymując się niedaleko kącika pełnych ust, od których odrywał spojrzenie tylko dla przelotnego zerknięcia w połyskujące pod wpływem basenowych świateł oczy — Czy jest okno na drobną zmianę planów?
Gi
Nagle światła na basenie przygasły, a po chwili włączyły się z powrotem — całe pomieszczenie skąpało się w krwistej czerwieni. Dokładnie w tym samym momencie włączył się alarm, lecz trwał on może dziesięć sekund, zanim z głośników popłynął głos:
Usuń— Och, ktoś chyba się tu topi... w uczuciach. — Rozległ się chichot. — Naprawdę miło sobie tutaj gawędzicie, ale czas na jakąś... lepszą rozrywkę. Nie na fale rozkoszy. Nie teraz. Otrzyjcie się grzecznie ręcznikami i wracajcie na główną salę. To nie prośba, kochani, jeśli w ogóle się nad tym zastanawiacie...
Sauna It's getting hot... and it's not the temperature.
OdpowiedzUsuńLibrary Read the room for once.
OdpowiedzUsuńNie zostali tylko chwili. Nikt też nikogo nie wyrzucał, ani tym razem nie pojawił się żaden nieproszony gość, który mógłby zakłócić im tę krótką chwilę samotności. Nie potrafili się zatrzymać — spragnione dłonie błądzące po ciele wkrótce zaczęły parzyć. Jeszcze przez moment Seojun próbował przekonać samego siebie, że wystarczy mu jeszcze kolejna minuta, by w końcu odwrócić się i wyjść z biblioteki, ale przy drugiem niekontrolowanym westchnieniu Soyoung poddał się kompletnie.
UsuńChciał ją mieć tu i teraz.
Zsunął z siebie marynarkę i rzucił ją w kąt, ale na niej poprzestał. Z dużo większą — bo przesadną — starannością zdjął z Soyoung sukienkę. Delektował się widokiem jej ciała, centymetr po centymetrze, gdy błyszczący materiał powoli lądował na ziemi. Tym razem nie dał jej przejąć kontroli nawet na chwilę i podczas, gdy jej garderobą wkrótce pozostały jedynie szpilki i biżuteria, on nie pozwolił jej ściągnąć z siebie już nic więcej. Ani zrobić. Poza rozpięciem paska i zsunięciem rozporka.
Fantazyjny wieczór — dosłownie i w przenośni.
Nie był to czuły seks, ani namiętny, nie mówił o tym, co do siebie czuli i nie rzucał kolejnych obietnic przyszłości. Tak, jakby zapomnieli, gdzie się znajdują i kim są, poddali się fizycznej przyjemności, nie zważając na to, co mogło nastąpić.
Gdy ich ciała w końcu znieruchomiały, Seojun odetchnął. Rozluźnił uścisk dłoni na szyi dziewczyny i dopiero wtedy — dopiero wtedy! — pomyślał o tym, czy być może nie potraktował jej jednak zbyt gwałtownie. Szybko obrzucił wzrokiem jej nagie ciało, ale gdy tylko ich wzrok ponownie się spotkał, a wargi dziewczyny rozszerzyły się w uśmiechu, odwzajemnił go bez zastanowienia. Oparł się dłońmi o blat biurka, by pochylić się i zostawić jeszcze kilka drobnych pocałunków na jej szyi.
— Musimy iść, Soyoung — powiedział z żalem, choć luźno otulonym wokół radosnej nuty. — Teraz już naprawdę musimy iść.
Seojun
Przez kilka długich sekund Soyoung nie odpowiedziała. Nie była nawet pewna, czy potrafiłaby zrobić to bez zdradliwego drżenia w głosie. Rzeczywistość wracała do niej powoli, zdecydowanie mniej elegancko, niż zwykle zwykła się z nią obchodzić. Najpierw dotarł do niej własny, wciąż przyspieszony oddech, potem chłód biblioteki osiadający na rozgrzanej skórze, a na końcu świadomość, że nogi miała na tyle miękkie, iż pomysł natychmiastowego odsunięcia się od biurka biurka wydawał się przesadnym optymizmem. Oparła dłoń o blat i przymknęła oczy, kiedy usta Seojuna ponownie odnalazły jej szyję. Jeszcze przed chwilą jego dotyk rozpraszał ją do granic możliwości, teraz zaś te kilka drobnych pocałunków miało w sobie coś niemal absurdalnie czułego.
Usuń— Wiem — mruknęła w odpowiedzi na jego ponaglenie, chociaż nie wykonała nawet najmniejszego ruchu świadczącego o zamiarze wyjścia.
Dopiero po chwili odsunęła się od biurka i spojrzała na niego. Rozczochrane włosy, zaczerwienione usta, rozpięta koszula… Nie wyglądał jak mężczyzna, który przez ostatnie kilkadziesiąt minut prowadził w bibliotece niewinną rozmowę. Podejrzewała, że sama prezentowała się jeszcze gorzej.
Chciała sięgnąć po sukienkę, którą kilka minut temu pieczołowicie z niej ściągał.
Zmarszczyła brwi. Jej spojrzenie powędrowało ku miejscu, w którym wcześniej pozostawili ubrania, ale na podłodze nie było skrawka materiału. Jeszcze raz omiotła wzrokiem najbliższe otoczenie.
— Seojun. — Tym razem jego imię zabrzmiało inaczej. — Ktoś zabrał nasze rzeczy? — Odpowiedź przyszła wraz z odkryciem, że jego marynarka najwyraźniej postanowiła zniknąć razem z nią. — Cudownie! — mruknęła, bo przecież tego właśnie brakowało, żeby ktoś ukradł jej sukienkę. Na balu. W hotelu pełnym ludzi. Po tym, jak zniknęła na podejrzanie długo z mężczyzną, z którym absolutnie nie powinna była znikać.
Wzrok Soyoung przesunął się powoli po Seojunie i zatrzymał na czerwonej koszuli, którą wciąż miał na sobie.
Uniesiona brew wystarczyła za pierwszą część pytania.
— Zdejmuj. — Wyciągnęła ku niemu dłoń, poruszając palcami w ponaglającym geście. — Koszulę — doprecyzowała niewinnie. On mógł paradować z nagą klatką piersiową na takim evencie, jej się to nie uśmiechało. Satynowy materiał jego koszuli był na tyle długi, że powinien zakryć wszystko co trzeba, by mogła wrócić pośród gości, a jeśli przywdzieje do tego odpowiednio dużo pewności siebie, może nikt nie odważy się zapytać.
Soyoung, jak ją pan bóg stworzył
Nagle ciszę biblioteki przeciął śmiech dobiegający ze skrytych głośników.
Usuń— Och, chyba macie kłopoty, moi drodzy... Ale jak dobrze wiecie, jestem osobą, która zawsze pomoże! Oddam wam chętnie wasze kreacje. Bo jeśli się przyjrzycie, nie tylko sukienki aktualnie wam brakuje... — Kolejny chichot. — Ale cóż, nic nie jest za darmo. Nawet dobroć.
Chwila ciszy.
— Nie wrócicie jeszcze na salę. Musicie mi pomóc. Nie zamierzam sobie brudzić rączek, a jeśli wy nie chcecie, żebym jeszcze bardziej pobrudziła wasze, pomożecie mi. Potem będziecie mogli odebrać swoje ubrania na recepcji... Soyoung, na dachu budynku, na balkonie, znajduje się pewna para. Bardzo bym chciała, aby wrócili na główną salę. Seojun, druga para kieruje się właśnie windą na parking podziemny. Could you...?
— Co? Nie no, muszą przecież tu być, nie zniknęłyby tak… — mruknął pewnie, odwracając się, ale urwał w połowie zdania, bo Soyoung faktycznie miała rację.
UsuńSukienki nie było, jego marynarki również. Gdyby byli gdzieś indziej, może jeszcze traciłby czas na rozglądanie się, ale wiedział, że obie części garderoby rzucił za siebie i w pustej przestrzeni biblioteki nie miały gdzie się zapodziać. A poza tym znajdowali się na imprezie Plotkary, na której prawie nic nie działo się przypadkowo.
— Słucham? — odpowiedział jej niemal odruchowo, a jego dłonie powędrowały do koszuli.
Najpierw kąciki jego ust poruszyły się nieznacznie. Nigdy specjalnie nie krył się z faktem, że niewiele posiadał w sobie cech gentlemana, ale nawet jego rozbawiła ta automatyczna, lekko dziecięca reakcja. Gdy tylko to do niego dotarło, potrząsnął lekko głową, a spomiędzy jego warg wyrwał się cichy śmiech.
Nie powinno mu być jednak to śmiechu — wystarczająco podejrzanym pozostawał fakt, że oboje zniknęli, a dodając to, że powrócą w niekompletnych, delikatnie mówiąc, strojach, katastrofę mogli uznać za zagwarantowaną. Nici z planu i wielkiej dyskrecji.
A potem z głośnika usłyszeli głos Plotkary.
— To są jakieś jaja — powiedział kwaśno Seojun, odnajdując spojrzenie Soyoung.
Ściągnął z siebie posłusznie koszulę i podał ją dziewczynie, a gdy patrzył, jak ją na siebie zarzuca, nie mógł powstrzymać myśli o tym, jak w niej wyglądała. Otulona jego zapachem, jego ubraniami. Otulona nim. Wyglądała pięknie.
Naprawdę musieli wychodzić?
Roześmiał się kolejny raz, patrząc w dół na swoją nagą klatkę piersiową i myśląc o tym, że za chwilę będzie zmuszony przeparadować przez pół hotelu, spotykając po drodze pewnie kilkunastu gości. A potem pomyślał o Soyoung w samej koszuli, która wpadnie na dach, zaganiając jakichś obcych ludzi na główną salę, i roześmiał się jeszcze głośniej.
— Na cholerę my tu przychodziliśmy? — rzucił, spoglądając na nią miękko.
yours, S
Przyglądała się Seojunowi, gdy niespiesznie zapinała guziki jego koszuli spoczywającej teraz na jej ramionach. Lepsze to niż paradowanie po hotelu nago, odzianej jedynie w szpilki i biżuterię. Choć może na wybiegu projektanta doceniła, by tak przekorny minimalizm, to sama wolała się nim nie bawić. Nie w tym miejscu. Nie pośród tych wszystkich obcych ludzi, dodatkowo biorąc pod uwagę plan pozostania dyskretnymi.
Usuń— To nie jest śmieszne! — wypaliła pacając go ręką w ramię, choć jego rozbawienie szybko jej się udzieliło, i sama po chwili stała z drżącymi kącikami ust, śmiejąc się z zaistniałej sytuacji.
Koszula na szczęście była na tyle długa, że sięgała jej połowy ud i zasłaniała wszystko, co powinna zasłonić.
— Dobrze, że ładnemu we wszystkim ładnie. — skwitowała kręcąc głową, poprawiając jeszcze kołnierzyk. Wygładziła dłońmi materiał. Bardziej gotowa nie będzie, chociaż kimkolwiek była dwójka znajdująca się na dachu, miała nadzieję, że będzie skoro do współpracy i bez zbędnego marudzenia, wrócą z nią na główną salę. Nie miała ochoty z nikim się użerać, ani tym bardziej błagać o litość aby mogła odzyskać łaskawie sukienkę. Chociaż w koszuli Seojuna, z otulającym ją szczelnie zapachem jego perfum i skóry, czuła się wyjątkowo dobrze.
— Sama zaczynam się nad tym zastanawiać. — potaknęła, przysuwając się bliżej niego. Jej wzrok omiótł nagi tors Seojuna. — Cóż, pozostali goście będą mieli przyjemny widok dzięki tej całej Plotkarze. — Jej równy paznokieć przesunął się ostatni raz po jego ciepłej skórze, tuż nad linią spodni. Przygryzła lekko wargę i niechętnie odsunęła się od bruneta. Wolałaby złapać go za dłoń i wyjść z tego nieszczęsnego hotelu.
— Powodzenia. — rzuciła na odchodne, pierwsza kierując się do drzwi.
Kąciki jej ust znów zadrżały.
Ah te biblioteki
Jego również czekała misja sprowadzenia niesfornych gości, do centrum imprezy. Podskórnie czuła, że to wszystko nie było tylko i wyłącznie losową zagrywką ze strony organizatorki.
see you later handsome,
Soyoung
Conference Room Are you going to be doing drugs here... again?
OdpowiedzUsuńVIP Lounge Because exclusivity is a personality trait.
OdpowiedzUsuńCigar Lounge Smoke rises. So do rumors.
OdpowiedzUsuńWine Cellar Aged wine. Immature behavior.
OdpowiedzUsuńPoczątkowo nie sądził, że tak szybko straci nad sobą kontrolę. Jeszcze chwilę wcześniej był przekonany, że poradzi sobie z tym bez większego problemu, że zachowa choć odrobinę swojej wcześniejszej pewności siebie. Teraz jednak każda kolejna chwila sprawiała, że coraz trudniej było mu zebrać myśli. Dotyk Junseo był niemal parzący. Zostawiał po sobie przyjemne ślady na skórze, a Ryan miał wrażenie, jakby całe jego ciało reagowało na niego jednocześnie.
UsuńZ jego ust wymykały się kolejne, coraz mniej kontrolowane dźwięki. Nie próbował już ich tłumić. Nie miał na to ani siły, ani ochoty. Było mu cholernie dobrze, zdecydowanie lepiej, niż kiedykolwiek przypuszczał, że może być w sytuacji z kimś takim jak Junseo. Jeszcze niedawno ich relacja opierała się na złości, prowokacjach i wzajemnym podważaniu własnych granic. Teraz Ryan ledwo potrafił myśleć o czymkolwiek poza tym, co działo się między nimi.
Kręciło mu się w głowie. Oddech stawał się coraz płytszy i bardziej urywany, jakby nagle zabrakło mu powietrza. Zacisnął palce, próbując znaleźć w tym wszystkim jakiś punkt zaczepienia, ale każda kolejna fala przyjemności odbierała mu odrobinę rozsądku. Czuł gorąco rozlewające się po całym ciele, napięcie narastające gdzieś pod skórą i to dziwne wrażenie, że jeszcze chwila, a zupełnie zapomni, gdzie właściwie się znajduje.
Nie potrafił oderwać wzroku od Junseo. Od jego twarzy, skupienia i spojrzeń, które Ryan łapał za każdym razem, gdy tylko ich oczy się spotykały. Łaknął ich niemal tak samo mocno jak dotyku. Chciał wiedzieć, co Park widzi w jego twarzy. Czy dostrzega tę całą pewność siebie, którą Ryan tak długo próbował utrzymać, czy może już dawno zauważył, jak bardzo zaczyna się ona rozpadać.
I chyba właśnie to było najbardziej fascynujące.
Ryan pozwolił sobie wreszcie przestać walczyć z tym, co działo się z jego ciałem. Przez całe napięcie, które narastało między nimi od dłuższego czasu, nie potrzebował wiele. Wystarczyła jeszcze jedna chwila, jeden mocniejszy impuls, by wszystko nagle stało się zbyt intensywne. Zacisnął powieki, wypuszczając z siebie urwany jęk, a potem przez moment po prostu trwał bez ruchu, próbując odnaleźć oddech.
Kiedy w końcu był w stanie się poruszyć, opadł na kolana obok Junseo. Przez chwilę patrzył na niego z niedowierzaniem, jakby sam nie potrafił uwierzyć w to, co właśnie się wydarzyło. Potem nachylił się i pocałował go, wciąż rozgrzany i oszołomiony, pozwalając, by na jego ustach pozostał ślad ich wcześniejszej bliskości.
— Grzeczny chłopiec — wymruczał cicho.
Tym razem jednak w jego głosie nie było już wcześniejszej prowokacji. Brzmiał miękko, niemal czule. Ryan zaraz potem przysunął się bliżej i po prostu objął Junseo. Oparł głowę na jego ramieniu, zamykając oczy. Potrzebował tej chwili ciszy, kilku spokojnych oddechów, pozwolenia, by serce przestało szaleć.
Cała jego wcześniejsza dominacja i pewność siebie powoli z niego uchodziły. Zostało tylko przyjemne zmęczenie, rozgrzane ciało i dziwne poczucie bezpieczeństwa, którego zupełnie się po sobie nie spodziewał. Po raz pierwszy tej nocy nie chciał niczego kontrolować. Po prostu przytulił się mocniej i pozwolił, by Junseo był obok.
Ryan
Każdy jęk przeszywający ciszę, każdy głośniejszy oddech idealnie komponujący się z jego stłumionymi stęknięciami motywowały go do dalszego działania, byle tylko zadowolić Ryana do tego stopnia, by całkowicie powierzył swoje ciało narastającej przyjemności. Nie zważał na własny dyskomfort – ból promieniujący w jego szczęce czy obtarcia na kolanach od klęczenia na betonowej posadzce – skutecznie zagłuszając go kolejnymi reakcjami, jakimi obdarzał go Kim. Dalej pozwalał swoim dłoniom odważnie sunąć wzdłuż smukłej sylwetki, a gdy tylko poczuł pod palcami przyjemne drżenie, jego ciało odwdzięczało się podobną reakcją. Satysfakcja drugiego zaczynała przyprawiać go o zawroty głowy, nie potrafił skupić się na niczym innym niż na świadomości, że łaknął jedynie tego, by zadowolić Ryana. W jego głowie nie było miejsca na inne myśli, na zastanawianie się, dlaczego tak bardzo zależało mu na zaspokojeniu jedynej osoby, która normalnie – o ile w ogóle by tam zagościła – znajdowała się na szarym końcu listy jego priorytetów, kogoś, kogo uważał za swoją konkurencję. Trwał w swoim skupieniu, co jakiś czas unosząc zainteresowane spojrzenie w górę. Widok zawsze wprawiał w podziw – brwi ściągnięte w skupieniu, lekko rozchylone usta, z których wydobywały się najsłodsze westchnienia, przyjemnie łechtające jego ego – w efekcie Junseo pozwalał, by każdy ruch był jeszcze intensywniejszy, aż w końcu przyszło mu posmakować efektów własnej pracy.
UsuńZadowolony jęknął przeciągle i opadł na posadzkę, podpierając się dłońmi, kiedy stracił równowagę. Całe jego ciało drżało, serce dalej biło jak szalone, a on sam nie wiedział, co powinien zrobić, kiedy nagle między nimi zapadła cisza. Bał się niezręczności, bał się tego, co miało nastąpić kolejno, bo postawił się w tak niecodziennej sytuacji, że nie wiedział, co powinien zrobić ani jak zareagować. Co było dopuszczalne, a co mogło wprawić jego bądź Ryana w większy dyskomfort. Otworzył usta kilka razy tylko po to, by je przymknąć. Kiedy Ryan zamarł nad nim, brunet spuścił głowę w dół, zaciskając mocno powieki, starając się zapanować nad napływającymi natrętnymi myślami, jednak zanim te miały szansę wypłynąć na powierzchnię, jego uwaga została przekierowana na inny tor. Pozwolił sobie zatracić się w pocałunku, w czułym geście, w kolejnym pochlebnym komentarzu. Mimo że jego dłonie dalej drżały, wewnętrzny chaos został chwilowo zagłuszony, a on czuł intensywną potrzebę, by znaleźć się bliżej, jednak nie szukał cielesnej intymności. Bez zastanowienia przyciągnął go do siebie i ostrożnie uniósł jedną z dłoni, by kolejno pogładzić go po włosach.
— Dziękuję — wyszeptał niepewnie, bo wiedział, że powinien coś powiedzieć, ale wszystko wydawało się puste i pozbawione głębszego sensu. Ale przecież był wdzięczny, był wdzięczny za te upojne chwile, za to, że dał się zapomnieć, i że Ryan mu na to pozwolił. Był też wdzięczny za to, co działo się teraz – za coś, co mimo swojej prostoty dla niego niosło za sobą większy ciężar.
Może powinien podnieść się z posadzki, zaśmiać, z udawaną pewnością siebie rzucić czymś zaczepnie i ponownie udać na górę, by dołączyć do imprezy, ale czy wszystko, czego dzisiaj się dopuścił, nie było odwrotnością tego, jak powinien postąpić? A jeśli tak, to dlaczego przestawać właśnie teraz, gdy jego organizm dalej przeszywało przyjemne ciepło, a on sam nie chciał zamienić towarzystwa blondyna na grupę zupełnie obcych mu osób, z którymi nic go nie łączyło. Mógł ponownie dać sobie zapomnieć, mógł poudawać przez chwilę dłużej, że zamknięci w tej piwnicy byli kimś innym, mógł pozwolić sobie na ukazanie ludzkiej wrażliwości, na jaką nigdy sobie nie pozwalał.
Ostrożnie odsunął od siebie Ryana tak, by spojrzeć mu w oczy, a gdy na jego twarzy nie wyczytał sprzeciwu, pocałował go równie czule i delikatnie, zapominając o ich wcześniejszej walce o dominację.
— Zaczekaj chwilę — słowa wypowiedział wprost w jego usta, korzystając z chwili, gdy oboje zaczerpnęli oddechu. Niechętnie oddalił się od blondyna, a spojrzeniem przeleciał po pomieszczeniu, któremu wiele brakowało do przytulnego i urokliwego wnętrza. Zgarnął więc leżącą w pobliżu krzesła marynarkę, otworzył kolejną butelkę wina i wrócił do Ryana. Nie było to wiele, ale siedzenie nawet na cienkiej warstwie materiału było wizją o wiele przyjemniejszą niż chłodny beton. Usiadł na ziemi, pozostawiając wystarczająco miejsca dla Ryana, a sam upił spory łyk wina.
Usuń— Możemy kontynuować poprzednią grę albo zmienić zasady — zaproponował, ale w tonie jego głosu brakowało wcześniejszej pewności siebie. Wypowiadane słowa nie były sugestywne, a rzucane spojrzenia zadziorne. Teraz czuł się bardziej niepewnie niż jeszcze kilka minut wcześniej, kiedy pozwalał sobie na zdecydowanie więcej, a mimo to dalej chciał tam zostać, dalej pragnął bliskości, o którą nie potrafił wprost zapytać, jak gdyby to ludzka czułość była powodem do wstydu. — Albo wypić to w ciszy, to też możemy zrobić.
Junseo
Miał przyjemną pustkę w głowie. Ciało wciąż odreagowywało wszystko, co wydarzyło się chwilę wcześniej, dlatego od czasu do czasu przez jego skórę przebiegał delikatny dreszcz. Nie skupiał się na niczym konkretnym. Właściwie nie miał nawet ochoty tego robić. Niewiele razy zdarzało mu się, żeby jego umysł był tak spokojny - pozbawiony gonitwy myśli, przesadnego analizowania i nieustannego rozkładania na części każdego słowa, gestu czy własnego zachowania. Teraz było po prostu dobrze. Przyjemnie cicho. I chciał się temu poddać, przeciągać tę chwilę tak długo, jak tylko mógł.
UsuńJunseo miał jednak inne plany. Gdy tylko się od niego odsunął, jedna z pierwszych nieprzyjemnych myśli przemknęła przez głowę Ryana. Zaraz za nią pojawiła się kolejna, a potem następne, jedna za drugą. Zmarszczył mocno brwi i przeczesał lekko wilgotne włosy, próbując uporządkować to, co nagle zaczęło kotłować się w jego głowie. Nie. Nie teraz. To, czy będzie żałował tego wieczoru, mógł zostawić na jutro. Tak samo jak zastanawianie się, czy zejście z Parkiem do tej piwnicy i pozwolenie sobie na spełnienie własnych pragnień rzeczywiście było dobrym pomysłem. Może wszystko wyglądałoby inaczej, gdyby chodziło o kogoś innego. Trafiło jednak na Junseo. Człowieka, którego i tak nie mógł po prostu wymazać ze swojego życia. Przecież nadal będą się mijać na sali tanecznej. Ryan znał już życie na tyle dobrze, żeby wiedzieć, że los z wyjątkową satysfakcją stawia ludzi naprzeciwko siebie wtedy, gdy najbardziej chcieliby tego uniknąć. Zastanawiał się więc, jak będzie wyglądało ich kolejne spotkanie. Do tej pory niemal każda konfrontacja między nimi była burzliwa. Ryan uparcie tkwił w przekonaniu, że przecież nic Junseo nie zrobił, by ten pałał do niego taką niechęcią. Teraz jednak Park miałby aż nadto powodów, by zrzucić całą winę za wydarzenia tego wieczoru właśnie na Kima. I może przez to znienawidzi go jeszcze bardziej. A może stanie się zupełnie odwrotnie? Ryan wątpił w to, ale gdzieś z tyłu głowy wciąż pozostawał ten jeden, maleńki procent szans. Może po wytrzeźwieniu obaj uznają, że najlepiej będzie udawać, że nic się nie wydarzyło. Może będą zachowywać się tak, jakby tej nocy nie było. Może.
Wykorzystał chwilę, żeby doprowadzić się do porządku. Założył bieliznę i spodnie, zapiął koszulę, a potem poprawił włosy, próbując przywrócić sobie choć odrobinę wcześniejszego wyglądu. Kiedy wszystko było już na swoim miejscu, usiadł obok młodszego i oparł się lekko o jego bok.
Wiedział, że nie powinien.
Ich bliskość do tej pory ograniczała się do napięcia, prowokacji i tego, co wydarzyło się między nimi pod wpływem chwili. Teraz, kiedy wszystko ucichło, rozsądniej byłoby wrócić na imprezę i zachowywać się tak, jakby nic się nie stało. Tylko że Ryan wcale nie chciał wracać. Wbrew wszystkiemu czuł tutaj dziwny spokój. Jakby ta piwnica odcinała ich od całej reszty świata. Dopóki siedzieli tutaj, nic nie musiało się wydarzyć. Nie musieli wracać do wcześniejszych przepychanek, spojrzeń pełnych niechęci ani udawać, że ta noc niczego między nimi nie zmieniła.
Nie wiedział, co czekałoby na nich po wyjściu na salę. I chyba właśnie tego bał się najbardziej.
Spojrzał na Junseo, odnajdując w jego oczach niemal taką samą niepewność, jaką sam nosił w sobie. Widok ten niespodziewanie dodał mu otuchy. Nie był jedynym, który nie wiedział, co powinien teraz zrobić.
Posłał mu więc czuły uśmiech. Wyciągnął się nieco w jego stronę i złożył delikatny pocałunek na jego ustach. Przesunął dłonią po jego policzku, przymykając na moment oczy.
— Nie chcę siedzieć tu z tobą w ciszy — powiedział po chwili.
UsuńCisza wydawała mu się teraz dziwna. Zbyt ciężka. Jakby dawała jego myślom zbyt wiele miejsca do działania. A jakaś część Ryana chciała po prostu poznać Junseo. Zadać mu dziesiątki pytań. Dowiedzieć się, co lubił, czego nie znosił, jaki był, kiedy nikt nie patrzył. Zrozumieć, co właściwie kryło się za tą całą złością i murem, którym Park tak szczelnie się otaczał. Nie był to jednak odpowiedni moment. Nie chciał go spłoszyć. Ten Junseo, którego miał teraz obok siebie, był zupełnie inny od tego, którego zdążył poznać na sali prób czy korytarzach wytwórni. Pozbawiony skorupy, agresji i tej wiecznej potrzeby udowadniania czegoś całemu światu. Ryan nie chciał wyciągać na powierzchnię tamtego Parka.
— Możemy pograć — potwierdził, opierając głowę na jego ramieniu.
Przez chwilę zastanawiał się nad pytaniem. Nie chciał zaczynać od czegoś przesadnie głębokiego. Nie potrzebował teraz wielkich wyznań ani rozmów o rzeczach, które mogłyby popsuć ten kruchy spokój. Chciał po prostu dobrze się bawić. Poznać go trochę, krok po kroku, bez naciskania.
— Kim chciałeś zostać, jak byłeś dzieckiem?
Ten komentarz został usunięty przez autora.
UsuńNie rozumiał tego, co zaszło między nimi, ani dlaczego nie próbował uciec przy pierwszej nadarzającej się okazji, ale może nie chciał zrozumieć, bo to byłoby jednoznaczne z analizowaniem sytuacji czy ich relacji. Kolejne pytania, które zaczęłyby wylęgać się w jego głowie, a on nie posiadał na nie odpowiedzi – bądź nie chciał jej znaleźć. Zderzenie się z rzeczywistością, na które nie był przygotowany, bo przecież uciekanie od odpowiedzialności było o wiele łatwiejsze niż wyznanie prawdy.
UsuńKiedy poczuł promieniujące ciepło drugiego ciała, oparł się plecami o ścianę i przyciągnął Ryana bliżej, owijając swoje ramię wokół jego talii. Ta bliskość kolejny już raz przeniosła go gdzieś, gdzie czuł się swobodniej. Gdzieś, gdzie mógł zapomnieć, kim był i z czym się to wiązało, bo przecież miał sprostać oczekiwaniom, a jego życie, plany czy marzenia były zależne od innych osób, zdolnych do przekreślenia wszystkiego, jeśli tylko postawi nieostrożny krok, a ktoś się o tym dowie. Teraz liczyło się tylko to, jak drobniejsza sylwetka Ryana idealnie wpasowała się w ciało Junseo – jak ten przysłowiowy puzzel, brakujący element dopełniający układankę, tworzący spójną całość – myśl tak absurdalna, że aż wywołała szczery uśmiech na jego twarzy, a on sam pochylił głowę w bok, aż poczuł na policzku miękkie blond włosy.
— A uwierzysz, jeśli ci powiem, że naprawdę od zawsze chciałem być na scenie? — zaśmiał się na samą myśl o tym, bo od kiedy pamiętał, tylko tak wyobrażał sobie swoją przyszłość. Te wspomnienia były naprawdę radosne, przepełnione dziecięcą niewinnością, nadzieją i wiarą, że wszystko jest możliwe. — Moja mama dalej ma nagrania, jak tańczę przed telewizorem do Wonder Girls! — dodał nieco pewniej, by nadać wiarygodności swoim słowom, bo to wcale nie była sfabrykowana historia, która idealnie wpasowałaby się w wizerunek idola, a rzeczywistość. — Pięcioletni ja zdecydowanie odkrył swoje powołanie. — Imitując dziecięcy głos, zaczął nucić pod nosem tell me, tell me, jednak po chwili pokiwał głową nieco zrezygnowany. To dalej było jego marzenie, jednak droga do jego spełnienia okazała się o wiele trudniejsza i bardziej zawiła, niż przyszło mu sobie wyobrazić. Od zawsze zdawał sobie sprawę, że nie będzie łatwo, jednak nigdy nie przypuszczał, że gdy już uda mu się posmakować i namacalnie doświadczyć sukcesu, ten zostanie wyrwany z jego dłoni tak gwałtownie.
Odchrząknął cicho, odgarniając nieprzyjemne myśli. Wolał nie skupiać się na niepowodzeniach, a na tym, że ktoś – wydawałoby się – był szczerze zainteresowany jakimś aspektem jego życia. Zazwyczaj każde pytanie było na potrzeby wypełnienia rubryczek, zaspokojenia ciekawości wytwórni, by sprawdzić, co się sprzeda, co można było zaoferować fanom, z jakich sekretów warto było go obnażyć, a co nie nadawało się do konsumpcji. Mógł się mylić, ale dyskusja z Ryanem wydawała się inna, przemawiała za nim ludzka ciekawość, a nie podstęp – a przynajmniej taką miał nadzieję.
— Nie mów mi, że od zawsze chciałeś zostać influencerem, bo ci chyba nawet nie istnieli, kiedy dorastałem — mruknął pod nosem — a przynajmniej nie na taką skalę. — dodał nieco zamyślony, jakby naprawde usiłował sięgnąć pamięcią do dnia, gdy ludzie zaczęli udostępniać każdą chwilę swojego życia w sieci.
Nawet nie zdał sobie sprawy, kiedy w trakcie rozmowy zaczął wodzić opuszkami po skórze dłoni Ryana, po chwili splatając ich palce razem, a gdy to zrobił, zmarszczył delikatnie brwi. Uniósł obie dłonie nieco w górę, przyglądając się im uważnie, jakby właśnie dokonał odkrycia godnego całej jego uwagi.
— Powiedział ci ktoś, że masz dość małe dłonie? — zapytał poważnie, chociaż na jego twarz zaczął wkradać się uśmiech. Przygryzł więc dolną wargę, chcąc zachować fasadę i nie zaśmiać się głośno. Jego komentarz nie był złośliwy, a tak naprawdę była to jedynie obserwacja. Gdyby miał być stuprocentowo szczery, przyznałby, że drobniejsza dłoń spleciona z jego wyglądała dość uroczo, ale takie komentarze postanowił zachować dla siebie.
Junseo
Czując jego ramię oplecione wokół talii, wydał z siebie zadowolony pomruk. Podobało mu się to, jak jego ciało reagowało na tę bliskość, a jeszcze bardziej świadomość, że sam Junseo jej pragnął. Mógł go teraz odtrącić, wyśmiać, ubrać się i wyjść bez słowa. Zamiast tego siedział tutaj, blisko niego, przytulał go do siebie i wydawał się równie niechętny do opuszczenia tego miejsca. Ta świadomość wywołała na twarzy Ryana uśmiech i sprawiła, że jego mięśnie nieco się rozluźniły. Nie musiał się stresować. Nie musiał niczego udowadniać. Mógł po prostu być tu i teraz.
UsuńKiwnął delikatnie głową. Dlaczego miałby mu nie uwierzyć? Wiele dzieciaków ma właśnie takie marzenia dotyczące swojej przyszłej kariery. Dziecięca niewinność nie dopuszcza do siebie ciemniejszej strony bycia idolem. Widzi się przede wszystkim piękne stroje, tłumy fanów, bogate i ładne domy, podróże i życie, które z boku wydaje się niemal bajkowe. Wszystko jest wtedy możliwe, realne, pozbawione skazy. Wydaje się pracą marzeń, bo skoro rodzice mówią, że ładnie się śpiewa albo tańczy, to co właściwie może pójść nie tak?
Uśmiechnął się na opowieść Parka. Pasowało to do niego. Do chłopca, który gonił za swoimi marzeniami, kurczowo trzymał się własnej pasji i szukał akceptacji. Ryan oczywiście zwrócił uwagę na to, jak młodszemu podobały się jego pochwały. Jak wyraźnie ich potrzebował i jak chętnie je przyjmował, niemal szukając w nich potwierdzenia własnej wartości.
Było to niezwykle pociągające, ale jednocześnie mówiło o Junseo znacznie więcej, niż można było przypuszczać.
Teraz jednak w jego organizmie wciąż znajdowało się zdecydowanie za dużo alkoholu i środków dorzuconych do kolorowego drinka, żeby mógł analizować ten temat tak dokładnie, jak zrobiłby to na trzeźwo. Może wtedy pomogłoby mu to choć trochę lepiej zrozumieć motywy Parka. To, skąd brała się jego potrzeba rywalizacji, niechęć i wieczne napięcie między nimi.
— Uda ci się — mruknął cicho, czując na sobie przyjemny dotyk. — Pięcioletni Junseo będzie bardzo dumny. Jak nie na rynku koreańskim, to na amerykańskim. Teraz jest boom na Azjatów — stwierdził, zagryzając delikatnie dolną wargę. — Będę trzymać kciuki — dodał cicho.
Nie wiedział, czy będzie miało to dla niego jakiekolwiek znaczenie. Tak naprawdę nie przepadali za sobą i Ryan był niemal pewien, że ten stan rzeczy wróci już następnego dnia. Może nawet ze zdwojoną siłą. Mimo wszystko Kim nie życzył nikomu źle. Nie dopóki ta osoba naprawdę mocno go nie zraniła.
Nie rozumiał, dlaczego ich relacja wyglądała właśnie tak. Nie wiedział, czym właściwie zasłużył sobie na niechęć Junseo ani skąd brało się to dziwne poczucie konkurencji, które wyczuwał między nimi. Chciał jednak pokazać mu, że nie każdy musi być jego przeciwnikiem.
Zaraz zaśmiał się na jego pytanie i pokręcił lekko głową.
— Oczywiście, że nie! Ja chciałem być księciem — powiedział z rozbawieniem. — Potem chciałem mieć małą farmę i hodować zwierzęta — dodał po chwili.
Wiedział, że ta wizja mogła zupełnie do niego nie pasować. Zwłaszcza do jego obecnego stylu życia. Drogie ubrania, markowe dodatki, piękne mieszkanie, częste imprezy, wypady na ścianki i różnego rodzaju wydarzenia. Można było powiedzieć, że było to wręcz przeciwieństwo tego, o czym marzył jako dziecko.
— Najbardziej to krówki. Są mega urocze — dodał po chwili.
Westchnął cicho i jeszcze bardziej wtulił się w mężczyznę. W tej pozycji było mu zaskakująco dobrze. Nie pamiętał, kiedy ostatnio czuł się tak swobodnie przy kimś.
— Nie planowałem bycia influencerem. To… po prostu wyszło. Myślę, że mam o wiele więcej szczęścia w życiu niż rozumu — stwierdził szczerze.
Zaraz jednak Junseo zwrócił uwagę na coś, czego Ryan kompletnie się nie spodziewał. Wydał z siebie żałosne stęknięcie i pokręcił głową z niezadowoleniem, chowając ją w torsie drugiego.
— Serio? Na to zamierzasz marnować swoje pytanie? — westchnął niepocieszony, zaraz jednak nieco się poprawił. — Ach, właśnie znalazłeś jeden z moich kompleksów — bąknął cicho pod nosem.
Spojrzał mu w oczy i cicho westchnął, po chwili przenosząc wzrok na ich splecione dłonie.
Usuń— Powiedział. I to nie raz — przyznał, wzdychając z nieukrywanym niezadowoleniem.
Nie zabrał jednak dłoni. Wręcz przeciwnie, jego palce pozostały splecione z palcami Junseo, jakby ten drobny gest był czymś zupełnie naturalnym.
— Ale musisz przyznać, że ładnie wyglądają — dodał, wolną dłonią sięgając po kieliszek z winem i upijając większego łyka.
Przez moment zastanawiał się nad jego słowami. Skoro już pozwolili sobie na odrobinę szczerości, może warto było pójść o krok dalej.
— To… — zaczął, zawieszając na moment głos. — Skoro ty znasz mój jakiś kompleks, powinieneś mi powiedzieć o swoim — stwierdził. — Ale nie zmuszam. Możesz powiedzieć o czymkolwiek innym — dodał cicho.
Ponownie oparł głowę na torsie Junseo, wsłuchując się w miarowe bicie jego serca. Dźwięk był zaskakująco uspokajający. Przez chwilę pozwolił sobie po prostu słuchać, nie analizując, nie zastanawiając się, co będzie rano.
Przyszło mu nawet do głowy, że mógłby tak zasnąć.
klusia
Osoba, z którą przebywał teraz w piwnicy, nijak miała się do wykreowanego w głowie wizerunku czy opinii, jaką zdążył przypisać Ryanowi. Ten, którego przyszło mu poznać na treningach czy oglądać przez ekran telefonu, od samego początku wydawał się być uprzywilejowany; jego znajomości i pochodzenie otwierały drzwi do udogodnień, o jakich większość społeczeństwa mogła jedynie pomarzyć. Co raziło Junseo najbardziej, to brak jakiejkolwiek wdzięczności i podejście, jakby ten stan rzeczy był normalny, a Ryan najzwyczajniej w świecie na to wszystko zasługiwał. Miał wybujałe ego, czego Junseo doświadczył na własnej skórze, gdy Kim nie potrafił znaleźć żadnej wady w swoim zachowaniu i zamiast przeprosić, uparcie stał przy swoim. Był bezczelny, jego nadmierna pewność siebie balansowała na pograniczu arogancji, utwierdzając bruneta w przekonaniu, że Ryan uważał się za lepszego i nieomylnego, a to irytowało Junseo za każdym razem, gdy przyszło mu przebywać w jego otoczeniu.
UsuńTo wszystko było tak sprzeczne z czułymi gestami, jakimi Ryan go obdarowywał – te symbolizowały potrzebę bliskości, malując obraz człowieka wrażliwego i otwartego na innych ludzi. Jego słowa nie wbijały się głęboko pod skórę niczym zadra chcąca uporczywie przypominać o sobie, a cicho wyszeptane w przestrzeń między nimi, niosły za sobą obietnicę wsparcia i otuchy w cięższych chwilach – i z jakiegoś powodu Junseo wierzył, że to było szczere.
Teraz poznawał go na nowo, na chwilę zapominając o wcześniejszych uprzedzeniach, bo może sam był winny temu, że niesłusznie go ocenił, przypisując mu cechy człowieka, którym wcale nie był. Może ta wrogość była bezpodstawna, a on na siłę doszukał się w nim niedoskonałości, byle tylko usprawiedliwić swoje zachowanie przed samym sobą, a ta niechęć była mechanizmem obronnym przed własną, głęboko skrywaną bezradnością. Może te przemyślenia ponownie dadzą o sobie znać, a on zdoła je przeanalizować na trzeźwo, a może wrócą do tego, co było, a dzisiejsza noc pozostanie jedynie wspomnieniem.
Możliwości było tak wiele, jednak to nie był ani czas, ani miejsce na to, by zacząć je rozważać. W tej chwili chciał jedynie istnieć w tej samej przestrzeni i pozwolić sobie uwierzyć w zapewnienia Ryana, że miało mu się udać.
— Księciem? — zachichotał rozbawiony, bo mimo że nie spodziewał się tej odpowiedzi, z jakiegoś powodu ona po prostu miała sens. — Wasza wysokość, czy miałeś w planach jeździć na białym rumaku i ratować księżniczki? — Kolejny raz postawił na żartobliwe droczenie się, wspominając jedynie o stereotypowych cechach księcia z bajki, mimo że dziecięca wyobraźnia równie dobrze mogła skupić się na heroicznych walkach ze smokiem czy stawaniu w obronie słabszych.
Wspomnienie o farmie i hodowli zwierząt było kolejnym zaskoczeniem, czego świadectwem było malujące się na twarzy niedowierzenie i wysoko uniesione brwi. Pochylił się nieco, sprowadzając swoją twarz bliżej Ryana, jakby chciał podzielić się z nim sekretem.
— Mógłbyś założyć farmę — zaczął powoli, jakby opowiadał historię. — Byłaby twoim własnym królestwem, nigdy nie jest za późno — wyszeptał, przytulając go nieco mocniej. — Wyobraź sobie to pasące się na łące stado uroczych krówek, malownicze krajobrazy, świeże powietrze, z dala od zgiełku Manhattanu — kontynuował, zmieniając ton głosu, tym samym budując napięcie. — Może gdzieś we wschodniej części Teksasu? A koronę zamieniłbyś na kowbojski kapelusz, rebranding i nowy kontent, no i żyłbyś tam długo i szczęśliwie. — Swój śmiech stłumił, chowając twarz w zagłębieniu szyi blondyna. Dyskusja przychodziła mu z łatwością, jakiej się nie spodziewał. Był chętny do podzielenia się urywkami z własnego życia, jak i również żartowania, gdy nadarzyła się ku temu okazja. Nie widział twarzy Ryana, nie mógł odczytać jego reakcji, tego, czy myślał podobnie, a może ze zrezygnowaniem kręcił oczami na każde kolejne słowo, ale trzymał go w objęciach i czuł brak napięcia mięśni oraz to, jak jego ciało chętnie lgnęło do niego, gdy przyciągał go bliżej.
Ponownie oparł się o ścianę, gdy w głosie Kima wyłapał nutkę rozczarowania. Jego komentarz padł szybciej, niż był w stanie o tym pomyśleć, i mimo że w jego intencji nie było dokopać się do słabości czy znaleźć czuły punkt, finalnie tak też zrobił. Nigdy nie pomyślał o tym, że ktoś pokroju Ryana posiadał kompleksy – a przynajmniej nie takie związane z jego wyglądem. Jego kariera, ciągła obecność w internecie i dzielenie się sobą i swoim życiem – ciągła obserwacja i rozkładanie na części pierwsze tego, kim byłeś i jak wyglądałeś, musiała być równoznaczna z akceptacją samego siebie. To plus w jego skromnej opinii Ryan był atrakcyjny, a każdy element jego sylwetki komponował się ze sobą, tworząc spójną całość. Nawet jeśli miał zastrzeżenia co do jego charakteru, nie mógł odmówić mu naturalnego uroku.
UsuńDalej trzymając jego dłoń, zaczął kciukiem gładzić jej zewnętrzną część i uniósł ją ponownie tak, by oboje mogli na nią spojrzeć, kiedy ponownie się odezwał.
— Myślę, że pasują do ciebie — powiedział pewnie, ponownie obracając drobniejszą dłoń, która kontrastowała na tle jego, sporo większej. — I zgadzam się, ładnie wyglądają — dodał ciszej i poczuł, jak po jego twarzy zaczyna rozchodzić się ciepło.
Ładnie razem wyglądają, chciał powiedzieć, ale to zachował dla siebie.
Kolejne pytanie wprowadziło go w zakłopotanie, bo nie wiedział, jak powinien zareagować. Jego ciało przeszył nieprzyjemny dreszcz, a on sam zamarł na chwilę, by pozbierać kumulujące się w głowie myśli. Już kilkakrotnie tego wieczoru pozwolił sobie na obnażenie się ze swoich słabości w mniej bądź bardziej bezpośredni sposób, jednak nigdy nie powiedział niczego na głos, pozostawiając przestrzeń na niedopowiedzenia czy snucie teorii. Mógł być szczery, mógł wyjawić swoje największe obawy, które wpływały na jego poczucie wartości i to, jak czuł się ze samym sobą, ale czy był gotowy na aż tak wiele? Czy był w stanie zaufać komuś, kogo nie znał? Czy potrafił otworzyć się przed kimś, z jeszcze kilka godzin wcześniej nie przeszłoby mu przez myśl nawet prowadzenie normalnej rozmowy?
Westchnął ciężko, z głową odchyloną do tyłu tak, że teraz spoglądał na sufit, jakby to tam wypisana była odpowiedź, jak powinien zareagować. Ryan nie naciskał, a jedynie zadał pytanie, zostawiając mu wystarczająco dużo miejsca na wycofanie się, jeśli poczuł taką potrzebę.
— Myślę, że jestem… — uciął w połowie i sięgnął po butelkę, by przy pomocy wina pozbyć się suchości w gardle. — Myślę, że jestem dość przeciętny, nie wyróżniam się niczym konkretnym na tle innych — powiedział na jednym tchu w obawie, że zabraknie mu odwagi.
I to było prawdą. Wiedział, że był utalentowany – musiał być w jakimś stopniu, by zacząć budować swoją karierę – ale zdawał sobie sprawę z tego, że ciągle wiele mu brakowało. Mimo tego, że ludzie uważali go za przystojnego, nie posiadał żadnych unikalnych cech godnych zapamiętania.
Może nie było to wszystko, z czym przyszło mu walczyć – jego demony nie były na tyle łagodne, by jedynie nazwać go przeciętnym, bo lubiły pozwolić sobie na wiele więcej, pozbawiając go jakiegokolwiek poczucia wartości – ale tym był w stanie się podzielić.
— Jak zaśniesz, to cię tu zostawię — powiedział, kiedy zapadła cisza, a on poczuł ciepły oddech na swoim torsie. Jeden z palców wolnej ręki wbił delikatnie w żebra Ryana, tym samym zakłócając jego spokój.
soft side of junseo
Ryan zazwyczaj udawał osobę znacznie pewniejszą siebie, bardziej wygadaną i taką, która poradzi sobie w każdej sytuacji. Kreował się na kogoś, kogo trudno było ruszyć, zranić czy sprawić, by poczuł się źle. Chciał być postrzegany, i sam chciał w to uwierzyć, jako radosny promyczek, który potrafi rozjaśnić każdą sytuację, a przy tym jest wystarczająco silny psychicznie, by nic nie mogło go złamać. Przecież doskonale wiedział, że nie do końca taki był.
UsuńPo ich spotkaniu na korytarzu trząsł się jeszcze przez dobre kilka minut. Później, przez kolejne dni, wracał myślami do całej sytuacji, analizując ją niemal w nieskończoność. Zastanawiał się, co powinien zrobić inaczej, co powiedzieć, jak się odgryźć, a może przede wszystkim czy nie lepiej byłoby po prostu milczeć. W głowie odtwarzał kolejne fragmenty rozmowy, szukając momentu, w którym mógł zachować się lepiej. Był niczym mała chihuahua, która swoim donośnym szczekaniem próbowała odstraszyć znacznie większe i silniejsze psy. Szczekała najgłośniej właśnie dlatego, że sama bała się najbardziej.
Może właśnie to było czymś, co ich łączyło. Oboje zdawali się mieć własne sposoby na ukrywanie tego, co naprawdę czuli. Oboje niechętnie pozwalali innym zaglądać pod warstwę pewności siebie, złości czy obojętności. Ryan doskonale wiedział, jak łatwo pokazanie słabości mogło obrócić się przeciwko człowiekowi. Wystarczyło jedno zawahanie, jeden moment niepewności, jedna emocja pokazana niewłaściwej osobie, by później żałować tego przez długi czas. Dlatego nauczył się uśmiechać wtedy, kiedy miał ochotę się wycofać, żartować, kiedy coś go bolało, i odpowiadać zaczepnie, kiedy najchętniej po prostu uciekłby z miejsca zdarzenia. Może Junseo robił dokładnie to samo, tylko jego tarczą była złość, chłód i ta charakterystyczna szorstkość.
Słysząc jego śmiech, Ryan sam się uśmiechnął. Był to naprawdę miły, przyjemny dźwięk. Musiał przyznać, że Junseo miał wyjątkowo przyciągającą barwę głosu. Zupełnie inną, gdy nie próbował nikogo odstraszyć.
— Przyznaj, że bym się nadawał. Lubię dawać rozkazy, ale też lubię, jak o mnie dbają — mruknął z delikatnym uśmiechem.
Ich czułość i bliskość sprzed zaledwie kilku minut były tego idealnym przykładem. To jak go chwalił, jak go kontrolował, to co się między nimi działo. Ryan chętnie wracał myślami do tych wspomnień, czując przy tym przyjemne ciepło rozlewające się gdzieś pod skórą. Nadal pamiętał smak Junseo na swoich ustach, zapach jego skóry i ciche westchnienia, które towarzyszyły ich bliskości. Miał tylko nadzieję, że po wytrzeźwieniu Park nie będzie szczególnie zły na widok pozostawionych na jego skórze śladów.
— Chyba teraz wolałbym być księżniczką czekającą na takiego księcia na białym koniu. Ale sam też mógłbym nim być. Ach, ciężko stwierdzić. Wtedy wydawało mi się, że jestem totalnie za kobietami — zaśmiał się cicho.
A tak naprawdę od dawna nie szukał z nimi podobnej bliskości. Przynajmniej nie takiej. Mimo pozornej akceptacji wciąż nie potrafił powiedzieć tego na głos. Nadal łatwiej było mu mówić o sobie, że jest biseksualny, niż po prostu przyznać, że jest gejem. Było w tym coś, czego sam do końca nie rozumiał. Jakby wypowiedzenie tego jednego słowa sprawiało, że wszystko stawało się nagle bardziej rzeczywiste.
Czując oddech Junseo na swojej skórze, mruknął tylko cicho, zdradzając tym samym, jak bardzo podobała mu się ta bliskość. Dostrzegł zdziwienie na jego twarzy, może nawet lekkie niedowierzanie wywołane tym, co właśnie padło z ust Kima.
Skwitował to cichym śmiechem.
— Czasem o tym myślę — przyznał cicho, powoli gładząc bok Junseo. Przymknął oczy, pozwalając sobie na chwilę oddać się tej wizji. — Ale mimo zwierząt… potrzebowałbym kogoś obok siebie. Nie lubię być sam — szepnął.
Nie planował mówić aż tak dużo. Nie zamierzał odsłaniać przed nim swoich lęków i sekretów, a jednak kolejne słowa wypływały z niego z zadziwiającą łatwością. Może to wina alkoholu, może atmosfery, a może po prostu tego, że przy Junseo po raz pierwszy od dawna nie czuł potrzeby nieustannego pilnowania własnych słów.
Park sprawiał, że Ryan czuł przyjemne ciepło. Czuł się bezpiecznie i komfortowo. W tej chwili było to tak naturalne i oczywiste jak oddychanie. Nie martwił się, że Junseo mógłby kiedyś wykorzystać przeciwko niemu to, co teraz powiedział. Nie myślał o kolejnej sprzeczce, spotkaniu na sali treningowej ani o tym, jak ich relacja mogłaby wyglądać następnego dnia. Liczyło się tylko to, że teraz siedzieli obok siebie i żaden z nich nie próbował uciec.
UsuńCzułe gesty z jego strony tylko potęgowały to uczucie. Było mu po prostu dobrze. Przez dłuższą chwilę przyglądał się ich splecionym dłoniom, obserwując, jak kciuk Parka delikatnie przesuwa się po jego skórze. Te drobne gesty wydawały mu się niemal bardziej intymne niż wszystko, co wydarzyło się między nimi wcześniej. Może właśnie dlatego jego serce biło szybciej, niż powinno, a policzki wciąż pozostawały delikatnie zaróżowione.
Zagryzł lekko wargę i zaraz zaśmiał się cicho.
— Ładnie razem wyglądają. Pasują do siebie — stwierdził, starając się przy tym unikać kontaktu wzrokowego.
Przeniósł na niego spojrzenie dopiero po chwili, kiedy Junseo odchylił głowę. Uważnie obserwował, jak jego szyja porusza się przy każdym łyku wina. Przysunął się nieco, jakby chciał dostrzec każdy najmniejszy szczegół.
Słuchał go uważnie, nie przerywając i nie wykonując gwałtownych ruchów. Nie chciał go spłoszyć. Rozumiał go. W pewnym sensie potrafił się z nim utożsamić. Dlatego powoli usiadł na nim okrakiem, a obie dłonie ułożył na jego policzkach. Pogładził je z delikatnością i czułością, po czym przysunął się, składając czuły pocałunek na jego szczęce, szyi, a następnie policzku i kąciku ust.
Ryan przez chwilę milczał, przyglądając mu się uważnie. Nie chciał rzucać pustym „nieprawda”, bo sam doskonale wiedział, jak łatwo takie zapewnienia odbijają się od człowieka, który od dawna myśli o sobie w określony sposób. Zamiast tego delikatnie przesunął kciukiem po jego policzku.
— Przeciętny? — powtórzył cicho, jakby naprawdę próbował zrozumieć, skąd Park wyciągnął taki wniosek.
Uśmiechnął się lekko, choć w jego spojrzeniu nie było już wcześniejszej zaczepności.
— Nie musisz być najlepszy we wszystkim, żeby się wyróżniać. I nie musisz być jakiś niesamowity przez cały czas. Wystarczy, że jesteś sobą. — Zawahał się na moment. — A poza tym… gdybyś naprawdę był taki przeciętny, raczej nie siedziałbym teraz tutaj.
Zaśmiał się cicho, jakby ostatnie zdanie zabrzmiało dla niego odrobinę zbyt szczerze. Oparł policzek na jego ramieniu i przez chwilę po prostu trwał w tej bliskości.
— Jak na moje oko… masz w sobie zdecydowanie więcej, niż sam chcesz zauważyć.
Nie chciał powiedzieć za dużo ani zabrzmieć jak terapeuta. Z tego, co zdążył zobaczyć i poznać, mógł jednak wywnioskować, że Junseo należał do osób, które wymagały od siebie zdecydowanie zbyt wiele. Jakby każde potknięcie było dla niego dowodem niewystarczalności, a każdy sukces jedynie chwilowym potwierdzeniem, że tym razem udało mu się spełnić własne wymagania.
Ryan znał ten mechanizm aż za dobrze. Sam potrafił godzinami rozpamiętywać jedno nieudane zdanie, jeden gorszy występ czy sytuację, w której nie zachował się tak, jak chciał. Różnili się jedynie sposobem, w jaki sobie z tym radzili. Junseo zaciskał pięści i stawał się jeszcze bardziej wymagający. Ryan zakładał uśmiech i udawał, że wszystko jest w porządku.
— Nie zostawiaj. To byłoby okrutne — mruknął cicho, robiąc smutną minę.
Zaraz objął go ciaśniej, chowając głowę w zagłębieniu jego szyi. Przez chwilę nic więcej nie mówił. Po prostu trwał tak przy nim, pozwalając sobie na tę odrobinę bliskości, której jeszcze kilka godzin wcześniej nawet nie potrafił sobie wyobrazić.
kluska
Wspomnienie o wydawaniu rozkazów przeszyło jego ciało falą ciepła - w uszach znowu poczuł to przyjemne dzwonienie, jakby ponownie przyszło mu spijać pochlebne słowa z jego ust. Ta wizja już na zawsze miała pozostać w jego pamięci – te rozkoszne chwile spędzone razem, kiedy nie zważając na konsekwencje, oddał siebie w ręce drugiego, chcąc zaspokoić swoje fantazje. Ale tym samym pragnął być tym, który potrafił odwdzięczyć się tym samym; chciał o niego zadbać, zwracając uwagę na każdy ruch ciała czy sposób, w jaki brzmiał, gdy kolejne westchnienie wyrwało się z krtani.
UsuńPokiwał głową, gdy Ryan poruszył temat księżniczek, doskonale zdając sobie sprawę z tego, co kryło się za tymi słowami. Junseo miał podobne przemyślenia – jemu też wydawało się, że preferował kobiety. Nie, wróć, nie wydawało – tak było, tak musiało być. On po prostu nie miał jeszcze okazji tego doświadczyć, więc w takim przekonaniu mijały mu kolejne dni. Im mniej o tym myślał, tym lepiej dla niego, bo to nie tak, że przeszkadzała mu wizja bycia z mężczyzną. Jak sam przekonał się nie tak dawno temu, łaknął tego kontaktu, lubił, jak jego ciało reagowało na dotyk, ale to wszystko było jedynie fizycznym aspektem, bo przecież inna odpowiedź nie wchodziła w grę.
Nie mogła.
Jego kariera nie pozwalała mu na związki, a to, na co sobie pozwalał, było jedynie cielesną bliskością, o której nikt nie miał prawa się dowiedzieć. Oznaczałoby to przecież koniec wszystkiego, na czym mu zależało i do czego dążył. W świecie, z którym wiązał swoją przyszłość, nie było przyzwolenia na to, co odbiega od normy, a podobno związanie się z drugim mężczyzną było właśnie tym. Kilka pocałunków nie definiowało jego seksualności – on po prostu był otwarty na doświadczenie tego, co inni mieli do zaoferowania. W ukryciu.
Przytaknął jedynie, wsłuchując się uważnie we wszystko, co Ryan miał do powiedzenia. Chciał zrozumieć jego słowa, zobaczyć, czy dostrzeże w nim więcej podobieństw, i porównać, czy naprawdę byli od siebie aż tak różni, jak przyszło mu do tej pory wierzyć.
— To naturalne — odparł cicho, kiedy Ryan napomknął o potrzebie bycia blisko drugiego człowieka. — Myślę, że znajdziesz chętnego na wyprawę.
Jego ramiona mimowolnie zacieśniły uścisk wokół talii blondyna w geście zrozumienia, bo i on kiedyś borykał się z samotnością. Kiedyś, bo teraz starał się nie przywiązywać do tego większej uwagi.
Pamiętał, jak będąc jeszcze nastolatkiem, ciężko było mu pogodzić się ze sporadycznym kontaktem z rodziną, a ten z rówieśnikami różnił się od beztroskich chwil spędzonych na zabawie. On każdy dzień spędzał na sali treningowej, przygotowując się do debiutu, trenując, by stać się lepszym i nie dać szansie wymknąć się spomiędzy zaciśniętych palców.
Nie miał czasu na zacieśnianie więzi, szczere rozmowy czy budowanie relacji, bo wszystko zmieniało się drastycznie – w jednej chwili odnosiłeś sukces, a w drugiej ponownie zaczynałeś od zera, w innym otoczeniu, wśród innych ludzi. Myślał, że wraz z grupą, z debiutem, odnalazł swoich ludzi, z którymi będzie mógł dzielić się przeżyciami. Przecież tak wiele miało ich łączyć - każdy z nich wiedział, ile poświęceń, potu i łez włożyli w swoją ciężką pracę, i nikt nie miał zrozumieć ich tak dobrze, jak oni sami siebie nawzajem. Jednak więź zakończyła się wraz z kontraktem, a on ponownie został sam.
Próby znalezienia w kimś czegoś więcej niż tylko przelotnej znajomości były męczące i wymagały zaufania oraz odwagi. A to było cholernie ciężkie, kiedy nie wiedziałeś, komu naprawdę na tobie zależy, a kto postanowi cię wykorzystać.
Więc tak, kiedyś odczuwał samotność, teraz nauczył się z nią żyć i zaakceptował, że w jego życiu nie było miejsca na drugiego człowieka – to była cena, jaką przyszło mu zapłacić za chęć spełnienia marzeń. Nie zmieniało to jednak faktu, że potrafił zrozumieć, dlaczego ktoś inny nie chciał doświadczać tego samego.
Ten komentarz został usunięty przez autora.
UsuńWszystkie te przemyślenia sprawiały, że czuł, jakby stał na odsłoniętej pozycji – podatny na atak, który mógł nadejść w najmniej oczekiwanym momencie. Każda forma ochrony, na jakiej przyszło mu dotychczas polegać, znikała z każdą kolejną sekundą. Mimo że myśli pozostawały w głowie, jego reakcje były coraz bardziej szczere, a on sam pozwalał płynąć wyobraźni. Szczególnie gdy dłonie Ryana spoczęły na jego twarzy – był to dotyk delikatny, a mimo wszystko uniemożliwiający ucieczkę, gdyby poczuł zagrożenie i musiał się wycofać.
UsuńW ciepłym spojrzeniu dostrzegł zrozumienie, z którym tak rzadko się spotykał, gdy pozwalał swoim niepewnościom wyjść na światło dzienne. Za zadanie miał sprostać oczekiwaniom, a nie szukać wyrozumiałości – tego od niego wymagano. Słowa Kima, mimo swojej prostoty, trafiły dokładnie tam, gdzie powinny. Junseo przymknął powieki, skupiając całą swoją uwagę na dotyku, delikatnych pocałunkach i uwadze, jaką został obdarzony. Przeklął cicho w duchu, bo to wszystko podobało mu się o wiele bardziej, niż mógł sobie na to pozwolić. Pierwszy raz od dawna poczuł, że nie musi udawać, i że akceptacja swoich słabości przychodziła o wiele łatwiej z kimś obok – z kimś, kto wystarczyło, że wysłuchał.
Chciał przyznać Kimowi rację, pokiwać głową i przytaknąć, być może zapytać, czy sam posiadał takie odczucia, a może wraz ze wzrostem popularności one znikały? Czy ta chęć bycia lepszym pozostawała z tobą do końca, czy te starania były warte wyrzeczeń? Chciał znać jego opinię, nawet jeśli były to tylko przypuszczenia.
Chciał, ale nawet nie otworzył ust, a jedynie pochylił się do przodu, stykając się z nim czołami. Westchnął ciężko, mając nadzieję, że razem z powietrzem wypuszczonym z płuc zniknie również ten nieprzyjemny ciężar, który zdawał się narastać.
Szkoda, że nawet tak szczere chwile posiadały termin ważności, a on nie mógł zatrzymać ich na zawsze – wszystko w jego życiu było tymczasowe, a on nie powinien do niczego przywykać.
— Ah, czyli mam zrozumieć, że nie zadajesz się z przeciętnymi ludźmi, tak? — zagadnął zaczepnie, mimo łamiącego się głosu, usiłując pozbyć się guli, która ugrzęzła mu w gardle.
Docenił żart Ryana, bo tylko to powstrzymywało go od kompletnego poddania się emocjom, jakie wywołała w nim wrażliwość blondyna. Dłonie Ryana ponownie schował w swoich, oddalając je od własnej twarzy na tyle, by móc złożyć na jego palcach drobne pocałunki. Każdy gest był cichym podziękowaniem i potwierdzeniem, że docenił to, co Ryan miał do powiedzenia. Nie wiedział, jak ubrać tę wdzięczność w słowa, bo czuł, że im więcej powie, tym ciężej będzie mu powrócić do rzeczywistości, w której ich relacja nie istniała. Pozwolił, by drugi wtulił się w niego, objął go mocniej i schował w swoich objęciach.
— Kiedyś będziemy musieli stąd wyjść — wyszeptał, bo Ryan znajdował się wystarczająco blisko, by go usłyszeć. — Nie masz w domu kogoś, kto na ciebie czeka?
Nie zapytał wprost, ale wiedział, że miał, bo spędził na profilu chłopaka więcej czasu, niż odważyłby się przyznać. Pamiętał dwójkę jego futrzanych przyjaciół, którzy sami zapewne zdążyli uzbierać grono wiernych fanów, śledzących ich losy równie chętnie, co losy ich właściciela.
junseo
Ryan zdawał sobie sprawę, że Junseo skrzętnie ukrywał przed światem swoje preferencje. W jego sytuacji nie było to zresztą szczególnie trudne do zrozumienia. Był idolem w Korei, a tam każde odstępstwo od tego, co ludzie uznawali za właściwe i akceptowalne, mogło kosztować znacznie więcej niż kilka nieprzyjemnych komentarzy. Gdyby jego orientacja wyszła na jaw, mogłaby przekreślić karierę, na którą Park pracował przez lata. Jedna plotka, jedno zdjęcie, jeden nieostrożny moment wystarczyłby, żeby ludzie, którzy wcześniej go uwielbiali, nagle zaczęli domagać się jego skreślenia.
UsuńRyan znał ten strach, choć jego sytuacja wyglądała zupełnie inaczej. Mieszkał w Ameryce, kraju, który tak często przedstawiano jako miejsce wolności, tolerancji i możliwości bycia sobą. A mimo to niejednokrotnie, kiedy otwarcie mówił o swojej orientacji, trafiał na komentarze, które potrafiły boleć znacznie bardziej, niż chciałby przyznać. Czasem wystarczyło jedno zdanie napisane przez zupełnie obcą osobę, żeby przez resztę dnia zastanawiał się, co jest z nim nie tak. Czy rzeczywiście powinien wyglądać inaczej? Zachowywać się inaczej? Może mówić mniej, pokazywać mniej siebie i przestać dawać ludziom powody do oceniania.
Bolało go to. Cholernie. Nie zawsze potrafił przejść obok takich słów obojętnie, nawet jeśli z czasem nauczył się udawać, że spływają po nim jak woda. Mimo wszystko nie zamierzał się poddawać. Akceptował tę część siebie, nawet jeśli czasami wymagało to od niego więcej odwagi, niż chciałby przyznać. Chciał też, żeby osoby, które go obserwowały, widziały w nim kogoś prawdziwego. Nie idealnego influencera z perfekcyjnym uśmiechem, nieskazitelnym życiem i odpowiedzią na każdy problem. Chciał pokazywać, że można mieć gorszy dzień, można się bać, można być wrażliwym i nadal być wartościowym człowiekiem.
Bywały momenty, kiedy przed naciśnięciem przycisku „opublikuj” długo wpatrywał się w ekran. Serce podpowiadało mu, żeby schować się przed całym światem, usunąć zdjęcie, zmienić opis, nie mówić niczego, co mogłoby sprowokować kolejną falę komentarzy. A jednak ostatecznie zawsze klikał.
Mógłby się zmienić. Dopasować do oczekiwań ludzi, którzy nawet go nie znali. Wygładzić swoje zachowanie, ukryć delikatność, ograniczyć to, co pokazywał światu. Tylko po co? Przecież właśnie te rzeczy, które niektórym tak bardzo przeszkadzały, były częścią tego, kim był. Jego miękkie rysy, wrażliwość, sposób bycia, czasem nawet przesadna emocjonalność. To wszystko sprawiało, że wyróżniał się z tłumu.
I prawda była taka, że Ryan nawet to w sobie lubił.
Nie zawsze. Nie bezwarunkowo. Nie wtedy, gdy czytał kolejny raniący komentarz. Nie, gdy ktoś go atakował. Ale gdzieś głęboko wiedział, że nie chciałby całkowicie pozbyć się tej części siebie tylko dlatego, że komuś innemu nie pasowała.
Może właśnie dlatego patrzył teraz na Junseo z taką wyrozumiałością. Rozumiał, jak bardzo można bać się własnej prawdy, kiedy świat potrafi wykorzystać ją przeciwko tobie. Różnili się miejscem, sytuacją i ceną, jaką mogliby zapłacić za szczerość, ale ten lęk był boleśnie znajomy.
Kiedy Junseo wykonał tak prosty, a jednocześnie znaczący gest, na moment zamarł. Przez jego ciało szybko przemknął przyjemny dreszcz, zupełnie nieproszony, a jednak wywołujący ciepło gdzieś pod skórą. Przymknął oczy, pozwalając mu na tę chwilę i dając tyle czasu, ile tylko potrzebował. Nie chciał jej przyspieszać ani odbierać jej znaczenia.
— Nah, w żadnym wypadku — potwierdził z uśmiechem. — A z tobą tego czasu spędziłem dziś dużo — dodał z cichym pomrukiem.
Dopiero wtedy dotarło do niego, jak bardzo przyjemne okazało się to zaskoczenie. Spodziewał się wielu rzeczy, ale nie tego, że obecność Junseo zacznie kojarzyć mu się z czymś tak naturalnym i kojącym.
Kolejne gesty wyrwały z jego gardła ciche westchnienie. Obserwował, jak Park z niespodziewaną delikatnością całuje każdy z jego palców. Poczuł, jak ciepło napływa mu do policzków, nadając im znacznie ciemniejszy, rumiany odcień.
. Serce zabiło mocniej w piersi, a gdyby w tym momencie stał, był niemal pewien, że kolana mogłyby odmówić mu posłuszeństwa. Zamrugał kilkakrotnie, jakby próbował otrząsnąć się z tego przyjemnego oszołomienia, po czym bez najmniejszego oporu wtulił się w Junseo, przymykając oczy.
UsuńSkrzywił się nieco na słowa mężczyzny, jednocześnie obejmując go ciaśniej. Nie podobała mu się sama myśl, że ta chwila mogłaby się skończyć.
— Źle ci tu ze mną? — burknął, niemal jak urażone dziecko.
Już po chwili sam zaśmiał się cicho, uświadamiając sobie, jak komicznie musiało to zabrzmieć. Jeszcze niedawno potrafili rzucać w siebie słowami jak ostrymi kamieniami, a teraz Ryan niemal obrażał się na samą sugestię, że Junseo mógłby chcieć stąd wyjść.
— Kiedyś to dobre słowo. Na razie nikt nas nie wygania — zauważył, choć sam zastanawiał się, jak długo jeszcze taki stan rzeczy potrwa.
Przez moment milczał, po czym uniósł lekko głowę, spoglądając na niego z zaciekawieniem.
— Czekają. Mam dwa kotki. A… na ciebie?
r.
Nigdy wcześniej nie znalazł się w podobnej sytuacji, w objęciach drugiego człowieka, gotowy na szczerość i obnażenie się z własnych sekretów. Towarzyszył mu strach, bo było to tak nowe doświadczenie i tak nowe emocje, które dalej ciężko mu było zrozumieć, ale przemawiała za nim również zwyczajna ludzka ciekawość, która pchała go do przodu i pomagała nawigować na nieznajomym froncie. Bo chciał więcej; więcej szczerych uśmiechów, i tego niekontrolowanego chichotu, kiedy udało mu się rozbawić Ryana. Łaknął dotyku, i ciepła długiego ciała, kiedy nie dzieliło ich nic, tylko cienkie warstwy materiału, chciał wsłuchiwać się w ciche szepty i poczuć bicie jego serca, gdy ułożył swoje dłonie klatce piersiowej chłopaka, by przyciągnąć go bliżej. Przez lata mógł okłamywać siebie, udawać, że jest mu dobrze ze samym sobą, a ciężar jaki dźwigał na własnych barkach, wcale nie był tak wielki. Mógł twierdzić, że nie odczuwa potrzeby na bliskość drugiego człowieka, tłumaczyć sobie, że był wystarczająco silny, by radzić sobie samemu - przecież proszenie o pomoc, było równoznaczne słabości - ale gdy tylko został postawiony przed tym wszystkim, od czego uciekał, jego opór zaczął się kruszyć, jakby nie miał już siły się przeciwstawiać i zaczęło brakować dalszej determinacji.
UsuńMożliwe, że jednym z głównych powodów, za jego stronieniem od innych, było środowisko w jakim się znajdował, gdzie każdy przejmował się wyłącznie czubkiem własnego nosa, ufając jedynie sobie samemu. Możliwe, że powodem, dla którego znajdował się w piwnicy, a nie uciekł z hotelu, nie była jedynie ludzka potrzeba zaspokojenia swoich potrzeb, ale człowiek, który obdarował go cierpliwością, mimo, że sam nie uważał, by na nią zasługiwał. Skreślił go od samego początku - jeszcze zanim tak naprawdę go poznał, czy zamienił z nim słowo - nie dając mu nawet najmniejszej szansy na to, by ten mógł w jakikolwiek sposób udowodnić mu, że nie był tym zapatrzonym w siebie, zarozumiałym narcyzem, którego cechy mu przypisał. Junseo nie lubił się mylić, i ciężko przychodziło mu przyznanie się do błędu, a mimo to, ten jeden raz, miał cichą nadzieję, że właśnie tak było, bo świadomość, że zaufał komuś, kto mógł obrócić jego słabości, w amunicję i użyć ich przeciwko niemu, zabolałoby jeszcze bardziej, niż fakt, że nie był nieomylny.
W jego głowie było na tyle głośno od kolejno napływających myśli, że docenił chwilową ciszę, jaka zapadła między nimi. Wewnętrzny monolog został przerwany, przez pytanie, które oceniając po opinii Ryana, było wypowiedziane pół żartem, a uderzyło w Junseo ze zdwojoną siłą. Gdyby tylko drugi wiedział, jak dobrze mu było w jego towarzystwie, i jak bardzo ta realizacja go przytłaczała, bo najzwyczajniej w świecie, nie wiedział jak sobie z nią poradzić.
Zaśmiał się z niedowierzaniem, jakby przez ostatnie kilkanaście minut, nie myślał o niczym innym, a właśnie o tym, co Ryan, od tak właśnie ubrał w słowa i zmaterializował.
Nie, jest mi dobrze. Z tobą, tutaj. tak brzmiała szczera odpowiedź, która rwała się na usta, słowa, które mógł posmakować na czubku języka, których nie odważyłby się powiedzieć.
— Nie mogę narzekać. — wyszło spomiędzy jego warg. Kolejna półprawda, jak ostrożnie stawiany krok na cienkiej tafli lodu. Zmusił się na delikatny uśmiech, kiedy poczuł jak Ryan wyswobadza się z objęć, bo nie chciał, by wyraz jego twarzy zdradził za wiele i wzruszył ramionami, w geście udawanej obojętności.
Usuń— Może zdążyli o nas zapomnieć? Zniknęliśmy dość wcześnie. — Nie zdziwiłoby go, gdyby tak naprawdę było. Dla większości znajdujących się tam osób był nikim, więc brak jego osoby raczej nie wywołał poczucia straty, sam dalej nie rozumiał, dlaczego w ogóle został zaproszony na imprezę tego pokroju, skoro tak naprawdę w tym świecie był nikim.
Ponownie spojrzał w brązowe tęczówki chłopaka, które zabłyszczały na wspomnienie o swoich kotach, jakby te małe istoty, były sporym źródłem jego szczęścia. Z jakiegoś powodu, ta reakcja wywołała u Junseo szczery uśmiech, a on sam chciał usłyszeć więcej.
Ale nim miał okazję zapytać o więcej, padło kolejne pytanie.
— Ja… Nie, na mnie nikt nie czeka. — Pytanie, na które odpowiedział wiele razy, a po raz pierwszy, ta świadomość ukłuła go nieprzyjemnie, ponownie przypominając mu o tym wszystkim, czego nie posiadał i o czym nie myślał, aż do teraz.
Pusta kawalerka nie przynosiła komfortu, jaki powinien znaleźć w miejscu nazywanym domem. Przestrzeń nie była wypełniona wspomnieniami i brakowało jej charakteru, na ścianach nie zawisły fotografie, i tak naprawdę nic nie należało do niego. Zaśmiał się niezręcznie, bo czuł, że cała uwaga blondyna spoczywa teraz na nim; na lekko zmarszczonym nosie - coś, co robił, gdy usilnie starał się zapanować nad emocjami - na uciekającym spojrzeniu, bo wiedział, że gdy ponownie spojrzy mu w oczy, i ujrzy w nich to samo ciepło, będzie musiał zacisnąć powieki. Odchrząknął głośno i zmusił na wygięcie warg w uśmiechu.
— Powiedz mi coś więcej, o swoich kotach. Jak mają na imię?
junseo
Ryan potrzebował ludzi. Zdecydowanie bardziej, niż chciałby się do tego przyznać. Ich obecność ładowała mu baterie, pozwalała poczuć się swobodnie i naprawdę sobą. Na palcach jednej ręki mógłby policzyć momenty, kiedy świadomie wybierał samotność i rzeczywiście jej potrzebował. Oczywiście kochał czas spędzany ze swoimi kotami, ale nawet wtedy najlepiej czuł się, gdy w domu oprócz nich był ktoś jeszcze. Ktoś, do kogo mógł się przytulić, pomarudzić, opowiedzieć o czymś kompletnie nieistotnym albo przeciwnie – porozmawiać o sprawach, których nie potrafił wyrzucić z głowy. Ryan po prostu nie umiał być sam.
UsuńBycie singlem okazywało się dla niego wyjątkowo trudne. I wcale nie chodziło przede wszystkim o seks, chociaż oczywiście tęsknił za czasami, kiedy miał przy sobie stałego partnera, zamiast kolejnych przypadkowych, jednonocnych znajomości. Najbardziej brakowało mu jednak czegoś znacznie prostszego i jednocześnie o wiele trudniejszego do znalezienia. Głębokiej więzi z drugim człowiekiem.
Chciał mieć przy sobie kogoś, przy kim nie musiałby niczego udawać. Kogoś, przy kim mógłby płakać bez wstydu, śmiać się z głupot, wygłupiać się jak dziecko, marudzić po ciężkim dniu albo po prostu siedzieć w ciszy. Bez tego cichego głosu z tyłu głowy, który przypominałby mu, jak powinien się zachowywać i jak zostanie odebrany.
Znalezienie takiej osoby nie było jednak proste. Było kilka randek. Kilka mniej lub bardziej obiecujących rozmów. Z czasem coraz łatwiej zaczynał rozpoznawać, czego właściwie chcieli od niego poznawani mężczyźni. Jedni byli zainteresowani przede wszystkim jego popularnością, inni widzieli w nim wygodną drogę do własnych zasięgów, a jeszcze inni od początku nie ukrywali, że szukają wyłącznie czegoś fizycznego. Kiedy Ryan zaznaczał, że nie zamierza od razu pokazywać światu swojego przyszłego partnera i potrzebuje czasu, większość z nich szybko traciła zainteresowanie. Za każdym razem bolało go to odrobinę bardziej.
Z czasem coraz trudniej było mu wierzyć, że naprawdę znajdzie kogoś, kto będzie chciał po prostu jego. Nie Ryana Kima, influencera, twórcę czy człowieka z określoną liczbą obserwujących. Tylko jego. Dlatego ten wieczór był dla niego tak dziwnie ważny. Nie dlatego, że wydarzyło się między nimi coś, czego żadne z nich nie planowało. Nie chodziło nawet o całe napięcie, które doprowadziło ich do tego miejsca. Najbardziej doceniał właśnie tę chwilę później. Kiedy siedzieli obok siebie, wtuleni, spokojni i pozbawieni konieczności ciągłego udowadniania sobie czegokolwiek.
Powoli odkrywali przed sobą rzeczy, których prawdopodobnie nie powiedzieliby sobie jeszcze kilka godzin wcześniej. Robili to ostrożnie, niemal niepewnie, jakby obaj bali się odsłonić zbyt wiele. Jednocześnie pod tą ostrożnością kryła się dziwna, przyjemna ekscytacja. Ryan miał wrażenie, że za każdym razem, gdy Junseo mówił mu coś bardziej osobistego, uchylał przed nim kolejne drzwi do części siebie, której wcześniej nie pozwalał zobaczyć. Ryan chciał przez te drzwi zajrzeć.
Na słowa Junseo zaśmiał się cicho. Zdecydowanie nie mieli na co narzekać. Wręcz przeciwnie. Z każdą kolejną chwilą coraz mocniej chciał, żeby ta noc po prostu się nie kończyła. Żeby mogli zostać tutaj jeszcze trochę. Może godzinę. Może całą noc. Byle nie musieli wracać do rzeczywistości, w której wszystko między nimi znowu miało stać się skomplikowane.
— Może tak? Dobrze by było — mruknął cicho.
Pogładził go delikatnie po boku. Kolejne słowa Junseo sprawiły jednak, że na jego twarzy pojawił się cień smutku i współczucia. Znał to uczucie.
Po przeprowadzce do obcego państwa, wyprowadzce od rodziców, sam przez długi czas próbował odnaleźć się w zupełnie nowej rzeczywistości. Niby znał język. Niby wcześniej przyjeżdżał tutaj do rodziny. To jednak nie przygotowało go na samotność, która pojawiła się wtedy, gdy nagle nie miał już obok siebie znajomych miejsc, ludzi i codziennych przyzwyczajeń. Wszystko było obce. Nawet najprostsze rzeczy potrafiły przytłoczyć.
— Rozumiem... — powiedział ciszej. — W moim przypadku pomogły właśnie kotki.
UsuńDotknął czule jego policzka. Po chwili przysunął się ostrożnie i ucałował go w brodę, jakby ten drobny gest mógł w jakiś sposób zabrać choć odrobinę ciężaru z jego ramion.
— Nie wiem, czy ty zdecydowałbyś się akurat na nie, ale... można je przewozić samolotem ze sobą. No, ale to też odpowiedzialność... — urwał, zbierając myśli. Przez moment przyglądał mu się w milczeniu, aż w końcu lekko się uśmiechnął.
Złapał Junseo za podbródek, delikatnie nakłaniając go, żeby spojrzał mu w oczy.
— To pamiętaj, że masz znajomego tutaj. Jak będziesz samotny — szepnął.
Nie miał na myśli wyłącznie ich wcześniejszego zbliżenia. Oczywiście, nie pogardziłby jego powtórką, ale propozycja była znacznie prostsza i chyba przez to bardziej szczera. Mogli wyjść razem. Pogadać. Poznać się lepiej. Spędzić czas bez żadnych oczekiwań. Tak po prostu. Ryan czuł, że jeśli oboje będą pamiętać ten wieczór, Junseo prawdopodobnie nie skorzysta z tej propozycji. Mimo wszystko chciał ją złożyć. Nie oczekiwał niczego w zamian.
— A co do kotów... — zaczął, a na jego twarzy natychmiast pojawił się szeroki uśmiech. — Mam dwa. Milkyway jest chłopcem, ma już cztery lata! Jest niesamowicie energiczny, nadal bawi się jak mały kociak. Cudowny! A to futerko? Niby biało-czarny, ale wygląda, jakby na białą kartkę ktoś nakropił czarną farbą. — powiedział rozmarzony i odruchowo dotknął swojej kieszeni, jakby dopiero teraz przypomniał sobie o telefonie. — Ach! Jak żałuję, że nie mogę ci go pokazać! — westchnął z autentycznym niezadowoleniem. — Mam tyle filmików, jak skacze i robi fikołki, i biega po mieszkaniu jak torpeda! Mam taki murek na ścianie w korytarzu i wiesz, co? Musiałem go z niego ściągnąć, bo udawał Spider-Mana i łaził po ścianach! — zaśmiał się wesoło na samo wspomnienie. — Urwis straszny z niego.
Na moment zamilkł, jakby właśnie przypomniał sobie o drugiej części swojej opowieści.
— Mam jeszcze Nyx. To babeczka. Mam ją ze schroniska, ma jakieś siedem albo osiem lat, dokładnie nie wiedzą. U mnie jest od dwóch lat. Jest cała czarna, chociaż łatwo się domyślić — pokręcił głową z rozbawieniem. — Jest... o wiele spokojniejsza niż jej brat, ale za to kocha przytulaski. Usiądziesz na kanapie, a ona już jest gotowa do miziania. Cudowna po prostu. — Jego głos stał się niemal rozmarzony. — A jej futerko pachnie jak karmelek! Zawsze śpi ze mną w łóżku, robi sobie drzemki i powiem ci — Przysunął się bliżej, jakby właśnie miał zamiar zdradzić mu największy seksret. — Mruczy głośno jak jakiś motor! Dotknij ją tylko, a już się uruchamia! Milky jest pod tym względem bardziej powściągliwy. Muszę przyłożyć mu ocho do brzucha, żeby w ogóle coś usłyszeć. Czasami zastanawiam się czy nie przygarnąć trzeciego kotka. Te dobrze się dogadują, ale… od dziecka chciałem mieć dużą rodzinę — zaśmiał się ze swoich słów. — Poza tym, mam warunki. I mieszkaniowe, i te finansowe, ale tyle pięknych, włochatych kulek czeka na dom. Serce mi się kraja jak widzę te filmiki albo informacje, że gdzieś znowu znaleziono bezomne kotki. — Wydął dolną wargę, a z jego płuc wydobyło się ciche westchnienie.
Dopiero po chwili zdał sobie sprawę, jak długo mówił. Spojrzał na Junseo trochę niezręcznie i zaśmiał się pod nosem. Pogładził się po karku, lekko speszony własnym słowotokiem.
— Za dużo gadam, co? — zapytał, choć po jego minie było widać, że niespecjalnie się tym przejmuje. — Ale mówię ci, kochane są! Może kiedy je poznasz, fajne są — mruknął z zadowoleniem.
Zaraz potem ponownie wtulił się w Junseo, jakby sama myśl o możliwości przedstawienia mu kiedyś swoich kotów była czymś zaskakująco przyjemnym.
— A ty miałeś kiedyś jakieś zwierzątko? Albo jakie byś chciał mieć? — zagadnął, unosząc lekko głowę, żeby spojrzeć na niego z zaciekawieniem.
ryan
Zaśmiał się cicho pod nosem, kiedy kolejne słowa Ryana wybrzmiały w przestrzeni pomiędzy nimi. Junseo czytał między wierszami, i o ile się nie mylił, wywnioskował, że Kim chciał zostać w jego towarzystwie, że bawił się równie dobrze, co on sam. I może brunetowi ciężko było samemu przyznać się do prawdy, ale chciwie chciał ją usłyszeć na głos, jakby kolejne zapewnienia spływające z ust Ryana, pomogły utwierdzić go w przekonaniu, że to wszystko było prawdziwe, że wcale sobie tego nie wyobraził, i że ktoś mógł pragnąć jego bliskości.
Usuń— Dobrze by było? Dobrze, bo chcesz tu zostać? — powtórzył zaczepnie, unosząc jedną z brwi w zaciekawieniu, w tym samym czasie nachylając się nieco, byle tylko zmniejszyć dzielący ich dystans. — Nie wziąłbym cię za konesera hotelowych piwnic, ale nie będę oceniać. — zażartował, zwilżając dolną wargę językiem, a kolejno przygryzając ją delikatnie. — No chyba, że masz na myśli towarzystwo, wtedy… wtedy mógłbym cię oceniać. — Puścił mu oczko, i zachichotał, bo to niewinne droczenie się z Ryanem, naprawdę potrafiło poprawić mu samopoczucie, sprawiając, że ten nieprzyjemny ucisk, spowodowany wcześniejszą wymianą słów i wyznaniami, zmniejszył się, a on ponownie mógł nabrać powietrza w płuca.
Przymknął oczy, gdy poczuł jego drobną dłoń na swojej twarzy, każdy dotyk delikatny, jakby Ryan niepewnie badał, na jak dużo mógłby sobie pozwolić, byle tylko nie spłoszyć Junseo. Westchnął delikatnie, gdy poczuł ciepło jego ust na skórze, to samo ciepło zaczęło rozprzestrzeniać się po całej jego twarzy, zabarwiając ją.
Otworzył powieki dopiero, gdy poczuł nacisk na podbródku, i momentalnie spotkał się ze spojrzeniem drugiej pary oczu, skupiającej na nim całą swoją uwagę. Uśmiechnął się mimowolnie, i ten uśmiech pozostał z nim nawet, kiedy dotarł do niego sens wypowiadanych przez Ryana słów.
Nie spodziewał się tego - a nawet nieco obawiał - jakie konsekwencje niosła za sobą taka propozycja. Bo czy to, nie byłoby równoznaczne z tym, że ich relacja - nie taka, jaką znali do tej pory, ale ta właśnie z teraz - istniała poza murami hotelu? Czy Ryan sugerował, że chciałby utrzymać taki stan rzeczy, poznać go lepiej, i dać poznać siebie? A może była to tylko grzecznościowa propozycja, do której nie powinien przywiązywać większej wagi - słowa rzucone bez zastanowienia, które były częścią tego, kim tak naprawdę był blondyn. Junseo nie wiedział, co tak naprawde powinien myśleć i jak się zachować, i chociaż jego zdradliwe serce, już dawno obrało drogę niezgodną ze zdrowym rozsądkiem, i zaakceptowało zaproszenie, rozum podpowiadał inaczej.
— Zapamiętam — powiedział równie cicho, co Ryan, dalej utrzymując kontakt wzrokowy.
Chciał zapamiętać. Chciał pamiętać, jak czuł się w tej chwili, nie chciał zapominać o tym, z jaką łatwością przychodziła mu rozmowa, nie chciał pamiętać o tym, że na zewnątrz ten stan rzeczy nie istniał, a wszystko było o wiele bardziej skomplikowane, a jedna noc to zapewne nie wystarczająco, by wymazać wszystko z przeszłości. Negatywne i emocje i wspomnienia, które zahibernowały się na czas imprezy, zapewne miały powrócić i obudzić się do życia, a Junseo nie wiedział, co będzie wtedy.
Dlatego chciał pamiętać o tym co dobre, jak najdłużej - nawet jeśl najdłużej, oznaczało do poranka.
Uwadze Junseo nie umknął chwilowy grymas niezadowolenia, kiedy Kim poklepał swoją pustą kieszeń, jednak ten nie trwał długo. Przez chwilę miał nawet ochotę przyznać, że widział oba koty na jego koncie, lecz postanowił ugryźć się w język. Z zafascynowaniem obserwował Ryana, gdy zaczął opowiadać mu o swoich zwierzakach, zmiany jakie w nim zaszły - jego usta wykrzywiły się w szerokim uśmiechu, rozpromieniający całą twarz do tego stopnia, że oczy blondyna zmieniły się w półksiężyce. Był ożywiony, każdemu słowu towarzyszył ruch dłoni, nadający dynamiki jego opowieści. W tonie jego głosu nie brakowało ekscytacji, kiedy opisywał zachowanie Milkyway, a Junseo oczami wyobraźni mógł zobaczyć rozgrywającą się scenę,uśmiechając się na porównanie kota do Spidermana. Gdy tylko zaczął opowiadać o Nyx, zwolnił - brzmiał nieco cieplej, jakby na wspomnienie o wtuleniu się w kocie futerko, myślami od razu powędrował do tych chwil spędzonych z pupilem.
UsuńŚwiadomość, że mógłby wsłuchiwać się w opowieści Ryana uderzyła w niego, gdy tylko zapadła między nimi chwilowa cisza. Jego barwa głosu była aksamitna - słowa zlewały się w przyjemną melodyczną całość, łatwo wpadającą w ucho. Mimo tego, że mówił dużo, i dość szybko, brzmiał łagodnie, nienachalnie, zachęcająco. Zamknął go w objęciach, gdy poczuł, że blondyn wtula się w niego, zupełnie, jak proszący się o uwagę kociak, i zaśmiał cicho pod nosem, przytakując.
— Hmm...mówisz zdecydowanie więcej niż ja, ale nie przeszkadza mi to. — odparł, opierając podbródek na czubku jego głowy. — Twoje koty brzmią jak fajne stworzenia. Milkyway zdaje się być pełen charakteru! — zauważył, kiwając głową.
Zmarszczył nieco brwi w namyśle, bo o ile na pierwszą część pytania mógł odpowiedzieć, tak druga wymagała chwili skupienia.
— Kiedy dorastałem, mieliśmy psa. — uśmiechnął się na wspomnienie. — Moja siostra nazwała go Gureum. Mała, biała, puchata kulka, dokładnie jak chmurka. Kiedy był młody, wszędzie go było pełno, a najbardziej lubił wybiegać z domu podczas deszczu, wtedy bardziej przypominał szarawy kłębek kurzu. — zachichotał, kiedy pomyślał, jak piesek szalał, przebiegając przez kałużę, a później głośno oznajmiał swoje niezadowolenie, wyjąc w niebogłosy, gdy tylko lądował pod prysznicem, po powrocie ze spaceru. — Był z nami 16 lat, więc większość mojego życia. Czasem dogadywałem się z nim lepiej, niż z Jian, nawet jeśli dużo szczekał… — westchnął, przypominając sobie o rodzinnym domu, w którym ostatni raz zawitał prawie rok temu, i siostrze, której nie widział pewnie dwa razy dłużej. — Jian, to moja starsza siostra — dodał po chwili.
— A czy chciałbym mieć zwierzaka? Nie wiem, nigdy o tym nie myślałem, ale chyba nie byłby to najlepszy pomysł. — Jego życie nie było wystarczająco ustatkowane. W przeciągu ostatnich czterech lat, zmienił miejsce zamieszkania pięć razy - wliczając w to obowiązkową służbę wojskową, o której wolał nie myśleć. Nie miał stałych godzin pracy, czasem wychodził z mieszkania o wschodzie słońca, i wracała blisko północy, a to nie były warunki, na jakie zasługiwał czworonóg, bo te wymagały opieki i uwagi. Jak Ryan zdążył zauważyć, był to obowiązek, a Junseo uważał się za odpowiedzialnego człowieka. — Może kiedyś, jak kariera nabierze tempa, a ja znajdę jakieś stałe miejsce? Chwilowo pozostaje mi okazjonalne głaskania psa, którego mijam podczas porannego biegania.
Kolejne pytanie nasunęło się naturalnie, sam poruszył temat, dzieląc się z Ryanem informacją o swojej siostrze, więc postanowił zapytać o to samo.
— Masz rodzeństwo?
Uniósł lekko brwi i zaśmiał się cicho na słowa Junseo. Wyczuł tę chęć potwierdzenia, usłyszenia, że to właśnie on jest powodem, dla którego Ryan nie chce opuszczać tej piwnicy. Musiał przyznać, że wydało mu się to niezwykle urocze i takie ciepłe. I tym ciepłem chciał podzielić się z Parkiem, bo może mu go brakowało? Sam nie miał pewności, alkohol szumiał mu w głowie, a zmęczenie powoli dawało się we znaki. Było mu jednak dobrze, bardzo dobrze i skoro młodszy tak pragnął potwierdzeń, zamierzał mu je dać.
Usuń— Mhm, chce tu zostać — potwierdził z cichym pomrukiem, kładąc dłoń na jego torsie, powoli przesuwając opuszkiem palca wskazującego po koszuli. Rozchylił ją i zaczął wodzić po nagiej skórze bliżej nieokreślone wzory. — To bardzo ładna piwnica — stwierdził, obserwując usta Junseo.
Zaraz nie wytrzymał. Przysunął się bliżej, językiem sunąc po mokrych wargach, jakby prosząc o pozwolenie. Zaraz pocałował go, wydając z siebie zadowolone westchnienie. Złączył ich języki w tańcu, pozwolił sobie na ten moment przyjemności.
— Bardzo dobrze zaopatrzona — kontynuował tuż przy jego ustach. — I z takim jednym fajnym chłopakiem — dodał, składając na kąciku jego ust motyli pocałunek. — Bardzo, bardzo fajnym — wymruczał, przeciągając każdą sylabę.
Posłał mu uśmiech i zaraz wsunął mu dłoń we włosy, powoli je przeczesując palcami. Mruknął zadowolony, wzdychając cicho. Mógłby się z nim o wiele dłużej droczyć, bardziej to wszystko przeciągać, dodawać napięcia, ale teraz nie widział w tym sensu. Było im dobrze, gdy siedzieli tak blisko siebie, ich ciała się stykały, czuli swoje oddechy, a w momentach ciszy, przy lekkim skupieniu może nawet i szybsze bicie serca. Które tak bardzo podobało się Ryanowi, który co chwila wracał do jego torsu, by oprzeć na nim swój policzek.
Dla Kima nie była to luźna propozycja rzucona tak o, by tylko coś powiedzieć, poprawić mu nastrój czy wykorzystać chwilową bliskość. Mówił całkowicie szczerze. Sam aż za dobrze znał to uczucie, kiedy człowiek znajduje się pośród ludzi, a mimo to ma wrażenie, jakby nigdzie naprawdę nie należał. Nowe miejsce, obce twarze, brak kogoś, do kogo można było po prostu napisać, zadzwonić albo przyjść bez większego powodu. Wiedział, jak bardzo taka samotność potrafiła ciążyć, nawet jeśli z zewnątrz wszystko wyglądało zupełnie dobrze.
Dlatego nie chciał, żeby Junseo pomyślał, że jego słowa były jedynie pustym pocieszeniem. Jeśli rzeczywiście kiedyś poczuje się tutaj samotny, jeśli będzie miał gorszy dzień albo po prostu zatęskni za czymś znajomym, Ryan chciał, żeby wiedział, że ma obok siebie kogoś, do kogo może się odezwać. Bez zobowiązań, bez oczekiwań i bez konieczności tłumaczenia się z każdego powodu. Mogli wyjść na kawę, przejść się gdzieś bez celu, porozmawiać o kompletnych głupotach albo zwyczajnie posiedzieć w ciszy. Po prostu spędzić trochę czasu razem.
Co więcej, sam był coraz bardziej zaskoczony tym, jak bardzo zmieniał się jego obraz Junseo. Jeszcze niedawno Park wydawał mu się kimś chłodnym, nieprzystępnym i wiecznie gotowym do ataku. Kimś, przy kim Ryan automatycznie napinał ramiona i zastanawiał się, co tym razem zrobił nie tak. Teraz, siedząc tak blisko niego, widział zupełnie inną osobę. Nie idealną, nie pozbawioną własnych lęków czy kompleksów, ale przede wszystkim prawdziwą.
I chyba właśnie to podobało mu się najbardziej.
Może przez cały ten czas obaj patrzyli na siebie przez niewłaściwą szybę. Widzieli jedynie własne uprzedzenia, irytację i te wszystkie drobne rzeczy, które działały sobie wzajemnie na nerwy. Wystarczyło jednak kilka godzin, trochę alkoholu i sytuacja, w której obaj opuścili gardę, by Ryan zaczął się zastanawiać, czy Junseo naprawdę był taki straszny, za jakiego uparcie próbował się przedstawiać.
Nie był. Przynajmniej nie teraz. Teraz był po prostu chłopakiem, który potrzebował czyjejś obecności równie mocno jak Ryan. I ta świadomość sprawiała, że Kimowi coraz trudniej było traktować ich spotkanie jako jednorazowy, przypadkowy epizod.
Choć może te wszystkie emocje były podyktowane chwilą, w której się znaleźli, wypitym alkoholem, zmęczeniem i środkami z początkowego kieliszka. Może jutro wszystko będzie wyglądało zupełnie inaczej. Na ten moment jednak Ryan nie chciał o tym myśleć.
UsuńCzując na sobie jego podbródek, uśmiechnął się zadowolony. Przyjemny ciężar i jego głos sprawiły, że Ryan zamknął oczy, wsłuchując się w opowieść. Oczyma wyobraźni niemal od razu zobaczył małego Junseo z bialutkim pieskiem, który bawił się w najlepsze. Wyobraził sobie tę małą, mokrą i szarawą kulkę sierści, która musiała wyglądać wtedy jak chodzące nieszczęście, a jednocześnie być najszczęśliwszym stworzeniem na świecie. Sama myśl o tym wywołała na jego twarzy ciepły uśmiech. Trudno było mu połączyć tę wizję z Junseo, którego znał na co dzień. Z tym chłodnym, wiecznie zirytowanym Parkiem, który potrafił jednym spojrzeniem wyprowadzić go z równowagi. A jednak ten mały chłopiec musiał gdzieś tam w nim nadal być.
— 16 lat to naprawdę sporo — przyznał. Sam miał nadzieję, że jego koty dożyją minimum takiego wieku.
Nie spodziewał się wzmianki o jego siostrze. Było w tym coś dziwnie miłego, bo każda kolejna, nawet pozornie niewielka informacja sprawiała, że Junseo stawał mu się odrobinę bliższy. Jeszcze niedawno nie wiedział o nim praktycznie nic poza tym, że potrafił działać mu na nerwy. Teraz poznawał jego dzieciństwo, rodzinę, wspomnienia i małe rzeczy, które najwyraźniej nadal miały dla niego znaczenie. To wszystko sprawiało, że coraz trudniej było mu patrzeć na niego wyłącznie przez pryzmat ich wcześniejszych kłótni.
— Tak, może masz rację — przyznał. — Zwierzaczki potrzebują miłości i człowieka. — Kiwnął głową, uśmiechając się do niego. — Ale jak cię najdzie, możesz przyjść do mnie, poprzytulać się z Nyx czy pobawić się z Milkyway — zaproponował. Ten pomysł wydawał mu się naprawdę wybitny.
Na jego pytanie pokręcił głową. Wiedział, że wiele osób mogłoby go ocenić za bycie jedynakiem. W końcu mówiło się o takich osobach, że są skupione tylko na sobie, że są egoistami i przyzwyczajonymi do tego, że wszystko kręci się wokół nich. Ryan nigdy szczególnie się z tym nie utożsamiał, choć musiał przyznać, że czasami lubił mieć wszystko po swojemu. Nie wynikało to jednak z braku troski o innych, a raczej z tego, że przez całe życie nie musiał dzielić się z nikim swoją przestrzenią ani przyzwyczajać do obecności drugiej osoby w domu. Może dlatego tak bardzo cenił sobie teraz bliskość i towarzystwo.
— Nie, nie mam — odparł w końcu. — Czasami żałuję, ale z drugiej strony… kto wie, kto by mi się trafił? Może wcale nie mielibyśmy fajnych relacji? — westchnął.
Wziął głębszy oddech, wtulając się w niego jeszcze mocniej, przez co praktycznie na nim leżał.
— A ty dogadujesz się z siostrą? Fajna jest?
ryan
Drzwi pomieszczenia nagle uchyliły się i pojawił się w nich pracownik hotelu. Bez słowa, lecz z lekkim uśmiechem na ustach, podszedł do chłopaków i rzucając krótkie „od Plotkary”, wręczył im kopertę. W środku znajdowała się ręcznie zapisana karta.
Usuń"You had your fun. Now I'm gonna have mine. See you upstairs in the Grand Ballroom. xoxo, Gossip Girl"
Kolejny już raz, Ryan wyszedł naprzeciw jego oczekiwaniom, zaspokajając to wewnętrzne pragnienie, poczucia się potrzebnym. Zdawało się, że dokładnie rozumiał co musiał zrobić i w jakie słowa ubrać swoją wypowiedź, by trafić do Junseo, i rozwiać wszelkie wątpliwości, jakie mogły narodzić się w głowie chłopaka. Brunet wpatrywał się w niego, jak w obrazek, bacznie obserwując jak jego usta wykrzywiają się w zadziornym uśmiechu, kiedy obdarował go kolejnym komplementem - jak rozchyliły się, gdy ten zmniejszył dystans, a później skupił się jedynie na ich cieple, gdy złożyły na jego wargach pocałunek. Westchnął cicho; jego dłonie odruchowo znalazły się na ciele Ryana, przyciągając go bliżej, zupełnie zapominając, że jeszcze kilka godzin temu, każde z tych doznań było mu zupełnie obce. Teraz, gdy już poznał smak jego pocałunków, miękkość ust, czy przyjemny dreszcz, wywołany dotykiem drugiego, nie chciał przestawać, a jedynie pragnął więcej, pragnął bycia tym bardzo fajnym, dobrym chłopcem.
UsuńNie mógł obiecać, że w przyszłości skorzysta z propozycji Kima, bo nie wiedział, czy kiedykolwiek znajdą się w podobnych okolicznościach. Czy za kilkanaście godzin dalej będą darzyć się tą niepasującą do ich relacji sympatią, czy sam będzie żałować swojego postępowania, z może to Ryan zacznie pluć sobie w brodę? Wiedział jednak, że gdyby pytanie padło właśnie teraz, bez zastanowienia przyjąłby zaproszenie. Nie oczekiwał kontynuacji ich upojnych chwil razem - mimo, że na ich wspomnienie, po jego ciele rozchodziło się przyjemne ciepło. Nie, on pragnął bliskości - tych nieśmiałych uśmiechów i odkrywania kolejnych warstw osobowości Ryana. Pragnął szczerej intymności, bez potrzeby udawania, plucia jadem, czy nakładania maski, byle ukryć swoje prawdziwe oblicze. Chciał poczuć się bezbronny, autentyczny - bez poczucia winy, że robi coś złego, bo posiadanie emocji, nie było równoznaczne ze słabością, a Ryan wydawał się rozumieć te niedoskonałości w jego charakterze, o wiele lepiej, niż Junseo rozumiał sam siebie. Chciał splątać ich ciała w jedno, oddać bliskości i wsłuchiwać w melodyjny ton głosu, bo ten pomagał zapomnieć o reszcie świata, czy szarej rzeczywistości.
—Lepiej uważaj — Zaczął cicho, dłonią sunąc wzdłuż ciała Ryana. — Przyjdę poprzytulać się z kotami, a one polubią mnie na tyle, że zaczną domagać się stałych wizyt. Kto wie, może polubią mnie nawet bardziej, niż ciebie. I co wtedy? — Ostatnie słowa wypowiedział głośniej, pewniej, z lekko udawaną arogancją, bo mimo, że żartował, chciał rozważyć każdy możliwy scenariusz, założyć, że ta jedna wizyta, otworzyła by drzwi dla kolejnych, że co, jeśli to spotkanie, nie było ich ostatnim, a jedynie początkiem czegoś więcej.
— Wtedy nigdy się mnie nie pozbędziesz. — W przypływie chwilowej odwagi, bez zastanowienia nachylił się i złożył na skroni blondyna delikatny pocałunek, jakby ten miał zapieczętować słowa, niczym obietnicę - zadeklarować coś, czego nie potrafił ubrać w słowa.
Pokiwał głową w zrozumieniu, kiedy Ryan odpowiedział na jego pytanie, i napomknął o możliwości posiadania złych relacji z rodzeństwem, bo miał rację. Junseo nie mógł narzekać na swoją rodzinę, w końcu wspierali go w realizacji własnych marzeń i od dziecka pomagali mu dążyć do celu, ale to nie zmieniało faktu, że czasem dochodziło między nimi do konfliktów. Jego i Jian dzieliło cztery lata, nie była to ogromna różnica wieku, ale w pewnych sytuacjach zauważalna, szczególnie, gdy to na nim spoczywała większa uwaga, a od niej wymagano więcej, bo była starsza, bo powinna wiedzieć lepiej. Czyny, za które Jian zbierała reprymendy, w jego przypadku kończyły się machnięciem ręki, więc z wiekiem zrozumiał dlaczego czasem był traktowany przez siostrę, jak konkurencja.
— Myślę, że teraz dogadujemy się lepiej, niż kiedy byliśmy młodsi. — odpowiedział zgodnie z prawdą. Teraz nie było między nimi rywalizacji, która często kończyła się infantylnymi sprzeczkami o to, które z nich było lepsze, czy kogo rodzice kochali bardziej. — Powiedziałbym, że starsza siostra, to jak posiadanie największego wroga i najlepszego przyjaciela w jednym. Zna wszystkie twoje słabości i czułe punkty, i pewnie postara się ich użyć przeciwko tobie, ale jeśli jej potrzebujesz, to rzuci wszystko, żeby pomóc. — Pamiętał, gdy będąc dziećmi, narzekali na siebie nawzajem, często wyzywając, byle sprawić sobie na złość, ale gdy tylko obelga padła z ust kogoś innego, bez zastanowienia potrafili stanąć w obronie drugiego.
Usuń— Jest bardzo fajna i bardzo mądra — wyznał, jednak szybko postanowił uzupełnić swoją wypowiedź — Ale nie mów jej, że to powiedziałem, bo nigdy nie da mi spokoju. — powiedział z powagą, ostrzegawczo kiwając palcem. — Jian jest biologiem morskim, mieszka w Busan i pracuje tam w akwarium. Nie pytaj mnie dokładnie co tam robi, sam nie mam pojęcia. — uśmiechnął się pod nosem, bo mimo, że Jian mogła godzinami rozmawiać na temat specyficznych organizmach zamieszkujących morza, czy oceany, dla Junseo, to dalej była czarna magia.
Chciał ponownie otworzyć usta, jednak nim miał okazję powiedzieć coś więcej, ktoś przerwał im dyskusję. Wzdrygnął się odruchowo, gdy drzwi uchyliły się, a zza nich do pomieszczenia wszedł pracownik hotelu. Junseo wyprostował się nieco, a ramiona, które jeszcze chwilę temu oplątywały Ryana, teraz spoczęły wzdłuż jego własnej sylwetki. Na język zaczęły cisnąć się przeprosiny, bo był gotowy na reprymendę, na to, że za chwilę usłyszy, że nie powinno ich tam być, czy że ochrona, już była w drodze, by ich wyprowadzić z hotelu, jednak ku jego zdziwieniu, realia były zupełnie inne. Ostrożnie wyciągnął rękę do przodu, by odebrać kopertę, i otworzył ją niepewnie.
"You had your fun. Now I'm gonna have mine. See you upstairs in the Grand Ballroom. xoxo, Gossip Girl"
Ściągnął brwi, kolejny raz przelatując wzrokiem po tekście, bo ten brzmiał, jak zapowiedź kolejnej zabawy, na którą nie wiedział czy był gotowy. Wrócił pamięcią do początku imprezy, do tajemniczych drinków i komentarzy na temat organizatorki, tego, do czego była zdolna, i poczuł ten narastający niepokój, bo nie wiedział, czego się spodziewać.
— Chyba musimy wracać — rzucił niechętnie, jednak pozostał w miejscu, czekając na reakcję Ryana.
junseo
Ryan uwielbiał czułości. Potrzebował ich niemalże jak tlenu. Czasami łapał się na myślach, w których porównywał samego siebie do swoich kotów. Może pewne cechy jego charakteru pozwalały mu lepiej rozumieć swoich podopiecznych i właśnie dlatego tak bardzo uwielbiał ten gatunek? Na początku był ostrożny, nieufny, a w sytuacjach zagrożenia przybierał bojową postawę, byle tylko nie dać się zranić. Jednak wystarczyło trochę uwagi, odrobina zainteresowania poświęconego wyłącznie jego osobie, a cała ta ostrożność zaczynała topnieć. Podchodził bliżej, układał się na kolanach i domagał się kolejnych głasków, miziania oraz czułości. Oczywiście najlepiej, gdy wszystko odbywało się na jego zasadach. Mimo całej tej potrzeby bliskości lubił mieć poczucie kontroli. Mogło być ono złudne, mogło nie mieć wiele wspólnego z rzeczywistością, ale musiało istnieć. Dawało mu poczucie bezpieczeństwa.
UsuńTo pragnienie niejednokrotnie wpędzało go w kłopoty. Sam nie do końca rozumiał, dlaczego tak bardzo potrzebował obok siebie kogoś, kto po prostu będzie. Kogoś, kto przytuli go bez konkretnego powodu, pocałuje w czoło, złapie za rękę podczas oglądania filmu i zostanie nawet wtedy, gdy Ryan nie będzie miał nic ciekawego do powiedzenia. Wbrew pozorom okazywało się to zaskakująco trudne, szczególnie od momentu, gdy zaczął być coraz bardziej rozpoznawalny w internecie. Randki, zamiast przybliżać go do poznania kogoś, z kim mógłby stworzyć coś prawdziwego, coraz częściej tylko odbierały mu nadzieję. Zaczynał się zastanawiać, czy ktokolwiek potrafiłby spojrzeć na niego jak na zwyczajnego człowieka, a nie na gotową trampolinę do własnej popularności.
Bliskość fizyczna nie mogła zastąpić mu tego ulubionego ciepła drugiego człowieka. Tych drobnych gestów, które sprawiały, że miał ochotę niemalże mruczeć. Tych, które powodowały mięknięcie kolan, przyjemne ciepło rozpływające się po ciele i przede wszystkim poczucie bezpieczeństwa. Była jednak znacznie szybsza i łatwiejsza do osiągnięcia. Ryan wiedział, że był całkiem przystojnym, może nawet ładnym chłopakiem, i zdarzało mu się z tego korzystać. Dostawał swoje potwierdzenie. Przez chwilę czuł się pożądany, atrakcyjny, ważny. Przez chwilę było mu po prostu lepiej.
Tyle że to poczucie nigdy nie trwało długo. Było złudne, ulotne i przy okazji niebezpieczne. A pragnienie bycia chcianym okazało się w pewnym momencie silniejsze od rozsądku. Doprowadziło go do zrobienia czegoś, czego zupełnie się po sobie nie spodziewał i czego nawet teraz, mimo upływu czasu, nie potrafił sobie do końca wybaczyć. Miał wyrzuty sumienia zarówno ze względu na siebie, jak i na osobę, którą skrzywdził. Doskonale wiedział, jak wielką świnią się wtedy okazał. Nie próbował się nawet bronić podczas ich kłótni, nie szukał wymówek ani sposobu na przerzucenie odpowiedzialności. W internecie wyglądało to jednak zupełnie inaczej.
Kiedy wspomniał na swoich socialach o rozstaniu, nie powiedział niczego o jego prawdziwym powodzie. Potem tylko obserwował, jak pod postem pojawiają się kolejne komentarze. Część z nich uderzała bezpośrednio w niego i choć bolały bardziej, niż chciałby przyznać, potrafił jeszcze jakoś je zignorować. Znacznie gorzej znosił te, które zaczynały doszukiwać się winy po stronie jego byłego partnera. Ludzie tworzyli własne historie, przekonani, że skoro Ryan zawsze pokazywał się jako ten pogodny, sympatyczny i bezproblemowy, to przecież nie mógł być osobą, która zawiniła.
Mógł to sprostować. Jedno wyjaśnienie wystarczyłoby, żeby przynajmniej częściowo zmienić ich narrację. Nie zrobił tego. Milczał, choć czasami palce aż świerzbiły go, żeby odpowiedzieć. Czytał wszystko, zaciskał szczękę, odkładał telefon, a później udawał, że niczego nie widział. Nie chciał prać ich prywatnych problemów publicznie. Nie chciał też, żeby jego własne poczucie winy stało się dla kogokolwiek kolejnym powodem do oceniania. Dlatego pozwalał ludziom wierzyć w ich własne wersje wydarzeń.
Zachowanie Junseo, jego sposób bycia, to jak mocno go przytulał, całował i okazywał mu zainteresowanie, sprawiło, że Ryan kompletnie przepadł. Chciał siedzieć tutaj z nim jak najdłużej. Cieszyć się tą chwilą, napawać się nią i zapamiętać każdy drobny szczegół, zanim rzeczywistość znowu upomni się o swoje. Czas jednak mijał nieubłaganie, a gdzieś pod przyjemnym ciepłem coraz wyraźniej zaczynał odczuwać ten nieprzyjemny lęk. Po powrocie do domu znowu zostanie sam.
UsuńOczywiście miał swoje koty. Bez nich prawdopodobnie byłoby z nim naprawdę źle. Ich energia, miękkie futerko i bezwarunkowa gotowość do przytulania były czymś niesamowitym. Potrafiły poprawić mu humor nawet po najgorszym dniu. Ale nawet one nie mogły zastąpić rozmowy. Obecności drugiego człowieka. Kogoś, komu mógłby opowiedzieć o czymś zupełnie błahym, ponarzekać, pośmiać się albo zwyczajnie siedzieć obok bez potrzeby wypełniania każdej chwili słowami.
Miał wrażenie, że Park rozumiał to lepiej, niż mogłoby się wydawać. Tę samotność. To łaknienie bliskości i obecności drugiego człowieka. Może właśnie to sprawiło, że tak szybko zaczęli się przed sobą otwierać. Ostrożnie, z pewnym lękiem, ale jednocześnie z dziwną ekscytacją, jakby każde kolejne wyznanie było małym krokiem w stronę czegoś, czego żaden z nich nie planował. Z zewnątrz ktoś mógłby pomyśleć, że byli parą. Że znali się od lat. Tymczasem jeszcze kilka godzin wcześniej ledwo potrafili ze sobą normalnie rozmawiać.
Na słowa Parka i pocałunek złożony na jego czole serce Ryana zabiło mocniej. Tak mocno, jak nie biło od dawna. Spojrzał mu w oczy zupełnie inaczej niż jeszcze kilkadziesiąt minut wcześniej. Nie było w tym spojrzeniu zaczepności, flirtu ani tej namiętności, która towarzyszyła im wcześniej. Teraz pojawiła się ufność. Delikatność. Małe, nieśmiałe iskierki, które zdradzały więcej, niż Ryan był gotowy powiedzieć na głos. Patrzył na Junseo niemal jak zauroczony kociak, który właśnie odkrył, że człowiek, którego do tej pory uważał za obcego, może być kimś naprawdę dobrym.
— I gdzie wady? — spytał cicho, uśmiechając się do niego czule. — Mam całkiem duże łóżko. I... wygodną kanapę, w zależności od tego, co byś wolał — dodał z lekkim rozbawieniem.
Sam potrzebował rozładowania tych dziwnych emocji, które zaczynały pojawiać się w jego ciele. Odsunąć się od zbyt śmiałych myśli, zanim jego pijany umysł zacznie podsuwać mu kolejne pomysły.
— Bo... — zaczął, obserwując go uważnie.
Delikatnie przygryzł wargę. Próbował jakoś ubrać swoje myśli w słowa, jednak nagle okazywało się to trudniejsze, niż powinno. Nie chciał zabrzmieć sztampowo, śmiesznie ani głupio. Co gorsza, w tym momencie zaczęło mu zależeć na tym, żeby Junseo miał o nim jak najlepsze zdanie. Żeby go polubił. Sama świadomość tego była dla Ryana odrobinę przerażająca.
— Wątpię, że polubią cię bardziej niż mnie, ale możesz próbować — rzucił w końcu, po czym z czułością odgarnął młodszemu włosy spadające na czoło. — Poza tym... przy takim układzie nasza trójka idzie w pakiecie — szepnął dość niepewnie.
W tym momencie w ogóle nie przypominał Ryana, który jeszcze chwilę wcześniej tak świetnie bawił się, drocząc z Parkiem. Tego, który wydawał polecenia, rządził się i z łatwością przejmował kontrolę. Teraz czuł się mały, niemalże bezbronny. Odsłaniał się przed nim znacznie bardziej, niż zamierzał. Był ostrożny, delikatny i ważył każde słowo, żeby przypadkiem nie przesadzić.
Westchnął cicho, próbując ukryć swoje zakłopotanie, zbytnią wylewność oraz nieśmiałość. Był zestresowany, ale nie w ten nieprzyjemny sposób. Było w tym coś ekscytującego, coś przypominającego oczekiwanie na wydarzenie, na które bardzo się czeka, choć jednocześnie nie ma się pojęcia, czy naprawdę się wydarzy.
Skutecznie ignorował przy tym fakt, że po wytrzeźwieniu z całego tego wieczoru może zostać jedynie ból głowy, zmęczenie i nieznośne poczucie wstydu za własne zachowanie oraz słowa. Niemalże był pewien, że będzie musiał to wszystko przez jakiś czas odchorowywać. Ale to był problem przyszłego Ryana. Temu obecnemu było po prostu dobrze.
UsuńNie mógł narzekać na swoją rodzinę. Czasami naprawdę żałował braku rodzeństwa, pocieszając się jedynie myślą, że przecież równie dobrze mógł trafić na kogoś, z kim kompletnie nie potrafiłby się dogadać. Prawda była jednak taka, że jego potrzeba bliskości prawdopodobnie w dużej mierze wynikała właśnie z tego, jak wyglądało jego dzieciństwo.
Państwo Kim byli przy nim i nigdy nie mógłby powiedzieć, że go nie kochali albo że nie interesował ich jego los. Problem polegał raczej na tym, że przez pierwsze lata jego życia ich obecność nie zawsze była czymś stałym. Żyli trochę w rozjazdach między Ameryką a Koreą. Często spędzał czas tylko z jednym z rodziców, czasem z nianią albo dziadkami. Oboje byli zajęci swoimi karierami, a Ryan i tak miał wypełnione dni po brzegi licznymi zajęciami dodatkowymi. Z perspektywy dorosłego człowieka potrafił to zrozumieć.
Nigdy specjalnie nie narzekał. Nie czuł się odrzucony ani mniej kochany. Wielu jego rówieśników żyło podobnie, więc nie widział w tym niczego niezwykłego. Dość wcześnie nauczył się jednak, że bliskość nie zawsze oznacza fizyczną obecność. Że można kogoś kochać i jednocześnie nie mieć dla niego tyle czasu, ile by się chciało. Może właśnie dlatego później tak mocno zaczął jej potrzebować. Jakby przez całe życie próbował nadrobić wszystkie te chwile, w których obok niego po prostu nikogo nie było.
Zastanawiał się czasami, czy posiadanie rodzeństwa cokolwiek by zmieniło. Gdyby miał obok siebie kogoś w podobnym wieku, z kim mógłby się kłócić o głupoty, dzielić sekrety, oglądać filmy albo po prostu siedzieć w jednym pokoju bez potrzeby rozmowy. Może nauczyłby się wtedy, że obecność drugiego człowieka nie musi być czymś, na co trzeba czekać. Może nie odczuwałby tak mocno tej pustki, kiedy zostawał sam. A może byłoby zupełnie odwrotnie. Może trafiłby na kogoś, z kim nie potrafiłby znaleźć wspólnego języka i zamiast bliskości dostałby kolejną relację, w której musiałby zabiegać o uwagę. Tego nie mógł wiedzieć. Pozostawało mu jedynie gdybanie.
Słuchał z uwagą opowieści Junseo o jego relacji z siostrą. Uśmiechał się przy tym, a jego dłonie delikatnie gładziły materiał koszuli tuż nad biodrem mężczyzny. W głowie kreował mu się całkiem przyjemny obrazek. Niby zwyczajny, prosty i pozbawiony niczego spektakularnego, a jednak właśnie przez to niezwykle ciepły. Rodzeństwo, które mimo różnic potrafiło odnaleźć dla siebie miejsce i z czasem zbudować relację, która z każdym rokiem stawała się lepsza.
Cieszył się, że Park dzielił się z nim takimi rzeczami. Nie były to przecież wielkie, przełomowe wyznania, ale ta zwyczajność wydawała mu się w tym momencie zaskakująco intymna. Pozwalała mu zobaczyć Junseo nie jako tego chłopaka z sali prób, z którym wiecznie się ścierał, ale jako czyjegoś syna, brata, kiedyś małego chłopca mającego własne problemy i wspomnienia. Chciał mu za to podziękować, choć szybko uznał, że zabrzmiałoby to zdecydowanie zbyt pretensjonalnie. Nawet jak na Ryana będącego pod wpływem alkoholu. Nie był jeszcze aż tak pijany, żeby wyrzucać z siebie takie kocopoły.
— Fajnie to opisujesz — przyznał cicho, nie mogąc się jednak powstrzymać. — Często tak jest, prawda? Że rodzeństwa lepiej dogadują się dopiero w dorosłości — mruknął, wracając myślami do rozmów ze swoimi znajomymi.
Chciał dopytać o więcej. O ich relację, o jakieś wspólne przeżycia, może nawet o rzeczy, których Junseo nie opowiadał zbyt często. Nie zdążył jednak. Usłyszał skrzypienie drzwi.
Odruchowo znów mocniej wtulił się w Junseo, jakby chciał schować się przed tym, co miało nadejść. Dopiero po chwili uświadomił sobie własną reakcję, przez co aż cicho się zaśmiał.
Odchrząknął, zerkając na kopertę, którą wręczył im pracownik hotelu. Wychylił się nieco, próbując zobaczyć, co było na niej napisane, a jego reakcja niemal natychmiast stała się identyczna jak jego towarzysza.
UsuńŚciągnął brwi w niezadowoleniu, czując, jak nieprzyjemna rzeczywistość ściąga go z tej utopijnej krainy, którą wspólnie sobie tutaj stworzyli. Nie miał pojęcia, co dokładnie ich czeka, jednak bazując na opisach Plotkary, które zdążył usłyszeć, zdecydowanie nie zapowiadało się to dobrze. Z drugiej strony, co tak naprawdę mogła im zrobić? Cóż, Ryan zdecydowanie nie miał zamiaru tego sprawdzać.
Zrobił jedynie minę jak zbity pies, całym sobą pokazując, jak bardzo nie podobała mu się myśl o opuszczeniu piwnicy. Zejście z kolan Junseo wydawało mu się wręcz barbarzyńskim nakazem.
— Musimy? — spytał, a w jego głosie było słychać wyraźny żal i niezadowolenie.
Nie ruszył się jednak z miejsca. Trwał tak jeszcze przez parę chwil, jakby liczył na to, że ktoś zaraz zmieni zdanie i pozwoli im zostać. W końcu jednak przysunął się do Parka i złożył na jego ustach delikatny pocałunek. Krótki, czuły, niemalże pożegnalny. Bo właśnie jak pożegnanie to odczuwał. I tego bał się najbardziej. Odtrącenia. Powrotu do chłodu, pogardliwego tonu i tego spojrzenia, którym Junseo potrafił sprawić, że Ryan natychmiast czuł się jak ktoś niepożądany. Nie wiedział, kiedy dokładnie to nastąpi. Nie wiedział nawet, czy w ogóle nastąpi. Ale zdecydowanie nie był na to gotowy. Jednocześnie doskonale wiedział, że nie miał prawa niczego oczekiwać. Nie byli przecież dla siebie niczym więcej niż dwójką ludzi, którzy przez jeden wieczór pozwolili sobie zapomnieć o wzajemnej niechęci. Kilkoma szczerymi słowami, czułością i emocjami, westchnieniami przyjemności, które być może jutro będą wyglądały zupełnie inaczej. Jeśli po powrocie Junseo nie odezwałby się już do niego ani słowem, Ryan nie mógłby go za to winić. Mimo wszystko sama wizja tego sprawiała, że coś nieprzyjemnie ściskało mu żołądek.
— No dobrze — rzucił w końcu, odsuwając się od niego.
Ostrożnie wstał z Parka, choć robił to z wyraźną niechęcią. Gdy oboje byli już wyprostowani, Ryan posłał mu lekki uśmiech i bez większego zastanowienia zaczął poprawiać jego ubranie oraz włosy, jakby przygotowanie go do wyjścia było teraz czymś absolutnie naturalnym.
— Musisz się jakoś prezentować. Ach... aleś pomiętolony — skomentował, próbując żartem rozluźnić atmosferę, a przede wszystkim samego siebie.
klusia
Junseo chciał zrozumieć Ryana, chciał wiedzieć jakie myśli zaplątały jego umysł, do tego stopnia, że chłopak ściągał brwi i przygryzał dolną wargę, jakby intensywnie analizował wszystko, co właśnie działo się w jego głowie. Junseo chciał poznać, które z jego słów wywoływały taką reakcję i dlaczego - szczególnie kiedy emocje wymalowane na twarzy blondyna były tak skrajne i ciężkie do pojęcia. W przeciągu zaledwie kilku sekund jego uśmiech przekształcił się w grymas niezadowolenia, a gdy spojrzenie straciło ten wcześniejszy blask, a ramiona opadły w dół, Junseo był pewien, że te zmiany wywołane były niczym innym, a smutkiem, niepewnością, czy strachem przed tym, co nieznane.
UsuńCzy to on był jego powodem, czy to co powiedział, w jakiś sposób zraniło Ryana? Świadomość, że nie chciał się przyczynić do cierpienia drugiego uderzyła go znienacka, przypełzła zupełnie niespodziewanie, owijając wokół, ściskając mocno, dając o sobie znać, kiedy Junseo sam nie wiedział, co z tym faktem zrobić. Nie znał go na tyle, by przejmować się jego losem - co więcej, jeszcze kilka godzin temu, Ryan był mu zupełnie obojętny - więc dlaczego teraz, gdy przyglądał się jego przygaszonemu obliczu, jakby cały wcześniejszy entuzjazm został z niego wyssany, sam zaczął odczuwać żal.
Junseo postanowił zrobić dokładnie to, co Ryan zrobił dla niego, kiedy sam zaczął bić się ze swoimi myślami. Nie miał zamiaru naciskać, ani na siłę sprawić, że chłopak poczuje się lepiej, więc po prostu dał mu czas na przyswojenie swoich emocji, jednocześnie dalej będąc obok, z ramionami owiniętymi wokół tali drugiego, mając nadzieję, że Ryan poczuje się komfortowo.
Westchnął cicho, kiedy ich spojrzenia ponownie się odnalazły. Mimo, że głos wydobywający się z krtani drugiego brzmiał cicho i niepewnie, jakby Ryan walczył z wewnętrznym konfliktem, tak brązowe tęczówki były przepełnione ciepłem, i w tej jednej chwili Junseo poczuł między nimi nić porozumienia. Przez ułamek sekundy czuł się zauważony, jakby słowa, których się obawiał były zbędne, bo Ryan miał dokładnie takie same przemyślenia. Uważnie wysłuchał jego słów, te mimo lekkości z jaką zostały wypowiedziane, zawisły w przestrzeni między nimi.
— Ja… — wyjąkał odruchowo, nim zdążył sformułować pełną wypowiedź.
Junseo bał się deklaracji, bo były mu tak obce, kiedy wszystko w jego życiu, do tej pory było tymczasowe. Obawiał się konsekwencji, jakie obietnice, których nie mógł dotrzymać niosły za sobą, i nie chciał mówić niczego, czego mógłby żałować. Jednocześnie, mimo tego paraliżującego strachu, i narastających wątpliwości, pojawiła się również ekscytacja, której nie potrafił się wyzbyć. Ludzka ciekawość, którą chciał zaspokoić, nie zliczając na konsekwencje. Mimo, że początkowo pierwszą myślą była ucieczka, to właśnie odwaga Ryana pchnęła go do przodu, ta świadomość, że może nie tylko on sam potrzebował potwierdzenia, że jego obecność była doceniona, ale blondyn również mógł tego chcieć.
— Nie miałem zamiaru was rozdzielać. — wyszeptał równie cicho. Bezpośredniość nie przychodziła mu z łatwością, dalej obchodził temat dookoła, mając nadzieję, że swoimi słowami potwierdził, że zrozumiał co Kim miał na myśli. Gesty były o wiele prostsze, wymagały od niego mniejszych pokładów śmiałości, nie wołały o analizowania, ciało reagowało szybciej niż umysł. Gdy tylko Ryan odgarnął włosy z jego czoła, Junseo złapał jego dłoń, przysuwając bliżej swojej twarzy. Robił to równie czule co blondyn każdy ruch delikatny, bez pośpiechu, jakby chciał zatrzymać ten obraz nie tylko w swojej, ale również w pamięci Ryana jak najdłużej. Drobna dłoń spoczywała teraz na jego policzku, Junseo powoli przesuwał ją dół, czuł jak opuszki palców muskają jego skórę, aż znalazły się przy jego ustach, a Junseo uśmiechnął się mimowolnie i przymknął powieki, bo ta chwila nie wymagała pośpiechu, mimo, że ich czas razem miał dobiec końca. Kiedy ponownie otworzył oczy, nachylił się do przodu i tym razem to on pozwolił sobie na złożenie na ustach Ryana drobnego pocałunku, kilku powolnych ruchów warg, które sprawiły, że jego serce zabiło nieco szybciej.
Nie chciał myśleć o tym, co będzie miało miejsce za kilka godzin, za kilka dni, czy miesięcy, usiłował skupić się na tym, co miało miejsce tu i teraz. Na tym jak napawał się towarzystwem Ryana, jak jego osoba sprawiła, że poczuł się zrozumiany. Jak wydawało mu się, że mimo swoich różnych zachowań i tego jak wyrażali swoje potrzeby, dzielili tak wiele wspólnych cech. Mimo wszystko, nie potrafił przestać rozmyślać o możliwych pozytywnych scenariuszach. Każdy mały stawiany krok, mógł prowadzić do czegoś więcej, o ile nie zatrzymają się w miejscu i zapamiętają, to wszystko, co zdołali w sobie odkryć w przeciągu zaledwie kilku godzin spędzonych razem. Jeśli chcieli, ta relacja mogła być czymś więcej, niż tylko wspomnieniem. Gdzieś w środku odczuwał, że to, jak się teraz zachowywał, nie było czymś nowym, czymś co pojawiło się dopiero dzisiaj, a skrytnie zakopanymi w podświadomości emocjami, którym nigdy nie mógł dać upustu, bo paraliżował go strach, chwilowo stłumiony spożytymi substancjami.
UsuńMogło też być zupełnie odwrotnie, ale Junseo nie spoglądał na to obiektywnie. Nie zwracał uwagi na to, co mogło się nie udać, na to, że gdy alkohol i narkotyki opuszczą jego system, a on zderzy się z realiami, cała ta otoczka mogła prysnąć, niczym mydlana bańka, ukazując brzydkie realia i uprzedzenia. Zachowywał się, jakby nie chciał nawet brać pod uwagę powrotu do poprzedniego stanu rzeczy, jakby sama myśl o niechęci względem Ryana, wydawała się czymś absurdalnym, bo biorąc pod uwagę, że dzielił się swoimi wspomnieniami, pozwolił zajrzeć do części życia, którą rzadko kiedy pokazywał innym - bo mimo statusu idola, szanował prywatność swoich bliskich. Odkrył przed nim swoją ludzką stronę, nie tą wykreowaną pod publikę, idealną personę, a człowieka, który walczy z demonami codzienności.
Mimo wszystko, ich czas razem dobiegał końca. Każda kolejna sekunda, jedynie przeciągała nieuniknione, bo powód, dla którego znaleźli się w tej sytuacji, dał o sobie znać, a oni musieli wrócić do rzeczywistości. Nie podobał mu się powrót do ciężkiej atmosfery, jaka zapadła w piwnicy, kiedy oboje zdali sobie z tego sprawę. Nie ukrywał swojego niezadowolenia, gdy Ryan pocałował go tak szybko, że nawet nie mógł zareagować - ciche pożegnanie, o którym nie jemu przyszło zadecydować. Odchrząknął głośno, byle tylko pozbyć się niezręcznej ciszy, a może zrobił to, by rozproszyć samego siebie i skupić na czymś innym, niż ta irytująca suchość w gardle i nieprzyjemne pieczenie w oczach. Kolejny raz ktoś odbierał mu kontrolę, i narzucał, co powinno się wydarzyć, nie zważając na jego własne potrzeby, nie pytając go o zdanie. Zaciśnięte pięści poluzował dopiero, gdy Ryan znalazł się bliżej niego. Pozwolił, by chłopak poprawił jego ubrania, kilka razu sunąc dłonią po tym samym fragmencie materiału, chociaż, żadne z jego starań, tak naprawdę nie przynosiło wielkiego efektu. Junseo dopiął ostatnie z guzików swojej koszuli i pozwolił spojrzeniu przelecieć po twarzy Kima. Widział uśmiech, który nie sięgał jego oczu, słyszał wymuszoną lekkość w jego głosie, kiedy ten starał się zażartować. Kolejny raz złapał się na tym, że nie podobało mu się takie zachowanie Ryana, w jego otoczeniu, i ponownie nie był pewien, co tak naprawdę mógł zrobić, by zmienić ten stan rzeczy, i czy powinien w jakiś sposób zareagować. Dopiero, gdy wypuścił powietrze, zdał sobie sprawę, że przez ostatnie kilka sekund wstrzymywał oddech.
— Przynajmniej ty się dobrze prezentujesz. — powiedział po dłuższej chwili zastanowienia, stawiając na szczerość. Oprócz kilku kosmyków włosów, które niesfornie odstawały od reszty, Ryan wcale nie wyglądał, jakby spędził ostatnią godzinę, leżąc na betonowej posadzce, a Junseo nie dostrzegł żadnych niedoskonałości w jego ubraniach, które odbiegały od normy, jak czas spędzony na parkiecie, czy zagięcia materiału, spowodowane podwinięciem rękawów. — Wątpię, że ktokolwiek zwróci uwagę, na to jak wyglądam. — dodał, zdobywając się na delikatny uśmiech. Nieznacznie uniósł prawą dłoń, jednak ta zawisła w powietrzu, nim zdecydował się dotknąć Ryana.
Wyczuwał zmianę w nastroju, to, jak ta przyjemna błogość zaczęła się ulatniać, ustępując miejsca narastającej niepewności, a ta zaczynała ciążyć mu coraz bardziej, bo wszystko, czego chciał uniknąć, zaczęło materializować się przed jego oczami. Myśli, co chciał, a co powinien walczyły ze sobą, a z każdą tykającą wskazówką zegara, było tylko gorzej, a on zamiast zareagować, zaczął w głowie szukać winnego całej tej sytuacji, analizując swoje zachowanie. Przyspieszone bicie serca, drżenie dłoni, czy spłycony oddech były objawami jawnej paniki, a ta spowodowana była strachem, nad którym ciężko mu było zapanować, bo powrót do rzeczywistości, zaczął dobijać się do drzwi, jego przelotnej utopii.
UsuńBał się. Bał się wyjść z pomieszczenia, w którym czuł się bezpiecznie i wrócić na imprezę pełną nieznajomych mu ludzi. Bał się ich możliwych spojrzeń, czy pytań, i tego, że nie mógł się na nie przygotować. Bał się, że, gdy tylko znajdą się wśród reszty gości, Ryan odwróci się i zniknie z pola jego widzenia, a on będzie musiał robić dobrą minę do złej gry, bo przecież nie tego chciał, ale co innego mógł zrobić. Bał się powiedzieć to wszystko na głos, bo to wydawało się kompromitujące, więc jedyne co mógł zrobić, to zacisnąć zęby i przykleić na twarz dobrze wyćwiczony uśmiech.
Wrażliwość, na jaką sobie pozwolił, sprawiła, że wszystkie narastające wątpliwości, uderzały ze zdwojoną siłą. Jednocześnie, chciał złapać Ryana za rękę, spleść ich dłonie i razem opuścić piwnicę, oraz wybiec i znaleźć się jak najdalej, byle ponownie nie stawać twarzą w twarz z własnymi słabościami.
Zadecydował, nim miał okazję ponownie rozważyć swoje opcje.
— Chodźmy — powiedział, usilnie starając się zapanować, nad łamiącym się głosem. Jego dłoń nieśmiało chwyciła tę Ryana i pociągnął go za sobą w kierunku drzwi, by chwilę później, po przejściu kilku węższych korytarzy, ponownie znaleźć się w tym z marmurową posadzką, prowadzącym do głównej sali bankietowej.
hold my hand and tell me everything is going to be okay
Dostrzegł, że żadnemu z nich nie podobała się wizja i konieczność opuszczenia piwnicy. Jeszcze kilka godzin temu Ryan nie pomyślałby nawet, że znajdzie się w sytuacji, w której będzie chciał zostać zamknięty w jednym pomieszczeniu z Junseo. Teraz jednak ta niewielka, odcięta od reszty hotelu przestrzeń wydawała mu się niemalże azylem. Miejscem, w którym na chwilę mogli zapomnieć o tym, kim byli na co dzień, o wzajemnej niechęci, pracy, oczekiwaniach i wszystkich spojrzeniach, które zwykle towarzyszyły im przy każdym kroku. Tutaj nie musieli niczego udowadniać. Mogli być po prostu sobą, nawet jeśli sami jeszcze nie do końca wiedzieli, co to właściwie oznaczało.
UsuńTo właśnie tutaj, wśród alkoholu, zmęczenia i zdecydowanie zbyt wielu emocji, pozwolili sobie pokazać rzeczy, których wcześniej przed sobą nie odsłaniali. Małe kompleksy, lęki, marzenia, potrzebę bliskości. Wszystko to, co na co dzień przykrywali mniej lub bardziej skuteczną maską. Ryan nie wiedział, ile z tego zostanie między nimi po opuszczeniu piwnicy. Wiedział jednak, że przez tych kilka godzin coś się zmieniło.
Czuł, że między nimi wydarzyło się coś, czego nie potrafił jeszcze właściwie nazwać. Znaleźli nić porozumienia, cienką i delikatną, ale wystarczającą, by przestać patrzeć na siebie jak na zupełnie obcych ludzi. Nie chodziło nawet o seks, który miał między nimi miejsce. Im dłużej o tym myślał, tym bardziej dochodził do wniosku, że ważniejsze od samego zbliżenia były dla niego wszystkie chwile później. Ta czułość, która przyszła tak naturalnie. Rozmowy, podczas których powoli uchylali przed sobą kolejne fragmenty własnych historii. Drobne gesty, dotyk, splecione dłonie i czułe pocałunki, które nie miały już nic wspólnego z wcześniejszą namiętnością. To właśnie one sprawiały, że Ryan czuł, jak coś mięknie mu w środku.
Nie wiedział, dokąd to wszystko zmierzało. Być może jutro obaj uznają tę noc za dziwny, alkoholowy przypadek, o którym najlepiej będzie zapomnieć. Być może Park wróci do swojej chłodnej wersji, a Ryan znów zacznie się zastanawiać, czym właściwie zasłużył sobie na jego niechęć. Ale teraz, w tej konkretnej chwili, nie chciał o tym myśleć. Chciał zachować w pamięci właśnie to. Ich rozmowy, śmiech, ciepło jego ciała. To, jak łatwo było mu wtulić się w Junseo, jakby robili to znacznie dłużej niż zaledwie od kilku godzin.
Spojrzał na Junseo, oceniając swoje wysiłki. Poprawił mu kołnierzyk, wygładził materiał koszuli, a na końcu jeszcze raz przyjrzał się całości. Był zadowolony z efektu. Młodszy wyglądał naprawdę dobrze, a Ryan przez krótką chwilę pozwolił sobie na pełne samozadowolenia spojrzenie, jakby właśnie dokonał czegoś wyjątkowo ważnego.
— Och, bo to ja na tobie leżałem. Byłem w lepszej sytuacji — powiedział rozbawiony, gładząc go delikatnie jeszcze po włosach. — Wygodny jesteś. Bardzo — dodał z zadowoleniem.
Gdyby nie musiał, najchętniej wcale by się od niego nie odsuwał. Mógłby zostać tak jeszcze długo, z policzkiem opartym o jego tors, wsłuchując się w spokojne bicie serca i delektując się czułym dotykiem jego dłoni. W tym momencie wydawało mu się to tak przyjemne i bezpieczne, że równie dobrze mógłby zasnąć. I był niemal pewien, że byłby to naprawdę dobry sen.
— Ja zwrócę. Wyglądasz bardzo dobrze — powiedział z uśmiechem.
Widział, że Junseo się martwi. Że sama konieczność opuszczenia tego miejsca wywołuje w nim podobny niepokój, jeśli nie jeszcze większy. Ryan nie wiedział, jak dokładnie Park radził sobie ze swoją orientacją i ile z niej zaakceptował, a ile nadal próbował ukrywać nawet przed samym sobą. Wiedział jednak wystarczająco dużo, by rozumieć, że ich sytuacja nie była prosta. Koreańskie środowisko, w którym funkcjonował Junseo, oczekiwania wobec idola, plotki, które po takich imprezach potrafiły rozchodzić się w zatrważającym tempie. To wszystko sprawiało, że młodszy miał znacznie więcej do stracenia.
Ryan spodziewał się więc, że Park zaproponuje im powrót osobno. Że dla bezpieczeństwa odsunie się od niego, może nawet udając, że nic szczególnego między nimi nie zaszło. A przecież jeszcze chwilę wcześniej żaden z nich o tym nie myślał. Całowali się przy stoliku, pozwalali sobie na zdecydowanie zbyt sugestywne gesty na parkiecie, dotykali się bez większego zastanowienia. Wtedy liczyła się tylko ta chwila. Teraz rzeczywistość zaczynała powoli upominać się o swoje.
UsuńNic takiego jednak nie nastąpiło. Junseo zamiast tego złapał go za rękę. Ryan spojrzał na ich splecione dłonie, a potem na niego. Uśmiechnął się ciepło i ścisnął jego palce mocniej, jakby tym jednym gestem chciał powiedzieć mu, że nie musi się bać. Nie wiedział, czy Park tego potrzebował, ale sam potrzebował zrobić coś, cokolwiek, żeby nie pozwolić tej bliskości zniknąć tak szybko.
Szli powoli, niemalże przeciągając każdy kolejny krok. Jakby obaj doskonale wiedzieli, że im bliżej byli właściwego piętra, tym szybciej kończyła się ich mała, bezpieczna bańka.
Kiedy znaleźli się już na odpowiednim piętrze, Ryan pociągnął Junseo w kierunku recepcji. Puścił mu oczko, a następnie poprosił pracownicę o kartkę i długopis. Szybko zapisał na niej swój adres oraz prywatny numer telefonu, po czym podziękował kobiecie. Następnie, zupełnie bez większego zastanowienia, przytulił się do mężczyzny i wsunął karteczkę do tylnej kieszeni jego spodni. Naprawdę chciał, żeby Junseo kiedyś z tego zaproszenia skorzystał. Nie jako z uprzejmej propozycji rzuconej pod wpływem alkoholu, ale jako z czegoś, co naprawdę miał na myśli.
— Jakbyś poczuł się samotny — szepnął i zaraz delikatnie wspiął się na palcach, by złożyć kolejny pocałunek na wargach Junseo. Zamruczał przy tym cicho, wyraźnie zadowolony, po czym niechętnie się odsunął.
Przyjrzał mu się jeszcze przez moment, zanim obaj ruszyli w stronę sali. Kiedy jednak dotarli na miejsce, okazało się, że nadal trwały tam jakieś przygotowania. Najwidoczniej potraktowali zaproszenie do stołu nieco zbyt pilnie.
Blondyn zaśmiał się pod nosem i bez większego zastanowienia pociągnął młodszego w stronę baru. Skoro mieli jeszcze kilka minut, mogli równie dobrze je wykorzystać. Stąd przynajmniej mieli dobry widok na rozwój sytuacji, a Ryan nie zamierzał zmarnować okazji do spędzenia z nim kolejnej chwili.
— Mogę wybrać nam drinki? Mam nadzieję, że lubisz kwaśne — mruknął, już chwilę później składając zamówienie.
Stanął przy barze w taki sposób, by znajdować się między nim a Junseo, jakby zupełnie naturalnie chciał mieć go za swoimi plecami. Zerknął przez ramię, posyłając mu zaczepny uśmiech. Wciąż miał w sobie tę dziwną potrzebę, by przeciągnąć ich wspólny wieczór choćby o kilka kolejnych minut.
kluseczka
Kitchen Looking for a midnight snack?
OdpowiedzUsuńHotel Suite Book a room. Regret it later.
OdpowiedzUsuńTen komentarz został usunięty przez autora.
UsuńTen komentarz został usunięty przez autora.
UsuńClaire jeszcze nie zastanawiała się nad konsekwencjami tego, na co oboje pozwolili sobie tego wieczora. Żadne niezwiązane z przyjemnością myśli nie przebijały się jeszcze przez tę bańkę, w której oboje zamknęli się szczelnie na tarasie, wchodząc do tego apartamentu, a potem do łóżka. Jej oddech wciąż się chwiał, a ciało drżało i jedyne o czym potrafiła teraz myśleć to wszystkie te rzeczy, które z nią na tym łóżku robił, bo takie doznania były dla niej najzwyczajniej w świecie nowe i dominowały na ten moment całą resztę. Wszystko poza potrzebą bycia blisko niego, bo choć dogłębnie zaspokoił jej ciało, po tym co się między nimi wydarzyło była złakniona go jeszcze bardziej… z tym, że emocjonalnie.
UsuńPotrzeba nie zniknęła, tylko na jakiś czas zmieniła kształt, zostawiając ją dla niego kruchą i odsłoniętą; nie czuła się z tym jednak źle, bo Jack już pokazał jej dziś, że jest przez niego zaopiekowana nie tylko ciałem, ale też duchem. Trzymał ją blisko siebie za każdym razem, gdy się rozpadała, a także po tym i za każdym razem składał ją bez wysiłku w całość.
A ona mu na to pozwalała, bo była z natury ufna. Wystarczyło, że nie zawiódł jej raz, żeby obdarzyła go pełnią swojej wiary.
Dlatego, kiedy przyciągnął ją ku sobie, pozwoliła mu na to znowu, bez problemu znajdując sobie przestrzeń przy jego boku, pod jego ramieniem, splątując z nim nogę i układając głowę razem z dłonią na jego piersi. Na ten moment było to najlepsze, najbezpieczniejsze mniejsce na globie i nawet przez sekundę nie pomyślała, że mogłaby je opuścić, znajdować się teraz gdzieś indziej. Miała wrażenie, że jest dokładnie tam, gdzie być powinna.
Przez chwilę wsłuchiwała się po prostu w jego oddech, chłonąc rozkoszną błogość i jego obecność, palcem kreśląc leniwe freski na jego mostku. Uśmiechnęła się lekko, gdy się odezwał, a potem spojrzała na niego z dołu.
— Cieszę się — wymruczała cicho. — Bo nie miałam pojęcia, co robię.
Najwyraźniej nie musiała mieć, najwyraźniej entuzjazm i chęci były wystarczające. Nie sądziła, że Jack starał się być dla niej teraz po prostu miły. Czuła przecież, że wciąż nieco drży tak jak ona, a oddech nie wrócił do niego przez kilka dobrych minut. Widziała, że jego oczy wciąż nakrywała lekka mgła spełnienia i satysfakcji. To musiało być szczere.
Howard nie był jednak jedyną samolubną osobą w tym pomieszczeniu. Ona również pozwoliła sobie na odrobinę egoizmu, nie zastanawiając się nad tym, że powinna go w końcu zwrócić światu zewnętrznemu, ludziom na dole. Problem w tym, że nie chciała i w najbliższym czasie nie zamierzała. Chciała go dla siebie, tak długo jak będzie mogła sobie na to pozwolić, biorąc pod uwagę okoliczności.
Była też zachłanna, szczególnie w kontekście bycia blisko, co pewnie zdążył już zauważyć i dlatego nie powinno zaskoczyć go, że po paru chwilach wdrapała się na niego bez cienia wstydu. Tym razem jednak nie po to, by coś od niego brać, a przynajmniej nie w taki sposób jak wcześniej.
Zwyczajnie urządziła sobie z niego materac, bo był przyjemnie ciepły, a pokryta cienką warstwą potu skóra zaczynała powoli stygnąć bez nakrycia.
Spoglądając na niego z góry, uśmiechnęła się z zadowoleniem i zaczesując własne włosy w tył głowy pochyliła się, by podarować mu pocałunek, ciepły i komfortowy, nie żądający niczego w zamian.
A potem osunęła się na jego tors, przylegając do niego ciasno i wtulając się w niego policzkiem, tak żeby móc nasłuchiwać miarowych uderzeń jego serca. Było to intymne, może nawet zbyt intymne jak na przygodę z mężczyzną, którego znała od zaledwie paru tygodni, ale przecież on sam pokazał jej, że tej intymności chce, więc nie krępowała się już przy nim robić niczego. Ciężko było jej też nakleić na niego etykietę przygoda, bo wcale tak tego nie czuła. Faktem było, że to co zrobili było… spontaniczne, ale dla niej nie straciło przez to na wadze, nie potrafiła traktować tego lekką ręką. Dla niej to było znaczące na wielu płaszczyznach, ponieważ na wielu płaszczyznach na nią wpłynęło.
Usuń— Nie chcę stąd wychodzić — wymamrotała, opierając na nim podbródek, by spojrzeć mu w oczy. Ostatnia pozycja ograbiła ich z takiego kontaktu, więc teraz podświadomie szukała jego wzroku.
CLAIRE
Przyglądał jej się spod przymrużonych powieki, z lekkim uśmiechem błądzącym po twarzy. Było mu błogo, dobrze, prawie, że sennie w wyniku tego słodkiego stanu, w którym umieściła go Claire.
Usuń— Nie musisz wszystkiego wiedzieć od razu. — zapewnił.
Trzymał ją blisko swojego boku, nie odsuwał się. Nie podnosił się od razu, jak to zwykle miało miejsce. Mógł zgadywać co będzie dalej, czy nić, która ich ciasno oplatała przez ostatnie godziny, przerwie się gdy tylko stąd wyjdą, czy może dalej będzie ich trzymać blisko siebie. Nie wiedział i nie chciał teraz tego roztrząsać.
Przesunął opuszkami palców po ramieniu Claire, gładząc wciąż rozgrzaną skórę. Raz jeszcze ucałował ją w czoło, subtelnie, oddając się bliskości, którą w dalszym ciągu obficie mu oferowała. Daleko im było do pośpiechu, do którego był przyzwyczajony. Nie było gwałtownych ruchów, wielkich słów bez pokrycia, o których jedna i druga strona miała zapomnieć, gdy tylko drzwi się za nimi zatrzasną. Nie było rąk sięgających od razu po telefon, by sprawdzić ilość powiadomień i rzeczy, które mogły ich ominąć. Nie było między nimi obojętności.
Jackson mógł to usprawiedliwiać potrzebą, która kumulowała się pod skórą przez cały rok. Mógł zrzucić to na karb tęsknoty za dotykiem, uniesieniem i chwilą bycia w centrum uwagi. Ale w głębi serca czuł, że to nie jest prawda. Było mu lekko, najzwyczajniej w świecie dobrze, i tak jak Claire, nie miał ochoty się stąd ruszać.
— Ja też nie. — odpowiedział szczerze. — I chętnie był udawał, że to zwyczajna noc, którą możemy spędzić w hotelowym apartamencie, ale wolałbym nie zawierzać organizatorce tej imprezy, że zwyczajnie nam… mi odpuściła dzisiejszego wieczora. — dodał niechętnie.
Nie chciał wyrwać ich z tej bańki, w której umieścili się wychodząc na taras. Nie miał najmniejszej ochoty wracać na jakąkolwiek imprezę, ani tym bardziej nie chciało mu się pogrywać w gierki przygotowane przez Plotkarę. Niestety był świadom realiów i że ten spokój, tak czy inaczej, nie potrwałby bez końca. Wolał nie testować cierpliwości tej wrednej zołzy, skoro była w stanie szantażować go najgorszymi rzeczami. A wciąż nie zagrali w jej pierwszą grę z wypiciem kolorowych drinków.
Uniósł dłoń i przesunął kciukiem po jej spuchniętych wargach.
— Ale to za chwilę. Złap oddech, a później weźmiemy prysznic. — stwierdził sunąc palcami z ramienia ku dołowi, przez cienką skórę na dłoni, aż po jej udo.
Uśmiechnął się szerzej i przelotnie musnął jej wargi.
— Poczekaj chwilę. — Wyplątał się z jej ramion i zgrabnie podniósł z materaca, by przejść przez pokój i sięgnąć po szampana w wiaderku z topniejącym lodem. Wziął butelkę, dwa kieliszki i wrócił do Claire. Przysiadł obok niej aby go otworzyć, a gdy szarpnął za korek ten z cichym hukiem się poddał. Rozlał porcję musującego alkoholu do kieliszków po czym oparł się wpół siedząco o wezgłowie, by wciąż miała szansę przylgnąć do niego jeśli miałaby ochotę.
Chciał żeby ten wieczór był wyjątkowy, pomimo tego jak się zaczął i obojętnie jak się skończy, chciał żeby było jej miło. Chciał wwiercić w jej pamięć te wspomnienia, aby nie mogła o nim tak łatwo zapomnieć. I może było to samolubne, ale jej zaróżowione policzki, rozchylone wargi i smak własnego imienia na nich, zostanie z nim na długo, jeśli nie na zawsze.
Jack
Przesunęła wzrokiem po jego twarzy, nie do końca pewna co powinna sądzić o tej całej Plotkarze oraz tym, jaki wpływ ma na wszystkich tu zebranych. To było… po prostu dziwne. A przez to, że do końca tego nie rozumiała, siłą rzeczy przemknęło jej przez myśl, że może Jack nie chce zostać z nią w tym pokoju do rana. Bo czy nie wspominał, że Ayli nie grozi krzywda? Uspokajał ją wtedy na tarasie. Nie pojmowała też, dlaczego Ci wszyscy ludzie się tu pojawiali, skoro osoba o nieokreślonej tożsamości z nimi pogrywała, zmuszając do rzeczy, na które nie mieli ochoty. Bo znów, dlaczego Howard się tu zjawił, skoro coś miało mu być odpuszczone? Dlaczego zabrał tu ją? Gdyby nie to, że przed dzisiejszą imprezą nie wyczuła od niego żadnych dwuznacznych intencji, odpowiedź miałaby jak na tacy, bo przecież byli gdzie byli, nie mając na sobie zupełnie nic. Rzecz w tym, że nie dał jej do tej pory odczuć, że to jest właśnie to, czego od niej chce. I czy poświęciłby jej tyle uwagi, tyle siebie, gdyby chciał tylko tego?
UsuńNie powinna w ogóle nad tym się teraz zastanawiać. To nie było w porządku wobec niego, bo ta decyzja wyszła od niej. On kilkakrotnie dał jej szansę, żeby się zatrzymać i ani razu nie nacisnął. Ona sama to wszystko od niego wzięła, bo tego zwyczajnie pragnęła. Pragnęła jego, bo dał jej przestrzeń, żeby się na pewne sprawy wreszcie otworzyć.
Popatrzyła więc za nim, gdy wstawał i choćby chciała, nie potrafiłaby odwrócić wzroku. Wyglądał… Nie miała słów na to, jak wyglądał idąc nago przez ten pokój. Wcześniej nie miała okazji dokładnie mu się przyjrzeć, więc teraz sobie na to pozwoliła, i, jakimś cudem, poczuła że policzki znów ją pieką. Po tym wszystkim, co między nimi zaszło, znów się przez niego rumieniła. To było niewiarygodne.
Przełknęła powracającą do niej skromność i obrysowała go spojrzeniem. Te ramiona, które tak lubiła, a które nosiły ślady jej paznokci. Plecy, które kreśliła dotykiem i zwieńczenie tych pleców, gdzie jej dotyk nie dotarł, czego teraz żałowała. Całe jego ciało pokrywała cienka, lśniąca warstwa potu, a mięśnie i żyły rysowały pod napiętą skórą mapę fatygi i to… To był widok godny uwiecznienia. Po raz pierwszy odkąd tu weszła żałowała, że nie miała przy sobie telefonu.
Z drugiej strony… I tak by jej się nie przydał. Nie zrobiłaby zdjęcia z ukrycia ubranej osobie, a co dopiero rozebranej, natomiast o fotkę wprost raczej nie miałaby śmiałości poprosić.
No cóż, nie zmieniało to faktu, że podobał jej się ten widok i że chętnie by go zachowała.
Może dlatego nie nakryła się kołdrą, gdy Jack wracał do niej z kieliszkami, a po prostu pozwoliła na to, żeby on też miał się czemu przyjrzeć, skoro ona tak bezwstydnie przyglądała się jemu.
Przylgnąć do niego jednak nie przylgnęła. Nie dlatego, że nie miała ochoty, tylko dlatego, że w głowie zaczęło jej się przejaśniać, a ona zaczęła jak zwykle za dużo myśleć i nie była już taka przekonana, czy powinna się tak do niego kleić, szczególnie po tym jak wygramolił się spod niej po butelkę.
— Jesteś pewien, że to dobry pomysł? — zapytała więc, podciągając się w górę i siadając ostrożnie obok niego. Zerknęła na kieliszki, a potem znów na jego twarz. Nie chciała mu niczego zabronić, ani go przesadnie kontrolować, ale była trochę niespokojna i nie zamierzała tego ukrywać. — Powiedziałeś, żeby nie pić szampana na dole… Skąd wiesz, że ten jest bezpieczny?
CLAIRE
Szkło było zimne w jego dłoni, kondensująca się wilgoć ściekała powoli po ściance, zostawiając mokry ślad na skórze. Przez chwilę patrzył na nią, na to jak siedzi obok niego naga, z potarganymi włosami, z jeszcze zaróżowionymi policzkami i śladami jego rąk na biodrach. Widok ten działał na niego mocniej, niż powinien po tym wszystkim, co właśnie między nimi zaszło. Było w tym widoku coś surowego i jednocześnie kruchego, co sprawiało, że nie potrafił oderwać od Claire wzroku, tak samo jak nie chciał odsuwać się zbyt daleko. Pierwotna potrzeba, która wreszcie wyszła na powierzchnię i nie miała zamiaru ponownie dać się ujarzmić.
UsuńZauważył drobną zmianę w jej postawie, gdy wrócił do niej z szampanem. Siedziała teraz wyprostowana, z myślami wyraźnie wypisanymi na twarzy, myślami które najwyraźniej powoli zaczynały wracać do głosu. Widział to i poczuł to. I nie zamierzał udawać, że nie.
— Był fabrycznie zamknięty. — powiedział w końcu. Obrócił kieliszek w dłoni, pozwalając światłu załamać się na złocistej powierzchni trunku, po czym uniósł wzrok i napotkał jej oczy. Obserwował ją uważnie, spokojnie, z tą samą intensywnością, z jaką wcześniej trzymał ją pod sobą. Dostrzegał jej niepokój i choć nie chciał wracać myślami do rzeczywistość czekającej za drzwiami, pokiwał powoli głową i odstawił kieliszek na nocną szafkę.
Uniósł dłoń i powoli odgarnął kosmyk jej włosów z twarzy, opuszkami palców muskając skroń, a potem linię żuchwy. Dotyk był lekki, prawie nieobecny, a jednak zdecydowany.
— W takim razie bez szampana.
Nachylił się ku niej, a jego wargi ponownie tego wieczora spotkały te należące do niej.
— Tym razem. — dodał ciszej z łobuzerskim uśmiechem.
Pozwolił sobie na odrobinę lżejszego tonu, nie chcąc, by zbyt wiele zbędnych myśli zaczęło krążyć w jej głowie. Poza tym naprawdę chciał wierzyć, że to nie było ich spotkanie, że nie spłoszy jej to nieplanowane zbliżenie. I o dziwo wcale nie miał na myśli kolejnego razu, choć oczywiście byłoby to ogromnie przyjemne. Chodziło o coś innego. Chciał pozwolić tej znajomości rozwijać się we własnym tempie, jakkolwiek absurdalnie brzmiało to po tym, jak przed chwilą przeskoczyli wszystkie możliwe etapy.
Wyciągnął dłoń w jej stronę. Przyglądał się swoim palcom, które zahaczyły o jej dłoń, tak ostrożnie, niemal nieśmiało, jakby wcześniejsza poufałość i bliskość nagle przestały istnieć. Uśmiechnął się pod nosem, sam zaskoczony tą chwilą wahania.
— Pójdziesz ze mną pod prysznic? — zapytał unosząc spojrzenie do jej twarzy.
Miał nadzieję, że Claire się nie wycofa, nie skryje przed nim speszona całym zajściem. Miał nadzieję, że zrobił wszystko jak należy. To przejęcie nią było dla niego nowe, po równo fascynujące jak i przerażające. Nie potrafił być delikatny, a przynajmniej do tej pory nie wiedział, że było go na tą delikatność stać. Jeśli chodziło o takt, zwykle poruszał się jak słoń w składzie porcelany, ciężki i nieco nieokrzesany. Rozbijał czyjeś emocje jak kruche filiżanki strącone z regału.
Jackson nie próbował uczyć się delikatności i cierpliwości, dotąd nigdy nie była mu w życiu potrzebna. Nikim się nie przejmował i wiele rzeczy miał na pstryknięcie palca. To było wygodne, łatwe i może kiedyś za tym zatęskni, ale nie teraz. Nie przy Claire, której tak naturalnie przychodziło okazywanie emocji, bezbronności i zaufania. Była tak niewinna, tak piękna i nienaruszona brudnym światem, w jakim on się wychowywał, dorastał i żył po dzień dzisiejszy.
— Nie musimy już wracać. — stwierdził, choć nie miał pewności ile czasu dokładnie minęło, a tym bardziej na jakim etapie była impreza, a jak wiedział z własnego doświadczenia, wszystko mogło się wydarzyć. Plotkara potrafiłą dynamicznie zmienić nastroje swoich gości. Potrafiła postawić przed nimi gry, pytania i wyzwania, o których samemu nigdy by się nie pomyślało.
Jack
Był fabrycznie zamknięty.
UsuńTak, to… To miało sens. Był to z pewnością logiczny argument, ale z jakiegoś powodu nie uspokoił jej całkowicie, dlatego odetchnęła w duchu, gdy Jackson odstawił kieliszki mimo wszystko. Była mu za to wdzięczna i nieco się dzięki temu rozluźniła.
Jeszcze bardziej, gdy dotknął jej twarzy nachylając się do pocałunku, którym z wyczuciem zamknął między nimi dystans wzniesiony przez jej natarczywe myśli. Okazuje się, że niepotrzebnie, bo Howard najwyraźniej nie szukał wcale od niej ucieczki. Ulżyło jej, że jednak nie przytłoczyła go swoją potrzebą bycia blisko nawet wtedy, kiedy fizyczne potrzeby zostały między nimi zaspokojone.
Patrząc na niego przed momentem zdała sobie jednak sprawę, że wcale nie przestał na nią działać, nie stał się jej obojętny, kiedy mgła pożądania opadła.
Nie był to już jednak priorytet ani siła napędowa, tylko delikatne napięcie zbierające się pod skórą. Sprawiało, że jej serce biło minimalnie szybciej, a ona wciąż czuła przy nim ten charakterystyczny, przyjemny stres, który wszywał każdy pocałunek i dotyk dalej niż tylko w skórę.
Przysunęła się więc bliżej, zcałowując z jego ust ten niesforny uśmiech, kiedy jej dłoń objęła jego policzek, a kciuk przesunął ze skupieniem wzdłuż linii zarostu.
Tym razem całowała go jednak inaczej niż wtedy w uniesieniu, czy nawet na tarasie, dając się ponieść emocjom. Teraz poświęcała mu pełnię swojej uwagi, czułość, czas. Zapewniała, że chce zostać blisko i że wcale nie musiała to być ta gorączkowa bliskość, którą dzielili jeszcze kwadrans temu. Możliwe, że w pewien sposób zagłuszała tym też wyrzuty sumienia, że na moment w niego przed chwilą zwątpiła.
Odsunęła się od niego dopiero, gdy zadał pytanie, również chwilowo spoglądając na ich dłonie, na to jak testował dotykiem granice między nimi. To było odświeżające, biorąc pod uwagę, że przed momentem oddała mu swoje wszystko, a on nawet teraz nie rościł sobie do niej praw, w czasach kiedy innym mężczyznom wystarczyło do tego zaledwie parę miłych uśmiechów. Lekko uniosła kącik ust, przepuszczając palce przez jego palce, przesuwając opuszkami po wnętrzu jego dłoni, ciesząc się tym kontaktem.
— Pójdę — wymruczała, sięgając za niego. Chwyciła zagłówek i podciągnęła się na nim, żeby łatwiej przełożyć nogę nad jego nogami. Przesunęła się tak, że teraz wisiała nad nim wsparta oburącz bo obu stronach jego głowy, kwitując to grymasem rozbawienia, bo jednak nie poczuła się tak pewna siebie w tej pozycji, tak chciała się poczuć.
Mimo to nachyliła się ku niemu, podarowując mu jeszcze jeden ciepły pocałunek. Potem odchyliła się, żeby zejść z łóżka i tak runął jej mały performance, bo kolana zwyczajnie się pod nią ugięły, gdy tylko z rozpędu obciążyła je swoją wagą i przed bezceremonialnym upadkiem uratował ją tylko fakt, że nie puściła materaca. Udało jej się za to niezgrabnie usiąść na ziemi. Kind of, bo wciąż nieelegancko klapnęła tyłkiem o ziemię.
Teraz to miała ochotę po prostu się pod nią zapaść.
— Albo nie pójdę… — mruknęła, zaskoczona drżeniem nóg, gdy podwijała je pod siebie z zamiarem wstania.
CLAIRE 😂
Jackson zdążył tylko unieść się na łokciu i wychylić w jej stronę, kiedy kolana Claire ugięły się pod nią zupełnie bezceremonialnie. Upadła na podłogę z głuchym, miękkim odgłosem, a on przez ułamek sekundy miał wrażenie, że coś w nim się zaciska, absolutnie nie ze złości, tylko z tej dziwnej, ostrej troski, która od kilku godzin nie chciała go opuścić.
UsuńSiedziała na podłodze, naga, z jedną nogą podwiniętą pod siebie, drugą jeszcze trochę wyciągniętą, włosy opadały jej na twarz, a na policzkach wciąż utrzymywał się ten lekki, zdradziecki rumieniec.
Uśmiechnął się szerzej. Urocza przemknęło mu przez myśl, choć przed chwilą wisiała nad nim, sprawiając, że oddech uwiązł mu w gardle na kilka sekund.
— Albo nie pójdziesz — powtórzył jej słowa, a w głosie miał cień rozbawienia, którego nie dał rady powstrzymać. Przesunął się na skraj łóżka i spuścił stopy na podłogę, nie odrywając od niej wzroku. — Twoje nogi właśnie ogłosiły wotum nieufności wobec twoich ambicji.
Nie dał jej czasu na kolejną próbę wstania.
Gdy stanął obok, pochylił się i bez większego problemu pochwycił ją w swoje ramiona, jedno wsuwając pod kolana, drugim otaczając jej ciało. Uśmiechnął się do niej, przyglądając z uważnością, z jaką wcześniej mapował dłońmi każdy centymetr jej ciała.
— To normalne — zapewnił szturchając nosem jej skroń, po czym jak gdyby nic nie ważyła ruszył do łazienki. Jej ciężar był przyjemny. Realny. Uziemiający po wszystkim, co wydarzyło się wcześniej.
W półmroku sypialni jej ciało wyglądało jeszcze jaśniej na tle jego skóry, a on nie potrafił powstrzymać krótkiego, ukośnego spojrzenia w dół - na linię jej piersi, na ślady, które sam zostawił na jej skórze, na to, jak jej udo spoczywało wygodnie na jego przedramieniu.
Dopiero w łazience odstawił ją na nogi. Zrobił to wolno, ostrożnie, nie cofając jednak ramion od razu. Jedną dłoń wciąż podtrzymywał ją w talii, drugą delikatnie za łokieć, gdyby jednak mięśnie nadal odmawiały współpracy z Claire, dając jej punkt stabilizacji.
Wyciągnął się nieco nad nią, by odkręcić ciepłą wodę. Ciepła para powoli zaczęła wypełniać pomieszczenie.
— Trzymaj się — powiedział ciszej, z tymi samymi rozbawionymi, niegrzecznymi chochlikami w oczach, nachylając się nieco, by spojrzeć w te należące do niej. Kciukiem musnął skórę tuż nad jej biodrem, sprawdzając, czy drżenie w nogach naprawdę ustąpiło. Obrócił ją plecami do siebie, przywierając do niej swoim torsem.
Sięgnął po żel, nie odrywając od niej drugiej dłoni. Otworzył nakrętkę kciukiem i wycisnął przeźroczysty płyn wprost na jej ramiona. Zapach, czysty i lekko drzewny momentalnie wypełnił kabinę, mieszając się z pierwszymi strugami wody. Zaczął rozprowadzać żel po jej skórze. Dłonie przesuwały się powoli, z naciskiem wystarczającym, by poczuć każdy mięsień, każdą nierówność, każdy ślad. Pianka pojawiła się pod jego palcami, śliska i pachnąca, a on pozwalał sobie na to, by nie spieszyć się ani przez moment. Przeszedł na jej kark, kciukiem masująć napięte mięśnie u podstaw czaszki, potem ześlizgnął się niżej - na biust, który objął dłonią, powoli myjąc, kciukiem muskając sutki mimochodem, nie goniąc za nową dawką przyjemności, po żebrach, na uda.
Woda spływałą po nich obu, zmywając resztki potu i ślady zbliżenia, a Jack obserwował z góry, jak krople ściekają po linii jej bioder. Jego własne ciało reagowało na bliskość, ale tym razem nie dawał się temu ponieść. Na razie ważniejsze było to jak jej drżące mięśnie powoli się rozluźniają i jak coraz pewniej stoi na własnych nogach.
Jack 🧽🫧
W pierwszej chwili nie było jej do śmiechu, szczególnie kiedy wyłapała ten rozbawiony ton w jego głosie, przez który spaliła się jeszcze bardziej, ale poczuła się trochę lepiej, kiedy zażartował, bo trzeba było przyznać, że to wotum nieufności było po prostu zabawne, wyciągając z niej siłą rzeczy lekki śmiech. Niepewność wyparowała z niej natomiast całkiem, kiedy wziął ją w ramiona, a potem się do niej uśmiechnął, bo mogła mu się wtedy przyjrzeć i nie dostrzegła w jego spojrzeniu niczego prześmiewczego, poza tym było jej w jego objęciach tak dobrze, jak wyobrażała sobie, że będzie, bo tak: wyobrażała sobie różne rzeczy, kiedy Jack zdjął koszulę, między innymi to, że mógłby ją nosić bez większego wysiłku.
Usuń— Normalne? — dopytała. — To znaczy, że na co dzień odbierasz kobietom umiejętność chodzenia?
Obejmując go ramieniem za szyję dla wygody, oparła głowę na jego barku i przyglądała mu się z dołu, lekko bujając łydkami. Zauważyła to jego spojrzenie w swoim kierunku, więc podciągnęła z rozbawieniem kąciki ust, dla żartu i z odrobiną przekory sięgając do jego twarzy, by unieść jego podbródek palcem wskazującym. Widział już wszystko, co było do zobaczenia, a poza tym niósł ją pod prysznic, ale jego wzrok wciąż trochę ją peszył, zwłaszcza kiedy był taki intencjonalny i to nawet nie dlatego, że się go wstydziła, ale dlatego, że chciała wyglądać dla niego możliwie jak najlepiej, a pozycja w jakiej się teraz znajdowała nie była szczególnie komplementująca.
Mimo to żałowała, że droga do łazienki była taka krótka.
Gdy Jack ją odstawił, jej nogi wciąż były dość wiotkie, więc jego oparcie przyjęła z wdzięcznością, samej puszczając go dość niechętnie. Uniosła lekko brwi, kiedy kazał jej się trzymać z tym frywolnym spojrzeniem i zaśmiała się mimowolnie, gdy ją obrócił, urywając ten śmiech dopiero wtedy, gdy przylgnął do jej pleców.
Ostatni raz czuła go w ten sposób za sobą jeszcze parę chwil temu, więc oddech na moment ugrzązł jej w piersi, bo przebłysk wspomnienia ją onieśmielił.
Dopiero docierało do niej, jak bardzo się przed nim otworzyła, na szczęście pamiętała też
że on otworzył się tak samo i że potrzeba była równie paląca z obu stron, więc nie wstydziła się swojej desperacji aż tak bardzo.
Przełknęła ślinę, czując na sobie jego dłonie. Wyczuwała, że nie dotykał jej w pożądliwy sposób. Tym małym masażem karku wyrwał jej nawet ciche westchnienie, sprawiając że wtopiła się w niego, bo do tej pory nie zdawała sobie nawet sprawy, jak napięte są wszystkie jej mięśnie, nieprzyzwyczajone do wszystkich tych rzeczy, które robili ze sobą niedawno.
Nie był wobec niej wymagający, chyba bardziej starał się ją wyciszyć, ale to wciąż był dotyk mężczyzny, któremu dopiero co oddała swój pierwszy raz, więc nie było jej łatwo się zrelaksować, szczególnie mając go za swoimi plecami w pełnej okazałości.
Kiedy więc mogła sobie na to pozwolić, obróciła się przodem do niego, bo czuła się lepiej mogąc na niego patrzeć, nawet jeśli musiała w tym celu solidnie zadzierać głowę, nie mając na sobie szpilek, chyba po raz pierwszy odkąd się poznali, bo nosiła je w pracy i w zasadzie przy okazji każdego wyjścia.
Rozbawiona tą różnicą wzrostu, sięgnęła do jego twarzy i przyciągnęła go sobie do pocałunku, zaglądając mu w oczy.
A potem sama sięgnęła po żel, mydląc delikatnie jego szyję, barki, ramiona, pierś i brzuch, przesuwając po nim dłońmi z taką samą powolną pieczołowitością, z jaką on robił to jej.
To… było miłe, zdecydowanie. Mimo, że rozkosznie było kotłować z nim pościel, ten moment również był bardzo przyjemny. Tak samo intymny, albo nawet bardziej. Przyjemnie było zająć się nim w sposób, który nie gnał donikąd.
Ten komentarz został usunięty przez autora.
UsuńUcałowała więc jego mostek, gdy woda spłukała już z niego pianę, ale nie potrafiła nie zaśmiać się cicho, kiedy reagował na nią tak wyraźnie. Mimowolnie zerknęła w dół, a potem znów w górę, na jego twarz.
Usuń— Zaczyna mi to schlebiać — przyznała, uśmiechając się lekko, wciąż z delikatnym rumieńcem, podkreślając opuszkami linię jego żuchwy. — I nie wiem, czy w porządku z mojej strony będzie tak Cię stąd wypuścić... — dodała, przysuwając go sobie znów, żeby raz jeszcze zapieczętować pocałunkiem jego wargi. Wciąż podtrzymując jego spojrzenie, poprowadziła usta w dół jego torsu, cierpliwie badając nimi krzywizny jego ciała, w tym doliny jego brzucha. Osuwając się, dłoń oparła na jego biodrze, kciukiem trąc kość odznaczającą się ostro pod skórą, słysząc jak serce na nowo zaczyna dudnić jej w skroniach. Nie miała pojęcia co robi, ale po raz kolejny dziś starała się po prostu oczyścić głowę z natrętnych myśli.
CLAIRE 😇
Jack zamknął oczy, kiedy jej usta przesunęły się niżej. Ciepła woda spływała mu po karku i plecach, a on czuł jej wargi na każdym centymetrze skóry, najpierw na mostku, potem na linii brzucha, coraz niżej, z tą samą powolną, skupioną uwagą, z jaką wcześniej myła jego ciało. Jej dłoń spoczęła na jego biodrze, kciuk musnął kość, a oddech CLaire, gorący nawet w wilgotnym powietrzu kabiny, otarł się o skórę tuż nad miejscem, gdzie jego ciało zaczynało reagować zbyt wyraźnie.
UsuńPrzez chwilę pozwalał sobie na to. Na dreszcz, który przeszedł mu wzdłuż kręgosłupa. Na sposób, w jaki mięśnie brzucha napinały się pod jej ustami. Ne tę krótką, ostrą falę przyjemności, która przypomniała mu, jak bardzo wciąż na nią reaguje, mimo, że już dwukrotnie doprowadziła go na sam jej szczyt.
Otworzył jednak oczy i przez moment pozwalał sobie czerpać z widoku jaki przed nim się rozpościerał. Obrysował rysy jej twarzy spojrzeniem, zapamiętując każdy, najdrobniejszy szczegół, jakby później chciał móc dokładnie odtworzyć każdy detal w swoich myślach. Claire wyglądała pięknie w każdej postaci, w jakiej miał ją okazję widzieć. W łóżku z potarganymi włosami, ubrana w elegancką suknię, czy codzienne rzeczy. Ale ten obrazek, gdy prawie przed nim klęczała… jego wyobraźnia nie potrzebowała wiele, by zacząć ponownie pracować na zwiększonych obrotach. Potrafił wyobrazić sobie każdy kolejny krok i jak każdym z nich doprowadza go, ponownie, na skraj szaleństwa. Czuł jak pożądanie pełza mu pod skórą, jak wychodzi na wierzch gotowe przejąć nad nim władzę. Zaskakiwało go, jak niewiele potrzebował przy Claire, aby bez reszty oddać się chwili, skupić się tylko i wyłącznie na jej dotyku, jej bliskości, cieple i niebieskich tęczówkach.
Pochylił się ku niej. Jedną dłonią delikatnie, ale stanowczo uniósł jej twarz ku sobie, przerywając jej drogę w dół. Kciukiem otarł krople wody spływające po jej policzku i nie pozwolił aby jej usta znów opadły niżej. Spojrzał głęboko w jej oczy, intensywnie, bez rozbawienia, ale też bez cienia odrzucenia, bo nie chodziło o to, że nie chciał. Chciał i to bardzo, ale nie chciał też brać od niej jeszcze więcej niż powinien. Nie tym razem.
— Nie tym razem — powtórzył swoje myśli na głos, cicho.
Przesunął dłonią po jej mokrych włosach, odgarniając je z czoła, i pozwolił sobie na krótkie, prawie niewidoczne półuśmiechnięcie. Przesunął palce na jej ramię i delikatnie pociągnął ją do góry. Nie pozwolił jednak jej się od siebie odsunąć, otaczając ciasno ramionami. Uśmiech mu się poszerzył, gdy Claire znów była tak blisko.
— Dzisiaj dałaś my już wystarczająco dużo przyjemności. — wymruczał składając krótki pocałunek na jej czole.
Zaskakiwało go na jak wiele czułości było go stać przy Claire, czułości oraz delikatności. Te dwie cechy nigdy nie były jego mocnymi stronami. Jackson raczej nie był czuły, czy ostrożny przy drugiej osobie. Oczywiście potrafił sprawić, by nogi kobietom się uginały od rozkoszy, ale to było zupełnie co innego. Claire sięgała w głąb niego, znajdowała tam tajemniczy guzik, który po wciśnięciu uruchamiał w nim instynkt opiekuńczy, który stawał w parze z gorącym pożądaniem. Po równo miał ochotę zrujnować ją, słyszeć jak jego imię głośno i niekontrolowanie wyrywa się spomiędzy jej warg, ale też chciał oglądać jednocześnie jej uśmiech i słodkie rumieńce. Chciał by było jej dobrze, by mogła się zrelaksować, odpocząć nawet.
Pocałował ją wolno, głęboko, ale bez wcześniejszej desperacji, raczej z wdzięcznością i z czymś, co było bliższe czułości niż pożądaniu.
Nie był sentymentalny. Nie wierzył w motylki w brzuchu, szybsze bicie serca i bezinteresowność. Życie niejednokrotnie pokazało mu, że takie rzeczy rzadko kiedy mają jakiekolwiek znaczenie. Seks był szybki i przelotny. Gesty wielkie i puste. Doświadczenia gwałtowne i intensywne, uzależniające od nagłego wyrzutu adrenaliny, niczego więcej. A jednak teraz odnosił wrażenie, że nie jest mu to do niczego potrzebne. Kilka spotkań z Claire wyrywało z niego beztroskie rozbawienie, resetowało myśli. Łapał się na tym, że jej szczery uśmiech był dla niego wystarczający, by nadać dniu sens.
Usuń— Teraz po prostu chcę cię umyć, zrelaksować… mieć cię blisko bez niczego więcej. — odpowiedział wprost w jej wargi, gdy przerwał pocałunek. Chciał tylko tej chwili, jej w niej, bez zwieńczania bliskości kolejnymi uniesieniami.
Jego dłoń wciąż spoczywała na jej policzku, a kciuk rysował powolne, uspokajające kółka na skórze. Nie odsuwał się. Nie puszczał. Po prostu stał z nią pod strumieniem wody, nagi, mokry i całkowicie obecny, co tak rzadko niegdyś mu się przytrafiało.
Jack
Kiedy złapał ją za twarz, znieruchomiała instynktownie, czując jak chwyta jej spojrzenie w sidła własnego. Spodziewała się usłyszeć teraz wiele rzeczy, ale na pewno nie to.
UsuńNie tym razem.
Przez kilka sekund po prostu mu się przypatrywała, nie wiedząc co z tym począć. W pierwszej chwili nabrała przekonania, że musiała zrobić coś źle, popełnić gdzieś jakiś błąd, bo przecież przed momentem widziała jak Jackson przymyka oczy, rozkoszując się jej dotykiem, a jego ciało mówiło jej głośno, że tego chce.
Zaczerwieniła się, bo uzmysłowiła sobie, że być może się zagalopowała, ignorancko zakładając, że skoro reaguje fizycznie, to na pewno może znów coś od niego wziąć. Poczuła się strasznie głupio, ale niezręczność trwała tylko moment, bo nie dało się czuć przy nim źle, kiedy z taką czułością odgarnął jej włosy z czoła, a potem przygarnął do siebie, całując miejsce między brwiami. Miała wrażenie, że odkąd objął ją po raz pierwszy, jego ramiona stały się jej ulubionym miejscem.
Rozluźniła się w nich instynktownie, przylegając do niego blisko.
— Nie czuję, że wystarczająco — przyznała lekko niepewnie, bo nie była przekonana, czy powinna mówić to na głos. Taka była jednak prawda. Odkąd tu weszli, to głównie on sprawiał przyjemność jej, a nie chciała żeby tak między nimi było. Chciała mu oddać dokładnie tyle ile jej podarował, bo tak już była zaprogramowana
I nie, nie czuła się wcale do niczego zobowiązana. Po prostu tego chciała, bo udało mu się wyciągnąć w niej coś, o co nigdy wcześniej by się nie podejrzewała, tę seksualność i nieodpartą chęć, by zadowalać, by być dla niego dobrą, by wyrwać mu jeszcze parę niemal bezradnych jęków. Czuła się przy nim teraz tak, jakby opanowała ją jakaś dziwna gorączka.
Oswoił jednak ten żar w coś łagodniejszego, kiedy ją pocałował, bo wyczuła w tym brak ciężaru. Odwzajemniła mu się więc równie powoli, zostając przy nim blisko na dłużej, nie śpiesząc się by pogłębić pieszczotę, zamiast tego pozwalając wybrzmieć wszystkiemu, co chciał jej przekazać. Poczuła nagłe wyrzuty sumienia, że być może chciała zbyt dużo, zbyt samolubnie. Przecież ostatnie wrażenie jakie chciała dać, to takie, że był dla niej tylko ciałem.
Nie odsunęła się, gdy przerwał. Jego słowa i oddech osiadały jej na ustach, więc sięgnęła do jego twarzy, również gładząc z dbałością jego policzek, gdy coś niemal boleśnie zacisnęło się za jej mostkiem, a potem rozluźniło z uczeniem ciepła rozlewającego leniwie nad sercem.
Nosem otarła się o jego nos, wargami o jego wargi, muskając je z motylą lekkością, jakby chciała mu pokazać, że bliskość między nimi nie musi być ani gorąca, ani desperacka. Że może — a przede wszystkim chce — być dla niego również delikatna i czuła. Że chciałaby się o niego zatroszczyć i nim zaopiekować, tak jak on opiekował się nią.
Otarła się więc policzkiem o jego pierś, a dłonie oparła na jego bokach, muskając opuszkami wybrzuszenia żeber.
Potem również go objęła, tak samo ciasno i komfortowo, rękoma błądząc po jego plecach bez żądań, ale za to ze skupieniem i uwagą. Szukała kciukami splątanych nerwów, spiętych miejsc, które starała się rozetrzeć, by i on mógł się rozluźnić, bo nie wątpiła, że wcześniejszy wysiłek odcisnął na nim ślady.
— Przepraszam — westchnęła cicho, zataczając leniwe półkola pod jego łopatkami. Ustami przesuwała bez pośpiechu po jego piersi, bo tam sięgała bez wysiłku, robiąc to tym razem bez gorąca, a niemalże ze skruchą, wyszywając na skórze ścieg drobnych pocałunków. — Nie chciałam potraktować Cię przedmiotowo. Na moment po prostu straciłam dla Ciebie głowę.
CLAIRE
— Nie czuję, że wystarczająco…
UsuńJackson z uśmiechem pokręcił głową, przykładając palec do jej ust, tak jakby chciał zatrzymać wypadające spomiędzy nich słowa. Ambicja Claire mu imponowała, jakby nikt nigdy wcześniej aż tak się nie starał w sprawianiu mu przyjemności. Claire wznosiła to na wyższy poziom. Jej ciekawość i nagła otwartość na doświadczenie kolejnych rzeczy, była przyjemną odmianą. Była w tym ciekawska, niedoświadczona, ale tak cholernie seksowna, że samo patrzenie na nią wysuszało mu gardło. Zwłaszcza teraz, gdy woda wciąż spływała po jej nagim ciele.
— To źle czujesz, głuptasie. — odpowiedział w końcu, szturchając nosem jej nos.
Dla niego priorytetem było aby to Claire wyniosła z tego zbliżenia jak najwięcej przyjemności, by pierwszy raz ulokował się w jej wspomnieniach pozytywnie. Oczywiście, że jej orgazm i to jak desperacko, a wręcz błagalnie wymawiała jego imię, łechtało mu ego, ale nie o niego tu chodziło. Rozumiał, że dla dziewczyny, szczególnie takiej było to ważne doświadczenie i napawało go dumą, że to z nim się na to zdecydowała. A on sam dostał w zamian całą masę niekontrolowanych dreszczy, gorąca i przyjemności, która cały czas falowała pod skórą, nie dając o sobie zapomnieć.
Chociaż skłamałby, gdyby powiedział, że mu się to nie podoba. Jej głód i chciwość były niezwykle pociągające, a on czuł się w jej oczach… wyjątkowo. Nawet jeśli rozchodziło się tylko i wyłącznie o fizyczność, Jacksonowi na ten moment to starczało, bo to co widział w jej oczach, było bardzo przyjemną odmianą.
Zamruczał cicho, gdy jej dłonie z uwagą sunęły po jego bokach i plecach, rozmasowując napięte mięśnie grzbietu. Kto by pomyślał, że zwykły dotyk, gładkość dłoni i policzek przy piersi będą dla niego kiedykolwiek wystarczające. Ale były i nie miał zamiaru ponaglać kolejnych zbliżeń, zwłaszcza, że zegar cały czas tykał, a powrót na imprezę zbliżał się nieubłaganie.
Uniósł brwi, gdy padło słowo przepraszam.
— Nie przepraszaj, nie masz za co. — zapewnił. NIe czuł się potraktowany jak narzędzie, czy zabawka w jej dłoniach. Ani bezuczuciowe źródło spełnienia. Była ciekawa, pełna pożądania, rozochocona i to absolutnie nie było czymś, za co musiała przeprasza. Wręcz przeciwnie, to on nie chciał wziąć zbyt wiele, zmusić ją do czegoś, czego mogłaby nazajutrz żałować. Chciał aby było miło… a może też jakaś samolubna cząstka Jacksona, której nigdy w pełni z siebie nie wypleni, chciała by Claire odczuwała głód nawet wtedy, gdy stąd wyjdą. Głód, który będzie jej towarzyszyć, gdy zmyje makijaż i położy się w swoim łóżku, który nie pozwoli jej zmrużyć oka, ciekawość co jeszcze mógłby jej zaoferować. Chciał aby jej myśli bezwiednie wracały to tych momentów, by czuła jego dotyk na skórze długo po tym jak wyjdą spod prysznica. Bo Jackson lubił zapadać w pamięć, robić piorunujące wrażenie i sprawiać, że ludzie chcieli do niego wracać, prosząc o więcej. Z tą różnicą, że teraz chciał poszerzyć jej ciekawość ze sfery łóżkowej na całą swoją osobę. Tak jak on był ciekawy całej Claire.
— Straciłaś dla mnie głowę? — powtórzył, a usta automatycznie wygięły się w uśmiechu. — Niektórzy powiedzieliby, że to bardzo nierozsądne. — wymruczał nachylając się bardziej. Znów musnął jej wargi swoimi. — Ale… — Tym razem jego zęby skubnęły płatek jej ucha. — To chyba dobrze biorąc pod uwagę, że ja dla Ciebie też ją tracę, Claire. — dokończył składając kilka drobnych, szybkich całusów na boku jej szyi oraz obojczyku.
Jack
Ten komentarz został usunięty przez autora.
UsuńCóż, w takim razie oboje martwili się niepotrzebnie, w tej chwili Jack po prostu nie mógł wziąć od niej zbyt wiele, nie kiedy chciała dać mu od siebie wszystko, bo zdawała sobie przecież sprawę z tego, że jako kochanka musi się wielu rzeczy jeszcze nauczyć. Liczyła na to, że brak doświadczenia nadrobi entuzjazmem i najwidoczniej do tej pory to założenie się sprawdzało.
UsuńSprawdzało się także jego założenie. Claire była rozochocona, bo Howard skutecznie rozpalił w niej zarówno potrzebę, jak i tę ciekawość w sferze intymności. Nie musiał jednak rozpalać tej ciekawości poza łóżkiem, bo ona już tam była, a dowodem tego był choćby fakt, że zgodziła się z nim tu dziś przyjść mimo wielu początkowych obaw.
Gdyby nie myślała o jego dłoniach, myślałaby o tym, jak poradził sobie na spotkaniu, czy pozwala sobie w tym wszystkim na żałobę tak, jak mu to zasugerowała, czy zobaczy go znowu w pracy, a także kim jest, kiedy nie jest bezwzględnym biznesmenem, bo pokazał jej już wcześniej, że to tylko jedna z jego twarzy.
Bezwzględni biznesmeni nie dbają w końcu o wiele poza pieniędzmi, a Jackson dbał o więcej spraw, niż dawał to po sobie poznać i z każdym kolejnym spotkaniem tylko utwierdzała się w tym przekonaniu, a już szczególnie utwierdziła się w nim dziś, bo to do czego się posunęli nie było wyłącznie fizyczne, niezależnie od tego z której strony się na to spojrzy. Nie było takie dla niej i wiedziała, że nie było takie również dla niego, bo gdyby było, z pewnością nie staliby teraz pod strumieniem wody ciasno objęci, okazując sobie czułość.
Nie przejąłby się tym, czy będzie jej dobrze, a już na pewno nie tym, czy bierze od niej za dużo. W tej chwili pewnie by dla niego klęczała, a on mógłby z tego bezwstydnie czerpać, skoro chciała mu to dać dobrowolnie, to i wiele więcej.
Więc tak, Claire będzie głodna, kiedy stąd wyjdą. Będzie głodna za każdym razem, kiedy wejdzie do łóżka, a jego nie będzie obok, ale będzie się też zastanawiać nad tym, czy uda mu się wejść do życia swojej córki, udźwignąć kolosalną firmę albo odwiedzić ojca na cmentarzu.
Gdyby nie była zainteresowana nim, nie znaleźliby się w ogóle w tym pokoju w pierwszej kolejności.
Podniosła wzrok do jego twarzy.
— Tak — mruknęła z cichym westchnieniem, bo dobrze wiedziała, co to za “niektórzy” i że istniała szansa, że spotka ich na dole, a jedną z tych osób nawet po powrocie do domu. Rozchmurzyła się jednak nieco, gdy ją pocałował i odwzajemniła ten pocałunek, celowo go przedłużając. A kiedy przyznał, że również stracił dla niej rozum, na jej ustach pojawił się delikatny uśmiech. Zamknęła oczy, odchyliwszy podbródek, by rozkoszować się drobnymi pieszczotami, które jej oferował.
Lekko przeciągnęła paznokciami wzdłuż jego kręgosłupa.
— Tak — powtórzyła, nie otwierając powiek i wplątując palce w jego mokre włosy, zaczynając masować bezwiednie skórę jego głowy. — Zauważyłam. Zrobiliśmy dziś parę nierozsądnych rzeczy, prawda? — dodała ciszej.
Lekko mówiąc. Jedna z tych rzeczy była wręcz głupia i bardzo ryzykowna, ale nie potrafiła się tym teraz przejmować, mimo że wiedziała, że powinna. Nie zamierzała wyskakiwać teraz spod tego prysznica, żeby biec do apteki, ale niewątpliwie powinna była się tam udać jak najszybciej.
— Zatrzymamy się przy aptece, kiedy będziemy wracać? — zapytała więc, wreszcie na niego spoglądając, by obiec spojrzeniem jego twarz. Jej ton był łagodny, jakby nie chciała pokruszyć momentu między nimi, ale to była kwestia, którą trzeba było poruszyć, bo Claire chciała mieć dziecko, ale na pewno nie w tym miejscu w życiu w którym znajdowała się obecnie i na pewno nie w taki sposób, nie z kimś kto tego nie chciał w przeciwieństwie do niej.
CLAIRE
Zadrżał czując paznokcie sunące wzdłuż kręgosłupa i palce wplątujące się we włosy u nasady czaszki. Spoglądał na nią spod półprzymkniętych powiek. Jego ciało rozpadało się i na nowo składało pod wpływem jej dotyku, dopieszczone i zrelaksowane. To jak wielką empatią pałała Claire nie mieściło mu się w głowie. Chyba nigdy nie poznał kogoś tak otwartego na drugą osobę, kogoś z tak wielką potrzebą obdarowania innych dobrocią i ciepłem. Jackson nigdy nie uważał tych wartości za szczególnie ważne, nigdy też się za nimi nie rozglądał i nie sądził, że tak łatwo będzie mu orbitować wokół kogoś zupełnie innego niż on sam. Był osobą, która radziła sobie świetnie samemu, żyjąc na własnych zasadach. Dlatego może dziwiło go zarówno to, jak bardzo bezinteresowna Claire się okazała, i fakt, że jego głowa w tej chwili odpoczywała jak nigdy przedtem. Tak jakby weszła mu do głowy, zgarnęła do worka wszystkie niepotrzebne, dręczące go sprawy i wyniosła je daleko. Czuł jak po długim czasie, wreszcie mógł odetchnąć pełną piersią.
Usuń— Kilka — potaknął odruchowo, z początku nie łącząc kropek w większą całość, którą miała na myśli.
Dla niego, nawet jeśli to miałby okazać się tylko jeden raz, nie było to nierozsądne. Przelotny seks nie był czymś złym, przynajmniej nie w jego oczach i to przekonanie raczej nigdy nie ulegnie zmianie. Byli dorośli, mieli prawo się zabawić, dać upust swoim potrzebom, bez angażowania się emocjonalnie jeśli tak by woleli.
Dopiero, gdy padło kolejne zdanie, Jackson zdawał się nieco oprzytomnieć, choć w pierwszej chwili nie do końca zrozumiał o czym Claire do niego mówi. Jaka apteka? Gdzie będą wracać?
Zmarszczył nieco brwi, a dotyk jej dłoni na policzkach skutecznie go uziemił i ocucił na tyle, by w końcu trybiki w jego głowie mogły odpowiednio zaskoczyć i pokierować myśli na właściwe tory.
— O… — palnął obrysowując spojrzeniem jej twarz, na której jedyne co znalazł, to spokój, którym się z nim dzieliła, jakby podświadomie wiedziała, że może go potrzebować bardziej niż ona. — No tak… wybacz, nie powinienem. Powinienem bardziej uważać. — stwierdził marszcząc brwi, a jego ramiona nieco się spięły.
Ostatnim czego sobie życzył to wpadka, kolejna. Nie planował być nierozsądnym, zwłaszcza w tej sferze, ale przy Claire z łatwością zapominał o konsekwencjach i zdrowym rozsądku. Tak jakby wszelkie głosy w jego głosie, przechodziły w tryb uśpienia. Z jednej strony to było niesamowite doświadczenie, kompletnie odlecieć, na trzeźwo z powodu czyjejś bliskości. Z drugiej mogło się to okazać fatalne w skutkach, a jedno z pewnością nie uległo zmianie w przeciągu ostatnich godzin. Jack nie był gotowy i nie chciał dzieci. Nie chciał też jej wpakować w takie doświadczenie. Na samo wyobrażenie, zjeżył się wewnętrznie, bo wiedział ile kosztowało go to trudności, gdy ten błąd popełnił z Octavią.
— Jasne, podjedziemy do apteki po imprezie. — zgodził się bez wahania, z wyraźną ulgą w głosie widząc, że Claire miała podobne stanowisko co on i nie musiał jej przekonywać do niczego na co sama nie miała ochoty. To chyba byłoby najgorsze zwieńczenie tego wieczora, a Claire zamiast się krzywić, przyjęła to z równym zrozumieniem i bez pretensji.
Uśmiechnął się, otrząsając się z pierwszych emocji, nie chcąc pokazać jej całego stresu, który ulokował się w jego żołądku i chęci pojechania do wspomnianej apteki w tym momencie.
— Dobrze, że jedno z nas jeszcze myśli. — rzucił lekkim tonem. On kompletnie o tym nie pomyślał, to właśnie z nim zrobiła.
— Powinniśmy chyba stąd wyjść, bo zaraz pomarszczymy się jak suszone śliwki. — stwierdził ujmując jej twarz w swoje duże dłonie.
Jack
Claire zauważyła, jak wstępuje w niego napięcie, a biorąc pod uwagę że przed chwilą wydawał się tak rozkosznie zrelaksowany, niemal pożałowała, że z tym nie poczekała. Nie zmieniłoby to wiele, gdyby porozmawiała z nim dopiero w samochodzie, ale z drugiej strony nie chciała udawać, że nic się nie stało, kiedy napatoczyła się okazja by poruszyć ten temat, bo lepszej niż “tracenie głowy” prawdopodobnie by nie mieli.
UsuńSama nie czuła się jednak zestresowana, dlatego łatwo było jej emanować spokojem. Była spokojna, bo rozmawiali o tym już wcześniej na tarasie. On jasno dał jej do zrozumienia, że nie chce być ojcem, a ona jemu, że mogłaby być matką za jakiś czas, kiedy życie poukłada się dla niej lepiej. Sytuacja była między nimi klarowna, więc nie było o co się krzywić, ani też za co przepraszać, bo może i powinien bardziej się pilnować, ale znów, sama mu to zasugerowała wcześniej, więc to nie tak, że zrobił coś wbrew niej.
Stało się i teraz trzeba było się tym odpowiednio zająć, tylko tyle i aż tyle.
— Wybaczyłabym Ci… — zaczęła, posyłając mu połowiczny uśmiech i muskając przy tym jego policzek kciukiem. — Ale nie mam czego. Chciałam tego i nie żałuję.
Taka była prawda. Chciała, żeby Jack w niej skończył odkąd doszedł w jej dłoni, co zresztą mu powiedziała, więc nie miała czego mu wybaczać. Mogła co najwyżej zastanowić się nad sobą i swoim postępowaniem, ale ustalili już, że żadne z nich nie zachowywało się w tym pokoju racjonalnie. Pozwolili, by prym wiodło pragnienie podsycone surowymi emocjami i według niej to było coś wyjątkowego, nie zamierzała się teraz za to biczować.
Skinęła lekko głową, gdy zapewnił że zahaczą o aptekę, a potem oplotła ramiona wokół jego szyi, czując jak naprężone były jego barki. Nie spodobało jej się to, jeszcze bardziej nie spodobało jej się, że próbował maskować przed nią ten stres uśmiechem i lekkim tonem.
— Wydaje mi się, że jednak myślisz — skwitowała zatem, opierając wymownie dłonie o jego barki, wbijając lekko palce w naprężone mięśnie, chcąc rozbić punkty w których nerwy się poplątały. — Za dużo myślisz. Trzeba to zmienić.
Z tymi słowami pociągnęła dotykiem przez jego pierś w dół, nie relaksując chwytu, żeby poczuł jej opuszki naciskające na ciało. Rozłożyła palce dopiero na jego brzuchu, i naparła na niego, stawiając krok w przód, by z drgnięciem kącika ust dosunąć go do prysznicowej ściany.
— Poza tym…
Objęła znów jego twarz, odbierając mu kolejny pocałunek tego dnia; nie był desperacki ani pośpieszny, był za to pełen uwagi i skupienia. Jej usta przesunęły się po jego ustach grzesznie i z pieczołowitością, tak żeby Howard poczuł to jak szarpnięcie nisko w podbrzuszu. Odsunęła się na odległość oddechu, chcąc by miał możliwość to przetworzyć, a potem przywarła do niego mocniej i głębiej, jeszcze wolniej ale z jasną intencją. Teraz to jemu miał zawirować świat, chciała go tymi pocałunkami przeniknąć do samej kości.
Wplątując palce w jego włosy, przesunęła językiem wzdłuż jego dolnej wargi, zbierając jego smak. Zamruczała przy tym z cichą satysfakcją, zdając sobie sprawę, że nie całowali się tak od tarasu i że to było zdecydowanie za długo, przynajmniej dla niej.
— Pomarszczony też będziesz mi się podobał — tchnęła, zostając blisko.
A potem naparła znów, nie dając mu miejsca na głębszy oddech. Żeby przypadkiem nie pomyślał, że zamierzała wypuścić go spod tego prysznica z działającą głową.
CLAIRE
Jej słowa, spokojne i rzeczowe, pozbawione oskarżenia, wepchnęły się pomiędzy jego poruszone myśli. Nie żałowała. Chciała. Powiedziała to wcześniej i powtarzała teraz, z kciukiem wciąż spoczywającym mu na policzku i z tym półuśmiechem, który nie pasował do wagi tematu, tak jak jego ton, a jednocześnie sprawiał, że temat ten tracił część swojego ciężaru. Jackson wiedział, że powinni byli być ostrożniejsi. Wiedział, że to on, jako ten bardziej doświadczony, powinien był stanowczo wytyczyć granicę, zatrzymać się. A jednak w tej chwili, kiedy ona stała przed nim naga pod strumieniem parującej wody i mówiła, że nie ma mu nic do zarzucenia, w jego klatce piersiowej ulga i wdzięczność mieszały się i odsuwały na bok niepokój.
UsuńPotem jej dłonie wbiły mu się w barki, a palce znalazły dokładnie te miejsca, w których mięśnie były najbardziej spięte, i zaczęły naciskać, nie boleśnie, ale stanowczo, jakby chciała fizycznie rozplątać, to co on próbował ukryć za lekkim tonem. Jackson wciągnął powietrze przez zęby, kiedy poczuł, jak napięcie pod jej opuszkami powoli ustępuje.
— Claire…
Nie dokończył. W następnej chwili dopchnęła go do ściany prysznica, z siłą jakiej się po niej nie spodziewał. Plecy uderzyły o mokre, zimne płytki, a w kontraście z gorącą wodą spływającą po karku, skórę zrosiła gęsia skórka. Claire była blisko, zbyt blisko, by mógł dalej uciekać we własne myśli. Jej usta odnalazły jego bez pośpiechu, ale z jasną, niepodważalną intencją. Pocałunek nie był desperacki. Był głęboki, wolny, niemal metodyczny, jakby chciała wycisnąć z niego każdą zbędną myśl i zastąpić ją wyłącznie sobą.
Jack westchnął jej w usta. Przez chwilę oddawał się dotykowi, który skutecznie rozpraszał jego uwagę, przekalibrowując ją z powrotem jedynie na przyjmowanie przyjemności, którą go obdarowywała. Każdy nerw biegnący pod skórą był wyczulony na dotyk jej palców, każda komórka ze zdwojoną siłą przyjmowała kolejne bodźce. Czuł wyraźnie, jak jej język przesuwa się wzdłuż jego dolnej wargi, jak zbiera smak wody i jego skóry, pozostawiając po sobie mrowienie. Słyszał jak mruczy cicho z zadowolenia, a dźwięk ten przeszedł przez niego falą ciepła, która zaczęła się nisko w podbrzuszu i rozszerzała się aż do kończyn. Na moment zapomniał o aptece, konsekwencjach, o wszystkim, co czekało za drzwiami łazienki. Została tylko ona, jej ciało przyciśnięte do jego, jej oddech mieszający się z jego, jej słowa wciąż jeszcze wibrujące mu w uszach.
Pomarszczony też będziesz mi się podobał.
Uśmiechnął się w pocałunek. Jedną dłonią uniósł jej twarz, by spojrzeć w jej oczy spod, okraszonych wodą, rzęs, a drugim ramieniem przyciągnął ją jeszcze bliżej, aż nie zostało między nimi prawie żadnej przestrzeni. Przez kilka sekund po prostu patrzył na nią. Była tak blisko, że mógł dostrzec każdą zmianę w jej spojrzeniu, jak rozszerza się jej źrenica chwytająca ciepłe światło łazienki. Mógł poczuć gorąco oddechu mieszające się z parą. Czuł każde kolejne uderzenie serca, które odbijało się echem w jego własnej piersi, wygrywając dokładnie ten sam rytm, jakby ich ciała postanowiły zsynchronizować się.
Oddał kolejny pocałunek, wolniej, głębiej pozwalając sobie na to, by ponownie tego wieczora, naprawdę odpuścić. Woda spływała po ich splecionych ciałach, para otulała ich gęstą kurtyną, a jego dłonie obejmowały jej twarz, gdy wargi toczyły wspólny taniec.
Miał ochotę powtórzyć jej jak wspaniała jest. Był tak bezmyślny przy niej, że nic więcej nie przychodziło mu do głowy. Była piękna, wspaniała, niezwykle czuła i wrażliwa… A z drugiej strony słowa więzły mu w gardle, bo każde z nich zdawało się błahe, zbyt małe by mogły prawidłowo przekazać, co tak właściwie o niej myślał. Dlatego całował ją całym sobą, przyciągając ją blisko jakby mógł ją wchłonąć, starając się przelewać w pocałunkach wszystko to czego nie potrafił ubrać w słowa.
Nie był dobrym mówcą jeśli chodziło o uczucia i szczere wrażenia. Zwykle komplementy, którymi obdarowywał innych, ociekały złudną słodyczą, wypracowaną latami. Mówił to co inni chcieli usłyszeć, to co zwykle działało. Miał przygotowane skrypty, którymi potrafił zwinnie operować. Jednak Claire nie była kimś, kogo chciał faszerować kłamstwami i zwodniczymi obietnicami, które finalnie prowadziły do nikąd. Chciał być szczery, nawet jeśli w głębi serca obawiał się otwartości i za bardzo nie wiedział jak obsługiwać się z prawdziwymi, a nie wyreżyserowanymi, uczuciami.
Usuń— Jesteś wyjątkowa, Claire. — wymruczał w końcu, pomiędzy kolejnymi oddechami.
Jack
UsuńKiedy Jack westchnął w jej usta, upuszczając część napięcia, uśmiechnęła się w pocałunek, czując jak przyjemny dreszcz obejmuje rozluźniającym ciepłem najpierw jej kręgosłup, a potem plecy i ramiona, zupełnie jakby jej ciało odpowiadało jego ciału i dekompresowało nagromadzone przez ostatnie godziny emocje razem z nim, szukając wspólnej równowagi.
Szybko zorientowała się, że ta bliskość jest inna.
A kiedy przerwał, tylko po to żeby na nią patrzeć, uzmysłowiła sobie jak bardzo różni się od tego, co dzielili między sobą na tarasie, czy nawet w łóżku nie tak dawno temu. Trzymał ją tak blisko siebie, że oddychali wspólnym, ciężkim od wilgoci powietrzem, a dwa pulsy zlały się w jeden, przez co nie potrafiła oddzielić już własnych uderzeń serca od jego.
Nie śpieszyła się, żeby zamknąć między nimi ten dystans, bo w tej chwili nie czuła nawet, że to dystans. Bardziej odbierała to jako swoistą bańkę wypełniona wyłącznie nimi i było to naprawdę miłe, wyjątkowe miejsce w zamknięciu między jego piersią a ramieniem ciasno oplatającym ją w talii.
Przeczesywała więc spojrzeniem toń jego zielonych oczu, liczyła refleksy, zlepione wodą rzęsy i wiszące na nich krople i coś, co tam zobaczyła sprawiło że uśmiechnęła się szerzej, gładząc kciukiem delikatną skórę pod dolną powieką.
A potem to on nachylił się do niej, uświadamiając jak niewielkie wciąż było jej pojęcie o byciu z drugim człowiekiem, bo sposób w jaki ją całował nie przypominał jej niczego czego doświadczyła z nim do tej pory, a wydawało jej się przecież, że doświadczyła z nim już tak wiele, oddając mu wszystko, co miała do oddania.
Okazało się jednak, że zarówno on, jak i ona mieli w sobie jeszcze więcej i poczuła to wyraźnie: jak odbierał jej nie tylko oddech, ale przede wszystkim wszystko to, co próbowała zakopać głęboko pod gruzowiskiem wątpliwości, lęków czy zdrowego rozsądku.
Uległa mu jednak, topiąc się przy jego ciele i znajdując w nim oparcie, chwytając się intuicyjnie jego ramion. Pozwoliła mu to wszystko odkopać i sobie zawłaszczyć, bo dawał jej od siebie tyle samo, ile z niej teraz brał, a także w niej budził, wprawiając jej głupie serce w niebezpieczne drżenie.
Tak duże drżenie, że choć w pierwszej chwili otoczyła jego szyję ramionami, chcąc trzymać go tak blisko siebie jak on trzymał ją, w pewnej chwili poczuła, że musi go od siebie odsunąć, bo jeśli tego nie zrobi, to… to przepadnie.
Przestraszyła ją intensywność tego co poczuła, bo nie miało tym razem nic wspólnego z fizycznością, za to wszystko z jesteś wyjątkowa Claire oraz tym, co te słowa ze sobą niosły, wszywane jego wargami głęboko w to kruche miejsce w jej duszy, którego bała się dać komuś dotknąć, bo chowało w sobie te rzeczy, których nie chciała nikomu pokazać. Ujęła więc delikatnie jego podbródek, by drżącą dłonią przytrzymać go w miejscu, a sama cofnęła głowę, oddychając płytko i szybko.
Przyjrzała mu się znów, szukając uziemienia.
— Wyjdźmy stąd, Jack — wyszeptała drżąco, nie próbując nawet stabilizować głosu. — Bo nie wiem, co za moment zrobię.
Albo powiem.
CLAIRE 🫢
Czuł jak głęboko drży, jak jej ciało ułożone tuż przy nim, dzieli się z nim tą wibracją, która rozchodziła się po jego własnych mięśniach.
UsuńCzy czuł kiedyś coś równie intensywnego? Nie sądził. A może też nie potrafił prawidłowo porównać tego z innymi doświadczeniami w swoim życiu. Bo przecież znał adrenalinę, dreszczyk emocji przebiegający wzdłuż kręgosłupa, gdy siedział na motocyklu i mknął po torze, pozbawiony myśli, z echem tłukącego się w piersi serca, gdy kładł się na bok i wchodził w kolejny zakręt, słysząc jedynie pomruk silnika. Znał drżenie dłoni zaciskających się na kierownicy, kiedy mknął ulicami miasta, mijając kolejne samochody z zawrotną prędkością, marszcząc brwi w ciasnym skupieniu. Znał gorący oddech parzący skórę, pot spływający po skroni, gdy pochylał się nad czyimś ciałem, gdy brał i spełniał własne zachcianki; intensywnie, niekiedy boleśnie. Znał paznokcie wbite w ciało, zęby zaciśnięte na wargach, palce szarpiące za włosy. Znał ucisk w mostku, gdy wciągał kolejną kreskę gdzieś w kiblu w klubie lub prosto z czyjegoś paznokcia. Znał wirowanie głowy, gdy wypijał o jednego drinka za dużo. Potrafił odróżnić dreszcz ekscytacji od tego, który towarzyszy, gdy szarpiesz za czyjąś strunę zbyt mocno i w odpowiedzi dostajesz cios w szczękę. Wiedział jakie towarzyszyły mu uczucia, gdy teoretycznie miał osobę, miejsce, do których mógł wrócić, i to co czuł, gdy rzeczywiście wracał i opadał na poduszki koło znajomej sylwetki. Pamiętał… a może już rozmyło się to między innymi, silnymi wspomnieniami, w jedną lepką plamę… gdy przyglądał się leżącej koło niego twarzy, gdy rysował wzrokiem jej rysy. Nawet ich dokładnie nie potrafił już odtworzyć. Jakby wszystko, do tego momentu, wpadało w pustkę.
To, co czuł w tej chwili, było czymś zupełnie innym, obcym, nieokreślonym. Nie wiedział jaki ma kształt, a smak na języku był nowy, słodki. Kręciło mu się w głowie jak nigdy dotąd, serce trzepotało szybko, radośnie. Oddech więzł w ciasno zaciśniętym gardle. Czy kiedykolwiek wcześniej brakowało mu słów? Czy kiedykolwiek wcześniej nie potrafił się odezwać? Nie przypominał sobie.
Jej głos dobiegł go jak zza grubej szyby, był tak pochłonięty tym co kotłowało mu się pod czaszką, że potrzebował chwili dłużej, aby zrozumieć sens jej słów.
Zrobił coś nie tak? Czy w końcu przesadził i zatrząsł czymś delikatnym co niewidzialnie kiełkowało między nimi?
Przełknął ciężko ślinę, nie odrywając wzroku od jej jasnych oczu, które miał wrażenie błyszczą niczym rozgwieżdżone, nocne niebo.
— W porządku. — Skinął głową, a jedną ręką sięgnął w bok, by zakręcić wodę.
Nie drążył co miała na myśli. Czuł, że oboje potrzebują oddechu, by móc przeprocesować co się właśnie stało. Bo czuł, że ewidentnie coś się zadziało. Coś więcej niż tylko chwila uciechy i spełnienia w łóżku, więcej niż kilka pocałunków i uścisków palców.
Jackson ściągnął z blatu dwa duże, puchate ręczniki, jeden zarzucając na jej ramiona, drugim owijając się w pasie. Przyglądał się jej w lustrze. Nie chciał być natrętny, ale nie potrafił oderwać od niej wzroku.
— W porządku? — zapytał w końcu, nie mogąc znieść niepewności.
Jack
Maleńka część niej, ta zdroworozsądkowa i już dogorywająca, poczuła ulgę, gdy jej przytaknął i zakręcił wodę. Ale cała reszta, którą zdążył już sobą dotknąć głębiej niż dłońmi, zaprotestowała. Poczuła to jak szarpnięcie za nerwy, dosłowny fizyczny protest ciała wobec tego, żeby się od niego odsunąć i przez sekundę była pewna, że złapie go za nadgarstek, byle tylko nie puszczał jej twarzy, byle trzymał ją w rękach jak coś cennego chociaż chwilę dłużej.
UsuńAle nie złapała. Sama była pod wrażeniem, że się powstrzymała, bo wszystko w niej chciało zostać blisko niego, wziąć więcej tego, co jej w tych pocałunkach oferował, dać mu więcej od siebie. Problem w tym, że obawiała się więcej dać, bo w przeciwieństwie do Howarda już to kiedyś czuła. Nie tak nagle, nie tak gwałtownie i na pewno nie tak przejmująco, bo była wtedy młoda, ale mimo to wiedziała dobrze, czym jest i że w przypadku rozczarowania potrafi naprawdę boleć.
Biorąc pod uwagę, jak intensywnie i łatwo zawrócił jej w głowie, w jego przypadku bolałoby jeszcze bardziej, a przecież nie wiedziała nawet, czy się po tym jeszcze zobaczą.
Już teraz bardzo by tego chciała, ale nie była aż tak naiwna, żeby wierzyć w to, że Jack zabierze ją do Australii ani w te wszystkie inne miejsca na mapie, na których zatrzymałby się jej palec. Niekoniecznie dlatego, że posądzała go o kłamstwo, a bardziej dlatego że magia chwili potrafi z człowieka wyciągnąć wiele słów. Już tego wcześniej doświadczyła, bo jej pierwszy chłopak również mówił jej piękne rzeczy i wiele obiecywał.
Wystarczyło spojrzeć na to, dokąd ich to zaprowadziło.
W głowie huczały jej również słowa Howarda. To, jak szeptał czule kochanie, że nikogo tak nigdy nie pragnął i wreszcie mruczał, że jest wyjątkowa.
Ani razu nie wróciło do niej za to, jak nazywał ją piękną.
I naprawdę chciała mu wierzyć, ale nie potrafiła. Jakby te słowa zderzyły się z niewidzialną ścianą wewnątrz niej. Ponownie bała się uwierzyć, bo gdyby dopuściła to do siebie, nigdy nie przestałaby już o tym myśleć.
Nie chciała być kolejną głupią, łatwowierną dziewczyną, która zakochuje się w przystojnym, obrzydliwie bogatym mężczyźnie, bo dał jej trochę czułości. Nie chciała oceniać Jacka przez pryzmat tego, co o nim usłyszała na dole, ale odcisnęło to swoje piętno; zasiało wątpliwość, szczególnie w umyśle kogoś, kto nigdy nie nabudował odpowiedniego poczucia własnej wartości, opierając je chwiejnie o atrakcyjny wygląd.
— Tak — odpowiedziała więc automatycznie, kiedy okrył ją ręcznikiem, a potem skrzywiła się pod nosem, bo wiedziała, że to kłamstwo. Nie chciała między nimi kłamstw. — Nie.
Zdejmując ręcznik z ramion, przełożyła go za plecy i owinęła nim, zabezpieczając na piersi.
— Nie wiem — przyznała wreszcie, spoglądając na siebie w lustrze. Zaskoczyły ją ślady na obojczykach, a kiedy je zauważyła, nagle zapulsowały bólem, tak samo jak ślady na biodrach, których nawet jeszcze nie widziała.
Co mogła mu teraz powiedzieć? Jest cudownie, ale jak tak dalej pójdzie, to zakocham się w Tobie po jednym spotkaniu? Nie mogła. Absolutnie nie. Wystraszyła tym siebie, więc na pewno wystraszyłaby też jego albo gorzej, uznałby ją za wariatkę, bo to było szalone. To wszystko co im się dziś przytrafiło było szalone.
Spojrzała na niego, a potem uśmiechnęła się ze skruchą, widząc niepewność w jego oczach. Postawiła te dwa kroki w jego stronę, a potem oparła czoło o jego pierś, bo to było jedyne, co mogła zrobić w zgodzie ze sobą. Ostatnie, czego chciała, to żeby zrobiło się między nimi teraz niezręcznie. Nie chciała też być daleko od niego, wbrew temu co mówiły głosy w jej głowie.
— Przepraszam — wymamrotała. — Zepsułam moment.
completely confused, CLAIRE
Tak. Nie. Nie wiem…
UsuńOn również nie wiedział.
Jej zawahanie, o dziwo, go nie zaskoczyło. Wręcz przeciwnie, poczuł coś na kształt ulgi, bo to oznaczało, że jego własne odczucia nie były wyssane z palca. Ostatnim czego chciał, to zostanie samemu z galopującym dziko sercem, które rwało się w jej stronę i tym ciepłym uczuciem rozlewającym się w jego piersi.
To było… dziwne. Lepszego słowa na to co się z nim działo nie potrafił znaleźć. Nigdy nie czuł tak silnego przyciągania w czyimś kierunku. Nigdy tak bardzo nie chciał aby wieczór nie dobiegał końca. Nigdy tak bardzo nie chciał zostać w pokoju hotelowym, jak w tej chwili. Chciał ją trzymać w ramionach, scałować wszelkie wątpliwości zasiane w jej myślach. Chciał… chciał mieć ją obok, teraz, jutro, zawsze. Samolubnie i niezaprzeczalnie.
Dlatego też, nie wiedział jak się zachować, co również było swego rodzaju nowością. Jackson był pewny siebie, na poczekaniu wymyślał błyskotliwe odpowiedzi i wiele spraw potrafił rozegrać szerokim uśmiechem, czy lekkim żartem. Teraz jednak żart wydawał się najgłubszą dostępną opcją, a on wolałby ją uspokoić, wyciszyć natrętne myśli i rozwiać wątpliwości.
Spostrzegł jej skruszony uśmiech… wciąż go zaskakiwała tym ile ciepła i empatii w sobie nosiła, nawet w takiej sytuacji starała się ją dźwigać za nich oboje.
Odetchnął głębiej, gdy oparła czoło o jego klatkę piersiową. Uniósł dłonie, które delikatnie ułożył na jej smukłych ramionach, kciukami pocierając skórę. Pochylił się nieco i ucałował w czubek głowy.
— Nie przepraszaj mnie, niczego nie popsułaś.
Tego jednego był pewien, Claire nie zepsuła im momentu. To, że atmosfera stała się nieco gęstsza, a emocje cięższe niż kilka minut wstecz, nie znaczyło, że była za to odpowiedzialna. Oboje byli, tak właściwie, ale nie powiedziałby, że to coś kłopotliwego. Nieco skomplikowanego, odrobinę strasznego, ale nie kłopotliwego.
— Nie musisz wszystkiego od razu wiedzieć. I rozumieć. — stwierdził po chwili ciszy, oplatając ją ramionami. Odsunął się na tyle, by móc się do niej uśmiechnąć. Chciał zmazać z jej twarzy ten skruszony wyraz twarzy. — Sam też nic nie wiem. — dodał, wysilając głos aby zabrzmiał lekko.
Wiedział, że jest wspaniałą kobietą. Wiedział, że jest warta każdej jednej myśli, każdego czasu, każdej rozmowy, każdego zawahania. Widział, że jest piękna, dobroduszna. I przede wszystkim był święcie przekonany, że nie jest wart jej uwagi, dlatego może zależało mu tak bardzo, aby tego nie zmarnować, bo drugiej Claire nigdy nie pozna. Nie mógł mieć pewności i nie mógł dać jej takiej gwarancji, że to przerodzi się w coś pięknego i czystego. Ale mógł jej dać swoje starania, swoją uwagę. I to zamierzał zrobić, nawet jeśli nadal był w tym nieporadny.
Serce wciąż biło mu mocno, może nawet mocniej niż sekundę wcześniej, bo bił się sam ze sobą, co powiedzieć. Milczeć, czy być otwartym jak nigdy dotąd.
— Zaufałaś mi dzisiaj, bardzo. — Przesunął dłonie z powrotem na jej policzki, ciepłe i wciąż rumiane od ciepła panującego w łazience. — Nie zmarnuję tego. — zapewnił spoglądając prosto w jej oczy, nieco poważniejszy niż dotychczas. Pragnął, by mu uwierzyła, by się go nie bała emocjonalnie - przede wszystkim - bo fizycznie wiedział, że się nią dobrze zaopiekował.
Uśmiechnął się do niej, ciepło i szeroko.
— A teraz musimy się wysuszyć. — stwierdził sięgając po kolejny, mniejszy ręcznik, by otrzeć z grubsza jej włosy z wody, która nadal ściekała z jasnych kosmyków na jej obojczyki i zagłębienie między piersiami. — I za to przepraszam. — dodał przesuwając palcami po zaczerwienionych śladach na skórze.
Jack
Podczas gdy para była zajęta sobą, do pokoju hotelowego wszedł pracownik obsługi. Bez słowa położył na łóżku ogromną paczkę i starannie ułożył obok niej niewielki liścik. W białym, eleganckim pudełku, przewiązanym szeroką czarną wstążką i wyściełanym srebrną satyną, znajdowała się krwistoczerwona balowa suknia od Valentino. Liścik został zapisany odręcznie.
Usuń"Mój drogi J., to prezent dla twojej nowej wybranki serca. I dla ciebie, bo sam wiesz, jak przyjemnie zdejmuje się Valentino z kobiet. Wiesz również, jaka jestem miłosierna… i wiesz, jaka jestem niemiłosierna. Do zobaczenia na dole. Niedługo. I to nie jest zaproszenie. P."
Gdy on odetchnął, uziemiając ją pieszczotliwym dotykiem na barkach i pocałunkiem w czubek głowy, odetchnęła razem z nim, rozluźniając się nieco dopiero w jego objęciach. Uwielbiała, gdy ją obejmował, a teraz potrzebowała tego szczególnie, aby utwierdzić się w przekonaniu, że niczego nie zepsuła, bo słowa mogłyby być niewystarczające.
UsuńZauważyła, jak mocno i szybko bije mu serce, wciąż zsynchronizowane z jej własnym. Jej własny puls odbijał się echem niemal w całym ciele, więc kiedy się odsunął, przypatrzyła się uważnie jego twarzy, jakby chciała mieć absolutną pewność.
Sam też nic nie wiem.
Uśmiechał się do niej, ale raz już wyłapała wymuszoną lekkość w jego głosie, zatem teraz też ją wychwyciła. Miała wrażenie, że z godziny na godzinę widzi Jacka lepiej i wyraźniej, rejestruje więcej, niemal go czuje, w bardziej znaczący sposób niż tylko ten cielesny.
Zaczynała dostrzegać błyski emocji w jego oczach, drgnięcia mięśni twarzy, rozszerzenie źrenic, te wszystkie drobnostki mówiące więcej niż słowa, takie jak ruch jego grdyki, to jak odwrócił spojrzenie na tarasie albo chował twarz w jej włosach.
Był zmieszany, tak samo jak ona, co uświadomiło jej, że on również to poczuł. To, albo starał się teraz chodzić wokół niej na palcach i nie zranić jej uczuć. Nie wiedziała, w co wolałaby w tej chwili wierzyć.
Chciała zamknąć oczy i się wyciszyć, ale wtedy znów ujął twarz i całe jej ciało zareagowało na ten dotyk, szukając z nim znów tej komfortowej, bezpiecznej bliskości. Przeszkadzał jej teraz tej cholerny ręcznik. Żałowała, że pod prysznicem zareagowała tak gwałtownie, bo już jej go brakowało, tego jak ciasno wtulał ją w siebie, obejmując jej policzki rękoma.
Nie zmarnuję tego.
Nie powiedziała nic, ale jej spojrzenie widocznie złagodniało, ponieważ te słowa dotarły głęboko za mostek, grzejąc ją znów od środka. I wtedy odpuściła całkowicie, rozpływając się pod wpływem tego ciepła w jego ramionach.
Oparła więc podbródek o jego pierś, oplątując ręce wokół jego pasa, chwytając własne nadgarstki za jego plecami. Gdy zaczął suszyć jej włosy ręcznikiem, na moment przymknęła oczy, ciesząc się tym w ciszy. Pozwoliła mu się znów sobą zaopiekować i uniosła powieki, przyglądając mu się z dołu wręcz bezbronnie, bo bez barier. Z tym nagim, nieśmiało kiełkującym uczuciem i wdzięcznością, które w niej budził z dziecinną wręcz łatwością, bo była tej opieki zwyczajnie spragniona odkąd sięgała pamięcią.
Ten moment był… Inny. Bardziej intymny. Czuła, że jest jeszcze bliżej niego, niż była, wijąc się pod nim w pościeli.
Miała wrażenie, że powinna była coś wreszcie powiedzieć, ale nie znajdowała odpowiednich słów. Przyszły do niej dopiero, gdy ją przeprosił, choć potrzebowała chwili, żeby zrozumieć, za co ją właściwie przeprasza.
— Ach… — wciągnęła powietrze, uśmiechając się odrobinę, niemal z zawstydzeniem. — Zawsze łatwo nabijam sobie siniaki. To nic — zapewniła, pociągając wciąż nieco maślanym spojrzeniem po jego twarzy, przez usta, do jego szyi.
— Ja też zostawiłam Ci jeden — powiedziała miękko, wychylając dłoń, aby kciukiem potrzeć delikatnie malinkę w miejscu jego pulsu. — I chętnie zostawię więcej, jeśli chcesz.
Uniosła oczy, bo napotkać znów jego.
— Pocałuj mnie jeszcze raz — poprosiła cicho, wbrew temu, że Howard chciał ich otrzeć z resztek wody. Czuła się teraz wręcz trochę pijana jego obecnością, a powoli wstępujące w nią zmęczenie emocjonalnym dniem tylko podbijało ten przyjemny, leniwy stan, w którym nie było miejsca na nic poza nim.
Nie wystraszę się tym razem, chciała dodać, ale zamiast tego uniosła dłoń wyżej, by teraz jej opuszek dotknął jego ust, przesuwając bez pośpiechu wzdłuż jego dolnej wargi. Czule, świadomie, z niezaprzeczalnym spokojem.
CLAIRE
Wychylił się nieco ponad jej ramieniem i spojrzał na swoje odbicie w lustrze, wodząc wzrokiem za jej palcem, który wskazał wyraźny, czerwonawy punkt na jego szyi. Uśmiechnął się szeroko, niemal z dziecięcą radością na ten mały ślad widoczny na skórze. Pamiątka po niej, świadectwo tego, że ten wieczór był jak najbardziej realny i nie wydarzył się tylko i wyłącznie w jego wyobraźni. A byłby w stanie zaakceptować taki scenariusz, biorąc pod uwagę jak lekko i dobrze się czuł; biorąc pod uwagę kogo trzymał w ramionach. To, że Claire go chciała było właśnie nieco nierealne.
Usuń— Rób ile chcesz, będą mi później o tobie przypominać. — odpowiedział ze szczerym uśmiechem, spoglądając na nią z góry. Bez szpilek była od niego sporo niższa, do tego w zestawieniu z drobną sylwetką, miał wrażenie, że mógłby ją pokruszyć mocniejszym uściskiem. Zaskakujące, tak drobne ciało skrywało tak wielkie serce i niewyczerpane pokłady ciepła i dobroci, które wylewały się na zewnątrz jej błyszczącymi oczami oraz poprzez delikatny, czuły dotyk, którym karmiła go cały wieczór.
— Pocałuj mnie jeszcze raz…
— Z przyjemnością. — wymruczał w odpowiedzi i pochylił się ku niej. Odrzucił ręcznik na łazienkowy blat i ujął jej twarz w dłonie, w których niemal cała znikała. Wpierw delikatnie musnął jej wargi swoimi, niemal jak na tarasie, gdy sprawdzał, czy może przekroczyć granicę, a gdy nie poczuł sprzeciwu, jedynie jej miękkie spojrzenie, niespiesznie złączył ich wargi. Pocałunek był powolny, niemal leniwy po maratonie emocji, który sobie wzajemnie zgotowali. Objął ją ramieniem w talii i bez większych trudności poderwał z podłogi i usadowił koło umywalki, wsuwając się nieco pomiędzy jej uda. Jego dłonie powoli sunęły po miękkiej skórze jej ud…
Niespodziewanie usłyszał za plecami trzask otwieranych i zamykanych drzwi. Momentalnie oderwał się od Claire spoglądając w kierunku pozostałej części apartamentu.
— Poczekaj, wydawało mi się, że coś słyszałem. — Polecił, marszcząc nieco brwi.
Owinął biodra ciaśniej bawełnianym ręcznikiem, a wychodząc przymknął odruchowo drzwi do łazienki, by Claire pozostała niewidoczna dla potencjalnego przybysza i wrócił do sypialni.
W apartamencie panowała cisza, nikogo już nie było, ale na zmiętej pościeli leżało eleganckie, białe pudełko owinięte grubą wstążką.
— Claire! — zawołał przez ramię.
Sięgnął po liścik ułożony obok i przesunął po nim wzrokiem. Mógł się tego spodziewać. Plotkara zaczynała się niecierpliwić, a to oznaczało, że miała przygotowane dla swoich gości kolejne atrakcje. Nie chciał nawet zgadywać, co tym razem dla nich zaplanowała, ale najwidoczniej, chcąc nie chcąc, przekonają się o tym na własnej skórze.
— To dla ciebie. — Wskazał na pudełko, gdy blondynka do niego dołączyła. — Chyba musimy wracać na dół. — dodał niechętnie.
Nie miał ochoty wracać na przyjęcie Plotkary. Tak właściwie nie miał ochoty na żadną imprezę. Najchętniej zaszyłby się w łóżku z Claire lub zabrał ją do domu, byleby mogli spędzić resztę nocy wspólnie, w spokoju, zaplątani w swoje ramiona. Nie chciał wracać do rzeczywistości, do ludzi, którzy dobrze mu nie życzyli i szalonej organizatorki, która mogła wszystko jedynie skomplikować.
Jack
Popatrzyła na Jacka ze swojego miejsca, trochę zaskoczona jego reakcją. Nie sądziła, że jedna malinka mogłaby rozświetlić tak jego twarz, bo przecież nie zrobił tego nawet nowiutki samolot za ciężkie miliony, kiedy ona traciła tam głowę, zachwycając się jego prędkością, zasięgiem, fotelami z prawdziwej skóry i wszystkimi przyciskami w kokpicie. Przez moment miała wrażenie, że robi mu tą ekscytacją wstyd przed przedstawicielem firmy lotniczej, ale nawet jeśli tak było, Howard nie dał niczego po sobie spotkać. I koniec końców zaprosił ją tutaj, więc nie mogło być tak źle, jak wydawało jej się, że było.
UsuńChociaż teraz, kiedy znów ją całował, sadzając na łazienkowym blacie i stawał między jej udami, potrafiła pamiętać tylko o tym, ile było w tym samolocie kanap i że dwie z nich rozkładały się w łóżko rozmiaru king size.
Jak bardzo nie w porządku wobec pilotów byłoby, gdyby zapomnieli się również tam?
A przede wszystkim co musiała zrobić, żeby Jack uśmiechnął się tak jeszcze raz?
Przesuwając z bezbrzeżną czułością wargami po jego ustach, chciała poprowadzić pocałunki linią jego żuchwy, ale nim udało jej się dotrzeć do jego szyi, on się od niej odsunął.
— Co? — zapytała głupio, patrząc na niego błędnym spojrzeniem, bo w przeciwieństwie do niego niczego nie usłyszała i trochę ją zaniepokoił tą nagłą reakcją, więc wbrew jego poleceniu chwyciła stabilniej ręcznik przy piersi, przesuwając się z nim do drzwi, by wyjrzeć na zewnątrz.
Ostatecznie została jednak w łazience, bo nie chciała żeby ktoś poza Howardem ją tak oglądał. Wyszła dopiero gdy ją zawołał, kończąc suszyć włosy ręcznikiem. Drugi, suchy póki co położyła na łóżku.
— Dla mnie? — zapytała skołowana, wychylając głowę w stronę pudełka. Nie była pewna, czy chce je otwierać, ale ostatecznie to zrobiła, czując uścisk w dołku na widok krwistoczerwonego materiału. Wyjęła sukienkę, by ją obejrzeć i zmierzyć długościowo i w biodrach, bo biodra zawsze we wszystko mieściła z trudem. Dyskomfort się pogłębił, bo wyglądało na to, że rozmiar pasował.
— Myślisz, że powinnam? — wymamrotała, spoglądając na Jacksona z cieniem niepewności. A potem dostrzegła liścik w jego dłoniach. W pierwszej chwili chciała wiedzieć, co tam jest, ale szybko zdała sobie sprawę, że woli nie.
— Nie ma… — urwała, przełykając niepokój. — Nie ma tam żadnego zdjęcia, prawda? Ayli? Naszego?
Zrobiło jej się słabo na myśl, że ktoś mógłby ich tu… podglądać. I nagle nie chciała już dłużej przebywać ani w tym pokoju, ani w ogóle w tym hotelu.
On również nie wyglądał na zachwyconego, więc westchnęła cicho, nie do końca pewna, co teraz robić. Wreszcie odłożyła sukienkę do pudełka, dochodząc do wniosku, że o to pewnie chodziło tej zołzie. Żeby zrujnować im ten czas.
Biorąc suchy ręcznik do ręki, wolną dłonią zahaczyła nieśmiało o palce Jacka, by zwrócić na siebie jego uwagę.
— Chodź, usiądź — poprosiła miękko. A gdy jej posłuchał, sama przyklęknęła za nim na materacu, by teraz zrobić coś dla niego i osuszyć mu włosy, łagodnym dotykiem masując przy tym skronie i głowę. Po zebraniu wody z kosmyków, przetarła również jego ramiona i plecy, wciąż rozcierając mięśnie.
— Uważasz, że musimy tam wrócić? — mruknęła, wciąż zaskoczona tym, jak przyjemnie pachniała jego skóra.
Potem odłożyła ręcznik, prowadząc jego śladem palce. Przeczesała z dbałością jego włosy, układając je, zatoczyła koło przy skroniach, gładziła barki.
Nie szukała tym dotykiem niczego, niczego też nie żądała. Zwyczajnie starała się zrobić dla niego coś miłego, chcąc odpłacić mu się troską za troskę.
CLAIRE
Jackson przesunął wzrokiem po materiale, gdy Claire przyłożyła go do swojej sylwetki, sprawdzając, czy suknia będzie dla niej odpowiednia. Wyglądało na to, że Plotkara miała niesamowite wyczucie i sukienka będzie pasowała na Claire. Jedyne co go zastanawiało to intencja organizatorki, w podarowaniu czegokolwiek Claire. Wątpił, by nie było w tym ukrytego zamiaru, haczyka na który nadzieją się później. Plotkara nie była dobroduszna i nie robiła niczego bez konkretnego zamiaru, tym bardziej, że Claire na brak odpowiedniego stroju nie narzekała.
Usuń— Myślę, że nie masz wyjścia. — przyznał.
Nie lubił być podstawionym pod mur, nie lubił tracić kontroli nad sytuacją, a właśnie to były fundamenty każdej imprezy organizowanej przez tajemniczą Plotkarę. Chaos i pranie brudów były tutaj powszechne, choć porównując to wydarzenie do poprzednich, póki co traktowała ich w łagodny sposób. Dlatego nieco obawiał się finału przyjęcia i tego, czy P nie chce zakończyć go z przytupem.
Kiedyś Jackson chciał dowiedzieć się kim ona jest. Sprawdzał artykuły, które publikowała, dawał jej stronę i wpisy do analizy, ale to było na nic, każda informacja prowadziła do nikąd. A rzeczy, które Plotkara wiedziała, były rzeczami, których nie miała prawa znać. Niektórymi nigdy się nie dzielili z otoczeniem, nawet z najbardziej zaufanymi osobami. Dlatego nigdy nie było można zakładać, że ona czegoś nie wie, że danej informacji nie użyje przeciwko nim. A skoro był tutaj z Claire, nie chciał prowokować tej zołzy do niczego, czego mógłby później żałować.
— Nie, niczego szczególnego nie napisała, ani nie dołączyła. — zapewnił, odczuwając ulgę, że więcej zdjęć Plotkara nie postanowiła przeciwko niemu użyć. Przynajmniej póki co. Ale przemknęło mu przez myśl, że powinien wcześniej pomyśleć, czy to aby na pewno dobry pomysł spędzać upojną noc w tym hotelu, podczas tej imprezy. Był tak skupiony na Claire, że wszelkie wątpliwości go opuściły. I o siebie nie dbał, nie jedno dwuznaczne zdjęcie krążyło w internecie i ludzie po nim spodziewali się już wszystkiego, ale nie chciał kłaść na szli dobrego imienia Claire. Ona nie zasługiwała, by wykorzystywać ją w niecnej i brudnej grze, w której nikt nie miał skrupułów.
Dotyk Claire, subtelny i zachęcający, wyrwał go ze spirali myśli i analizy.
Posłusznie więc usiadł na brzegu łóżka i poddał się delikatnemu dotykowi dłoni Claire, które momentalnie go rozluźniały. Przymknął nawet oczy, skupiając się na ruchach jej palców, na tym jak pocierała i przeszczesywała mu włosy. Mógłby się do tego przyzwyczaić… do jej statecznej, ciepłej obecności przy sobie, cały czas.
— Raczej tak, napisała dość jasno, że powinniśmy wrócić. Nie wiem co szykuję, ale wolałbym nie testować jej cierpliwości. — przyznał wzruszając ramionami. — Chociaż wolałbym zostać tutaj, albo ubrać się i pojechać prosto do domu, z tobą. — dodał wyciągając do niej dłoń. Ujął jej jeden nadgarstek i przysunął wierzch jej dłoni pod swoje usta, by złożyć na niej lekki pocałunek, a później wtulić w nią policzek.
Nigdy nie lgnął do ciepła i czułości, ale Claire oferowała to i emanowała tymi cechami tak wyraźnie, że naturalnie go ku temu ciągnęło i nie potrafił, a przede wszystkim nie chciał odmawiać sobie tych subtelnych, miłych gestów, którymi cały czas się wymieniali. To było coś nowego, coś zupełnie innego, ale podobało mu się to jacy przy sobie są. Jaki on przy niej się stawał.
Jack
Brak zdjęcia przyniósł jej tylko częściową ulgę. Lęk zdążył już zakiełkować i siedział gdzieś z tyłu jej głowy, bo tak jak i Jack nie wpadła na to, że zapominanie się w tym to może nie być dobry pomysł. Starała się jednak o tym nie mysleć i skupić po prostu na nim, bo gdyby zaczęła, zapewne wpadłaby w panikę, a to było ostatnie, czego oboje teraz potrzebowali.
UsuńCałą swoją uwagę włożyła więc w pieszczotliwe gładzenie i rozcieranie jego ramion oraz pleców, w ciszy przyjmując jego słowa.
— Też bym tak wolała — przyznała cicho, pochlając się by złożyć pocałunek na jego odsłoniętym barku. — Z tym, że raczej stąd pojechać.
Bo nawet gdyby zostali, nie potrafiłaby już się w tym pokoju zrelaksować.
— Nie wiem tylko, co na to moja mama — rzuciła półżartem, bo choć miała dwadzieścia lat, to raczej nie miała w zwyczaju nie wracać na noc, a jeśli już nie wracała, uprzedzała o tym po prostu wcześniej i zwykle była w tym samym budynku, w mieszkaniu Charlotte albo po prostu z Charlotte na mieście. Pani Bellfort wiedziała natomiast, że jej córka tym razem wybiera się przyjęcie ze znajomym, więc informacja, że będzie z powrotem dopiero nad ranem mogłaby ją zaniepokoić.
Uśmiechnęła się, gdy Howard sięgnął po jej dłoń i złożył na niej pocałunek. Poczuła przyjemne, ciepłe mrowienie w którym jego wargi zetknęły się ze skórą, a potem cała niemal stopniała, czując jak wtula się policzkiem w jej dłoń.
Przez chwilę nic nie mówiła, po prostu gładząc lekko bok jego twarzy, pozwalając im zanurzyć się w tej chwili. Potem jednak ucałowała jego głowę, niechętnie schodząc z łóżka.
— Poczekaj chwilę. Jestem pewna, że mają tu suszarkę.
To mówiąc, przeszła do łazienki. Po sprawdzeniu szafek okazało się, że się nie pomyliła, więc wróciła do niego zadowolona. Schyliła się do kontaktu i podłączyła urządzenie do prądu, za moment bez skrępowania przysiadając mu na kolanie. Nachyliła się, skradając mu pocałunek, a potem włączyła suszarkę, by zacząć suszyć mu włosy.
Ustawiła ciepły nawiew, palcami lekko mierzwiąc i przeczesując jego jasne, wciąż wilgotne kosmyki, zaciągając mu je w tył głowy. Nie miała pod ręką grzebienia ani szczotki, więc musiała poradzić sobie ręką, posyłając mu uśmiech, kiedy ich spojrzenia się spotkały.
CLAIRE
Uniósł lekko brew, gdy Claire wspomniała swoją matkę, ale w pierwszej chwili nie skomentował tego w żaden sposób, wiedział przecież, że Claire wciąż mieszkała ze swoimi rodzicami, choć powodów za tym stojących, nie znał. Chociaż był świadom, że Nowy Jork nie jest tanim miejscem do mieszkania, a on urodził się po uprzywilejowanej stronie, która nigdy finansami nie musiała się martwić. Nie wyobrażał sobie aby to kiedyś mogło się zmienić i jego status, z bycia na szczycie, spadł do bycia na samym dole. Kochał się w swoich możliwościach i swoich pieniądzach. Chełpił się tym ile znaczyło jego nazwisko, ile drzwi mógł nim otworzyć. Nigdy się tego nie wypierał.
UsuńJackson z domu wyprowadził się, jak tylko nadarzyła się ku temu okazja. Wcześnie dostał od ojca swój własny apartament, do którego dołożył się tyle, na ile mógł pozwolić sobie chłopak świeżo wchodzący w dorosłość. A nawet przed tym, spędzał większość dni u swoich znajomych, spędzając czas z Seojunem bądź Gabrielem, których rodzice często wyjeżdżali w delegację. Rodzinna posiadłość Howardów była ogromna i robiła wrażenie, ale tak jak wnętrza mogły zachwycać, tak atmosfera zwykle była gęsta i wiała chłodem. Jackson nie pamiętał kiedy odruchowo zaczął wymykać się z willi, byleby nie musieć słuchać kolejnej słownej przepychanki rodziców, czy oglądać kochanków matki, gdy ojciec akurat służbowo wyjechał. Zresztą, gdy próbował zaakceptować ten stan rzeczy, wielokrotnie kończyło się to jeszcze większą aferą. Jego matka miała okropny gust, a on nie omieszkał tego głośno komentować.
Dlatego, poniekąd, nie rozumiał dlaczego Claire chciała wciąż mieszkać ze swoimi rodzicami. Nie zniósłby kontroli, która stała w parze z troską, ani braku pełnej swobody. A zdecydowanie pani Bellfort mogłaby postawić pewne ale na fakt z kim spotyka się jej jedyna córka.
Gdy wróciła do niego z suszarką, uśmiechnął się lekko na ten troskliwy gest. Jego jedna dłoń ulokowała się na udzie Claire, tuż na linii podwiniętego ręcznika, za którą pociągał palcami, a druga spoczęła między jej łopatkami, muskając palcami ciepłą skórę.
— Więc pani Bellfort by mnie nie polubiła gdybym porwał cię na całą noc? — zapytał, bezwstydnie spoglądając na krągły biust wychylający się ponad ręcznikiem. Z łobuzerskim pół uśmieszkiem nachylił się nieco i ucałował wierzch jej piersi, by zaraz z lekkim rozbawieniem schować pomiędzy nimi twarz.
Gdyby sam był troskliwym ojcem i jego córka spotkałaby się z kimś o jego reputacji, zapewne zamknąłby swoją córkę w domu i zamówił ochronę, by nikt nie prześlizgnął się do środka. Znał siebie i raczej nie był idealnym kandydatem na czyjegoś przyjaciela, czy chłopaka. Jego majątek oraz wiedza na temat rodzinnego interesu jest imponująca, tak w życiu prywatnym nie robił już tak dobrego wrażenia. A raczej potrafił zaprezentować się zbyt dobrze, by później obrócić to w przepiękną tragedię. Szmatławce lubiły jego wyskoki, a ojcowie naiwnych nastolatek go przeklinali. Zresztą mężowie również. Nie miało dla niego większego znaczenia, czy na czyjejś dłoni błyszczała ślubna biżuteria. Nie martwiło go również to, że łamał niewieście serce i zostawiał po sobie jedynie łzy i gorycz. Lista osób, którą powinien przeprosić byłaby bardzo długa, gdyby postanowił taką sporządzić.
Odsunął się nieco, by móc omieść spojrzeniem rysy jej twarzy. Na jego własnej wciąż widniał ten sam uśmiech. Niespiesznie jego dłoń zaczęła wspinać się wyżej, w górę uda, aż do jego zgięcia, gdzie skóra stawała się cieńsza i delikatniejsza. Jego oczy błyszczały wesoło, niby niewinnie.
Nie potrafił się przy niej powstrzymać.
playful, Jack
Cóż, powód był banalnie prosty i skoncentrowany oczywiście wokół pieniędzy. Pensja kelnerki nie dawała jej wielu możliwości, a z napiwkami bywało raz lepiej, raz gorzej. Nigdy nie była do końca pewna ile zarobi w miesiącu i ostatnie czego chciała, to wkładać te ciężko zarobione pieniądze w cudze ręce, żeby móc pozwolić sobie na wynajem pokoju z kimś zupełnie obcym za ścianą, bo na kawalerkę nie byłoby jej zwyczajnie stać.
UsuńMieszkając z rodzicami, przede wszystkim mogła pozwolić sobie na to, żeby odkładać pieniądze, bo choć zdarzało się, że musiała pokryć rachunki, nie robiła tego regularnie i rzadko w całości, koszty dzieląc raczej na pół z mamą, chyba że czas był kiepski, a uzależnienie ojca wymykało się spod kontroli.
Życie z hazardzistą i alkoholikiem nie było łatwe, po prawdzie często fantazjowała o własnym mieszkaniu, ale to były tylko czcze fantazje. Mimo, że w domu atmosfera była przez większość czasu napięta i po prostu przygnębiająca, to nie wyobrażała sobie zostawić mamy z tym wszystkim samej. Claire kochała swoich rodziców wbrew wszelkiemu rozsądkowi, a poza tym nie była stworzona do życia w pojedynkę. Była rodzinna, kontaktowa i zwyczajnie potrzebowała kogoś bliskiego obok, żeby czuć się dobrze w czterech ścianach.
Z banalnych rzeczy: lubiła swój ciasny pokój i nie tak ciasny balkon. To były jej miejsca, była do nich przywiązana i na ten moment nie wyobrażała sobie, że mogłaby się czuć tak komfortowo i dobrze gdziekolwiek indziej.
— Moja mama domyślnie lubi wszystkich — odparła prosto, bo taka była prawda. — Choć jest o wiele mniej ufna ode mnie i dużo się martwi. Nie pójdzie spać, dopóki nie wrócę do domu, dlatego nie podoba mi się, że zabrali nam telefony. Nie mogę zadzwonić i powiedzieć, żeby nie czekała.
Była tak skupiona na jego włosach, że zadrżała pod jego pocałunkiem, kompletnie nim zaskoczona, a kiedy wtulił twarz w jej piersi omal nie upuściła suszarki, śmiejąc się w głos. — Jack…
Nie próbowała się jednak od niego odsunąć, w zamian wykorzystując pozycję ku temu, żeby przeczesać i podsuszyć włosy z tyłu głowy, drapiąc przy tym lekko jego potylicę.
— Masz szczęście, że jesteś ogolony na gładko — mruknęła z rozbawieniem, nieskutecznie tłumiąc uśmiech na twarzy, przez co wyszedł jej z tego grymas.
Starała się zachować spokój, ale nie było to łatwe, bo była to jej pierwsza taka noc z mężczyzną. Nie była oswojona z takim kontaktem, ani przyzwyczajona do niego, więc mimo że dzielili z Howardem dziś wiele, jej serce wciąż biło zdecydowanie za mocno, mając go tak intymnie blisko przy sobie. Podejrzewała, że tylko ją zaczepia, ale jej ciało nie znało różnicy i reagowało tak, jakby miał za chwilę ściągnąć z niej ten ręcznik.
Oddech zachwiał jej się, kiedy błądził dłonią po jej udzie, ale robiła co w jej mocy, żeby utrzymać jako taki fason. Co z tego, że gdyby to od niej zależało, zaliczyliby jeszcze przynajmniej ze dwie rundy.
Kręcąc lekko głową, rzuciła mu rozbawione spojrzenie, po części karcące spojrzenie, mimo że jedyne czego chciała, to rozchylić znów dla niego nogi.
— Chciałbyś porwać mnie na całą noc? — zapytała, z przekory lekko ciągnąc go za wilgotne kosmyki na karku, bo odkąd o tym wspomniał, zastanawiało ją, czy mówił poważnie. Chyba wciąż w pełni nie docierało do niej, co się dziś między nimi wydarzyło. Wciąż ciężko było w to wszystko uwierzyć, mimo że właśnie siedziała mu na kolanie, susząc mu głowę.
Wciąż trzymając go za włosy, popatrzyła mu w twarz, odgarniając niesforne kosmyki z jego czoła. Uśmiechnęła się przy tym uroczo i z tak samo zwodniczą niewinnością połyskującą na dnie źrenic poluźniła ręcznik na piersi, skoro już mieli się droczyć.
A potem wróciła skupieniem do układania mu fryzury pod strumieniem ciepłego powietrza, niby to mimochodem odchyliwszy dla niego to udo, którego dotykał.
Jej serce naprawdę nie powinno tak pędzić. Przeszło jej przez myśl, że to nie mogło być zdrowe na dłuższą metę, takie mini palpitacje.
taking up the glove, CLAIRE
Mogłoby się zdawać, że kompletnie jej nie słuchał skupiony na składaniu kolejnych drobnych pocałunków wzdłuż jej dekoltu, ale tak nie było. Zapamiętywał wszystko, o czym mu opowiadała, kategoryzując w głowie informacje, na bardzo ważne i ważne. Natomiast jej bliskość i dotyk, który cały czas towarzyszył mu na czaszce, sprawiał, że nieco ciężej przychodziło mu sensowne myślenie. Był wyczulony na odczuwanie jej palców przeczesujących kosmyki włosów, na zapach skóry, który mieszał się z zapachem żelu pod prysznic, subtelnego ciepła bijącego od jej ciała. Miał ochotę zamknąć ją szczelnie w ramionach, i najlepiej nigdy, z nich nie wypuszczać. Chciałby, żeby takie nagięcie rzeczywistości było możliwe.
Usuń— Twoja mama brzmi na rozsądną kobietę. — stwierdził, odsuwając się minimalnie, na tyle by móc spojrzeć jej w oczy, ale nie utrudniać suszenia. — Za godzinę, góra dwie będziemy stąd wychodzić, wtedy odzyskasz telefon i zadzwonisz. — zapewnił.
To, że jej matka się o nią martwiła świadczyło tylko o tym, że był dobrą matką i relacja z Claire była taka jak powinna być. A przynajmniej w jego głowie tak się to malowało. Jego własna matka nigdy nie oczekiwała od niego, że będzie się meldował jeśli przebywa poza domem. Nigdy też nie przejawiała lęku na dłuższą nieobecność syna. Nie przejawiała obaw związanych z kolejnymi wyskokami, dwuznacznymi artykułami, czy podbitym okiem. Ignorowała jego zapędy do ryzyka, czy problemy, które pojawiały się bardzo wcześniej. Camilla zamknięta była w swoim wyidealizowanym świecie, do którego starała się nie wpuszczać Jacksona, z kolei on wcale się tam nie pchał.
Nigdy nie potrafili się porozumieć, a większość rozmów kończyła się na wymianie suchych faktów bądź kolejną kłótnią, która nie wnosiła niczego nowego do ich relacji. Jako dziecko, Jackson nie rozumiał chłodu bijącego od matki, nie wiedział co stoi za jej pełnymi dystansu spojrzeniami, dlaczego więcej uwagi poświęcają mu opiekunki i prywatni nauczyciele. Z wiekiem po prostu się do tego przyzwyczaił i przestał pytać, przestał tęsknić, a ciężki i zgorzkniały żal, uformował się w drzazgę, która z każdym kolejnym rokiem wbijała się głębiej. Nie potrafił usprawiedliwić niektórych z jej zachowań. Nie potrafił wybaczyć jej pewnych sytuacji, które miały miejsce w niedalekiej przeszłości. Ale chcąc nie chcąc, jedno umiał zrozumieć, jej złość na to, że się pojawił, że inni nie pozwolili jej wybrać inaczej. Aczkolwiek nie był gotowy przyznać się do tego na głos przed kobietą.
Jego twarz przeciął kolejny szeroki uśmiech, gdy skomentowała jego zarost, a raczej jego brak.
— Zawsze jestem ogolony na gładko. — puścił jej oczko, bo skoro pochwyciła jego żart i zaczepki, uważał, że mógł je jeszcze odrobinę dalej pociągnąć. Nie chciał, by Claire martwiła się wyjściem z pokoju i powrotem na imprezę. Jackson także nia miał ochoty na brudne gierki Plotkary, ale wierzył, że wspólnie dobrnął do końca imprezy.
Zacisnął zęby na dolnej wardze, gdy pociągnęła go za włosy, co wystrzeliło dreszcz przebiegający wzdłuż kręgosłupa, od karku po same lędźwie.
— Na całą noc i najlepiej cały kolejny dzień. — wymruczał. — I kolejny. I kolejny. — dodał obserwując jak ręcznik, którym była ciasno opleciona, nieco zsunął się z jej ciała.
Jego palce dalej wędrowały po miękkim udzie, kciuk kreślił małe kółeczka, a wskazujący haczył o pachwinę.
Przełknął ślinę, a jego grdyka wyraźnie poruszyła się pod skórą.
— Pracujesz jutro? — zapytał, odzyskując nieco świadomości.
Jack
— Sugerujesz, że ja nie jestem rozsądna? — zaczepiła go ze śmiechem, ale potem westchnęła, na wpół z powodu jego pocałunków, a na wpół dlatego, że owszem; nie była. Dowodziła tego zarówno sytuacja z Jackiem, jak i ta sprzed roku, kiedy zaufała temu chłopakowi i uwierzyła, że faktycznie chce jej pomóc, nie oczekując niczego w zamian.
UsuńKosztowało ją to wiele, bo w zasadzie jej przyszłość i powinno ją to nauczyć ostrożności, ale jak widać nie zdało się na nic. Nawet rozprawa oraz wyrok nie nauczyły jej, żeby nie dopuszczać ludzi do siebie zbyt blisko, żeby spodziewać się z ich strony złego, w końcu była tu teraz z Howardem, po tym jak oddała mu coś naprawdę dla niej cennego.
Nie żałowała. Nie potrafiłaby tego żałować ani dzisiaj, ani jutro, gdyby okazało się, że już więcej się do niej nie odezwie. Wbrew rozsądkowi wierzyła jednak, że jej tak nie potraktuje i nawet gdyby mieli tego nie powtórzyć, będą ze sobą wciąż na dobrej stopie.
— Racja… Nie jestem.
Wiedziała, że jest naiwna. Może nawet głupia w oczach niektórych, często także własnych. Niewielu zdawało sobie jednak sprawę z tego, że ta wiara to świadomy wybór. Mimo tego, ile nosiła w sobie ciepła, życie nie traktowało jej wcale lekką ręką i gdyby w tym wszystkim odmówiła sobie jeszcze nadziei na to, że może być dobrze, że ludzie są dobrzy, stałaby się najpewniej po prostu smutną, zmęczoną osobą.
Nie chciała być smutna i zmęczona. Była na to stanowczo za młoda.
A on udowodnił jej dziś, że ta wiara jednak popłaca. Że nawet kiedy ktoś potraktuje Cię źle, znowu i znowu, w końcu znajdzie się również ktoś, kto Cię doceni, dostrzeże. Bo czuła się przy nim dostrzeżona, tak jak nigdy przy nikim wcześniej.
Tym ciężej było jej pozostać obojętną na jego bliskość i dotyk. Wciąż go potrzebowała, spragniona uczuć i czułości, szczególnie po tym, co stało się między nimi pod prysznicem. To pragnienie było trudniejsze do oswojenia, bo nie zamykało się wyłącznie w fizycznym spełnieniu. To już jej dał. Problem w tym, że jeszcze parę chwil temu pokazali sobie nawzajem, że to nie wszystko co mają sobie do zaoferowania i Claire chciała tej reszty, tego, co na początku ją wystraszyło.
Dlatego tak łatwo dla niego drżała, mimo że ledwo jej teraz dotykał. Widziała, że on czuje podobnie, choćby w tym jak drgała jego grdyka.
— To byłoby miłe — skwitowała więc cicho, z oddechem plączącym się między jego włosy. Puściła je, gładząc w zamian, myśląc o tej nocy, dniu i paru kolejnych.
Tak, to byłoby bardzo miłe
— Ale tak, pracuję — kontynuowała, odciskając drobny pocałunek na jego czole. — Wzięłam wieczorną zmianę za koleżankę.
Nawet gdyby wróciła nad ranem, wciąż miałaby czas, żeby odespać i się przygotować.
Dokończyła suszyć jego włosy, pozostawiając je odrobinę wilgotne, żeby doschły do końca same i się nie napuszyły. Uśmiechnęła się, układając jasne kosmyki.
— Gotowe. Nie są perfekcyjne jak na początku, ale myślę, że ujdą za artystyczny nieład.
Powinna wstać. Wiedziała o tym, ale wcale tego nie chciała. Pozwoliła więc sobie ująć jego policzek i nachylić się po jeszcze jeden pocałunek.
Ostatni. Tak sobie obiecała, ale że miała przy nim słabą wolę, podarowała mu też drugi, przesuwając kciukiem po linii zarostu.
— Nigdy stąd nie wyjdziemy, jeśli będziesz mnie tak dotykał — wymamrotała wreszcie.
a bit helpless, CLAIRE
Ten komentarz został usunięty przez autora.
UsuńTo byłoby miłe…
UsuńW głowie Jacksona, niemal od niechcenia, zaczęły formować się scenariusze, które mogłyby rozwiązać ten osobliwy problem czasu i odległości. Mogłaby zostać u niego na noc, a rano pojechać do pracy prosto z jego mieszkania. Mógłby odebrać ją po zakończonej zmianie i zabrać z powrotem do siebie. Mógłby wpaść do niej na lunch. Albo, i ta myśl pojawiła się z zaskakującą łatwością, mógłby po prostu nigdy więcej nie wypuścić jej ze swojego apartamentu co w najbardziej praktyczny sposób rozwiązałoby kwestię braku możliwości spotkania czy spędzenia ze sobą kolejnego wieczoru i kolejnej nocy.
W jej słowach o braku rozsądku, mimo śmiechu i goszczącego na twarzy półuśmiechu, usłyszał coś głębszego. Coś, co nie było już tylko żartem, lecz echem doświadczeń, których sam nie był sprawcą, a które nawyraźniej nauczyły ją ostrożności w sposób, jakiego on nigdy do końca nie pojmował. Rozsądek działał w tajemniczy sposób. On sam siebie nigdy nie nazwałby człowiekiem rozsądnym. Ba! Zbyt często brakowało mu instynktu samozachowawczego. Podejmował ryzykowne decyzje, lubował się w adrenalinie i niejednokrotnie zapominał o konsekwencjach, które mogły czekać na niego następnego dnia. W biznesie również decydował się na wybory, które uchodziły za nieoczywiste. Współpracownicy ojca bardzo często mówili o tym, że jest nieprzewidywalny, a brak przewidywalności może skutkować nieprzemyślanymi ruchami i stratami wartymi dziesiątki milionów.
— Nie sugeruję, że nie jesteś rozsądna. — stwierdził w końcu, patrząc na nią uważniej. — Masz swój kompas.
Nie chciał jej urazić. Na tyle, na ile zdążył ją poznać, wiedział, że Claire patrzyła na świat z ogromnymi pokładami zaufania oraz empatii. Nie potrafiła kategoryzować ludzi wyłącznie po ich uczynkach; w każdym doszukiwała się czegoś dobrego i wszystkim oferowała zrozumienia. Był tego najlepszym przykładem. Osobiście były to dla niego obce cechy. Nie był łatwowierny i od lat stosował zasadę ograniczonego zaufania. Wielu rzeczy nie potrafił zrozumieć i bardzo często segregował ludzi poprzez ich osiągnięcia, status albo użyteczność. To Claire wyłamywała się z ram jego oceny, nie pasując do żadnego znanego mu schematu.
— Na pewno dobrze wyglądają. — dodał ciszej, mając na myśli własne włosy, które właśnie skończyła układać.
Jej ciało było ciepłe, wciąż rozgrzane po gorącym prysznicu, a on czuł, jak pod wpływem tej bliskości i słodkich, kuszących słów, jego własne mięśnie, które przed chwilą zaczęły się rozluźniać, znów napinają się lekkim, przyjemnym niedosytem. Rozdmuchała w nim ogień, który nie chciał się ugasić; rozprzestrzeniał się ciekawością po całym jego ciele i zaglądał w każdy zakamarek umysłu. Chciał więcej wspólnego czasu. Więcej możliwości poznania się. A ponieważ należał do ludzi z kategorii niecierpliwych, nie miał najmniejszej ochoty marnować kolejnych godzin na imprezę, która tak właściwie nigdy go nie interesowała.
Gdzieś pod spodem tlił się jednak cień niepewności - cichy, ale uporczywy - czy to wszystko nie rozsypie się jak domek z kart, gdy tylko ponownie przekroczą próg pokoju. Było to dla niego nowe doświadczenie. Zwykle to osoby wokół niego martwiły się, czy Jackson nie zaczynał się nudzić. Teraz po raz pierwszy to on obawiał się, że rzeczywistość czekająca za drzwiami może okazać się zbyt ostra dla czegoś tak świeżego i wciąż jeszcze kruchego.
Odwzajemnił jeden pocałunek i drugi i sam sięgnął po trzeci nie mogąc się oprzeć silnej pokusie. Kompletnie go ogłupiała, w pozytywnym znaczeniu tego słowa.
— Obiecuję, że wynagrodzę ci to, że musimy stąd wyjść tak wcześnie. — wymamrotał będąc wciąż tuż przy jej wargach, ale wysunął dłoń spod ręcznika i złożył kolejny pocałunek w kąciku jej ust.
Jack
Przedłużyła jego pocałunek, bo wyczuła w nim tę samą bezradną chęć, a potem zaśmiała się mimowolnie blisko jego ust, nie potrafiąc się powstrzymać.
Usuń— Tak — wymruczała z rozbawieniem. — Obiecuj mi dalej i zobaczymy, dokąd Cię to zaprowadzi.
To mówiąc, ostatni raz ucałowała jego usta, po czym potarła kciukiem jego policzek i niechętnie podniosła się z jego kolan, przytrzymując instynktownie ręcznik, bo wcześniej poluzowany zaczął się zsuwać.
Jakby nie patrzeć, Jackson obiecał jej dziś wiele rzeczy. Zaczynając od podróży do Australii, przez upojne noce i dni, po rekompensatę za to, że musieli opuścić pokój, a przecież winien jej był jeszcze rejs jednym z tych giga super hiper jachtów, które powstały w należącej do niego od niedawna stoczni, pływając dumnie pod banderą Pearl Yachts.
Lista zaczynała się dłużyć i brzmiała naprawdę zobowiązująco, choć Claire starała się brać to wszystko z przymrużeniem oka. Przecież nie oczekiwała od niego niczego ponad jego obecność. Sam jednak wydawał się wręcz prosić o to, żeby zaczęła oczekiwać, wyciągając rękę po to, co był gotów jej zaoferować. A ona, cóż… Była zachłanna, jeśli o niego chodzi, o czym zdążył się już zapewne przekonać w pościeli. Mimo to uznała za stosowne go ostrzec, nawet jeśli postarała się ubrać to w dobry humor.
Potem przeszła do łazienki, żeby domyć resztki makijażu, bo wolała nie myśleć o tym, jak wyglądał po prysznicu. Dziwne, że Jack nie zwrócił na to uwagi, ani jej tego nie wytknął, bo sama przeżyła małą chwilę grozy, kiedy zobaczyła się w lustrze. Kręcąc z lekka głową, przemyła twarz mydłem, a potem wróciła do pokoju, by sięgnąć do niewielkiej torebki po chusteczki do demakijażu i uporać się z tym, z czym nie uporała się wcześniej, dokładnie przemywając nimi oczy. Ręcznik znów zaczął się zsuwać i choć w pierwszej chwili go przytrzymała, ostatecznie wpadła na inny pomysł. Z delikatnym drgnięciem kącika ust przysiadła na łóżku, by założyć pozostawione w pobliżu szpilki, a kiedy pozapinała oplatające się wokół kostek wężową spiralą paski wstała, pozwalając by ten cholerny ręcznik wreszcie się z niej zsunął, skoro buty modelowały odpowiednio jej nogi i pośladki.
Przechwytując spojrzenie Jacka z drugiego końca pokoju, przesunęła po nim wzrokiem i uśmiechnęła niewinnie, najwyraźniej zadowolona z siebie, choć jej serce wciąż galopowało, wpędzając na policzki znajomy rumieniec.
Podeszła do łóżka, zaskoczona tym, że po założeniu obcasów wciąż czuła na sobie efekty tego, czego się dziś dopuścili, by za moment sięgnąć po suszarkę i zająć się własnymi włosami, przerzucając je na plecy. Pokazała w ten sposób ślady na obojczykach do pary ze śladami na biodrach.
Podarowała mu jeszcze parę minut, by mógł się jej poprzyglądać, nim założy sukienkę od Plotkary i osobiście uważała to za hojny dar, biorąc pod uwagę, że przed chwilą ktoś tu wszedł, o zamiłowaniu organizatorki imprezy do zdjęć nie wspominając.
Wychodziła jednak z założenia, że jeśli zdjęcia miały być zrobione, to pewnie już zrobione zostały i nic gorszego niż to nie mogło już się jej przytrafić.
feeling a bit risky again, CLAIRE
Stał w części salonowej wynajętego apartamentu, ubierając spodnie. Dopinał pasek, gdy spostrzegł jak Claire przysiada na skraju łóżka, wsuwając na stopy szpilki. Patrzył jak ręcznik wreszcie ześlizguje się z jej ciała i opada na podłogę z cichym, niemal niesłyszalnym szelestem. Claire stała teraz przed nim naga, w samych szpilkach, z włosami zarzuconymi do tyłu, które odsłaniały nie tylko linię szyi, ale i wyraźne, czerwonawe ślady na obojczykach, ślady które sam zostawił ustami i zębami jeszcze nie tak dawno temu. Niżej, na biodrach, majaczyły kolejne odciski jego dłoni, nieco już bledsze, ale wciąż wystarczająco wyraźne, by przypominać mu, jak mocno ją trzymał, kiedy dochodziła.
UsuńWidok ten uderzył go mocniej, niż powinien. Ale nie dlatego, że była naga. Widział ją taką cały wieczór, z bliska, pod sobą, nad sobą, w każdej możliwej konfiguracji. Tym razem jednak chodziło o coś innego. O to, jak naturalnie stała w tym półmroku, jak świadomie pozwoliła mu się przyglądać, jak jej policzki znów nabierały koloru pod ciężarem jego spojrzenia. Jack poczuł, jak w piersi rozchodzi się powolne, ciężkie ciepło - mieszanina satysfakcji, pożądania i czegoś o wiele bardziej niebezpiecznego, co coraz trudniej było mu nazywać wyłącznie fizycznym pociągiem.
Zarzucił na ramiona koszulę, poprawił mankiety. Obserwował, jak Claire sięga po suszarkę, jak przerzuca włosy na jedno ramię, odsłaniając jeszcze więcej skóry, jeszcze więcej śladów. Każdy jej ruch był spokojny, niemal codzienny, a jednocześnie naładowany tą samą cichą prowokacją, która sprawiała, że jego oddech stawał się głębszy.
— Obiecuję — powiedział w końcu, głosem niskim, spokojnym, ale na tyle wyraźnym, by do niej dotarł przez szum suszarki — I zamierzam dotrzymać każdego słowa. Nawet tych, których jeszcze nie wypowiedziałem.
Uniósł jedną brew, kiedy złapała jego spojrzenie i uśmiechnęła się z tym niewinnym, niemal dziewczęcym wyrazem twarzy, który tak bardzo kontrastował z tym, co jeszcze godzinę wcześniej robiła z jego ciałem. Jack nie odwzajemnił uśmiechu od razu. Zamiast tego pozwolił, by jego wzrok powędrował niżej, po linii piersi, po talii, po biodrach, zanim znów uniósł go do jej oczu.
Nie podchodził bliżej, stał jedynie oparty ramieniem o framugę drzwi, zapinając leniwie guziki koszuli. Po prostu stał i patrzył, dając jej te kilka minut, o które prosiła, a jednocześnie zabierając je dla siebie. Bo jeśli mieli zaraz wrócić na imprezę pełną ludzi, plotek i zbyt wielu spojrzeń, to chciał zapamiętać ją właśnie taką - stojącą nago, w szpilkach, z lekkim uśĶiechem majaczącym w kącikach ust i z tym błyskiem w oczach, który mówił mu, że wcale nie żałowała żadnej z podjętych dzisiaj decyzji.
Gdy w końcu jej ciało otulił materiał krwistoczerwonej sukni, Jackson westchnął cicho i odsunął się od drzwi, sięgając po marynarkę porzuconą przy wejściu do apartamentu. Podszedł do lustra poprawiając ostatnie detale, kołnierzyk i rękawy koszuli.
— Gotowa? — zapytał, gdy sam już skończył ogarniać się.
completely dazed, Jack
Kiedy Jack obserwował ją, ona nie odmówiła sobie przyjemności obserwowania jego, z zaskoczeniem stwierdzając, że zakładając na siebie ubrania wygląda tak samo dobrze, a może nawet lepiej, niż kiedy je z siebie dla niej zdejmował. Było coś zgubnie satysfakcjonującego w sposobie w jaki się poruszał; leniwym, zadowolonym, zrelaksowanym, kiedy to ona była tego powodem. Stał tam, oparty o futrynę, leniwie poprawiając mankiety, zapinając koszulę, kiedy ona suszyła włosy. Przesuwał po niej spojrzeniem, które czuła na skórze jak palący, intencjonalny dotyk i musiała się naprawdę postarać, żeby nie zareagować na to bardziej widocznie, niż wypiekami na twarzy, które rzucały się w oko bardziej, odkąd zmyła makijaż.
UsuńO dziwo nie czuła się z tym źle. Zawsze pilnowała tego, żeby wyglądać dobrze, wręcz nieskazitelnie, bo na tym zbudowała bardzo niestabilnie pewność siebie, ale teraz czuła się ze sobą tak po prostu dobrze, mimo źe miała na sobie tylko szpilki, nie mogąc zasłonić się nawet podkładem.
I to była jego zasługa. Tego jak jej się przyglądał i tego, co tak wyraźnie odbijało się w jego oczach, mając ją przed sobą taką, jak ją pan Bóg stworzył. Tego, jak się nią zaopiekował, fizycznie i emocjonalnie. Jak stworzył jej przestrzeń do tego, żeby się otworzyć i zaufał jej na tyle, by otworzyć się samemu. Tego jak patrzył na nią wcześniej, pochylony nad jej ciałem z uwielbieniem wypisanym na twarzy, sprawiając że było jej lepiej niż kiedykolwiek wcześniej.
Nie mogłaby tego żałować i nie żałowała. Oczywiście, że nie żałowała, nawet jeśli wciąż trochę obawiała się potencjalnych konsekwencji. Odsuwała od siebie sukcesywnie myśl, że ktoś mógłby to udokumentować, bo nie wiedziała nawet, jakby na to zareagowała. Mogłaby sobie z tym po prostu nie poradzić, dlatego łatwiej było to wyprzeć.
Zostawała też kwestia utraty przez nich wszelkiej kontroli, ale chwytała się myśli, że niedługo wybiorą się do apteki i sprawa zostanie rozwiązana. Nie potrafiła jednak nie przygryźć dolnej wargi na samo wspomnienie tego momentu, tego jak Jack brzmiał i dawał jej się poczuć bez zahamowań. Przeszył ją zaskakująco silny dreszcz.
Naprawdę nie miałaby nic przeciwko temu, żeby to zdarzało im się częściej. Żeby patrzył na nią znów tak, jakby poza nią nie było niczego. I żeby robił to specyficznie wtedy, kiedy będzie ją sobie zawłaszczał, zarówno ciałem, jak i duchem.
Wiedziała już teraz, że niezależnie od tego, jak potoczy się ta znajomość, już nigdy nie zapomni jak wyglądał, biorąc ją po raz pierwszy, jak ją w tamtej chwili trzymał, ani jak do niej mówił.
Musiała odpędzić od siebie te obrazy, bo znów zaczynało jej się robić słabo w kolanach, a przecież mieli stąd wyjść.
Ciągle tego nie chciała. Tak cholernie tego nie chciała, wracać na dół, do innych uczestników imprezy i jej niepokojącej organizatorki. Spojrzała na niego przez ramię, gdy się odezwał.
— To… poważna obietnica, Jack — skwitowała, robiąc to miękko wbrew temu jak od jego słów zacisnęło się jej serce.
Zmusiła się do tego, by odnieść suszarkę, gdy już skończyła. Wsunęła się też w balową, gorsetowaną suknię, a jej materiał był tak aksamitny, że dostawała gęsiej skórki tylko od tego, jak przesuwał się po jej skórze. Poprawiła piersi w gorsecie, zapominając o majtkach, bo nie nadawały się już do niczego, a szkoda, bo znalazłaby dla nich odpowiednie miejsce, głęboko w kieszeni Howarda.
Nie wiedziała, czy zbierał takie pamiątki, ani czy takie gesty robiły na nim jeszcze jakieś wrażenie, ale dla niej to byłoby faktycznie coś.
— Prawie — odpowiedziała, podnosząc z ziemi koronkę i lśniący jedwab, w który była odziana wcześniej i składając go ciasno, wsunęła go do torebki, wyjmując z niej jednocześnie niewielki flakonik Libre Le Parfum, spryskując się nim za uszami i nadgarstkach.
Na koniec ustawiła się jeszcze przed lustrem w salonie, żeby zakryć ślady na obojczykach podkładem i pudrem, bo tylko to miała przy sobie.
UsuńGdy skończyła, przewiesiła torebkę przez ramię, z krótkim westchnieniem obiegając wzrokiem swoje odbicie. Makijaż zniknął, włosy były zwichrzone, zmieniła kreację i choć zmianę sukienki dało się jeszcze jakoś wytłumaczyć, to nie łudziła się, że uda im się zatuszować przed innymi to, co tu robilli.
A chciała to zatuszować. Nie dlatego, że się tego wstydziła, a dlatego, że to było wyjątkowe, tylko ich i nie chciała, żeby Ci pozbawieni skrupułów ludzie byli w jakikolwiek sposób tego częścią. Wiedziała, że obróciliby to w coś brudnego, wulgarnego i interesownego.
Podeszła do Howarda, obracając się do niego plecami, przy czym odgarnęła z odsłoniętych łopatek włosy.
— Zapniesz? — poprosiła cicho. — I Jack… Czy moglibyśmy się z tym nie obnosić, tam na dole?
Uznała, że to brzmi źle, dlatego pociągnęła to dalej, nie chcąc żeby odebrał to w nieodpowiedni sposób.
— Nie wstydzę się. Po prostu… Nie chcę, żeby ktoś nam to psuł. To było nasze… I wolałabym, żeby takie zostało, szczególnie w tym towarzystwie.
CLAIRE
Jack podszedł do niej bez słowa.
UsuńStała tyłem, z odsłoniętymi łopatkami i włosami odgarniętymi do przodu, a on przez chwilę wodził wzrokiem po jej plecach. Gorset sukni obejmował ją jak druga skóra - aksamitny materiał podkreślał linię wąskiej talii i opływał biodra, opadając na podłogę. Ślady, które zostawił jej na obojczykach, były już starannie przykryte warstwą podkładu, ale on i tak wiedział, gdzie dokładnie się znajdują, pamiętając każdy z nich.
Uniósł dłonie i chwycił za suwak.
Przesuwał go powoli, centymetr po centymetrze, pozwalając, by metaliczne ząbki domykały się nad jej kręgosłupem z cichym, niemal intymnym dźwiękiem. Kciuki musnęły przy okazji nagą skórę po obu stronach zamka, czując jak pod wpływem tego kontaktu przechodzi ją lekki dreszcz. Kiedy suwak dotarł do samej góry, nie cofnął od razu rąk. Zamiast tego spoczął nimi na jej ramionach, palcami rysując powolne, uspokajające kółka.
— Zapięte — powiedział nisko, tuż przy jej uchu.
Usłyszał jej prośbę i przez krótką chwilę nie odpowiadał.
Jackson nie wstydził się niczego, co zaszło między nimi odkąd znaleźli się na tarasie tylko we dwoje. Zresztą rzadko kiedy czegokolwiek się wstydził i z założenia wiedział, że pewność siebie często zamyka innym usta. Nie dotykały go uszczypliwe komentarze, czy niegdyś przekorne artykuły, które niekiedy wpadały mu w ręce, kiedy przeglądał social media. Nie było rzeczy, która mogłaby wpędzić go w zakłopotanie, a z czego nie byłby wstanie wybrnąć. A Claire na pewno nie należała do rzeczy, którymi nie chciałby się chwalić. Wręcz przeciwnie, to co się między nimi wydarzyło było piękne, naturalne i bliskie jego sercu.
Może dlatego, gdy wyjaśniła co miała na myśli, zrozumiał dlaczego zależy jej na zachowaniu tego tylko dla nich. To był ich moment. Pierwszy, intymny, znaczący. Jackson miał zamiar to uszanować.
Obrócił ją delikatnie ku sobie.
— Nie zamierzam się z tym obnosić. — zapewnił.
Kiedyś pewnie z jego ust padłyby przechwałki, głupie sprośne żarty, a komentarze ludzi znajdujących się kilka pięter niżej, wywołałby rozbawienie, a nie konsternację. Teraz jednak bardziej zależało mu na komfortowym samopoczuciu Claire, aniżeli na przypodobaniu się dawnym przyjaciołom. Przewidywał jednak, że z ich ust padną dwuznaczne komentarze, choć po cichu liczył, że podczas ich nieobecności, działo się na tyle dużo, że nikt nie zwrócił szczególnej uwagi dla ich nieobecności.
Kciukiem musnął jej dolną wargę, ścierając niewidzialny ślad. Poprawił kosmyk włosów, który opadł na policzek Claire, gestem zaskakująco czułym, niespiesznym, jakby każda odrobina bliskości była równie cenna. Potem wyciągnął dłoń, oferując ramię.
— Wyglądasz pięknie. — zapewnił z lekkim uśmiechem.
Póki co nie martwił się konsekwencjami dzisiejszego wydarzenia. Nie myślał o tym, czy Plotkara zaplanowała dla nich coś paskudnego w nadchodzącym czasie, czy ktoś z kimś się pokłóci, czy ktoś spojrzy na nich nieprzychylnie, czy zrobiono im zdjęcie, które nie powinno ujrzeć światła dziennego… to wszystko odsuwał na bok, skupiając się na swojej partnerce i tym, by dotrwać do końca imprezy wspólnie.
Gdy wyszli z apartamentu, drzwi zamknęły się za nimi z miękkim trzaskiem.
— Mam nadzieję, że tym razem nie zjeżdżamy do chaosu i zastaniemy kulturalną imprezę. Niezbyt dobrze, że poznajesz moich znajomych w takich okolicznościach. Zwykle bywają bardziej… rozgarnięci. — skomentował.
Oczywiście, że okoliczności nie były sprzyjające. Po pierwsze, większość z nich wciąż miała mu za złe wyskok ze sfingowaną śmiercią. Dwa, to wciąż była impreza Plotkary, krętaczki, która bawiła się ich cierpieniem niczym dziecko foremkami w piaskownicy.
Jack
Presidential Suite Money can't buy discretion.
OdpowiedzUsuńKolejne spotkanie wcale nie brzmiało źle. Dominic był pewien, że mogli lepiej się poznać w miejscu, w którym oboje poczują się komfortowo. Wyglądało na to, że brunetka miała tej nocy wiele na głowie, a rozmowa z nim była swego rodzaju odcięciem się od wszystkiego co krzyczało kłopoty. Mógł jej to dać. Nawet, jeśli oznaczało to spędzenie wieczoru w towarzystwie nieznajomego, który miał na sobie tylko szlafrok.
Usuń— Wydaje mi się, że Nowy Jork ma do zaoferowania ciekawsze rzeczy niż bawienie się w turystę. — Odparł. Bywał tutaj wiele razy. Mieszkał w końcu w Bostonie przez pewien czas swojego życia, a kto będąc w Bostonie odpuszcza sobie wizyty w Nowym Jorku? — Mówiłaś, że nie masz telefonu… — Zaczął i na moment wstał, aby odnaleźć swój. Musiał na moment wyjść z salonu i przejść do sypialni, gdzie zostawił komórkę. Wrócił po niespełna minucie z powrotem do Octavii. Podał jej odblokowany telefon. — Zgaduję, że będziesz musiała wpisać mi swój numer i czekać, aż się odezwę.
W tej chwili był pewien, że się do niej odezwie. Sama ciekawość nie pozwoliłaby mu przejść obok niej obojętnie. Nie mógł obiecać, że zrobi to nazajutrz czy pojutrze, ale Octavia mogła mieć pewność, że prędzej czy później Aldridge do niej zadzwoni bądź napisze.
— Powiedzmy, że nie jestem jedynym chłopcem, w którym pokłada się nadzieję. — Powiedział. Byłoby o wiele łatwiej, gdyby jego konkurencją był on sam. Miał równych sobie konkurentów, których bardzo chciał pokonać i prędzej czy później, ale to zrobi. Nie wątpił w swoje umiejętności. Nie lekceważył również ich. Wychowywali się na tych samych zasadach.
Dominic zaśmiał się pod nosem i pokręcił lekko głową. Wcale nie był taki pewien, czy Octavia chciałaby spojrzeć w jego brudne sekrety. Najwyraźniej była ich bardzo ciekawa, a Dominic… Cóż, Dominic musiał się zastanowić, jak wiele będzie chciał jej zdradzić. O ile w ogóle zechce mówić więcej niż o samych przyziemnych sprawach.
— Sprawiam wrażenie takiego, który chowa brzydkie sekrety? — Spytał. Spodziewał się usłyszeć, że tacy jak oni zawsze jakieś mają. To chyba było jej ulubione sformułowanie. — Naprawdę, nie wiem o co może ci chodzić. Jestem dobrze wychowany i wykształcony, potrafię łagodnie i poprawnie obchodzić się z kobietami, nie wdaję się w infantylne skandale. Nie mam czasu na brzydkie historie.
Uniósł lekko kieliszek z winem zanim się postanowił napić.
D.
Owszem, kolejne spotkanie wcale nie brzmiało źle. W sumie, bardzo spodobała jej się myśl o tym, że będzie mogła się wyrwać gdzieś z kimś zupełnie nowym.
Usuń— Jeśli chcesz, możemy wybrać się na jakąś kolację. Mogę pokazać Ci kilka ukrytych perełek, gdzie serwują świetne jedzenie, i raczej tacy jak my się tam rzadko zapuszczają. Lubisz meksykańską kuchnię? — zapytała, spoglądając na Dominica. Nowy Jork był pełen różnych kultur, różnych ludzi. Octavia ostatnimi czasy ceniła znacznie bardziej małe, kameralne knajpki, niż wystawne restauracje z wykwintnymi daniami. Owszem, mogła wybrać się do takiego miejsca, ale czy nie większą frajdę miała z tego, że mogła usiąść gdzieś z dala od ciekawskich spojrzeń.
— Tu niedaleko jest taka knajpka. Serwują tam obłędne jedzenie i drinki. Chyba, że będziesz chciał pójść gdzieś indziej, to nie ma sprawy — powiedziała z delikatnym uśmiechem.
— Nowy Jork ma wiele do zaoferowania. Myślę, że nie będziemy się nudzić — dodała po chwili. Upiła łyk wina, spoglądając na Dominica, kiedy podniósł się z kanapy i na krótki moment zniknął w sypialni. Spojrzała na telefon, który dla niej odblokował, a następnie bez zawahania zapisała w nim swój numer telefonu.
— Raczej nigdzie nie ucieknę. Poczekam — powiedziała, oddając mu telefon. Usiadła wygodniej na kanapie, na tyle, na ile pozwalała jej na to sukienka. Kiwnęła lekko głową, całkowicie rozumiejąc to, co miał na myśli.
— dobrze Cię rozumiem. Mam dwóch braci, Felix, ten starszy, skończył prawo i pracuje z moim ojcem. Laurent poszedł w stronę mody i wybiegów. I jestem ja, która za niedługo wejdzie do paszczy lwa, czytaj będę pracować z ojcem i bratem. Będzie ciekawie, bo wiem, że Felix jest bardzo… nazwijmy to, że jest skupiony na tym, żeby dostać jak najwięcej — powiedziała, używając względem brata bardzo łagodnych słów. Felix zawsze miał w niej konkurentkę. Dlatego też chciał zrobić wszystko, by nie dzielić się z Octavią za bardzo tym, co mógł zaoferować im ich ojciec.
—Jesteś nieskazitelny, Dominic — stwierdziła, przyglądając mu się.
—Ale jak każdy z nas masz delikatne rysy, których na pierwszy rzut oka nie widać.
O.
— Brzmi jak randka.
UsuńDominic musiał jednak postawić sprawę jasno. On nie zamierzał randkować na poważnie. Przyjechał tutaj w konkretnym celu, ale mógł umilić sobie czas w ładnym towarzystwie. Wydawało mu się również, że Octavia zwyczajnie potrzebuje tego, aby spędzić trochę czasu z kimś kto nie zna jej historii. Wyłapał to spomiędzy wierszy. Jemu również przyda się nowe towarzystwo, które nie będzie tym co tak dobrze znał z rodzinnej Anglii. Wielkich nadziei nie pokładał w życie towarzyskie w Stanach Zjednoczonych, aczkolwiek nie zamierzał również siedzieć w apartamencie w samotności i ograniczać się jedynie do licz i wykresów.
— Lubię meksykańskie jedzenie. — Odparł widząc w jej pytaniu konkretną sugestię. Uśmiechnął się delikatnie półgębkiem. Zazwyczaj lubił być tym, który ma wszystko pod kontrolą i planuje przebieg wydarzeń. Zaczął odnosić wrażenie, że Octavia może tego potrzebować bardziej niż on. — Zgaduję, że będę musiał ci zaufać z rekomendacjami. Znam Nowy Jork, ale nigdy nie spędziłem tu dość czasu, aby zapoznać się z… ukrytymi perełkami.
Miał standardowe miejsca, w które chodził. Jakoś nigdy przedtem też nie przyszło mu do głowy, aby szukać innych. Najpewniej po prostu nie miał potrzeby, a skoro Nowy Jork właśnie stał się jego domem to przecież mógł pozwolić, aby mieszkanka go oprowadziła, prawda?
Odbierając telefon od brunetki umyślnie musnął palcami jej własne. Posłał jej lekki uśmiech, po czym odłożył telefon na bok. Już był mu zbędny i nie musiał tam zaglądać, a na pewno nie interesowały go rozmowy z bliskimi czy sprawdzanie mediów społecznościowych, kiedy znajdował się w środku rozmowy.
— Nie ma to jak rywalizacja z rodzeństwem, racja? Nic tak nie zagrzewa do walki. — Zaśmiał się pod nosem. Dominic na własnej skórze przekonał się, że rodzeństwo może być największym wrogiem lub sprzymierzeńcem, ale kiedy rozchodziło się o pieniądze to nie można było w nich widzieć przyjaciół. — Chciałaś iść na prawo czy to rodzinna tradycja?
D.
— Brzmi jak zwykłe spotkanie — powiedziała, spoglądając na Dominica. Nie miała zamiaru bawić się w żadne randki. Nawet związki. W tym momencie nie to było chyba najważniejsze. Dominic z resztą też sprawiał wrażenie, jakby przyjechał tu w konkretnym celu, a nie szukaniu drugiej połówki.
Usuń— Nie szukam randek, Dominicu — dodała po chwili, jakby chcąc postawić między nimi tą sprawę jasno. Nie chciała randek, chciała za to spotkania z kimś zupełnie nowym, kto dopiero co ją poznawał. Potrzebowała tego, a on pokazywał, że też raczej nie przeszkadza mu rozwinięcie tej znajomości między nimi.
Uśmiechnęła się lekko, kiedy odpowiedział na jej pytanie. nie poczuła, aby w jakikolwiek sposób mu narzucała to, ze muszą konkretnie postawić na tą kuchnię. Mogli pójść wszędzie, nawet na frytki z budki, która stała nieopodal Central Parku.
— Jak już się poznajemy, to pokażę Ci mój kawałek świata. Ale jeśli będziesz chciał, to możemy iść na jakieś nudne sushi, czy inną wykwintną kolację — powiedziała, spoglądając w stronę Dominica.
— Myślę jednak, że warto mi zaufać i poznać miasto z tej innej strony. Sam mówisz, że nie miałeś takiej okazji, więc proszę, oto jest — zaśmiała się lekko. Poznanie Nowego Jorku od tej drugiej strony zawsze było ciekawsze, niż chodzenie w te najbardziej znane miejsca.
Na wzmiankę o rodzinnej rywalizacji, Octavia westchnęła cicho, wywracając przy tym oczami. Czasami ją to męczyło. Czasami miała myśli, żeby to wszystko zostawić i mieć gdzieś Felixa, ojca i ich oczekiwania.
— Uwielbiam. Do tego stopnia, że naprawdę, są momenty, kiedy myślę czy jest mi to potrzebne. W sumie, to sama nie wiem, czy chciałam. Nigdy jakoś mocno się nad tym nie zastanawiałam, ale chyba gdzieś zawsze to było we mnie zakorzenione. Może za dużo czasu spędzałam w kancelarii i stąd wybór tego kierunku — zaśmiała się po raz kolejny, wzruszając przy tym ramionami.
— Nie uśmiechało mi się chodzić po wybiegach. To nie jest dla mnie, nie czuję tego. A jak to jest z Tobą? Czy zawsze chciałeś iść w tym kierunku? Czy to rodzinna tradycja? — zapytała, unosząc w górę jedną brew.
O.
Guest Room Just don't wrinkle the sheets.
OdpowiedzUsuńPowder Room Where girls support girls... until they leave.
OdpowiedzUsuńJestem z Tobą szczęśliwa. Od samego początku jestem z Tobą szczęśliwa, Cass.
UsuńCassian się zrelaksował. Mimo faktu, że poruszali gruntowną kwestię swojej przyszłości, nie czuł się tym ani obciążony, ani zestresowany, bo nie miał wobec Cornelii żadnych oczekiwań, a jedyne, co miało od niego wybrzmieć pod jej adresem już wybrzmiało — czyli to, że będzie dla niego najważniejsza oraz że dzieci jak się pojawią to będą, a jak nie, to nie i dla niego to też będzie w porządku. Bo byłoby.
Wyczuwał jednak, że pewien ciężar spoczął na Nel, bo mimo jego zapewnień zaczęła mu się tłumaczyć, kiedy on wcale tego od niej nie potrzebował. Dlatego kiedy przyciągnęła go bliżej, uśmiechnął się kątem ust, wysuwając jedną dłoń, by zaprzeć się nią o ścianę obok jej głowy i nie obić o nią.
— Nie chcę żebyś mi cokolwiek obiecała — skwitował więc. — Ani żebyś czuła, że jesteś mi winna jakieś obietnice. Nie oczekuję od Ciebie niczego ponad ponad to, żebyś została moją żoną i żyła tak, żeby było Ci ze mną dobrze.
Oczywiście, zdawał sobie sprawę z tego, że małżeństwo to kompromis, i że on będąc częścią tego małżeństwa również miał prawo do tego, aby jego pragnienia i potrzeby były stawiane na równi z jej. Rzecz w tym, że jego pragnieniem było po prostu bycie przy niej i zadbanie o to, żeby była z nim najlepszą, spełnioną wersją siebie. Tak długo, jak tak będzie, on również będzie spełniony jako jej mąż i jako mężczyzna.
To było naprawdę takie proste.
— Więc nie będę żałował — kontynuował spokojnie, odgarniając kosmyk z jej czoła, by złożyć tam leniwy pocałunek, a potem oprzeć czoło o jej, spoglądając jej głęboko w oczy. Jego własne były nieco przeszklone od narkotyku, a źrenice rozszerzone, ale jego oddech był miarowy i spokojny, a ciało zupełnie luźne przy jej ciele.
— Dzieci to… — urwał, by na moment się zastanowić. Sam przecież nigdy głębiej się nad tym nie zastanawiał. Dla niego ta sytuacja również była niespodziewana, bo wyniknęła z czegoś, co rzucił w zasadzie mimochodem, a co wylądowało ciężej niż zamierzał. — Kupa szczęścia. Z przewagą kupy, oczywiście.
Uśmiechnął się znów, najwyraźniej zadowolony z tego, co powiedział. Liczył, że to zdejmie jej trochę ciężaru z ramion, bo temat był poważny, ale kto powiedział, że muszą go w poważny sposób przeprowadzić? Poza tym, nie składał zdań z taką lekkością z jaką przychodziło mu to zazwyczaj, bo trochę się rozmywały i nie zamierzał udawać, że jest inaczej.
— Po ślubie będziemy rodziną — skwitował. — Będziemy mieć siebie. Z dziećmi czy bez. To wszystko czego chcę.
Nie wiedział jak lepiej jej to wyjaśnić, nie w tym stanie. Zresztą, zawsze lubił proste, bezpośrednie komunikaty i na tym etapie Watson powinna zdawać sobie z tego sprawę.
— Zresztą, do diabła z tym ślubem — zaśmiał się ochryple, sięgając po jej dłoń, by zacząć sugestywnie bawić się pierścionkiem zaręczynowym, a potem unieść jej dłoń do ust i zostawić tam pocałunek. — To tylko formalność. Już jesteś moją rodziną, a ja jestem Twoją. Od 26 dni jestem najszczęśliwszym facetem na Ziemi, bo powiedziałaś mi tak i dzieci mogą do tego tylko dodać, ale ich brak nigdy od tego nie odejmie. Rozumiesz?
CASS ♥
Była z nim szczęśliwa. Przez bardzo długi czas nie potrafiła zaakceptować tego, że zasługuje na ten rodzaj miłości, który dawał jej Cassian. Na tę czystą, niewymuszoną bliskość. Szczerość i oddanie, które przed nim były jej obce. Teraz, gdy nie tylko to akceptowała, ale i rozumiała, że na nią zasługuje, to nie chciała przypadkiem zrobić czego co sprawiłoby, że Cassian odszedłby w drugą stronę. Nie potrafiłaby pogodzić się z tym, że ją zostawił. Starała się, choć częściej niż rzadziej wychodziło jej to pokracznie, a inni zastanawiali się, jakim cudem Cassian z nią wciąż jest, kiedy blondynka wciąż wymyśla i co chwilę ma nowe zachcianki.
UsuńPrzechyliła lekko głowę na bok, a przez jej twarz przebiegł uśmiech.
— Mogłabym zostać twoją żoną nawet dzisiaj. — Odpowiedziała. Nigdy nie miała wizji ogromnego wesela, bo nie sądziła, że takie będzie miała. Oczywiście, że kiedy Cassian wyskoczył z tym pytaniem to w głowie pojawiły się jej różne obrazy, ale gdyby mu zależało wystarczyłaby jej najprostsza biała sukienka od Chanel i podpisanie dokumentów w urzędzie. — Ale prawdopodobnie nie znajdziemy teraz nikogo kto legalnie udzieli nam ślubu i jesteśmy ciut, ciut naćpani. — Zaśmiała się. Na pewno nie byliby pierwszą parą, która pobrała się po używkach, a coś jej mówiło, że Cassian ten dzień będzie chciał pamiętać dokładniej i nie obudzić się z dziurą w pamięci.
Wysunęła palce spomiędzy szlufek. Spojrzała na Cassiana spod rzęs, uważnie słuchając tego co mówił. Nie miała powodu, aby mu nie wierzyć. Cholera, odkąd byli razem jej nie okłamał. Dlaczego miałby to robić teraz? Powoli przesunęła dłońmi po jego torsie. Czując pod palcami twarde mięśnie brzucha, które znała przecież na pamięć.
— Ewwww — zaśmiała się i skrzywiła jednocześnie — dlatego, jeśli będziemy je mieć to niania będzie je przebierać. Albo ty. — Mruknęła. Sama po sobie nie sprzątała, a miałaby po kimś innym? Napięcie powoli opuszczało jej ciało, jakby wiedziało, że najtrudniejsze już jest za nimi, a raczej za nią.
Zsunęła wzrok na jego dłoń, kiedy sięgnął po jej. W pierwszej chwili pomyślała, że chciał, aby przestała. Zrobił coś zupełnie innego, a wyraz twarzy blondynki rozluźnił się jeszcze bardziej. Przeniosła spojrzenie z powrotem na oczy Cassa. Tylko on potrafił rozczytać ją w chwilę. Sprawić, że może nie wszystkie, ale znacząca większość nerwów ją opuszczała.
— Rozumiem. — Przytaknęła. Na znak, że zrozumiała kiwnęła również głową. Nie chciała się z nim kłócić czy też robić scen, których absolutnie nie potrzebowali. Zresztą. Watson wcale nie sądziła, że urządziła scenę. Zrobiłaby to, gdyby zaczęła krzyczeć i oczy wszystkich par skierowane byłyby na ich dwójkę.
Przymknęła na moment oczy i odetchnęła głębiej, licząc na to, że te całe napięcie, które czuła w karku w końcu zniknęło na dobre. Takiej rozmowy się nie spodziewała. To nie było odpowiednie miejsce na planowanie poszerzania rodziny, ale stało się i w zasadzie była zadowolona, że tę kwestię mieli już za sobą.
— A wiesz… — Zaczęła po chwili. Wolną rękę przeniosła na jego kark, który delikatnie pogładziła palcami. — Dopóki się nie zdecydujemy… Możemy praktykować i dobrze się przy tym bawić. — Mruknęła, a uśmiech powoli z dziwnie nieśmiało zmieniał się w zadziorniejszy i pewniejszy siebie, jakby w końcu do niej dotarło, że jest Cornelią Watson, a nie dziewczyną, która chowa się w ścianie.
Minimalnie postawa blondynki również się zmieniła. Nie chowała ramion, jakby znalazła się w środku krępującej rozmowy. Jasne oczy Watson, w końcu, wesoło błysnęły, a cień niepewności rozmył się.
Nel🩷
Mogłabym zostać Twoją żoną nawet dzisiaj.
UsuńUśmiechnął się. Szeroko, tak że do pary uśmiechnęły mu się również dwukolorowe oczy. A potem po prostu pochylił się i ją pocałował, dojmująco i głęboko, wsuwając obie dłonie w jej włosy, przypierając ją mocniej do ściany całym swoim ciałem. Nie było w tym jednak żaru, a bezbrzeżne ciepło; nie zależało mu wcale na tym, żeby praktykować, a żeby z nią po prostu być, bo choć seks z Nel zawsze odbierał mu rozum, to nie zawsze był tym, czego szukał. Teraz szukał bliskości, którą uwielbiał z nią dzielić na masę innych sposobów niż dawanie i branie. Zresztą, nie zamierzał nic od niej brać pod damską łazienką, chciał jej po prostu powiedzieć te dwa słowa bez mówienia ich po raz kolejny na głos.
Miał jakieś standardy, nawet jeśli łatwo tracił przy niej głowę.
— Brzmi kusząco… ale nie — skwitował głosem niższym o oktawę, odsuwając się na odległość oddechu, dłonią wracając znów do jej twarzy, by pociągnąć kciukiem po delikatnej skórze pod okiem. — Mamy na to czas. Całe życie w zasadzie, a narzeczeństwo to słodki okres. Cieszmy się tym.
Złożył jeszcze jeden pocałunek na jej ustach, przesuwając po nich wargami powoli i zamysłem, zupełnie jakby chciał tym gestem podkreślić tę słodycz, o której mówił wcześniej. Oczywiście, że chciałby móc nazywać Cornelię swoją żoną, dać jej swoje nazwisko (albo przyjąć jej, jeśli tak wolała), oficjalnie stworzyć z nią rodzinę. Nie chciał jednak niczego pośpieszać pod wpływem impulsu, bo cieszył go każdy etap tej drogi. Poza tym, jak widać były jeszcze między nimi kwestie, które będą musieli między sobą poruszyć, żeby wejść w małżeństwo świadomie.
Ten czas miał swoją wartość i definitywnie był im potrzebny.
— A dzieci mogę przebierać — skwitował z rozbawieniem. — Mogę też zostać z nimi w domu, żebyś mogła doglądać swojej marki. Wszystko do dogadania — wzruszył luźno ramionami.
Cassian kochał jeździć, ale jego życiem nigdy nie rządziła wielka ambicja ani potrzeba, żeby bez przerwy piąć się w górę albo mieć więcej od innych, co było chyba najbardziej rażące w tym świecie, w którym niechętnie się obracał trochę ze względu na Nel, a trochę dlatego, że był do niego po prostu przyzwyczajony. Nie był typem karierowicza, nie zależało mu też na rzeczach materialnych, nie był w pełni oddany niczemu związanemu z pieniądzem, mógłby więc się spełnić w byciu ojcem, bo pod swoim nazwiskiem miał już tyle, że do końca życia mógłby tylko zmieniać pieluchy, a jego rodzinie i tak by niczego nigdy nie brakowało, co było w zasadzie jego jedynym zmartwieniem.
Sam mógłby się w sumie karmić spalinami i adrenaliną, ale ani Cornelii, ani ich hipotetycznych dzieci na taki los nigdy by nie skazał.
— Dobrze — mruknął, nawet nie w odpowiedzi na to, że zrozumiała, a na to, że jej ciało wreszcie się rozluźniło. Objął ją w pasie, ocierając się nosem o jej nos, a oczy zmrużył pod jej dotykiem na karku jak zadowolony kocur, bo podobało mu się, że powoli wracała do siebie.
— Praktyki nigdy dość — zamruczał zgodnie, całując ją raz jeszcze. — Ale znam lepsze miejsca na praktykowanie, niż ta pożal się Boże impreza.
Żeby nie było, Rafferty kochał imprezować. Rzecz w tym, że lubił się przy tym dobrze bawić, a Plotkara to chyba ostatnie, co utożsamiał z dobrą zabawą, bo to tylko ona bawiła się nimi, a oni z jakiegoś powodu ciągle jej na to pozwalali. Byli z nią chyba wszyscy w jakiejś chorej, toksycznej relacji.
— Wracajmy do stołu, Nel. Przekonajmy się, jakie to sekrety przed Tobą chowam.
CASS ♥
Krótki uśmiech przebiegł jej przez twarz, gdy dostrzegła, jak jego oczy błysnęły. Powiedziałaby mu tak bez względu na okoliczności. Wcale nie musieli mieć ogromnego wesela, choć Cornelia nie byłaby sobą, gdyby nie chciała pokazać się z każdej strony i wyglądać olśniewająco w tym dniu. I tak, jak wybór miejsca, ubioru i wszelkich dodatków był ważny to wiedziała, że najważniejszy w tym dniu dla niej będzie Cassian oraz to co oboje przysięgą będą chcieli sobie nawzajem obiecać.
UsuńZamruczała cicho, kiedy poczuła jego ciepłe i pełne usta na swoich. Nie zwlekała z odwzajemnieniem pocałunku. Odpowiedziała na niego pewnie i śmiało, zawierając w pieszczocie więcej niż tylko potrzebę pocałunku. Smukłe palce wsunęła między ciemne kosmyki, a ciałem przywarła do niego tylko mocniej. Bezgłośnie westchnęła, kiedy się odsunął. Zwilżyła językiem wargi, jakby chciała w ten sposób posmakować go jeszcze raz, mimo że ich usta już się rozdzieliły.
— Nie chciałbyś się rano obudzić ze świadomością, że jestem twoją żoną? — Och, wiedziała, że by chciał. Cornelia również chciałaby już móc go legalnie nazywać mężem. To wciąż wydawało się abstrakcyjne, że właśnie ona – ze wszystkich ludzi, których znała – miała narzeczonego. Nie z przypadku czy przymusu, ale takiego, którego sama sobie wybrała i którego wypuszczać nie zamierzała. — Cornelia Rafferty-Whittaker… — Wymruczała rozmarzona. Jeśli jeszcze nie było to oczywiste to zamierzała przyjąć jego nazwisko. Nawet, jeśli niektórzy uznaliby to za mało feministyczne.
Blondynka nie chciała się jednak spieszyć z takimi decyzjami. Zależało jej na tym, aby ten dzień był idealny, a przypadkowa impreza, na której każdy robił co chciał i kłócił się z sąsiednim towarzystwem ze stolików, wcale nie było dobrym miejscem na podejmowanie poważnych i wiążących na całe życie decyzji.
Kolejny pocałunek był słodki i zapowiadał dokładnie tę słodycz, o której mówił Cassian. Mieli czas, aby nacieszyć się tym okresem, a przede wszystkim powinni. Chociaż chwilami odnosiła wrażenie, że ich ostatnie miesiące to było jedno wielkie narzeczeństwo, a dopiero od niedawna nazwali rzeczy po imieniu.
— O nie, nie, nie. — Zaprzeczyła od razu. Pokręciła lekko głową, a kosmyki przykryły jej twarz na krótki moment. — Nie mogę ci pozwolić na bycie stay at home dad — zaśmiała się — zwariowałbyś od tego. W życiu potrzebny jest balans, prawda? — Zauważyła i uniosła lekko brew. Skąd niby miała to wiedzieć, kiedy tak naprawdę całe jej życie składało się z wpadania z jednej skrajności w kolejną? — Ale szczegóły ustalimy, jak do tego dojdzie. — Zadecydowała.
Ona z kolei nie potrafiłaby zamknąć się w domu z dziećmi. Kochała pracować i widać to było po sposobie w jaki rozwijała swoją markę. Nie zatrzymywała się, często wpadała na kolejne pomysły, a sama myśl, że miałaby tego więcej nie robić ją paraliżowała. Nie obawiała się, że mógłby jej to odebrać i ją zmusić do siedzenia w domu. Ze strony Cassiana nie musiała się obawiać niczego, a już na pewno nie tego, że przymuszałby ją do czegokolwiek.
— Och, tak? — Mruknęła. Delikatnie szarpnęła za włosy bruneta. Przesunęła wzrokiem po jego twarzy. — Na przykład… Prywatna plaża na środku oceanu? W prywatnym samolocie? — Wyliczała, jakby zapisywała pomysły na kolejne razy lub powtarzała już te, które zaliczyli.
Zielonkawe oczy blondynki błysnęły po raz kolejny, a ona po chwili lekko zacisnęła usta.
— Wiesz, zawsze moglibyśmy powtórzyć tamtą noc. — Powiedziała z naciskiem na tamtą. Pamiętała. Och, jeszcze jak pamiętała i doskonale wiedziała, że Cass również pamiętał.
Ale miał rację, a Cornelia nie chciała tu z siebie ściągać ubrań. Robiła to wystarczająco wiele razy w przeszłości. Jedyne miejsce, w którym chciała to robić należało do nich. Bez świadków i latających później plotek.
— Musimy? — Jęknęła wyraźnie zniechęcona tym, aby tam wracać. — Wszyscy pewnie skaczą sobie do gardeł. — Mruknęła. Dawniej byłaby pierwsza do wskakiwania między dramy, ale chyba tych miała dość.
Odchyliła głowę, lekko zaskoczona.
Usuń— Chowasz przede mną jeszcze jakieś sekrety? — Co najwyżej zaskoczyłby ją, gdyby przyznał, że w tajemnicy ogląda bajki Barbie i ma kolekcję vintage’owych lalek. — Tym bardziej nie chcę tam wracać. Jeszcze wszyscy inni je poznają.
Nel🩷
Przyjrzał jej się, wzrokiem obrysowując rysy jej twarzy, mapując każdy detal z dokładnością kogoś, kto właśnie zobaczył coś niewiarygodnie pięknego i chciał zachować ten widok. Minęły lata, a on nadal patrzył na nią tak, jakby była ósmym cudem świata. Wciąż się zachwycał, mimo że gdyby miał choć odrobinę talentu artystycznego, na tym etapie byłby w stanie oddać jej urodę na płótnie z niemal stuprocentową wiarygodnością.
UsuńPrzełknął dziwną plątaninę uczuć rosnącą mu nagle w gardle, a potem pokręcił głową, zaskoczony tym nagłym poruszeniem wewnątrz siebie, bo choć kochał Cornelię całym sobą i okazywanie tego przychodziło mu z łatwością, to z natury nigdy nie był wcale szczególnie wylewny. Jego emocje były domyślnie przytłumione, dlatego kiedyś tak lubił karmić się adrenaliną, przypadkowym seksem, przemocą i wszystkim, co mogło szarpnąć solidnie jego nerwami, wyciągając je na wierzch.
Przy niej osiadł, w pewnym sensie. Nie czuł już tego głodu doświadczania, bo zdał sobie sprawę, że na dłuższą metę te doznania były tak samo puste i bez znaczenia, jak sam się często poczuwał; że napełniały go tylko na ulotny moment. Uświadomił to sobie dokładnie tamtej nocy i nic już potem nie było dla niego takie samo, bo od tamtego momentu to właśnie ona zaczęła go napędzać, poruszając w nim struny, z których istnienia nie zdawał sobie wcześniej sprawy.
Poruszyła nimi również teraz, jednym głupim pytaniem zwieńczonym jej imieniem postawionym przy jego nazwisku tym rozmarzonym tonem, więc odwrócił na moment spojrzenie, prawdopodobnie próbując przetworzyć to, co poczuł i wziąć to pod młotek, zanim wyjdzie z niego na wierzch, bo tak… Ona wyraźnie go zaczepiała, a on wzruszył się jak idiota. Cholerne narkotyki.
Był przyzwyczajony do przyjmowania jej emocji, ale do akceptowania swoich było mu jeszcze daleko, bo to czy przy niej czuł było większe i bardziej złożone niż to, z czym oswajał się przed nią.
Na szczęście pociągnęła temat dalej, więc mógł się tego chwycić i odzyskać fason.
— Byłbym zajebistym stay at home dad — skwitował, odnajdując znów jej oczy i skrzywił się teatralnie, jakby uraziła go sądząc inaczej, mimo że nic takiego przecież między nimi nie padło. Nel martwiła się, że by się tym udusił, ale sam nie był tego wcale taki pewien. Podobno dzieci to chaos, a on w chaosie funkcjonował najlepiej, czego dowodziła choćby ich relacja.
Próby ocalenia swojej godności szybko w nim jednak upadły, kiedy szarpnęła go za włosy, a jego ciało odpowiedziało na ten gest zaskakująco precyzyjnie i ostro, tak jak odpowiadał jej zawsze. Czasem zastanawiał się, czy Watson jest w ogóle świadoma tego, jak wielką i niepodzielną ma nad nim władzę. Zdarzało się nie raz, że wykorzystywała jego słabość do siebie, żeby go do czegoś przekonać, ale czy wiedziała, jak daleko to naprawdę sięga? Ile byłby w stanie dla niej zrobić i poświęcić, gdyby tylko kiwnęła palcem?
Albo nie wiedziała, albo nie chciała z tego czerpać, bo choć twierdziła, że bierze od niego dużo, to nigdy nie wzięła więcej niż chciałby czy mógłby jej dać. Nic, co mogłoby zostawić na nim faktyczny uszczerbek.
Odetchnął głębiej, przymykając na moment oczy i uziemiając się, a potem uśmiechnął się wolno, uchylając powieki żeby przyjrzeć jej się tym razem spod rzęs. Nie sądził, żeby ich pierwszy raz dało się podrobić, ale wcale nie czuł takiej potrzeby, bo wiedział, że takich nocy będzie przed nimi jeszcze wiele, innych ale tak samo zmieniających perspektywę.
— Nic nie musimy — odpowiedział więc, zauważając jej niezadowolenie. Sięgnął by unieść jej podbródek, ale zamiast pocałować jej usta, po prostu podkreślił je wzrokiem, bo wiedział że czasem bezczynność parzy głębiej niż ruch, a że przed chwilą skaleczyła niegroźnie jego dumę, musiał to sobie odbić. — Absolutnie nic.
Nachyliwszy się do niej na odległość oddechu, poprowadził palce wzdłuż linii jej szczęki, a potem naparł dłonią na jej gardło, chwytem za szyję przypierając ją płasko do ściany, bez użycia faktycznej siły, ale tak, że nie mogła go pocałować, dopóki jej na to nie pozwoli.
UsuńZostawał przy tym nieznośnie blisko niej, przechyliwszy nieznacznie głowę, czym spowodował, że jego dolna warga otarła się niby mimochodem o jej górną.
Zadrżał od tego kontaktu, ale tym razem nie zamierzał ugiąć się pierwszy.
— Za to możemy… — wymruczał, wolną dłonią sunąc ze szczupłej talii na biodro, zbierając tam gładki materiał, nim palce podjęły ścieżkę w dół rozporka sukienki. — … wszystko.
Chciał uśmiechnąć się szerzej, ale zdusił tę chęć w zarodku i przyszpilił ją dodatkowo intensywnym, elektryzującym spojrzeniem, w którym odbijały się na równi oddanie i żar, a była to mieszanka o tyle niebezpieczna, że mógłby dla niej albo zbudować zupełnie nowy świat, albo obrócić w popiół ten obecny, nic pomiędzy.
— Muszę tylko wiedzieć, czego chcesz.
CASS
Rozpamiętywała tamten wieczór, kiedy Cassian zapytał się, czy chciałaby zostać jego żoną. Dokładnie pamiętała, że zajęło jej to kilkanaście bardzo długich sekund zanim sens pytania zadanego przez bruneta do niej dotarł. Tamten wyjazd miał być tylko kolejnymi z wielu wakacji. W snach nie przypuszczała, że mógł mieć w bagażu schowany pierścionek i że zaplanował ich wieczór, który z jej perspektywy miał być jedną z wielu kolacji odbytych w swoim towarzystwie. Od tamtej pory wyobrażała sobie więcej niż robiła przez cały okres trwania ich związku. I to nie było tak, że Cornelia nie chciała spędzić życia z Cassianem, a zwyczajnie sądziła, że było zbyt wcześnie, aby oboje mogli o takich rzeczach mówić czy myśleć. Wyprzedził ją, a ona od tamtego wieczoru wiedziała, że nie tylko z dumą będzie nosiła jego nazwisko, ale z jeszcze większą dumą będzie nazywała go swoim mężem. To dla blondynki było wręcz absurdalne, że wbrew temu jaka była Cassian wciąż ją wybierał. Że potrafił na nią spojrzeć, jak na ósmy cud świata, kiedy oboje wiedzieli, jak zepsuta w środku była.
UsuńUniosła lekko brew w odpowiedzi na jego reakcję. Ta wcale nie była głośna, ale zauważalna wystarczająco, aby Nel zorientowała się co takiego zrobiła, kiedy wypowiedziała kilka prostych słów. Uśmiech mimowolnie przemknął jej po twarzy. Rzadko mówiła to na głos, ale uwielbiała oglądać go w takim stanie. W tych chwilach, kiedy zbierał myśli i nie był do końca sobą zbyt wytrącony z równowagi. Nie potrafiła powstrzymać cichego chichotu, który opuścił jej usta. Wcale nie był to wyśmiewający śmiech. Cornelia nigdy by go nie wyśmiała.
— Cornelia Rafferty-Whittaker. — Powtórzyła miękko, jakby chciała jeszcze raz na języku posmakować sposobu w jaki jej imię brzmiało zestawione z jego nazwiskami. I cholera, podobało się jej jak brzmiało. — Żona Cassiana. Potencjalnie matka jego dzieci.
Wszystko to brzmiało niczym fantazja, do której Cornelia nie miała prawa. Skąd miała je mieć, skoro całe życie przekonana była, że szczęście i spokój nie jest jej pisane? Nie było też do końca tak, że przy nim jedyne co miała to spokój. Największy chaos to ona wprowadzała, ale znała jego styl życia, wiedziała przecież czym się Cassian zajmował, a w tym wcale nie było spokoju. Cassian miał jednak tę moc, aby ją utrzymać przy ziemi. Rozpędzał się na torze, natomiast w życiu, które prowadził z nią doskonale wiedział, kiedy dołożyć paliwa, a kiedy przyhamować.
— Wiem, że byś był. — Odparła bez zawahania. Nie miała żadnych wątpliwości, że odnalazłby się w tej roli. Mimo, że nie miała okazji widywać go z dziećmi. Tych z kolei wcale nie było w ich codzienności, więc nie miała możliwości, aby doświadczyć takich widoków. Miała jednak przeczucie, a te wcale się nie myliło, gdy chodziło o Cassiana. — Miałyby szczęście mieć takiego tatę jak ty.
Nie była przekonana co do samej siebie i czy ich ewentualne dziecko byłoby zadowolone z takiej matki. Cornelia nie zamierzała się jednak nad tym rozwodzić. W końcu tylko rozmawiali, a nie planowali wystrój pokoju dziecięcego.
Przesunęła paznokciami po skórze głowy bruneta. Robiła tak setki razy w różnych sytuacjach; kiedy leżeli i bawiła się jego włosami, pod prysznicem, kiedy bardziej skupiała swoją uwagę na nim niż na kąpieli, podczas jazdy autem, czy w takich chwilach jak ta, kiedy wyraźnie z nim igrała doskonale zdając sobie sprawę z tego, jak bardzo ten gest na niego działa.
Mogli wrócić na przyjęcie, aczkolwiek wcale nie była pewna, czy tego chce. Znała schemat, wiedziała, czego się należy spodziewać. Te imprezy nigdy nie kończyły się dobrze, a Cornelia mogła sobie tylko wyobrazić gierki, które wymyśliła Plotkara i wplątała resztę skłócając ze sobą starych i nowych znajomych.
Mruknęła w niezadowoleniu, gdy uniósł jej podbródek, ale jej nie pocałował. Była niemal pewna, że to zrobi, a zamiast miękkich ust jedynie poczuła na swoich jego spojrzenie. Krótkie wypełnione frustracją westchnięcie spłynęło jej z ust.
Blondynka na krótki moment przymknęła oczy, co było odpowiednią na jego dotyk. Sądziła, e po tym nadejdzie pocałunek, a zamiast tego przylegała plecami mocniej do chłodnej marmurowej ściany za sobą. Uśmiech, który wkradł się jej na twarz był krótki. Obnażyła w nim zęby, próbując nie dać mu satysfakcji z tego, jak to na nią zadziałało. Na próżno.
UsuńZupełnie odruchowo próbowała wyciągnąć głowę w jego kierunku, aby spotkać się w połowie drogi z ustami bruneta. Pocałunek jednak nie nadszedł. Rozchyliła powieki. Jeszcze niepewna, czy jest bardziej sfrustrowana brakiem bliskości czy zaintrygowana.
— Myślałam, że to oczywiste. — Wypowiedziała to szeptem. Czując, że jeśli odezwie się głośniej to jeszcze bardziej zdradzi to, co właśnie się w niej kotłowało.
Zupełnie nie była już pewna, co ma zrobić z dłońmi. Jedna z nich spoczywała na jego boku, druga wciąż wplątana była między ciemne kosmyki, a jednak na moment zdawało się, że Cornelia zgubiła drogę.
— Ciebie.
Nela
Tamte kilkanaście sekund to było najdłuższe kilkanaście sekund w jego życiu, a przecież w rozciąganiu czasu na poczet adrenaliny był absolutnym mistrzem — potrafił przeciąć najciaśniejsze zakręty, nie dociskając nawet wszystkich czterech kół do gruntu. W zasadzie rzadko jeździł kompletem opon, kiedy nie robił tego poza pracą, bo warunki na torze były na tyle wymagające, zmieniając się tak gwałtownie, że częściej balansował na dwóch, czując cały samochód tylko w lędźwiach.
UsuńTo wymagało kurewskiego skupienia i ułamek sekundy mógł zdecydować o tym, czy przypadkiem nie skończy tego dnia w drzewie, a i tak… To było nic w porównaniu z ciszą, która zapadła po tych paru słowach, kładąc się między nimi ciężkim szalem i wyciągając na wierzch wszystkie jego nerwy i wątpliwości. Pamiętał, że kosztowało go całą silną wolę, żeby po prostu kontrolować oddech, bo w przeciwnym razie przestałby oddychać i Cornelia na pewno by to zauważyła, a w tamtej chwili czuł, że nie może dać po sobie poznać zawahania, bo przecież zadał jej fundamentalne pytanie dotyczące ich wspólnej przyszłości. Musiał być tego pewien i był, ale w żaden sposób nie oswoiło to strachu, jaki poczuł kiedy dotarło do niego, że może mu odmówić.
W życiu się tak nie bał, nie był tak odsłonięty ani nie znalazł się na czyjejś całkowitej łasce, bo zdawał sobie doskonale sprawę z faktu, że postawił wszystko na jedną kartę. Gdyby się nie zgodziła, to by już z nimi zostało. Wszystko by zepsuł i mógłby winić jedynie siebie, za to że rozegrał to zbyt niecierpliwie, zbyt mocno naciskając.
Problem w tym, że Cassian nigdy nie był szczególnie cierpliwym człowiekiem, niezależnie od tego jakie wrażenie mógł dawać w relacji z Watson. Jeśli czegoś naprawdę chciał, robił absolutnie wszystko, żeby to mieć, nie zważając na potencjalne konsekwencje.
Patrząc na nią był przekonany, że dotarł do granicy i że wreszcie ugryzie go to w dupę, ale wtedy Cornelia się zgodziła i spaliła tym wszystkie jego neurony tak bardzo, że w pierwszej chwili nawet to do niego nie dotarło. A kiedy już dotarło, zalała go tak silna euforia przemieszana z ulgą, że pierścionek założył jej z ogromnym trudem. To był drugi raz w życiu, kiedy zadrżały mu dłonie, przy czym pierwszy do dziś starał się wyrzucić z pamięci, bo chciał o tym zwyczajnie zapomnieć, nawet jeśli nie żałował tego ani przez chwilę.
Dziś zareagowałby tak samo, gdyby popchnęły go do tego okoliczności i przez to wiedział, że nie było takiej rzeczy, której by dla Cornelii nie zrobił. W jej przypadku nie istniały dla niego żadne granice poza tymi, które sama dla niego wyznaczała, a i te czasem przesuwał, kiedy wiedział, że próbuje schować się przed nim z przyzwyczajenia.
Kilkanaście sekund, które miały zostać z nim już na zawsze, odciśnięte gdzieś w najgłębszych zakamarkach jego umysłu.
Swoją zgodą przewartościowała mu życie i chwyciła za gardło tak mocno, że wizja naszła mu łzami. Do tej pory nie wiedział, jakim cudem się wtedy opanował, choć z pewnością bardzo pomogło, że zanim zdążył się nad czymkolwiek zastanowić, całował ją bez pamięci, oszałamiając i resetując nią wszystkie swoje zmysły. Jeśli zdradliwe emocje odbiły wilgotny ślad na policzku lub pod okiem, to tego nie zauważył, a ona mu nigdy nie powiedziała.
Teraz w dodatku się śmiała, bo znowu rozbierała go na części pierwsze z opanowania, jakim zawsze się szczycił. Wiedział, że nie śmieje się z niego, ale nie miał wątpliwości, że wytrącanie go z wypracowanej równowagi sprawiało jej satysfakcję.
Coś się w nim wierciło, pełzało pod skórą, rozpychało w klatce żeber, szukając sobie miejsca. Coś wielkiego, co umykało wszelkim opisom, ale zdołał częściowo to przełknąć, bo obiecał sobie przecież, że się nie ugnie i jej słowa, choć pieściły go gdzieś u samych podstaw jestestwa, nie mogły teraz tego zmienić.
— Nuda… — chrypnął w odpowiedzi i natychmiast pożałował, że się odezwał, bo jego głos był tak surowy, tak odarty z samokontroli, że sam ledwie go poznał. Był pewien, że cokolwiek nie padnie teraz z jego ust, Cornelia mu nie uwierzy. Może nie chciał nawet, żeby mu wierzyła, ale był zbyt dumny, żeby wycofać się z gry, którą sam zaczął.
UsuńOparł czoło o jej czoło, zamykając palce ciaśniej wokół jej uda, a kciukiem zaczął trzeć ciepłą skórę w jego wnętrzu, żeby się uziemić i nie dać ponieść temu wrzeniu za mostkiem.
— Wiem, że mnie chcesz — skwitował, tak ja ona zniżając głos do szeptu, bo nie zamierzał pozwolić, żeby się zarwał. — Ja też Cię chcę. Zawsze. Jak ćpun.
Mógł to przyznać, bo teraz już się tego nie wstydził, poza tym nie było to żadna tajemnica i zaprzeczanie temu nie miało najmniejszego sensu. Mógłby kłamać, dla zasady, żeby ją podpuścić, ale miał świadomość, że ta bezbronna szczerość podziała na nią bardziej. Zawsze odpowiadała mu intensywniej i lepiej, kiedy otwarcie ją ubóstwiał.
— Ale chcę wyzwania. Rzuć mi jakieś, moja przyszła żono.
To mówiąc, pogładził opuszkiem jej puls i wreszcie się uśmiechnął, choć uśmiech ten nie sięgnął spojrzenia, przez co mógł wydać się napięty, może trochę nawet niepokojący w niedookreśleniu.
CASS 🫢
Przed tamtą nocą nie zastanawiała się, czy kiedykolwiek będzie jej dane usłyszeć to pytanie. Nie było człowieka, któremu zaufałaby w pełni ze swoim życiem. Takiego, któremu chciałaby podarować wszystko, co tylko mogła. Każdy mężczyzna, który pojawiał się w jej życiu był zaledwie na chwilę, a tych z kolei wcale nie było tak wiele, jak głosiły krążące o niej plotki. Tych z kolei Cornelia nigdy nie prostowała. Wcale nie wychodziło to też z założenia, że tylko winny się tłumaczy, a zwyczajnie nie czuła potrzeby, aby komukolwiek coś udowadniać.
UsuńPojawienie się, na nowo, Cassiana w jej życiu wzburzyło całym jej dotychczasowym światopoglądem. Tak bardzo próbowała go do siebie zniechęcić, a on zamiast mieć dość przygotował dla niej najpiękniejszą niespodziankę, o której nie odważyła się śnić. Zachwyt to było zbyt proste słowo, którym mogła opisać swój stan tamtej nocy. Uczucia wciąż z niej nie zeszły, choć minął już prawie miesiąc. Wspomnienia wciąż były żywe i odgrywały istotną rolę w jej codziennym życiu. Do tego z kolei wcale nie chciała wracać, a gdyby mogła, a nie ukrywajmy, mogłaby, zamknęłaby się już na zawsze na tej wyspie z Cassianem i nie opuszczała ich bańki szczęścia.
Momenty tuż po były chaotyczne. Jej dłonie drżały, a umysł wciąż nie nadążał za tym, co właściwie się wydarzyło. Poza wyduszeniem z siebie kilku słów potwierdzających tak, chcę zostać twoją żoną, nie wypowiedziała nic więcej. Może łkała od wzruszenia, które wtargnęło w nią niczym huragan. Musiała płakać, pamiętała zamazaną twarz Cassiana i wilgotne policzki. Obecnie ciężko było stwierdzić do którego z nich należały te łzy. Istotne to również nie było, a przede wszystkim liczyło się to, że oboje chcieli tego samego, że dążyli do tych samych celów. Wbrew temu, jak różni byli.
Wyczuła już jakiś czas temu, że zaczęli grę, której zasady jasne są tylko i wyłącznie dla nich.
Blondynka wcale nie chciała dawać mu satysfakcji i pokazać, że jego działania przynoszą efekty. Z pewnością dostrzegał to w jej oczach, a te były teraz figlarne, rozpalone i przepełnione rodzajem miłości, którego blondynka nie potrafiła opisać. Miała w sobie wiele uczuć i tak, jak jeszcze chwilę temu ogarniały ją wątpliwości tak te zniknęły jakiś czas temu, a na ich miejsce weszło coś zupełnie nowego.
Delikatnie zsunęła dłoń z jego włosów na kark. Powstrzymując samą siebie przed tym, aby dotyk nie był pożądliwy, a spokojny i czuły. Nauczyła się tego od niego; tego małego przypomnienia, że nie każdy dotyk musiał od razu prowadzić do czegoś więcej. I doskonale pamiętała, jak zirytowana była na początku i także to, jak bardzo zaczęło się jej podobać, kiedy pospiech odchodził na bok, a na wierzch wychodziły uczucia.
Cornelia przymknęła delikatnie powieki, a ciche westchnięcie padło z jej ust. Ciepła dłoń Cassiana na gołej skórze było niczym miłe przypomnienie. O tym, jak nie warto się ze wszystkim spieszyć. Najpewniej rok temu już dawno próbowałaby go zaciągnąć do łazienki. Było blisko, można było zamknąć drzwi i było… Skandalicznie, a Watson przecież kochała, kiedy jej nazwisko ociekało skandalem. Obecnie już nie potrzebowała karmić się tanią sensacją.
— Nuda. — Powtórzyła po nim. Prawie zgadzając się z tym, co powiedział. Owszem, to było nudne. Pragnęli siebie jak wariaci. Niczym spragniony człowiek na pusty pragnął wody i niezależnie od tego, jak wiele razy będą się mieć, im zawsze będzie mało.
Cassian jeszcze nie zdawał sobie sprawy z tego, że rzucając tę propozycję wchodzi na grunt, który był bardzo kruchy. Blondynce od razu zapaliła się w głowie lampka, a pomysł narodził się sam. Nie miała pewności, które z nich w tym wyzwaniu ucierpi bardziej.
— Gdybyśmy byli teraz sami… Powiedz mi co chciałbyś, abym zrobiła. — Poprosiła. Nie chciała wiedzieć co zrobiłby jej. W głowie miała już gotowe odpowiedzi. Delikatnie przesunęła językiem po wargach i uniosła po raz kolejny wzrok na jego oczy. Nie chcąc, aby ominęła ją reakcja, którą mogła z niego wyciągnąć. — Gdybym była zdana wyłącznie na ciebie… Jak byś mnie chciał, Cassian?
Zaczepiła paznokciami o jego kark. Niezbyt mocno, acz wystarczająco, aby je poczuł. Nieznacznie rozsunęła również nogi, jak zaproszenie, którego do niej już nie potrzebował, a o które i tak pytał za każdym razem. Zdając sobie sprawę z tego, jak bardzo w tym momencie rosło jej serce. Bo zapytał. Niezależnie od tego, jak wiele sygnałów mu wysyłała, zawsze czekało na nią to jedno pytanie, a odpowiedź na nie nigdy nie była przecząca.
Usuń— Nie mogę pozwolić, aby mój przyszły mąż się nudził. — Głos miała potulny, niemal współczujący, że musi się tak męczyć.
Bliżej nieokreślony dreszcz przebiegł jej wzdłuż pleców. Oddech na krótką chwilę stał się urwany i szybszy, jakby zbierała w sobie odwagę, aby się odezwać. Wcale jej nie brakowało odwagi, wręcz przeciwnie. Miała jej aż nazbyt wiele.
— Zagrajmy w takim razie. — Przeciągnęła paznokciami wzdłuż jego karku. Nie mogła wyciągnąć bardziej głowy w jego kierunku, wciąż trzymał ją za szyję, a blondynka tylko się niecierpliwiła. — Najpierw… Odpowiesz na moje pytanie. Później… Później udawajmy, że się nie znamy. I zobaczmy, które złamie się pierwsze, mężu.
Nel😏
Cassian zachichotał. Nie był nawet pewien, czy Cornelia wcześniej słyszała z jego gardła coś podobnego, ale nieszczególnie o to teraz dbał, bo był trochę naćpany, a jak wziąć pod uwagę, że na jego haj składał się nie tylko kolorowy drink, ale przede wszystkim kobieta, dla której stracił głowę i która właśnie otwierała dla niego nogi, stanowiło to dość niebezpieczną mieszankę. Cholernie niebezpieczną, nawet.
UsuńZwłaszcza, kiedy pod mostkiem wciąż wiły mu się niesprecyzowane emocje. Miłość do Cornelii, to poznawał, pożądanie rozpalone przez tę miłość również. Nie poznawał jednak reszty ani sposobu w jaki jego skóra stała się nagle zbyt ciasna, żeby to wszystko pomieścić, więc odruchowo poruszył barkami, rozciągając łopatki, co poskutkowało dreszczem biegnącym od stóp do głowy.
Dostał gęsiej skórki, włosy zjeżyły mu się na karku pod jej palcami, ale łagodny dotyk położył je z powrotem, uziemiając go w tej chwili, nawet jeśli głównie słyszał i czuł teraz niespokojne uderzenia serca odbijające się echem w skroniach, palcach i w gardle. Zbliżył się do niej o krok, korzystając z zaproszenia i przez moment przeszło mu przez myśl, żeby po prostu ją pocałować, ale tego nie zrobił, bo głód który czuł nie aplikował wyłącznie do niej.
Kiedy zdał sobie z tego sprawę, uśmiechnął się do niej szerzej i oswobodziwszy jej szyję, oburącz poderwał ją z ziemi, dla ich wspólnej wygody opierając Cornelię o ścianę. Jego oczy wciąż błyszczały, nie spajając się z tym zwodniczym uśmiechem, oddając całe to dziwne, niesprecyzowane napięcie, które czuł i którego nie zaspokoją tym razem ani jej pocałunki, ani dotyk jej dłoni, nie do końca, bo potrzeba nie wychodziła tym razem z jego serca, a z dziwnego, ciemnego miejsca wewnątrz jego głowy, które wydawało mu się, że zakopał pod wszystkim, co do niej czuł, rozpędzając te cienie raz na zawsze.
Najwyraźniej nie udało mu się ich dobić.
— Jesteśmy sami — skwitował więc, bo ta impreza obchodziła go tyle, co zeszłoroczny śnieg. — A Ty robisz wszystko obłędnie dobrze, diablico.
Pochyliwszy się do niej, chwycił jej dolną wargę między zęby i pociągnął do siebie z ukłuciem bólu, żeby szarpnąć ją trochę za wnętrzności.
— I mógłbym od Ciebie brać, i brać, i brać, tak jak biorę zawsze — kontynuował, głos niski, rezonujący w piersi ochrypłym, ciężkim pomrukiem. — Ale tym razem chcę Ci zaoferować coś innego.
Przypatrzył jej się uważnie z niewielkiej odległości tym dwukolorowym, nieco odrealnionym spojrzeniem, jakby była jedyną rzeczą, wokół której chciał i mógł kiedykolwiek orbitować.
— Chcę Ci uświadomić, jak absolutna jest władza, jaką nade mną masz.
Uśmiech zastygł na jego twarzy w coś ostrzejrzego, drapieżniejszego, bardziej skupionego.
— Więc, raz jeszcze…
Przesunął kciukiem wzdłuż jej kości policzkowej, nie odsuwając spojrzenia od jej oczu.
— Rzuć mi wyzwanie, żono — wyszeptał gardłowo przy jej ustach. — I przekonaj się, co mogę dla Ciebie zrobić.
a lil bit crazy for her, CASS
Watson dobrze zdawała sobie sprawę z tego, że w obecnej sytuacji mogłaby go mieć w przeciągu chwili. Znała już przecież Cassiana i wiedziała co powiedzieć, a także co zrobić, aby zaczął tracić dla niej głowę. Nie zależało jej jednak na tym, aby cały proces przyspieszać. Mogło tak być jakiś czas temu, jednak obecnie stała się fanką powolnego docierania się do siebie nawzajem. Miała również świadomość, że wcale dużo robić nie musi, a wystarczy samo to, że po prostu jest. Mogła rozchylić nogi szerzej, sięgnąć po jego dłoń i poprowadzić go, ale przecież nie musiała. Cassian sam doskonale znał przecież drogę.
UsuńW odpowiedzi na chichot, który jej sprezentował blondynka uśmiechnęła się szerzej. Wiele razy słyszała, jak Whittaker się śmieje i to był bez dwóch zdań jeden z jej ulubionych dźwięków, jednak chichot, taki wręcz dziecięcy i prosty, był dla niej nowością, którą zamierzała się długo jeszcze rozkoszować.
— Podobasz mi się w takim stanie. — Zamruczała, kiedy jej palce po raz kolejny wsunęły się w gęste ciemne kosmyki jego włosów. — W każdym mi się Podobasz. — Westchnęła nieco rozmarzona, bo myślami była w nieco innym miejscu. Najlepiej w takim, które pozwoliłoby im obojgu na więcej.
Cornelia cicho pisnęła, gdy oderwał ją od ziemi. Odruchowo objęła go mocniej, choć wcale nie bała się tego, że ją upuści. Odchyliła głowę nieco mocniej w tył napotykając ścianę za sobą. Blondynka nie spuszczała wzroku z dwukolorowego spojrzenia Cassiana, które obecnie wydawało się jej być mroczniejsze niż było zazwyczaj. Jakby nagle coś się w nim zmieniło, a ona nie do końca potrafiła wskazać co dokładnie było tą zmianą.
— Nie, gdybyśmy byli naprawdę sami to już dawno dyszałabym ci w usta. — Odparła. Wokół kręcili się ludzie. Może nie byli oni tuż obok, ale jednak docierały do nich dźwięki imprezy i odgłosy rozmów. Wcale tak skryci przed światem nie byli. — Odpowiedz na moje pytanie, Cass. Czy się wstydzisz? — Uniosła lekko brew. Licząc, że ta lekka prowokacja coś w nim rozrusza.
Krótkie westchnienie padło z jej ust, kiedy pociągnął za wargę. Ta zaczęła przyjemnie mrowić subtelnym bólem, który bardziej rozpalał w jej wnętrzu potrzebę bliskości. Wcale nie chciała, aby ta zaczęła maleć. Obawiała się jedynie, że jeśli nie przestaną teraz to nie skończy się tylko na wzajemnym droczeniu się. Cornelia wciąż jeszcze się kontrolowała. Wszystko zależało teraz od tego w jaki sposób Cassian to poprowadzi.
— To dlaczego tego nie bierzesz? — Spytała. Była tu przed nim; rozpalona po czubki palców, z łomoczacym sercem w piersi i potrzebą, którą mógł zaspokoić, a której jej uparcie odmawiał. — Dlaczego nie chcesz wziąć ode mnie tego, co ci daję? — Jeszcze parę miesięcy temu poczułaby się urażona. Dopowiedziałaby sobie historię. Uznała, że nie jest dla niego wystarczająca.
Objęła go mocniej nogami w pasie, jakby te milimetry przestrzeni między nimi były teraz zbyt wyraźne. Zsunęła dłoń na jego ramię, drugą pozostawiając wplątaną w miękkie kosmyki kruczoczarnych włosów.
— Zabiłbyś dla mnie? — Pytanie spadło z jej ust nagle. Zaskoczyła tym samą siebie. Uniosła lekko kącik ust, wyczekując reakcji od mężczyzny.
Przyjrzała się uważniej jego twarzy. Sposobie w jaki się teraz uśmiechał, a który nie tyle co był obcy, a rzadki. Nie widywała go w takim stanie często, a gdy już miała okazję to czuła pod skórą dziwne napięcie, którego nie potrafiła wytłumaczyć. Coś ścisnęło ją w klatce i nie była pewna, czy to była wina jego spojrzenia czy wiszącego między nimi pytania.
Trybiki w głowie Cornelii pracowały.
On nie potrzebował prostego wyzwania. Żadnego udowodnij, że jesteś mój. To było proste i łatwe do zrobienia. Widziała po jego spojrzeniu, jak bardzo pragnie iskry, która rozpali go mocniej niż ona mogła w tym momencie. Jak szukał czegoś głębszego, a Cornelia zamierzała mu to podarować.
— Mam się przekonać na co Cię stać? — Uśmiechnęła się delikatnie, a jej oczy powoli zaczynały błyszczeć mocniej niż jeszcze chwilę temu. — W takim razie otwórz mi drzwi, których nie powinieneś otwierać.
Byli w hotelu, który krył w sobie setki, a może tysiące drzwi. Takich, za którymi działy się rzeczy, do których ich dwójka nie miała prawa, a otwarcie ich graniczyło z obdzieraniem kryjących się za nimi ludzi z sekretów.
Usuń— Naróbmy bałaganu, Cass.
a lil bit dangerous for him, Nel❤️🔥
Nagle do łazienki wparowało sześciu rosłych, dobrze zbudowanych i przystojnych mężczyzn w strojach strażaków. Jedni byli ubrani od stóp do głów, pozostali w pewnym stopniu pozbawieni części garderoby. Jeden z nich trzymał magnetofon, z którego sączyła się powolna muzyka, przywodząca na myśl kluby dla dorosłych... Ten najbardziej barczysty spojrzał na Cornelię z uśmiechem, choć odezwał się całkiem poważnym tonem:
Usuń— Mamy eskortować panią Watson do głównej sali. Dostaliśmy zgłoszenie o zagrożeniu podpaleniem... Ale jedyny pożar, na jaki możemy sobie pozwolić, to ten, który sami mamy pani zgotować.
Bez dodatkowych słów otoczyli Cornelię. Jeden z mężczyzn pochylił się i wskazał drzwi.
— After you, Miss Watson.
— W jakim stanie? — zapytał, bo czuł się rzecz jasna wyśmienicie, a był zbyt dumny, żeby przyznać nawet przed samym sobą, że ruszył go tam jakiś mały kieliszek kolorowego dobra, szczególnie kiedy przeczesywała dłońmi jego włosy, wzdychając słodko w pobliżu jego ust.
UsuńOczywiście, że mogła go mieć teraz. Mogła go mieć tutaj, teraz, zawsze, wszędzie, bo nie przeszkadzało mu w ogóle, że nie są tutaj sami. Cornelia była ubrana, dociśnięta do ściany jego ciałem, więc w jego mniemaniu była wystarczająco zakryta przed niechcianymi spojrzeniami? A reszta? Reszta należała do niego. Inni mogli tylko patrzeć i lepiej żeby tylko patrzyli, bo granicę zdrowego rozsądku przekroczył dla Cornelii już dawno temu.
Dlaczego więc nie bierzesz? Dlaczego nie chcesz?
— Biorę — odpowiedział zatem. — I chcę — dodał, a kiedy objęła go nogami, dosunął do niej ciasno biodra z cichym świstem powietrza przez zęby. Tak żeby mogła poczuć to, co do niej mówi. — Po prostu uważam, że będzie rozkoszniej, jeśli wezmę to… z odroczeniem.
Nie zamierzał też pieprzyć jej w jakieś podrzędnej hotelowej łazience. Kłóciło się to teraz z jego narkotykową ambicją, choć wizja sama w sobie była bardzo kusząca, bo oczyma wyobraźni widział już, co mogłaby tam dla niego zrobić, skoro tak słodko mu przed chwilą ulegała, oferując się jak cudowny dar.
Kiedy się nad tym zastanowił, przeszył go dreszcz i przez moment był bliski przewartościować swoje postanowienia, przesuwając zgubnym spojrzeniem po jej ustach.
Tak, znalazł by dla nich zajęcie.
Rozproszyła go jednak pytaniem, które dotknęło wciąż ziejącej pustką wyrwy w jego duszy, przez co poderwał wzrok do jej oczu, przeczesując ich toń z uwagą, jakby przetwarzał, co właśnie do niego powiedziała.
Nie było przecież możliwości, żeby się o tym dowiedziała. Gdyby Cornelia wiedziała, znaczyłoby to że gdzieś popełnił błąd i że dowiedzieć mógłby się każdy.
Gdyby tak było, siedziałby już dawno w więzieniu.
Wciągnął powoli powietrze w płuca, a potem powoli je wypuścił.
— Tak — odparł prosto. Nie od razu, przez co odpowiedź była świadoma, pozbawiona wahania.
Nim jednak zdążył dodać coś jeszcze, znikąd pojawili się w korytarzu kolesie w przebraniach, a Cass spiął się, kiedy tylko jeden z nich spróbował sięgnąć po Nel, żeby ich rozplątać.
Prychnął, a potem zaśmiał się, bo sytuacja była absurdalna, choć nie było w tym śmiechu rozbawienia. Tylko naprężenie tych wszystkich brzydkich emocji, które kłębiły się w nim od przynajmniej kilkunastu minut.
— Możecie spierdalać — skwitował, oblizując usta z manierą nerwowego kundla sekundę przed tym, jak zacznie gryźć, w podobny sposób łypiąc też okiem w stronę faceta, który stał najbliżej. Kiedy sugestia nie podziałała, najeżył się bardziej, a mięśnie ramion i grzbietu zwinęły pod skórą gotowe, by uwolnić brutalną siłę, jeśli zajdzie taka konieczność.
— Wyciągnij po nią łapę, a Ci ją połamię — uprzedził z surową, szczerą agresją, bo nawet najbardziej agresywne psy najpierw wysyłały ostrzeżenia, a on mógł to zrobić z łatwością, zanim krórykolwiek z jego kolegów zdążyłby zareagować.
Kiedyś łamał kości dla pieniędzy. Teraz zrobiłby to dla przyjemności, bo nie myślał jeszcze o tym, ze ich było sześciu, a on jeden. Bark trzasnąłby satysfakcjonująco, zanim rozpętałby się chaos i to mu wystarczało. Chaosem martwiłby się potem.
on the verge of something bad, CASS
— Kiedy pozwalasz sobie na więcej. — Szepnęła, zaskakując tym siebie. Cassian może nie był typem człowieka, który wiecznie chodzi z poważną miną, jednak w tym związku to najczęściej Cornelia przeciągała struny i próbowała przekraczać kolejne granice. Dla niej drink z MDMA nie był nowością. Mogła wypić jeszcze jeden, a potem kolejny i na deser doprawiłaby się kreską, ale tego wieczoru nie zamierzała.
UsuńNie była pijana. Była lekko naćpana i całe życie teraz wydawało się być czymś niesamowitym, a to, że obejmował ją Cass było niczym spełnienie wszystkich marzeń, o które blondynka by się nie podejrzewała.
Przymrużyła lekko oczy, w których czaiła się nutka frustracji. Nie potrafiła się jej pozbyć tak w pełni. Zawsze była niecierpliwa i najchętniej już teraz zniknęłaby z nim w oddzielnym pomieszczeniu, aby nacieszyć się bliskością w odpowiedni sposób.
— Nie, nie bierzesz. — Zaprzeczyła kręcąc lekko głową. — Gdybyś naprawdę brał… To moja szminka odbijałaby się nie tylko na twoich ustach. — Dodała i pozwoliła sobie, aby sięgnąć do miękkich, pełnych ust, które już jakiś czas temu zabarwiła szminką. Cornelia nie wątpiła w jego słowa. W obecnej chwili nie potrafiła jednak myśleć logicznie i uświadomić sobie, że owszem, jeśli poczekają to będzie rozkosznej, że jeśli poczekają to te słodkie zniecierpliwienie zmieni się w błogość, której wciąż jej będzie mało.
Blondynka z kolei wcale nie miałaby nic przeciwko, gdyby Cassian zdecydował się ją jednak w hotelowej łazience pieprzyć. W końcu nie wszystkie zbliżenia musiały zakrywać o wygodne łóżka i miękką, satynową pościel, prawda? Było coś grzesznego w wyjściu z łazienki z pomarszczoną sukienką i zepsutą fryzurą.
Wciągnęła powietrze przez nos, gdy jej odpowiedział. Tak. Nie, aby spodziewała się innej odpowiedzi. Cornelia wcale też nie zdawała sobie sprawy z tego, co zrobił. I że zrobił to dla niej. Nie miewała takich myśli, a już na pewno nie miewała potrzeby, aby wyobrażać go sobie robiącego takie rzeczy.
— Dziękuję. — Szepnęła miękko. Wcale nie zamierzając wskazywać teraz na osobę, na która miałby się rzucić brunet. Sama świadomość była dla Watson wystarczająca.
Ostatnie czego dziewczyna spodziewałaby się w tym momencie to było pojawienie się striptizerów imitujących strażaków. Obrzuciła ich krótkim spojrzeniem, nogi mocniej wręcz zaciskając w pasie Cassa, jakby nie chciała, aby przeszło mu choćby przez myśl, aby ją puszczać.
— Macie mnie eskortować? — Powtórzyła. Kurwa, przeklęta Plotkara i jej durne pomysły. Przez chwilę Cornelia nie rozumiała, co się dzieje. Dopiero po chwili przypomniała sobie rozmowę, którą tu prowadziła wcześniej z Octavią. — Możecie sami siebie stąd eskortować, mi tu jest dobrze. — Wycedziła. Wcale nie chciała wracać na główną salę.
Żadnej najwyraźniej nie przejął się słowami Cassiana ani Cornelii. Przyszli tu z konkretnym zadaniem do wykonania i nie zapowiadało się na to, aby mieli oni zaprzestać. Pod dłońmi czuła napięcie rosnące w brunecie, a to wcale nie był dobry znak. Mogła objąć go mocniej, spróbować zatrzymać, ale wcale nie była pewna, czy wchodzenie mu teraz w drogę to dobry pomysł. Mimo, że w teorii, wciąż go oplatała i puszczać nie zamierzała.
— To nie podlega negocjacji. — Odezwał się ten sam co na początku. Pieprzona Plotkara. — Mamy zadanie zabrać pannę Watson do głównej sali. I nam nie przeszkodzisz.
Cornelia zmarszczyła czoło, a w tej samej chwili obce dłonie po nią sięgnęły.
Let it burn
alexa play let the bodies hit the floor by drowning pool i guess
UsuńNie był do końca pewien, za co Cornelia mu dziękowała. To znaczy domyślał się, po prostu nie uważał, że jest to coś, za co powinna okazywać mu wdzięczność. Powinna powiedzieć, że jest pojebany albo skarcić go za to, że w ogóle dopuszcza do siebie taką myśl, zaniepokoić się, zmieszać, powiedzieć, że nie pytała serio, że chciała to od niego tylko usłyszeć i nigdy nie będzie tego od niego na poważnie potrzebować ani oczekiwać… Cokolwiek.
W końcu rozmawiali o potencjalnym pozbawieniu kogoś życia. To nie była rozmowa o pogodzie, więc Cassian, nie wiedząc o tym, że sama pośrednio ma kogoś na sumieniu, założył po prostu, że mu nie uwierzyła, przyjmując jego słowa z góry. I może tak było lepiej.
Sytuacja była napięta, on był napięty, w nastroju na coś brzydkiego. Był to jeden z powodów, dlaczego na razie nie chciał brać nic od Nel, przynajmniej fizycznie. Kiedy był w takim stanie, zwyczajnie sobie nie ufał.
W takim stanie nadawał się tak naprawdę tylko do jednego, więc wciągnął powietrze do płuc, metodycznie rozplątując się z objęć Watson. Był silniejszy od niej, więc nawet jeśli próbowała go ścisnąć udami mocniej, nie miał z tym większego problemu, a potrzebował się uwolnić, bo ta pogawędka mu się wcale nie podobała. Przeczuwał, że jednak będzie dziś łamał kości i wiele się nie pomylił, potrzebował do tego po prostu przestrzeni.
Dlatego, kiedy jej szpilki stanęły znów na marmurze, a facet wyciągnął po nią znów rękę, zrobił dokładnie to, przed czym go przestrzegał. Szybkim, wężowym ruchem przechwycił jego nadgarstek, szarpnął jego ręką w dół i wykręcił ramię, blokując w ten sposób staw łokciowy, który potrzaskał na swoim kolanie uderzając z dołu.
Rozległ się paskudny, mokry trzask, a facet wrzasnął z sekundowym opóźnieniem, zataczając się do tyłu z nienaturalnie skrzywioną, wiszącą bezładnie ręką.
Cassian nie czekał. Wykorzystał element zaskoczenia, sięgając już po drugiego, szarpiąc go za ramię i wchodząc z nim w klincz, targnąwszy go pod ścianę. Ogłuszył go ciosem głową, a potem chwycił za łeb rozbił mu na tej ścianie skroń, raz, a potem poprawił, żeby mieć pewność, że nie wstanie.
Na ozdobnym tynku odbił się krwawy ślad, ale nie miał czasu rzucić kontrolnego spojrzenia na klatkę piersiową mężczyzny, by upewnić się, że oddycha, bo poczuł przy sobie Nel i instynktownie chwycił ją za rękę, ciągnąc ją za sobą, by przestąpić ciało na podłodze z zamiarem wyłamania się powstałą wyrwą w kręgu którym zostali wcześniej otoczeni. Nie stać go było teraz na delikatność, nie zdawał sobie z tego jak mocno ją chwycił, bo głośniejsza od wszystkiego intuicja kazała mu odsunąć się od ściany, ustawić się bardziej w głąb korytarza — żeby dać sobie więcej miejsca na walkę? żeby uciekać? Wciąż zagotowany, rzucił nieludzkie spojrzenie pozostałej czwórce.
Musieli być w szoku, on też w sumie był, na pewno, w jakiejś części. Narkotyk sprawiał, że czuł się subiektywnie szybszy i silniejszy, a już z pewnością obiektywnie podbijał jego agresję.
Minęło trochę czasu, odkąd walczył na poważnie, zamiast w sparingu i zapomniał, jakie to cholernie satysfakcjonujące uczucie. Wciąż przetwarzał intensywny dreszcz pierwotnej ekscytacji, który przeciął mu plecy równo poddaniem się łokcia na jego kolanie, a potem znowu, kiedy zobaczył szkarłatny odprysk na ścianie.
— Ostrzegałem — chrypnął, źrenice szerokie, oczy rozwarte w uderzeniu adrenaliny. Drżał. Był pospinany w gotowości, by miotać się dalej, choć wiedział, że jeśli zdecydują się na niego ruszyć jednocześnie, jego heroiczne przedstawienie skończy się bardzo szybko i najpewniej będzie mieć swój finał na oddziale intensywnej terapii, bo na ucieczkę nie mieli dużych szans. Cornelia miała na sobie szpilki, a gdyby porwał ją w ramiona nie byłby wystarczająco szybki, gdyby faktycznie chcieli ich gonić.
Miał jednak nadzieję, że ten pokaz brutalnej, precyzyjnej siły ich do tego zniechęci, bo na pewno dałby radę poważnie uszkodzić jednego z nich, zanim ściągnęliby go na ziemię. Tak przynajmniej sądził.
UsuńTym razem nie atakował pierwszy, pozwalając im zdecydować, czy pieniężna gratyfikacja od organizatorki wieczoru będzie warta kolejnych urazów.
Czy przejmował się monitoringiem? Wcale. W końcu stać go było na to, żeby się z nimi wszystkimi sądzić, a potem wypłacić im wszystkim tłuste odszkodowania.
Wtem do łazienki weszło jeszcze więcej osób. Trudno było ich nawet zliczyć, bo część osób, która nie zmieściła się w środku, ustawiła się na zewnątrz, przed wejściem. Kolejni muskularni panowie w strojach strażaków otoczyli Cornelię i Cassa, a wraz z nimi pojawiły się również panie w strojach ring girls. Dwójka poszkodowanych mężczyzn wyszła z łazienki, robiąc miejsce pozostałym.
UsuńWtedy jeden z chłopaków z poprzedniej grupy, ten najbardziej muskularny, odezwał się:
— Mamy was eskortować na górę. W kawałkach też zdołamy cię przenieść. Więc albo pójdziecie grzecznie, po dobroci, i będziemy się wszyscy bardzo dobrze bawić... — Rozległ się odgłos otwieranej butelki szampana. — ...albo i tak pójdziemy i będziecie się bawić źle.
Basement Every hotel hides something.
OdpowiedzUsuńParking Garage Kisses. Fights. Getaways.
OdpowiedzUsuńMusiał stamtąd wyjść.
UsuńCzuł się jak w potrzasku siedząc przy stole, gdzie toczyły się rozmowy, które gówno go obchodziły. Patrzył na tych ludzi i zastanawiał się, jakim cudem znalazł się po raz kolejny w tym samym miejscu. Obok siedziała dziewczyna, piękna dziewczyna, która zawróciła mu w głowie w ostatnich tygodniach, a i tak… I tak kurwa błądził myślami. Już nawet nie przysłuchiwał się tym rozmowom. W pewnym momencie po prostu wstał od stołu bez tłumaczenia nikomu, dokąd idzie. Widział, jak Naomi za nim wstaje, ale machnął ręką, aby została. Bawiła się dobrze. Przynajmniej ona jedna z tej imprezy czerpała jakąś radość.
Szedł przed siebie bez konkretnego celu. Potrzebował odetchnąć i zgubić z ramion ciężar, który siedział na nich cały wieczór. Przepchnął się przez grupkę ludzi, którzy blokowali wejście. Nie rzucił żadnym przepraszam. Nawet się za siebie nie obejrzał. Gabriel nie patrzył w jakim kierunku zmierza. W pierwszej kolejności trafił do toalety. Przemył twarz zimną wodą, a kiedy podniósł pojrzenie na swoje odbicie pojawiło się w nim odbicie człowieka, którego dobrze znał z przeszłości. Źrenice były nienaturalnie rozszerzone. Niemalże słyszał własną krew przepływającą przez żyły. Zacisnął mocniej dłonie na krawędziach umywalki. Nawet nie zwrócił uwagi na to, jak mocno zaciska własną szczękę. Dopiero głośny, nieprzyjemny zgrzyt zębów go o tym uświadomił. Kurwa. Wypuścił powietrze przez nos i nachylił się znów, aby zwilżyć twarz lodowatą wodą. Wiedział, że to nic nie da. Niczego nie zmieni. Wlewał w siebie co chwilę alkohol, doprawił się tym pieprzonym drinkiem z kokainą. Dłonie mu drżały. Bicie serca odbijało mu się w skroniach. A temperatura nagle zdawało się, że wzrosła o kilka stopni. Zrzucił z siebie marynarkę. Podwinął rękawy koszuli i wyszedł z łazienki. Sądząc, że wróci do stolika. Nie wrócił.
Nogi same doprowadziły go na parking. Było tu ciszej, mniej ludzi. Dopiero właściwie po kilku chwilach zorientował się, że nie ma tu tak naprawdę nikogo poza nim. Odetchnął głęboko i oparł się o ścianę za sobą. Odchylił głowę do tyłu. Szumiało mu w myślach.
Oddychał zbyt szybko. Raz przez usta, raz przez nos. Jakby próbował uspokoić samego siebie, ale niewiele mu to pomagało. Odepchnął się od ściany i zaczął krążyć po parkingu. Zlokalizował swój samochód po minucie, może dwóch. Dobrze wiedział, że nie powinien wsiadać za kółko. Kluczyki brzęczały w kieszeni spodni. Mógł wsiąść. Uciec z tego miejsca i nie wracać. Na moment zamknął oczy i przypomniało mu się, że przecież nie był tu sam. Szlag.
Złapał się za nasadę nosa i zaklął. Głośniej niż planował.
Posiedzi kilka minut w aucie. W schowku przecież miał skręta. Pozwoliłby mu się wyciszyć. Uspokoić gonitwę myśli. Po tym będzie mógł wrócić. Brzmiało jak plan. Nawet sensowny, choć Cavallaro dobrze wiedział, że takie plany zawsze kończą się katastrofą.
Był już przy aucie, kiedy po parkingu rozniósł się kolejny dźwięk. Szybkie kroki. Krótki stukot. Nie obejrzał się, aby sprawdzić kto to. Z góry założył, że wie.
— Mówiłem, żebyś została. — Westchnął.
W końcu kto inny tu mógł być?
G.
Kiedy opuszczała jeden z apartamentów, miała zupełnie inny humor niż na samym początku. Czuła, że dla niej wieczór już zdecydowanie się skończył i nadszedł czas, aby wrócić do domu. Emocje opadły, głowa była znacznie spokojniejsza niż początkowo.
UsuńWeszła do windy, przez chwilę zastanawiając się nad tym, czy aby nie pojechać na parter, wypić ostatniego drinka, pożegnać się z ludźmi, jeśli ktokolwiek był tam ze znajomych jej osób. Stwierdziła jednak, po chwili namysłu, że nie ma co tracić czasu, bo o tej godzinie to zapewne wszyscy byli już… wszędzie. Zostało jej tylko odebranie telefonu. Tak też zrobiła. Pojechała na parter, wzięła telefon, który został jej odebrany na samym początku jej przyjścia, a później ponownie skierowała się do windy.
Nacisnęła guzik, który poprowadził windę do garażu podziemnego. Jadąc, wysłała wiadomość do Cecila, że będzie na niego czekać w garażu podziemnym. Było późno, grubo po północy. Octavia czuła, jak zmęczenie zaczyna ją dopadać. Ramiona były spięte, ale nie do tego stopnia, by dawały o sobie mocno znać. Czuła, że nawet nie jest mocno pijana, a i chyba kokaina powoli przestawała działać.
Z tego dziwnego letargu, w którym się znalazła, wyrwał ją dźwięk oznajmiający, że jest już na miejscu. Drzwi windy się rozsunęły, a Octavia weszła na podziemny parking.
Delikatne światło nie oświetlało zbyt mocno tego miejsca. Myślała, że była tu sama. Stukot jej obcasów odbijał się echem od pustego garażu.
Dopiero kiedy przeszła kilka metrów, zauważyła, że ktoś tu jest oprócz niej. Później rozpoznała głos. Przystanęła, spoglądając na odwróconego do niej tyłem Gabriela. Poczuła, jak serce jej nieco przyspiesza.
— Nic takiego mi nie mówiłeś — odezwała się, nie spuszczając z niego spojrzenia.
— Wszystko dobrze, Gabe?— zapytała, robiąc kilka kroków w jego stronę.
O.
Był pewien, że to Naomi za nim wyszła. Kto inny miałby się tu znaleźć? Wystarczył jednak ułamek sekundy, usłyszenie tego konkretnego głosu, aby cały ten spokój, który w sobie próbował zbudować zburzył się. Gabriel zaśmiał się gorzko pod nosem, a potem zwilżył wargi językiem.
Usuń— Jest wspaniale.
Potrafił udawać przed wieloma ludźmi. Rzadko okazywał emocje, a niektórzy chwilami wręcz za jego plecami opisywali go jako nieczułego. Był okres, kiedy nie potrafił ukrywać emocji przed pewną Francuzką, która na złość wszystkiemu i wszystkim właśnie znalazła się w jego zasięgu. To w końcu nie było możliwe, aby ją czuł, prawda? Dzieliła ich pewna odległość. Nawet jej nie widział, bo stała za nim, a on był przy aucie, które miało stać się jego bezpiecznym miejscem na następny kwadrans. Albo dwa. Jeszcze nie zadecydował jak wiele czasu tu spędzi.
— Wracaj do domu, Tay. — Polecił. Wciąż nie odwrócił się w stronę dziewczyny. Czując, że jeśli to zrobi to powie o kilka słów za dużo, a ostatnio miał bardzo wiele do powiedzenia. Zamiast jednak wyrzucić z siebie słowa to trzymał wszystko w środku. Wątpił, aby znalazła się osoba, która potrafiłaby go zrozumieć i to, co w nim obecnie siedziało. Jak wiele miał w sobie myśli, które nie miały żadnego sensu.
Zamknął znów oczy, kiedy usłyszał, jak zbliża się w jego stronę. Nie rób tego, chciał powiedzieć, ale głos uwiązł mu w gardle. Sądził, że rok wystarczył, aby o wszystkim zapomniał. Że oddzielił się grubą kreską od tego, co było między nimi, że już mu nie zależało. Może nie zależało. Może to po prostu przeszłość dobijała się do drzwi.
G.
Wyczuła jego ton głosu. Wiedziała, że aż tak wspaniale nie było, jak próbował jej wmówić i sobie również. Tak naprawdę nie powinna wnikać w to, co się stało u góry. W sumie, to powinna mieć wszystko gdzieś, a Gabrielowi dać spokój. Nic ich już nie łączyło. On nie chciał jej w swoim życiu. Miał już inne i był szczęśliwy.
UsuńTeraz jednak, Octavia stwierdziła, że raczej nie jest z nim dobrze. Że raczej uciekł tutaj, a ona zniszczyła tą jego bezpieczną przystań, w której próbował się schować. Westchnęła cicho, przymykając na moment oczy.
— Chyba nie do końca jest wspaniałe — stwierdziła. Zrobiła kilka kroków w stronę Gabriela, ale w końcu się zatrzymała. Jakby między nimi pojawiła się niewidzialna linia, której żadne nie chciało przekroczy.
— Gab… — odezwała się cicho, i przerwała, bo w sumie nie miała pomysłu, co więcej mogłaby powiedzieć. Czuła, że udawał, a teraz gdzieś to wszystko powoli ulegało zniszczeniu. Spojrzała na niego z uwagą, a później, niewiele myśląc, przyspieszyła kroku i stanęła tuż za nim.
— Gabriel, spójrz na mnie — poprosiła, kładąc mu rękę na ramieniu. Była święcie przekonana, że ją straci, odsunie się od niej. Warknie, że ma go nie dotykać. Każe spierdalać.
Nic takiego jednak się nie stało. Octavia delikatnie ścisnęła jego ramię, czekając cierpliwie na to, aż odwróci się w jej stronę. Ta nagła bliskość sprawiła, że poczuła się dziwnie. To uczucie było znane, a jednak zupełnie inne niż kiedyś.
— Czekam na Cecila. Ma po mnie przyjechać — wyjaśniła, kiedy Gabriel nadal się nie odzywał.
— Jeśli chcesz, możemy Cię odwieźć. Nie wyglądasz, jakbyś miał wsiąść za kierownicę i jechać. Spojrzysz na mnie w końcu? — zapytała z nadzieją w głosie.
— Przepraszam, Gab. Naprawdę, przepraszam za wszystko — powiedziała. Może to i nie była idealna chwila na tego typu wyznania, ale nie chciała, aby odszedł stąd bez tych słów. Nawet, jeśli nigdy miał jej nie wybaczyć tego, jak postąpiła rok temu.
O.
Nie powinno jej tutaj być. Nie chciał, aby tutaj była.
UsuńWyszedł szukając spokoju. Kilku minut bez nawzajem przekrzykujących się ludzi, którzy nie mieli do zaoferowania nic poza kolejną dawką jadu. Ze wszystkich osób, które były na tej imprezie musiała akurat wyjść Octavia. Zauważył, że zniknęła. Trudno było przegapić to, że jej nie ma na Sali. Przez moment wiedział, że była w łazience z Cornelią, a potem… Potem już nie miał pojęcia. Rozpłynęła się w powietrzu.
— Jest w porządku. Wyszedłem się tylko przewietrzyć. — Odparł beznamiętnie. Oboje wiedzieli, że to było kłamstwo, które Gabriel próbował wepchnąć brunetce do gardła i w które ona uwierzyć wcale nie zamierzała. — Możesz wracać do domu, na imprezę. Cokolwiek.
Wiedział, że mu nie uwierzyła. Będąc na jej miejscu również nie uwierzyłby sam sobie. Przed oczami wciąż miał obraz siebie z łazienki. Zmęczona twarz, rozszerzone źrenice. To było jak powrót do przeszłości, którą sądził, że już ma za sobą. Nie był przecież już tym dzieciakiem, który bierze co popadnie, a dziś… Tego wieczoru to wszystko rozsypało się w drobny mak.
Drgnął, kiedy go dotknęła. Nie spodziewał się, że do tego dojdzie. Powinien był ją odtrącić, ale nie potrafił. Tej nocy nie potrafił jej odtrącić. Napięcie wcale nie zniknęło z jego ramion. Miał wrażenie, że pojawiło się go jeszcze więcej niż było przed chwilą.
Zacisnął szczękę, bo kiedy go dotknęła przez ciało bruneta przeszedł prąd. Nie był w stanie stwierdzić, czy był to ten z rodzaju przyjemnych, czy może taki, który kazał mu się cofnąć.
— Przepraszasz? — Prychnął. To chyba było ostatnie czego się teraz mógł po niej spodziewać. Odwrócił się w końcu w jej stronę. Dopiero teraz tak naprawdę zdając sobie sprawę z tego, jak blisko się znajdowała. Czuł jej perfumy, tak bardzo znajome i bliskie. Skręcało go w środku na myśl o tym, jak rozpoznawał, którego szamponu używała. — Przepraszasz… Kurwa, Tay. — Jęknął. Nie będąc pewnym co właściwie ma jej odpowiedzieć.
Jej dłoń wciąż znajdowała się na jego ramieniu i nie potrafił zmusić się do tego, aby ją z niego strząsnąć. Należało to zrobić. Znów powiedzieć wyuczony na pamięć tekst, którym się karmił od jej powrotu, a który gówno znaczył.
— Czekałem. — Jedno słowo. Nawet nie zdawała sobie sprawy z tego, jak długo na nią czekał. Zrobił krok do przodu zmuszając ją, aby się cofnęła. Stali między jego autem i drugim. — Naprawdę znaczyłem tak niewiele, że nie zasłużyłem nawet na pożegnanie?
G.
Octavia nie sądziła, że ktokolwiek zauważył, że zabrakło jej na sali. Jedyną osobą, która wiedziała, gdzie Blanchard jest, był Cornelia, która wystawiła ją zapewne na rzecz swojego narzeczonego, ale nie miała tego blondynce za złe. W sumie, to chyba w jakimś stopniu ją rozumiała. Nel była zakochana i szczęśliwa, a Tay nie chciała jej za nic tego odbierać.
Usuń— Garaż podziemny raczej nie jest najlepszym miejscem, żeby się przewietrzyć, Gab — zauważyła.
— Zdecydowanie lepiej by ci to wyszło na dworze — dorzuciła. Wiedziała, że ją kłamał, znała go wystarczająco dobrze, żeby wyczuć, kiedy próbował wmówić jej nieprawdę. Mogła udawać, że mu wierzy, ale nie chciała i w sumie nie umiała.
— Pieprzę tą imprezę. Jest do dupy — stwierdziła. Taka była prawda. Bawiła się tu dobrze przez krótki moment, tyle jej wystarczyło, nie miała zamiaru wracać na górę.
Nadal była w lekkim szoku, że nie stracił jej ręki. Kiedy w końcu się odwrócił w jej stronę, widziała twarz Gabriela w delikatnym świetle. Mimo wszystko widziała zmęczenie malujące się na jego twarzy. Złość i rozczarowanie, które widziała u niego od momentu, kiedy spotkali się pierwszy raz od roku.
Kiwnęła delikatnie głową, ignorując jego ironiczne prychnięcie. Przepraszała, choć może już nie powinna.
— Wiem, że czekałeś — powiedziała cicho. Wiedziała o tym, że czekał na nią, szukał kontaktu, prosił i błagał Felixa, żeby w jakiś sposób mu pomógł. Później był wkurwiony i zły, aż w końcu odpuścił.
— Gab, zawsze byłeś ważny. Ale ja… wtedy myślałam, że tak będzie lepiej — wyznała zgodnie z prawdą, robiąc przy tym również kilka kroków w tył.
— Tak było lepiej. Zacząłeś wszystko na nowo, zostawiłeś za sobą wszystko. Nawet nie wiesz, jak Ci zazdroszczę — dodała. Zsunęła rękę z jego ramienia, ale zamiast całkowicie ją zabrać, chwyciła jego dłoń.
— Nadal dużo znaczysz. I jestem tak cholernie wkurwiona, jak Cię z nią widzę. Ale nie mogę nic zrobić.
O.
Ciężko było mu nie zauważyć, że brunetki nie ma na sali. Gabriel nie rozglądał się jakoś szczególnie, a jednak pomarańczowa sukienka rzucała się w oczy, a tej nie było widać już później wcale, kiedy zniknęła z Cornelią w toaletach. W ogóle nie powinien był się przejmować tym, gdzie Octavia była i co robiła. Powinien był się skupić na dziewczynie, z którą tu przyszedł i z którą przecież był. Nie potrafił jednak tego zrobić teraz. Nie umiał się w pełni odciąć od przeszłości, kiedy ta stała tuż przed nim i wyglądała obłędnie.
Usuń— Jest mi tu dobrze. — Powtórzył z tym głupim uporem w głosie, którego nie potrafił powstrzymać. Gabriel był uparty i nigdy jakoś szczególnie tego nie ukrywał. Octavia z kolei miała racje i świeże powietrze zrobiłoby mu lepiej niż podziemny parking. Nawet tutaj czuł, że się dusi i brakuje mu powietrza.
Ona znowu znajdowała się w jego przestrzeni. W miejscu, w którym nie powinno jej być, a Gabriel zamiast się od niej odsunąć to stał tak blisko, że niemal był w stanie czuć jej ciepły oddech na swojej skórze. Było to coś o czym myślał przez bardzo długi czas, a kiedy w końcu to czuł to nie był pewien, czy bardziej go to wciąga bez zahamowania czy bezlitośnie wkurwia.
— Nic tak nie krzyczy „jesteś ważny” jak rok milczenia. — Wyrzucił jej z całym jadem, który w nim siedział przez te ostatnie miesiące. — Wiedziałaś? — Sam nie był pewien, czy jest bardziej wściekły czy zaskoczony. — I jak ci się zasypiało, Tay? Wiedząc, że czekam? - Wysyczał przez zęby. Bolało go, to że wiedziała i nie zrobiła absolutnie nic.
Przybliżył się znów o pół kroku. Jakby już nie potrafił się powstrzymać przed tym, aby nie byc blisko niej. Nie, kiedy była tak blisko. Kiedy chwyciła jego dłoń ścisnął ja mocniej, jakby to miało go podtrzymać przy życiu, które teraz zdawało się chwiać na wszystkie strony.
— Znowu tu jesteś… — Wycedził. Już wcale nie był pewien, czy jest bardziej zły na siebie i to jakim idiotą był przez ten rok czy na nią, bo zrobiła z niego idiotę. — Powinienem Cię nienawidzić. Byłoby, kurwa, prościej, gdybym cię nienawidził.
Sięgnął wolna dłonią do jej włosów. Były miękkie i przesypywały mu się przez palce. Wcale nie był taki pewien co robi, ani czy właściwie chce to robić.
— Dlaczego wróciłaś, Tay? — Zapytał. Chciał wiedzieć właśnie teraz zdecydowała się na powrót, kiedy nic nie było między nimi tak, jak dawniej. Kiedy on chciał ruszyć do przodu i spróbować żyć bez jej cienia krążącego mu nad głową.
G.
Znikanie wychodziło jej nad wyraz dobrze. Teraz też jakoś nie martwiła się za bardzo, czy ktoś zauważył jej nieobecność. Każdy z nich, będąc na tej imprezie, skupił się zupełnie na czymś innym, niektórzy bawili się wyśmienicie, inni jak widać, cóż… chyba to miejsce nie było dla nich. Octavia w pierwszej chwili również myślała, że przyjście tutaj było błędem, jednak z czasem ta myśl nieco się zmieniła. Miało być nudno i drętwo, a jednak było całkiem przyjemnie. Nie zdradzała, gdzie była przez ostatnie kilka godzin, oraz jak ten czas został spożytkowany bo i tak pewnie nikt by jej nie uwierzył. Wiedziała, że za niedługo plotki znów gruchną w mieście, bo Plotkara miała oczy wszędzie.
Usuń— Jeśli tak mówisz — odparła, wzruszając ramionami. Nie chciała i w sumie nie miała zamiaru się z nim kłócić. Jeśli było mu tu dobrze, ona nie była od oceniania tego, jednak nadal, podziemny parking nie był najlepszym miejscem do złapania oddechu.
Westchnęła. Cicho, z rezygnacją, bo cała ta rozmowa była męcząca. Ale wiedziała też, że przecież Gabriel ma prawo wiedzieć. Może zadawać jej pytania, może z ironią jej odpowiadać.
— Felix mi mówił. Nie wszystkie rzeczy zapewne, ale jak go już nacisnęłam i wyzwałam, to mi mówił. Cóż, możesz wierzyć lub nie, ale wiele nocy nie było przespanych — powiedziała, na moment zwiedzając głowę. Spojrzała na ich dłonie, poczuła jak Gabriel mocniej ją ściska. Nie było w tym jednak wielkiego bólu.
— Wtedy myślałam, że tak będzie najlepiej. Że i tak byś mi nie wybaczył tego, że wyjechałam. Wiem. Wiem, że powinieneś mnie nienawidzić. Sama bym to zrobiła, gdybym była na Twoim miejscu — powiedziała, unosząc głowę i spoglądając na Gabriela. Wstrzymała powietrze, kiedy przysunął się i wplątał rękę w jej włosy. Zrobił to tak naturalnie, tak delikatnie, jak kiedyś. Jakby rok czasu w ogóle nie wpłynął na te wszystkie gesty, którymi kiedyś się obdarowywali.
— Nie wiem. Może Europa już mi się przejadła. Chciałam też dokończyć studia — wzruszyła ramionami. To wszystko były tylko wymówki. Nie było konkretnego powodu, dlaczego wróciła. Nie kochała Nowego Jorku, a jednak zawsze tu wracała. Po każdej burzy, która przeszła przez jej życie. Po każdej ucieczce, jej drogi zawsze kierowały ją do serca Manhattanu.
— Powinnam dać Ci spokój— powiedziała cicho. Ale oboje dokładnie wiedzieli, że to były tylko słowa.
O.
Octavia z pewnością miała dar do znikania. Każde z nich miało coś na sumieniu, a Gabriel w końcu kilka lat temu również ją zostawił. Nie tłumaczył w ten sposób jej zachowania. On nie miał wyjścia. Był młodszy, wciąż uzależniony od ojca i gówna, które brał. Enzo nie dał mu szansy na to, aby się pożegnać i wyjaśnić, gdzie wyjeżdża. Chciał sprawę zamieść pod dywan. Spakował go i wysłał na odwyk, aby Gabriel zaczął ogarniać swoje życie i zaczął to robić. Od tamtej pory miał może kilka momentów, kiedy się wyłamał, jednak patrząc na to, jak daleko zaszedł i że radził sobie teraz świetnie, nie było wątpliwości, że pół roku spędzone na odwyku mu zwyczajnie w świecie pomogło.
UsuńOctavia wybór miała. Mogła się pożegnać, a Cavallaro znając sytuację przecież nie trzymałby się kurczowo jej nogi i nie błagał, aby została. Patrząc na to, co się wydarzyło, zrozumiałby, że potrzebuje uciec z Nowego Jorku. Może nawet przemyśleć ich relację, która wtedy nie miała nazwy, choć on jej w głowie już ją nadał. Myślał o rzeczach, o których nie miał prawa myśleć.
Brunet czuł, jak z każdym słowem brunetki jego wnętrzności zaciskają się coraz mocniej. Mówiła, ale to nie były słowa, które chciał usłyszeć. Może to właśnie było to, co powinien usłyszeć. Przesunął kciukiem po miękkim policzku, którego kształt jeszcze nie tak dawno znał przecież na pamięć. I teraz przez ten krótki, delikatny gest przypominał go sobie na nowo, choć nie miał już do niego praw.
— Europa ci się przejadła. — Powtórzył z żalem w głosie. Wiedział, że przy niej nie było sensu udawać. Mogli sobie skakać do gardeł, ale i tak wiedzieli o sobie więcej niż chcieliby przyznać. Czasami tego nienawidził, że dał się jej tak dobrze poznać. — Miałem nadzieję, że powiesz, że za mną tęskniłaś.
Chciał to od niej usłyszeć, kiedy mówi to swoim głosem. Nie tym przesadnie słodkim, który ociekał jadem. Aby spojrzała mu w oczy i przyznała, że tak samo jak on tęskniła. Zamiast tego usłyszał, że nawet nie wróciła dla niego, że nawet nie przeszedł jej przez myśl, kiedy tu wracała. I być może tak właśnie powinno być. Może właśnie tego zakończenia potrzebował, aby spróbować ruszyć do przodu.
— Zgaduję, że byłem w tej tęsknocie osamotniony.
Opuścił głowę, a jego dłoń z wolna zsunęła się z jej policzka. Spodziewał się usłyszeć zupełnie inne rzeczy, a może raczej chciał je usłyszeć. Zamiast scenariusza, jedynego prawidłowego w jego głowie, zderzył się z wysokim murem.
— Powinnaś. — Przyznał. Oboje powinni byli dać sobie spokój, a każde z nich powinno było wrócić do własnych zajęć. Z dala od siebie. Minął w końcu rok, a oni byli już zupełnie innymi ludźmi, czyż nie? — A ja powinienem sobie dać spokój z tobą.
Jeszcze nie był pewien co robi, ale nachylił się nad nią. Oparł swoje czoło o jej i na moment przymknął oczy, chcąc się zamknąć przynajmniej na kilka sekund w jednym z momentów z przeszłości, kiedy mógł to robić bez łomoczącego serca, a przede wszystkim bez wyrzutów sumienia, że robi coś źle. Gabriel doskonale zdawał sobie sprawę, że robi źle i to, że jej teraz potrzebował, chociaż na chwilę, wcale nie było żadną wymówką.
— Wracaj do domu, Tay. — Powtórzył swoje słowa sprzed chwili.
I miał nadzieję, że się go posłucha.
G.
Jego słowa, ton głosu i ten wyczuwalny w nim smutek, kiedy to wszystko mówił, sprawiało, że Octavia czuła, jakby jej serce na nowo rozpadało się na kawałki. Tak naprawdę, to ono nigdy nie było poskładane. Zlepione , posklejane w jakiś chory wzór. Miała wrażenie, że już zawsze taka będzie - poraniona, niepełna. Wiele rzeczy zrobiła pod wpływem chwili, bez wyraźnego przemyślenia. Rok temu również mogła postąpić inaczej, ale zrobiła to, co znała najlepiej. Uciekła bez słowa, schowała się w bezpiecznym miejscu z nadzieją, że zapomni.
UsuńAle tak nie było. Relacja z Gabrielem była inna. Rozwijała się szybko, ale dawała jej to, czego pragnęła najbardziej. Uczucia, miłości, swego rodzaju ognia, który wszystko podsycał.
Zapiekły ją kąciki oczu, ale zrobiła wszystko, by się nie rozpłakać.
— To nie tak — powiedziała szeptem, tak by tylko Gabriel ją usłyszał.
— Tęskniłam codziennie. Cholernie tęskniłam, Gab — powiedziała. Długa chwilę nie patrzała mu w oczy, aż w końcu uniosła głowę i spojrzała w jego ciemne oczy, pełne bólu i smutku.
— Nie byłeś. Tylko że ja… Ja się bałam. Bałam się powrotu, tego jak zareagujesz. A potem, kiedy już zdecydowałam o powrocie, wtedy Felix mi powiedział, że kogoś masz i w końcu jesteś szczęśliwy. I mogłam zostać, nie wywracać Twojego życia do góry nogami — powiedziała. Zrobiła zupełnie inaczej, wbrew wszystkim i wszystkiemu. A teraz czuła, że oboje robią coś, czego nie powinni, jednak żadne nie chce tego przerwać.
Przyciągnęła go do siebie, tak by ją objął. Jego perfumy sprawiły, że na moment zakręciło jej się w głowie. Był tu, znów tak blisko jak kiedyś.
— Nie chce wracać — powiedziała, kręcąc lekko głową.
— Ty też nie chcesz, żebym Cię posłuchała, Gab — szepnęła, muskając delikatnie jego ciepłe wargi.
O.😏
Miał dość tego, jak to wszystko się rozegrało w ostatnim czasie. Walczył ze sobą od tygodni, aby się do brunetki nie odezwać. Po tym wieczorze, kiedy do niego przyszła wcale nie był taki pewien, czego tak naprawdę chce. Pojawiła się i zaczęła mu po raz kolejny mieszać w życiu. Wystarczyła mu sama świadomość, że jest w tym samym mieście. Octavia nawet nie musiała się pojawiać w miejscach, do których chodził, a i tak miała pieprzoną rację, że o niej myślał, mimo, że wcale tego robić nie chciał. Octavia permanentnie była wbita mu w umysł, a nieważne, jak wiele razy starał się o niej zapomnieć to znajdowała sposób, aby po raz kolejny trafić do jego życia.
UsuńNie spodziewał się, że mógłby za nią tak tęsknić.
Kurwa, to przecież było tylko parę tygodni. Nie padły między nimi żadne deklaracje, niczego sobie nie obiecywali. Ciężko było mu samemu sobie opisać, co właściwie czuł przez ten rok, kiedy jej nie było. Łapał się na tym, jak bardzo brakuje mu rzeczy, które Octavia robiła, a które nie były już obecne. Powinien już dawno o niej zapomnieć. Szczególnie, kiedy parę pięter wyżej była dziewczyna, z którą przyszedł. O której z dumą mówił moja, a wszystko teraz rozbijało się na tysiące małych kawałeczków.
— Nie wiem, czy ci wierzę. — Powiedział po dłuższej chwili ciszy. Gotów był uwierzyć, a jednak nie potrafił. Nie, gdy potraktowała go jak jednego z wielu. Naiwna część Gabriela była przekonana, że nigdy nie był tylko jednym z wielu. Natomiast ta druga, bardziej racjonalna mówiła mu, że nie znaczył tak wiele, jak chciał znaczyć. Był plastrem na ranę po nieudanym związku. Rebound, który się skończył, a on był tym głupcem, który nie potrafił odpuścić.
Słuchał jej i wcale nie był pewien, co ma o tym wszystkim sądzić. Jak się odnieść. Prawidłową reakcją byłoby odejście. Powrót na górę i zabranie stąd Naomi. Powrót do domu, gdzie nie było Plotkary, ludzi, z którymi wcale nie chciał się socjalizować. I do tych prostych rzeczy nie potrafił się zmusić. Jeszcze tego nie potrafił zrobić.
— Nie powinnaś była wracać. — Oboje wiedzieli, jak bardzo jej powrót wywrócił wszystko do góry nogami. Być może o wiele bardziej niż gotowi byli przyznać. — Chcę, żebyś wróciła do domu.
Mógł próbować przekonać siebie i ją, a i tak oboje wiedzieli, że prawda leży gdzieś pośrodku. W miejscu, którego żadne z nich nie chciało dotykać. Być może bojąc się sparzyć po raz kolejny.
Gabriel znów poczuł, jak coś się w nim zaciska. Ciepłe, miękkie wargi Octavii były cholernie znajome. Pierwszym odruchem było odwzajemnienie tego pocałunku. I zrobił to. Powoli i z namysłem. Trwało to jednak zbyt krótko, aby którekolwiek z nich mogło się pieszczotą nacieszyć czy ją pogłębić. Odsunął się od dziewczyny nagle. Robiąc większy krok do tyłu i niemal wpadając na swoje auto, które miał za plecami.
— Kurwa. — Zaklął pod nosem i przetarł dłonią usta. To jednak nie wystarczyło, aby pozbyć się jej smaku z ust. — Co ty odpierdalasz? — Wycedził, a wzrok wbił w jej ciemne oczy. Oddychał ciężko i zbyt szybko, aby mógł mieć nad sobą jakąkolwiek kontrolę. — Co ty, kurwa robisz? Naprawdę myślisz, że możesz wrócić, kiedy ci się żywnie podoba i wszystko będzie tak, jak dawniej?
Przesunął dłonią po włosach. Dłonie mu drżały, choć próbował to ukryć zarówno prz3ed sobą, jak i przed nią.
— Minęły miesiące. Miesiące! — Uniósł głos bardziej niż tego chciał. — Nie możesz… Czego ty chcesz, co? Nudzisz się i potrzebujesz rozrywki? Wracasz i zachowujesz się, jakby nic się nie zmieniło.
Zamilkł nagle. Nic co właśnie miało miejsce nie powinno było się wydarzyć. Oni nie powinni się byli wydarzyć, a jednak zamiast odejść wciąż tu stał i czekał.
G.
Ten komentarz został usunięty przez autora.
UsuńNie powinna liczyć na nic że strony Gabriela. I nie liczyła, ale też nie wiedziała, czemu czuła aż tak okropną zazdrość, gdy widziała go z Naomi. Przecież wtedy, na imprezie u Felixa widziała, że jest szczęśliwy. Kiedy wpadła do niego z winem, też mówił, że to właśnie jest to. Że z blondynką kliknęło, a ona powinna się pogodzić z tym wszystkim.
UsuńZawsze jednak udało jej się wślizgnąć do jego życia. Znaleźć ukrytą szczelinę, wejść i po prostu zostać. I wiedziała, naprawdę wiedziała, że nie powinna tego niszczyć, mówił jej to każdy. Felix, który spoglądał na nią tym karcącym spojrzeniem, od momentu, kiedy zobaczyła Gabriela z Naomi na imprezie. Jej matka, kiedy brunetka posyłała modelce wręcz mordercze spojrzenia.
Słyszała, że ma zapomnieć. Odpuścić i pójść do przodu, zostawić za sobą przeszłość i zacząć budować nową przyszłość, Octavia jednak nie potrafiła. Tkwiła w dziwnym zawieszeniu, między tym co było a tym co mogło być. Te parę tygodni, które wydarzyły się między nimi rok temu, zapadły w jej pamięci na długo. I chciała do nich wrócić. Poczuć go znów przy sobie. Być może nadać temu wszystkiemu jakąś konkretną nazwę, czego nie zrobili wcześniej.
Gabriel zajął specjalne miejsce w jej sercu. Przyjął ją do swojego życia, kiedy była pogruchotana, z całym bagażem doświadczeń i sytuacji, których na pewno było zbyt dużo, jak na tak młoda wtedy osobę. Nie oceniał jej, poznał zupełnie inną stronę Octavii. Zaakceptował Ay, nie traktując jej jako jakiejś przeszkody. Nie był kolejnym, którego można było odhaczyć na liście, choć mogłoby się wydawać, że Octavia tak właśnie zrobiła.
— Nie oczekuję tego — powiedział, zgodnie z prawdą. Nie musiał jej wierzyć. Mógł myśleć co tylko chciał.
Nie powinna była wracać. Miał rację. Miała możliwość, by zacząć wszystko od nowa, a postąpiła zupełnie inaczej.
Ciche westchnięcie wyrwało się spomiędzy ust brunetki. Gabriel robił wszystko, żeby nic więcej między nimi się nie zadziało. I powinna go posłuchać.
Jego pocałunek był krótki. Szybki i delikatny, by móc go pogłębić. Rzuciła mu zszokowane spojrzenie, kiedy Gabriel gwałtowanie się odsunął. Kolejne słowa były jak ciosy.
— Ja pierdolę — warknęła, rzucając mu rozzłoszczone spojrzenie. Miała dość, szczególnie dzisiaj, bo wszyscy robili z niej najgorszą. Była najgorszą matką, przyjaciółką, byłą dziewczyną.
— Co ja robię?! Ty sobie żartujesz w tym momencie — rzuciła. Przecież sam dawał jej sygnały. Przecież sam się do niej przysunął, tkwiąc w tej bliskości, choć sam wiedział, że nie powinien. Zrobiła kilka kroków w jego stronę, stając naprzeciw.
— Otrząśnij się. Sam dajesz mi sygnały, a później zrzucasz winę na mnie. Naprawdę, Gabriel?! Naprawdę to ja się nudzę i potrzebuje rozrywki?! — wyrzuciła mu, z żalem w głosie.
— Sam przecież… Ja pierdolę, po co? Czemu wy wszyscy próbujecie się, kurwa, wybielać? Co to przed chwilą było? Czemu miała służyć ta chwila? — zapytała z wyrzutem.
O.
Gabriel chciał, aby to wszystko było takie proste, na jakie się wydawało być zewnątrz. Miał przecież wszystko, a już na pewno zaczynał mieć poukładane życie, którego tak desperacko pragnął. Naomi była niczym powiew świeżego powietrza, a on czuł, jakby ostatnie lata spędził wdychając toksyczne opary. Mógł mieć w pełni poukładane życie, a tymczasem wystarczyła jedna chwila, aby to co starał się budować przez ostatnie miesiące legło w gruzach.
UsuńStojąc na tym parkingu z Octavią przed sobą wcale nie był pewien, co właściwie takiego robi. Mógł udawać, że wie, ale prawda leżała, gdzieś po środku. Czekał na jakiekolwiek potwierdzenie z jej strony, że te wszystkie rzeczy, które się wydarzyły nie były jednostronne. Próbował udawać, że nie słyszał tego co mówiła przy stoliku. Tych słów rzucanych do Howarda, jakby to oni zawsze do siebie wracali bez względu na okoliczności. Naprawdę nie potrzebował tego teraz usłyszeć, choć może? Może właśnie należało, aby usłyszał i zrozumiał, że nie był i nie będzie pierwszym wyborem brunetki.
Przetarł nerwowo twarz dłonią. Mając ogromną ochotę po prostu się roześmiać. Nic tu nie było śmieszne, a śmiech zdawał się, jak na ironię, być jedyną sensowna odpowiedzią na to co się działo wokół Włocha.
— Powiedziałem, żebyś wracała do domu. — Wycedził przez zęby, jakby to była jej wina. Może i poniekąd była, a Gabriel obwiniał Octavię za wiele rzeczy, które się ostatnio wydarzyły. — Ale nie, ty… Zawsze robisz co chcesz, kiedy chcesz. — Ciągnął dalej.
Jak miał jej uwierzyć, że nie myślała, że wszystko wróci do stanu sprzed jej wyjazdu? Dała mu znać, że tak właśnie będzie, kiedy widzieli się u Felixa na imprezie. To on wyznaczył granicę i jej powiedział, żeby absolutnie niczego u niego nie szukała. Może okłamywał ich oboje, a może naprawdę tym razem Gabriel ruszył już do przodu.
— A ja się niby nudzę?! — Warknął nagle. Skierował się w jej stronę. Wystarczył jeden większy krok, aby znów być tuż przy niej. — Myślisz, że wiem, co robię? Że chcę tutaj być i myśleć o tym, co mogliśmy mieć, kiedy na górze ktoś na mnie czeka? — Mówił dalej. Dobrze wiedział, że tam na górze czeka na niego Naomi. Dziewczyna, która mogła mu naprawdę wiele dać. — Ty mi powiedz co to miało być.
Unikał spoglądania jej w oczy. Nie chciał, aby zobaczyła w nich więcej niż gotów był pokazać. Czuł więcej niż chciał przyznać. Bezradność, bo nie miał pojęcia co ma zrobić i w jaki sposób poradzić sobie z uczuciami, które w sobie miał. Tę zabójcza wręcz tęsknotę za tym co mieli. I niepewność, co powinien zrobić dalej.
— Pojawiłaś się bez słowa. Znowu mi weszłaś do życia, kiedy próbowałem sobie je ułożyć bez ciebie, a teraz mnie całujesz? — Prychnął. Czuł jak gardło zaczyna mu się zaciskać coraz mocniej. Jakby czyjeś lepkie dłonie zaciskały się wokół jego szyi i uniemożliwiały swobodne oddychanie. — Czemu to miało służyć, co? Po co to zrobiłaś?
G.
Przy stoliku powiedziała za dużo słów. Niektóre na pewno nie powinny paść, a jednak było inaczej. Nie mogła już cofnąć czasu, ale prawda była też taka, że nie czuła się jakoś źle z tym. To, co powiedziała, było prawdą. Każdy w ich gronie był zabawką. Bawili się sobą nawzajem, i jeszcze jakiś czas temu nikomu nie przeszkadzał taki stan rzeczy. Nagle odniosła wrażenie, jakby każdy próbował się zmienić na siłę, być kimś zupełnie innym. Zapominając o tym, co przeszli, jacy byli i co ich łączyło. A łączyło ich wiele.
UsuńNie chciała wracać do Jacksona. Nie chciała z nim zaczynać niczego na nowo. Ich relacja była bardzo toksyczna, i chyba nie było w niej żadnej miłości. Octavia chciała być szczęśliwa, choć w małym stopniu. Zaznać takiego prawdziwego uczucia, które wywróciłoby jej życie do góry nogami. Chciała być w związku i mieć przy sobie kogoś, z kim mogła tworzyć parę, a nie ciągnąć i walczyć o wszystko sama. Wiedziała, że jeszcze rok temu mogła takie coś stworzyć z Gabrielem, ale teraz? Teraz wiedziała, że raczej spaliła za sobą mosty bezpowrotnie.
— To co tu robisz, do cholery? Czemu nie jesteś u góry? Czemu nie tworzysz nic nowego? Idź do niej! — rzuciła, zdecydowanie zbyt głośniej, niż powinna.
— Idź do niej. Okłam ją, że jest najważniejsza, że liczy się tylko ona — dodała, zadzierając głowę do góry, by spojrzeć na Gabriela.
— I zapomnij o mnie. Jeśli tak bardzo mnie nienawidzisz, to zapomnij o mnie, o tym wszystkim co było. Okłamuj się dalej — rzuciła. Wiedziała, że prawda była inna. Bo przecież, gdyby tak zależałoby mu na Naomi, nie odstępowałby jej na krok. Byłby z nią teraz, u góry i dobrze się bawił, albo byliby w drodze do jego mieszkania. Tymczasem był tutaj, z nią. Dotykał ją, był blisko i nie chciał odejść.
— Bo chcieliśmy tego, oboje. I tu nie wmówisz mi, że jest inaczej, Gabriel. Za dobrze Cię znam. Oboje wiemy, że to wszystko jest pojebane, ale żadne nie chce zrezygnować — powiedziała, czując, że tak właśnie było. Chwilę później odwróciła się do niego plecami, przeczesując palcami włosy. W duchu zaczęła prosić, żeby Cecil przyjechał szybciej. Chciała stąd zniknąć, bo to chyba mogło być najlepsze, co mogła zrobić.
O.
Gabriel słyszał wystarczająco dużo przy stole, aby zaczął się zastanawiać, dlaczego mu w ogóle zależy. Przecież usłyszał dość, aby mieć świadomość, że Octavia nie traktowała go poważnie, a jedyna osoba, na której jej najwyraźniej zależało to był Jackson. Te słowa, które padły o tym, że zawsze do siebie wracają powinny być dla niego niczym kubeł zimnej wody wylanej prosto na łeb. Uświadomić, że w tym zestawie zawsze byłby tym drugim, a przecież nie tego chciał. Nie takiego życia pragnął dla siebie i dla niej. Właściwie to na ten moment Cavallaro wcale nie wiedział, czego pragnął. Miał w głowie mętlik, którego nie wiedział, jak uspokoić. Co miał jej powiedzieć, aby miało to jakikolwiek sens. Sądził, że wyjście z sali mu pomoże, że jeśli odetchnie minimalnie świeżym powietrzem to w końcu coś poukłada mu się w głowie, ale najwyraźniej było mu do tego daleko.
Usuń— Bo nie wiem, co mam zrobić! — Wyrzucił. Był bezsilny w tym momencie. Najchętniej cofnąlby się do momentu, kiedy jeszcze był w mieszkaniu i w ostatniej chwili zmienił zdanie, aby tu nie przychodzić. Wtedy, być może, ale nie czułby tego kłębiącego się w nim uczucia, które rozrywało go od środka. — Bo wszystko było dobrze, dopóki nie wróciłaś. Nauczyłem się, jak żyć bez ciebie, a ty…. — Zaśmiał się, choć wcale nie uważał tej sytuacji za zabawną. — … ty wróciłaś i wszystko się rozpieprzyło.
Przełknął ślinę, chcąc pozbyć się tego zdradliwego uczucia z gardła. Myślał, że wie, jak sobie ma poradzić bez niej. Poniekąd mu się to udawało. Okazało się jednak, że wystarczy chwila, aby wszystko się znów posypało. Gabriel już nie wiedział, czego ma się chwytać. Co ma zrobić, aby ratować siebie i tę sytuację.
— Nigdy nie powiedziałem, że cię nienawidzę. — Powiedział to dokładnie, jakby chciał, aby to co mówił do niej w końcu dotarło. Chwilami miał wrażenie, że chwyta się jednego słowa i dopowiada do niego historię, która nie ma nic wspólnego z rzeczywistością. — Powiedziałem, że byłoby mi łatwiej, gdybym cię nienawidził.
Gdyby Gabriel czuł do niej nienawiść to wiedziałby, jak ma sobie z tym poradzić. Ale nie czuł. To co w nim siedziało było o wiele głębsze i bardziej skomplikowane niż chciał zaakceptować.
— Myślisz, że chcę tutaj być? — Prychnął gorzko. — Tutaj z tobą i zastanawiać się, czy właśnie nie rozpieprzyłem związku, który jest jedyną dobrą rzeczą, która mnie spotkała odkąd odeszłas? — Gabriel zmniejszył między nimi dystans po raz kolejny. Teraz był na tyle blisko, że niemal czuł ciepło bijące od ciała brunetki. — Myślisz, że chcę pamiętać, jak pachnie twoja skóra? Jak brzmi twój głos, kiedy się śmiejesz?
Żadnej z tych rzeczy nie chciał, a już na pewno nie chciał, aby siedziała mu tak głęboko pod skórą. Niemalże czuł, jak to wszystko rozrywa go od środka. I kompletnie nie miał pojęcia, jak ma to naprawić.
G.
Niestety, z tymi ciągłymi powrotami Octavia miała rację. Zawsze mu pozwalała wracać, niezależnie od sytuacji. Teraz jednak, po tym roku bez Jacksona, chciała aby coś się zmieniło. Żeby już nie było żadnych powrotów, żeby nie było ich. Z reszta, po tym co dzisiaj widziała na własne oczy i co usłyszała od Howarda, wiedziała, że to koniec. Czy bolało? Może trochę. Bardziej została urażona jej kobieca duma, a ta blond… a tą blond dziewczynę miała ochotę, cóż, miała ochotę zrobić z nią różne rzeczy, ale się powstrzymała. Dla dobra każdego, chyba.
Usuń— Ja wiem, co masz zrobić —odpowiedziała nadzwyczaj spokojnie. Nie odwróciła się w stronę Gabriela, by na niego spojrzeć. Nie zrobiła tego przez długie sekundy, jak i nie dokończyła swojej myśli, bo najzwyczajniej w świecie słowa ugrzęzły jej w gardle. Każde z nich wiedziało, że ta sytuacja powinna wyglądać inaczej.
— Idź do niej, Gabriel — poprosiła. Mówiąc te słowa, czuła się tak, jakby ktoś spuścił z niej powietrze. Ta myśl bolała. Świadomość, że był tak z Naomi była cholernie bolesna.
Kiedy się do niej zbliżył, w końcu na niego spojrzała. I nie wiedziała już, czy mówił prawdę, że nie chciał z nią być, nie chciał o niej pamiętać, czy próbował okłamać ich oboje.
— Idź do niej — powtórzyła.
— To będzie najlepsze wyjście z całej tej sytuacji. Idź i ją przeproś, a potem stąd idźcie. To będzie najlepsze, co możecie w tym momencie zrobić.
— Proszę Cię, Gabriel. Zrób to.
O.
Gabriel spodziewał się usłyszeć wszystko, ale nie to, aby wrócił do Naomi. Nie spodziewał się, że w tym wszystkim to Octavia będzie jego głosem rozsądku. Głosem, którego wcale nie chciał się posłuchać, chociaż wiedział, że tak przecież będzie lepiej dla wszystkich. Lepiej dla Naomi, której nie będzie okłamywał. Lepiej dla Octavii, której nie będzie mieszał w życiu. Lepiej dla niego, bo może to mu pomoże w tym, aby w końcu uporać się z tymi męczącymi, chwilami wręcz duszącymi uczuciami, które się w nim kłębiły.
UsuńMilczał przez pewien czas. Niepewny, jak na to powinien zareagować i co powiedzieć. Dlaczego się poddawała? Co się wydarzyło dziś, że zamiast go przyciągnąć pchała go wręcz w objęcia innej, kiedy Cavallaro doskonale wiedział, jak zazdrosną osoba potrafi być Blanchard?
— Mam iść? — Powtórzył, bo musiał się upewnić. Chciał się upewnić, że tego właśnie od niego Octavia chce, aby odszedł i więcej nie wracał. Być może tego właśnie chciała przez cały czas, a on to ignorował? Być może był tak skupiony na tym czego sam chciał, że już nie patrzył na osoby blisko siebie.
Pokiwał lekko głową, czując jak opada z sił. Nie wiedział już, czy ma o co walczyć czy w ogóle powinien się o cokolwiek starać. Wiedział natomiast, że dziewczyna ma rację i powinien wrócić na górę, przeprosić Naomi i wrócić z nią do domu, a potem… Potem jeszcze nie wiedział co się właściwie może wydarzyć. A może wiedział, ale nie chciał tego przed sobą przyznać.
— Niech będzie. Wrócę.
Zrobił krok do tyłu, jednak ten mały krok miał teraz w sobie ciężar. Czuł, jakby naprawdę tym razem odchodzili, Ale oboje. Jakby po tym wszystkim co między nimi było właśnie mówili sobie żegnaj.
G.
To, co właśnie zrobiła Octavia, była chyba jedna z najbardziej dojrzałych decyzji w ostatnim czasie, jaką podjęła. Zaskoczyła nie tylko Gabriela, ale i samą siebie. Ale tak było dla nich wszystkich najlepiej. Dla niej, bo tak naprawdę już nie wiedziała, co ma zrobić. Nie chciała już przepraszać, bo to widocznie nie miało sensu. Nie chciała już też czekać, obserwować każdego kroku Gabriela. Tego, czy daje jej jakiś znak, nawet najmniejszy.
UsuńDla niego, bo w końcu mógłby ruszyć do przodu. Chciała, żeby był szczęśliwy. I nawet jeśli bolało ją to, że tego szczęścia nie zaznałby z nią, była w stanie odpuścić.
W końcu, dla Naomi. Bo sama też wiedziała dokładnie, jakie to chujowe uczucie być zdradzoną i być drugą. Jakąś opcją wyboru. Pewna opcja wyboru, który zawsze gdzieś czekał w oddali.
Nie czuła, jakby się poddawała. W sumie sama nie wiedziała, jak się w tym momencie czuła. Była… jakby pusta w środku. Jakby nagle ktoś wyszarpał z niej wszystkie emocje i wyrzucił w przepaść, a ona pogodziła się z tym stanem rzeczy. Jakby w miejscu serca była duża dziura, i nic tam nie było. Mimowolnie, nawet nie myśląc o tym, przyłożyła rękę właśnie w tym miejscu. Jakby chciała się upewnić, że wszystko było na miejscu. Serce biło, ale czemu wszystko nagle tak zobojętniało?
Za bardzo się w tym wszystkim pogubili, i może jakby bali się tego, jakie będą konsekwencje, gdy pozwolą, aby uczucia wzięły górę. Wybrali bezpieczne opcje.
Pokiwała głową, nie odzywając się. Czuła rosnącą gulę w gardle, która z każdą sekundą robiła się coraz większa. Odbierała głos, zabierała każdy oddech.
Wciągnęła powietrze w płuca. Poczuła dziwne pieczenie, jednak je zignorowała.
Wtedy zauważyła wjeżdżający do garażu samochód. Czarny, lśniący Mercedes zatrzymał się nieopodal nich, a ze środka wyszedł Cecil, opierając się o drzwi. Odciągnął marynarkę na bok, wsuwając ręce w kieszenie czarnych, eleganckich spodni. Spojrzał z uwagą na Octavie, to na Gabriela, nie odzywając się ani słowem.
Raz jeszcze spojrzała na Gabriela, jakby ostatni. I zamiast ruszyć w przeciwną stronę, zrobiła coś zupełnie innego.
Te kilka kroków, które ich dzieliły, wydawały się jej najdłuższymi w życiu. Kiedy w końcu już się przy brunecie znalazła, chwyciła jego twarz w swoje dłonie i po prostu go pocałowała. Mocno, namiętnie. Ostatni raz.
— Idź do niej — wyszeptała ponownie, kiedy już się od niego oderwała, chcąc odejść w stronę swojego samochodu.
O.
Z racji, że obie windy były zajęte, a nawet szarpanie za koszulę boya hotelowego nie przyniosło mu żadnych udogodnień, Kim Seojun musiał pokonać trasę na parking, rzucając się biegiem przez klatkę schodową. Coś nieprawdopodobnego — nie tylko ten bieg w stanie, w jakim chłopak się aktualnie znajdował, ale sam fakt, że jego nieprzyzwyczajone do takich wysiłków duma i honor mogły jeszcze istnieć po takim niegodnym nazwiska wyczynie. Aby upokorzeń nie było mu mało, paradował po hotelu w samych spodniach, ponieważ pani Plotkara miała trzy lata i ukradła mu ubrania.
UsuńSuper.
Gdy winda, którą gonił, dojechała na ostatni (ostatni!) poziom parkingu podziemnego, Seojun znajdował się już w stanie agonalnym. Oparł się o ścianę, a kiedy posłyszał słodki dźwięk dzwonka oznajmiającego, że dźwig dotarł na miejsce, ogarnęła go nieprzezwyciężona ochotę, by windę przytulić — nie zrobił tego oczywiście, bo było to niemożliwe. Ale gdyby było możliwe, rozciągnęłaby się między nimi wspaniała perspektywa długoletniej przyjaźni.
Nie zdziwił go widok Ari i Minsoo. Mało rzeczy mogłoby go jeszcze dzisiaj zdziwić, ale to nawet w normalnych okolicznościach nie zdziwiłoby go wcale.
— Musicie iść na salę — powiedział bez tchu. — Na główną salę. Nie pytajcie mnie proszę o nic, zapomnijmy nawet na chwilę to, czym dla siebie jesteśmy, i zróbcie ten dobry uczynek, i wracajcie na swoje miejsce na głównej sali. Bo albo umrę na zawał, albo nie odzyskam koszuli. I sukienki. Nie swojej. — Oparł dłoń o czoło. — Chyba będę potrzebował przeszczepu płuc.
Nagle dotarły do niego obce głosy gdzieś z tyłu i obejrzał się. Przez ten cały czas niedaleko niego stali Gabriel i Octavia, a on był tak przejęty własną misją i zmęczeniem, że nawet ich nie zauważył.
— Ej, piękni — krzyknął do nich. — Wy też wracajcie na salę. Ona nie da wam stąd wyjść i jakoś was na górę ściągnie. Bądźcie mądrzejsi niż ja i idźcie tam po dobroci.
Seojun
bardzo zziajany