Zagadki, tajemnice i morderstwo. Czy ktokolwiek zdoła uciec? Już wkrótce!
Zobacz wydarzenie →
Wczorajszej nocy w nowojorskim hotelu The Plaza doszło do gwałtownego pożaru, który wybuchł około godziny 2:30 nad ranem w reprezentacyjnej Sali Balowej (Grand Ballroom). W chwili pojawienia się ognia odbywająca się tam zamknięta impreza dobiegała końca.To, co miało być kolejnym ekskluzywnym spotkaniem nowojorskiej elity, w ciągu kilku minut przerodziło się w scenę prosto z koszmaru. Okoliczności zdarzenia bada nowojorska policja.
Może gdyby wiedziała, ile będzie ją kosztować przeprowadzka do Nowego Jorku, nigdy nie zdecydowałaby się opuścić Londynu. Może gdyby wiedziała dokąd poprowadzi ją ta jedna znajomość, podjęłaby całkiem inne decyzje, aby każdy z tamtych wyborów nie rzucał się cieniem na całą jej przyszłość. Mądra zdawała się jednak być po szkodzie, a czasu niestety nie da się cofnąć, nieważne jak bardzo by tego pragnęła.
Urodziła się jako trzecie dziecko i jedyna córka Victora i Giulii Maxwellów. Od samego początku wychowywała się jak pączek w maśle, nie znając trudności życia jak większość jej rówieśników. Przez życie zdawała się kroczyć swobodnie i bez stresu, to bowiem jej najstarszy brat był tym, od którego wymagano stabilizacji i powagi, a od drugiego wymagano ambicji i sukcesów. Wszystko powodowane dobrymi pobudkami i miłością ich rodziców, którzy wprowadzali idealny balans w ich rodzinie – ojciec był tym, który ściągał na ziemię, a matka tą, która podkładała poduszkę, aby zderzenie z gruntem rzeczywistości nie było zbyt mocne. Allegra jednak nigdy nie zdawała się poznać smaku rzeczywistości – rodzice, jak i bracia, dbali o to, aby nigdy niczego jej nie brakowało, a dyskomfort był tylko tym, co mogłaby kojarzyć, ale nie znać. Bynajmniej nie oznaczało to, że nic od niej nie wymagano – ojciec nauczył jej wartości pracy, a matka niezależności. Choć zadbali o to, aby zawsze miała dobry start, to kroki musiała poczynić sama, jak i utrzymać się na tej drodze. Oczami wielu jednak Allegra nie zna życia, żyjąc w swojej idealnej bańce i czerpiąc z niej garściami. Cóż, nie zaprzecza – wie, że spotkało ją ogromne błogosławieństwo. Jednocześnie wie, że nie prosiła o nazwisko, z którym przyszła na świat, o dom przepełniony ciepłem czy rodziców, którzy potrafili kochać, nie czyniąc z dzieci zakładników własnych ambicji. Doskonale zdaje sobie sprawę z tego, że jest uprzywilejowana, nie potrafi jednak zrozumieć tych, którzy zakładają, że za jej uśmiechem kryje się pustka, a za swobodą – brak głębi. Wierzy w małe przyjemności, w ludzi, którym warto dawać drugie szansę i w to, że większość rzeczy da się jakoś naprawić.
Jednocześnie, gdy przychodzą trudniejsze dni, uśmiech nie zawsze wystarcza, a oczy usilnie próbują ukryć ból, który od lat pożera jej wnętrze. Wstydzi się własnych słabości, tej historii, która zmieniła ją na zawsze. Wstydzi się, że powzięte cele okażą się porażką, a ona nie będzie nikim więcej niż piękną, roześmianą, lecz trochę pustą córką bogatych ludzi. Być może właśnie dlatego stawia sobie wysoką poprzeczkę, nie umiejąc stanąć w miejscu. Za sarkazmem kryje się bowiem niepewność, a za kobiecą siłą – strach. Cóż, sama przez długi czas była przekonana, że bycie niezależną oznaczało możliwość podejmowania własnych decyzji bez patrzenia na innych. Dopiero Nowy Jork powoli zaczął ją uczyć, że dorosłość to coś więcej, a prawdziwa niezależność, to umiejętność życia z konsekwencjami decyzji, które podejmuje się po drodze. Niektóre z nich okazały się znacznie trudniejsze do udźwignięcia, niż przypuszczała. Inne zostawiły po sobie ślady, których nie dało się przykryć kolejnym uśmiechem, spontanicznym wyjazdem ani przekonaniem, że przecież wszystko jakoś się ułoży.
I być może właśnie dlatego coraz częściej wraca myślami do dziewczyny, którą była. Do tej, która istniała, zanim postanowiła sprawdzić, jak daleko może zaprowadzić ją własna ciekawość. Ta dziewczyna nie znała codzienności Nowego Jorku lecz ciepło angielskiego domu. Nie tęskni więc za Londynem wyłącznie dlatego, bo tam zostawiła rodzinę, znajome ulice i poczucie bezpieczeństwa. Tęskni, bo niemal rozpaczliwie tęskni za tamtą sobą — tą, która patrząc w lustro, widziała wartościową dziewczynę zasługującą na miłość. Dziś, patrząc w lustro, nie do końca wie, co widzi, zadając sobie pytanie czy jeszcze kiedyś to, co w niej złamane, zdoła się poskładać.
Wiedział, że przylatywanie do Nowego Jorku nie jest odpowiedzią.
OdpowiedzUsuńDawno temu już powinno dotrzeć do tego pustego łba, że nie ma w tym mieście czego, ani kogo szukać. Pokusa okazała się być jednak zbyt silna, a Oliver zbyt głupi i naiwny, aby przepuścić ją koło nosa. Dlatego, gdy Milo wieczorem rzucił coś o imprezie to w pierwszej chwili miał ochotę typa zbyć. Nie uśmiechało mu się imprezowanie, kiedy jego myśli nieustannie krążyły wokół jednej osoby, dla której się tutaj właściwie zjawił. Nigdy nawet nie lubił Nowego Jorku. Uważał je za zbyt głośne i brudne miasto, choć Londyn też przecież nie należał do cichych. Było w nim zdecydowanie czyściej niż w Nowym Jorku. Londyn miał jednak jedną ogromną wadę. Nie było w nim Romy Bellini, a Nowy Jork był tą dziewczyną naznaczony. Wmawiał sobie, że na każdym kroku widzi kawiarnie, w których kupowali kawę, gdzie chodzili na obiady i parki, w których robił jej zdjęcia. Było to błędne wrażenie, ponieważ to miasto było zbyt duże, aby mógł wszędzie widzieć należące do nich miejsca. Podpowiadał mu tak jego głupi mózg, a zdawało się, że ktoś (był to nikt inny jak Caldwell) wyłączył go z zasilania i pozwolił, aby podejmowane przez niego decyzje były jeszcze gorsze niż w zeszłym roku.
Zmienił zdanie co do propozycji Westa, kiedy ten niby od niechcenia rzucił informacją, że we wspomnianym klubie prawdopodobnie będzie również Romy. Wtedy odpowiedział niemal bez wahania, że się tam pojawi. Pół wieczoru łaził niczym obity pies ze smutną miną i rozweselił się dopiero, kiedy weszła do loży. Wyglądała obłędnie w czarnej sukience z odsłoniętymi plecami i nieco zmierzwionymi włosami. Zakładał w tamtym czasie, że musiała spędzić znaczącą część na parkiecie i dlatego wyglądała jakby przeszło przez nią małe tornado. Dobrze było też zobaczyć swoich kumpli. Zwłaszcza Leo, który nie miał łatwego roku. Mało co gadali, bo jednak uwaga Caldwella skradziona była w pełni przez blondynkę, a Leo obmacywał się z jakąś dziewczyną z różowymi włosami. Z kolei Oliver nie mógł wręcz uwierzyć, że Romy jest tak blisko niego, a w dodatku pozwala mu na rozmowę. Długo sądził, że już nigdy więcej nie będzie chciała mieć z nim nic wspólnego. Wciąż nie widział sensu w ich rozstaniu i naiwnie liczył, że uda im się relację odbudować.
Nie był perfekcyjnym chłopakiem, ale się starał przecież. Jak każdy miał swoje wady, czasem nie poświęcał jej dostatecznie wiele czasu, jednak miał na tyle wymagający zawód, że nie mógł być przy niej cały czas. I zbyt mocno to kochał, aby poświęcić dla Romy karierę, którą budował od najmłodszych lat. Wydawało mu się, że dziewczyna to rozumie, że nie ma mu za złe długich nieobecności, niemal ciągłego bycia w różnych strefach czasowych. Pomylił się, a któregoś wieczoru Romy tak po prostu mu oznajmiła, że potrzebuje przerwy. Nie, że ona chce przerwy i nie wie, czy widzi przyszłość dla ich związku. Nie mógł jej zatrzymać siłą, więc pozwolił odejść. Mimo, że nie rozumiał i jej potrzebował, jednak nie odważył się przyznać do prawdy. Tata jest znowu chory. Nie powiedział tego. Słowa miał uwiązane w gardle. Nie wiedzą, czy jego serce tym razem wytrzyma. Znowu nic nie powiedział. Mój tata może umrzeć. Zamiast tego pokiwał głową, nie zadał zbyt wielu pytań i wyszedł z mieszkania mówiąc, aby została tak długo, dopóki nie pozbiera swoich rzeczy.
Chciał jej to teraz wynagrodzić. Mimo, że niby zdawał sobie sprawę z tego, że wcale nie musi, bo w końcu nie zrobił nic złego. Romy nigdy nie powiedziała mu, że to jego wina. Zapewniała go wręcz, że tak nie jest i to ona. Wszyscy jednak wiedzieli, że słowa to nie ty, to ja zawsze oznaczają coś odwrotnego. Coś co w nim było najwyraźniej przeszkadzało Romy, a Oliver chciał to naprawić. Zrobić coś, aby dostrzegła, że istnieje dla nich jeszcze szansa.
Potrzebował jej bardziej niż był gotów przyznać. Miesiące rozłąki były dziwne, niekomfortowe. Nie pomagało też to, co słyszał i widział w internecie. Uważał to jednak za głupoty wyssane z palca. Nie pierwszy raz w końcu internauci łączyli w pary ludzi, którzy nie mieli ze sobą nic wspólnego.
UsuńOliver był bardziej naiwny niż chciałby to przyznać.
Nie był zaślepiony Romy Bellini. On był nią pochłonięty. Docinki w loży, jej dyskomfort i ostrzegawcze komentarze zbywał. Uważając je za przyjacielskie przytyki, których w ich towarzystwie było przecież pełno. Coraz trudniej było mu się jednak pozbyć wrażenia, że chodzić może o coś więcej niż tylko droczenie się z przyjacielem. Starał się odpychać od siebie taką wizję. Była ona w końcu niemożliwa. Głupia wręcz. Byli przyjaciółmi, a przyjaciele nie robili sobie świństw. Zresztą, nie był nawet pewien co Romy mogłaby widzieć w jego kumplu, gdyby to była prawda. Dlatego, kiedy Romy mu też zaproponowała, aby wyszli z loży przyjął tę ofertę chętnie. Nie chciał dłużej siedzieć w tym towarzystwie i pozwalać sobie na myśli, które niewiele wspólnego miały z prawdą. Spędził z nią dobrze czas, a rozmowa między nimi brzmiała tak, jak gdyby te miesiące nigdy się nie wydarzyły. Romy chwilę na coś ponarzekała, jednak nie chciała mówić w szczegółach, a kiedy już sądził, że są na dobrej drodze to jego telefon zaczął wariować. Miał ochotę zignorować to w pierwszym odruchu, jednak, gdy zobaczył, że to Diana się dobija wiedział, że nie może dalej udawać, że wiadomości oraz połączeń nie widział. Niechętnie zostawił Romy w klubie.
—Zajmiesz się nią?
W przelocie rzucił to do Leo wierząc, że kumpel dopilnuje, aby jego dziewczyna bezpiecznie wróciła do domu. Nie przewidział tego, że Maxwell weźmie sobie to aż nazbyt do serca. Oliver wychodząc myślał, że zajrzy do niej jeszcze później. Nie mając oczywiście pojęcia, czy dziewczyna zdąży wrócić do domu. Noc była długa, impreza dopiero się zaczęła, a znając imprezową duszę Sienny oraz Milo było dość jasne, że nie skończą jej jedynie w 1OAK.
Przebijając się przez nocne korki miasta dojechał do klubu w SoHo, gdzie urzędowała jego młodsza siostra. Zabieranie jej tu ze sobą było błędem, ale tak bardzo go prosiła, aby ten jeden jedyny raz zabrał ją do Nowego Jorku, a Ollie nie miał serca jej odmówić. Obiecała, że dobrze się będzie zachowywała i wychodzi tylko z koleżankami na kolację. Powinien wiedzieć, aby nie wierzyć dziewiętnastolatce, która ma nielimitowany dostęp do pieniędzy. Wyciągnął z klubu Dianę, jak i jej równie durną przyjaciółkę pół godziny później. Obie zaryczane, ale na szczęście nie pijane na tyle, aby bał się o ich bezpieczeństwo.
— Gdyby cię mama zobaczyła… Co wam strzeliło do łba? — Fuknął pod nosem. Obie siedziały na tylnym siedzeniu, niemalże do siebie przytulone. Miał jej pilnować, a nie puszczać samopas w Nowym Jorku. Ledwo znała to miasto przecież! Cholera, chciał je zabrać do 1OAK, ale Diana oczywiście uznała, że pokazywanie się ze starszym bratem to straszne frajerstwo, a poza tym jest stary i co on może wiedzieć o dobrej imprezie.
— To byś dostał opierdol ty, a nie ja. Przecież nic się nie stało. Żyjemy. — Mruknęła. Głowę opartą miała o szybę, a oczy zamknięte. — Możesz jechać wolniej? Porzygam się.
— Nawet nie ruszyłem.
Och. Tyle powiedziała. Głupie och. Siedział jeszcze przez chwilę z dłońmi na kierownicy i zastanawiając się, dlaczego życie doprowadziło go do bycia opiekunem rozpieszczonej smarkuli. Zabrał je do siebie, bo jaki miał wybór? Koleżanka Diany mruknęła coś o tym, że jak matka ją zobaczy w takim stanie to ją pogoni. Gdyby uważał się za faktycznie dorosłego to odwiózłby ją prosto do domu i jeszcze wygarnął jej matce, że ma nieodpowiedzialną córką, ale zamiast tego wrócił z nimi do domu. Prosząc wręcz, aby nigdzie już nie wychodziły. Wciąż miał plan, aby zobaczyć się z Romy. Wysłał jej nawet wiadomość, czy wróciła już do siebie, ale ta nie została dostarczona. Musiał przekonać się więc na własne oczy, czy nie wróciła do mieszkania.
Miał kawałek do przejechania z Soho na Park Avenue, ale na szczęście obyło się sprawnie i bez kłopotów. Wrócić musiał tą samą drogą na West Village w nadziei, że kiedy trafi pod odpowiednią kamienicę będzie tam na niego czekała Romy.
UsuńNie pomylił się.
Romy czekała. Z tą różnicą, że nie na niego.
Zaparkował po drugiej stronie ulicy, gdzie było jedno wolne miejsce. Kawałek przed wejściem do kamienicy blondynki. Miał już wychodzić, kiedy dostrzegł jak z oświetlonego wejścia do kamienicy wybiega postać w długiej czarnej sukience. Rozpoznał ją niemalże od razu. Serce podskoczyło mu mocniej w piersi, a dłoń zaciskała się na klamce gotowa, aby otworzyć drzwi i wypaść z samochodu. Zatrzymała się jednak w ostatniej chwili. Postać w czarnej sukience wpadła na kogoś kogo tu być nie powinno. Oliver przez moment był pewien, że źle widzi. Że oczy płatają mu figla. Rzeczywistość była taka, że jego Romy wpadła prosto w objęcia człowieka, którego uważał za swojego przyjaciela. Nie musiał ich słyszeć, aby wiedzieć, że słowa, które między nimi padały nie były rzucone w pospiechu ani bezmyślnie. Mógł sobie jeszcze tłumaczyć to w naiwny sposób. Może się pokłócili… To była ostatnia myśl, która przewinęła mu się przez myśl, zanim nie był świadkiem, jak oboje łapczywie sięgają do swoich ust. Palce drugiej dłoni zacisnęły się mocniej na kierownicy. Zazgrzytał głośno zębami. Jeszcze niepewny, czy to co poczuł było furią, rozczarowaniem, złamanym sercem czy paskudną zdradą, której nigdy by nie spodziewał się ze strony osób, które kochał. W gardle budowała się coraz większa gula, której nie sposób było przełknąć. Widział aż nazbyt dokładnie, jak oboje szukają swoich ust. Czy kiedykolwiek tak całowała jego? Czy kiedykolwiek był czas, kiedy Romy tak pragnęła jego obecności? Nie potrafił patrzeć i nie potrafił odwrócić wzroku. Wszystko w nim krzyczało, aby wyjść z auta. Skonfrontować się. Tylko, że nie znalazł w sobie siły, aby to zrobić. Mógł jedynie patrzeć, jak jego najlepszy przyjaciel ściera ustami z twarzy jego dziewczyny łzy, jak pewnie ją trzyma w swoich objęciach, jak gdyby Romy była dziewczyną Leo, a nie Olivera. Jak bierze ją za rękę i wprowadza do środka.
Wypuścił powietrze przez nos. Głośno.
Obrazy sprzed chwili jeszcze nie dotarły do niego w pełni. Oliver siedział patrząc się dalej w miejsce, w którym jeszcze chwilę temu stała jego Romy. Wciąż widział przed oczami tamte pocałunki, wyznania, których nie słyszał, a których się domyślał.
Żal i gniew ścisnęły mu serce.
Zacisnął mocno usta i oczy, nie pozwalając sobie na chwilę słabości. Nie tutaj. Nie przed jej pieprzonym mieszkaniem, gdzie najpewniej już dotarli. Mógł spojrzeć w górę. Wiedział, które okna należą do jej mieszkania. Sprawdzić, czy zapaliły się już światła, a może paliły się tam cały czas. Nie odważył się tego zrobić. Kolejne wyobrażenia przychodziły mu do głowy, a im było ich więcej tym bardziej chciał tam wejść. Przerwać cokolwiek się tam działo i… I co dalej? Żadne dalej nie istniało. Nie mógł przecież nic zrobić.
Odjechał dopiero po chwili. Bez celu i bez pomysłu. Wiedział, że nie mógł wrócić do mieszkania. Mógł pojechać do hotelu. Do baru. Mógł rozpędzić się na autostradzie i przez moment udawać, że nic nie ma znaczenia. Przejechał zaledwie kilka przecznic, zanim zaparkował na pierwszym wolnym miejscu i wysiadł z auta lekceważąc ulewę na zewnątrz. Miał marną kurtkę bez kaptura. Było to lepsze od siedzenia w aucie, w którym zaczynał dostawać klaustrofobii.
Szedł bez celu z rękami w kieszeni kurtki. Głowę miał spuszczoną, a myśli ponure. Wracał ciągle do tego, co widział. Jak długo to trwało? Dlaczego o niczym nie wiedział? Kiedy to się zaczęło? I powoli jak puzzle w układance zaczęły wracać do niego wszystkie te momenty, kiedy słyszał, że Romy i Leo byli widziani gdzieś razem. Wtedy po prostu sądził, że to przypadek, bo byli znajomymi, a znajomi mieli prawo się widywać, a Oliver nie był zazdrośnikiem, aby wszędzie widzieć zdradę.
Skończony idiota. Jak długo robili z niego kretyna za jego plecami?
Szumiało mi w uszach.
UsuńNie był pewien, czy to, co czuł było nawet prawdziwe. Nie potrafił tych uczuć w żaden sposób nazwać. Nigdy przedtem nie poznał ich smaku. Nie wiedział, jak smakuje zdrada i kłamstwa. Myślał o tym wieczorze i o rzeczach, które działy się w loży. O Romy i o Leo. Ich dziwnym zachowaniu, które ignorował, bo był tak bardzo skupiony na blondynce. Powoli, ale składało się to w całość, której Oliver poznawać nie chciał.
Oliver już nie patrzył na to, czy ktoś przed nim idzie. Szedł po prostu dalej. Chciał znaleźć się teraz jak najdalej od miejsca zamieszkania Romy. Najlepiej to chciał znaleźć się jak najdalej od własnych myśli. Wychodząc zza rogu nie spodziewał się, że na kogoś wpadnie albo że to ktoś na niego wpadnie. Westchnął zirytowany, już niemal mający na końcu języka przepraszam, które miał wpisane w kod DNA, dopóki nie usłyszał znajomego głosu.
Świetnie. Kolejny Maxwell. Właśnie tego mu było trzeba.
Czy naprawdę ze wszystkich ludzi na świecie musiał trafić właśnie na nią? Nawet nie znał dobrze Allegry, ale towarzystwo kogokolwiek związanego z Maxwellem nie było teraz w jego zainteresowaniach. Nie potrafił też jednak zignorować dziewczyny.
— Przepraszam, nie chciałem cię przestraszyć. — Powiedział. Niechętnie unosząc wzrok. Bał się spojrzeć jej w oczy. Allegra go nie onieśmielała. Bał się tego, co mogła zobaczyć w jego oczach. Nie był dobrym aktorem. Przed kamerami? Jasne. Wśród fanów? Zawsze się uśmiechał. Na eventach miał neutralny wyraz twarzy. Ciężko było jednak mu udawać, teraz gdy rana nie tyle co była świeża, a wciąż w niej grzebano ostrzem i wyrywano mu nerw po nerwie.
Dlatego spojrzał na psa. Pie był bezpieczną opcją. Pies nie będzie zadawać pytań.
— Całkiem fajny ten pies. — Skomentował. Normalnie nachyliłby się, aby pogłaskać zwierzaka, ale nie tym razem. Nawet najsłodszy pysk świata nie byłby w stanie osłodzić mu tego wieczoru. Normalnie powiedziałby, że też lubi jej psa. Tylko, że w tej nocy nic nie było normalnego, a Oliver miał ochotę komuś przyłożyć.
Spojrzał ponownie na brunetkę, kiedy przyznała, że źle wyglądał. Zabrzmiało to prawie jak komplement.
— Nie wiem, wiedziałaś, że twój brat pieprzy moją byłą? — Wyrzucił to z siebie zanim zdążył pomyśleć. Pewnie nie wiedziała. On nie wiedział. Jak widać. — Sorry, wracaj do domu, Allie. Odprowadzę cię, co? Nie powinnaś chodzić sama po nocy.
Nie będzie z niego żadnego pożytku, ale mógł się chociaż upewnić, że dziewczyna i jej kudłata przyjaciółka bezpiecznie wrócą do domu.
Ollie💙
Szczególnie nie był w nastroju na jakiekolwiek rozmowy. Spotkanie Allegry w tym momencie było chyba najgorszym co mogło go spotkać. Najchętniej zawróciłby skąd przyszedł i udawał, że wcale dziewczyny nie widział. Nie chodziło o nią samą, lecz o fakt, że była spokrewniona z Leo, a po tym czego doświadczył jakieś pół godziny temu przebywanie w obecności dziewczyny, która była z nim bezpośrednio związana nie było czymś co Ollie chciał robić. Obrazy ciągle przeskakiwały mu przed oczami, choć bardzo starał się je od siebie odsunąć – to nie potrafił. Nieustannie widział ich przed wejściem do kamienicy. Romy wpadająca bezpośrednio w objęcia Leo. To, jak on ją pocałował. Nie widział nigdy takich uczuć z jej strony, kiedy to całowała jego. Takiej pasji i głodu, jak gdyby była głodzona przez miesiące, a to był jej pierwszy pocałunek. Ta myśl po raz kolejny ścisnęła mu gardło, a dłonie zacisnęły się mimowolnie w pięści.
OdpowiedzUsuńOliver nie był obecnie w najlepszym stanie. Czuł się zmęczony, ale również przytłoczony informacjami, które niechciane na niego spłynęły. Wszelkie plotki o niewierności Romy, które krążyły po internecie zbywał. Kiedyś na ten temat rozmawiali, a ona zapewniała go, że to są tylko głupie teorie. Nie miał powodu, aby jej nie wierzyć Nie oni pierwsi z padoku padli przecież ofiarą takich plotek. Kumple z przeciwnych zespołów mierzyli się z takimi teoriami przez cały czas. Nawet ci, którzy od wielu lat byli w szczęśliwych związkach. Uznał, że to po prostu taka kolej rzeczy, a niektóre fanki wyobrażają sobie zbyt wiele myśląc, że mają prawo do mówienia mu z kim może być w związku. Przez krótki moment się zastanawiał, czy nie chodziło o uczucia do kogoś innego, kiedy Romy z nim zerwała. Jednak uznał to za kompletną głupotę, a w dodatku miał naprawę ważniejsze sprawy na głowie niż rozpamiętywanie dziewczyny, która z nim zerwała. Tęsknił za nią, to oczywiste. Jednak znacznie mocniej martwił się stanem swojego ojca, więc mimo wszystko, ale złamane serce musiało zostać odstawione na bok, gdy istniało ryzyko, że to mogą być ostatnie chwile z ojcem. Nie prosił wtedy też Romy o obecność, choć to jej właśnie potrzebował najbardziej. Tego, aby pojechała razem z nim do kliniki, kiedy czekał w nerwach z mamą i siostrami na wyniki. Nie musiała nawet nic mówić, ale, żeby po prostu była obok. Sam nie wiedział, co mógłby w takiej sytuacji powiedzieć. Potrzebował jej nie jako swojej dziewczyny, ale przyjaciółki, za którą ją uważał. Nigdy jednak nie odważył się sięgnąć po telefon i wyznać prawdy. Czuł, że gdyby to zrobił to mogłaby pomyśleć, że w ten sposób stara się ją odzyskać, a on po prostu chciał, aby obok był ktoś komu ufa. Nie był wtedy sam, była przecież mama i dziewczyny, zatrzymał się wtedy w ich rodzinnym domu, a jednak brakowało mu dodatkowej osoby, z którą mógłby dzielić ten czas. Osoby, która nie musiała rozumieć, ale której obecność wiele by dała i sprawiła, że może tamte miesiące nie byłyby tak cholernie ciężkie.
Wiedział, że nie powinien się był dzielić z nią takimi informacjami. Nawet nie szukał u niej pocieszenia, ale co miał zrobić? Skłamać? Oliver nie był typem osoby, która trzyma jakiekolwiek sekrety. Może nie tak, jeśli chodziło o inne osoby to potrafił je trzymać. On sam jednak był jak otwarta księga, a kiedy zapytała się go o co chodzi nie potrafił skłamać na poczekaniu. Nie czułby się wtedy ze sobą dobrze. I nie, aby teraz czuł się dobrze, bo przecież postawił Allegrę w bardzo dziwnej sytuacji, a dziewczyna nie mogła odpowiadać za błędy i decyzje swojego brata. Mimo, że zwalenie na niej winy mogło przyjść mu teraz bardzo łatwo. Niczego podobnego jednak nie zrobił. Jaki byłby w tym sens? Allegra nie mogła odpowiadać za to, co robił jej brat i nie ważne jak pokręcone na ten temat mogły być myśli Olliego to zwyczajnie nie mógł jej za to obwiniać. Nie chciał jej teraz tylko widzieć, a los uznał, że najwyraźniej to będzie bardzo zabawne, kiedy ich ścieżki się skrzyżują.
Ze wszystkich dni i nocy – musiało to mieć miejsce akurat dzisiaj.
Cudownie. Naprawdę cudownie.
O… kurczę.
UsuńNo to chyba najlepiej podsumowało całą sytuację i było jednoczenie najłagodniejszym stwierdzeniem, jakiego można było teraz użyć. Oliver na końcu języka miał same brzydkie słowa. I choć bardzo chciał je wyrzucić zarówno w stronę Romy i Leo to nie dałby rady. Leo jak Leo – ich przyjaźń była długa i mieli za sobą mniejsze czy większe konflikty. Potrafili się czasem do siebie nie odzywać miesiącami, a potem, jak gdyby nigdy nic wrócić do starych nawyków. Wtedy jednak ich kłótnie nigdy nie dotyczyły dziewczyny. Czasem zwyczajnie pozwalali sobie na więcej przykrych słów, ale byli też młodsi, hormony robiły swoje i wracali do bycia kumplami szybciej niż się pokłócili. Chwilowo, ale Leo jeszcze przecież nie wiedział, że Oliver wie. Nie mógł więc też wiedzieć, że Caldwell bardzo chciał się z nim pokłócić i zrobić znacznie więcej niż zwyzywać go od kłamliwych skurwysynów.
Byli razem wcześniej? Wtedy, kiedy Oliver marudził, że za nią tęskni i nie rozumie, dlaczego go zostawiła? Już wtedy obracał na boku jego byłą dziewczynę? Czy może robił to zanim się stała jego byłą dziewczyną?
Pogrążał się w tych myślach coraz głębiej i jakoś tak na moment zapomniał, że Allegra stoi obok. Niby ją widział, ale oczy w ogóle nie rejestrowały jej obrazu ani słów, które wypowiadała. Widział za to cały czas Romy i Leo. Tamte gorliwe pocałunki, ruszające się usta w wyznaniach, których nie było dane mu usłyszeć. Ja pierdolę. Musiał się ogarnąć, ale jak człowiek ma się po czymś takim ogarnąć? Jak ma przejść do codzienności?
Słowa dziewczyny dotarły do niego z małym opóźnieniem.
— Jak to „dalej”? — Właśnie chyba też dostał odpowiedź na dręczące go pytania. To nie pierwszy raz… Allegra nie była też najlepszą osobą do przesłuchiwania, bo co mogła wiedzieć? Tylko wyglądało na to, że wie więcej niż skłonna była mu powiedzieć. Przyjaźniła się w końcu z Romy i była siostrą Leo, a to stawiało ją w sytuacji, w której zapewne wie więcej niż się przyzna. — Świetnie, po prostu świetnie.
Absolutnie nie chciał, aby Allegra go pocieszała. Właściwie to nie wiedział, dlaczego jej o tym powiedział. Mógł skłamać, ale nie potrafił. Chyba musiał to z siebie również wyrzucić. Czuł, jak ta informacja niemal wyniszcza go od środka. Tak naiwnie trzymał się jeszcze nadziei, że uda mu się porozmawiać z Romy na prywatności i że być może naprawią między sobą to, co zostało popsute, a jak widać tej nocy dostał dowód, że do niczego podobnego nie dojdzie. Ona już wybrała. I być może wybierała od bardzo dawna, a Oliver był zwyczajnie zaślepiony własnym wyobrażeniem o blondynce, w którym ta dziewczyna nigdy by go nie skrzywdziła.
— Przepraszam, nie powinienem był ci o tym mówić. — Odezwał się po chwili, wcześniej biorąc głęboki wdech. Allegra nie była w końcu niczemu winna. — Nie szukam u ciebie pocieszenia. Zapytałaś, a ja głupio odpowiedziałem. To nie twoje zmartwienie.
Naprawdę powinien był skłamać. Zwłaszcza, że wtedy nie byliby w tej dziwnej sytuacji. Czy los nie mógł zesłać tu kogoś innego? Chyba cieszyłby się nawet bardziej ze złodzieja niż z obecności dziewczyny. Znowu, nic do niej nie miał. Jednak spędzanie z nią teraz czasu nie było czymś co chciał robić. Jej obecność w pewien sposób była bolesna, ale jak miał to wytłumaczyć i nie sprawić, aby się obraziła? Chociaż, do dupy z tym. Jeśli chciała się obrazić to droga wolna. To nie byłby pierwszy raz, gdyby była na niego obrażona, choć tamtych poprzednich razów nigdy nie rozumiał. Teraz przynajmniej znałby powód.
— Też nie wyglądasz, jakbyś zeszła z wybiegu. — Mruknął. Było to już złośliwe z jego strony i nie powinno paść. Zrobił krok do tyłu przyglądając się dziewczynie. — Ja przynajmniej nie mam na sobie piżamy.
Allegra faktycznie wyglądała zabawnie. Niebieskie piżamowe spodnie trochę powiewały na wietrze, ciemna kurtka niby pasowała, ale tak nie do końca. Tych butów, które na sobie miała to w ogóle nie rozumiał, a cała reszta… Cholera, gdyby nie był w czarnej rozpaczy to zauważyłby, że nawet w poplątanych włosach i piżamie wyglądała ładnie. Bardzo ładnie.
UsuńOllie wypuścił powietrze przez nos, kiedy usłyszał jej oburzenie. Musiał to zrobić, bo inaczej powiedziałby coś, czego potem mógłby żałować.
— Nie miałem na myśli, że sobie nie poradzisz. — Zaznaczył. Akurat nie wątpił w zaradność brunetki, choć nie znał jej na tyle dobrze, aby mieć wyrobione zdanie. — Chodziło mi o to, że jest środek nocy, leje i nie brakuje w tym mieście stukniętych ludzi.
Miała pełne prawo, aby odrzucić jego propozycję. Ollie nie miał konkretnego celu tej nocy. Szedł przed siebie i nie oglądał się za ramię. Mógł stąd dojść niemal wszędzie. I może by gdzieś w końcu dolazł lub wrócił do auta. Jeszcze nie wiedział.
— Wiem, że sobie poradzisz. Nie chciałbym, aby coś ci się stało.
Sam właściwie nie wiedział, dlaczego to powiedział. Może czasem czuł się odpowiedzialny za brunetkę. Irytowała go tym, że istnieje, choć nie rozumiał czemu. Było tak od zawsze. Dawniej sądził, że młodsze siostry kumpli są właśnie od irytowania. Tylko Ollie trochę dorósł. Allegra również i ta irytacja dalej była. Nie potrafił jednak powiedzieć, skąd się ona w nich brała.
Trochę się wahał, bo propozycja Allegry brzmiała fajnie. Tylko nie był pewien, czy powinien ją przyjmować. Wyglądał jak siedem nieszczęść i najprawdopodobniej kolejne minuty w deszczu sprawią, że Oliver będzie przemoknięty do suchej nitki. Zresztą, jaką różnicę mu to zrobi? Był już i tak cały mokry. Dziewczyna przynajmniej miała kurtkę z kapturem. Oliver najwyraźniej na ten luksus nie zasłużył. Szkoda było gadać.
— Jest północ, a ty zamiast wrócić spać chcesz mi dać makaron? — Upewnił się. Głupio odmówić, nie? Powinien odmówić. Dlatego stał jak ten kołek, kiedy dziewczyna ruszyła do przodu razem z psem.
Z jednej strony przydałby mu się ten makaron. Z drugiej przebywanie z Maxwellem w jednym miejscu nie mogło się dobrze skończyć. Nie chciał jej marudzić i nie chciał też, aby go pocieszała. Oliver mógł starać się udawać, że jest w porządku, kiedy nie było. Nie był jednak pewien, które z nich będzie męczyło się bardziej. Ollie z kłamaniem, czy Allegra wiedząca, że on kłamie i to jeszcze nieudolnie.
— Raczej nie mam wyboru. — Mruknął. To nie tak, że był niewdzięczny za jej ofertę i traktował to jako opcję jedną z wielu. Oliver nie miał teraz przestrzeni na to, aby wykrzesać z siebie choćby ułamek radości. — Wejdę na chwilę. Na herbatę czy coś. Nie chcę ci przeszkadzać.
Ollie⛈☔️🩵
Problem był w tym, że Ollie chciał drążyć temat. I jednocześnie nie chciał wiedzieć niczego więcej, bo czuł, że jeśli dostanie w twarz kolejną informacją to może tego nie przeżyć. Nie, aby mu jakoś zależało, bo w sumie co mu zależy? Romy nie była jego dziewczyną od prawie roku. Minęło więc wystarczająco dużo czasu, aby o niej zapomnieć, ale jak widać głupie serce upominało się o nią i nie potrafiło w pełni zapomnieć ani zaakceptować, że Romy może go nie chcieć. Oczywiście, do niczego by jej nie zmusił, jednak liczył na rozmowę. Na cokolwiek, co pozwoli mu uwierzyć, że mają jeszcze szansę na jakąś lepszą relację między sobą. Rozmowa w 1OAK utwierdziła go w tym przekonaniu i przez to przyjechał pod jej kamienicę. Jedynie po to, aby dowiedzieć się, że jego miejsce zostało zajęte przez Leo.
OdpowiedzUsuńMiał coraz więcej myśli, które podobały mu się coraz mniej.
Allegra niemal mu przyznała, że między Romy, a Leo było coś więcej. Wystarczyło jedno słowo. Dalej. Z niego samego Oliver sam zaczął nakręcać historię w głowie, która pewnie była bliżej prawdy niż się domyślał. Niby wiedział, że nie może prosić jej o to, aby opowiedziała mu co wie. Zresztą, dziewczyna nie wydawała się być jakoś szczególnie zadowolona z tego, że się wygadała. Gdyby teraz myślał trochę trzeźwiej to by to rozumiał. Leo był jej bratem, więc obowiązywała ją niepisana zasada rodzeństwa i pewnie pilnowała się, aby nie wpakować go w jeszcze większe gówno niż te, w którym Maxwell już się znalazł.
— Jak mówiłem, nie szukam pocieszenia.
Było mu głupio, że ktoś kogo znał widział go w takim stanie. Naprawdę, chyba wolałby wpaść na stado fanów, którzy nie dadzą mu przejść swobodnie dwóch kroków niż na Allegrę. Podobno, jak się nie ma co się lubi to się lubi co się ma. I tak się złożyło, że jemu trafiła się tej nocy pewna brunetka, o której w ogóle nie zdarzało mu się myśleć. Znali się w zasadzie, bo tak i ich znajomość jakoś nigdy nie przerodziła się w nic większego. Ot, czasem mu docinała, choć nie rozumiał, dlaczego, a Ollie odpowiadał jej tym samym, bo dłużny na pewno być nie zamierzał.
— Spokojna twoja rozczochrana, Maxwell. Od problemów mam terapeutę. — Mruknął. No i kolejny temat do przepracowania. Nawet się nie zdziwi, jeśli usłyszy, że stawka na godzinę wzrasta. Patrząc na to z jaką bombą tam wejdzie, o ile pójdzie, to takie słowa nie byłyby żadnym zaskoczeniem.
Nie był na tyle złym człowiekiem, aby zmuszać ją do słuchania o swoich problemach. Nawet się nie przyjaźnili, więc dlaczego miałaby chcieć o nich słuchać? Oliver czuł się też naprawdę głupio, że to akurat ona na niego wpadła. Łatwiej było się wytłumaczyć nieznajomemu niż dziewczynie, którą znało się niemal całe życie, a której się… Co? Nie mógł powiedzieć, że nie znosiło, bo to nie była prawda. Ollie chyba nie czuł nic wybitnego w stronę Allegry. Dziewczyna po prostu egzystowała w tej samej przestrzeni, czasami. I to by było na tyle. Nie łączyło ich przecież nic i tak też w końcu zostanie. Pewnie po tej nocy nigdy więcej się do siebie nie odezwą. Jak mieliby, skoro stali po przeciwnych stronach? Musiałby być skończonym debilem, aby prosić ją o wybranie jego strony w tej sytuacji. Nie było czego wybierać. Leo był jej bratem, a Ollie, będąc kompletnie szczerym, był dla dziewczyny nikim.
Uznał też, że wciąganie jej w kolejne przepychanki słowne nie ma większego sensu. Ollie nie chciał się kłócić, a skoro oferowała ciepłe miejsce, herbatę i jedzenie to nie mógł odmówić. Znaczy mógł, ale nie chciał. Podejrzewał, że nie przełknie niczego konkretnego, ale myśl, że ktoś chciał o niego zadbać sprawiła, że zrobiło mu się dziwnie ciepło na sercu. A przecież nie powinno.
Tego, dlaczego tak powiedział również nie rozumiał. Jednak nie był zwyrolem, aby życzyć komukolwiek źle. Nawet, jeśli jej brat ją teraz porządnie wkurwił to nie życzyłby jej źle. Może i okolica nie była zła, ale był środek nocy, a jakoś wątpił, że ta puchata kulka byłaby w stanie obronić Allegrę, gdyby coś się działo. Allegra pewnie obroniłaby je obie – w to nie wątpił. Ollie był jednak porządny i chciał się upewnić, że trafi bezpiecznie do swojego domu. Nigdy nie wiadomo kim była osoba idąca z przeciwnej strony, a chcąc nie chcąc, ale samotnie spacerująca dziewczyna w środku nocy z psem była łatwym celem. Nie chciał oczywiście myśleć takimi kategoriami, ale nie potrafił nic na to poradzić, że pojawiła się w nim chęć obrony jej. Nawet, jeśli tej opieki nie potrzebowała, a widział, że nie potrzebuje. Mieszkała i utrzymywała się sama, prowadziła restaurację i z tego co wiedział, ale wychodziło jej to całkiem nieźle. Tak nie wygląda życie kogoś kto sobie nie radzi.
UsuńPierwszy raz tego wieczoru kącik jego ust lekko drgnął, kiedy Allegra powiedziała mu, że ma się do niej nie odzywać. Korciło, aby jednak się odezwać. Szybko jednak zastopował tę myśl, a do niego wrócił powód ich przypadkowego spotkania. Dlatego resztę drogi szedł w milczeniu obok dziewczyny. Mabel nadawała im tempo, czasem się zatrzymując przy jakiejś ciekawej rzeczy leżącej na ziemi. Jej najwyraźniej deszcz nie przeszkadzał. Wyglądała na całkiem zadowoloną z nocnego spaceru. Ollie nie wyobrażał sobie, że mógłby mieć teraz psa. Ciężko byłoby mu z nim podróżować. Czasami myślał, aby przygarnąć jakiegoś małego, bo takiego łatwiej wpakować w samolot, ale ostatecznie ta myśl nie rozkwitła. Potem pojawiły się różne problemy, a on nie miał głowy, aby o psie myśleć. Wystarczyć mu musiała Piper. Sześcioletnia suczka golden retriver, która mieszkała z jego rodzicami i oficjalnie była psem dla Florence, a w rzeczywistości stała się psem z mema twój stary i pies po tygodniu. Piper i Louis byli nierozłączni, a Florence od lat się wkurzała, że Piper z nią nie śpi tylko zawsze pakuje się do łóżka rodzicom.
Poczuł ulgę, kiedy znaleźli się w kamienicy. Włosy miał kompletnie przemoczone. Kleiły mu się do czoła, woda spływała mu po skroniach i szyi. Nie chciał narobić jej zbyt wielu plam w mieszkaniu, więc gdy tylko wszedł to od razu zdjął buty. Przynajmniej skarpetki miał suche. Kurtkę odwiesił w miejscu, gdzie nie wisiały żadne rzeczy należące do Allegry. Niby była to tylko woda, ale wciąż nie chciał narobić zbędnego bałaganu.
— Dzięki. — Rzucił, kiedy powiedziała, aby się rozgościł. — Gdzie masz łazienkę? Chcę umyć ręce i może pożyczyć suchy ręcznik? — Próbował się uśmiechnąć, ale wyszedł mu z tego raczej kiepski grymas.
Kiedy wskazała mu, gdzie jest łazienka i gdzie znajdzie w niej ręczniki poszedł we wskazanym kierunku. Ręcznik znalazł bez problemu. Nie, aby zamierzał sobie urządzać u niej kąpiele. Chciał tylko wytrzeć nim włosy, aby nie leciała z nich woda, a kapała jak opętana. Ogrzał również pod ciepłą wodą dłonie. Mydło miało przyjemny kwiatowy zapach, ale nie mdły. Starał się nie rozglądać, ale odkąd pamiętał ciekawiły go wnętrza mieszkań innych ludzi. Pierwszy raz był w mieszkaniu Allie i musiał przyznać, że to miejsce naprawdę krzyczało, że należy do niej. Będąc jeszcze w łazience zdjął mokry sweter, a na szczęście koszulka również była sucha. Czyli nie było tak źle, jak myślał. Zużyty ręcznik złożył w kostkę i położył go na brzegu umywalki, bo nie widział kosza na brudne rzeczy i pomyślał, że być może od tego ma inne pomieszczenie. W ten sposób przynajmniej będzie wiedziała, że ten już do użytku się nie nadaje.
Ollie wrócił do kuchni. Było w niej przestronnie i jasno. Przyjemnie, naprawdę. Domowo. Nie wiedział czemu, ale nie spodziewał się takiego miejsca po Allie. Właściwie to nie miał żadnego wyobrażenia o jej miejscu, bo przecież nie myślał o tej dziewczynie wcale.
UsuńMokry sweter rozwiesił na oparciu krzesła. Niezbyt wiedząc, czy może, ale nie miał na niego lepszego pomysłu, a pytanie się o każdą pierdołę wydawało mu się być naprawdę głupim pomysłem. Chwilę później poczuł, jak coś ociera się o jego nogi, a kiedy spojrzał w dół zobaczył Mabel z merdającym ogonem. Kucnął przy niej i pogłaskał miękkie, choć mokre futerko.
— Cześć. — Przywitał się cicho. — My się nie znamy, co? — Lekko się uśmiechnął, trochę smutno i bez wesołości. Ciekawe czy z Romy zdecydowalibyśmy się na psa… Naprawdę musiał przestać o niej myśleć. Było to jednak trudne zadanie do wykonania. Zwłaszcza tego wieczoru.
Ollie🩵🐶☔️
Oliver raczej nie miał w planach wygadania się Allegrze. Wydawało mu się to zbędne, a już i tak postawił ją w dość niekomfortowej sytuacji, kiedy wypalił tekstem „wiedziałaś, że twój brat pieprzy moją byłą?” Poza tym pocałunkiem, od którego wciąż się wzdrygał, nie miał tak naprawdę żadnych więcej dowodów. Może nie licząc tego małego wyznania ze strony brunetki, które niemal mu potwierdziło, że to działo się już znacznie wcześniej. Oliver jednak nie był pewien, czy chce wiedzieć o tym jeszcze więcej. Trudno było mu poukładać sobie w głowie to, co już wiedział i jeśli miał być szczery to coraz mniej podobało mu się to, że w ogóle się dowiedział. Trudno było mu trzeźwo myśleć, czy nawet szukać wymówek na zachowanie swojego przyjaciela i dziewczyny. Byli wszyscy dorośli, a tak przynajmniej mu się wydawało i każdy znał konsekwencje swoich wyborów. Nie rozumiał jednak, co takiego zrobił, aby zasłużyć sobie na zdradę ze strony dwóch osób, które uważał za najbliższe. I wiedział też, że nie dowie się tego od Allegry, która najpewniej z całą sytuacją miała najmniej wspólnego.
OdpowiedzUsuńSam nie był też pewien, dlaczego się zgodził. Ciężko było nazwać ich relację przyjacielską, kiedy nawet nie byli znajomymi. Oni po prostu się znali, bo tego chciało życie. Allegra nie była przecież dla niego nikim wyjątkowym. Ot, młodsza siostra kumpla, która za dzieciaka często się kręciła wokół nich. Wtedy Oliver sądził, że był to po prostu obowiązek Leo, aby zabierać ze sobą wszędzie młodszą siostrę. Diana i Florence w końcu również często towarzyszyły Olliemu w różnych sprawach, które nic nie miały z nimi wspólnego. Typowe możesz iść, ale zabierz ze sobą siostry. Oliver zawsze przewracał wtedy oczami i udawał, że sprawia mu przyjemność ciągnie młodszych sióstr ze sobą, kiedy w rzeczywistości miał ochotę porzucić je przy drodze. Uznawał, że Leo i chodząca za nim Allegra to była dokładnie ta sama sytuacja. Skąd miał wiedzieć, że kilka lat temu ta mała dziewczynka, bo wtedy była dla niego małą dziewczynką, mogła sobie do niego wzdychać? Oliver widział ją jako dziecko i nic więcej uważając się za zbyt dorosłego. Patrząc na to, że między nimi były zaledwie cztery lata to w tamtym okresie to naprawdę była spora różnica.
Drażnili się oboje. Oliver nie wiedział, kiedy ani dlaczego w ogóle zaczęli się w ten sposób traktować. Za każdym razem, kiedy Allegra rzucała kąśliwym komentarzem to on jej odpowiadał tym samym. I nie próbował tego w żaden sposób powstrzymać. Ot, jakby to było dla nich naturalne i potrzebne do przeżycia bardziej niż tlen.
Ollie chyba zgodził się, bo deszcz padał coraz intensywniej i był prawie pewien, że słyszał grzmot. Łażenie po mieście w burzy nie było rozsądną decyzją, a na powrót do mieszkania nie był gotów. Wizja jedzenia nie kusiła go jakoś szczególnie mocno. Po prostu… Głupio było mu się przyznać, ale nie chciał być sam, a obecność Allegry nie była wcale najgorsza na świecie. W życiu by jej tego nie powiedział, bo pewnie by go wyśmiała. Musiałaby poddać go torturom albo wlać do herbaty serum prawdy, aby Oliver przyznał się do jakichkolwiek pozytywnych uczuć wobec tej dziewczyny. Jedyne pozytywne uczucie, które do niej obecnie żywił to to, że zgodziła się zabrać go ze sobą, aby nie stał w deszczu jak debil. Do niczego więcej przyznawać się nie zamierzał.
Wiedząc, że Allegra nie jest w nastroju, aby go pocieszać czuł również… Pewien rodzaj ulgi. Nie traktowała go tak, jak gdyby był z porcelany i w zasadzie mu to odpowiadało. Sam siebie tak traktował i było to cholernie żałosne. Radził sobie przecież naprawdę dobrze w stresujących sytuacjach i miał niejedną trudną akcję za sobą, a to co zobaczył dziś odnosił wrażenie, że jest najgorszym co go spotkało. Oczywiście nie było, ale mając świadomość, że z jego ojcem jest już w porządku to fakt zdrady dwóch bliskich osób bolał teraz mocniej.
Głaskał Mabel tak, jak gdyby zależało od tego jego życie. Łatwiej było się również skupić na psie niż na rozdartym sercu, które ktoś wziął i zmielił, a potem wyrzucił na mokry chodnik. Jeśli o bycie mokrym chodziło to było mu dość niewygodnie w jeansach, które przemokły. Zdjąć ich jednak nie mógł. Raczej nie wypadało, aby chodzić w samych bokserkach przed dziewczyną, którą ledwo się znało. Musiał swój dyskomfort przełknąć. Pomagało mu to też trochę w tym, aby nie myśleć o tym czego świadkiem dzisiaj był. Żałował, że nie może wyłączyć własnej głowy. Odciąć się od tych myśli i udawać, że nic się nie wydarzyło. Jechał tam z nadzieją, że coś się zmieni na lepsze, a tymczasem wszystko pozmieniało się na gorsze. Przynajmniej dla niego, bo jak widać dla niektórych poukładało się na dobre.
OdpowiedzUsuń— Całkiem sprawnie jej to idzie. Czuję się kupiony. — Odpowiedział. Boże, on naprawdę był w mieszkaniu Allegry i bawił się z jej psem. Co w swoim życiu zrobił źle, że tu wylądował? Dobra, nie było jakoś źle. Tylko dziwnie i trochę niekomfortowo. Ale tyle też mógł przełknąć.
Wyprostował się. Uznając, że czas zabawy z Mabel właśnie minął. Miał głupią myśl, że może Allegra nie chciała, aby się z nią bawił. W końcu przyjaciółmi nie byli, więc mogła nie chcieć, aby bawił się z jej psem. Zaczynał zbyt mocno analizować zwykłą sytuację. Sama go zaprosiła. Nawet, jeśli pod wpływem impulsu i bo zrobiło się jej go szkoda.
Uniósł lekko brew, kiedy zobaczył, że w rękach trzyma męskie ubrania. Jego pierwszą myślą było to, że należały one do Leo i miał zamiar odmówić, choć cholera, wygodnie byłoby siedzieć w czymś ciepłym i suchym. Zaraz te same ubrania były w jego rękach. To nie są ciuchy Leo. To, dlaczego czuł taki ciężar? Mogła skłamać, aby się przebrał i wcale by się jej nie dziwił. Oliver nie zamierzał robić jednak cyrków i udawać, że jest zbyt dobry, aby przyjąć propozycję suchych ubrań.
— Dasz mi wtedy powód, abym tutaj wrócił. — Odparł, kiedy tak wesoło przywłaszczyła sobie sweter. To był tylko sweter i nie był do niego przywiązany. Czuł też, że pewnie się go pozbędzie. Nie był pewien, czy chciał go po tej nocy zatrzymać. Przypominałby mu o tym co się działo i że wylądował u Allegry, choć to akurat była zaskakująco miła część nocy.
Chyba po raz pierwszy od dawna szczerze zaśmiał się pod nosem.
— Zgaduję, że mielibyśmy wtedy problem. Nie martw się, oszczędzę ci widoków.
Musiał przyznać, ale była zabawna. Wcześniej nie miał okazji, aby to zauważyć i nawet go bawiło to, że jej żarty krążyły teraz wokół niego. Oliver chwilę stał w bezruchu, jak gdyby potrzebował minuty, aby poukładać sobie pewne rzeczy w głowie i ruszyć w końcu do łazienki. Jednak zanim to zrobił jego wzrok powędrował w stronę brunetki. Dopiero dostrzegł, jak jest ubrana. Nie powinien się gapić. Nie gap się, zbeształ samego siebie, ale oderwanie wzroku też nie było łatwe. Całe szczęście, że była odwrócona do niego plecami i nie widziała tego żałosnego widoku za sobą. Oliver potrafił docenić piękną kobietę, jak prawie każdy mężczyzna. Nie spodziewał się jedna, że tą piękną kobietą okaże się dziewczyna, która przez połowę jego życia była piekielnie irytująca. I dalej była. Wzrok prześlizgnął mu się po smukłych opalonych nogach dziewczyny i jedynie na moment powędrował on odrobinę wyżej, jednak, kiedy Oliver sam siebie przyłapał na tym, że widzi więcej niż piżamowe spodenki zakończone falbanką odwrócił go natychmiast.
Mała siostra kumpla nie była już taka mała.
Oliver niemal natychmiast poczuł się jak zwyrol. Przełknął ślinę, a potem bez słowa odwrócił się i zawędrował do łazienki. Zamknął za sobą drzwi i stanął przed umywalką. Włosy wciąż miał mokre, a kosmyki lepiły mu się do czoła. Oparł się dłońmi o umywalkę i przez chwilę patrzył na swoje odbicie i czerwone policzki. Ciężko było mu stwierdzić, czy są one czerwone od złości czy od tego, że pozwolił sobie na więcej niż powinien.
— Ogarnij się, chłopie. — Mruknął do swojego odbicia. Odkręcił kran z zimną wodą i przemył twarz, jednak nie pomogło mu to na tyle, na ile potrzebował.
Pokręcił głową, a następnie osuszył twarz. Zdjął mokre jeansy, z którymi chwilę się siłował, ale ostatecznie udało mu się je ściągnąć. Spodnie dresowe były luźniejsze, a to napawało go optymizmem. On i Leo nosili całkiem podobne rozmiary. Wiedział to, bo pamiętał, jak dwa lata temu zgubił walizkę, kiedy lecieli do Brazylii i to Leo zaoferował, że mu coś pożyczy od siebie, dopóki nie zapełni garderoby i każda rzecz pasowała idealnie. Oliver założył więc, że spodnie musiały należeć albo do Benny’ego lub do jakiegoś byłego Allegry. Ostatecznie, dopóki nie były to rzeczy Leo to było mu obojętne czyje spodnie nosił na tyłku. T-shirt również pasował. Najważniejsze było jednak to, że nareszcie czuł się odrobinę lepiej. Przynajmniej fizycznie, bo w głowie dalej panował chaos i ciągle miał ochotę, aby zawrócić na ulicę Romy, dobijać się do drzwi i… I wolał nie wiedzieć co się za nimi działo.
UsuńWrócił po paru minutach do kuchni. Skorzystał z tego, że miejsce na grzejniku obok suszącego się swetra było jeszcze wolne i położył na nim swoje spodnie.
— Dzięki za ubrania. — Powiedział. Tym razem, kiedy spojrzał na Allegrę jego wzrok zatrzymał się na jej twarzy, a nie na obłędnych nogach, do których nie miał prawa. — Potrzebujesz pomocy czy… Cokolwiek?
Ollie🩵
Ciężko było mu powiedzieć, że zna Allegrę. Widywali się przy różnych okazjach, jednak nigdy tak naprawdę nie mieli szansy na to, aby ich znajomość rozwinęła się w jakimkolwiek kierunku. Często sobie dogryzali i w zasadzie to Caldwell był pewien, że dziewczyna go nie lubi. Niespecjalnie dawał jej powody, aby go polubiła, bo też nie sądził, że chce go polubić. On sam nigdy nie starał się być dla niej kimś kogo można polubić. Większość swojego dorosłego życia był przekonany, że widzi w nim irytującego kumpla swojego brata, a on w niej widział irytującą siostrę swojego kumpla. Taki układ im najwyraźniej pasował, a ta noc jeszcze nie oznaczała, że cokolwiek się przecież między nimi zmieni. Oliver nawet tego nie oczekiwał i chyba nie chciał, bo po co mieliby się ze sobą nagle zaprzyjaźnić? Uznał, że to jednorazowy wyskok, a oni o wszystkim zapomną za kilka dni. Z pewnością Allegra będzie mogła zapomnieć, jakby nie patrzeć, ale dla niego nie była to najmilsza noc w życiu. Chciałby o wszystkim zapomnieć wraz z nastaniem ranka albo aby ten makaron, który szykowała dla niego Ally naprawdę sprawił, że zapomni. Dobrze jednak wiedział, że nie jest to takie proste. Chciałby móc wyłączyć swoje myśli i przestać zastanawiać się nad tym, jak teraz czas spędzała jego dziewczyna. Tylko im mniej starał się o tym myśleć tym gorszy miał efekt, a umysł cały czas podsyłał mu coraz to nowsze, fikuśniejsze obrazy, od których zwyczajnie robiło mu się niedobrze.
OdpowiedzUsuńOliver nie lubił tego stwierdzenia, że skoro dostał się do Formuły 1 to musi mieć skórę słonia. Wciąż był tylko człowiekiem, który nie zawsze radził sobie ze wszystkim. I mimo, że czasy się zmieniały, a ludzie byli nieco bardziej otwarci niż dawniej to wiele jeszcze nie akceptowało tego, że osiągający sukcesy facet może mieć jakieś problemy lub co gorsza – uczucia. Zupełnie, jak gdyby były one zarezerwowane jedynie dla ludzi z klas średnich i niższych, a każdy komu lepiej się powodzi nie mógł już pozwolić sobie na odrobinę słabości. Musiał być gruboskórny, jeśli chciał się utrzymać w tym dość bezlitosnym świecie. W tej chwili jednak nie były skierowane w jego stronę żadne kamery, nikt nie śledził jego ruchów, a i tak nie potrafił pozwolić sobie na to, aby w pełni poczuć to, co chciał poczuć. Powstrzymywał się, bo był przecież u Allegry, która nie musiała i nie chciała być świadkiem jego rozpadu emocjonalnego, a Ollie miał w sobie jeszcze dość przyzwoitości, aby nie obarczać jej własnymi problemami mocniej. Wystarczająco mocno upokorzył się, gdy wpadli na siebie na ulicy i stał tam jak zbity, przemoczony pies. Kolejnych upokarzających momentów nie zamierzał sobie dokładać. Zresztą, to też nie tak, że chciał siedzieć i płakać. Nie uważał, aby było w tym coś wstydliwego, jednak, jeżeli już miał to zrobić to wolałby, aby nikt nie był świadkiem tej sceny. Złego zdania o Ally nie miał. Patrząc na to, jak zaczęła go pocieszać chwilę temu to dla nich obojga będzie lepiej, jeśli nie dojdzie do sytuacji, w której Oliver uroni łzę. Nie wątpił, że postanowiłaby to również wykorzystać i mu dowalić mocniej.
Gdyby to było łatwe to przyjąłby to na klatę i udawał, że sytuacja go nie rusza. Poniekąd nie mogła, prawda? On i Romy nie byli razem już prawie rok, a przez te ostatnie miesiące Bellini mogła robić wszystko na co miała ochotę i najwyraźniej, ale miała ochotę robić jednego z jego najlepszych przyjaciół. Wykrzywił twarz, gdy ta myśl przekroczyła jego głowę. Naprawdę, ale musiał zacząć szukać zastępczego tematu. Tylko jak, skoro właśnie gościł w mieszkaniu jednego z Maxwellów? I nawet, gdyby chciał to nie potrafiłby udawać, że jest inaczej? Wracając, w teorii Romy wcale go nie zdradziła, a przynajmniej nie tej nocy. Nie byli razem, więc… Więc mogła robić wszystko, a Oliver nie miał prawa się o to wściekać. Miał prawo wściekać się o to, co działo się w przeszłości, a brunetka dała mu sygnał, że podobno nie był to pierwszy raz. I w końcu dowie się całej prawdy, a nie jedynie urywków. Niekoniecznie tej nocy, ale wkrótce. Tego Oliver był pewien.
Allegra była zupełnie inna od swojego brata. I największą różnicą wcale nie było to, że była dziewczyną. Nic dziwnego, bo byli w końcu dwiema różnymi osobami, więc czego niby się spodziewał? Że będą mówić i zachowywać się identycznie? Ciężko w zasadzie było mu stwierdzić, jaka Ally była, bo jej nie znał.
UsuńDrażniąca. Wkurzająca. Działająca na nerwy. Irytująca. Gadatliwa.
Ładna.
Ostatnia myśl nie powinna się była pojawić. Oliver ślepy nie był, a Ally miała w końcu ładną buzię. Tylko jakoś wcześniej tego nie dostrzegał, a teraz nawet, gdyby miał przed sobą najpiękniejszą kobietę na świecie to nie potrafiłby docenić jej urody. Miał kiepski nastrój, którego nie krył. Jaki sens było to ukrywać? Dziewczyna dobrze wiedziała, że Ollie rozmowny teraz nie jest i nie próbował zaczynać z nią żadnego tematu, który wymagałby sensownego myślenia. W obecnej chwili równie dobrze Oliver mógł spakować swój mózg w czarny worek i wrzucić go do śmieci. Tyle było z niego pożytku.
Miał inne wyobrażenia co do tej nocy. Nie miał żadnych oczekiwań, a co najwyżej pobożne życzenia, że spędzi ją w towarzystwie innej dziewczyny. Jadąc pod kamienicę Romy pragnął jedynie rozmowy i zobaczyć ją jeszcze raz. W głowie próbował sobie poukładać, jak potoczy się ich rozmowa, o co chciał ją prosić. Chciał tylko rozmowy. Szczerej. Takiej, która pozwoli mu ruszyć dalej. Poniekąd dostał dowód, że powinien był ruszyć do przodu ze swoim życiem, a blondynkę wrzucić do przeszłości, a mimo to i tak nie potrafił tego teraz pojąć w pełni. Zamiast spędzać noc z blondynką siedział w mieszkaniu Allegry i… I było to najdziwniejsze co spotkało go w tym roku.
Zatrzymał na niej wzrok odrobinę dłużej, kiedy odwróciła głowę przez ramię. Jeszcze nie docierało do niego, że był akurat w mieszkaniu tej dziewczyny. Ze wszystkich kilku milionów ludzi mieszkających w Nowym Jorku akurat musiał natrafić na nią. Ktoś na górze musiał uznać to za wybitnie śmieszny żart. Serio, ich dwójka? On i Ally? Nie potrafili wytrzymać dziesięciu minut bez dogryzania sobie, a ona właśnie mu gotowała kolację o pierwszej w nocy. jeszcze moment i by się roześmiał.
— Chcesz zatrzymać mój sweter. — Przypomniał i zerknął w stronę grzejnika. Sama go jeszcze tam odwieszała. — Nie powiedziałabyś tego, jeśli nie chciałabyś, abym kiedyś nie upomniał się o swoją zgubę.
Oczywiście, gdyby naprawdę tego chciała to mogła go zatrzymać. Oliver nie robiłby z tego problemu. To w końcu był tylko sweter i może faktycznie na niej będzie wyglądał o wiele lepiej. Póki co, ale nie zamierzał się o niego kłócić.
— I jeszcze mówisz, że nie miałabyś nic przeciwko, abym zaczął się rozbierać.
Zacmokał w zaskoczeniu. Nie spodziewał się po niej takich słów nawet w żartach. Nie brał tych słów poważnie, bo szczerze wątpił, że akurat o takich widokach Allegra Maxwell mogła marzyć. Oliver prędzej by uwierzył w to, że poskładałaby się ze śmiechu, gdyby próbował się tu przy niej rozbierać niż była zachwycona. I żeby było jasne – Oliver Theodore Caldwell nie miał absolutnie żadnych planów, teraz czy w przyszłości, aby rozbierać się przed Allegrą Maxwell. Ta noc była wyjątkiem, kiedy w obecności brunetki zdejmował z siebie ubrania, a kolejnego razu już z pewnością nie będzie.
Przyglądał się jej, kiedy zawzięcie kroiła składniki do zrobienia makaronu. Pies kręcił się między nimi, jednak, kiedy zauważyła, że jej właścicielka kroi coś co smacznie pachnie Mabel porzuciła krążenie przy Oliverze i usiadła bliżej Allegry. Najpewniej licząc na to, że kawałek w magiczny sposób spadnie jej prosto na pyszczek. Rozgrywająca się przed nim scena nie była w tegorocznym bingo Olivera. W snach (albo w najgorszych koszmarach) nie przypuszczałby, że kiedykolwiek przyjdzie mu obserwować, jak Allegra przygotowuje dla niego posiłek. Sama myśl była po prostu absurdalna. Ich dwójka w środku nocy i gotujący się makaron. Naprawdę, gdyby miał umiejętność przewidywania przyszłości to zawiodłaby ona właśnie w tym momencie. No kto by się spodziewał? Nikt, a już zwłaszcza nie oni.
— Przy jakiejś okazji na pewno mu podziękuję. — Rzucił. Tylko czy byłby zadowolony wiedząc, że Oliver kręcił się w mieszkaniu Allegry bez ubrań? Miał młodszą siostrę i on z pewnością by nie był zadowolony, gdyby ktoś obcy mu podziękował za pożyczenie bluzki i dresów. Faktu nie zmieniało również to, że jego siostra wkraczała w dorosłość. W głowie Olivera wciąż była jego młodszą siostrą i nie byłby zdziwiony, gdyby Benedict miał podobne zdanie.
UsuńOliver nie chciał się na nią patrzeć. Nie miał powodu, aby się patrzeć, a jednak nie potrafił odwrócić całkiem wzroku. Nie pożerał jej nim, co to to nie. Widział, jak jej mięśnie się poruszają pod wpływem ruchów. Włosy, choć nieco wilgotne, miękko opadały jej na plecy. Żaden scenariusz nie mógł przewidzieć, że znajdzie się z nią w takiej sytuacji.
— Cóż, ja na widoki też nie narzekam. — Wypalił i w tej samej chwili przyłapał się na tym, że jego wzrok znów zsunął się po smukłych nogach. Cholera. Odchrząknął głośniej niż planował i niemal zawstydzony odwrócił wzrok. Pies. Gdzie był jej pies? Przy nogach. Cholera. — Mam na myśli Mabel, oczywiście. — Dodał. Czy to sprawiło, że wypadł lepiej? Nie. Zdecydowanie nie.
Gdyby teraz siedział przy stole mógłby schować twarz w dłoniach. Zamiast tego podrapał się po karku czując potrzebę, aby zrobić z dłońmi cokolwiek. Stres nie był mu obcy. Znał jego smak bardzo dobrze. Obecnie miał wrażenie, że poziom stresu ma większy niż gdy siedzi w bolidzie rozpędzonym do trzystu kilometrów na godzinę. Chryste.
Zaśmiał się krótko po jej komentarzu.
— Prawie ci uwierzyłem. — Mruknął. Mało brakowało, a brzmiałby na rozczarowanego, że jednak nie uważała, że wyglądał w nich dobrze. Może to i lepiej. Ostatnie czego by chciał to, aby się okazało, że jednak to rozbieranie się i wracanie do jej mieszkania w głowie brunetki może do czegoś więcej prowadzić. — Ranisz mnie, Ally. Zdążyłem już ułożyć sobie z tobą całą przyszłość. Mielibyśmy urocze dzieci.
Z ulgą przyjął zajęcie się talerzami. Wszystko, byle nie myśleć o jej nogach. Dlaczego go w ogóle tak rozpraszały? To były tylko nogi. Jedne z wielu, które widział i nie powinny one robić na nim takiego wrażenia. Nie robiły na nim wrażenia. Uznał, że to był długi dzień i męcząca noc, a jemu odbijało. Nie było innego wytłumaczenia na tę przedziwną sytuację.
Powędrował więc do wskazanej szafki. Trochę zbyt blisko niej znajdowała się Allegra, ale na to już zamierzał przymknąć oko. Jak i na to co działo się w jego głowie, a czego wytłumaczyć nie potrafił. Naprawdę musiał doprowadzić się do porządku i jakoś… Jakoś ogarnąć. Przestawało się robić śmiesznie.
— Och, ważne pytanie. Brzmi poważnie. Strzelaj.
Otworzył szafkę, a następnie wyjął z niej dwa talerze. Nie przyjrzał im się zbyt szczególnie. Ot, talerze jak talerze. Nic specjalnego w końcu. Dopiero po chwili spojrzał na dziewczynę. Wyglądała trochę niebezpiecznie z nożem w dłoni. Jedno złe słowo i pewnie skłonna byłaby użyć tego noża na nim.
— Kulinarnie można mi zarzucić wiele, ale… Proszę, Ally. Miej we mnie choć trochę wiary, co? Gdybym wiedział, że masz mnie za kulinarnego zbrodniarza to już dawno sam bym ci zrobił carbonarę. — Pokręcił głową niemal niedowierzając, że mogła go o coś takiego posądzić. — Bez śmietany, aby było jasne. I żadnych innych wymyślnych dodatków.
Jeszcze nie poskładało go na tyle, aby do najwspanialszej pasty na świecie dodawać śmietanę, cebulę lub co tam jeszcze ludzie dokładali i uważali za oryginalny przepis. Tyle miało to wspólnego z oryginalnością co on z piłką nożną.
— Masz dla mnie jeszcze jakieś ważne pytania?
Ollie🍝🩵
Oliver nie miał w zwyczaju użalania się nad sobą. Właściwie robił to naprawdę rzadko i jeśli już mu się zdarzało to z ludźmi, przy których czuł się komfortowo. Nie mógł powiedzieć, że tak czuje się przy Allegrze, bo przecież ledwo dziewczynę znał. Ich relacja nie była skomplikowana. Ona nie istniała. Jednak jakimś cudem to właśnie ona była świadkiem, jak jego świat, który dotychczas uważał za całkiem w porządku się załamał. Ze wszystkich ludzi, na których mógł wpaść los podsunął mu pewną pyskatą brunetkę, która nigdy nie przepuściła okazji, aby go dobić. Poniekąd spodziewał się, że również teraz zacznie się z niego nabijać. Tymczasem okazała mu więcej zrozumienia niż przypuszczał, że mogła w sobie mieć. Oliver nie miał Allegry za złą osobę, a raczej za bardzo bezpośrednią i z ciętym językiem. Dlatego też sądził, że nie raz i nie dwa usłyszy od niej, aby się ogarnął i przestał mazać, a najlepiej to, aby nie wciągał jej w swoje miłosne dramaty. No i nie chciał jej w nie wciągać. Głupio wypalił mówiąc jej czego się dowiedział, a ona głupio zrobiła, że zaprosiła go do środka. Myślał, że tylko ją odprowadzi, a potem dalej będzie się szwendać po ulicach, aż w końcu przemoknięty i zmarznięty wróci do swojego apartamentu w nadziei, że Diana i jej koleżanka dawną śpią i żadna nie zobaczy go w tym pokracznym stanie. Nie potrafił wytłumaczyć sobie skąd wzięło się w nim przekonanie, że właśnie teraz może czuć się w miarę swobodnie. Ot, kręcił się po kuchni Allgery, rozkładał talerze oraz sztućce, jak gdyby to był zwyczajny wieczór, a oni robili to już setki razy wcześniej. Niczego na siłę przed nią również nie ukrywał, bo i tak wiedziała już o najgorszym, więc jaki był w tym sens? Oliver nie pozwolił sobie samemu na zakopanie się w głębokim syfie i rozpaczy, bo wtedy kompletnie straciłby głowę, a Allegra może miała rację i przyda mu się pomyśleć o czymś innym. Tak więc myślał o czymś innym i wdał się z nią w przedziwną rozmowę, która sprawnie odciągała jego myśli. Nie co prawda w pełni, ale wystarczająco, aby Oliver czuł się odrobinę pewniej w swojej własnej skórze.
OdpowiedzUsuńPrzylatując do Nowego Jorku nawet przez myśl mu nie przeszło, że spotka się w tym czasie z brunetką. Bywał tu wiele razy wcześniej, ale nigdy nie przylatywał tutaj z myślą o niej. Nawet, kiedy spotykał się z Romy to nie spędzali ze sobą szczególnie wiele czasu. Ot, jedynie wtedy, kiedy to Romy przyciągnęła ze sobą Allegrę, ale nawet wtedy było dość jasne, że ta dwójka nie ma się ku sobie. Było to więc niesamowitym zaskoczeniem, że był teraz właśnie tutaj – w jej mieszkaniu i czekał na porcję domowego makaronu, który dla niego robiła. Oboje pewnie wyśmieliby osobę, która powiedziałaby im, że tak właśnie będzie wyglądać ich noc. Mimo, że Oliver tu był i ją widział, a także słyszał to w pewien sposób wciąż było mu ciężko uwierzyć, że spędza noc w jej mieszkaniu. Ciężko było stwierdzić czy to jest błogosławieństwo czy przekleństwo, ale najwyraźniej tego dowie się w swoim czasie.
Na ten moment narzekać nie mógł. Mimo, że brunetka, jak to ona, była na niego trochę cięta i zaczynała go chwilami drażnić, ale tacy już przecież byli. Nie musiała robić niczego, aby Oliver czuł to irytujące drapanie pod skórą, które wychodziło od niej. Zupełnie tak, jak gdyby to była ich wspólna część, której nie potrafią się pozbyć nawet w takim momencie.
Wolał skupiać się na tym niż na kolejnych pytaniach, których pojawiało się w jego głowie coraz więcej. Poniekąd znów znalazł się w sytuacji, kiedy zaczął się zastanawiać, dlaczego nie jest wystarczająco dobry, aby kogoś przy sobie zatrzymać. Czy w jego zachowaniu było coś co odpychało dziewczyny? Czy naprawdę był na tyle złym partnerem, że ciekawiej było spotykać się z jego kumplem? Starał się zbyt mocno czy zbyt mało? Musiał istnieć jakiś powód, dlaczego Romy zdecydowała, że nie jest dla niej wystarczająco dobry i chciał go poznać, a jednoczenie, czy naprawdę tego chciał? Czy wmawiał sobie, że będzie mu łatwiej, jeśli się dowie? Czego mu brakowało, aby było warto go bezwarunkowo kochać?
Przecież nie był złym człowiekiem, a przynajmniej wmawiał sobie, że nie jest złą osobą. Nie wydawało mu się, aby kogokolwiek krzywdził specjalnie. Zdarzały mu się, jak każdemu, gorsze momenty, kiedy powiedział coś złego lub nie zachował się odpowiednio. Jednak czy to naprawdę było wystarczające, aby go porzucić? Uznać, że nie jest wartościowy, a spędzony z nim czas można wyrzucić? Uznać za bezwartościowy? Chciał myśleć o tej sytuacji jak najmniej, jednak nie potrafił odciąć się od niej w pełni. Przesiąkł tamtą sceną mocniej niż deszczem, od którego jeszcze miał wilgotne końcówki włosów. Po tamtej scenie potrafił tak naprawdę myśleć jedynie o tym, w którym momencie zaczął być traktowany jako opcja zapasowa, a nie osoba, przy której chce się być. Przeszło mu również przez myśl, że Allegra robi to wszystko, bo jest jej go żal. Pojawił się znikąd, mokry i niemalże bezbronny podczas tej jesiennej, chłodnej nocy, a jej serce odrobinę zmiękło. Nie chciał chyba wiedzieć, co tak naprawdę musiała sobie o nim myśleć i również uznał, że musi się stąd zmyć tak szybko, jak to możliwe. Szczerze zaczynał wątpić, że Allegra miała ochotę na jego towarzystwo. Mimo, że przecież zapewniała go, że gdyby nie chciała to wcale by go do siebie nie zaprosiła. Niewiele to jednak zmieniało, gdy obecnie poczucie własnej wartości Olivera szurało po dnie, a właściwie to pukało od spodu.
UsuńMógł więc trochę śmiać i z nią żartować, a w rzeczywistości pod spodem wciąż kłębiło się w nim poczucie zdrady i masa wiele innych uczuć, które starał się trzymać na dystans. Przyjął z ulgą to, że mimo tej przedziwnej nocy potrafili ze sobą żartować tak, jak miało to miejsce wiele razy w przeszłości.
— Oczywiście, że jestem bystry. — Przytaknął jej. Najwyraźniej nie był wystarczająco bystry, aby zorientować się, że dziewczyna, którą kochał przystawia mu rogi. Jednak dość bystry, aby przejrzeć plan Allegry na wylot. — Ale przyznaję, że to całkiem sprytny plan. Najpierw mnie rozbierasz, zaraz nakarmisz. Jak mógłbym nie chcieć wrócić?
Uśmiechnął się kącikiem ust. Gdyby odstawić na bok to, jak oboje się czasem traktowali i że Allegra go nie lubiła to mogliby się zaprzyjaźnić. Nie rozumiał skąd brała się w niej niechęć do niego, ale nie zamierzał z tym walczyć. Zaakceptował to już dawno temu, a kiedy zaczynała swoje docinki odpowiadał jej tym samym ogniem. Tak już u nich po prostu było i nie zapowiadało się, aby cokolwiek miało się pod tym względem zmienić.
Oliver absolutnie nie uważał tej wymiany zdań za flirt. Daleko im było do pary, która ze sobą flirtuje. Dynamika między nimi naznaczona była otrą wymianą zdań, odkąd tylko pamiętał, więc teraz, kiedy mówili o rozbieraniu i całej reszcie dla niego było jasne, że nie zaprowadzi to ich w żadne magiczne miejsce, a co najwyżej do kolejnej słownej przepychanki. I właśnie tego teraz potrzebował najbardziej, a skoro Ally była skłonna mu to dać to zamierzał to wykorzystać.
— Och, naprawdę? To w jaki sposób Allegra Maxwell powiedziałaby, że chce mnie zobaczyć bez ubrań? — Droczył się jednocześnie rzucając jej wyzwanie, jak gdyby nie wierzył, że postanowi mu zdradzić tak delikatną informację o sobie.
Było coś kojącego w oglądaniu jej, kiedy gotowała. Oliver nie był mistrzem w kuchni i nie próbowałby z nią nawet konkurować. Zwykle też nie miał czasu, aby gotować. Polegał najczęściej na przygotowanych wcześniej posiłkach, które były mu dostarczane do apartamentu i na ulubionych restauracjach, gdzie zawsze wiedział, że zostanie dobrze nakarmiony. W kuchni najlepiej wychodziło mu gadanie i przeszkadzanie. O tym teraz mogła przekonać się Allegra na własnej skórze, bo nawet nie wiedział w czym może jej pomóc. Nieszczególnie chciał, ale głupio było mu stać i nic nie robić, więc, gdy dała mu zadanie rozłożenia talerzy wziął to na poważnie. Całkiem bezużyteczny, jak widać, ale nie był i mógł się przydać nawet do takiej niewielkiej czynności. Po wszystkim mógł pozmywać, jednak najpewniej naczynia trafią prosto do zmywarki. Cóż, może je tam powkładać. Ręce mu od tego przecież nie odpadną.
Oliver miał przed sobą bardzo przyjemny widok. Zbyt przyjemny, aby mógł pozwolić sobie na dłuższe patrzenie się na swój przyjemny widok. To było niepoprawne, a on niespełna rozumu. Z jakiegoś powodu ciężko było mu oderwać wzrok. Sensownego wytłumaczenia nie miał. Jakieś w ogóle istniało? Do cholery ciężkiej – to była przecież tylko Allegra. Dziewczyna, która działała mu na nerwy jak nikt inny. Dziewczyna, z którą nie łączyło go nic, a już zwłaszcza nie pozytywne uczucia, więc co mu strzeliło do łba? Była ładna, owszem. Wiedział to od bardzo długiego czasu, choć nigdy przedtem jakoś nie zastanawiał się nad tym dwa razy. Tracił rozum i tyle. Był przytłoczony, szukał pocieszenia w miejscu, w którym nigdy nie powinien był o nie prosić, a teraz to wszystko się na nim odbijało i skutki będą tragiczne, gdy w końcu się zorientuje, że typ, którego zabrała ze sobą z ulicy nie umie odwrócić wzroku. Oliver miał chyba głębsze problemy niż myślał, skoro rozmyślał teraz o Allegrze Victorii Maxwell i jej nieprzyzwoicie długich i ładnych nogach.
UsuńChryste, Caldwell. Weź się w garść.
Rozkładanie talerzy i sztućców nie było zajęciem, które mogło trwać całą wieczność. Skończył szybciej niżby tego chciał, a gdy już to zrobił to zajął miejsce na krześle i znowu miał całkiem dobry widok na Allegrę. Musiał ten cyrk w końcu przerwać. Tylko… Może jeszcze nie teraz. Wolał to niż głębokie rozmyślania, od których nic dobrego się nie działo.
— Chcesz ode mnie usłyszeć, że wyglądasz dobrze i patrzę na ciebie, a nie na Mabel? — Zapytał i uniósł lekko brew. Pomagało mu to, że oboje dobrze zdawali sobie sprawę z tego, że to wszystko to są żarty, o które nie muszą się jakoś szczególnie martwić. Ot, dwójka ludzi, którzy żartują w niecodzienny dla nich sposób. Skończy się to wraz z posiłkiem, a kiedy Oliver stąd wyjdzie to oboje zapomną, że kiedykolwiek spędzili ze sobą noc.
Zastukał palcami o blat szukając sobie zajęcia. Jakiegokolwiek.
Mógł spojrzeć w telefon. Zobaczyć, czy może Romy odpisała na jakąkolwiek wiadomość. Jednak tego nie zrobił. Nie chciał tak naprawdę tam zaglądać i znowu o niej myśleć. Blondynka jednak mimowolnie raz po raz wracała do jego myśli. Było to niemal uwłaczające, że pozwolił, aby tak bardzo je kontrolowała. O wiele milej było skupić się na żartowaniu z Allegrą. To przynajmniej miało jakiś sens.
— Co mogę powiedzieć? Jestem prostym facetem, który wie czego chce. — Wzruszył ramionami. No dobra, niekoniecznie chciał od razu wielkiej rodziny, ale w swoim czasie owszem. Ustatkowany już był i to całkiem nieźle. Do pełnego obrazka brakowało tylko kogoś komu ufa. Ale najwyraźniej i to nie było mu pisane. — Pierścionek możemy wybrać jutro, jak sklepy się otworzą. Zaproszenia już mam zaprojektowane.
Zaśmiał się pod nosem. Wizja planowania przyszłości z Allegrą była zabawna i nierealna. Żartowanie z tego nie było jego ulubionym tematem, ale przy niej przychodziło mu całkiem łatwo. Kiedyś sądził, że taką przyszłość będzie miał z Romy, ale została ona wręczona najwyraźniej komuś innemu.
Głupio myślał, że ma już za sobą gapienie się na nią. Tyle, że Allegra miała inne plany. Wspięła się na stołek, a on… A Oliver się gapił. Czuł się z tym źle. Zwłaszcza w momencie, kiedy jego wzrok z łydek przesunął się nieco wyżej na jej uda. Materiał piżamowych spodenek minimalnie podciągnął się w górę, kiedy Ally stanęła na palcach. Nie potrafił wytłumaczyć tego nagłego uderzenia serca, które był niemal pewien, że słychać było w całej kuchni. Zamrugał kilkanaście razy, jak gdyby to miało mu pomóc i sprawić, że wyrzuci z głowy obraz Allie na stołku. Szukała tego wina dobrą minutę. Liczył. Była to najdłuższa minuta w jego życiu.
Odetchnął trochę głębiej i wreszcie spojrzał przed siebie, a nie na nią. Niemal natrafił na swoje odbicie w szybie okna. Wyglądał żałośnie. Obraz był co prawda zniekształcony przez krople odbijające się po drugiej stronie. Nie wiedział, co się z nim dzieje. Przecież to była tylko Allegra, a odkąd przyszła do kuchni to sam już nie był pewien co właściwie czuje, czemu na nią zwraca uwagę i dlaczego to robi.
Przyjął z ulgą, kiedy dała mu wino do otwarcia. Nie kwestionował tego i nic nawet nie powiedział tylko chwycił butelkę tak, aby upewnić się, że nie przypadkiem jej nie dotknie. Skupił się na wyjęciu korka, co poszło mu dość sprawnie. Rozlał wino do kieliszków po równo, a butelkę odstawił na blat. Zapachy, które roznosiły się po kuchni były przyjemne i pierwszy raz Ollie poczuł głód. Sądził, że nie uda mu się nic przełknąć, a tymczasem, kiedy postawiła przed nim talerz z parującym makaronem niemalże czuł, jak jego żołądek się zaciska. Do tej pory nie zdawał sobie sprawy z tego, że był zwyczajnie w świecie głody. Ostatni raz jadł kilka dobrych godzin temu, a zimno i deszcz tylko to uczucie pustki w żołądku pogłębiły.
UsuńAllegra siadła o wiele bliżej niż się spodziewał. Przy wyspie było kilka pustych miejsc, a tymczasem ona siadła tuż obok. Wyprostował się niemal niczym struna, kiedy jej kolano dotknęło jego uda. Zachowywał się pokracznie. Co ona sobie musiała o nim myśleć? Zupełnie, jak gdyby pierwszy raz przyszło mu spędzać noc w towarzystwie dziewczyny. Zdecydowanie to nie był pierwszy raz.
— Nie randka? — Uniósł brew. Jeszcze na nią nie spoglądał. Tylko gapił się na talerz z makaronem. — Przed chwilą mówiłaś coś o tym, że nie zaprosiłaś mnie jeszcze na drugą. Byłem pewien, że to nasza pierwsza randka, Maxwell. — Westchnął z teatralnym rozczarowaniem.
Odważył się podnieść na nią spojrzenie. Mimo lekkiego uśmiechu, który nosił na twarzy jego oczy wciąż się nie uśmiechały. Nie błyszczały też tak, jak zwykle. Zupełnie, jak gdyby coś w nich zgasło.
— Naprawdę mnie ranisz, Allie. — Westchnął. Wziął widelec do ręki i wbił go w makaron zakręcając nim w dłoni. — Prawie pomyślałem, że jednak mnie lubisz.
Ollie🍂🩵
Daleko im było do normalności. Oliver męczył się z roztrzaskanym sercem, choć ktoś mądrzejszy pewnie powiedziałby, że serce wcale nie odpowiada za uczucia, a układ limbiczny, który był jak centrala dla emocji. Może powinien jednak powiedzieć, że męczył się z roztrzaskanym układem limbicznym, a nie sercem? Brzmiało to profesjonalnie, ale i zbyt medycznie, a akurat z medycyną Oliverowi nigdy nie było po drodze. Allegra również musiała mieć jakieś problemy ze sobą, skoro akurat zdecydowała się spędzić właśnie w taki sposób swój wolny wieczór. Ciężko było mu uwierzyć, że nie miała nic lepszego do roboty niż zajmowanie się facetem, którego świat właśnie legł w gruzach. Dobra, wpadł na nią w środku nocy na spacerze z psem, na który poszła w piżamie, więc może nie miała jednak lepszych planów, choć sen również był istotny i było to jedno z ulubionych zajęć Olliego. Lubił dużo spać i długo. Osiem godzin to było jego minimum, a gdy tylko mógł to przeciągał je do dziesięciu.
OdpowiedzUsuńNiemalże się wyprostował, kiedy wypowiedziała jego imię. Chyba nigdy wcześniej nie słyszał, aby mówiła do niego Oliver. Albo dopiero teraz tak naprawdę zwrócił na to uwagę. Ciężko było stwierdzić, kiedy jego myśli były w rozsypce.
Trzymał się jednak tych żartów między nimi, bo wbrew pozorom, ale ułatwiały mu one radzenie sobie z uczuciami, które miał ochotę teraz zakopać głęboko i nigdy więcej ich nie oglądać. Czuł się ze sobą paskudnie, a obecność Allegry w zaskakujący sposób łagodziła te odczucia. Żartował więc dalej, wciągał ją w kolejne przepychanki słowne i starał się ignorować to, że cały czas szturchała go swoim kolanem. Ta dziewczyna nie miała dla niego litości, a on sam się czuł jak wyrwany z osiemnastego wieku chłop, który zobaczył odsłoniętą kostkę. Oliver Caldwell potrzebował pomocy i to wcale nie w sprawie swojego roztrzaskanego serca. Gdyby Allegra mogła zobaczyć co działo się obecnie w jego głowie to bez dwóch zdań pomyślałaby, że ma ze sobą poważne problemy i jest stuknięty, a potem wystawiłaby go za drzwi z zakazem zbliżenia się.
Odłożył widelec na talerz, ułożył łokcie na blacie, a dłonie splótł ze sobą, aby oprzeć o nie następnie brodę. Jasne oczy skierowały się w stronę brunetki. Jednak zamiast zsunąć się po dekolcie Ollie spojrzał w jej czekoladowe oczy.
— Och, myślisz, że jesteś tak dobra? — Zapytał. Chyba jej nie wierzył, a jednocześnie był w stanie w to uwierzyć bez wahania. Nie byłby wcale zdziwiony, gdyby miała za sobą sznur facetów odwracających głowy, setki napalonych w DM’ach na Instagramie czy TikToku i fanów, którzy marzyli, aby Allegra poświęciła im chwilę. Westchnął po chwili i wzruszył ramionami. — Wydaje mi się, że lubisz po prostu dużo mówić. Nie wierzę ci, Maxwell.
Och, wierzył. Nie zamierzał jednak pozwolić, aby myślała, że wygrała tę rundę. Oliver tak łatwo się nie poddawał. Mimo, że tej nocy był naprawdę łatwym celem i Allegra nie miała dziś przed sobą twardej konkurencji. Mogłaby go zniszczyć paroma zdaniami, choć póki co, ale Caldwell jeszcze trzymał formę.
— Rozmawiamy czysto hipotetycznie. — Potwierdził. Było jasne, że ta rozmowa nie zmieni się w rzeczywistość. Urojeń, jeszcze, nie miał. Bawiła go myśl, że mogliby znaleźć się w takiej sytuacji, w której oboje chcieliby zdjąć z siebie ubrania. Oliver nie potrafił sobie tego wyobrazić. Bez względu na to, jak bardzo mógł być teraz rozproszony przez dziewczynę.
Tak na dobrą sprawę to nie był pewien, co się z nim dzieje. Z jednej strony wciąż czuł ten szarpiący i ostry ból w klatce, kiedy przypominał sobie z jakiego powodu się właściwie tutaj znalazł. To nie była przecież zwykła kolacja. Nie zaprosiła go tu z wyprzedzeniem i wcale nie czekała, aż się pojawi, aby mogła w środku nocy przygotować mu makaron. Allegra pojawiła się przypadkiem i aż kusiło, aby powiedzieć, że uratowała mu życie.
Oliver nie podejmował głupich decyzji, ale był w wielkim mieście, gdzie wydarzyć się mogło wszystko, a już zwłaszcza pod osłoną nocy, kiedy ludzi na ulicach było mniej. Tak więc, chciał czy nie, ale w pewien sposób zawdzięczał jej to, że miał nad głową dach i bezpieczne miejsce na najbliższe parę godzin.
UsuńBlady uśmiech wszedł mu na twarz, jednak pokręcił lekko głową.
— Nie, nie przyłapany. — Zaprzeczył. — Stwierdzam tylko prosty fakt.
Mógł się onieśmielić przez to, że jednak przyznał, że Allegra ładnie wyglądała. Bo wyglądała i musiałby naprawdę mieć coś nie tak z oczami lub być ignorantem lub naprawdę jej nie lubić, aby temu zaprzeczać. Nie uważał też, aby było coś złego w rzuceniu komplementem. Nie był za to pewien, czy weźmie to na poważnie, czy uzna to za kolejną uwagę z jego strony. To już nie leżało w kwestii Olivera, aby decydować za nią. Mogła zrobić z tą informacją co tylko chciała. Wyśmiać, podziękować albo zignorować. Na ten moment chyba było mu obojętne, co dziewczyna zadecyduje z tym zrobić. Nie musiał już przynajmniej wstrzymywać oddechu za każdym razem, kiedy się odwracała.
— Jeszcze nie zacząłem o ciebie walczyć. — Powiedział. Nie, aby zamierzał, jednak, dopóki trzymały się ich żarty, a on w ogóle miał siłę, aby żartować to chciał z tego korzystać. Wycofałby się, gdyby tylko wyczuł, że Ally zaczyna czuć się niekomfortowo. Póki co, ale wydawała się być całkiem zadowolona z tego, że prowadzą taką rozmowę. — Gdybym zaczął nie dałabyś mi odejść, a tak się składa, że trochę jeszcze mam obowiązków w tym roku. — Dodał nieco łagodniej.
Przekomarzał się z nią, bo w końcu z jakiego powodu miałby się o nią kiedykolwiek starać? Był jej wdzięczny za tę pomoc dzisiaj i może w podziękowaniu wyśle jej coś ładnego. Nie był dupkiem, który nie potrafił docenić tego, co ktoś dla niego robi. Zwłaszcza dobrowolnie i nie oczekując niczego w zamian. Wcześniej o tym nie pomyślał, ale teraz zdał sobie sprawę z tego, że jednak chciałby się jej w jakiś sposób odwdzięczyć. Musiał tylko wykombinować co, ale tym zajmie się później.
Było to trochę dziwne żartować o randkach i rozbieraniu się, kiedy dokładnie to było powodem jego obecności w jej mieszkaniu. Aktualnie jednak nie obchodziło go to, jak dziwne to mogło być. Poza nimi nie słyszał ich nikt więcej. Nie miał też obaw, że brunetka komukolwiek o tym wieczorze powie. Nawet jeśli to zrobiłaby to w sposób, aby nie było wiadomo o kogo chodzi. Nigdy nie miał jej za plotkarę, a poza tym, gdyby się wygadała to szybko na dno poszedłby również Leo i Romy, a wątpił, że miała ochotę robić dodatkowy bałagan w życiu swojego brata i przyjaciółki. Dlatego też Ollie czuł się w miarę komfortowo, a reszta rozwiążę się z czasem sama. Miał przynajmniej na to nadzieję, choć chwilowo nie widział światełka w tunelu. Raczej czarną rozpacz i głębie bez dna.
— Wolisz bez pierścionka? Słuchaj, wszystko jest do obgadania. Możemy się z samego rana stawić w ratuszu. — Rzucił z cieniem rozbawienia. Jasne, Oliver Caldwell i Allegra Maxwell wybierający pierścionek zaręczynowy i obrączki. To naprawdę była zabawna i nierealistyczna myśl. — Szybka akcja, Maxwell. Niedługo stąd spadam, musimy się spieszyć, jeśli chcemy być razem.
Kącik jego ust uniósł się nieznacznie, kiedy to powiedział. Nie rozumiał, dlaczego mówienie o takich rzeczach z nią przychodziło mu z taką łatwością. Może to kwestia tego, że jego uczucia dziś były naprawdę w różnych miejscach. Nie robili sobie tym przecież żadnej krzywdy. Nie siali fałszywej nadziei. Wszystko się skończy za parę godzin, kiedy opuści mieszkanie. Albo za godzinę, bo nie był pewien, czy chciała, aby został. On też nie był tego pewien. Nie zaskoczyłoby go, gdyby wyrzuciła go stąd, kiedy tylko skończą jeść, a jego ubrania trochę przeschną. To wydawało się całkiem rozsądną decyzją i na to w zasadzie Oliver się szykował.
Zajął się w końcu jedzeniem. Carbonara pachniała zbyt dobrze, aby mógł ją dłużej ignorować. Równie dobrze wyglądała Allegra, ale… Cóż, nie mógł na nią wiecznie patrzeć. Przymknął oczy, kiedy uderzył w niego smak sosu oraz makaronu, a cichy i pełen zadowolenia pomruk zapełnił panującą między nimi ciszę. To chyba był najlepszy komplement, jaki mógł jej podarować na temat makaronu.
Usuń— Zawsze jesteś taka niezdecydowana? — Zapytał i zerknął na nią. — Raz mówisz coś o drugiej randce, teraz, że to nie randka… Naprawdę nie wiem, co mam o tym myśleć. Robisz mi nadzieję.
Sięgnął po kieliszek z winem, aby na moment zająć czymś usta i nie palnąć kolejnej głupoty. I również w potrzebie alkoholu, bo potrzebował go teraz. Rzadko pił i właściwie niezbyt nawet lubił. Oliver nie miał okresu w czasach nastoletnich, kiedy jego kumple po kryjomu kupowali Smirnoff Ice czy VK i upijali się nimi w parkach. Zajęty był wtedy kierowaniem swoją przyszłością, a nie mógłby być w miejscu, w którym teraz był, gdyby chodził co weekend pijany. Nie miał również w sobie tej angielskiej kultury picia, a przy niedzieli nie towarzyszyło mu piwo. Cóż, większość niedziel miał tak naprawdę zajęte i nie miał tam przestrzeni na picie alkoholu. Potrafił docenić jednak dobre wino, a te, które wybrała Allegra było przyjemne dla języka i podniebienia. Ciężko było jednak stwierdzić, jaki będzie miało wpływ na jego nastrój i czy w ogóle powinien sobie pozwolić na choćby jego łyk.
— A lubisz? — Zapytał bez tej żartobliwej otoczki, która do tej pory wokół nich panowała. Nie wiedział, czy go lubi. Właściwie to gdyby miał się przyznać to powiedziałby z przekonaniem, że Allegra go nie znosi. Czasem próbował się z nią zakumplować, jednak nie mieli dostatecznie wielu okazji do spędzania razem czasu, a kiedy to już się działo to żarli się jak koty.
Wzrok Olivera mimowolnie przesunął się najpierw po jej twarzy, kiedy nachyliła się w jego stronę, a po chwili powędrowało za osuwającym się ramiączkiem. Prędko jednak wrócił do ciemnych oczu brunetki. Bezgłośnie westchnął, czując, że właśnie teraz został przyłapany na gorącym uczynku.
— Tak mi się powiedziało. — Mruknął i wzruszył ramionami. Allie. Pasowało do niej. I nazwał ją tak drugi raz tego wieczoru, choć chyba dopiero teraz to zauważyła. Poprzedni sam ledwo pamiętał, bo miało to miejsce zaraz po tym, jak na niego wpadła. Tak więc się nie liczyło. — Nigdy nie powiedziałem, że cię nie lubię.
Taka była prawda. Ani razu nie powiedział jej, że jej nie lubi. Przekonywał siebie, że to ona nie lubi jego, więc… Po prostu odwzajemniał uczucia. Dopasował się do tego co dawała mu od siebie. Nie była najmilsza ani otwarta, więc uznał, że on również taki nie będzie. Później stało się to niemal ich rytuałem, z którego ciężko było się wyplątać.
Oliver nie chciał zbyt mocno zastanawiać się nad własnymi uczuciami. Gdyby zaczął to robić to nie skończy się dobrze. Wątpił, że zacząłby płakać czy histerycznie się zachowywać. Wciąż jednak mógł czuć się źle i czuł się źle. Miał poczucie, że wszystko co do tej pory znał się roztrzaskało. Wiara, którą miał w siebie zniknęła. Musiało z nim być coś nie w porządku, skoro Romy uważała, że jest niewystarczający. Może popełnił jednak więcej błędów niż był skłonny się przyznać? Może nie zasługiwał z jakiegoś powodu na to, aby trafić na dziewczynę, która chciałaby jego, a nie tego co może dać czy jego kumpli. Stracił tej nocy znacznie więcej niż wiarę w siebie, dziewczynę, którą kochał, ale przede wszystkim też przyjaciela. Kogoś kto był przy nim przez wiele lat i z kim dzielił masę wspomnień, wspólne marzenia i plany, a teraz nie było nic. Był uczuciowy i nie zamierzał się tego wstydzić, bo również miał do tego prawo.
Zmarszczył lekko czoło, kiedy Allegra znów się odezwała. Prychnął krótko pod nosem.
— Dziękuję…? Tak myślę. — Rzucił niezbyt pewien, jak ma odpowiedzieć na ten komplement. Miała rację, ale kompletnie nie potrafiła pocieszać. Serio, była naprawdę w to kiepska, ale gotowanie jej za to wychodziło, a to uważał za spory plus.
Przez następne kilka minut jadł i pił w milczeniu, które najwyraźniej, ale było im potrzebne. Nie szukał na siłę tematu, który mógłby sprawić, że nie będą im się zamykały usta. Kolano brunetki raz po raz go szturchało. Nie był pewien, czy robiła to umyślnie czy nawet nie zauważała, że go zaczepia.
Usuń— Dziękuję, Ally. — Powiedział po chwili i podniósł na nią wzrok. Zmęczony, trochę ospały. Podziękował za kolację i że nie zostawiła go samego. Potrzebował towarzystwa i to o wiele bardziej niż gotów był przyznać. — I przepraszam, że to na ciebie zrzuciłem.
To nie były w końcu jej problemy, a Ollie nie chciał, aby czuła się w obowiązku, aby naprawiać coś czego nie popsuła.
Ollie🩵
Serce pracowało odrobinę szybciej, kiedy umysł wciąż przetwarzał sposób w jaki wypowiedziała jego imię. Oliver. Głos brunetki był miękki, pokusiłby się nawet o stwierdzenie, że brzmiał on słodko, choć prędzej odciąłby sobie dłonie niż przyznał się, że taka myśl pojawiła się w jego głowie. Tylko, czy na pewno? Odnosił przedziwne wrażenie, że zaczyna mięknąć. Uczucie te wcale nie było spowodowane tym, jak załamany teraz przy niej siedział, a przynajmniej nie chciał myśleć, że to jest tego powód. Do tej pory był dla niej Caldwellem, Olliem, a nierzadko pewnie też tym typem co kumpluje się z jej bratem. Oliver z ust Allegry brzmiało… Brzmiało obco, a jednocześnie jak coś, co chciał czuć dłużej. Oliver doskonale wiedział, że nie powinien był pozwalać sobie na tego typu uczucia, ani na to, aby zacząć czuć się przy niej tak swobodnie, że żartowanie o hipotetycznym małżeństwie brzmiało tak dobrze. Zupełnie nie potrafił wytłumaczyć sobie skąd to wszystko się w nim brało. Przecież do tej pory traktowali się niemal jak powietrze. Owszem, zauważali swoją obecność, gdy już znaleźli się w tym samym pomieszczeniu, jednak nigdy przedtem ich rozmowy nie były zabarwione czymś co można było uznać za flirt.
OdpowiedzUsuńZerkając na nią w pierwszej chwili nie dostrzegł rumieńców. Łatwo można było uznać, że pojawiły się od wina oraz ciepłego posiłku. Oliver nie połączyłby ich ze swoimi słowami, które był niczym innym, jak prawdą. Nie podejrzewałby też, że Allegra mogłaby czuć się przez niego onieśmielona. Był przecież Caldwellem. Dokładnie tym samym facetem, który działał jej na nerwy, odkąd tylko pamiętał. Dlaczego miał więc teraz wrażenie, że prowadzi ich to w kierunku, którego nigdy nie powinni byli obrać? Przyzwoitość nakazywała mu to przerwać, jednak ciekawość zawsze w jego przypadku wygrywała. Obawiał się też, że gdyby przerwał im zabawę to momentalnie wróciłby do miejsca, w którym znalazła go Allegra, a tego nie chciał. Było to może egoistyczne, że wykorzystywał ją do tego, aby poczuć się lepiej. Uznał, że skoro daje mu znaki, że sama chce w to brnąć to nie zamierzał przerywać.
Całe szczęście, że poza nimi i Mabel, która nie zwracała uwagi na ich słowa, nie było w pobliżu nikogo więcej. Będąc również kompletnie szczerym to Olivera niewiele interesowało, czy ktoś uznałby wymianę ich zdań za niepoprawną. Oboje przecież wiedzieli, że to są tylko żarty. Czy na pewno?
Odwzajemnił spojrzenie, którym go obdarowała. I niemalże w tej samej chwili poczuł, jak przez jego ciało przepływa przyjemny prąd, którego pojawienia się nie potrafił w żaden sensowny sposób wytłumaczyć. Blondyn przez chwilę tylko patrzył w jej ciemne oczy. Czy zawsze były tak błyszczące? Takie czekoladowe? I dlaczego w ogóle zwracał na to uwagę?
— Możesz już nie mieć wyjścia, Allie. — Odpowiedział po krótkim namyśle. Dobrze, że żadne kiedyś nie nadejdzie. Oczywiście, to wszystko to były jedynie żarty. Jednak Oliver nie potrafił znaleźć sensownego wytłumaczenia na to, aby Allegra kiedykolwiek była zainteresowana udowadnianiem mu czegokolwiek. — Wygląda na to, że oboje mamy sobie coś do udowodnienia. Może kiedyś.
Magiczne kiedyś nie istniało i całe szczęście, że oboje byli tego świadomi. Ostatnie czego po tej nocy by chciał to, aby wzięła jego słowa na poważnie. Oczywiście, że nie uważał jej za łatwowierną osobę czy dziewczynę, której wystarczy kilka żartów okruszonych flirciarskim tonem, aby zaczęła wyobrażać sobie niestworzone rzeczy. Gdyby wiedział, że istnieje maleńka szansa na to, że Allegra żywi do niego jakiekolwiek inne uczucia poza irytacją to nie pozwoliłby sobie na takie zagrywki. Byłoby to zwyczajnie nie w porządku z jego strony, a wodzenie kogoś za nos nie było niczym miły. Sam się w końcu o tym przekonał na własnej skórze i nie życzyłby tego nikomu, a już zwłaszcza nie osobie, która niemalże dosłownie, ale spadła mu z nieba.
Tego jej nie powie, ale nie uważał, aby faktycznie tylko potrafiła dużo mówić. Nigdy przedtem nie myślał o niej w sposób, który był niedozwolony. Zresztą, teraz również starał się w ten sposób nie myśleć. To wciąż była przecież Allegra i jakby nie patrzeć, ale była młodszą siostrą jego (prawie) byłego przyjaciela. Nawet czysto hipotetyczne myślenie o niej w taki sposób zaczynało robić się odrobinę dziwne. Tak samo, jak patrzenie na jej opalone nogi, od których jak widać, ale Oliver nie potrafił się odpędzić. Jednak, im dłużej spoglądał na jej buzię tym więcej szczegółów dostrzegał, na które wcześniej po prostu nie zwracał uwagi. Dostrzegł wysypane piegami policzki oraz nos, choć wcześniej nawet nie zauważył, że je posiada. Pełne i kształtne usta, które potrafiły piekielnie dogryzać. Allegra nie była już tą nastolatką, która łaziła za Leone i kręciła się pod nogami, a do Olivera chyba dopiero powoli zaczęło docierać, że dziewczyna, którą od dawna widział tylko w formie nastolatki zmieniła się z biegiem lat w młodą kobietę pełną sukcesów, których niejedna osoba mogła jej pozazdrościć.
Usuń— Wiem, że wiesz. — Potwierdził. Było, przynajmniej dla niego, oczywiste, że Allegra jest świadoma swojej urody. Nie miał jej za płytką, może za trochę zadzierającą nosa i pyskatą, ale nie płytką. — Nie zaszkodzi o tym czasem od kogoś usłyszeć.
Okej, jeśli miałby wskazać najdziwniejszy moment w całym tym wieczorze to chyba nie byłby to nawet moment, kiedy zobaczył jego kumpla ze swoją byłą dziewczyną. Tylko właśnie ten, kiedy komplementował Allegrę Maxwell i udawał, że jest to najbardziej naturalne zachowanie z jego strony. W jakiej rzeczywistości oni się właśnie znaleźli? Jakakolwiek ona by nie była to nie żałował. Może jedynie tego, że znaleźli się w niej z nieciekawych powodów. Mogli jednak udawać, że zesłał ich tutaj przypadek losu, a nie jego rozwalające się życie. Ollie był jej wdzięczny, że nie pocieszała go na siłę i nie mówiła wszystko się ułoży, kiedy oboje wiedzieli, że takie słowa tak naprawdę nic nie dają i w żaden sposób nie pomagają, a jedynie człowieka dobijają.
Krótki uśmiech przebiegł mu przez twarz. … to może powinnam zacząć się zastanawiać, czy jesteś mnie wart. Przetwarzał przez chwilę jej słowa w głowie. Wcale nie musiał szukać odpowiedni, bo tę znał. Wiedział dobrze co jej na to odpowie. Przez krótki moment szukał w głowie czegoś innego. Może potwierdzenia, że faktycznie był wart. Wzrok Olivera na moment zsunął się z Allegry na talerz, z którego zniknęła już ponad połowa makaronu. Jakoś nie zwracał uwagi na to, kiedy jadł. Najwyraźniej między przekomarzaniem się z nią znajdował czas na jedzenie.
— Prawdopodobnie nie jestem. — Powiedział w końcu. Starał się wciąż brzmieć, jak gdyby żartował. Jednak to, że nie od razu na nią spojrzał i zajęło mu parę sekund, aby podnieść wzrok mówiło wystarczająco.
Nie uważał, aby był wart Allegry Maxwell. Cóż, obecnie zapewne myślałby tak o każdej potencjalnej dziewczynie. I nie, aby brał brunetkę pod uwagę. Chwilowo nie był w stanie znaleźć powodu, który mógłby sprawić, że byłby wart kogokolwiek, a już zwłaszcza siedzącej obok niego dziewczyny, która nieustannie szturchała go swoim kolanem i najwyraźniej tego nie zauważała. Oliver nigdy przedtem nie wyobrażał sobie, że spędza z nią czas, żartuje czy po prostu – zje wspólnie kolacje. Allegra do tej pory zawsze była w tle jego życia. Nigdy na pierwszym planie, nawet nie na drugim. Ich znajomość mógłby porównać do tej pobocznej postaci w serialu, która pojawia się, aby wprowadzić zamieszanie na dwie minuty, a później znika na resztę sezonu i wraca w kolejnym. Tak przecież całe życie wyglądała ich relacja i tak właśnie powinno zostać. Wbrew jednak temu jaką rolę odgrywała w jego życiu to nie pokusiłby się o stwierdzenie, że jest dziewczyny wart. Na świecie było o wiele więcej mężczyzn, którzy zasługiwali na uwagę Allegry, a Oliver nie uważał, aby się do nich zaliczał. Szczerze wątpił, aby był dla niej odpowiednią partią.
Oliver raczej nie rozważał tego, czy będzie dla niej odpowiedni. Czuł, że nie jest. Sporą rolę w jego myśleniu odgrywało obecnie to co wydarzyło się godzinę temu. Obrazy Romy i Leo nie opuszczały jego głowy, mimo, że naprawdę starał się je wyplenić z własnego umysłu. Istniało małe prawdopodobieństwo, że to mu się uda tej nocy. Allegra była miłą odskocznią od tych myśli, jednak nawet jej zabawne komentarze i zniewalające nogi nie potrafiły w pełni odwrócić uwagi Caldwella od tego, że dotychczasowy świat mu się zawalił. Owszem z czasem będzie mu lepiej i był tego świadom, chwilowo ciężko było mu sobie wyobrazić, że kiedykolwiek będzie lepiej. Przyleciał do Nowego Jorku w nadziei, że naprawi relację z Romy. Niekoniecznie tę romantyczną, choć na to właśnie miał największą nadzieję. Uczucia do blondynki wciąż w nim były, choć teraz mieszały się z czymś co zakrywało nie tyle o nienawiść, a niechęć oraz odrazę. Tęsknił za nią również jak za przyjaciółką, której mógł powiedzieć wszystko. Obecnie nie widział już, aby mogli się kiedykolwiek znów przyjaźnić. Miał jej życzyć wszystkiego dobrego na nowej drodze życia? Pogratulować wbicia mu noża w plecy i życzyć powodzenia w relacji z Leo? Jak po tym wszystkim miał być szczęśliwy i życzyć im jak najlepiej? Nie wyglądało też na to, aby ktokolwiek tego od niego wymagał, a na pewno nie robiła tego Allegra. Zapewne, gdyby zaczęła ich wybielać czy mówić, że Oliver nie rozumie ich relacji, że powinien dać im szansę na wytłumaczenie się wyszedłby tak, jak stał i nie zastanawiał się dwa razy. Allegra tymczasem dała mu ciepłe jedzenie prosto pod nos, wciąż z nim żartowała i chyba na swój własny sposób starała się upewnić, że Oliver nie odleci w myślach zbyt daleko.
UsuńRównież nie oczekiwał od niej tego, że zacznie mu naprawiać całe życie. Nie, absolutnie. Właściwie to Oliver nie miał żadnych wymagań i tak naprawdę jedyne czego mógł od niej chcieć, to aby nie znikała zbyt szybko. Allegra nawet nie zdawała sobie sprawy z tego, jak bardzo mu pomagała samą swoją obecnością i tym, że mógł swobodnie przy niej rzucić głupim żartem, a ona odbije pałeczkę i dorzuci swoje trzy grosze.
— Miałem na myśli Nowy Jork. — Poprawił się. Z jej mieszkania tak prędko nie wyjdzie, choć może powinien. Nawet, jeśli ubrania wciąż były mokre. Czuł, że przeciągnął swój pobyt u niej. Było już, bodajże, po pierwszej w nocy, a on jej tu tylko zawadzał. — Przyleciałem tylko na kilka dni. Tak właściwie, to nawet nie powinno mnie tu być. — Dodał i lekko się uśmiechnął. Owszem, Oliver Caldwell złamał parę zasad, aby się tu znaleźć i jak widać niepotrzebnie. Gdyby siedział w domu to nie dowiedziałby się prawdy i może tak byłoby lepiej. Będąc w Londynie nie miałby również tej nocy z brunetką, a tego, mimo tych okropnych wydarzeń, to nie potrafił żałować.
Ollie uśmiechnął się kącikiem ust.
— Nasza randka to jedna z milszych rzeczy obecnie. — Wyznał. Poruszył lekko ramionami, jak gdyby chciał strząsnąć z nich nadmiar ciężaru. W zasadzie to była prawda, a Allie naprawdę ratowała mu ten wieczór i spędzanie z nią czasu, choć bardzo nieoczywiste to stało się dość przyjemne. — Może, dlatego chciałbym, aby to była randka.
Żartował. Gdyby to była randka to byłaby to najbardziej depresyjna randka w historii i bardzo niekomfortowa, a choć Oliver przy Allie czuł się dobrze to nie było co ukrywać, że nie znajduje się on w najlepszym psychicznie miejscu. Cieszył się, że to rozumiała. Tak więc, to spotkanie nie było randką, a po prostu… Spotkaniem dwóch ludzi, którzy jako tako się znają. Rano będzie jedynie wspomnieniem. Dla Allie pewnie ładnym do zapomnienia, dla niego niekoniecznie. Było to już zmartwienie należące do Olivera i nie planował się tymi przemyśleniami dzielić z brunetką, która tej nocy już i tak dość się o nim nasłuchała.
Atmosfera odrobinę między nimi się zmieniła, a Oliver słuchał odpowiadającej mu Allie z lekkim uśmiechem. Było to wręcz dziwne słyszeć, że go lubi, kiedy całe życie spędził w przekonaniu, że dziewczyna go nie znosi. Nie potrafił sobie przypomnieć, czy była chwila, kiedy wprost mu powiedziała, że go lubi lub chociaż toleruje. Nie licząc tego wieczoru.
Usuń— Może trochę. — Przedrzeźnił ją. Wcześniej nie zastanawiał się nad tym, czy ją lubi czy nie. Nie znajdował się w sytuacji, w której musiał to robić. Widać teraz oboje znaleźli w sobie trochę szczerości, której nie okazywali sobie przedtem i było to na swój sposób odświeżające. — Jesteś całkiem znośna jak na dziewczynę, która cały czas mnie kopie. — Dodał, a jego wzrok na moment zsunął się na opaloną nogę brunetki, która – uwaga, niespodzianka – znowu szturchnęła go w udo.
Nie przeszkadzało mu to tak bardzo, jak mógłby się spodziewać. Owszem, było to irytujące, jednak nie sam fakt szturchania, a to, że to dziewczyna, która go szturchała była tą, od której Oliver nie potrafił oderwać wzroku. Jego świat dziś się zawalił, a Oliver od kilkunastu dobrych minut nie potrafił skupić się na niczym co nie było powiązane z Allie. Starał się odpychać od siebie to, jak na niego działała. Po pierwsze – nie mogła na niego w żaden sposób działać. Po drugie – nie chciał, aby myślała, że zwraca na nią uwagę, bo odciąga go od tych nieprzyjemnych myśli. Potrafił rozróżnić powody, dla których w jej stronę ciągle zerka i nie miały one żadnego powiązania z tym co zrobiła mu Romy. Po trzecie – nie chciał, aby Allegra pomyślała, że mógłby ją potraktować przedmiotowo czy wypożyczyć sobie na jedną noc.
Patrzył na nią, bo była olśniewająca, a do niego dopiero dotarło, że cały czas przecież miał pod nosem taką dziewczynę. Patrzył, bo choć jej kąśliwe żarty niejedną osobę by obraziły to Oliver lgnął do nich jak ćma do światła. Patrzył, bo chciał. Właśnie ta ostatnia myśl uderzyła w niego najbardziej. To, że nie mógł od niej odwrócić wzroku nie brało się jedynie z tego, że Allegra była atrakcyjna, bo była i nie można było temu zaprzeczyć. On sam pragnął na nią patrzeć.
Odwzajemnił jej spojrzenie. Tym razem nie pozwolił sobie na to, aby cokolwiek mu umknęło. Oczy Olivera przesunęły się po Allie, kiedy ona robiła dokładnie to samo. Niemal, jak gdyby w ciszy zgodzili się, że będą się przyglądać sobie nawzajem. Nikt nic nie powiedział, bo i co mieli mówić? Dostrzegał teraz o wiele więcej szczegółów niż do tej pory. Takie, o których przedtem nawet by nie pomyślał, że są istotne, a teraz wręcz pragnął wiedzieć o niej znacznie więcej. Miał ochotę roześmiać się pod nosem, bo było to niemalże absurdalne w jakiej sytuacji się znaleźli, a mimo wszystko – Oliver był jej wdzięczny, że to właśnie Allie tej nocy postanowiła na niego wpaść. Udawał też, że nie zauważa, jak jej wzrok przesuwa się po jego dłoniach czy ramionach. Tak chyba było łatwiej dla obu stron, kiedy pewnych rzeczy nie mówiło się na głos. Miał wrażenie, że każde miejsce naznaczone jej wzrokiem staje niemalże w płomieniach i prosi wręcz o więcej, choć nie miało wcale do tego prawa. Oliver nie miał prawa, aby jego myśli zaczęły uciekać w niedozwolone strony. Na litość, to była młodsza siostra jego kumpla. I nie ważne, jak bardzo kumpel mógł mu zajść za skórę to Oliver nie zamierzał być tym, który odwdzięcza się pięknym za nadobne. Jednocześnie… Udawanie, że to jest tylko kolacja przychodziło mu z coraz większym trudem. Nie mógłby z pewnością powiedzieć czym to jest, a może to on widział więcej niż działo się w rzeczywistości? Wiedział też, że nie otrząsnął się w ciągu tej godziny i że być może jego myśli i decyzje pochodzą ze złych pobudek, a jednak nie potrafił tego zatrzymać. Nie, gdy Allegra siedziała tak blisko, a jego myśli dosłownie szalały.
Nie był godzien jej uwagi. Wiedział o tym, więc dlaczego teraz tak bardzo o nią wręcz zabiegał? Dlaczego nie potrafił się od tych myśli odciąć i pozwolić im odejść w spokoju? Dlaczego ze wszystkich kobiet, które spotkał na swojej drodze to Allegra sprawiła, że odbierało mu mowę?
Wzrok Olivera przesunął się po niej jeszcze raz. Udając, że wcale nie widzi, jak podniosła biust, kiedy skrzyżowała ręce na piersiach. Przełknął ślinę, jednak nie zwrócił wzroku w innym kierunku. Podążył on za opadającym ramiączkiem, a potem za dłonią, kiedy poprawiała gumkę przy spodenkach. Chryste. Wciągnął cicho powietrze przez zęby. Allegra wyglądała olśniewająco, a Oliver czuł się jak dzieciak. Doprawdy, ale nie rozumiał co się z nim działo i przede wszystkim, ale dlaczego cokolwiek się działo.
UsuńNajwyraźniej tak musiało być, więc zamierzał to wykorzystać.
Nachylił się w stronę dziewczyny, by złapać za spód siedzenia krzesełka, na którym siedziała. Sprawnym ruchem przysunął ją bliżej siebie. Nogi krzesełka w kontakcie z podłogą wydały cichy pisk. Świadomie zmniejszył dystans między nimi, nie wahając się przed tym nawet przez sekundę. Jeszcze nie wiedział, co chciał tym osiągnąć. Wiedział jedynie, że chciał ją mieć bliżej.
— Wydaje mi się, czy ty się właśnie rumienisz? — Głos Olivera wybrzmiał niemalże tuż przy uchu brunetki. Poczuł przyjemny zapach, który niewiele wspólnego miał z gotowanym przez nią posiłkiem. Przypominał on raczej moment po kąpieli, świeżą piżamę i spokój. — Nie spodziewałem się tego po tobie, Allie…
Och, wielu rzeczy nie spodziewał się tej nocy. Szczególnie tego, jak blisko ją teraz miał. Zsunął wzrok na kolano, którym szturchała go niemal przez cały czas jeszcze chwilę temu, by ledwo musnąć je palcami. Gładkie, miękkie. Dokładnie tak, jak się spodziewał. Nie trzymał na nim jednak dłoni długo, nie chcąc, aby czuła się niekomfortowo. Oliver odsunął się minimalnie, aby dać jej trochę przestrzeni i nie osaczać jej z każdej strony.
— Pełna niespodzianek jest ta noc, zgodzisz się?
Gravity's holding me back. I want you to hold out the palm of your hand
Ollie🩵
Złośliwość powoli zdawała się od nich odsuwać, a na jej miejsce wchodziło coś czego Oliver nie potrafił nazwać. Było zbyt wcześnie, aby te uczucia nazywać. Nie był do końca pewien, czy to co zaczynało się w nim pojawiać to uczucia wywołane jedynie przez Allegrę i ich dziwną bliskość, czy może przede wszystkim stało za tym roztrzaskane serce. Oczywiście, ale nie chciał zakładać, że to właśnie jest to, a jego słowa i decyzje podyktowane są jedynie tym, że Romy i Leo tej nocy postanowili sprawić, aby cały dotychczasowy świat, który Oliver znał zmienił się w obcą rzeczywistość, z której pragnął uciec. Nie ukrywał, że Allegra była przyjemną ucieczką od tych wszystkich nieprzyjemnych myśli. Była jak powiew świeżego powietrza, którego nie zdawał sobie sprawy, że mu brakuje.
OdpowiedzUsuńW żadnym scenariuszu nie spodziewałby się tego, że sposób w jaki Allegra Maxwell będzie wypowiadać jego imię zrobi na nim wrażenie. Tymczasem, ale Ollie wciąż nie potrafił otrząsnąć się po tym niemalże słodkim Oliver, które padło z jej ust. Zdawał sobie sprawę, że ta rozmowa nie może do niczego doprowadzić. Nawet, jeśli oboje mówili te wszystkie rzeczy, które inni dawno już odebraliby jako flirt. Oliver nie prowadził Allie w stronę niewiadomego, bo przecież wiedział, że to kiedyś oznaczało nigdy. Jednak wraz z kolejnymi wymianami zdań oraz spojrzeń kiedyś wyraźnie zmieniało swój kształt na nieśmiałe teraz. Próbował się przed tym bronić, bo nie mógł jej wykorzystać w taki sposób. Znaleźć ulgi w objęciach dziewczyny, którą przez większość swojego życia ignorował i którą przecież powinien traktować jak młodszą kuzynkę, która pojawia się od czasu do czasu i jest ignorowana. Allegra była siostrą Leone, a do tego przyjaciółką Romy. Blondyn nie miał absolutnie żadnych praw do tego, aby uważać, że mogłaby stać się jego pocieszeniem.
Nie był również tego typem mężczyzny, który gości co noc w łóżku innej dziewczyny. To go po prostu nie pociągało. Zmienianie partnerek jak rękawiczek, choć przecież mógł. Był w pozycji, która pozwalała mu przebierać między modelkami, influencerkami i wieloma innymi. Nie korzystał z tego jednak, a przynajmniej już tego nie robił. Bo nawet on, święty Oliver miał chwilę, kiedy chętnie korzystał ze swojego rozgłosu i tego, jak bardzo jest pożądany. Prędko jednak zdał sobie sprawę z tego, że jakiekolwiek intymne chwile pragnie dzielić z dziewczyną, z którą łączy go prawdziwa więź, a nie jedynie szybka potrzeba zaspokojenia swoich pragnień. Swoją chwilę załamania, jak to lubił nazywać, bo brzmiało to też o wiele lepiej niż przyznanie się, że sypiał z kim popadnie, miał na jakiś czas przed poznaniem Romy, a po zakończeniu związku z Talią Bennett. To imię wciąż sprawiało, że przechodziły go ciarki po plecach, a wspomnienia wracały w najmniej oczekiwanych momentach. Tak naprawdę to Romy nauczyła go, jak może wyglądać prawdziwa miłość, a przynajmniej myślał, że ich związek był prawdziwy. W obliczu nowych informacji naturalnie pojawiły się myśli, że każda ich interakcja mogła być jednym wielkim kłamstwem. Pomijając jednak tę niefortunną wiedzę to szczerze wierzył, że przy blondynce zasmakował, jak może wyglądać prawdziwy związek. Otworzył się przed nią na sposoby, których wcześniej by się wstydził i zrozumiał też, że nie potrzebuje co noc nowej rozrywki, aby być szczęśliwym. Ich związek był co prawda krótki, jednak wydarzyło się między nimi dość, aby Oliver nie chciał z nich tak łatwo rezygnować. Dał jej przestrzeń, o którą poprosiła, aż w końcu postanowił o nich zawalczyć i był to najwyraźniej błąd. Romy o nich walczyć nie chciała, a wręcz przed nim uciekała i gdyby teraz pozwolił sobie na ciut więcej myśli to dostrzegłby, że dowody na jej niewierność miał przecież cały czas przed nosem, a już zwłaszcza w klubie. Z tym, że wcale nie chciał o tym myśleć, a jego uwaga pochłonięta była przez Allegrę, bo wciąż nie potrafił oderwać od niej wzroku.
Teraz zainteresowany był przede wszystkim tym, aby spędzić czas z Allegrą. Jej słowa bywały ostre i sprowadzające na ziemię, a Oliver zdał sobie sprawę z tego, jak bardzo mu się to podoba. Z każdym jej kąśliwym komentarzem jego serce biło odrobinę mocniej, a żołądek zaciskał się z ekscytacji. Nie potrafił znaleźć na to jednak sensownego wytłumaczenia. Najwyraźniej, ale była to jedna z tych rzeczy, których Oliver wytłumaczyć sobie nie potrafił. Szedł więc dalej z prądem, który niósł go prosto w stronę brunetki. Przestał z tym walczyć uznając, że cokolwiek ma się wydarzyć to się wydarzy, a oni byli na tyle dorośli, aby wiedzieć, że podejmowane przez nich decyzje mają konsekwencje.
Usuń— Mogę być irytujący, ale nie jestem ślepy. — Odparł podnosząc na nią wzrok. Musiałby się bardzo postarać, aby nie zauważyć urody dziewczyny. A widział teraz przecież tylko jedną z jej wersji. Tę naturalną, bez makijażu i ułożonych włosach. Dziewczynę w luźnej piżamie z niepoukładanymi włosami i rysującymi się pod oczami cieniami ze zmęczenia. Według Olivera to była najpiękniejsza wersja w jakiejkolwiek mógł widzieć kobietę. Oczywiście, że doceniał tę wersję w makijażu i idealnie zrobionych włosach. Najbardziej lubił jednak właśnie prostotę i naturalność, kiedy nie miał przed sobą wyćwiczonej wersji, a tę prawdziwą, która nie była dostępna dla każdego.
Poniekąd właśnie przez to tak łatwo przychodziło mu otworzenie się przed Allegrą. Wypowiedzenie słów, których nie powiedziałby wcześniej. Przyznanie się, że czuje się niewystarczająco dobry, aby na nią zasłużyć. Już dawniej nosił w sobie to poczucie bycia gorszym, niezasługującym na szczęście i bycie z kimś kto go doceni za to, że po prostu jest. Tej nocy Romy utwierdziła go w tym przekonaniu. Oliver nie zasługiwał na Allegrę z różnych powodów, a głównym było to, że tak chętnie korzystał z ciepła, które mu dawała, choć nie miał przecież do niego żadnego prawa. Mogła je sama mu zaoferować, ale on powinien wiedzieć, kiedy się odsunąć, a tymczasem Caldwell sięgał po więcej i więcej. I pragnął znacznie więcej niż już mu dawała, a jego kolejne słowa i decyzje tylko to potwierdzały.
— Nie powiedziałbym, że nie ma w tobie nic wyjątkowego. — Odparł. Nie potrafił się z tym zgodzić. Nie ważne, jak bardzo mogłaby się starać go przekonać Oliver po prostu nie wierzył, że nie było w niej nic specjalnego. Kącik jego ust lekko się uniósł, kiedy mówiła dalej. — Ale ja nie chciałbym siedzieć z nimi. — Powiedział i odnalazł jej spojrzenie. Wiedział, że wiele dziewczyn chciałoby być na miejscu Allie. On jednak tym zainteresowany nie był. Wszystkie chciałyby tu siedzieć z jednego powodu. Jego sławy. Allie nie siedziała z nim, bo widziała w nim korzyść. Jeśli już to raczej niespodziewany ciężar, który została zmuszona tej nocy dźwigać.
— Jestem i niczego nie żałuję. — Odpowiedział. Jedynie okoliczności w jakich się tutaj znalazł, jednak była to już poboczna sprawa, której Oliver tak łatwo zmienić nie mógł. Pozostawało mu za to cieszenie się z tego, że ten wieczór mógł spędzać z Allegrą i spróbować chociaż znaleźć światełko w tunelu.
Randka z Allegrą Maxwell brzmiała na niewiarygodny scenariusz. Oliver nie chciał na niej tego wymuszać i był w zasadzie świadom, że nie powinien był nazywać tego spotkania randką. To nie była randka, a przede wszystkim nie mogła nią być. Powody, aby tak uważać mieli już wymienione, a jednak nie potrafił powstrzymać się przed tymi myślami. Spotkanie Allie było najlepszą rzeczą jaka się dziś wydarzyła. Wbrew temu, jak wredna dla niego postanowiła być przez ten czas. To był ich sposób na komunikację. Nawet nie zdawał sobie sprawy z tego, że coraz bardziej podoba mu się to, że nie ma do niej łatwego dostępu, że jest taka zadziorna, a jej słowa niejednego potrafiły wprowadzić w zakłopotanie.
Oliver Caldwell mógł śmiało stwierdzić, że potrafił radzić sobie z Allegrą i jej ciętym językiem. Tego wieczoru wręcz wyczekiwał, aż usłyszy kolejną zadziorną ripostę w jego stronę. Niecierpliwie czekając, aż będzie mógł odwdzięczyć się jej w podobny sposób.
— Nie powiedziałem, że mi to przeszkadza.
UsuńPoczuł się niemal urażony, kiedy odsunęła swoje kolano od jego uda. Miał ochotę wręcz po nie sięgnąć i przyciągnąć z powrotem do siebie. Gdyby faktycznie miał jej to za złe to powiedziałby coś już dawno temu, a tymczasem nie tyle co ignorował, a pogodził się z tym, że jest ofiarą Allegry. Mało brakowało, a naprawdę sięgnąłby po jej kolano i przyciągnął do siebie znów. Miał na to większą ochotę niż było to poprawne.
Po kolejnych słowach brunetki Oliver roześmiał się trochę głośniej niż planował. Rozbawiło go to bardziej niż było konieczne. Opuścił na moment głowę, kiedy jego ramiona jeszcze przez chwilę trzęsły się od śmiechu.
— Zostańmy przy udzie, dobrze? — Poprosił. Podniósł na nią wzrok, kiedy śmiech już przestał kontrolować jego ciałem. — Jestem grzecznym chłopcem, a na karę raczej, jeszcze, nie zasłużyłem. — Zauważył i również nie przejmował się tym, jak jego słowa mogły wybrzmieć. Gdyby nie chciał, aby tak wybrzmiały to by niczego przecież takiego nie powiedział. Oliver nie był ani pijany ani pod wpływem czegokolwiek innego, aby nie kontrolować swoich słów czy też czynów. Ta jedna lampka wina to było zbyt mało, aby w jego głowie zaczęło szumieć. Było w niej odrobinę głośno, jednak spowodowane było to Allegrą i jej spojrzeniem, a także bliskością i myślami, które jedynie się nasilały.
Oliver czuł, że ich rozmowa zaczęła mieć zupełnie inny wydźwięk. Coraz ciężej było mu udawać, że zerkanie w stronę brunetki nie jest dla niego przyjemnością, którą miał ochotę kontynuować. Zaczął zdawać sobie sprawę z tego, jak ślicznie jej rumieńce wyglądały na drobnej twarzy, a oczy, które nie wiedziały chwilami, gdzie się podziać wyglądały na uroczo zagubione. Oliver czuł się również nieco zagubiony, a jednocześnie odnajdywał się w tej rozmowie z łatwością, której się po sobie absolutnie nie spodziewał. Flirtowanie na żarty z Allegrą było przyjemne i miłe, jednak, kiedy zaczął robić to na poważnie poczuł, jak przez jego ciało przechodzi rozkosznie przyjemny dreszcz, a głowa domagała się kolejnego ruchu z jego strony. Była przecież na wyciągnięcie ręki i mógł po nią sięgnąć z łatwością. Do gładkiego kolana, które próbowała od niego odsunąć i udawać, że nic się nie wydarzyło. Czy też do rumianego policzka, który miał coraz większą ochotę dotknąć i przekonać się, czy jej policzki są tak miękkie, jak sobie wyobrażał. Oliver nie powinien był sobie tego wyobrażać, a jednak, im dłużej wpatrywał się w jej słodką buzię tym trudniej było mu pewne myśli trzymać na smyczy.
Oliver przez pewien czas po prostu milczał. Z uwagą obserwując reakcje brunetki, która zaskoczyła go w pozytywny sposób. Był niemal pewien, że lada moment usłyszy od niej ciętą ripostę, ale na pewno nie, że zobaczy, jak jej policzki przybierają uroczy różowy odcień. Chryste, jest idealna. Była. Doprawdy, ale Allegra Maxwell była idealna. Ollie nie próbował ukrywać swojego zadowolenia, które okazał poprzez zwilżenie ust językiem i nieco zadziorny, pyskaty i pełen samozadowolenia uśmiech. Wygrał tę rundę, choć oczywiście to nie była żadna gra. Nigdy przedtem jednak nie sprawił, żeby odebrało jej mowę, a to uważał za naprawdę spory plus. I to dość niespodziewany. Kto jak kto, ale Allegra nie powinna była czuć się przez niego zawstydzoną. Tymczasem doprowadził do tego, a jej cicha uwaga jedynie sprawiła, że cicho się zaśmiał. Opuścił znów na moment głowę, jednak tę szybko podniósł. Nie potrafił już na nią nie spoglądać, a przede wszystkim, cholera, ale chciał na nią patrzeć. Nie potrafił teraz pominąć żadnej jej reakcji.
— Temperatura jest w porządku. — Powiedział. Jemu samemu również zrobiło się odrobinę cieplej. Jak widać, ale potrafił zachować lepszą twarz od Allegry i wykorzystywał to teraz na swoją korzyść. Nigdy nie podejrzewałby, że przyjdzie mu oglądać ją w takim stanie. Tak rozkosznie rozbrojoną, niewiedzącą czego się chwycić.
Ostrożnie badał jej reakcję. Nie zależało mu na tym, aby ją przestraszyć czy do siebie zniechęcić, gdyby tylko dała mu sygnał, że chce, aby się odsunął przeprosiłby i zrobiłby to bez wahania, a potem wrócił do tych niewinnych żartów. Ostatnie czego chciałby to wyrządzić jej krzywdę. Nawet nieświadomie. Właśnie dlatego odrobinę się wycofał, aby mogła zadecydować, czy zamierza odbić piłeczkę czy uzna, że to jednak jest zbyt wiele, a oni przekroczyli granicę.
UsuńOczywiście, że ją przekroczyli.
Oliver zrobił to w momencie, kiedy pozwolił sobie na zawieszenie na niej dłużej wzroku. Po raz kolejny, kiedy pewne myśli zaczęły krążyć mu po głowie. I teraz, gdy ją do siebie przysunął, a palce muskały ciepłą skórę jej kolana. Nie dotykał jej już i było to niczym męczarnia. Tak bardzo znów chciał sprawdzić, jak miękką i ciepłą ma skórę, jak zareaguje na jego dotyk. Jednak czekał. Cierpliwie czekał na sygnał, że czuje się przy nim komfortowo i nie ucieknie z krzykiem.
Wciągnął ostrzej powietrze przez zęby, kiedy wypowiedziała jego pełne imię.
Przyjemnie go to połaskotało, a uśmiech sam wkradł mu się na twarz. Nigdy nie podejrzewałby, że to właśnie ta dziewczyna odegra ważną rolę w jego życiu. Istniało prawdopodobieństwo, że to naprawdę jest jedynie chwila słabości, choć nie chciał wcale tak myśleć. Poniekąd jednak musiał. W końcu, jakby nie patrzeć, to nawet się nie znali. Nie wiedzieli o sobie zbyt wiele. Ot, najważniejsze szczegóły, a cała reszta wciąż była przed nimi do ukrycia.
— Dokończ zdanie, Allegra. — Poprosił miękko. Nachylił się delikatnie w jej stronę, zmniejszając dystans między nimi i czując po raz kolejny słodki zapach płynący z jej ciała. Czuł również odrobinę wina, które chwilę temu oboje pili. Owszem, nie było pełnym zdaniem i Oliver uszanowałby to w sekundę. Oboje jednak zdawali sobie sprawę z tego, że wypowiedziane przez nią „nie” nim nie było.
Powstrzymywanie się, aby jej nie dotknąć było niemalże bolesne.
Dłonie wręcz mu drżały, aby ponownie poczuć miękkość ciała. Zaledwie jego ułamka. Było to w końcu tylko kolano, nic specjalnego, a jednak… Tym razem Oliver pozwolił sobie na to, aby jego wzrok był bezczelny i śmielszy, gdy zsuwał go z jej ciemnych i błyszczących oczu na pełne, koralowe usta. Przesunął nim niżej na smukłą szyję, by chwilę później zsunąć go na dekolt brunetki. Zawiesił na nim wzrok jedynie przez moment, bo ten zaraz powędrował niżej na jej brzuch, który nieznacznie był widoczny spod skąpego materiału. Anioł, nie kobieta.
W pewnym momencie jego dłoń opadła na jej kolano, a Oliver niemalże westchnął, gdy dłoń zetknęła się z miękką skórą. Przyciągnął kolano brunetki do swojego uda. Dokładnie do miejsca, które uderzała przez ostatnie pół godziny, które spędzili przy kuchennej wyspie.
Allegra Maxwell nie mogła mu się podobać i Oliver dobrze o tym wiedział. Postanowił również wszystkie zakazy zignorować i wejść prosto w sytuację, której konsekwencji przewidzieć nie mógł.
— Dobrze się składa… Bo ja również tego chcę.
Dłoń z kolana podniósł, by następnie założyć jej za ucho kosmyk włosów, który zaplątał się przy jej policzku. Oliver nie potrafił się powstrzymać i musnął go palcami. Ciepła twarz brunetki była znacznie przyjemniejsza niż sobie to wyobrażał. Przełknął ślinę z trudem, niemalże od samego patrzenia odbierało mu mowę. Była perfekcyjna. Nie idealizował jej na siłę. Te myśli same do niego przychodziły i nie zapowiadało się, aby miały one gdziekolwiek uciec.
— Mógłbym ci pokazać tak wiele, Allie — wyszeptał. Zbliżył się do jej twarzy na bezpieczną odległość, a jednocześnie był na tyle blisko, aby jakiekolwiek wątpliwości, że to jedynie przyjacielska zabawa zniknęły. — Chciałbym się tylko upewnić, że jesteś pewna… Jesteś?
There's a million reasons why I should give you up
But the heart wants what it wants
Ollie🩵
Oliver nie lubił dzielić się prywatnymi sprawami z całym światem. Trzymał wiele spraw jedynie dla siebie i dla najbliższych osób. Pewne sprawy nie były przeznaczone dla jego fanów i mediów, choć nie wątpił, że były osoby, które chciałyby wiedzieć wszystko i jeszcze więcej. Nigdy nie potrafił zrozumieć tego zaglądania komuś w najintymniejsze strefy. Nie wiedział, czy spowodowane było to tym, że nie dorastał w świecie, w którym wyciąganie każdego sekretu jest normalne. Pochodził przecież z dość przeciętnej rodziny, którą nikt tak naprawdę się nie interesował. Dopiero, kiedy jego kariera zaczynała rozbierać rozpędu ludzie zaczęli robić się ciekawsi. Oliver doświadczył tych nieprzyjemnych uczuć grzebania w jego sprawach po raz pierwszy dopiero kilka lat temu. Czuł się z tym bardzo dziwnie i z początku nie wiedział, jak ma sobie z tym radzić. Miał co prawda wokół siebie ludzi, którzy mu pomagali i prowadzili przez ten dziwny okres, jednak nawet z najlepszymi specjalistami nie było mu łatwo. Pomagały również rozmowy z doświadczonymi kierowcami, którzy przeżyli wiele lat wśród fanów i mediów próbujących rozszarpać na części życie prywatne. Wyznaczał wyraźną granicę, której nie pozwalał przekraczać nikomu kto próbowałby wejść w jego codzienność i rozgościć się w niej, jak gdyby mieli do tego prawo. Właśnie z tego powodu prawdziwy powód rozpadu jego związku z Talią nie był znany mediom. Pojawiały się plotki, oczywiście. Żadne nie zostały jednak potwierdzone, a Oliver ani była nie spieszyli się do tego, aby cokolwiek wyjaśniać. Było minęło.
OdpowiedzUsuńOn z kolei nie potrafił cierpieć w milczeniu. Nie oznaczało to, że język latał mu na wszystkie strony i każdej napotkanej osobie opowiadał o krzywdach, które go spotkały. Oliver jedynie czasami pozwalał sobie na wyrzucenie z siebie rzeczy, które głęboko w nim siedziały. Tej nocy padło na Allegrę i to zupełnym przypadkiem, bo przecież nie zakładał, że akurat dziś na nią wpadnie. Powiedział jej, bo cóż, założył z góry, że wiedziała o Leo i Romy, a w dodatku był wściekły i czuł, że jeśli nie powie choćby słowa na ten temat to rozsadzi go od środka. Stojąc na chodniku w deszczu nie przypuszczał, że ta noc może okazać się czymś innym niż jedynie pocieszeniem w formie makaronu oraz wina. Oliver przecież nigdy nie myślał o Allegrze w taki sposób. Była atrakcyjna, jednak czy to naprawdę było wystarczające, aby jego serce biło odrobinę mocniej, a słowa więzły w gardle? Wierzyć mu się nie chciało, że było to spowodowane jedynie jego marnym nastrojem. Ollie nie chciał dopuścić do siebie myśli, że to dość nagłe i niespodziewane zainteresowanie dziewczyną wynikało właśnie z tego. Jakim człowiekiem by był, gdyby do tego dopuścił?
Jakby nie patrzeć, ale nigdy wcześniej również nie zostali sami. Nie rozmawiali dłużej niż dziesięć minut, a te minuty zawsze wypełnione były po brzegi sarkazmem, ironią i czymś co przypominało wzajemną niechęć. Po raz pierwszy mieli okazję, aby porozmawiać i spędzić razem trochę czasu bez innych ludzi wokół. Pozwoliło im to na pokazanie się od zupełnie innej strony, a przede wszystkim na myśli, których przedtem żadne z nich nie miało. Tak mu się wydawało, a rzeczywistość, w której Allegra Maxwell mogła uważać Olivera za atrakcyjnego czy godnego uwagi była nie do pomyślenia. A jednak się działo, a z każdą kolejną chwilą coraz trudniej było mu panować nad sobą.
Kącik jego ust lekko zadrżał, chcąc unieść się do uśmiechu. Ollie nie dopuścił jednak do tego, aby w pełni się uśmiechnąć. Na jego ustach pojawił się zaledwie cień uśmiechu.
— Nikt mnie tak nie irytuje, jak ty. — Przyznał. Nie potrafił sobie przypomnieć, czy istniała jakaś bardziej drażniąca go jednostka. Allegra w tej kategorii przejęła prowadzenie. Kłamałby, gdyby powiedział, że mu to przeszkadza, czy też, że chciałby, aby przestała. — Masz wyjątkowy talent do zachodzenia mi za skórę.
Allegra zdecydowanie nie mogła być jedną z wielu. Zresztą, żadnych wielu nie było, a Oliver nie poświęcał swojego czasu osobom, które nic dla niego nie znaczyły. Być może jeszcze nie wiedział, co oznacza dla niego Allegra, ale mógł z ręką na sercu powiedzieć, że nie była ona jedną z wielu czy dziewczyną, którą łatwo jest zapomnieć. Allegra była w jego życiu, odkąd tylko pamiętał i do dziś rola, którą odgrywała nie była istotna. W przeciągu godziny zdążyło się to zmienić, a Oliver był coraz ciekawszy, dokąd ich to poprowadzi. Wiedział jednak wystarczająco, aby nie wklepać tej nocy etykiety do zapomnienia. Cokolwiek miało się wydarzyć już odcisnęło swoje piętno w umyśle Olivera stając się niemal niemożliwe do zapomnienia.
Usuń— Dobrze. — Powiedział krótko. Przekonany był, że brunetka niejako żałuje, że musiała go ze sobą zabrać. Ok, nie musiała i Oliver upewnił się, że wie co robi. Nie byłby zaskoczony, gdyby zwyczajnie zrobiło się jej go żal. Bo owszem, Oliver wyglądał w tamtej chwili żałośnie i niczym zbity pies. Chyba każdemu zmiękłoby serce. Był zaskoczony, że to właśnie jej zmiękło. Patrząc na ich relację nikt nie spodziewałby się, że pomocną dłoń w jego stronę wyciągnie właśnie Allegra Maxwell, która najmilsze co miała mu do powiedzenia to, że jest irytujący i może trochę głupi.
O poranku jeszcze nie myślał. Nie chciał myśleć o tym, co się wydarzy później, czy będzie musiał wyjść po cichu z jej mieszkania i udawać, że nigdy nic między nimi się nie wydarzyło. Mimo, że z boku mogło to wyglądać, jak gdyby nie wydarzyło się nic to oni przecież czuli, jak wiele się działo. Z jakiegoś powodu ich relacja przybrała teraz zupełnie inny kierunek. Taki, o którym żadne z nich nigdy przedtem nie myślało, a Oliver nie planował udawać, że mu to przeszkadza, czy, że jest zniesmaczony sam sobą. Zapewne będzie, kiedy już w pełni do niego dotrze co zrobił i z kim, ale to miało nadejść później. Teraz jego głównym zajęciem było wpatrywanie się głęboko w ciemne oczy brunetki, od których z każdą chwilą stawał się coraz bardziej uzależniony.
Allegra była piękna. W naturalny sposób, który nie potrzebował żadnych poprawek. I oczywiście, Oliver nie uważał, aby ktokolwiek ich potrzebował, ale rozumiał, że niektórzy je chcieli. Mając ją niemalże centymetry od swojej twarzy dostrzegał tak wiele drobnych szczegółów, które przez lata były dla niego niedostępne. Miał wrażenie, że patrzy na coś zakazanego. Raczej na kogo. Przecież nie był na pozycji, która zezwalała mu na myślenie o Allegrze, czy też na to, aby byli ze sobą blisko. Odkąd pamiętał trzymał dystans, bo była w końcu młodszą siostrą kumpla, przyjaciółką jego (już byłej) dziewczyny i z ich relacji nie było miejsca na coś więcej niż odrobinę złośliwości. Nie mogli nawet nazwać się znajomymi. Znajomi w końcu muszą się lubić, a do tej pory był przekonany, że Allegra nie potrafi znieść jego obecności i wywraca oczami za każdym razem, kiedy słyszy jego imię. Dziś przyznała, że jest inaczej, a Caldwell nie był pewien, co ma z tą informacją zrobić. Był zachwycony, to oczywiste. Starał się nie dać tego po sobie zbyt mocno poznać, choć nie byłby też zdziwiony, gdyby okazało się, że po jego minie doskonale widać, że chłopak cały aż obrósł w piórka po wyznaniu Allegry.
— Jeszcze. — Potwierdził. Wszystko wskazywało na to, że zrobi coś, czego absolutnie robić nie powinien i wcale nie miał, póki co, z tego powodu wyrzutów sumienia. Oliver w zasadzie to pewnych rzeczy doczekać się nie mógł, choć jeszcze nie potrafił ich nazwać. — I co myślisz, że wydarzy się za parę godzin? — Zapytał. Kiedy zatrzymała na nim swoje spojrzenie Oliver niemal aż westchnął z tego dziwnego zachwytu, który w nim się pojawił, gdy naprawdę spojrzał na dziewczynę tej nocy.
Nie potrafił tego sobie wytłumaczyć ani tym bardziej jej. Był zachwycony tym, że mógł spędzać z nią czas, że była obok i pozwalała mu na bliskość, której nigdy nie spodziewałby się, że u niej dostanie. Nigdy przedtem też przecież nie szukał w brunetce bliskości, co najwyżej złośliwych uwag i przewracających się oczu.
Oliver dobrze wiedział, że nie o temperaturę w pomieszczeniu jej chodziło.
UsuńNie mógł jednak się tak szybko przyznać, że i on czuł, jak gdyby temperatura jego ciała podskoczyła o kilka stopni. Musiał zachować fason, chciał to zrobić jeszcze przez chwilę. Podobało mu się to, co widział i tę Allegrę, której nigdy nie powinno było być mu dane oglądać. Dziewczyna wyglądała olśniewająco, kiedy wyglądała na odrobinę zmieszaną. Taką, jak gdyby nie była pewna, czy to się naprawdę dzieje. Będąc szczerym, Oliver czuł się podobnie. Każda ich interakcja, która przestała być jedynie uroczą złośliwością sprawiała, że coraz ciężej było mu utrzymać oddech w normie czy zapanować nad dudniącym w klatce sercem, które zdawało się, że teraz pracowało na własnych zasadach i miało swojego właściciela w poważaniu.
Powinien być może subtelniejszy w sposobie w jaki jego wzrok wędrował po smukłym ciele brunetki. Ciężko było mu się kontrolować i udawać, że to kto przed nim siedzi nie robi na nim żadnego wrażenia. Robiło i to ogromne, a Caldwell wciąż nie potrafił wyjść z podziwu, że to właśnie Allegra siedzi tuż obok. Każdy jego ruch zasługiwał na naganę, która nie nadchodziła, a jemu trudno było stwierdzić, czy się z tego cieszy, bo było to jak nieme zaproszenie ze strony Allegry po więcej, czy może czuć się źle, że żadne konsekwencje nie nadeszły. Tym razem jego wzrok przesuwał się po jej ciele znacznie śmielej, jak gdyby nareszcie zrozumiał, że nie musi tego przed nią ukrywać i w zasadzie nie chciał ukrywać, że na nią patrzy. Z jakiegoś powodu, którego Oliver nie rozumiał, ale zależało mu, aby brunetka dostrzegła, że mu się podoba. Bo podobała i była to chyba najdziwniejsza rzecz, która się dziś wydarzyła. Ze wszystkich kobiet to przecież właśnie ona była na liście zakazanych, a jednak Oliver Caldwell coraz śmielej i chętniej sięgał po młodą kobietę. Gdyby chodziło jedynie o zbliżenie byłoby prościej, a jednak myśli, które miał Oliver nie zahaczały o intymną strefę ich znajomości. W zasadzie ta strefa przecież nie istniała. Nawet nie wiedział, jak ma to wytłumaczyć, bo w końcu nigdy przedtem czegoś takiego nie czuł, a na pewno te uczucia nie były skierowane w stronę brunetki. Znał smak pożądania i choć wyczuwał je w tle, to główną rolę przejęło coś zupełnie innego. Coś, czego nie potrafił wytłumaczyć i czego nazwy nie znał.
Oliver mógł żałować jedynie tego, że nie czuł ciepła jej skóry na własnej. Pomijając oczywiście dłoń, która chwilę temu złapała ją za nogę. Kolano brunetki było przy jego udzie, a materiał dresów blokował mu dostęp do jej nagrzanej skóry. Miał przedziwne wrażenie, że jest ona również o kilka stopni wyższa niż powinna być. Sprawiło to niemalże, że uśmiechnął się do siebie.
Nie był pewien, w którym momencie skręcili na tę ścieżkę, ale nie potrafił żałować. Nie chciał też żałować, bo to wtedy by oznaczało, że popełnili błąd. Oliver nie czuł, aby robili coś złego. Moralnie być może znajdowali się w szarej strefie, jednak nieszczególnie go to interesowało. W końcu nie było tu nikogo kto mógłby ich oceniać czy powstrzymać. Powstrzymać mogła go Allie, gdyby tylko uznała, że było tego za dużo, a Oliver przekroczył granicę wycofałby się bez słowa. Nieustannie patrzył na jej reakcję, nie chcąc, aby czuła się przy nim niekomfortowo czy zmuszona do czegokolwiek. Póki mówiła, a ciało brunetki mu pozytywnie odpowiadało nie widział powodu, aby się zatrzymać. Pojawiła mu się w głowie myśl, że może należało zrobić krok wstecz, jednak nie chciał. Nie chciał się zatrzymywać i udawać, że nic się nie wydarzyło, że to było nieznaczące. Nie musiał jeszcze znać znaczenia tej sytuacji, aby wiedzieć, że nie była ona tylko jedną z wielu.
Oliver zaskoczył samego siebie tym, jak bardzo to on chciał dotykać brunetki. Ten krótki dotyk jej nogi był niczym w porównaniu z tym, o czym myślał i co chciał wziąć. Wykazał się jednak cierpliwością. Ostatnie co chciał zrobić to pospieszać sytuację, która absolutnie tego nie wymagała.
Zdawało mu się, że jest zbyt wcześnie, aby mógł zdawać sobie sprawę z każdej najmniejszej reakcji, którą wywoływał u Allegry. Oliver widział, jednak dostatecznie dużo, aby rozumieć, że nie jest ona na jego dotyk obojętna, a to było wystarczające. Przełknął ślinę, musząc oczyścić gardło, bo czuł, że jeśli się odezwie w ciągu następnej chwili to jego głos będzie zachrypnięty oraz przesiąknięty emocjami, które starał się w sobie stłumić. Nie spodziewał się, że wykonanie tak prostego gestu, jak dotknięcie ciepłej kobiecej nogi stanie się dla niego tak trudne do udźwignięcia.
UsuńOczy blondyna osunęły się niżej, a kiedy dostrzegł zaciskające się palce Allegry na krzesełku nie potrafił powstrzymać się od uśmiechu. Odrobinę bezczelnego, trochę zawadiackiego. Allegra nawet nie zdawała sobie sprawy z tego, jak mocno to na niego podziałało. Ta odrobina niecierpliwości z jej strony, a może nawet zawodu, że zabrał dłoń. Połechtało to jego ego w przyjemny sposób. Kogo jak kogo, ale dałby sobie rękę uciąć, że akurat Allegry Maxwell nigdy nie doprowadziłby do takiego stanu i cóż… Siedziałby teraz bez ręki.
Jego uśmiech nieznacznie się poszerzył, kiedy dostrzegł sposób w jaki układały się jej usta. Coraz śmielej zaczynał się zastanawiać nad ich smakiem i czy był godzien, aby ich zasmakować. Nie był, to było jasne. Nie był jednak też człowiekiem, który zawsze wiedział, kiedy się wycofać, a teraz kroku wstecz nie zamierzał robić.
Uniósł lekko brew, gdy się odwdzięczyła, a jej dłoń wylądowała na jego kolanie. Było to dość zabawne, zważając na to, że chwilę temu to on trzymał ją za jej własne. Odetchnął nieco głębiej, wyraźnie nie spodziewając się z jej strony tego ruchu.
Milczał przez chwilę, gdyż ciężko było mu poskładać słowa w sensowne zdanie.
Jego dłoń wciąż znajdowała się na jej policzku. Miękkim oraz ciepłym, a to, jak niemal wtulała się w jego dłoń było rozkoszne. Kolejne słowo, którego nie spodziewał się, że użyje do określenia właśnie tej kobiety, a jednak dokonało się, a Oliver Allegrę uważał za rozkoszną.
Wciągnął powietrze przez zęby w odpowiedzi na ruch jej dłoni i na moment przymknął oczy, starając się doprowadzić do minimalnego porządku. Bezskutecznie. Nie chciał, aby przerywała. Czuł, że stracił resztki rozumu kompletnie i nie zmierzał za to przepraszać nikogo poza nią.
Allegra Maxwell będzie jego końcem.
Napotkał niemal od razu jej wzrok, kiedy rozchylił powieki. Była bliżej niż zakładał, że jest i sprawiło to, że serce blondyna zabiło ciut mocniej. Ciepły oddech dziewczyny odbijał się od jego ust. Znajdowała się na tyle blisko, że wystarczyło nachylić się jedynie odrobinę w jej kierunku, aby sięgnąć do pełnych koralowych warg… Ale jeszcze nie teraz.
Przechylił lekko głowę na bok, jak gdyby pod tym kątem lepiej mu się na nią patrzyło. Dłoń, którą miał na jej policzku przesunął delikatnie w kierunku jej ust, by następnie ułożyć na nich swój kciuk. Były miękkie, tak, jak się spodziewał.
— Nie rzucam słów na wiatr, Allie. — Obiecał. Mógł mówić dużo, nic jednak nie brzmiało jak przechwałki. W jego krótkich wyznaniach było coś raczej na kształt obietnicy, którą coraz mocniej miał ochotę spełnić.
Ponownie zamilkł na chwilę. Przetwarzał jej słowa oraz uczucia, które z sekundy na sekundę stawały się coraz intensywniejsze. Ciężko było mu udawać, że to dalej są tylko żarty, a oni za moment się zaśmieją i będą zachowywać, jak gdyby żadne z tych słów i gestów nie padło. Zamrugał wolno, co pozwoliło mu wrócić do rzeczywistości na tyle, aby mógł podjąć kolejne decyzje.
— Ślicznie brzmisz, kiedy prosisz. — Pochwalił miękko. Boże, brzmiała cudownie, kiedy prosiła. Nigdy nie odważyłby się pomyśleć, że to jego kiedykolwiek będzie o coś prosiła, a już na pewno nie o rzeczy, których robić nie powinni.
Oliver Caldwell nigdy nie spodziewałby się tego, że usłyszy kiedykolwiek proszącą Allegrę. Taka myśl nigdy nawet nie przyszła mu do głowy, a kiedy ten moment stał się rzeczywistością zdał sobie sprawę z tego, że chciał więcej.
Usuń— Poproś jeszcze raz.
Przeciągnął kciukiem po jej dolnej wardze powoli, jak gdyby chciał zapamiętać ich kształt pod swoją skórą. Była to poniekąd prawda, bo gdyby mieli ze sobą już nigdy więcej nie rozmawiać to Oliver chciał jednego – zapamiętać ją w tej właśnie chwili, kiedy wyglądała niewinnie i rozczulająco, a jednocześnie była śmiała. Jej piękno raz po raz w niego uderzało, sprawiając, że serce biło mu coraz mocniej.
Podniósł się z krzesełka powoli. Jego dłoń wciąż znajdowała się przy twarzy brunetki, chcąc ją tym samym zatrzymać na miejscu. Jeszcze nie było powodu, aby wstawała, a Oliver jednocześnie zakodował sobie, że Allie nie zrobi już nawet kroku po podłodze. Znalazł się za jej plecami, a dłonie ułożył na ramionach dziewczyny. Przez moment patrzył na jej plecy, wyprostowane i równe, na delikatnie ściągnięte ze sobą łopatki. Niemalże jej dziękując za bluzkę na ramiączkach i za to, jak niewiele tej bluzki tak naprawdę było. Nachylił się nad nią powoli, dłonią odgarniając włosy na bok i robiąc sobie miejsce przy jej szyi z prawej strony.
— Zapytam ostatni raz. — Odezwał się przy jej uchu. Ustami niemalże je muskał i był bliski tego, aby to zrobić. — Jesteś pewna, Allie?
Nie chciał, aby czegokolwiek żałowała. Oliver o sobie nie myślał, zgasiłby wszelkie uczucia i pragnienia, odłożył na bok i starał się zapomnieć. Myślał o komforcie brunetki, o tym, jak później będzie się czuła sama ze sobą. Słyszał różne zapewnienia z jej strony, wierzył w nie, ale zanim pójdzie dalej Oliver chciał to usłyszeć jeszcze ostatni raz. Byli już na tej granicy, którą jak przekroczą nie będą mogli cofnąć, ale jeśli miała w sobie choćby cień zawahania wolałby to usłyszeć teraz niż później dostrzec na jej twarzy.
— Boże, jesteś taka piękna. — Westchnął, kiedy jego głowa osunęła się nieco niżej na jej szyję. — Irytująco piękna. — Dodał, nie mogąc się powstrzymać. Uśmiechnął się, a ten uśmiech Allie niemal mogła wyczuć na skórze swojej szyi, w którą Oliver te wszystkie słowa mówił. Jego dłonie przesunęły się po jej ramionach i zatrzymały przy nadgarstkach, które delikatnie objął.
Jeszcze nie mając od niej kolejnej odpowiedzi pozwolił, aby jego usta naznaczyły ciepłą skórę szyi. Był to delikatny pocałunek, taki, który bardziej mógł przypominać muśnięcie powietrza, a jemu zakręciło się w głowie; od ciepła i zapachu Allegry, od tego, że właśnie po raz pierwszy w życiu skradł jej pocałunek. I choć mogło to brzmieć głupio to już czuł, że zdążył się od niej uzależnić w ten najlepszy sposób.
And love is all that I need
And I found it there in your heart
Ollie🩵🫦
— Zawsze będziesz miała moją pełną uwagę.
OdpowiedzUsuńAllegra miała rację. Za każdym razem, kiedy zaczynała być irytująca i kierowała swoją irytację w jego kierunku nie potrafił skupić się na niczym innym. Wtedy był pewien, że to jedynie wina tego, jak irytująca jest ta dziewczyna. Jeszcze było odrobinę zbyt wcześnie, aby Oliver mógł nazwać uczucia, które się w nim rozbudziły tej nocy, ale był pewien jednego – to nie mogło skończyć się tylko na tej jednej nocy wypełnionej masą emocji, których nie miał nawet czasu przetrawić.
Gra, którą rozpoczęli była niebezpieczna. Jednak, jakby nie patrzeć, ale jego życie zawodowe również takie było. Ryzykował życiem za każdym razem, kiedy wchodził na tor. Nawet, jeśli nie życiem to zdrowiem. Rozumiał, że jego zawód może wiązać się z tragicznymi w skutkach konsekwencjami, a jednak ufnie zawsze wsiadał do bolidu. Równie ufnie teraz wszedł w tę relację z Allegrą, której nie potrafił nazwać. Choć, czy to w ogóle była relacja czy może wzajemna fascynacja? Czymkolwiek to było Oliver nie chciał tego przerywać. Pragnął wręcz, aby rozwijało się to dalej. Cokolwiek miało się wydarzyć dalej było nieistotne. Istotne było za to to, że mieli teraz siebie nawzajem, a cała reszta mogła przecież poczekać.
— Wydaje mi się, że już zaczęłaś mnie poznawać od innej strony. — Mruknął z rozbawieniem. Nigdy nie podejrzewałby, że mógłby pokazać się jej od tej strony. Obnażyć w sposób, który był tak intymny i tak prywatny, że to właśnie jej to pokazywał. Dziewczynie, która gotowa była wyśmiać go przy najbliższej okazji, a teraz nie mógł się wręcz doczekać tego, co czekało na nich w kolejnych chwilach.
Oliver zaśmiał się pod nosem, jednak nie śmiał się z niej czy z tej sytuacji. Co to, to nie. Zwyczajnie nie sądził, że kiedykolwiek nadejdzie moment, w którym znajdzie się on w jej mieszkaniu, a Allegra nie tylko będzie go prosiła o więcej, ale i mówiła, że zachowuje się niegrzecznie. Bez wątpienia oboje wyśmialiby tego kto przedstawiłby im taką wizję. Oliver Caldwell i Allegra Maxwell razem? Brzmiało to przecież niedorzecznie. Jak coś, co nigdy nie powinno było się wydarzyć, a tymczasem… tymczasem stawało się rzeczywistością, w której oboje odnajdowali się zaskakująco dobrze. Oliver niczego przerywać nie zamierzał, a tak właściwie to zamierzał iść w to dalej i sprawdzić, jak daleko oboje są w stanie się posunąć, aby osiągnąć wspólny cel. Bo jak mu się wydawało, ale ten przecież mieli, czyż nie?
Zwilżył usta językiem kręcąc lekko głową na boki.
— Nie zacząłem jeszcze być niegrzeczny, Allie. — Oznajmił. Wzrokiem wodził za nią, uważając na każdy ruch. Na wszystko co robiła siedząc tak blisko niego. — Obiecuję, że nie pożałujesz, gdy już zacznę.
Oliver niemalże jęknął, kiedy usłyszał, jak po raz kolejny go prosi. Nigdy nie podejrzewałby, że nadejdzie dzień, w którym to on będzie ją prosił, aby wypowiedziała to słowo po raz kolejny. Ani w to, że Allegra tak chętnie się go posłucha. Nigdy nie wydawała mu się być typem kobiety, która pozwala, aby ktokolwiek decydował za nią, czy mówił co ma robić. Oliver poczuł wręcz dumę, że to jemu tak chętnie odpowiedziała, że to przy nim poczuła się na tyle dobrze, aby sobie na to pozwolić.
— Cudowna. — Wyszeptał. Niemalże brakowało mu słów, aby opisać to, jak cudowna w tej chwili była. Oliver nie chciał dłużej myśleć nad tym, co mogło stać za ich decyzjami. Może to były złamane serca i potrzeba bliskości, jakie to miało znaczenie? Oboje wiedzieli, czego chcą, czyż nie? Byli dorośli, potrafili się powstrzymać, gdyby tego chciało, a wszystko przecież wskazywało na to, że chcą siebie nawzajem.
Oliver Caldwell nie był pewien wielu rzeczy. Był jednak jak najbardziej pewien tego, że tej nocy właśnie pragnął Allgery Maxwell i mimo, że nie potrafił wytłumaczyć, dlaczego nagle to pragnienie się w nim pojawiło to wiedział jedno – było ono zbyt mocne, aby je zignorować czy stłumić. Gdyby sytuacja okazała się dla brunetki niekomfortowa, gdyby chciała przerwać to automatycznie jego zapędy przestałyby mieć jakiekolwiek znaczenie. Bardziej niż Allgery Oliver pragnął tego, aby czuła się przy nim bezpiecznie i poczuła, że może mu zaufać. Była to jednak delikatna kwestia. Wchodzili na teren, którego nigdy przedtem razem nie odkrywali i Oliver rozumiałby każde zawahanie. Wraz z mijającymi sekundami, spojrzeniami, które rzucała mu brunetka i po mowie jej ciała utwierdzał się w przekonaniu, że własne obawy może powoli odłożyć na bok. Nie chciałby, aby rano czuła się ze sobą źle, czy aby w jej uroczej głowie pojawiła się myśl, że stała się krótkim zastępstwem i pocieszeniem po ciężkiej nocy. Owszem, Oliver miał ciężki wieczór za sobą, jednak nigdy nie wykorzystałby jej w ten sposób, aby sobie ulżyć. Dziwna nić porozumienia i pragnienia pojawiła się między nimi w trakcie rozmowy, a pożądanie budowało się powoli. Świadomie czy też nie dokładali do niego swoje cegiełki wraz z każdą kolejną zaczepką, aż doszło to do momentu, w którym coraz trudniej było ignorować to, co się między nimi zaczęło dziać.
UsuńOn również był pewien. Znał siebie wystarczająco dobrze, aby wiedzieć, kiedy naprawdę czegoś chce. Obiektem jego pożądania stała się Allegra, która wcale nie musiała mieć na sobie kuszącej bielizny, aby zawrócić mu w głowie. Gdyby zobaczył ją w skąpym koronkowym zestawie straciłby głowę już na dobre, choć czy to w ogóle było możliwe? Oliver jakiś czas temu już poczuł, że stracił kontrolę nad własnym umysłem oraz, jak się okazało, nad ciałem. Gdyby kiedykolwiek jakimś cudem zasłużył ponownie na uwagę Allegry i to w takim wydaniu najprawdopodobniej zapomniałby, jak się oddycha, a złożenie sensownego zdania przyszłoby mu z trudem. Już miał z tym problemy, kiedy pierwszy raz pozwolił sobie spojrzeć na jej opalone nogi, kiedy przygotowywała dla niego kolację. Zbeształ się wtedy za te myśli i ze wszystkich sił starał udawać, że jego wzrok nie ucieka w jej stronę. Więc owszem, Allegra mu się podobała właśnie w tym wydaniu. Mając na sobie krótką piżamę z falbankami na spodenkach, odrobinę potarganymi włosami i rumieńcami, które pięknie rozświetlały jej twarz.
Zamruczał przy jej uchu z zadowoleniem, kiedy usłyszał ciche, słodkie westchnięcie. Czuł, jak wzdłuż jego pleców przechodzi przyjemny dreszcz. Palce owinął nieco mocniej wokół jej nadgarstków, jednak na tyle delikatnie, aby mogła oswobodzić się z jego uścisku, gdyby uznała to za konieczne. Oliver nie znał jej ciała ani reakcji, musiał się wszystkiego nauczyć. Gdzie jej dotknąć, aby czuła rozkosz, w jaki sposób to zrobić, aby kolejne równie rozkoszne westchnięcia pieściły jego uszy.
— Przepiękna. — Wymruczał w jej skórę. Nosem przesunął po jej szyi, pragnąc się w niej niemalże schować odrobinę mocniej. Wyraźniej poczuć jej ciepło i smak, który już miał okazję testować i prędko się okazało, że to wystarczyło, aby głód Caldwella się rozrósł. — I odważę się powiedzieć… Moja?
Jeśli tylko dostałby szansę – przywłaszczyłby ją sobie tej nocy. Nie potrafił myśleć o przyszłości i również nie chciał składać obietnic, których mógłby nie dotrzymać. Sposób w jaki Allegra przy nim siedziała, jak pozwalała mu na to, aby zachwycał się jej ciałem i mógł składać na jej rozgrzanej skórze pocałunki oznaczał dla niego tyle, że tej nocy była właśnie jego. Pragnął jej pokazać, co to znaczy być jego. Bynajmniej nie miał tu na myśli zawłaszczania jej i robienia z jej osoby zabawki. Oliver chciał się nią zaopiekować. Podarować tej nocy coś więcej niż szybkie ugaszenie pragnienia, które się w nich rozrosło do rozmiarów, które ciężko było kontrolować. To, co miało nadejść w przyszłości było zagadką, a tę chętnie rozgryzie. Tylko jeszcze nie w tym momencie.
Ten poświęcony był w pełni Allegrze.
Zwilżył usta, kiedy odwróciła głowę w jego stronę. Zwykle dość jasne oczy blondyna pociemniały pod wpływem pożądania, które przyjemnie rozchodziło się po jego ciele. Odetchnął nieco głębiej, gdy podłapał spojrzenie dziewczyny. Serce zabiło mu mocniej widząc sposób w jaki na niego patrzyła. Rozluźnił uścisk dłoni, kiedy zabrała ręce. Nie poczuł odrzucenia, co myślał, że w pierwszej chwili się wydarzy. Pojawiła się za to ekscytacja, gdyż zdał sobie sprawę z tego, że Allegra ma własny pomysł, a Oliver nie mógł doczekać się, aż przekona się na własnej skórze co chodziło jej po głowie. Widział w jej spojrzeniu, że nie było to nic dobrego.
UsuńNie mogła zdawać sobie sprawy z tego, jak na niego wpływa. A może doskonale wiedziała i wykorzystywała to w najlepszy możliwy sposób? Oliver aż wetchnął, kiedy wyeksponowała przed nim swoją sylwetkę. Pragnienie, aby jej dotknąć nasiliło się. Trzymał jednak ręce przy sobie, chociaż te aż mrowiły od zniecierpliwienia. Im dłużej Oliver patrzył w jej oczy tym mocniej miał te same odczucia, które nosiła w sobie Allegra.
Przełknął ślinę, kiedy przekręciła się na stołku w jego stronę. Mając przed sobą jej plecy Oliver mógł udawać, że ma nad sobą większą kontrolę, jednak prawda była taka, że nie miał jej wcale i potwierdziło się to, kiedy spojrzał na dziewczynę. Jej oczy błyszczały, usta miała delikatnie rozchylone, a jemu coraz trudniej się oddychało, gdy była tak blisko. Allegra była olśniewająca. Zapierała dech w piersiach i owszem, łatwo było powiedzieć, że ktoś jest piękny, jednak to jak obecnie w jego oczach wyglądała dziewczyna było czymś o wiele głębszym niż tylko pięknością. Oliver nie potrafił zrozumieć skąd wzięły się w nim te wszystkie uczucia, które pojawiły się tej nocy. Były one odrobinę przerażające, bo w końcu to była Allegra. Ally. Dziewczyna, którą traktował przez połowę swojego życia niczym poboczną postać, a wystarczyło jedno niespodziewane spotkanie, aby stała się centrum jego uniwersum. Wcale nie miał im tego za złe, a wszelkie konsekwencje był gotów ponieść, choć na ten moment nie potrafił o nich myśleć. Uwaga blondyna była w pełni poświęcona dziewczynie, od której nie próbował oderwać wzroku. Czuł, że gdyby to zrobił to popełniłby okropny błąd.
Oliver rozchylił lekko usta, kiedy dziewczyna z brutalną pewnością sięgnęła do ramiączka piżamy. Jego serce rozszalało mocniej w piersi, gdy ramiączko powoli opadło na jej ramię. Oczy znacząco mu pociemniały, a żołądek zacisnął się z emocji.
Nigdy nie przypuszczałby, że to właśnie Allegra Maxwell doprowadzi go do takiego stanu, a tymczasem proszę – ledwo przed nią stał i nie potrafił oderwać wzroku od pięknego oblicza, które obecnie było w pełni dla niego do nacieszenia się.
— Ja… — Sam nie wiedział, co chciał powiedzieć. Dlatego nie powiedział nic więcej. Ciężko było go onieśmielić, a w tej chwili Oliver został onieśmielony przez Allegrę. Zwilżył wargi, a w gardle czuł, że mu zaschło. — Wątpisz we mnie, Allie? — Uniósł lekko brew.
Nie spodziewał się tego, że obejmie go nogami. Ciężkie oraz pełne zaskoczenia westchnięcie wyrwało się spomiędzy jego ust, kiedy znalazł się tak blisko dziewczyny. Niemalże czuł, jak cały drży od tej bliskości, która miała nadejść, a jednak nie sądził, że wydarzy się ona tak szybko. Patrzył na nią z czystym zachwytem w oczach, nawet nie drgając, kiedy sięgnęła po jego dłoń i poprowadziła ją po swoim ciele. Wszystko dookoła nagle ucichło, a świat zdawało mu się, że zatrzymał się i pozwolił mu nacieszyć się tą chwilą. Oliver skupiał się w pełni na tym, jak prowadziła jego dłoń po sobie. Pod palcami czuł wyraźne i mocne bicie serca dziewczyny, a te wydawało się, że biło w tym samym rytmie co jego. Oliver na moment przymknął oczy, jednak rozchylił je w chwili, kiedy sama zechciała, aby jego palce owinęły się wokół jej szyi. Pod dłonią czuł puls dziewczyny, a to, jak wiele mu w tej chwili władzy i zaufania podarowało było obezwładniające.
Pragnę cię, Oliver.
UsuńTrzy słowa wystarczyły, aby cały jego dotychczasowy świat się zachwiał. Blondyn przez moment nic nie powiedział, a jedynie spoglądał na dziewczynę, zastanawiając się, w którym momencie tak mu się poszczęściło. Żołądek zacisnął mu się z nerwów, ale także i podniecenia, którego nawet nie próbował ukrywać przed nią ani przed samym sobą. Było już za późno, aby się wycofać czy udawać, że to tylko przyjacielskie dogryzanie.
Palce zacisnął odrobinę mocniej, nie dość, aby miała problem ze swobodnym łapaniem oddechu. Dłoń nieznacznie mu drżała. Podobnie jak serce, choć te już grało w swoim własnym rytmie, którego Oliver nie rozumiał, ale chętnie za nim podążał.
Pochylił się nad brunetką, a jego dłoń rozluźniła uścisk. Znajdował się teraz na wysokości jej twarzy, niemalże czując jej oddech na swojej skórze i widząc jak słodkie i rozkoszne miała spojrzenie, ale równie mocno rozpalone. Poczuł zaskakującą dumę, że to on był powodem uczuć, które buzowały w brunetce. I nie mógł się doczekać, aż będzie mógł dostarczyć jej kolejnych uniesień, bo w końcu, póki co, ale nie zrobił jeszcze nic. Położył drugą dłoń w jej talii, a tę, która spoczywała na szyi przesunął po ramieniu.
— Pragnę cię, Allie. — Wyszeptał tuż przy jej ustach. Kuszących ustach, które mógłby pocałować, ale na które jeszcze nie zasłużył. Prawdopodobnie nie nadejdzie dzień, w którym Oliver Caldwell zasłuży na całowanie Allegry. — Chcę ci pokazać, jak bardzo cię pragnę.
Dłonie zasunęły się znacznie niżej, a Caldwell przyciągnął ją do siebie podnosząc ze stołka. Westchnął ciężko, kiedy jej nogi mocniej oplotły się wokół jego pasa. Mógł przysiąc, że całe jego ciało zadrżało od tej bliskości między nimi. Była drobna i lekka, a noszenie jej było przyjemnym ciężarem, który zdał sobie sprawę, że mógłby nosić bezustannie. Zrobił krok do tylu, dopiero po chwili przechodząc na bok w stronę miejsca na wyspie kuchennej, która nie była zastawiona talerzami oraz kieliszkami. Posadził ją delikatnie na blacie, a dłonie ułożył niemal od razu na jej biodrach czując, że nawet moment nietrzymania rąk przy niej będzie go zbyt wiele kosztował.
Oliver minimalnie się odsunął, aby spojrzeć na jej rozjaśnioną twarz i słodko kuszące usta, którym jeszcze musiał się oprzeć.
— Mhm. — Zamruczał do samego siebie, próbując pozbierać myśli w coś sensownego, ale nie potrafił. Allegra skutecznie odbierała mu zmysły, a Oliver chętnie się im poddawał. — Taka piękna… — Westchnął. Nie potrafił się napatrzeć na Allegrę. Była cudowna, a Oliver tego wieczoru pierwszy raz zdał sobie sprawę, że nie jest ona tylko młodszą koleżanką.
Dłonie z bioder przesunęły się na jej uda. Gładził palcami delikatną skórę, zanim rozsunął przed sobą jej nogi, aby znaleźć między nimi wygodne miejsce. Niemalże nie spuszczał z niej wzroku, jak mógłby? Palcami zataczał delikatne kółka na ciepłej skórze. Absolutnie nie chciał się spieszyć. Wyczuwał delikatnie zniecierpliwienie, jednak nie był w stanie stwierdzić, czy pochodzi ono od niego czy może raczej od brunetki. Jakie to miało teraz znaczenie? Oboje szli w tym samym kierunku. Prowadzeni byli przez te same uczucia, o których istnieniu najpewniej nigdy by się nie dowiedzieli, gdyby nie zostali sami.
Dopiero po chwili odsunął się minimalnie od brunetki. Przesunął dłońmi jeszcze raz wzdłuż jej nóg, gładkich i miękkich. Rozebranie się było łatwe, zrobienie tego było łatwe, jednak Oliver nie chciał iść na łatwiznę. Nie chciał, aby było to dla nich jedno z wielu. Sam nie wiedział, skąd brała się w nim ta chęć, jednak nie chciał, aby Allegra w jakikolwiek sposób poczuła się rozczarowana, a pragnienia, które miał w sobie rozrastały się do rozmiarów, które coraz ciężej było mu kontrolować. Mógłby przecież z taką łatwością zdjąć z niej bluzkę piżamy i zsunąć spodenki, wziąć to co mu oferowała i nie zastanawiać się dwa razy nad tym, czy robi dobrze. Zapragnął jednak, aby Allegra poczuła się tej nocy wyjątkowo i jednocześnie przekonała się, że to nie było jedynie chwilowe pragnienie.
Wygłodniałe spojrzenie Olivera przesunęło się po sylwetce Allegry. Miał niemalże dowolność w zrobieniu wszystkiego i nie potrafił oprzeć się myślom, które powoli kiełkowały mu w głowie. Rosły one w zastraszająco szybkim tempie, a Oliver nawet nie był zdziwiony, a sposób w jaki działała na niego brunetka tylko sprzyjał tym myślom.
UsuńZamiast jednak łapczywie sięgnąć do jej ust on nachylił się przy jej szyi. To od niej zaczął składanie drobnych pocałunków, smakowania jej skory. Było to zupełnie nowe uczucie, którego Oliver przedtem nie znał. Zapach jej ciała uderzył w niego momentalnie, a jego zmysły oszalały od tej bliskości, którą dzielił z Allegrą. Była ona niespodziewana, inna od wszystkiego co znał do tej pory. Jego usta przesunęły się niżej, na dekolt, który również obsypał mokrymi i dość zachłannymi pocałunkami. Szumiało mu w głowie, wciąż nie dowierzał, że może całować Allegrę i że mu na to pozwala. Cokolwiek ich do tego miejsca doprowadziło, a przecież wiedzieli co i kto za tym stał, Oliver nie potrafił się teraz na to gniewać. Był zwyczajnie wdzięczny.
Pozostawiał po swoich pocałunkach mokre ślady, kierując się ustami niżej. W stronę nóg, o których nie potrafił przestać myśleć. Całe jego ciało niemalże drżało od ekscytacji i świadomości, że Allegra mu pozwalała na tak wiele, że chciała, aby to właśnie on tutaj był. Oliver osunął się przed brunetką, by po chwili ustami naznaczyć jej ciepłe uda. Chcąc skupić się na jednej nodze po kolei. Skóra jej nóg była ciepła oraz miękka, a Oliverowi coraz mocniej kręciło się w głowie od tego, co się w nim działo. Smakował Allegry Maxwell, co prawda tylko jej skóry szyi i nóg, ale było to wystarczające, aby stracił dla niej resztki rozumu. Zdał sobie właśnie sprawę z tego, że mógłby w ten sposób spędzić resztę wieczności i nie miałby nic przeciwko, aby tak właśnie było.
Usta naznaczały skórę ud brunetki, powoli kierował się nimi niżej. Nie chcąc pominąć żadnego miejsca. Jednocześnie w tym samym czasie jego dłonie powoli sunęły po skórze jej nóg, pragnął poznać je nie tylko ustami, lecz i dłońmi. Zapamiętać ciepło i strukturę skóry, nie pominąć niczego istotnego.
Serce biło mu szybko, odrobinę zbyt szybko, kiedy powrócił nimi do wierzchu jej ud i powoli się wyprostował, odnajdując pociemniałe spojrzenie dziewczyny.
— Nie wiem czym sobie zasłużyłem… Ale dziękuję.
Odgarnął zbłąkany kosmyk jej włosów z twarzy, wierzchem dłoni muskając ciepły policzek. Powoli wplótł palce w jej włosy i odchylił jej głowę. Przez chwilę jedynie patrzył. Na jej rumiane policzki i rozchylone usta, na błyszczące oczy.
— Zamierzam cię pocałować, Allie. — Oznajmił. Może chciał tym samym dać jej jeszcze kolejną szansę, aby powiedziała stop, przerwała to co między nimi się działo, zanim będzie za późno. — I będzie to cholernie dobry pocałunek.
Chciał zaczekać, aż mu odpowie. Pragnienia okazały się jednak silniejsze, a skuszony ciepłymi i kształtnymi ustami Oliver nie potrafił się już dłużej powstrzymać. Palce na jej włosach zacisnął odrobinę mocniej, a drugą ręką objął ją w talii i przysunął bliżej krawędzi blatu. Pierwsze muśnięcie ust było delikatne, niemal wstydliwe. Przeszył go przyjemny dreszcz, kiedy wreszcie poczuł jej usta na swoich, a gdy tylko pierwszy szok minął Caldwell pogłębił pocałunek przekazując przez niego to kotłujące się w nim pragnienie, którego nie sposób było ukryć.
Całował właśnie Allegrę Maxwell. I cholera, uczucie było zbyt dobre, aby go nie powtórzyć.
I taste you on my lips and I can't get rid of you
Ollie🩵🫦
— Jak już mówiłem — zaczął, a na jego ustach pojawił się lekko zawadiacki uśmiech — nigdy nie rzucam słów na wiatr, Allie.
OdpowiedzUsuńOliver Caldwell nigdy nie przypuszczał, że znajdzie się w takiej sytuacji. Allegra nigdy przecież nie miała być dziewczyną, której będzie pożądał, a tymczasem od niemal dobrej godziny nie był w stanie wybić sobie jej z głowy. Chciałby powiedzieć, że to jest tylko krótkie i bardzo dziwne zauroczenie młodszą koleżanką, ale nie był w stanie. W końcu, gdyby spojrzeć na to z boku to nie łączyło ich tak naprawdę nic, poza tym, że lubili sobie dokuczać. Zdawało się, że to jednak zbyt mało, aby móc do kogoś poczuć tak mocne przyciąganie, a tymczasem ten cięty język brunetki sprawiał, że Oliver nie tylko czuł się lepiej, ale i że chciał więcej jej kąśliwych uwag. Drażniły go, odkąd tylko pamiętał, a gdy dziewczyna tylko otwierała usta zawsze przewracał oczami i zachowywał się tak, jakby mu to przeszkadzało. Jakoś przedtem nie zwracał uwagi na to, jak ciepło robi mu się w środku, gdy znów go zaczepiała. Zawsze myślał, że to emocje go rozgrzewają i nakręcają do tego, aby odpowiedzieć jej jeszcze bezczelniejszym tekstem.
Ta konkretna dziewczyna była nieosiągalna, odkąd tylko pamiętał. Nigdy przedtem nie było też chwili, w której pomyślałby, aby się za nią obejrzeć. Była ładna, oczywiście. Zawsze miała buzię, na którą przyjemnie było popatrzeć. Oliver z tyłu głowy jednak miał to, że jest młodszą siostrą jego kumpla, a tak po prostu nie wypada. Daleko było mu do mściwej osoby, jednak z pewnością, gdyby ktoś o nich teraz wiedział to mógłby stwierdzić, że Oliver się nią zainteresował, aby zemścić się na kumplu. Prawda była zupełnie inna. Mimo, że nie wyglądało to zbyt ciekawie ani obiecująco to on wiedział, że nie ma to nic wspólnego z tym, jak został potraktowany dziś lub raczej, jak traktowany był przez ostatnie miesiące. Oddzielał od siebie te sprawy kompletnie, a to, że Allegra była jego siostrą to był czysty przypadek. Wystarczyła mu świadomość, że nie chciał jej w ramach zemsty. Oliver potrafił posunąć się do nieczystych zagrywek, jednak nigdy nie wykorzystałby kogoś kompletnie niewinnego i niepowiązanego z sytuacją, a Ally w końcu nie miała nic wspólnego z tym, co zadziało się tego wieczoru. Zawiniła jedynie tym, że z jakiegoś powodu drgało mu serce, kiedy na nią patrzył, a gardło zaciskało się z nerwów.
Oddychał z trudem, gubiąc słowa i sens tego, co chciał jej powiedzieć. Oliver nieczęsto bywał onieśmielony, a tymczasem udało się jej sprawić, że również jego policzki delikatnie się zarumieniły. Wprowadzała go w stan, którego przedtem przy niej nigdy nie poczuł. Nigdy wcześniej nie zostali sami, aby jakiekolwiek większe emocje mogły się między ich dwójką pojawić. Oliver nie był również w stanie odpowiedzieć na pytania, które zadawała sobie Allegra. Tego zwyczajnie w świecie nie wiedział. Odkąd pamiętał sądził, że dziewczyna jest tylko tą irytującą znajomą, z którą spotkania wychodzą przypadkiem, bo mają podobną grupę znajomych i przecież właśnie takimi znajomymi dla siebie mieli pozostać. Wszystko zmieniło się tej nocy, a Oliver nie potrafił żałować i nie chciał żałować, choć przede wszystkim, ale nie chciał, aby to Allegra czegokolwiek żałowała. A już na pewno nie tego, jak mu tej nocy zaufała i powierzyła mu się ufając, że odpowiednio się nią zajmie. Nie chciał jej rozczarować. Sprawić, aby zaczęła wątpić, czy w ogóle było warto odpowiadać na jego zaczepki i prowadzić je dalej.
— Wyglądasz, jakbyś chciała, abym był niegrzeczny. — Odpowiedział. Uśmiech wciąż błąkał mu się na ustach, kiedy jej odpowiadał. Dostrzegł to wyzwanie w jej oczach, które podjął z dziką przyjemnością.
Oliver pokazywał się jej od zupełnie innej strony, ale również i Allegra odsłaniała przed nim to, czego nie widział nigdy przedtem. I bynajmniej, ale nie miał tu na myśli jej ciała, bo choć te wciąż jeszcze skryte pod materiałem piżamy, już od dawna rozbudzało jego zmysły.
— Już jesteś cudowna. — Zapewnił. Nie musiała się wcale starać, a to co robiła – była sobą – odpowiadało mu w zupełności. Nie przyszedł w końcu tu za nią, aby szukać cielesnej uciechy. Przyszedł, aby znaleźć trochę ciepła. Jednak nie sądził, że to ciepło będzie pochodziło bezpośrednio od jej ciała. Oliver, z ręką na sercu, był pewien, że ciepło zaliczy się do włączonego ogrzewania i ciepłego makaronu, a tymczasem zdążył już niemal zapomnieć, że zaledwie chwilę temu wspólnie jedli bardzo późną kolację i popijali razem wino. — Wystarczy, że jesteś sobą, Allie
UsuńNiczego więcej od niej nie chciał i o więcej nie odważył się poprosić. W tej właśnie chwili Allegra była wszystkim, czego Oliver mógł potrzebować. Nie przyklejał na nią etykietki pocieszycielki, choć przecież tym właśnie miała być. Kumpelą, która pomoże mu się ogarnąć po ciężkiej nocy. Tylko, że wtedy przecież to pomaganie ograniczało się do prostych rzeczy, które robi się dla przyjaciół. Żadne z nich nie spodziewało się, jaki obrót przybierze ta noc. Oliver może jeszcze z tylu głowy słyszał głos, że powinien się wycofać i nie pozwolić sobie na przekroczenie kolejnej granicy, jednak było już za późno, a on zbyt mocno chciał się przekonać, jak Allegra Maxwell smakuj naprawdę.
Oliver nie przypuszczał, że ze wszystkich mężczyzn na ziemi to on będzie tym, który dostanie zaszczyt bycia tak blisko tej konkretnej młodej kobiety. Nie było w nim przecież nic co mogłaby uznać za atrakcyjne, pociągające. Działał jej na nerwy, odkąd tylko pamiętał. Nigdy przedtem nie pomyślał, że Allegra może na niego patrzeć inaczej niż na wkurzającego kumpla jej starszego brata, a tymczasem miał ją przed sobą w pozycji, o której nie odważyłby się nawet śnić.
Przez moment zastanawiał się, czy nie przesadza, gdy nazwał ją swoją. W ta intymnych chwilach Oliver nie chciał, aby byli dla siebie obcymi. Oddawali się właśnie sobie nawzajem, a dla niego naturalne było to, że gdy człowiek obnaża się w ten sposób przed drugą osobą to oddaje jej również cząstkę siebie. Allegra była trzecią dziewczyną, z którą w ten sposób postępował. Trzecią, której zaufał, aby mogła zobaczyć to, czego nie pokazywał każdemu. Nie patrzył na nią, jak na jedną z wielu, które mógł mieć, bo wystarczyło się uśmiechnąć i rzucić niemalże głupim tekstem „jestem kierowcą Formuły 1”. Allie była inna od tamtych kobiet, z którymi się spotykał wykorzystując swoją pozycję. Nie była jedynie kimś kto miał tu towarzyszyć przez noc, a potem zniknąć. Jej imię zapamięta. I zapamięta znacznie więcej niż to.
— Cudownie brzmisz, Allie. — Wydyszał. Oliver kompletnie tracił zmysły i coraz trudniej było mu się skupić na kolejnych oddechach. Twoja. Boże. Przecież nigdy nie powinna być jego, a on nigdy nie powinien był o niej w ten sposób myśleć. Tylko… Tylko, że już inaczej nie potrafił. — Powiedz to jeszcze raz… Proszę.
Jęknął cicho w jej skórę przy szyi. W głowie wciąż przetwarzał słowo, którym go uraczyła. Twoja. Brzmiało to niemalże zbyt pięknie, aby mogło być prawdziwe. Oliver poczuł, jak coś ściska go w gardle, kiedy powtórzył te słowo po raz kolejny w myślach. Nawet, jeśli miała być jego tylko na jedną noc – zamierzał to w pełni wykorzystać.
Niekontrolowanie zadrżał, gdy jej głos wybrzmiał po raz kolejny w głowie. Oliver nie chciał, aby tych słów pożałowała. To, jak na niego teraz działała było niemal absurdalne. Nie był w końcu chłopcem, który ledwo co zaczął dorastać, a dorosłym facetem, który w teorii powinien mieć nad sobą kontrolę. Tymczasem okazało się, że wystarczyła pewna brunetka o złośliwym uśmiechu, aby cała jego pewność siebie wyszła oknem. Gdyby tylko zechciała – miałaby go na kolanach. Była to wizja, która zagościła mu w głowie przypadkiem, a stała się nagle już nie tylko fantazją, ale wręcz potrzebą. Wizją, którą chciał wykonać dla niej.
— Nie masz pojęcia, co ze mną robisz. — Wyszeptał jej przy uchu. Głos mu drżał, a oddech miał ciężki i urywany. — Och, Allie… — Westchnął.
Oliver już nie był pewien, co ma robić.
UsuńChciał, aby ta chwila trwała, jak najdłużej. Ciarki rozchodziły się po jego ciele, kiedy na nią patrzył. Na swoją Allie. Nigdy przecież nie powinien mieć prawa, aby w ten sposób o niej mówić, czy nawet myśleć, a tymczasem tej nocy sama dała przy na to przyzwolenie. Zgodziła się zostać jego, mimo że żadne z nich nie wiedziało, jak długo to potrwa.
Przymknął oczy, kiedy muskała wnętrze jego nadgarstka. Był to taki delikatny ruch, a wystarczający, aby Oliver zadrżał i po raz kolejny pozwolił sobie na mimowolne westchnięcie. To, jak działała na niego ta irytująca dziewczyna było niemożliwe do opisania. Ponieważ, jakim cudem, ale kto kogo przez znaczącą część swojego życia niemalże lekceważył nagle stał się kimś kto decyduje o nim jednym spojrzeniem czy gestem?
Odetchnął głęboko, chcąc zebrać się w sobie i odzyskać minimalną kontrolę nad tym, co właśnie działo się w jego głowie oraz ciele. Otworzył oczy po chwili, aby na nią spojrzeć. Dotychczasowe niebieskie oczy blondyna znacząco pociemniały i rozbłysły od pożądania, które już niemal rozsadzało go od środka. Zdradzało go nie tylko spojrzenie, lecz również to co działo się poniżej pasa. Nawet, gdyby chciał to nie potrafiłby przed nią ukrywać tego, jaki wpływ na niego miała, jak bardzo chciał, aby przeszli dalej i jak bardzo w końcu chciał wspólnie z Allegrą przekroczyć tę ostatnią granicę, na której ledwo już się trzymali.
Wiele by teraz oddał, aby poznać jej najskrytsze myśli. Dowiedzieć się, że jego słowa nie tylko ładnie brzmiały, ale że miały na nią realny wpływ. Nie wątpił w to, że to, co brunetka słyszała, bardzo jej odpowiadało. Jeszcze nie poznał jej dość dobrze, aby po samym spojrzeniu wychwycić co siedzi w jej głowie. Odważył się jednak pomyśleć, że gdyby coś jej nie pasowało to on już dawno by o tym wiedział. Pragnął, aby w tej chwili czuła się piękna, bo przecież była zniewalająco piękna. Trudno było mu złożyć sensowne zdanie, gdy na nią patrzył, a jej nogi tak rozkosznie oplatały go w pasie.
Był pewien, że mógłby spędzić resztę wieczności na składaniu pocałunków na miękkiej, opalonej skórze brunetki. Każdy pocałunek, który zostawiał sprawiał, że jego serce drżało odrobinę mocniej. Oliver wciąż nie potrafił uwierzyć, że to właśnie jemu przypadł ten zaszczyt. Że mógł kosztować jej słodkiego ciała, a Allegra mu na to wszystko pozwalała i wręcz zachęcała, aby sięgnął po więcej. Oczywiście, że zamierzał sięgnąć po więcej. Planował zrobić to jednak powoli i nie spiesząc się, jak w obawie, że lada moment mogą tę chwilę utracić. Nie, Oliver zamierzał nacieszyć się nią w odpowiedni sposób, a przede wszystkim upewnić się, że to Allegra będzie tą, która z ich zbliżenia będzie czerpała najwięcej przyjemności. Każdy pocałunek, przeciągnięcie palcami po jej skórze było z myślą o brunetce, aby to jej było dobrze. Chciał, aby poczuła się piękna i że zasługuje na najlepsze traktowanie. Nie mógł w końcu opuścić jej mieszkania z myślą, że nie sprostał jej oczekiwaniom czy też, że ta noc była przyjemna jedynie dla niego.
Jęknął, głośno i bezwstydnie, kiedy usłyszał, jak wypowiada jego imię.
Przyjemny dreszcz przeszył go wzdłuż kręgosłupa, a usta wygięły się w pełnym zadowolenia uśmiechu.
— Tak, maleńka? — Wymruczał podnosząc na nią wzrok. Allegra była niesamowita. — Powiedz mi, czego byś chciała. Co chcesz, żebym zrobił? — Kciukiem zatoczył małe kółko na jej udzie. Mógł spędzić tak resztę nocy, nawet wieczności. W pogrążonej w półmroku kuchni z Allegrą, która szeptała jego imię z wysiłkiem. Miał przed sobą młodą kobietę, którą tak naprawdę dopiero tej nocy udało mu się dostrzec w pełni. Jej piękno, to jaka cudownie brzmiała, gdy wypowiadała jego imię. Stała się kimś więcej niż tylko koleżanką. Dla Olivera to wciąż było nie do pojęcia, dokąd zaprowadziła ich ta noc i cieszył się, że trafił właśnie na nią. Na Allie, której ciche jęki teraz tak słodko wypełniały przestrzeń między nimi, a nogi obejmowały z pewnością i głodem, którego już nie dało się pomylić z niczym innym.
Przestał już ukrywać, jak bardzo podoba mu się to, co robiła z nim ta dziewczyna. Miała go niemalże podanego na tacy, a Oliver zapragnął dać jej znacznie więcej. Zaprowadzić w miejsca, które jeszcze mieli przed sobą do odkrycia. Zrobić to wspólnie i nie martwić się tym, co ktoś mógłby sobie pomyśleć.
UsuńMoment, w którym ją pocałował był oszałamiający. Słodkie, pełne usta brunetki kusiły go już od długiego czasu, a tego nie chciał więcej marnować. Pogłębił pocałunek po chwili, ten pierwszy był niemalże niewinny i niepasujący do tego, co działo się między nimi. Przybrał na intensywności dopiero po chwili. Wciąż nie mógł uwierzyć, że właśnie teraz całuje Allegrę i że ona mu na to pozwala, a co lepsze – odwzajemnia jego pocałunki. W tak samo wygłodniały sposób. Sięgnął ręką do jej uda, aby jeszcze mocniej przyciągnąć ją do siebie. Zacisnął palce na jej skórze, nie chcąc jej wypuszczać z rąk nawet na krótką sekundę. Pragnął tej bliskości mocniej niż był w stanie opisać. I wiedział, że w końcu ją dostanie, jednak docieranie do tej przyjemności, którą zamierzał jej podarować było o wiele ciekawsze niż wzięcie jej na szybko.
Zaśmiał się krótko, kiedy się odezwała. Wcale jej nie wyśmiewał, a raczej niedowierzał. Przesunął językiem po ustach, chcąc w ten sposób zasmakować jej po raz kolejny.
— Zawsze, huh? — Powtórzył po niej. Oczy miał wpółprzymknięte i rozmarzone. Cholera, naprawdę przed chwilą ją całował i był to cholernie dobry pocałunek. Serce zabiło mu w piersi mocniej, gdy zdał sobie sprawę, że to naprawdę miało miejsce i niczego sobie nie wymyślił. — Powiedz mi, Allie, kiedy pomyślałaś o tym pierwszy raz?
Nie było od tego odwrotu, a jego ciekawość została właśnie rozpalona. Zawsze? Jak to zawsze? Nigdy przedtem nie dała mu nawet sygnału, że mogłaby o nim w ten sposób myśleć, a on teraz dowiadywał się, że miała takie myśli od zawsze?
Oliver westchnął zaskoczony, kiedy tak łapczywie wpiła się w jego usta. Przez moment niemal nie wiedział, co się dzieje i na pieszczotę odpowiedział z opóźnieniem. Place, które trzymały jej udo zacisnęły się mocniej. Podobnie, jak te na jej włosach. Wraz z kolejnymi chwilami pocałunki przybierały na sile, były intensywniejsze, a głód Oliver rósł wraz z nimi.
— Allie. — Wyjęczał między jednym, a drugim pocałunkiem, kiedy próbował złapać choć odrobinę powietrza i spróbować nad sobą zapanować. Było to niemożliwe do spełnienia.
Allegra nie musiała niczego zaznaczać. Bowiem Oliver dobrze wiedział, że tej nocy należy tylko i wyłącznie do niej. Nie było już nikogo innego w jego umyśle. Żadnej Romy, która złamała mu serce. Żadnego Leone, który wbił mu nóż w plecy. Była tylko Allegra, która go całowała, obejmowała mocno nogami i trzymała tak blisko siebie, że był pewien, że lada moment i oszaleje.
Kiedy się od niego odsunęła przymknął na moment oczy. Wargi wciąż pulsowały mu od zachłannych pocałunków, układały się również w uśmiech. Ten pełen niedowierzania oraz pełen zachwytu, bo Oliver Caldwell wciąż nie potrafił uwierzyć, że to właśnie ta dziewczyna go całowała. I co lepsze, że myślała o tym od zawsze.
Mruknął cicho, gdy się przysunęła. Jego dłoń zsunęła się z jej szyi, a tę po chwili ułożył na jej talii. Dopiero wtedy rozchylił też powieki i mimowolne jęknął. Nie było już od tego odwrotu. I całe szczęście, bo nie potrafił przestać myśleć o rzeczach, które chciał z nią zrobić tej nocy, a jego myśli nie ograniczały się jedynie do niegrzecznych pocałunków na kuchennym blacie. Sięgały one znacznie dalej, głębiej. Drżał już od samych myśli, więc co będzie, gdy posuną się dalej? Jak zareaguje wtedy? Rozchylając oczy nie spodziewał się, że materiał jej koszulki znajdzie się niżej niż był. Niemalże jęknął prawie widząc odsłonięte piersi. Serce zabiło mu mocniej, a on przez moment poczuł się jak nastolatek, który zobaczy je zaraz po raz pierwszy na żywo.
— Cały twój, Allie. — Zapewnił. Nie mogłoby być inaczej. Wszystko co Oliver robił i mówił – było przeznaczone tylko dla niej. Nie zamierzał jej ani sobie tego odbierać. Była wszystkim czego teraz mógł pragnąć, a dawała mu więcej niż zasługiwał.
UsuńBlondyn przez chwilę milczał.
Zbierał w sobie słowa, choć nie był pewien, czy będą one teraz miały jakikolwiek sens. Jego wzrok powędrował z ciemnych oczu Allegry na jej dekolt. Zacisnął usta widząc, jak materiał zsuwa się ostrożnie niemal z jej piersi i odsłania je coraz bardziej. Na krótki moment zamknął oczy i wypuścił powietrze przez nos, jak gdyby chcąc się uspokoić, choć to akurat nie było możliwe. Jego palce powędrowały w górę talii brunetki, niechcący niby to zaczepiając o ramiączko, które już opadło.
Rumieniec pojawił się na jego policzkach, kiedy usłyszał jej prośbę. Choć na ten moment nie był pewien, czy to była prośba czy może raczej rozkaz. Czymkolwiek nie było – Oliver nie zamierzał się kłócić. Palce bruneta zacisnęły się na jej ciele z odrobinę większą siłą, gdy cichy szept dziewczyny osiadł na jego ustach.
Proszę.
Brzmiała tak rozkosznie, kiedy prosiła. Albo rozkazywała. Wciąż nie potrafił zdecydować czym właściwie te słowa były.
Oliver się od niej nie odsunął. Zabranie jednak rąk z jej ciała było wyzwaniem, ponieważ chciał dotykać jej nieustannie. Sięgnął jednak do koszulki, by tę następnie sprawnym ruchem zdjąć przez głowę. Rzucił materiał za siebie. Nawet się nie oglądając, bo to, gdzie wylądowała go nie interesowało. Spojrzenia niemal nie odrywał od dziewczyny, pomijając ten moment, kiedy koszulka zasłoniła mu twarz na parę sekund.
Przełknął ślinę. Poczuł nagły przypływ zawstydzenia, a także obawy. Bo co, jeśli nie zobaczyła tego, czego spodziewała się zobaczyć? Co, jeśli wyobrażała sobie go inaczej i właśnie jej wyobrażenia runęły? Powrócił dłońmi do jej talii, choć tym razem jego dotyk nie był już taki łapczywy. W oczach Olivera kryła się mieszanka zachwytu, odrobiny zawstydzenia i niepewności. Tak bardzo nie chciał jej tej nocy rozczarować. Starał się, aby wszystko co robił jej pasowało.
— Mogę? — Spytał, kiedy jego dłonie przesunęły się w górę i napotkały materiał piżamy. Trzymał go już między palcami, jednak czekał na jej pozwolenie, aby zdjąć koszulkę w pełni.
Była idealna. Oliver nie był pewien, czym sobie na to zasłużył, ale był wdzięczny, że mógł tu z nią być. Doświadczać bliskości Allegry, której przecież nigdy by się nie spodziewał. Ona w końcu również nie spodziewała się, że kiedykolwiek znajdą się razem w takim miejscu z drżącym sercami i nierównym oddechem.
— Chcę cię pocałować znowu, Allie. — Odezwał się cicho. Musiał lekko odkaszlnąć, aby jego głos nie był tak zachrypnięty. Oliver nie chciał przed nią ukrywać swoich pragnień i zdawało mu się, że wcale tego nie robi. Był dość transparenty w tym czego teraz od niej chciał, a raczej czego chciał dla nich. Dla niej przede wszystkim.
Zdenerwowanie, którego się nie spodziewał pojawiło się na równi z uczuciem zawstydzenia. Jasne, gdyby chciała to mogłaby znaleźć jakieś tam jego zdjęcia bez koszulki w internecie. Jednak nie sądził, aby swoje wolne chwile spędzała na przeglądaniu jego zdjęć. Rozebranie się nie tyle co było trudne, bo nie było – to w końcu tylko ciała. Trudne było to, że mógł nie sprostować oczekiwaniom, które najprawdopodobniej istniały jedynie w jego głowie.
— Allie…? — Wypowiedział jej imię cicho, jakby bojąc się, że głośniejszy ton coś między nimi zmieni. — Zanim przejdziemy dalej… — Na moment przerwał próbując znaleźć odpowiednie słowa w głowie. Przełknął ślinę i zwilżył usta. — … byłaś z kimś wcześniej?
W jego pytaniu nie było nic z oskarżenia czy zaborczości. Wręcz przeciwnie, rozchodziło się przecież tylko i wyłącznie o jej dobro. Jakakolwiek nie byłaby odpowiedź nie robiła mu ona różnicy.
UsuńUśmiechnął się nieco nerwowo.
— Pytam, bo…, bo chciałbym, żeby było ci dobrze. — Powiedział. Palcami wciąż muskał skórę na jej talii. Nie potrafił jej w jakiś sposób nie dotykać i nie zapewniać o swojej obecności. — Chcę o ciebie zadbać i upewnić się, że…, że nie pożałujesz.
Nie chciał, aby odebrała to w zły sposób.
Chciał tę noc skończyć z nią. W niej i równie mocno chciał, aby czerpała z tego zbliżenia znacznie więcej przyjemności niż on. Zależało mu, aby czuła się przy nim dobrze i komfortowo, aby nawet przez moment nie było jej przy nim niewygodnie. Allie mogła wyczuć już sama, jak na niego działała. Wciąż oplatała go nogami, a między ich ciałami niemalże nie było przestrzeni. Bo choć mógł w szale uczuć zdjąć z niej koszulkę i spodenki, zsunąć dresy i bokserki i przyciągnąć ją na krawędź blatu i mieć sprawę za sobą to nie chciał tego zbędnego pospiechu. Chciał, aby wzajemnie się sobą nacieszyli.
So, baby, why don't you please me now?
I've got so much I can give to you
Ollie🩵🫦
Niemalże bezczelny uśmiech wpełzł na twarz Olivera, kiedy usłyszał kilka słów od brunetki.
OdpowiedzUsuńZnalazł się w sytuacji, której nigdy nie byłby w stanie sobie wyobrazić. Allegra mówiąca o swoich skrywanych pragnieniach. Dla Olivera było to zaskoczeniem, że ta dziewczyna kiedykolwiek miała o nim jakieś myśli. Był przekonany, że jedyne myśli, jakie o nim miała dotyczyły tego, jak bardzo działa jej na nerwy. W przeciągu kilkunastu minut dowiedział się o fantazjach, które istnieć w teorii nie powinny. Ponieważ, jak to było możliwe, że ta dziewczyna marzyła o jego pocałunkach? Kiedy i dlaczego? Obiecał sobie, że kiedyś pozna odpowiedzi na dręczące go pytania. Mógłby wykorzystać ten moment, kiedy była przy nim niemalże bezbronna, jednak nie zamierzał robić tego w ten sposób. Postępował również teraz odrobinę egoistycznie, ponieważ własne pragnienia przesłaniały mu rzeczywistość. Nie chciał jednak przerywać tego momentu między nimi, który z kolejnymi sekundami stawał się coraz bardziej namiętny, a Caldwell chciał, aby ich wspólna przygoda stała się pełną pasji i wzajemnego pożądania niezapomnianą nocą. Jeszcze nie wiedział, czy przerodzi się to w coś więcej. Ciężko było mu myśleć o przyszłości, a na ten moment, kiedy teraźniejszość była tak cudowna nie chciał wybiegać myślami naprzód. Zwłaszcza, że wciąż siedziało w nim naprawdę wiele emocji, których nie potrafił poskładać.
Allegra myliła się co do jednej rzeczy. Ponieważ tak, jak wcześniej faktycznie miał z tyłu głowy Romy, tak teraz nie było jej już wcale. Całując Allegrę nie myślał o swojej byłej dziewczynie. Smakując ust brunetki jedyne co siedziało mu w głowie to, jak oszałamiająco smakują jej usta, a pocałunki wraz z kolejnymi chwilami stają się coraz bardziej uzależniające. Pragnął ich coraz więcej. Pragnął, aby ta chwila nigdy się nie kończyła. Oliver nie był pewien, kiedy ostatni raz czuł się tak dobrze. Nigdy nie powiedziałby, że to właśnie ta dziewczyna będzie powodem jego podniecenia, że stanie się kobietą, która wypełni jego myśli i będzie w każdej wizji odgrywała główną rolę. Widział tylko jej uroczą, delikatną twarz, gdy myślał o kolejnych rzeczach, które mogli razem robić. To Allegra była kobietą, która obejmowała teraz cały jego umysł i było to obezwładniające uczucie, którego Oliver pozbywać się wcale nie chciał.
— Będę tak niegrzeczny, jak tego zapragniesz.
Obiecał to szepcząc w jej usta. Obiecał sobie również, że zrobi wszystko, aby Allie tej nocy nawet na moment nie pozwoliła sobie na myśl, że mogłaby być jedynie zastępstwem za kogoś innego. Od dłuższego czasu Ollie nie potrafił skupić się na niczym sensownym. Zapełniła mu całą przestrzeń, a skoro mu pozwalała to zamierzał to odpowiednio wykorzystać. Chciał słyszeć więcej jej słodkich jęków i westchnięć, czuć, jak mocno obejmuje go w pasie i jak z pasją odwzajemnia pocałunki, które jej oferował. Pragnął znacznie więcej, jednak nie chciał brać niczego zbyt szybko. Jak gdyby podświadomie wiedział, że pospiech może wszystko zakończyć, a Caldwell nie był gotów na szybkie pożegnanie. Nie, on chciał się nią rozkoszować, chciał, aby dziewczyna zapamiętała dobrze tę noc, bo choć nie wiedział, czy ona się jeszcze powtórzy to wiedział, że nie zamierzał pozwolić, aby była ona krótkim wspomnieniem, które umyka z głowy szybko.
— A ty, Allie? Będziesz niegrzeczna dla mnie? — Mruknął zaczepnym tonem. Allegra była wspaniała, a Oliver nie potrafił się odpędzić o myśleniu o niej. Tak naprawdę to przecież nie musiał, a wszystko co teraz robili wręcz prosiło się, aby intensywnie o sobie myśleli. Wciąż, gdzieś jednak siedziała w nim ta potrzeba, aby upewnić się, że dziewczyna go pragnie w ten sam sposób, że myślą identycznie i dążą do tych samych namiętnych chwil. — Zostaniesz moją dobrą dziewczynką? — Uśmiechnął się nieco szerzej, kiedy to wypowiedział.
Powtarzał to już wiele razy, jednak nigdy nie odważyłby się pomyśleć, że znaleźli się w takiej namiętnej i intymnej chwili. Ally miała być w końcu tylko młodszą siostrą jego kumpla. Tymczasem stała się obiektem jego pożądania. Kobietą, w której chciał zakończyć wieczór. Kobietą, która była powodem jego rosnącego pożądania. Tego, jak jego oczy błyszczały, a zachwyt w nich jedynie się powiększał, kiedy mógł na nią patrzeć i czuć ciepło bijące z jej idealnie skonstruowanego ciała.
Usuń— Moja — powtórzył rozmarzonym tonem. Palcami przesunął po jej ciepłym i miękkim udzie. Krew szumiała mu w uszach, kiedy przetwarzał jej słowa. Jeszcze nie wiedział, czy to będzie trwało tylko jedną noc, czy może z ich bliskości zrodzi się coś więcej. Oliver poniekąd, ale bał się tego co mogło być w przyszłości. Ponieważ w tym momencie nie był w stanie obiecać Allegrze niczego więcej. Chciałby najpierw zakończyć tamten poprzedni rozdział, a jak się okazywało on zaczął pisać kolejny jeszcze zanim tamten został w pełni zakończony. Otworzył po prostu czystą kartkę i pozwolił, aby wspólnie z Allegrą ją zapełnili. — Jesteś taka rozkoszna, Allie. Taka słodka, taka… Moja.
Sięgnął ustami do jej szyi, na której złożył kilka pocałunków. Pragnął naznaczyć jej ciało kolejnymi pocałunkami, jednak tym razem już nie chciał ograniczać się jedynie do szyi czy nóg, choć, gdy tylko myślał o tych przeklętych, długich i opalonych nogach to czuł, jak całe ciało mu mięknie, a serce drga coraz mocniej. Pragnienie niedługo zamierzał zmienić w rzeczywistość, a choć coraz bardziej działał sobie sam na nerwy tym, że tak z niczym się nie spieszył to jednocześnie podobało mu się to zbyt mocno, aby przerwać. Sama świadomość, że usłyszy więcej jej słodkich westchnięć była wystarczającą nagrodą za cierpliwość, której obecnie pozazdrościć mogliby mu wszyscy święci. Mimo, że nic świętego między nimi się nie działo, a raczej grzesznego. Jednak, jednocześnie Oliver miał to przeczucie, że między nimi właśnie dzieje się coś świętego, a Allegra była niczym ta nieosiągalna przez tak długi czas bogini, która wreszcie zaszczyciła go spojrzeniem. Dalej nie wiedział, czym zasłużył na jej uwagę, jednak chciał jej udowodnić, że nie zmarnuje z nim swojego czasu, że warto było się dla niego tak otworzyć i pozwolić na odkrycie tej strony, o której do dziś Oliver nie odważył się pomyśleć.
— Usłyszysz tego dziś więcej. — Wymruczał. Był pewien, że tak będzie i chciał, aby tego było więcej. Chciał, aby Allie mogła poznać go od tej innej strony, która zarezerwowana była tylko dla osób, którym ufał. Było to zaskakujące, że to właśnie jej zaufał w tej kwestii. Dziewczynie, z którą teoretycznie nie łączyło go zbyt wiele, a kiedy przyszło co do czego okazało się, że rozumieją się całkiem nieźle.
Oliver westchnął, kiedy pociągnęła go za włosy i odchyliła mu tym samym głowę lekko do tyłu. Oczy blondyna błysnęły, a w nich tańczyły zadziorne iskierki, które samym spojrzeniem dziewczyny robiły się coraz intensywniejsze. Oliver nie miał pojęcia, jak ta dziewczyna to robi, ale przepadł dla niej bezgranicznie. Nie potrafił i nie chciał już niczego między nimi powstrzymywać. Zastanawiać się, czy dobrze robią, czy nie popełnią błędu. Jakie to miało znaczenie? I czy naprawdę robili coś złego, skoro czuli się ze sobą tak dobrze? Nikogo tym w końcu nie krzywdzili. Byli dorośli. Wiedzieli na co się piszą i wiedzieli, że po tej nocy wszystko się między nimi zmieni. Caldwell wiedział, że nie potrafiłby na nią spojrzeć później znów z tą samą irytacją w oczach czy udawać, że nigdy nie poznał smaku jej słodkich ust, czy też, że nigdy nie słyszał rozkosznego głosu, kiedy go prosiła i wypowiadała z ledwością jego imię, a od słyszenia jej słodkiego głosu przechodziły go przyjemne dreszcze.
— Wszędzie, hm… — Powtórzył po niej, a w tym samym czasie jego palce wciąż muskały jej skórę. Kąciki jego ust się uniosły. — Dostaniesz, Allie. Dostaniesz wszystko, czego tylko zapragniesz. Dostaniesz mnie, jak tylko tego zapragniesz.
Całowanie Allegry Maxwell było doświadczeniem zupełnie innym od poprzednich pocałunków, które w swoim życiu przeżył. Pierwszym i dość ważnym punktem było to, że nie powinien tych pocałunków pragnąć, a tymczasem jego łapczywe usta coraz intensywniej wpijały się w te słodkie, kuszące wargi, które również i on chciał poczuć wszędzie. Bo bez wątpienia jego zmysły kompletnie stracą kontrolę, kiedy tylko dziewczyna zechce jego całować. Drżał na samą myśl o tym, że niedługo mógłby poczuć, jak to jest, być pieszczonym przez Allegrę. Właściwie, to już przecież był. Jej drobne ruchy palców, które wplątała między jego włosy były już wystarczająco mocnym dowodem, jak niewiele potrzebował, aby ogłupieć. Oliver najpewniej nie wiedziałby co powiedzieć, gdyby Allie zrobiła krok dalej. Poddałby się jej w pełni, był gotów dać jej wszystko o czym zapragnęła, wliczając w to również samego siebie.
Usuń— Och… — Był autentycznie zaskoczony. Nie musiała mówić nic więcej, aby Oliver zrozumiał, że Allie myśli nie ograniczały się jedynie do tej nocy. Nie był pewien, jak powinien zareagować na tę odpowiedź. Z jednej strony mu to schlebiało, a z drugiej, czy naprawdę był tak ślepy, że nie zauważył przez ten cały czas, że Allie coś do niego czuła? — Wiesz… Poza nami nikogo tutaj nie ma. Możesz mi powiedzieć, od jak dawna chodziłem ci po głowie.
Musnął delikatnie ustami linię jej szczęki, palcami nadal zataczając małe koła na jej skórze. Nie miał jej dość. Nie potrafił się nią nacieszyć w tak krótkim czasie. Tak bardzo pragnął więcej, chciał więcej, że nie mieściło mu się to aż w głowie. Allegra kompletnie owinęła go sobie wokół palca, a Oliver nie zamierzał się z tej sieci wyplątać. Wciąż był ustami przy jej szczęce, kiedy postanowił dać jej trochę wyznań od siebie. Choć, już wiele słów padło tej nocy, które wyraźnie potwierdzały brunetce, że wcale nie była mu obojętna. To nie potrafił się powstrzymać i chciał, aby po raz kolejny mogła doświadczyć, jak bardzo na niego tej nocy zadziałała. Było to niespodziewane. Przyszedł tu w końcu tylko się ogrzać i zjeść kolację. Idąc razem z nią w deszczu nie spodziewałby się, że jego kolacją nie będzie pyszna, domowa carbonara, a Allegra Maxwell, której zasmakowania w pełni nie potrafił się już doczekać.
— Nie potrafiłem się skupić na niczym, kiedy tu przyszłaś. — Powiedział. To nie jej ubiór, a raczej jego niemalże brak wprawiał go w ten stan. Sam nie wiedział, co to było. — Cholera, zbyt wiele razy myślałem o twoich nogach i jak mnie obejmujesz, jak teraz… Nie masz pojęcia, jak seksownie i nieziemsko wyglądasz — westchnął przy jej skórze. To była prawda, a na Oliverze dawno już nikt nie zrobił tak ogromnego wrażenia. Allegra chwyciła go za gardło i zdawało się, że wcale nie ma zamiaru ani ochoty go puścić, a to była bardzo niebezpieczna myśl, która mogła i z pewnością zaprowadzi ich oboje w stronę kłopotów, ale był na nie gotów. — Cały czas zastanawiam się, jak smakujesz, Allie… i gdy już cię posmakuje to obawiam się, że nie będę chciał skończyć.
Przeszył go słodki dreszcz, kiedy uświadomił sobie, że jest coraz bliżej tego, aby zasmakować Allegry i doświadczyć jej na zupełnie innym poziomie niż dotychczas. Pocałunki z nią wstrząsnęły niemalże jego światem, jednak to co miało nadejść później było znacznie bardziej sycące.
Zależało mu, aby więc cała noc była dla niej odpowiednia. Na pierwszym miejscu stawiał właśnie tę dziewczynę, z którą mógł spędzić czas i poznać co sprawia jej przyjemność, a przede wszystkim co może on zrobić, aby tę przyjemność jej sprawić.
Na pierwszy rzut oka owszem, był młodym mężczyzną, który miał wszystko i wydawało się, że nie ma w jego ciele czy umyśle złej kości. Jak ktoś z taką karierą oraz majątkiem mógł mieć jakiekolwiek kompleksy, prawda? I to nie było również tak, że nie podobał się sam sobie, bo wcale nie czuł rozgoryczenia, kiedy patrzył w lustro. Chodziło raczej o to, że nie chciał, aby dziewczyna poczuła się przy nim źle.
Oliver nie chciał okazać się rozczarowaniem.
W ostatnich miesiącach miał dość powodów, aby uważać się za niewystarczającego, a dzisiejsza noc mu udowodniła, że najwyraźniej taki był. Musiało mu czegoś brakować, więc być może właśnie, dlatego tak usilnie próbował się upewnić, że Allie będzie przy nim zadowolona. I tak, jak wcześniej myślał, że zdjęcie ubrań jest łatwe, a ciało to tylko ciało, to właśnie teraz zdał sobie sprawę z tego, że wcale tak nie jest. Serce dudniło mu mocno w piersi, kiedy tak uważnie mu się przyglądała. Była to mieszanka zdenerwowania oraz podniecenia. Tej ogromnej potrzeby, aby Allie była zadowolona z niego, aby nie poczuła się zniechęcona.
UsuńKiedy usłyszał jej słowa o rumienieniu się niemalże poczuł, jak policzki pieką go jeszcze bardziej. Zacisnął na moment usta, niby chcąc powstrzymać jakąkolwiek reakcję, którą mogła wychwycić z jego twarzy. Ciszę miał wrażenie, że przerywało jedynie szaleńczo bijące serce blondyna na zmianę z jego ciężkim oddechem. Cholerna Allegra Maxwell. Zawsze trafiała w punkt.
Oliver przymknął oczy, kiedy dotknęła jego torsu. Czuł jej ciepły oddech na ustach, które chwilę później musnęła, a to jedynie pogłębiło jego odczucia i drżące już z ekscytacji ciało.
— Przez ciebie. — Odpowiedział szeptem, choć jego głos również drżał. Próbował policzyć w głowie do dziesięciu, aby odzyskać resztki kontroli nad sobą, ale zdawało się to być niemal niemożliwe. Prawie zapomniał, jak się oddycha. — Onieśmielasz mnie, Allie.
Nie miał problemu z tym, aby się przed kobietą rozebrać. Nie robił tego pierwszy raz, jednak ostatni raz, kiedy się rozbierał sądził, że jest zakochany i że jego związek idzie w dobrym kierunku, a tymczasem okazało się, że dziewczyna, którą kochał wolała jego przyjaciela. Mimo wszystko, ale to jednak odbierało pewność siebie. Teraz dzielił niezwykle intymną chwilę z dziewczyną, która została mu niemal zesłana tej nocy z nieba, a Oliver tak bardzo pragnął, aby czuła się przy nim wyjątkowo i dobrze, że kwestionował samego siebie i zastanawiał się, czy to co robi jest dobre, czy będzie jej się podobało, czy przypadkiem nie zrobi czegoś, aby go od siebie w złości odepchnęła.
Zadrżał, kiedy paznokcie dziewczyny zostawiły po sobie długie, czerwone ślady. Nie były one bolesne, jedynie zaznaczały obecność brunetki, a to sprawiło niemal od razu, że Oliver poczuł się pewniej. Nawet nie zdawała sobie sprawy z tego, jak wiele kolejne słowa, które do niego wypowiedziała mu dały. Jak podniosły wyżej jego samoocenę, jak sprawiły, że nie martwił się sobą tak mocno, jak jeszcze chwilę temu.
— Zwariuję przez ciebie, Allie. Już zwariowałem. — Wyznał. To co z nim robiła nie mieściło się w głowie, a on chciał znacznie więcej. Pragną więcej i wiedział, że lada moment oboje to dostaną. Wymagało to od nich jedynie jeszcze trochę cierpliwości, której powoli zaczynało im brakować. — To ty jesteś wymarzona. Najwspanialsza.
Nigdy przedtem nie sądził, że użyłby tych słów, aby ją opisać. Nie spodziewał się, że zaistniałaby sytuacja, w której mógłby jej to mówić. To, jak Oliver czuł się dobrze przy brunetce sprawiło, że zaczął się zastanawiać, co mógłby zrobić, aby trwało to dłużej. Jednak na ten moment nie chciał jeszcze myśleć o przyszłości. O to zadbają już rankiem, a może nie będą wracali do tego wcale. Było to nieistotne, gdyż coraz bardziej chciał się skupić na niej.
Pytania, które zadawał nie wychodziły z jego niepewności. Gdyby tylko się domyślał, że Allegra nie chce czegokolwiek odsunąłby się już dawno. Pytał, ponieważ chciał, aby miała moment na zatrzymanie się. Ollie wiedział, jak łatwo jest zatracić się w chwili. Jednak kolejne jej słowa, a także to, jak się przy nim zachowywała jasno wskazywały na to, że nie ma w niej nawet grama zawahania. Allegra była pewna, a jej pewność przechodziła również na niego.
Wstrzymał oddech, kiedy sięgnęła po jego dłoń. Przez moment nie wiedział, co planuje robić ani dlaczego. Na krótki moment pojawiła się w nim myśl, że, a co, jeśli chciała to przerwać? Czy byłby rozczarowany? Może trochę. Nie miałby jednak pretensji. Nie potrafiłby, bo w końcu to Allegra decydowała. Ona prowadziła ich w tym namiętnym tańcu, nawet, jeśli wydawało się, że to Oliver ma kontrolę. Był na każde jej skinienie, na każdy rozkaz, na każdą prośbę. Zrobiły wszystko o co tylko by go poprosiła, bo tak bardzo chciał sprawić jej przyjemność. Oliver pragnął tych samych rzeczy, które Allegra właśnie wymieniała w głowie. Każdej po kolei, a potem doświadczyć tego po raz kolejny i może jeszcze jeden. Nie chciał jej tylko posiadać, chciał, aby byli w tym razem i widział, jak bardzo ona również tego pragnie.
Usuń— Allie… — Szepnął. Nie próbował jej jednak powstrzymać, gdy chwyciła jego dłoń. Zacisnął palce mocniej wokół jej dłoni, a gdy uniosła jego do swoich ust westchnął trochę głośniej niż planował. Czy ta dziewczyna mogła być jeszcze wspanialsza? Czy mogła okazać się cudowniejsza niż dotychczas? A potem zrobiła kolejną rzecz, która uświadomiła mu, że owszem, mogła. Przytuliła się. Oliver przez moment nie wiedział, jak ma zareagować. Z opóźnieniem objął ją i wtulił w siebie mocnej, nie mając absolutnie nic przeciwko temu. Pogładził dłonią miękkie włosy dziewczyny, by potem niemal zupełnie odruchowo i w nieprzemyślany sposób złożyć na jej głowie czuły pocałunek. Zbyt czuły, jak na to, co się między nimi działo. Nie potrafił jednak tego żałować i nie zamierzał, bo chciał to zrobić i nie obchodziło go już to, czy są tylko znajomymi, którzy przypadkiem się ze sobą prześpią, czy staną się dla siebie kimś więcej.
Ta dziewczyna kompletnie zawróciła mu w głowie i Oliver wiedział, że nie wyplącze się z tego tak łatwo. Jeśli przez moment myślał, że mógł to być tylko seks to był w błędzie. Patrząc teraz w jej oczy poczuł coś, czego nie umiał nazwać. Dziwne przywiązanie, które zaczynało się rozrastać i któremu Oliver zamierzał pozwolić urosnąć do jeszcze większych rozmiarów.
Skinął lekko głową, kiedy mu odpowiedziała. To dobrze Oczywiście, nie robiłoby to żadnej różnicy, gdyby miało się okazać, że noc z nim byłaby pierwszą. Zadbałby, aby była dla niej magiczna, aby nie poczuła, że oddała się komu kto o nią nie zadba. Postawił jej rozkosz na pierwszym miejscu jeszcze przed zadaniem tego pytania.
— A co, jeśli chcę, żebyś oszalała na moim punkcie? — Mruknął z zadziornym uśmiechem. On już oszalał i wcale nie chciał tego zmieniać. Cholera, chciał tego nawet więcej i więcej. Odsunął zbłąkany kosmyk z jej twarzy.
Wzrokiem przesunął po sylwetce dziewczyny. Swój wygłodniały wzrok zatrzymując na jej wpół odsłoniętych piersiach. Zwilżył wargi, już wyobrażając sobie znacznie więcej i tak niewiele go dzieliło, aby je pieścić. Objąć dłonią, wsunąć między usta… Na samo to wyobrażenie cichy pomruk zmieszany z jękiem wydobył się z jego ust. Ta dziewczyna doprowadzała go na skraj i była tego cholernie świadoma.
Oliver tym razem nie próbował ukrywać, że nie patrzy.
Patrzył, a lada moment zamierzał również wziąć.
— Nigdy nie powiedziałem, że jesteś delikatna. — Odparł po chwili. Nie myślał o niej w ten sposób. Mogło się wydawać, że tak sądzi po sposobie w jaki ją traktował. — Ani, że ja będę delikatny.
Kącik jego ust lekko się uniósł. Nachylił się nad nią, a jego usta znalazły się tuż przy jej lekko rozchylonych wargach.
— Troska nie oznacza zawsze delikatności, Allie. — Powiedział w jej usta, by chwilę później chwycić między zęby dolną wargę brunetki. Wciągnął ją do kolejnego pocałunku, mocniejszego od tych poprzednich, jak gdyby to nim chciał potwierdzić swoje słowa. Odsunął się od niej nagle, wplątując palce między jej włosy i odchylając głowę dziewczyny w tył. — Zadbam o ciebie, Allie.
Rozchylała przed nim nogi w taki kuszący, słodki sposób. Nie potrafił się od niej oderwać i nawet nie chciał się od niej odrywać. Serce obijało się o klatkę piersiową, kiedy rozsunęła nogi, a materiał spodenek wraz z tym ruchem się nieco rozsunął pozostawiając coraz mniej miejsca na wyobraźnię. Oliver jednak cierpliwie czekał. Z zachwytem wpatrując się, jak niemalże w zwolnionym tempie zdejmuje z siebie koszulkę. Materiał w końcu zniknął z jej ciała, a jego oczom ukazało się nieziemskie wręcz półnagie ciało dziewczyny, o której nigdy nie powinien był marzyć.
UsuńPrzełknął ślinę. Cholera, podobało mu się. Cholernie podobało mu się to, co widział. Oczy blondyna błysnęły dziko, jak gdyby coś się w nim niespodziewanie zmieniło. Powoli wrócił do spojrzenia Allegry, choć oderwanie od niej wzroku było ciężkie.
Wstrzymał po raz kolejny tego wieczoru oddech, kiedy chwyciła jego dłoń, aby tę ułożyć między swoimi piersiami. Doświadczał właśnie rzeczy, których nigdy wcześniej nie spodziewał się doświadczyć. Serce mu dudniło, w uszach szumiała krew, a w głowie miał jedynie to, jak bardzo tej dziewczyny pragnął.
Głośny i niepohamowany jęk uciekł mu z ust, kiedy się o niego otarła. Palce, dłoni, którą trzymał przy jej biodrach zacisnęły się mocniej, a Oliver naparł na nią swoim ciałem. Blokowany był przez dość wysoki blat, jednak nie tak wysoki, aby nie mógł z pozycji, w której się znajdowali nie skorzystać.
Zamruczał cicho słysząc jej komplement.
Oddychanie przychodziło mu już z trudem, choć nic przecież się nie wydarzyło. Nic szczególnego w każdym razie, a jednak… Jednak było to niesamowite, że wystarczyła mu zabawa słowami z nią, aby poczuć coś tak intensywnego i mocnego.
— Błagasz, huh? — Mruknął, a ustami sięgnął do jej szyi. Powoli przesunął nimi po ciepłej skórze, smakując jej z głodem i coraz większą potrzebą. — Skoro tak ładnie prosisz…
Oliver bez słowa objął dziewczynę jedną ręką w pasie, by unieść ją zaledwie parę centymetrów nad blatem, na którym siedziała. Wolną ręką sięgnął do materiału jej piżamowych spodenek. Sprawnym, niemal wyćwiczonym ruchem zsunął je z jej bioder, a kiedy materiał ledwo odsłonił pośladki posadził ją z powrotem na krawędzi blatu i wypuścił ze swoich objęć, aby móc zdjąć materiał już do końca. Chwycił go obiema dłońmi, które ułożył jednocześnie na jej nogach, a te ówcześnie zdjął ze swoich bioder. Patrząc jej w oczy zsunął spodenki niżej, a gdy ich materiał zawisł przy jej stopach dłońmi powrócił do jej kolan, by te następnie sprawnym ruchem przed sobą rozsunąć. Palcami powoli wspinał się po wewnętrznej stronie jej uda. Drugą gładził delikatnie jej kolano. Osunął się powoli przed dziewczyną, a na jego twarzy gościł niemal bezczelny uśmiech. Miał ją przed sobą z rozsuniętymi nogami, pięknymi rumieńcami i w pełni otwartą i gotową dla niego… Czy mogło spotkać go coś piękniejszego?
— Boże, Allie. — Westchnął, gdy jego wzrok opadł na jej odsłoniętą przed nim kobiecość. Uniósł wzrok na dziewczynę, chcąc jeszcze raz spojrzeć na jej rumiane policzki i błyszczące oczy. — Wyglądasz… Apetycznie.
Twarzą znajdował się już przy jej kolanie. Na jego wewnętrznej stronie pozwolił sobie złożyć kolejny pocałunek, wracając nimi do tych nóg, które chciał teraz mieć na swoich ramionach i to właśnie zrobił. Przerzucił sobie jej nogi przez ramiona, kiedy palcami i pocałunkami wspinał się między jej udami coraz wyżej. Dłoń dotarła do kobiecości prędzej niż jego usta. Ruch w pierwszej chwili mógł być niemal nieśmiały, jak gdyby nie był pewien co robi lub czy robi to dobrze. Jęknął w skórę uda, gdy poczuł jej ciepło i wiedział, że nie było od tego już odwrotu, a Oliver przepadł właśnie bezgranicznie.
I'm what you need
So beg, darlin', please
Ollie❤️🔥🌶
Chwilami Oliver nie wierzył, jakie słowa wychodzą z jego ust. Mówił jej tej nocy tak wiele rzeczy i żadne z nich nie było kłamstwem. Naprawdę chciał być dla niej niegrzeczny. Z natury był spokojny i ułożony, nie pozwalał sobie na tracenie kontroli. Wystarczyło, aby znalazł się sam na sam w mieszkaniu dziewczyny, której włoska krew dyktowała temperament. Nigdy przedtem chyba nie był również tak zachwycony, że może czegoś podobnego doświadczać. Zestawienie ich razem było nietypowe i niespodziewane, a może wcale nie? Co, jeśli to naprawdę miało sens? Chwilowo nie potrafił tego dostrzec. Jednak nie, bo nie było tego widać, a ponieważ jego myśli kręciły się wokół czegoś zupełnie innego, znacznie przyjemniejszego i prowadzącego ich w stronę rozkoszy, której nie potrafił odbierać sobie czy jej. Nie wątpił, że gdy zastanowi się nad tą sytuacją na spokojnie to być może, ale dostrzeże, że przecież byli tak naprawdę w swoim życiu obecni przez cały czas i że być może, ale to było dla nich wręcz naturalne, że się spotkali, a iska namiętności wybuchła między nimi dość niespodziewanie?
OdpowiedzUsuń— Jesteś niezwykle dobra w byciu niegrzeczną. — Mruknął w pochwale. Och, zdecydowanie daleko jej było do poukładanej i skromnej dziewczyny. Brzmiała wspaniale, kiedy powtarzała, że jest jego. Oliver przyłapał się na myśli, że chciałby, aby to trwało dłużej. Nie tylko na jedną noc, która mogła być napędzana różnymi powodami. Wiedział, że nie powinien był w ten sposób myśleć, a Allegra nie mogła na zawsze być jego. Dlatego chciał skorzystać z tego, że tej nocy sama tak chętnie postanowiła być jego. — I w byciu moją… Podoba mi się, jak to brzmi. Moja Allie.
Oliver przymknął oczy i przez moment rozkoszował się tym, jak to zabrzmiało.
Moja Allie. Być może, ale zabrzmiało to zbyt intymnie. Nie łączyło ich przecież zbyt wiele, prawda? Nie mieli wielu wspólnych wspomnień ani znajomych, ich światy rzadko się przecinały. Mimo tego, że łączył ich Leo i Romy. Dawniej z własnej woli nie chcieli spędzać razem czasu. Nie przyszło im nawet do głowy, aby spróbować się zaprzyjaźnić. Ot, byli dla siebie tylko irytującymi dalekimi znajomymi i nigdy nikim więcej. Aż do tej nocy, która pozmieniała między nimi wszystko. Oliver niczego nie żałował. Nie żałował tego, że był tutaj z nią. Że działała na niego w taki sposób, że rozkoszował się jej nagim ciałem i że pragnął go zasmakować. Że chciał tej nocy poczuć jej ruchy na sobie, że pragnął kolejnych pocałunków, którymi mogli się obdarzać.
W głębi zdawał sobie sprawę, że to mogła być pojedyncza noc. Istniało prawdopodobieństwo, że wraz z nadejściem poranka oboje uznają, że to między nimi nigdy nie powinno było się wydarzyć. Oliver nie chciał jednak o tym myśleć. Cokolwiek miało nadejść rankiem było w dalekiej przyszłości, a jego interesowało przede wszystkim, ale to, co działo się teraz między nimi. Wolał, aby myśli o ranku nie popsuły tego, co teraz między nimi było.
Atmosfera gęstniała z każdą chwilą, a jego uwaga rozpraszała się z każdym kolejnym słowem, które Allie do niego mówiła. Czy mógł prosić o więcej? Nie. Nie był godzien, aby prosić ją o więcej niż już mu dawała.
Kolejne słowa brunetki sprawiły, że uśmiechnął się leniwie pod nosem. Była rozkoszna, kiedy się z nim droczyła.
— Uważaj, bo wrócę po więcej. — Ostrzegł. Zabrzmiało to niczym zaproszenie, które Caldwell chętnie przyjął. Nie nasyci się tej jednej nocy, tego wiedział. Wiedział również, że Allegra jest kobietą, której trzeba poświęcić czas, a przede wszystkim jest kobietą, której warto go poświęcać. Oliver był gotów, aby pojawić się tu znowu. Nie chciał, a jednak wybiegał myślami naprzód. I wcale nie było mu z tym jakoś wybitnie źle. — Nie brzmisz, jakbyś zamierzała mnie przed tym powstrzymać.
Uśmiechnął się zadziornie. Miał nadzieję, że się nie myli, bo cholera, ale chciał tutaj wrócić. Wrócić do niej i zobaczyć, dokąd zaprowadzi ich to dalej.
Oliver gubił kontrolę nad sobą. Próbował panować nad swoim oddechem i rozszalałe bijącym sercem, jednak, gdy miał ją tak blisko siebie było to niemożliwe do wykonania. Nie był pewien, czy czuł się tak, kiedykolwiek przy jakiejś kobiecie. Owszem, miewał momenty, kiedy było cholernie dobrze i wspaniale, gdy również ciężko było mu oddychać, a świat kurczył się tylko do niego i partnerki. Każde doświadczenie było inne, a to, czego doświadczał z Allegrą przechodziło na znacznie wyższy poziom. Ta niepozorna brunetka sprawiła, że cały jego dotychczasowy świat doznał szoku, a sam Oliver jeszcze z niego nie wyszedł.
Usuń— I zamierzam się tobą delektować, dopóki nie dojdziesz w moich ustach, maleńka. — Mruknął przy jej uchu. Nie tyle co brzmiało to jak obietnica, ale nią było. Sprawienie przyjemności stało się teraz niemal celem Olivera, a on wiedział, że sam nie poczuje spełnienia, dopóki nie doświadczy go Allegra. Świat mógł się walić za oknem, a patrząc na to, jak intensywnie padał deszcz możliwe, że właśnie się zawalał, a on i tak skupiony byłby tylko na tym, aby ta dziewczyna osiągnęła orgazm dzięki niemu, a potem jeszcze jeden i może trzeci na dokładkę. Ta myśl spodobała mu się na tyle, że już wiedział, że wprowadzi ją w życie.
Nie ukrywał tego, że wprawiła go w onieśmielenie. Musiała nie zdawać sobie sprawy z tego, jak oszałamiająco piękną i pociągającą kobietą była. Oliver, choć teraz był pewny siebie i zadowolony z każdego słowa oraz gestu, to miewał chwile, kiedy czuł się… Mały. Nieznaczący. Dlatego to, jak reagowała na niego Allegra wprawiało go w osłupienie. On sam nie potrafił uwierzyć, że może podobać się takiej dziewczynie. Było to trudne do uwierzenia, gdyż w końcu ze wszystkich ludzi, których znał to właśnie Allie była pierwsza do wyśmiania go. Oczywiście, nigdy na poważnie, ale jednak zwykle to złośliwości pierwsze wychodziły z jej ust. Oliver to akceptował, bo taka była już kolej rzeczy między nimi. Więc to, jak inna dziś przy nim była, jak bardzo się nim zachwycała i że spoglądała na niego z pożądaniem w oczach, a nie irytacją, jak zwykle miewało to miejsce, sprawiało, że Oliver czuł się tym onieśmielony. Z tego też powodu tak bardzo mu zależało, aby czuła się przy nim dobrze. Nie miał jej za okrutną osobę, jednak raz – jeden jedyny – przeszło mu przez myśl, że co, jeśli okaże się, że tylko potrafił dużo mówić, a gdy już przyjdzie co do czego to ją zawiedzie? Techniką, rozmiarem – wszystkim. Co, jeśli uzna, że nie było warto i straciła tylko czas?
— Ty. — Potwierdził szeptem. Przełknął ślinę, czując, jak zbiera się w nim nerwowość, której tak bardzo chciał się pozbyć. — Nie wiem, czym sobie na ciebie zasłużyłem, Allie.
Naprawdę nie wiedział i chyba też nie chciał znać odpowiedzi. Nie chciał usłyszeć, że robiła cokolwiek z litości. Chyba nie istniało nic gorszego niż seks z litości. Oliver niczego podobnego nie wyczuwał, ale i tak, aby mieć spokój w głowie, wolał się o to nie pytać.
Uśmiechnął się krótko pod nosem.
— Już robisz to, o co poproszę.
Nie było to w końcu kłamstwem. Oliver starał się, aby doszli do momentu, w którym Allegra będzie robiła to, o co ją poprosi. Było to odwzajemnione uczucie, a Caldwell gotów był spełnić każdą jej zachciankę. Wszystko o czym mogłaby teraz pomyśleć dostałaby, a on nie zastanawiałby się dwa razy, czy jej to podarować. Zrobiłby to bez zastanowienia, o ile oznaczało to, że zobaczy na jej twarzy malujące się zadowolenie i pochwałę w oczach za dobrze wykonane zadanie.
Dla Olivera to nie był jedynie seks. Jeśli potrzebowała chwili ciszy, przytulenia się czy zwolnienia – był gotów jej to dać. Nie był w końcu robotem bez uczuć i on sam również potrzebował czasem odrobiny czułości. Zaskakujące było to, że odnajdowali to właśnie u siebie.
— Wydaje mi się, że ja już oszalałem, Allie. — Wyznał nieco ciszej i pozwolił sobie na jeszcze jedną czułość – na złożenie na czubku jej głowy pocałunku. — I cholernie mi z tym dobrze.
Oliver Caldwell miał przed sobą wspaniałą kobietę, która tak rozkosznie rozkładała nogi dla niego. W umyśle Olivera nie było miejsca dla nikogo ani niczego innego, co nie było związane z brunetką i jej uroczą twarzą, pociągającym i smukłym ciałem, rozkosznym głosem, który sprawiał, że miękły mu kolana i gubił się w swoich słowach. Jego oddech osiadał na skórze jej uda, kiedy je całował kierując swoje pocałunki wyżej po jej nodze. To, jak bardzo jej teraz pragnął było nieporównywalne z pragnieniami z przeszłości. Uczucie te było silne, rozsadzające od środka i sprawiające, że Oliver nie miał nad sobą już żadnej kontroli. Poza Allegrą nic ani nikt nie byłby w stanie go teraz od niej odsunąć. Posłuchałby się jedynie jej głosu, jej sprzeciwu, a wszystko inne – wszyscy inni – przestali dla Caldwella istnieć. Istniała jedynie Allegra i to właśnie jej zamierzał poświęcić w pełni swoją uwagę.
UsuńJeszcze przez chwilę na nią spoglądał. Rozkoszując się widokiem, na który mu pozwoliła. Na mieszającą się na jej twarzy nieśmiałość z grzechem. Wyglądała obłędnie, a ten widok przeznaczony był teraz tylko i wyłącznie dla niego. Uderzyła go myśl, że nie tylko wyglądała tak dla niego, ale również przez niego. Sprawiło to, że Oliver aż zadrżał, gdy uświadomił sobie, że to on był powodem, dlaczego brunetka teraz znalazła się w takiej pozycji i bez choćby cienia ubrania na sobie.
— Obłędna. — Wypowiedział niskim i chrapliwym tonem. Nie zamierzał od niej odwracać wzroku, jak, gdyby musiał to zrobić przyszłoby mu to z ogromnym trudem i niemalże bólem, że traci coś tak pięknego sprzed oczu.
Powrócił spojrzeniem do jej oczu. Brązowe tęczówki błyszczały, niemal były zasłonięte przez rozszerzone źrenice. Allie wyglądała niczym mityczne stworzenie, które stworzone zostało po to, aby kusić mężczyzn, a tej nocy skusiła jego. Wcale nie miał tego w planach. Powątpiewał, że i ona miała w planach uwiedzenie go i rozsiadanie się na swojej kuchennej wyspie nago i z rozłożonymi dla niego nogami. Wydarzenia, które ich do tego doprowadziły może nie były najlepsze, ale nie były również powodem ich zbliżenia. Stworzyły jedynie okazję, aby mogli być jedynie we dwójkę. Cała reszta należała w pełni do nich i do własnych decyzji. Mogli dalej się przekomarzać, by po jakimś czasie każde zasnęło w innym pomieszczeniu. Świadomie zdecydowali się na podjęcie kolejnych kroków, a swoich żądzy i pragnień nie mogli zrzucić na alkohol. Wypili zaledwie lampkę, nawet niepełną. Kieliszki wciąż stały niedaleko na blacie, jednak to nie na nich Oliver się skupiał. Skupiał się znów na swojej Allie, która kusiła go coraz bardziej i z każdą kolejną chwilą stawała się coraz bardziej pociągająca. Pojęcia nie miał, jak robiła to, że z każdą kolejną chwilą robiła się piękniejsza niż parę chwil temu, ale Oliver nie zamierzał na to narzekać, a wręcz korzystać z tego, jak piękną i cudowną kobietę ma w pełni dla siebie. Skupić na tym, aby mogła rozkosznie jęczeć jego imię, błagać i kusić go do kolejnych rzeczy, które chciał z nią, ale przede wszystkim dla niej, zrobić.
— Och, one nie są głodne, Allegro. — Oznajmił. Przez moment podtrzymywał z nią jeszcze kontakt wzrokowy. Ułożony był wygodnie między jej udami z zarzuconymi nogami dziewczyny na ramionach. Kolejny przyjemny dreszcz przebiegł mu wzdłuż kręgosłupa, kiedy uzmysłowił sobie w jakiej sytuacji się znalazł. I z kim znalazłem się w tej sytuacji, dodał to jednak w myślach. — Są wygłodniałe, a ty… Ty moja śliczna, posłużysz mi dziś za kolację.
Dudniące w jego klatce serce rozbijało się o żebra szybko oraz mocno. Niemal boleśnie. Podniecenie Olivera sięgało zenitu i nie był pewien, ile jeszcze wytrzyma drażniąc się z nią i spędzając czas na słodkich pocałunkach. Pragnął ją nimi obdarować. Sprawić, aby poczuła się piękna i uwielbiana, aby nie miała przestrzeni w swojej ślicznej główce na myślenie o czymkolwiek poza nim. Tej nocy Oliver zamierzał wtargnąć gwałtownie do umysłu brunetki, zawładnąć równie intensywnie jej ciałem, co umysłem. Być źródłem jej przyjemności.
Palce Olivera z uważnością dotykały kobiecości Allegry. Chciał się jej nauczyć, a choć jedna noc to było zbyt mało, aby dokładnie zapoznać się z upodobaniami dziewczyny, to zamierzał upewnić się, że doświadczenie z nim będzie dla niej jednym z lepszych. Obserwował jednoczenie z uwagą jej reakcję, każdy pomruk, który wydobywał się z jej słodkich ust, a każde poruszenie biodrami było dla niego niczym najcudowniejsze zaproszenie.
UsuńZaledwie jeszcze chwilę temu zapragnął odrobinę przyspieszyć, a jednak wystarczyło, aby znalazł się między jej udami, żeby zmienił zdanie. Zamierzał poświęcić jej tak wiele czasu, ile tylko zdoła. Jeszcze nawet nie zdążył jej porządnie zasmakować, a już wiedział, że będzie od niej uzależniony. Palce powoli przesuwały się w górę i w dół jej kobiecości. Pozostawiał kolejne pocałunki wzdłuż jej uda wspinając się nimi coraz wyżej. Do miejsca, które chciał poczuć pod swoimi wargami, które chciał pieścić, dopóki ciało brunetki nie podda mu się w pełni. Allegra doprowadzała go do utraty zmysłów. To, jak cudownie brzmiała, choć jeszcze tak naprawdę nie zrobił zbyt wiele było niesamowite i cholernie uzależniające, a Oliver Caldwell miał brzydki nawyk wracania do osób, ale i rzeczy, które zawróciły mu w głowie. Mimo, że nie wiedział co przyniesie przyszłość to był niemalże pewien, że do Allegry będzie pragnął wrócić i to niejeden raz.
Zamruczał z pełnym zadowoleniem, kiedy wsunęła palce między jego jasne kosmyki włosów i zacisnęła je na nich. Chwycił między zęby skórę jej uda. Wystarczająco mocno, aby zostawić na nich krótkotrwały ślad, ale nie dość by zostawić w tym miejscu siniaka. Doskonale rozumiał, jak bardzo tego pragnęła i zamierzał jej to podarować – podarować siebie. Pragnął jeszcze jednak przez chwilę być tylko trochę egoistyczny i rozkoszować się jej słodyczą, zanim przejdzie dalej. Pozostawić na jej ciele pocałunki, a miał tego ciała jeszcze trochę do odkrycia i jeśli tylko będzie mu to dane to nie pozostawi miejsca, które nie spotkałoby się z jego ustami, które tak mocno jej pragnęły. Oliver westchnął głośniej, kiedy nieco mocniej szarpnęła za jego włosy. Tym samym przyciągając go bliżej. Niemal drapieżny uśmiech wkradł mu się na twarz.
— Taka niecierpliwa i wilgotna. — Westchnął w jej skórę i podniósł wzrok. — Wspaniała.
Oliver zatrzymał się zaledwie na moment, kiedy z jej ust padło określenie, którego nie spodziewał się usłyszeć. Wbrew temu co mogła pomyśleć sobie Allegra wcale nie sprawiło to, że poczuł się niekomfortowo, czy też, że te konkretne określenia były zarezerwowane jedynie dla par. Owszem, nie wiedzieli co będzie dalej. Jednak był zdania, że skoro już znaleźli się w takiej, a nie innej sytuacji, to mogli pozwolić sobie na więcej. Szczególnie, że nie chciał, aby czuła się przez niego potraktowana przedmiotowo, więc jeśli tylko sprawiało jej przyjemność, aby zwracać się do niego w taki sposób on z przyjemnością będzie tego słuchał. Połechtało to również jego ego, kiedy zwróciła się do niego per kochanie. Może, gdyby myślał jaśniej to zwróciłby uwagę na to, co mogło się ewentualnie za tym kryć. Chwilowo jednak nie zamierzał tego analizować, a czerpać garściami z sytuacji, w której się znaleźli.
— Dam ci o wiele więcej, skarbie. — Obiecał. Dopiero zaczął rozkoszowanie się nią i nie zamierzał poprzestawać jedynie na tej chwili. Oliver da jej tak wiele, ile tylko będzie tej nocy w stanie z siebie wykrzesać.
Rozkoszne jęki i westchnięcia były dla niego niczym paliwo. Sprawiały, że chciał słuchać ich więcej i częściej. Zapragnął doprowadzić ją do stanu, kiedy wypowiedzenie jego imienia stanie się dla niej niemal niemożliwe do wykonania. Zadrżał, kiedy słyszał jej wyzywający ton głosu, a jeszcze mocniej od tego drobnego ruchu paznokcia przy jego skroni i później na policzku. Zacisnął na moment szczękę, próbując się pozbierać w sobie i doprowadzić się do minimalnego porządku. Jego pociemniałe oczy wpatrywały się intensywnie w jej, gdy zmusiła go do podniesienia głowy.
Przez kilka chwil mierzyli się spojrzeniami bez słowa, zanim Oliver wyprostował się. Oparł się jedną dłonią obok brunetki i nachylił nad nią. Jego twarz znalazła się tuż przy jej ustach. Jego ciepły oddech odbijał się od delikatnie rozchylonych warg brunetki. Dłoń między jej udami powoli nabierała tempa. Ciepło jej kobiecości było oszałamiające.
Usuń— Allie… — Westchnął przy jej ustach. Przymknął oczy i wydał z siebie przeciągły, długi pomruk, który był pełen zadowolenia i rozkoszy. Tej, którą ona dawała mu samym faktem, że była tak cholernie blisko. — Czy ty właśnie mnie wystawiasz na próbę? — Mruknął.
Chwycił jej wargę pomiędzy zęby. Palcami wciąż zataczając kręgi na jej kobiecości, czując między nimi jej wilgoć i słodkie pulsowanie, które coraz bardziej pragnął poczuć na własnym języku. Cierpliwości, upomniał się. Musiał przymknąć oczy i głęboko odetchnąć, aby odsunąć od siebie wyobrażenia przewrócenia jej na brzuch na tej wyspie i przyciągnięcia do swoich bioder. Ta krótka wizja wystarczyła, aby przyjemne ciepło uderzyło go w podbrzusze, a nabrzmiała męskość zapulsowała mocniej.
Wypuścił jej wargę spomiędzy zębów, jednak nie dał jej szansy na odpowiedź. Naparł ustami na jej od razu pogłębiając pieszczotę, którą jej sprezentował. Nie zaprzestawał ruchów dłonią na jej kobiecości. Pocałunek był intensywny, mocny i spragniony, bo to, jak bardzo pragnął jej całować nie mieściło mu się w głowie. Ich języki tańczyły ze sobą w namiętnym tańcu, zrozumiałym jedynie dla nich, a ciała reagowały na siebie nawzajem. Oliver nie chciał dać jej jedynie tej namiastki rozkoszy. Pragnął dać jej o wiele, wiele więcej i do tego właśnie zmierzał, kiedy wsunął w jej ciepłe, wilgotne wnętrze dwa palce. Niemal natychmiast poczuł, jak wokół nich się zacisnęła i nie potrafił się powstrzymać przed wizją, jak to wokół niego będzie się zaciskała, gdy już się w niej znajdzie, a to była w końcu kwestia czasu. Powoli nadawał tempa swojej dłoni, zginając również palce w środku.
— Właśnie tak, kochanie. — Powtórzył jej słowa, by następnie musnąć kącik jej ust. — Chcę cię usłyszeć, Allie.
Skradł jej jeszcze jeden pocałunek, by tym razem spełnić własne małe życzenie. Skierował pocałunki na jej szyję. Pachniała cudownie, świeżo i jak coś, czego nie potrafił jeszcze nazwać, ale co wiedział, że będzie mu się już na zawsze z nią kojarzyło. Scałowywał niemal każdy skrawek jej który, który napotkał ustami. Nie zamierzając pozwolić, aby jakakolwiek część została przez niego pominięta. Dłoń oderwał od blatu, by objąć jedną z jej piersi. Pasowała niemal idealnie do jego dłoni. Oliver westchnął w jej ciepłą skórę, kiedy usta dotarły do drugiej. Językiem przesunął po jędrnej piersi, by po chwili ten zataczał małe kręgi wokół sutka. Powtarzał to, jednak mógł i uzależnił się już od niej. Gdziekolwiek miało ich to zaprowadzić – Oliver był gotów. Jego pocałunki były niespieszne, jak gdyby miał całą noc na to, aby rozkoszować się jej ciałem. I w zasadzie to nie było kłamstwo, bo owszem, ale miał całą noc na to, aby się nią nacieszyć. Pocałunki zsunął na jej brzuch. Kąciki jego ust zadrżały, kiedy znalazł się przy drżącym podbrzuszu brunetki. Dzieliło go już tak niewiele od miejsca, które chciał zasmakować przede wszystkim. Podniósł na nią wzrok zaledwie na moment, chcąc zobaczyć jeszcze raz pogrążoną w rozkoszy twarz dziewczyny, dla której stracił panowanie nad sobą i swoim umysłem i był to najwspanialszy widok, jaki w ostatnim czasie przed sobą miał.
Oliver kolejny raz osunął się między jej udami. Tym razem docierając jednak ustami do jej kobiecości. Rozgrzanej i wilgotnej, w pełni dla niego. Poruszał wciąż palcami w jej wnętrzu, kiedy językiem przesunął po zewnętrznej części i niemalże poczuł, jak kręci mu się w głowie. Zadrżał, gdy tylko uświadomił sobie, że to właśnie w tej chwili dane było mu zasmakować rozkosznej Allegry.
Językiem przesunął po pulsującej i wilgotniej kobiecości. Ruch dłoni Olivera powoli przybierał na intensywności, gdy do pieszczot dołączył język. Myślał o tym od zbyt długiego czasu, aby teraz cokolwiek mogło go od brunetki oderwać.
Wolną rękę oparł na jej udzie, rozchylając tym samym je dla siebie jeszcze mocniej. Przymknął oczy, gdy jego, jak wspomniał, wygłodniałe usta nareszcie mogły nacieszyć się jego rozkoszną i słodką Allegrą, której pragnął dać tyle przyjemności, ile tej nocy było to możliwe. Pragnął słyszeć każde jej westchnięcie, odpowiedzieć na każdy ruch jej bioder.
UsuńOliver Caldwell właśnie rozpoczął swoją ucztę i nie zamierzał jej prędko kończyć.
We're running in the moonlight
We're dancing in the open waves
Ollie💋❤️🔥
Ciężko było zachować jakiekolwiek strzępy zdrowego rozsądku.
OdpowiedzUsuńNie tylko Allegra miała z tym problem, ale również i Oliver, któremu przychodziło już z trudem tak naprawdę wszystko poza okazywaniem jej czułości, uwielbienia i sprawiania, aby dalej w ten cudowny sposób jęczała jego imię. Słuchanie tego było dla niego niemal bliskie błogosławieństwa, którego nie był godzien. Ona za to jego, nawet, jeśli tylko na tę noc, nieziemską boginią, której chciał oddać cześć. Pragnął, aby ta noc nie tylko nie miała końca, ale i aby trwała tak długo, jak to możliwe. Pospiesz nie był im tu teraz potrzebny, Oliver zadbał o to, aby żadne z nich nie czuło potrzeby szybkiego zaspokojenia. Choć nawet wtedy czułby spełnienie to nie mogłoby się ono równać z tym rosnącym wyczekiwaniem, które rozrastało się z nimi wraz z kolejnymi chwilami.
Było warto czekać. Tego Oliver był pewien, a także widział co działo się z ciałem brunetki. Jej słowa były kojące i pokrzepiające. Dodawały mu odwagi, którą na moment stracił, gdy jego myśli odsunęły się zaledwie na ułamek sekundy od tego, co naprawdę było teraz istotne.
— Nie musisz już tego chcieć, Allie. Już jesteś moja, a ja jestem twój. — Wyszeptał w odpowiedzi. Kolejnych zapewnień z jej strony nie potrzebował, jednak, jeśli ona potrzebowała ich to gotów był jej to szeptać przez resztę nocy i sprawiać, aby wciąż czuła się tak wyjątkowo. Miał nadzieję, że rozumiała, że właśnie na to zasługiwała. Na wieczne czucie się wyjątkową i pieszczoną, uwielbianą. — Ale chętnie sprawię, że oboje zwariujemy jeszcze bardziej…
Odetchnął nieco głębiej. Nadal nie pojmował, jak to się stało, że mieli siebie nawzajem tak blisko. Nie chciał niczego analizować. To w końcu nie przyniesie nic dobrego, a Oliver wolał cieszyć się doświadczeniami dzielonymi z Allegrą niż przejmować rzeczami, których w tym momencie zmienić nie mógł. To, co mógł zrobić i zamierzał robić, było przyjemne dla nich obojga i jedynym na czym tak naprawdę powinien być skupiony. Cała reszta mogła, a nawet musiała poczekać.
— Gdybyś tylko wiedziała, co dzieje się w mojej głowie… — Westchnął niemalże rozmarzonym głosem. Oliver nie był pewien, czy potrafiłby jej to teraz opisać słowami. Czy dałby radę opowiedzieć jej, jak ogromny wpływ na niego tej nocy miała. — Jak bardzo mnie teraz pociągasz… Jak cię widzę… Boże, Allie. Czy zdajesz sobie sprawę z tego, jak niesamowita jesteś? — Spytał spodziewając się z jej strony zuchwałej, ale w pełni szczerej odpowiedzi. Potwierdzenia, że jest w pełni świadoma wpływu, jaki na niego ma i zapewne nie tylko na niego. Ta krótka myśl, że byli inni, którzy zasłużyli na Allegrę w takim stanie, na zasmakowanie jej pocałunków i ciepła ciała, bliskości i czułych słów, sprawiła, że cały się napiął. Zacisnął szczękę, a dłoń, którą miał na jej ciele zacisnął mocniej, jak gdyby tym gestem chciał ją naznaczyć jako swoją. Przynajmniej tej nocy miał świadomość, że Allie należała w pełni tylko do niego. O więcej prosić nie mógł, jednak teraz owszem i nie zamierzał udawać, że chciałby, aby było inaczej. Allegra była jego, a Caldwell planował jej to tej nocy udowodnić na wiele sposobów. Nacieszyć się jej ciałem tak, jak gdyby to miała być jego ostatnia szansa na zbliżenie z nią. Bo czy nie była? Nie mieli pewności, że rano, gdy się dobudzą i wrócą do rzeczywistości te uczucia oraz pragnienia wciąż będą tak samo intensywne.
Oliver na moment się zatrzymał.
Wrócisz, Oliver?
Mógł przysiąc, że na parę sekund świat zwolnił. Spojrzał w jej oczy, tak ciemne i intensywne, a jednocześnie dziwne kruche. Czego się w ogóle nie spodziewał. Nie po dziewczynie, którą znał. Dotarło do niego, że przecież tak naprawdę nie dane było mu poznać Allegry. Nie był pewien, czy to, co widzi w jej oczach to żal, że zapytała, strach czy może… Może coś czego nie wiedział, jak nazwać. Jego odpowiedź, która padła chwilę później była szczera i zgoda z tym, co obecnie czuł.
— Nie będę musiał wracać, jeśli pozwolisz mi zostać.
Odwzajemnił pocałunek powoli. Rozumiejąc, że ten konkretny nie potrzebuje być wypełniony głodem i pożądaniem. Był on raczej, jak przypieczętowanie słów, które wypowiedział. Gdyby tylko Allie zezwoliła to najpewniej by nie odszedł. Mimo, że nie potrafił przewidzieć przyszłości, to gdyby podejmowanie decyzji zależało tylko od tej nocy i tego co między nimi się działo, jak wiele uczuć w nim brunetka załączyła – Oliver by został. Bez analizowania kilkukrotnie wydarzeń, które miały miejsca. Bez myślenia, czy kogoś swoimi decyzjami skrzywdzili. Jeśli tak, to trudno. Jego również skrzywdzono, choć jego bliskość z Allie nie wynikała z żadnej wendetty. Połączyło ich rozpalone nagle uczucie, które być może było w nich od zawsze, lecz dopiero tej nocy dostało szansę, aby się rozpalić i ujawnić przed nimi samymi.
UsuńSmakował jej ust z uwagą i odrobiną zachłanności, której nie potrafił w pełni schować. Pocałunki Allie były słodkie i kuszące, uzależniające niczym najlepszy narkotyk. Nie, one były lepsze od tych najbardziej uzależniających substancji, choć tych Oliver nigdy nie miał okazji (ani ochoty) testować.
Oliver chciałby wrócić po więcej. Nie dla seksu, lecz dla niej. Dla tego, jak mógł sprawić, że się przy nim czuła, a także jak ona sprawiała, że czuł się przy niej. W tych krótkich chwilach, kiedy jego pewność siebie uciekała, a na jej miejsce wchodziło zakłopotanie i nerwy wystarczyło krótkie zdanie z jej strony, aby Oliver ją odzyskiwał. Aby znów czuł, że może nie jest tak stracony, jak mu się wydaje, że być może, ale istnieją jeszcze na tym świecie ludzie, którzy go nie skrzywdzą i dla których będzie wystarczający. Nawet, jeśli miałoby to być jedynie na tę noc. Tyle mógł jej dać, jeśli pragnęłaby go tylko na tę noc zrozumiałby to i nie próbował wpełznąć na nowo do jej życia. Wszystkie decyzje należały tak naprawdę w pełni do niej. Miał wrócić? Wróci. Miał odejść? Odejdzie i gdyby takie było jej życzenie to zrobiłby wszystko, aby jak najmniej musiała go widywać, gdyby ich drogi przypadkiem jeszcze się miały przeciąć. Nic jednak podobnego od niej nie wyczytał, a wręcz sama zapewniała go, że pragnie, aby do niej wracał, a on wcale przecież nie chciał odchodzić.
Przymknął oczy, kiedy poczuł jej dłoń na swoim policzku. Był to tak delikatny dotyk, że niemal był skłonny przysiąc, że go sobie wyobraził. Cicho westchnął, kiedy kolejny raz zasłużył na jej pocałunek. Odpowiedział na niego równie powoli, jak wcześniej. Chwila w końcu nie wymagała od nich tego, aby pocałunek był głodny i natarczywy, a na te w końcu nadejdzie jeszcze moment, prawda? Pozwolił sobie jeszcze przez moment na zamknięte oczy i słuchanie jej spokojnego głosu, który był tak niesamowicie kojący i sprawiający, że naprawdę wierzył w to, co mówiła i jak przede wszystkim mówiła.
— Dziękuję, Allie. — Wyszeptał miękko i bez tego śmiałego tonu. Allegra naprawdę nie zdawała sobie sprawy z tego, jak bardzo to na niego działało. Niepodniecająco, choć również zahaczało o tę część. Wpływało to przede wszystkim, ale na te części Caldwella, których nie lubił pokazywać innym. Na słabości i strony, z którymi niekoniecznie się lubił. — Naprawdę nie wiesz, ile to dla mnie znaczy.
To nie było miejsce ani czas na obnażanie się ze swoich słabości. Choć, czy poniekąd właśnie tego nie robili? Wyznawali sobie rzeczy, które przeznaczone powinny być jedynie dla nich. Oliver nigdy przedtem nawet nie śmiałby pomyśleć, że mógłby mówić tak śmiałe rzeczy Allegrze. Nie śmiałby myśleć, że ona może mu wyznawać, że się jej podoba. Tej właśnie myśli Oliver zamierzał się chwycić, aby chwila między nimi nie rozjechała się w kierunku, z którego mogłoby im być trudno wrócić. Szczególnie, że miał przecież dla niej zaplanowane tak wiele. I dla siebie również, bo choć to ją stawiał na pierwszym miejscu to nie potrafił nie myśleć również o własnych pragnieniach, których było w końcu tak wiele, a zaledwie ich część zdążył spełnić.
— Będziesz mogła mi później pokazać, jak bardzo ci się podobam. — Powiedział niskim tonem. Musnął kącik jej ust, a jego własne uniosły się w niego zuchwałym uśmiechu. Chyba jeszcze nie miał odwagi, aby myśleć o tym, jak Allegra mogła mu to pokazać. W tym temacie zamierzał dać jej wolną rękę i przekonać się, co chodziło jej po tej ślicznej główce. — Póki co, pozwól, że pokażę ci, jak ty mi się podobasz.
UsuńPrzeszył go przyjemny dreszcz, gdy znów pozwolił sobie na myśl o tym, co Allie będzie chciała zrobić. Jak nim będzie chciała się zająć. Oczywiście, o ile będzie chciała. Oliver nie oczekiwał od niej nic w zamian, bo nie na tym to w końcu polegało. Gdyby uznała, że tyle wystarczy i wystawiła go za drzwi nie kłóciłby się z tym. Poradziłby sobie sam. Jednak miał pewne przeczucia, że z niczym sam sobie radzić nie będzie musiał, a siedząca przed nim brunetka z tak kusząco rozchylonymi dla niego brunetka, szybko nie zamierzała go ze swojego mieszkania wypuścić.
— Och, zdecydowanie oszalałaś. — Wymruczał pełnym zadowolenia głosem. — Słyszę i czuję, jak mokra dla mnie jesteś, Allie.
Jego uśmiech był pewny siebie, niemal bezczelny. Towarzyszące im dźwięki były bezwstydne, niemal wyuzdane. Mokre i głośne, podniecające i rozgrzewające, a tych pragnął jedynie więcej. Oliver Caldwell pragnął więcej Allegry. Jego słodkiej, rozkosznie grzesznej Allie, której nigdy nie będzie miał dość. I gdyby jakimś cudem to wszystko miało być tylko efektem emocji i chwilowego pożądania – trudno. Było absolutnie warto, a Caldwell nie zamierzał żałować.
Oliver nie potrafił ukryć tego samozadowolenia, kiedy uciekła od niego wzrokiem. Była niezwykle urocza, gdy zaczynała się gubić. Oliver wziął sobie za punkt honoru, aby jej udowodnić, że przy nim absolutnie nie ma się czego wstydzić. Mogła być tak głośna jak zapragnie. Bezwstydna i spragniona bliskości, a on nigdy by tego nie ośmielił się w niej umniejszać.
— Popatrz na mnie, Allie. — Poprosił. Oderwał dłoń od jej uda, aby sięgnąć go jej podbródka. Chwycił go mocno, acz lekko, aby przekręcić jej głowę, żeby spojrzała mu w oczy. Przez moment nie mówił nic, a jedynie patrzył jej głęboko w oczy. Mając nadzieję, że w jego pociemniałych od pożądania oczach dostrzeże, jak bardzo mu się podobała i cholera, jak bardzo pragnął, aby również i jego dotknęła, aby poczuła pod własnymi dłońmi, jak rozpalony dla niej był. Jak twardy i gotów, aby wejść w jej mokrą kobiecość i poczuć, jak otula go swoim ciałem, jak pragnął tego, aby stali się jednością i nawzajem dawali sobie rozkosz i przyjemność. Przede wszystkim, aby dostrzegła, że Oliver nie był tu jedynie dla jej ciała, że nie chciał tylko seksu, który już wiedział, że będzie obłędny. — Jesteś moja, Allie. A ja jestem twój, skarbie. Dziś, jutro… Tak długo, jak będziesz tego chciała, będę twój.
Nie były to słowa, które rzucał pod wpływem emocji. Oliver potrafił rozpoznać puste pożądanie od uczuć, a tych w sobie miał dziś naprawdę wiele, a choć nie wiedział, czy naprawdę doprowadzą one do czegoś więcej, to zależało mu, aby Allie nie pomyślała, że dla niego to jest krótki epizod, o którym lada moment zapomni. To co między nimi się wydarzyło przekraczało granice szybkiego hook-upu z kumpelą i oboje o tym przecież wiedzieli. Połączyła ich dziwna i emocjonalna noc, lecz ze strony Olivera obietnice, które jej składał były szczere. Czuł się przy niej dobrze, jego umysł wariował od jej słów i słodkiego głosu, od żartów, które wchodziły mu pod skórę i czasami szczypały, jednak nie umiał wyobrazić sobie, że ich nie ma. Nie przyznał się sam przed sobą, ale czekał na jej uszczypliwości. Niemal tak, jak dziecko czekało na gwiazdkę i właśnie przez te uczucia pozwalał sobie myśleć, że z ich zbliżenia mogło wyniknąć coś więcej. Nawet, jeśli nie jutro, nie za tydzień czy miesiąc to z czasem, gdy Oliver poukłada swój bałagan w głowie i będzie mógł poświecić się jej w pełni i w sposób, na który zasługiwała, a Allegra zasługiwała w jego opinii na wszystko co najlepsze.
Kłóciło się to poniekąd z nim samym. Gdyż Oliver wiedział, że najlepszy wcale nie jest. Chwilowo to jednak nie było miejsce ani czas na to, aby myśleć nad takimi rzeczami. Będą mogli porozmawiać w południe, a jednocześnie mogli nie rozmawiać o tym wcale i gdyby zechciała udawać, że nic się nie wydarzyło – pogodzi się z tym. Chwilowo, ale nic nie wskazywało na to, aby chciała to zakończyć, a Ollie wziął to za dobry znak i postanowił rozkoszować się tymi wyobrażeniami, że wcale nie musieli zakończyć tylko na jednej wspólnej wspaniałej nocy.
UsuńDłoń między jej udami poruszała się wciąż w tym samym tempie, który sobie narzucił. Uważnie przyglądał się jej reakcjom, chcąc wiedzieć, czy trafia w odpowiednie miejsce, czy dotyka jej tak, jak tego chciała. I widział, że tak jest. Kolejne wspaniałe westchnięcie Allegry sprawiło, że Oliver zacisnął mocniej szczękę, czując pulsowanie w kroczu i zniecierpliwienie, które rosło coraz bardziej.
— Allie, jestem tak twardy dla ciebie. — Westchnął. Opuścił rękę z jej twarzy już jakiś czas temu, a ta wróciła na jej udo – inaczej już nie potrafił. Krótkie gardłowe mruknięcie wydobyło się spomiędzy jego ust, a następnie odezwał się chrypliwym głosem, który zdradzał to, jak potężne podniecenie zawładnęło jego umysłem oraz ciałem. — Tak bardzo, abyś to poczuła… Tak bardzo chcę się w tobie już znaleźć, skarbie.
Spełnił tym samym jej prośbę, a gdy tylko go o to poprosiła Oliver czuł, jak coś się w nim zmienia. Pragnął dać jej wszystko, a jeśli intymne i osobiste określenia tym były – był gotów to zrobić. I również chciał ją tak nazywać, a Allie była właśnie dla niego jak skarb, który cały czas miał przed oczami, a którego długo nie potrafił dostrzec. Żadna mapa prowadząca go do niej nie została mu nigdy wręczona. Sam musiał odnaleźć do niej drogę. Do swojego skarbu, którego tak łatwo wypuścić ze swoich rąk nie zamierzał.
— Mój skarb. — Wymruczał w nagrzaną skórę, której mógłby smakować już przez resztę swojego życia.
Brzmiało to surrealistycznie.
Oliver Caldwell nigdy nie podejrzewałby, że nadejdzie moment, w którym określi Allegrę w ten sposób. Przychodziło mu to naturalnie. Niemal jak co, co wypowiadał każdego dnia, a przecież był to tak naprawdę pierwszy raz, kiedy dane było mu mówić do niej jednocześnie czuły słowami, jak i tymi grzesznymi. Było to połączenie, za którym wiedział, że zatęskni, gdyby kiedykolwiek miało tego zabraknąć.
Sytuacja była nietypowa, jednak tym wcale się nie przejmował. Powtarzał sobie, że znaleźli się w odpowiednim miejscu i czasie, że tak właśnie miało być, a to, co się działo, być może, ale było początkiem czegoś nowego i wspaniałego, a jeśli nie i jeśli to tylko będzie jedna cudowna noc to również i to Oliver będzie wspominał z ciepłym uśmiechem i nutą tęsknoty.
Miał parę partnerek. O jednej Allegra wiedziała zapewne więcej niżby życzył sobie tego Oliver. Poza Romy i Talią, a teraz również Allie, w pewnym okresie pojawiło się jeszcze parę kobiet. Z nimi nigdy nie połączyło go nic trwałego ani tak intensywnego. Przy tamtych nieznaczących dziewczynach nie czuł się w taki sposób, jak przy Allie. I poniekąd również dzięki temu wiedział, że to nie był tylko seks, a połączenie, które trudno było sobie wytłumaczyć, ale nie wzięło się ono znikąd i z samej potrzeby zaspokojenia swoich potrzeb. Czym konkretnie było dowie się później. Na ten moment wystarczyło mu to, że Allie była niemalże idealnie dopasowaną do niego partnerką, z którą mógł dzielić to doświadczenie. Kochanką, która działała na niego mocniej niż przypuszczał. Kobietą, której Oliver pragnął dać tak wiele, jak to tylko możliwe.
Stała się kimś więcej, mimo, że na ten moment bałby się do tego przyznać. Nie tylko przed nią, ale i przed sobą samym, bo w głębi wiedział, że nie miał prawa, aby wymagać od niej, aby dała mu coś więcej niż ta jedna, wspaniała i wspólna noc.
Oliver nie miał w planach niczego kończyć szybko. Równie mocno, jak brunetka pragnął, aby ten moment nie kończył się zbyt szybko. Gdyby miała to być zaledwie krótka noc spędzona na szybkim seksie to najpewniej nie starałby się, aż tak mocno. Tymczasem jemu zależało, aby Allegra z ich zbliżenia czerpała, jak najwięcej. Aby chociaż w małej części dostrzegła to, jak piękna w jego oczach tej nocy była. Już dawniej zdawał sobie sprawę z jej urody, jednak nigdy przedtem nie miał okazji, aby w pełni młodej kobiecie się przyjrzeć. Nie ukrywając, ale w tamtym czasie miał kogoś zupełnie innego w głowie. Mogło wydawać się, że również i tej nocy zupełnie inna dziewczyna siedziała mu z tyłu głowy i poniekąd, ale była to prawda. Szybko jednak wszelkie myśli o byłej dziewczynie zepchnął na bok, gdy swoją uwagę przekierował na Allegrę i na to co między ich dwójką się działo.
UsuńSłuchając jej rozkosznych jęków Oliver pogłębiał ruchy języka i dłoni w odpowiedzi na nie. Chcąc, aby doświadczenie było dla niej tak przyjemne na ile było go stać. Allegra nie zdawała sobie sprawy z tego, jak mocno na niego działało to co od niej słyszał i co widział, a także czuł, że robi. Ruchy jej bioder wcale nie były tak subtelne, na jakie mogłyby się wydawać. Spomiędzy jego własnych ust wydobywały się przytłumione westchnięcia i pomruki. Był w pełni oszołomiony smakiem brunetki, jej wilgotnością, a przede wszystkim tym, jak intensywnie na niego reagowała.
Przeciągnął kolejny raz językiem po wilgotnej i pulsującej pod jego językiem kobiecości. Wbił mocniej palce w jej udo, na którym trzymał dłoń. Niemal, jak gdyby chciał przetrzymać ją w miejscu i upewnić się, że Allegra nie będzie próbowała wyślizgnąć mu się spomiędzy dłoni i ust. Wciąż nie był nią nasycony i miał podejrzenia, że zbyt szybko nie uwolni się od tej kobiety. Allegra w pełni zawładnęła jego umysłem, a teraz również ciałem, które odpowiadało na to co działo się z nią.
— Właśnie tak, skarbie — wymruczał, choć nie był pewien, czy pośród tych bezwstydnych westchnięć i jęków go słyszała. I zdawało się, że było to również mało istotne. Językiem przesunął po ustach, jeszcze bardziej obezwładniony smakiem jej kobiecości. — Jesteś cudowna, Allie. — Pochwalił. Złożył pocałunek po wewnętrznej stronie jej uda. Niemal niewinny w porównaniu z rzeczami, które wciąż z nią robił, i które zamierzał robić dalej. — Jeszcze trochę, kochanie. Chcę zobaczyć, jak dochodzisz.
Usta pozostawiały ścieżkę mokrych pocałunków, gdy wracał z powrotem do najwrażliwszego miejsca na jej ciele. Nie był w stanie się teraz od niej oderwać. Wcale też nie zamierzał, bo przecież w tym wszystkim chodziło właśnie o to, aby było jej dobrze. Słysząc ze strony brunetki potwierdzenie, że zataczający na jej kobiecości język i palce w jej wnętrzu robiły dokładnie to, czego pragnęła, słysząc, jak dobrze jej było. Oliver czuł rozsadzającą go niemal od środka dumę i samozadowolenie. Zdawał sobie sprawę do czego jest w stanie doprowadzić swoją partnerkę. Wiedział, że jest dobry. Nosił w sobie tej nocy dostatecznie wiele obaw, aby zacząć wątpić we własne umiejętności. Rozkosznie słodkie jęki i wetchnięcia Allegry skutecznie rozwiały jego wszelkie wątpliwości.
Westchnął z rozkoszą, gdy jej palce zaciskały się na jego jasnych kosmykach. Mogło się wydawać, że to on miał kontrolę, jednak prawda była odrobinę inna, a tę miała przede wszystkim brunetka. Oliver nawet nie umiał ukryć tego, że to właśnie ona – ta niepozorna dziewczyna, z którą przypadkiem tej nocy się spotykał – rozkładała dziś wszelkie karty.
Zdawał sobie sprawę z tego, że od tego nie ma już odwrotu, a oni dawno temu przekroczyli wszelkie granice. Oliver nie potrafił o tym, jednak myśleć, gdy w jego umyśle dominowała Allegra, a dźwięki, które z siebie wydawała były najprzyjemniejszą melodią, jaką przyszło mu w ostatnim czasie usłyszeć.
Słysząc jej prośbę nie zwlekał. Z każdą kolejną chwilą ruchy Olivera stawały się intensywniejsze, dopasowując się do pragnień, które skrywała w sobie Allie. Osunął się ustami odrobinę niżej, nie zaprzestając ruchów języka. Kosztowanie Allegry przynosiło mu tak wiele rozkoszy i radości. Podniecenie w nim jedynie wzrastało, a uciążliwy materiał opinający jego biodra zaczynał przeszkadzać coraz bardziej. Oliver niemalże miał wrażenie, że cała krew spłynęła mu w jedno miejsce i był równie pewien tego, że gdyby nie próbował się kontrolować to wcale nie potrzebowałby znaleźć się w niej, aby również dojść. Nie był pewien, czy byłby to dla niej komplement czy pełna kompromitacja dla niego. I obecnie nie miało to naprawdę żadnego znaczenia.
UsuńGdziekolwiek ta noc miała ich zaprowadzić – nie chciał wiedzieć. Uświadomiło mu to, jak wiele miał tuż pod nosem, a do dziś nie zwracał na nią przecież uwagi. Nigdy w ten sposób o niej nie myślał, aż do tego wieczoru, który połączył ich zupełnym przypadkiem. Miał Allegrę w pełni dla siebie, a słysząc, jak mu potwierdza, że jest coraz bliżej kompletnie odsunął od siebie wszystkie myśli skupiając się w pełni na tym, aby doprowadzić ją do orgazmu. Do tego, aby skończyła w jego ustach, tak, jak wyobrażał to sobie, zanim znalazł w sobie odwagę, aby jej o tym powiedzieć. Pragnienie, aby się w niej znaleźć wcale nie malało, jednak wiedział, że widok, który będzie mu dane obejrzeć tuż za chwilę będzie tym, co nasyci go wystarczająco mocno.
Allegra Maxwell tej nocy stała się jego grzechem i boginią, której gotów był w każdej chwili przyrzec posłuszeństwo, jeśli tylko tego by zapragnęła. Irytująca dziewczyna, za którą ją miał przez tak długi czas zniknęła, a na jej miejsce weszła młoda kobieta, której smak w jego ustach wyryje się już na zawsze, a pełne rozkoszy jęki dźwiękiem, za którym będzie tęsknił, jeśli to kiedykolwiek się zakończy. Oliver był gotów do tego, aby grzeszyć z nią dalej. Gotów do popełniania kolejnych błędów, choć nie odważyłby się w ten sposób nazwać ich wspólnej nocy. Gotów, aby ponownie poczuć jej smak na języku, jeśli na to zasłuży.
— Dojdź dla mnie, Allie. — Wymruczał, zaledwie na moment odrywając usta. Odetchnął głęboko podnosząc głowę, aby móc spojrzeć na jej cudowne oblicze. Rumiane policzki i rozchylone usta, wpółprzymknięte oczy i unoszące się coraz szybciej piersi.
Postanowił spojrzeć na nią jeszcze raz, zanim na jednym wydechu i głosem pełnym przejęcia oraz uwielbienia dla niej wyszeptał:
— Proszę, kochanie.
What a wicked game you play, to make me feel this way
What a wicked thing to do, to let me dream of you
OLLIE❤️🔥🩵
Słowa wypowiadane przez Olivera były prawdziwe. Nie wymusił na sobie żadnego komplementu, a każdy z nich płynął z najszczerszego miejsca, jakie w sobie miał. Przychodziło mu to z zaskakującą naturalnością, bo przecież nie obdarzali się komplementami. Nie byli sobie nigdy tak bliscy, aby mówić do siebie w miły sposób, a cała ich relacja opierała się na kąsaniu i droczeniu. Wszystko pozmieniało się tej nocy, a Oliver nigdy za nic bardziej wdzięczny nie był.
OdpowiedzUsuńZależało mu również na tym, aby Allegra dokładnie słyszała każdy z jego komplementów i aby wzięła je sobie do serca. Gdyby zależało to tylko od niego mógłby jej to mówić przez cały czas. I czuł, że nigdy nie znudzi mu się powtarzanie, jak cudowną jest kobietą, a była niesamowita. Oliver nie miał pojęcia, jakim cudem nie dostrzegł tego wcześniej. Cóż, poniekąd wiedział. Jego umysł był wtedy pochłonięty przez kogoś zupełnie innego, a Caldwell nie miał w zwyczaju za oglądaniem się za dwiema osobami w tym samym czasie. Wydawać by się również mogło, że po wydarzeniach sprzed dwóch godzin Oliver będzie wciąż miał ją w głowie. Było to niemal zaskakujące, jak szybko ją wymazał ze swojego umysłu, kiedy przed sobą miał Allegrę. Przestał myśleć o Romy na jakiś czas przed ich zbliżeniem, przed pierwszym pocałunkiem. Najpierw pozwolił sobie na niewinną myśl o Allie, a te wraz z biegiem czasu stawały się śmielsze oraz coraz bardziej wyuzdane, aż w końcu Oliver przestał hamować się w jakikolwiek sposób, a obecnie każda myśl, którą miał o dziewczynie była bezwstydna, niemal wulgarna i to, co widział przed sobą utwierdzało go w przekonaniu, że w tych myślach nie jest osamotniony.
— Pierwszym…? — Był szczerze zdumiony. Nie miał oczywiście żadnych wyobrażeń co do życia Allegry i tego jak i z kim współżyła. Tak naprawdę to nie był jego interes i nie miał żadnego prawa wściekać się o to, że przed nim był ktoś inny. A jednak się wściekał. Był zły za to, że nie dostrzegł jej wcześniej, że ktoś inny mógł w ten sam sposób zasmakować jego Allie. Były to myśli bezsensowne, ale uwierały. — Och, słońce… tylko tak powinnaś się czuć. Za każdym jednym razem.
Oliver nie doszukiwał się w tym wyznaniu niczego złego. Jak mógłby? Założył, bo to było najprostsze wytłumaczenie, że trafiła na faceta, który nie potrafił obchodzić się z kobietą tak, jak na to zasługiwała.
Odwzajemnił pocałunek powoli i delikatnie, jak gdyby chciał jej nim przekazać, że to właśnie tak powinno wyglądać zbliżenie z drugą osobą. Oboje byli wrażliwi, znajdowali się psychicznie w miejscu, które łatwo było zranić, a Oliver nie chciał, aby przez jej głowę przeszła jedna nieprzyjemna myśl. Całował ją tym razem delikatnie i powoli, zupełnie, jak gdyby chciał, aby ten pocałunek znaczył więcej niż poprzednie. Lub jak gdyby chciał jej tym przekazać, że nie jest tu tylko dla seksu i szybkiego orgazmu, dla odrobiny ukojenia po ciężkiej nocy.
Przerwał pocałunek ostrożnie. Mając na uwadze to, jak krucha chwilami w jego objęciach była Allie i chcąc, aby cały czas czuła się przy nim pewnie i dobrze. Nawet wtedy, kiedy na chwilę się odsuwał. Spojrzał w jej ciemne oczy, w których widział odrobinę niedowierzania i nie potrafił się jej dziwić, gdyż on sam nie dowierzał w słowa, które dziś jej mówił. A jednak… Jednak wiedział, że nie są one rzucane na wiatr. Cokolwiek miała przynieść im przyszłość Oliver chciał to pokonać razem z nią. Były to szybkie deklaracje. Może zbyt szybkie jak na fakty, których oboje byli świadomi, ale niczego nie żałował, a przede wszystkim Oliver Caldwell nie kłamał.
— Tak. — Przyznał. Zrobił to pewnie i świadomie. — Chcę zostać, Allie. Chcę zostać z tobą, kochanie.
Jeszcze nie wiedział, co przyniesie jutro. Jednak chciał się o tym przekonać razem z nią. Ułożyć się z nią w ramionach do snu. Obejmować i całować, dopóki nie zasną. Obudzić się przy jej ciepłym i już tak znajomym ciele, a potem zastanowić nad całą resztą.
Balansowali niemal cały czas na granicy namiętności i pasji, by po chwili otworzyć się przed sobą w sposób, który pokazywał, jak wrażliwi oboje potrafią być. Oliver z kolei uważał, że miał jej za to dziękować, a było tego trochę. Nawet pomijając jej pomoc z początku, to wciąż była masa rzeczy, które dla niego zrobiła, za które Caldwell po prostu powinien być dziewczynie wdzięczny i dziękować tak długo, dopóki sam nie uwierzy, że powiedział to wystarczającą ilość razy.
UsuńSpojrzenie Olivera odrobinę złagodniało, kiedy poczuł jej palce na swoim policzku. Delikatny uśmiech wkradł mu się na twarz, a to zawstydzenie połączone ze zmieszaniem wcale jeszcze nie zniknęło z jego twarzy. Właściwie to ono cały czas było obecne i nie zapowiadało się, aby prędko miało odejść.
— Nie wiem, czym sobie na to zasłużyłem, Allie. Naprawdę.
Była dla niego zbyt dobra, a Oliver nie chciał tej dobroci wykorzystywać. Wiedział i słyszał, że pragnęła tego równie mocno, jak on. Przestał więc się zamartwiać tym, że ją wykorzystuje, czy też wodzi za nos. Bowiem Caldwell był świadom wszystkiego co powiedział. Ta noc zbliżyła ich do siebie. Pozwoliła na to, aby poznali się od strony, która była zarezerwowana przecież tylko dla partnerów i kochanków. Mówili sobie rzeczy, które wypowiadane być powinny przez osoby w sobie zakochane. Wiedział, że nie jest w niej zakochany, a gdyby powiedział, że jest byłoby to okrutnym kłamstwem. Oliver wiedział jednak, że Allie zaczęła znaczyć dla niego więcej i że był gotów na to, aby przekonać się do czego to ich może zaprowadzić.
Zwracanie się do siebie czułymi zwrotami, delikatne pocałunki i chwile pomiędzy, kiedy otwierali się przed sobą na nowo wpuszczając do miejsc, które powinni mieć dla siebie niedostępne, było dla niego czymś więcej niż jedną nocą spędzoną z seksowną dziewczyną, która w tak rozkoszny sposób wypowiadała jego imię. Oliver znał siebie i wiedział, że przypadkowy seks nie jest dla niego. Próbował tego kilka razy i po każdym jednym miał wyrzuty sumienia, czuł się źle sam ze sobą. Natomiast z Allegrą to nie było przypadkowe, choć owszem to właśnie przypadek ich połączył. Nie wrócił z nią do mieszkania z nastawieniem, że właśnie tak zakończy się ta noc. Spodziewał się, że da mu poduszkę i koc, a on noc spędzi na kanapie. I tak właśnie powinno być. Pozwolili sobie na coś więcej, a Caldwell nie potrafił tego żałować.
Czuł się odrobinę zagubiony w tej sytuacji. Działo się tak, bo przecież nie miał w planach rozbierania Allegry ani rozbierania się przed nią. Ale wydarzyło się. Trudno. I był to najprzyjemniejszy przypadek w jego życiu, który zapewne wywróci mu rzeczywistość do góry nogami, ale czuł, że będzie warto.
Patrząc na brunetkę widział kobietę, dla której warto poświęcić wszystko. Stała się dla niego tej nocy kimś więcej niż zwykłą znajomą. Pierwszy raz pozwolił sobie o niej pomyśleć, jak o przyjaciółce. Było to jeszcze zanim zaczął pożerać ją wzrokiem i wyobrażać sobie niestosowne rzeczy, które obecnie wprowadzał w życie wspólnie z nią. Pomyślał o niej, jak o przyjaciółce, bo to mu tej nocy zaoferowała, gdy trafiła na przemoczonego i pogrążonego w smutku faceta, który nie wiedział co ze sobą zrobić. Zabrała do ciepłego miejsca, dała coś na przebranie i nakarmiła, a reszta… Reszta wydarzyła się, bo oboje tego chcieli i nie potrafili zatrzymać rosnącego w nich pożądania, które stawało się coraz cięższe do ukrycia.
Słowa, które wypowiadała w jego kierunku Allegra sprawiały, że Oliver coraz szybciej zaczynał tracić nad sobą kontrolę. Oboje pragnęli dokładnie tego samego – zbliżenia, które rozpali ich jeszcze bardziej. Oliverowi ciężko było znaleźć powód, dlaczego wybuchła między nimi tak intymna chwila, jednak nie zamierzał tego kwestionować, a już na pewno nie zamierzał z tego powodu czuć się źle. Jeżeli miały napotkać ich jakiekolwiek konsekwencje to był gotów je ponieść, byle tylko móc jeszcze przez jakiś czas rozkoszować się jego wspaniałą Allie. Zacisnął mocno szczękę, bo to co mu właśnie powiedziała było odzwierciedleniem jego własnych uczuć.
Usuń— Jeszcze chwilę, maleńka. — Obiecał. Głos miał zachrypnięty. Ledwo kontrolował już jego brzmienie i swój własny oddech. — Dostaniesz wszystko, czego tylko zapragniesz.
Podobało mu się to, jak śmiała była i Oliver nie zamierzał przed nią tego ukrywać. Robiła się w jego oczach coraz piękniejsza, o ile było to w ogóle możliwe. Był to pierwszy raz, kiedy miał ją przed sobą rozebraną, kusząco poruszającą biodrami w narzuconym przez niego rytmie, aby samej sobie przynieść jeszcze więcej przyjemności, którą Caldwell tak szczodrze ją obdarzał. Potrzebował wręcz, aby dać jej tej rozkoszy jeszcze więcej. Oliver gotów był spędzić resztę nocy na uwielbieniu Allegry i sprawianiu, aby dalej brzmiała tak rozkosznie i słodko, jak kiedy jęczała jego imię i z trudem łapała powietrze. Niemalże rozpadała mu się pod dłońmi oraz ustami. Kompletnie nie zdawała sobie sprawy z tego, jak cholernie mocno jej pragnął i gdy już będzie mógł jej to pokazać to zrobi to tak, aby nigdy o tym nie zapomniała. On sam już wiedział, że nie będzie potrafił zapomnieć nocy spędzonej z brunetką. To, co działo się między nimi wykraczało poza wszelkie fantazje i wyobrażenia, które kiedykolwiek miał. Oliver tej nocy zaskakiwał samego siebie, a choć zdawał sobie sprawę z tego, że umiał i wiedział, jak przynieść kobiecie rozkosz, to tej nocy było inaczej. Nie wiedział, czy to kwestia tego, że był z Allegrą, ale nie zachowywał się tak, jak miał to w zwyczaju. Przychodziło mu to przy niej naturalnie, nie czuł żadnego skrępowania. Poza tym jednym momentem, kiedy nie wiedział, czy gdy zdejmie z niego koszulkę to spodoba się jej to, co widzi, a kolejny moment niepewności był jeszcze przed nim.
Uwaga Caldwella była poświęcona w pełni brunetce i temu, aby to właśnie dzięki niemu tej nocy osiągnęła spełnienie, które zawładnie jej ciałem oraz umysłem. Nie chciał, aby choćby przez moment jej myśli skierowały się w inną stronę. Pragnął być jedynym, o którym będzie myślała, a widząc oraz czując, co z nią robi utwierdzał się tylko w przekonaniu, że to właśnie udało mu się zrobić, a Allegra doświadczała tego dzięki niemu.
Oliver zamruczał, kiedy jej palce mocniej złapały go za włosy. Poruszył nieznacznie barkami, a jego język zatoczył koło na wilgotnej i wrażliwej kobiecości brunetki. Każdy ruch Caldwella był przemyślany, starał się nie robić niczego bezmyślnie z nadzieją, że jej się spodoba. Oliver badał ruchy dziewczyny, jej westchnięcia i jęki, sposób w jaki poruszała swoim ciałem ocierając się o jego twarz. Coraz sprawniej rozumiejąc, w którym miejscu pragnie być całowana mocniej i dokładniej. Zależało mu, aby było jej dobrze i powtarzał to już wiele razy, nie zamierzał również przestać. Dlatego, mimo pewności, którą w sobie miał – Oliver jej słuchał. Zarówno słów jak i rozgrzanego ciała, które stało się jego pokusą, grzechem. Dłonią przycisnął jej nogę do stołu, aby nie miała możliwości spróbować się przed nim zamknąć. Jej druga noga opierała się o jego ramię. Zadrżał, jak gdyby dopiero teraz uzmysłowił sobie w jakiej sytuacji się znaleźli i co takiego robili, a słodycz i rozkosz płynące z tej chwili jedynie sprawiły, że Caldwell pogłębił ruchy języka i palców.
Nie zamierzał przestawać.
Zamiast jednak jej odpowiedzieć słowami. Oliver odpowiedział jej kolejnym przesunięciem języka po wilgotnej kobiecości i mocniejszym, intensywniejszym niż dotychczas ruchem dłoni. Pragnął doprowadzić ją teraz na skraj.
Słyszeć, jak jęczy jego imię, a rzeczywistość zaczyna się zamazywać, gdy jej ciałem oraz umysłem zawładnie spełnienie, które tak mocno chciał jej podarować. Było to ich pierwsze zbliżenie, a Oliver lubił zostawiać po sobie dobre wrażenie. Nie mógł więc dopuścić do tego, aby choćby przez moment Allie poczuła się przez niego niedoceniona czy niewarta uwagi i słów, które kierował w jej kierunku. Każde jego wypowiedział z myślą o niej i o tym, jak bardzo mu na niej w tym momencie zależało. Wcale nie musiała z taką intensywnością trzymać rąk na jego głowie, gdyż Oliver nie miał najmniejszego zamiaru nigdzie się wybierać, a wręcz, gdyby było mu to dane to zostałby między jej udami tak długo, jak to możliwe. Byle tylko mógł dłużej słuchać rozkosznych jęków i obserwować, jak cudownie poruszała się wraz z nim w tańcu pełnym namiętności.
UsuńCzując, a także widząc, kiedy nadszedł ten moment, kiedy ciałem Allegry wstrząsnęły dreszcze rozkoszy, a usta dały upust przyjemności, Oliver uśmiechnął się szeroko i z pełnym zadowoleniem. Oddychał ciężko i z trudem łapał oddech, jego policzki były zaczerwienione, a usta mokre i nabrzmiałe. Język nosił wciąż ślady kobiecości Allegry, podobnie jak i jego dłoń. Z ostrożnością wsunął z niej palce, choć teraz opuszczenie ciepłego i wilgotnego wnętrza brunetki było niemal rozdzierające. Pocieszająca natomiast była myśl, że znajdzie się w nim niedługo z powrotem. Zsunął jej nogę ze swojego ramienia, by po chwili się wyprostować. Jego dłoń wciąż spoczywała na jej udzie. Spoglądał teraz z góry na leżącą na blacie brunetkę. Jej klatka piersiowa unosiła się szybko i nierówno, idealne i jędrne piersi falowały przy każdym wydechu, a on nie potrafił oderwać od niej wzroku.
— Wyglądasz pięknie — westchnął. Spojrzenie Caldwella wciąż było jej głodne. Przesunął nim po smukłym ciele, które było najcudowniejszym grzechem i pokusą z jakim przyszło mu się zmierzyć. — I brzmisz wspaniale… Taka słodka.
Chwycił pewnie jej drugą nogę, by tę następnie postawić na blacie. Odsłonił przed sobą jej kobiecość tej nocy po raz kolejny. Zwilżył usta językiem, a smak Allegry wciąż na nich był. Przymknął na moment oczy, jednak nie dał zbyt długo na wytchnienie. Potrzebował tych paru sekund, aby na nią spojrzeć i nacieszyć się tym widokiem. Chwycił za stopę brunetki, by na jej wierzchu złożyć krótki pocałunek. Powoli pocałunkami wspinał się po jej nodze coraz wyżej. Gdyby miał wytłumaczyć skąd brała się w nim ta wręcz obsesja na ich punkcie to nie byłby w stanie tego wytłumaczyć. Pragnął je całować, a skoro mógł to robić to z tego korzystał. Powoli dotarł do ud brunetki, które również obsypał kolejnymi pocałunkami. Zbliżał się nimi ponownie w stronę miejsca, w którym jeszcze chwilę temu znajdowały się jego palce. Tym razem jednak pieszczoty były powolne, niespieszne. Chciał, aby mogła się zrelaksować, złapać oddech i jeśli potrzebowała to poukładać sobie to, co się wydarzyło w głowie. Aczkolwiek Caldwell nie był pewien, czy w tym momencie, którekolwiek z nich potrafiło myśleć logicznie.
— Potrzebuję cię jeszcze trochę. — Mruknął. Tym razem chodziło raczej o zaspokojenie własnych potrzeb niż jej, jednak uznał, że może. Patrząc na to, że przed chwilą naprawdę o nią zadbał, a efekty jego dbania wciąż widoczne były gołym okiem.
Język Oliver powoli przesuwał się po jej kobiecości. O ile mógł to powiedzieć, to robił to w sposób kojący i wyciszający. Był jej ciągle spragniony, wciąż jej potrzebował więcej i mocniej, jednak chciał też, aby mogła poświęcić parę chwil tylko dla siebie. Wsunął język w rozgrzane i wilgotne wnętrze dziewczyny, rozkoszując się jej smakiem, który stał się dla niego uzależniający. Wspiął się z pocałunkami odrobinę wyżej. Scałowując każdy skrawek skóry, który napotkał pod ciepłymi wargami.
— To ty jesteś cudowna, Allie. — Westchnął przy skórze na jej brzuchu. Oliver przymknął oczy i zamilkł na jakiś czas. Oddychał w jej skórę, dłońmi gładząc uda. Czuł, jak jego serce wciąż bije w szaleńczym tempie. — Niesamowita i naprawdę, naprawdę… smakowita. — Mruknął i krótko się zaśmiał na to określenie.
Nie protestował, kiedy Allie się podniosła. Mimo, że posiadanie jej w takiej pozycji było dokładnie tym, czego Oliver chciał. To wiedział, że kolejne chwile będą równie przyjemne. Dawało również i jemu wiele rozkoszy to, co zrobił dla niej. Niemalże czuł rozchodzące się po jego ciele ciepło, gdy widział, a także słyszał co działo się z brunetką.
UsuńJego uśmiech złagodniał. Podobnie, jak spojrzenie, a choć te wciąż było rozpalone, a iskierki pożądania mrugały w nich nieustannie to teraz, kiedy widział ją przed sobą i miał tak blisko, nie potrafił nie okazać jej jeszcze więcej czułości. Odgarnął z jej twarzy nieco polepione od potu włosy, a palcami musnął jej różowy policzek.
— Cieszę się, że ci się podobało, Allie. — Przyznał i nachylił się, aby złożyć na jej czole pocałunek. Przymknął oczy i pozwolił sobie, aby ta chwila trwała trochę dłużej, aby była intymniejsza niż to, co robił przed chwilą. Zdawał sobie sprawę z tego, że dawno przekroczyli wszelkie granice i nie powinni okazywać sobie takich uczuć. To w końcu miał być tylko seks, a jednak dla niego już dawno przestało być to tylko zbliżeniem, które można było w sensowny sposób wytłumaczyć. Działo się między nimi więcej i oboje byli co do tego zgodni. — Chciałem, aby ci się podobało, maleńka.
— Było w porządku? — Spytał. Cóż, wiedział, że było, a Allie w jednoznaczny i dość głośny sposób dała mu to do zrozumienia. Chciał jednak to jeszcze od niej raz usłyszeć. Tym razem, gdy było już między nimi odrobinę spokojniej.
Westchnął cicho, kiedy pocałowała kącik jego ust. Palcami delikatnie muskał jej zewnętrzną stronę uda i na moment opuścił nieco niżej głowę, próbując pozbierać się w sobie. Allegra była jednak szybsza, a jej dłonie już zsuwały się po jego ciele. Oliver zadrżał, kiedy palcami przeciągnęła wzdłuż torsu i dotarła do granicy dresów. Wyciągnął powietrza przez zęby. Przełknął ślinę, wiedząc, co nadejdzie za moment, a choć pojawiła się w nim krótka myśl, aby ją powstrzymać, że może pójdą za daleko… To nie potrafił tego zrobić. Przez własne egoistyczne pobudki i to, jak bardzo chciał, aby p tym wszystkim Allie w końcu go dotknęła, aby wizje, które miał dotyczące ich dwójki zmieniły się w rzeczywistość. Dresy były na niego odrobinę za duże, więc gdy tylko Allie zsunęła je z jego bioder materiał sam niemalże osunął się do kostek. Odsunął je na bok, niezbyt interesując się tym, gdzie się one będą zaraz znajdować. Kiedy jej palce sięgnęły do materiału bokserek Oliver na moment niemal wstrzymał oddech. Poczuł jednocześnie ulgę i niepokój, kiedy materiał przestał go zakrywać, a w tej samej jego policzki oblały się gorącym rumieńcem. Za to potrzeba, aby oprzeć czoło o jej ramię była zbyt silna, aby mógł się temu oprzeć.
— Allie… — Wetchnął, niepewny czy tym chciał się jej zapytać, czy jest pewna tego, co zamierza zrobić czy może ją powstrzymać. Tylko, że Oliver wcale nie chciał jej powstrzymywać, a wręcz przeciwnie.
Odsunął głowę od jej ramienia, aby na nią spojrzeć. Chcąc, aby dostrzegła, jak bardzo go rozpalała sama myśl o tym, co nadchodziło. Zamruczał głucho, gdy przesunęła opuszkami palca po jego długości. Napiął mięśnie, następnie wzdychając i lekko odchylając głowę do tyłu. Był na krawędzi już dawno, kiedy jeszcze jego twarz znajdowała się pomiędzy jej udami i już wtedy Oliver nie był pewien, jak długo wytrzyma i czy nie będzie jej w tym spełnieniu towarzyszył. Byłoby to nie tylko zawstydzające, ale i poniekąd poniżające.
Zacisnął mocniej zęby, kiedy nakierowała go na swoją wilgotną kobiecość. Jego palce mocniej zacisnęły się na jej biodrach, a spomiędzy ust blondyna wydobył się niemalże dziki jęk, który zdradzał jego podniecenie i zdenerwowanie jednocześnie. Napiął niemal każdy mięsień w swoim ciele, kiedy to robiła.
Oliver nie był pewien, czy to jej słowa, czy może ruchy dłonią i ciepła, mokra kobiecość powodowały w nim te uczucia. Była to z pewnością mieszanka wszystkiego co właśnie z nim robiła.
Piękny.
UsuńByło to niewinne słowo, które jednak wystarczyło, aby Oliver czuł, jak w środku mięknie. Allegra nie zdawała sobie sprawy z tego, jak jej komplementy na niego działały, jak bardzo chciał jej za to teraz podziękować.
Westchnął jednocześnie w tym samym momencie w jej usta, gdy zrobiła to ona. Oddychał przez lekko rozchylone usta, a oczy miał wpółprzymknięte pozwalając sobie na to, aby w pełni oddać się we władanie Allegry, która mogła z nim zrobić wszystko, a Oliver wykonałby każde jej polecenie posłusznie i bez słowa sprzeciwu.
— Tak, proszę pani.
Zuchwały, zadziorny uśmiech wkradł się na jego twarz, kiedy nakazała mu na siebie patrzeć. Musiał odchylić lekko głowę i wręcz zmusić się do tego, aby otworzyć oczy. Jego jasnoniebieskie oczy pociemniały od jej dotyku oraz słów. Oliver głośno i bezwstydnie westchnął, gdy jej palce umiejętnie zaciskały się i poruszały na jego członku.
— Jesteś taka dobra, Allie. — Westchnął rozmarzonym tonem. Jego myśli nakierowane były wciąż tylko na nią, a teraz również na jej dłoń, która obejmowała jego członka i bezwstydnie sprawiała mu przyjemność. — Odrobinę mocniej, proszę…
W odpowiedzi jego dłonie zacisnęły się mocniej na jej biodrach, a swoje własne nakierował na jej. Ten ruch sprawił, że otarł się intensywniej o jej kobiecość, a to z kolei wywołało z jego strony głośne i przepełnione rozkoszą oraz żądzą jęknięcie. Wizja znalezienia się w niej stawała się coraz intensywniejsza, a Oliver nie był pewien, jak długo będzie w stanie wytrzymać, zanim jego ciałem zawładnie rozkosz. Rozkosz, którą tak chętnie dawała mu Allegra, a po którą on sięgał bez słowa sprzeciwu.
Zadrżał, kiedy nazwała go swoim.
Krótkie, gwałtowne warknięcie wydobyło się spomiędzy jego rozchylonych ust, a on w tym samym czasie mocniej poruszył biodrami. Odwzajemnił spojrzenie brunetki, tak pewne siebie i śmiałe, równie wygłodniałe co jego, że aż nie wiedział, co ma z tym zrobić.
— Chciałbym… ja… — Urwał czując, jak traci grunt pod nogami. Jak jego myśli się gubią, a wszystko sprowadza się tylko do tej chwili między nimi. Do tego do jakiego stanu doprowadzała go właśnie brunetka. — Allie… Kurwa, nie wiem, ile jeszcze… — Znów urwał, próbując wziąć głęboki wdech, jednak nic mu to nie dało.
Urwał. Bo żadne sensowne zdania teraz nie były w stanie sformułować się w jego głowie. Allegra skutecznie odbierała mu wszelkie myśli. Oliver pogrążył się w rozkoszy oraz przyjemności, jaką sama chciała mu dać. Momentami niemalże miał wrażenie, że jest już przy tej słodkiej granicy, kiedy będzie mógł wślizgnąć się w jej słodkie, ciepłe wnętrze, ale trzymała go wciąż na dystans, a Oliver nie zamierzał tego zmieniać, dopóki nie da mu wyraźnego znaku.
— Allie, proszę — jęknął głośno, po czym po raz kolejny powtórzył jej imię.
Jego głowa odchyliła się do tyłu. Dostał tej nocy znacznie więcej niż zasługiwał, więcej niż powinien, a Allegra zamierzała dać mu jeszcze więcej. Gdyby był porządnym facetem nie sięgnąłby nawet po pocałunek, ale nie był i brał tak wiele, jak tylko od niej mógł.
Spojrzał na nią z powrotem po chwili. Odzyskując jakby świadomość i ułożył swoją dłoń na jej, na tej, która obejmowała jego członka i doprowadzała go do istnego szaleństwa.
— Chciałbym skończyć w tobie, Allie. — Wyznał szeptem. Jego głos drżał, a myśl o tym, jak wsuwa się w nią rozwijała się w jego głowie coraz szybciej. Przesunął językiem po ustach, a przez to, jak blisko byli również musnął nim usta brunetki.
Ciężkie oraz pełne rozkoszy westchnięcie odbijało się niemal echem od ścian.
— Kochanie, proszę… — Zamruczał. Była dla niego bezlitosna, a Oliver to przyjmował z tak ogromną chęcią, że aż sam był zaskoczony. — Błagam… pozwól mi skończyć w tobie.
What a wicked thing to say, you never felt this way
What a wicked thing to do, to make me dream of you
Ollie🩵
Gdyby zależało to tylko od niego to zrobiłby wszystko, aby wymazać wszelkie wątpliwości z jej głowy. Allegra zasługiwała na to, aby czuć się kochaną i uwielbianą, a to wszystko bez nieprzyjemnych myśli, że jest czymś na wzór pocieszenia. Oliver był zraniony tej nocy, a pojawienie się dziewczyny było dla niego niczym dar z niebios. I wcale nie chodziło mu tutaj to seks, bo choć ten był cudowny i zapowiadało się, że jeszcze więcej momentów między nimi będzie, to przede wszystkim to co go poruszyło to było, ile dobroci mu okazała, choć wcale przecież musiała. Allie podarowała mu znacznie więcej niż swoje ciało i chciał, aby była tego świadoma. Oliver był za to wdzięczny, za każdy pocałunek i każde westchnięcie, za zaufanie jakim go obdarzyła. Najbardziej jednak był wdzięczny jej za to, że zaopiekowała się nim, kiedy on sam tak naprawdę nie wiedział co ma ze sobą zrobić i czy uda mu się uciec od własnych myśli, a tymczasem przy niej żartowanie i rozmowy na błahe tematy przychodziło mu niemalże z łatwością.
OdpowiedzUsuń— Problem? — Powtórzył po niej i uśmiechnął się lekko, choć tego nie mogła zobaczyć, skoro zamknęła oczy. Brzmiało to niczym najlepszy problem, jaki Caldwell mógł mieć. — Nie brzmi, jak problem dla mnie, mała. Nie, skoro oboje tego samego chcemy.
Allegra sprawiała, że Oliver czuł się pożądany i chciany, a nie było to uczucie, które towarzyszyło mu często. Ta noc wyrwała mu prosto z piersi poczucie jakiejkolwiek wartości, a brunetka nieświadomie zaczęła je odbudowywać. Mimo, że przecież nie musiała, bo to nie był jej obowiązek. Oliver jej o to nawet nie prosił, a ona zdecydowała się to zrobić sama. Tak po prostu i nie oczekując niczego w zamian.
Oliver tak naprawdę nie miał pojęcia, dokąd ich to zaprowadzi, jednak wiedział, że skoro będzie tam razem z nią to będzie czuł się dobrze. Już nie potrafił sobie wyobrazić, że ta noc będzie jedynie krótką chwilą. Miłym wspomnieniem czy przypadkiem. Działo się między nimi zbyt wiele, aby mogli to tak po prostu zrzucić tylko na wzmocnione emocje. Jeszcze nie wiedział, jak ma określić to co czuł. Wiedział wystarczająco, aby nie chcieć dać jej zbyt szybko odejść. Wiedział, że chciał z nią kolejnych dni i jej śmiechu, obecności. Tak po prostu obecności, która dała mu dziś naprawdę wiele, mimo, że wcale tak naprawdę Allegra nie musiała dawać mu od siebie nic.
Oliver jej nie wodził teraz za nos. Nie mówił rzeczy, które chciała usłyszeć. Był z nią szczery i choć sam nie rozumiał do końca swoich uczuć to miał nadzieję, że w nie wierzy. Wierzy w to, że nie traktuje jej przedmiotowo i jak zastępstwo po Romy, że nie jest tylko na chwilę pocieszenia, a jest kimś znacznie ważniejszym. Mimo, że jeszcze Oliver nie był w stanie jej powiedzieć dokładnie co nim kierowało. Mogli o tym porozmawiać rano, a może później. Na wszystko jeszcze przyjdzie czas, a on teraz po prostu chciał, aby Allie była z nim i czerpała z tej chwili tak wiele, jak tylko był w stanie jej dać, a pragnął dać jej znacznie więcej niż zaspokojenie jej na blacie w kuchni. Miał zbyt wiele wyobrażeń, dokąd ich ta noc poprowadzi, a wydawało mu się, że niektóre z tych myśli mogły również pojawić się w jej słodkiej główce i były one równie nieprzyzwoite co jego.
Oczywiście nie miał pojęcia, że już dawno Allegra coś do niego czuła. Zapewne, gdyby wiedział to inaczej by pokierował wydarzeniami między nimi. Oliver pozostawał jednak błogo nieświadomy. Ta noc wiele dla niego znaczyła, jednak nie spodziewałby się, że dla Allegry mogła znaczyć ona o wiele więcej, że ta dziewczyna od lat spoglądała w jego kierunku, a on był ślepym durniem, który nie dostrzegał niczego przez lata.
Serce mocnej mu drgało, kiedy wracali do tych uroczych rozmów i określeń. Jego umysł wciąż nie potrafił pojąć, jak to zrobił, że Allie oferowała mu tak wiele. Nie chciał się jednak nad tym zastanawiać, aby nie dojść do pochopnych wniosków, które nie byłyby prawdziwe. Wolał skupić się na tym, aby ta noc zapadła im w pamięć i była dokładnie tym, czego oboje od siebie pragnęli. Chciał sprawić, aby czuła się chciana jak nigdy przedtem, a to z całą pewnością udało się Allegrze. Oliver czuł w każdym zakamarku swojego ciała, jak bardzo brunetka go pragnęła i jak wiele chciała mu dać. Nie zmieniało to jednak tego, że wciąż nie potrafił w to w pełni uwierzyć. Nie był typowym pewnym siebie facetem, którego nic nie zawstydza, więc, gdy otwierał się przed Allie i pokazywał się od tej wrażliwszej strony robił to z przeczuciem, że go nie wyśmieje, że nie uzna go za słabego. Jednocześnie był to dziwny rodzaj zaufania, którym postanowił ją obdarzyć. Nie miał ku temu żadnych powodów. Oliver poczuł, że może to zrobić, a Allie go przyjęła dokładnie takim, jakim był.
UsuńZamknął oczy, kiedy się odezwała i w zgodzie z nimi pokiwał lekko głową.
— Już nie będę. — Obiecał. Mógł o tym nie wspominać, jednak nie znaczyło to, że Oliver miał zamiar w pełni przestać się tym martwić. Może nie tyle co się martwił, a nie potrafił pojąć, dlaczego Allie dała mu szansę, choć wcale przecież nie musiała. — Będę myślał tylko o tobie, maleńka. I o tym, jak rozkoszna jesteś, gdy wypowiadasz moje imię.
Powiedział to zanim złożyła na jego ustach pocałunek. Odpowiedział na niego odrobinę mocniej, bardziej żarliwie. Jak gdyby chciał, aby wszelkie smutniejsze myśli odeszły na bok, a między nimi pojawiła się iskra namiętności oraz pasji, aby nie martwili się rzeczami, które teraz były przecież nieistotne. I właśnie dlatego wrócił do pieszczenia brunetki, do zaspokojenia swoich potrzeb i tego, jak bardzo chciał ponownie jej posmakować. Jak chciał jeszcze jeden spróbować Allegry Maxwell.
Gdyby mógł to zostałby między jej udami ponownie obdarzając ją rozkoszą, którą już wiedział, że potrafił jej sprawić i którą Alle przyjmowała ochoczo. Uczucie, aby zostać przy jej kobiecości było ogromne, ale równie ogromna była potrzeba, aby poczuć ją na sobie i oddać na moment prowadzenie w jej ręce, aby mogła sama zadecydować, jak ich kolejne kroki będą wyglądać i czy jakiekolwiek będą, aczkolwiek Oliver był bardziej niż pewien, że kolejne chwile nadejdą. Wszystko w swoim czasie.
Uśmiechnął się lubieżnie, kiedy brunetka się odezwała.
— Ty jesteś za to niemożliwie wspaniała. — Westchnął w odpowiedzi. Przymknął na moment oczy, kiedy wracał pocałunkami do jej twarzy. Zostawiając ich na jej ciele całą masę. Nie chcąc, aby jakiekolwiek miejsce poczuło się pominięte. — Piękna i cała moja… Tracę przez ciebie wszystkie zmysły, Allie. — Uśmiechnął się do siebie, nim przeciągnął językiem po naznaczonej cienką warstwą potu skórze. Odetchnął głęboko.
— Niesamowita… — Powtórzył swoje poprzednie słowa. Kręciło mu się od niej w głowie, a to przecież był dopiero początek. — Zdajesz sobie sprawę z tego, jak cudowna jesteś? — Zapytał. Musiała. Nie wierzył, że nie była tego świadoma. Musiała być. — Jak pięknie brzmią twoje jęki i wetchnięcia? Mógłbym ich już słuchać przez resztę życia.
Wypowiedział to zanim zdążył się zastanowić. Nie żałował jednak. Nic co mówił nie było rzucane pochopnie i bez zastanowienia. Mógł to, co czuł, a przy Allie właśnie to czuł. Że mogłoby już tak być przez resztę ich życia.
Oliver nie potrafił nie zachwycać się Allegrą. Miał przed sobą kobietę, której nigdy przedtem nie brał pod uwagę w kwestiach romantycznych. W tej kategorii była przecież kimś zakazanym. Dziewczyną, na którą Caldwell nie miał prawa patrzeć i podziwiać, więc również tego nie robił. Żadnym zaskoczeniem również nie było to, że przecież w tamtym czasie w jego głowie była zupełnie inna dziewczyna. Allie również była tego świadoma, więc, gdyby jej teraz powiedział, że myślał o niej od zawsze to by skłamał, a ta noc nie miała być budowana przecież na kłamstwie. Oliverowi zależało, aby to co między nimi się tworzyło było szczere i należące tylko i wyłącznie do nich. Owszem, już dawno widział, jak z uroczej nastolatki zmieniła się w piękną młodą kobietę, ale nawet wtedy jego myśli nie ruszyły w tym zakazanym kierunku. Poruszały się one na znanym im obojgu terenie, który należał do nich. Wyczekiwał, aż usłyszy od niej złośliwy komentarz, aby mógł odpowiedzieć jej równie mocno. W tamtym czasie, jak i również teraz, nie zdawał sobie sprawy, jak wiele radości mu to przynosiło, a przynosiło całkiem sporo. Niemal stał się uzależniony od jej ciętego języka i trafnych komentarzy, nieświadomie czekając, aż wejdzie do pomieszczenia, w którym się znajdował, aby rzuciła w jego stronę tekstem, który na moment wybije go z rytmu. Nieświadomie to niemal za każdym razem była jedna z najlepszych części w ciągu dnia czy wieczoru, choć nigdy przecież nie przyznałby się do tego na głos, a na pewno nie zrobiłby tego dawniej. Obecnie Oliver był skłonny wyznać Allegrze każdą myśl. Nawet tę najbardziej wstydliwą.
UsuńUśmiechnął się delikatnie, kiedy gładził jej miękki policzek. Wyglądała rozkosznie i kusząco, jak ktoś kogo nie był wart. I doskonale wiedział, że nie jest jej wart. Nie tej nocy i nie po tym, czego dowiedział się zaledwie jakiś czas temu. Mimo, że to nie jego rozdarte serce pchnęło go prosto w jej słodkie objęcia to rozumiał, że to tak właśnie mogło wyglądać. Miał jednak nadzieję, że Allegra nie sądzi, że stała się dla niego tylko chwilowym pocieszeniem. Jeszcze nie rozumiał kim dokładnie się dla niego stała, jednak wiedział wystarczająco, aby nigdy nie nałożyć na niej etykietki pocieszenia. Nie zasługiwała na to, aby zostać w jego rękach jedynie zabawką, czy w kogokolwiek innego. Allegra zasługiwała na to, aby mieć przy sobie kogoś kto doceni ją w pełni. Osobę, która będzie potrafiła rozgryźć jej chwilami ciężki charakter. Kogoś kto będzie o nią dbał i pragnął jej szczęścia ponad wszystko. Oliver mógł powtarzać, że tego właśnie dla niej chce od siebie, jednak kim on był, aby móc dyktować jak powinno wyglądać jej życie? Może nie mógł jej mówić, jak powinny takie rzeczy wyglądać, ale mógł jej pokazać, jak wyglądały one z jego strony, a Oliver nie chciał zarówno Allegrze, jak i sobie, szczędzić czułości, które były dla niego równie ważne.
Kolejny raz pocałował ją w policzek, a potem złożył kolejny przy jej uchu i na skroni. Jego dłonie w tym czasie delikatnie gładziły jej miękką skórę ciała. Niczego tak nie chciał, jak tego, aby naprawdę poczuła, że on chce się nią zaopiekować i zrobić wszystko, aby ta noc nie zmieniła się jedynie noc pełną namiętności i wzajemnego pożądania.
— Cieszę się, kochanie. — Odpowiedział szeptem. Mógł niemal odetchnąć z ulgą. Podobało się jej, a to było dla niego ważne. Obserwował co prawda reakcje brunetki, a zarówno jej ciało, jak i rozkoszne jęki były miłym dowodem, że Oliver się spisał, ale równie miło było o tym usłyszeć.
Zadrżał, kiedy jej głos tak przyjemnie muskał jego ucho. Gdyby było to możliwe to Oliver zatrzymałby towarzyszące mu uczucia już na zawsze i pragnął tego naprawdę mocno. Nie potrafił wytłumaczyć skąd ta potrzeba w nim się brała, ale była ona jak najbardziej żywa oraz wyczuwalna, a Caldwellowi ciężko było z tym uczuciem walczyć. Nieszczególnie nawet chciał, a to, jak Allegra sprawiała, że Oliver się czuł było doświadczeniem, które chciał powtarzać bez końca.
Stała się dla niego kimś więcej niż tylko kochaną w tej nocy. Odważyłby się powiedzieć, że najlepszą jaką miał, choć oczywiście nie potrafił porównywać żadnej z dziewczyn do siebie nawzajem i gdyby zaczął to robić to byłoby to dość nieprzyzwoite. Było wyjątkowo z Romy, bo był w niej zakochany i chcieli tej bliskości, która wzmocni ich związek. Talia z kolei była jego pierwszą partnerką, więc również i z nią było wyjątkowo, jednak teraz już nie potrafił patrzeć w przeszłość i myśleć o tym, jak wyjątkowe tamte doświadczenia mogły być, gdy tak naprawdę został z niczym, a przez znaczącą część tej relacji traktowany był jak przepustka do świata elit. Natomiast Allegra pojawiła się kompletnym przypadkiem i szybko owinęła sobie go wokół małego palca, a jak i się okazuje również teraz, wokół dłoni. Z nią było inaczej. Intensywniej, mocniej, a przecież jeszcze nawet tak naprawdę nie zasmakował jej w pełni. Mógł tylko sobie wyobrażać, jak to będzie, kiedy znajdzie się w jej rozkosznym wnętrzu, pierwsze ruchy i jak będzie go obejmowała, gdy już się w niej znajdzie. Doświadczenie z Allegrą przechodziło jego najśmielsze oczekiwania. Było intensywne i mocne, wiążące, a Oliver pragnął tylko więcej. Tego, aby ich ciała złączyły się w jedno i same mogły prowadzić ich w rytmie, który sobie narzucili, aby połączyli się w gorącej namiętności, której nie dane było się oprzeć.
UsuńGłośno odetchnął, kiedy jej dłoń znów poruszyła się na jego członku. Napiął mocniej mięśnie, nie wiedząc, co ma ze sobą począć. Zacisnął mocniej szczękę, jak gdyby to miało mu przynieść ulgę w czymkolwiek. Dotyk brunetki był cudowny, doprowadzał jego ciało do wrzenia i sprawiał, że tak prosta czynność, jak oddychanie przychodziło mu z trudem. Oliver był świadom do czego ich to prowadzi, a właściwie, gdzie ich już zaprowadziło i nie potrafił się oprzeć temu, jak pociągająca była. Zbereźne, niemal wyuzdane myśli zaczęły przechodzić mu przez myśl. Oliver już nie tylko wyobrażał sobie, jak sprawia mu przyjemność dłonią. On ją widział przed sobą. Jej wielkie brązowe oczy wpatrzone w niego i słodkie, pełne usta rozchylone w gotowości, aby go w sobie przyjąć. Nie powinien był mieć takich myśli. Nawet nie powinien był o takie rzeczy jej prosić, ale było już za późno. To krótkie wyobrażenie Allegry w takiej pozycji sprawiło, że poczuł, jak przez jego ciało przechodzi przyjemny, acz nieco drażniący prąd. Drażniący, bo nie była to prawda. Pocałunki składane przez nią na jego twarzy i szczęce były równie rozpraszające, ale przynosiły mu równie wiele przyjemności i prowadziły prosto w stronę orgazmu, którego nie chciał doświadczyć zbyt szybko.
— Proszę. — Powtórzył dla wspólnej uciechy. Jej podobało się, jak prosił, a jemu podobało się, jak to robił. Allegra najwyraźniej tej nocy odblokowała w nim coś, czego przedtem o sobie nie wiedział. Nie zdarzyło mu się, aby wcześniej partnerkę prosić o więcej bliskości. Natomiast Allie mógłby prosić bez końca. Błagać na kolanach, aby dała mu od siebie więcej i więcej.
Oliver drgnął, gdy uniosła jego podbródek i tym samym niemal wymusiła na nim, aby na nią spojrzał. Nie spodziewał się znaleźć w takiej sytuacji, a jednak teraz on był tym bezbronnym i pozbawionym możliwości odpowiedzi. Skazanym na przyjemność, której to ona dyktowała warunki.
Doprowadzała go na skraj tymi ruchami, a gdy raz po raz ocierała się swoją wilgotną kobiecością o jego członka, Oliver czuł, że traci resztki rozumu. Spoglądał na nią spod wpółprzymkniętym powiek. Jego oczy były przesłonięte mgiełką rozkoszy, jaką mu dawała. Doprowadzała go do stanu w jakim nigdy przedtem się nie znalazł.
— Allie… — Wyjęczał jej imię bezwstydnie głośno. Podobnie, jak i brunetka nie przejmując się tym, czy jej sąsiedzi właśnie otrzymywali nieproszony erotyczny spektakl. Było mu obojętne, jak wiele osób i czy w ogóle ktoś ich usłyszy. Mogli mu zazdrościć, bo Oliver Caldwell znalazł się w położeniu, którego nic nie będzie nigdy w stanie przebić. — Kochanie, proszę… Potrzebuję cię, Allie.
Błagania Olivera przybrały jedynie na sile. Poruszył własnymi biodrami w jej kierunku, naciskając na jej kuszącą kobiecość. Tę miał niemal na wyciągnięcie ręki, a jednocześnie znajdowała się tak daleko. Było to frustrujące uczucie, które w końcu minie, ale jeszcze musiał wytrzymać. Jeszcze chwilę musiał w tym wytrwać, dopóki oboje nie dostaną tego, czego tak bardzo pragnęli.
UsuńOliver nie chciał jej zatrzymywać, właściwie to chętnie pozwoliłby jej dokończyć. Potrzeba jednak, aby stało się to w niej była zbyt silna, aby mógł ją ignorować. Potrzebował poczuć ją wokół siebie, jej ciepło i wilgoć na swoim twardym i napiętym członku, potrzebował, aby finał miał miejsce wspólnie. Przede wszystkim, ale chciał, aby Allie doświadczyła co z nim robiła i do jakiego stanu doprowadziła, aby poczuła, że to jak twardy i napięty był, jak ledwo panował nad swoim oddechem było przede wszystkim, ale jej zasługą. I tylko jej.
— Jeśli dalej będziesz tak robiła — odezwał się, a głos miał odrobinę zachrypnięty i ciężki — to skończę szybciej niż mi się to podoba. — Zaśmiał się. Spoglądał w jej urocze i duże oczy, patrzyły na niego tak ufanie, a jemu znów pojawiło się w głowie pytanie co zrobił, że zasłużył z jej strony na tak ogromne zaufanie. Nie potrafił wytłumaczyć tego sobie i chyba niekoniecznie chciał, aby teraz się nad tym zastanawiali. Teraz po prostu… Byli razem i to było najważniejsze.
Objął ją w talii i zsunął z blatu. Westchnął cicho, kiedy tak pewnie objęła go nogami w pasie i przytulił ją do siebie mocniej, jak gdyby chciał ten moment lepiej zapamiętać w swojej głowie. Słuchał, dokąd ma iść, jednak to pocałunki, które zostawiała na jego twarzy były bardziej interesujące. Serce Olivera dudniło mocno i głośno w jego klatce, a każdy krok zbliżał ich coraz bardziej do chwili, o której nieustannie mówili. Czuł rosnące w klatce podekscytowanie, które mieszało się z odrobiną zdenerwowania, choć teraz po jej wcześniejszych zapewnieniach i tym, jak delikatnie się z nim obchodziła nie czuł już, że czymkolwiek ją rozczaruje.
— Poczujesz, kochanie. Poczujesz wszystko. — Obiecał. Odwzajemnił sprezentowany mu pocałunek i pozwolił sobie go przedłużyć, aby mogli nacieszyć się tą chwilą odrobinę dłużej. Mógłby się nią rozkoszować w ten sposób niemal cały czas i nigdy nie miałby dość.
Sypialnia pogrążona była w mroku, kiedy do niej wszedł. Pewnie i mocno trzymał Allie w swoich objęciach, nie chcąc jej z nich już nigdy wypuszczać. Zatrzymał się przy łóżku, by następnie ostrożnie na nim ułożyć dziewczynę. Skąpana w księżycowym świetle Allie wyglądała przepięknie. Jej włosy rozsypały się wokół jej twarzy. Oliver wszedł na łóżko po chwili znajdując się nad brunetką.
— I kto kogo teraz prosi? — Mruknął rozbawionym tonem, jednak zanim przeszedł dalej nachylił się nad nią i złożył na jej ustach czuły, delikatny pocałunek. Dłonią objął jej twarz, jak gdyby chciał w ten sposób przekazać jej, że dalej zamierza o nią dbać, że wciąż będzie się nią opiekował i że nic tego nie zmieni. — Jesteś rozkoszna, Allie. Piękna.
Spojrzał w jej oczy, jak gdyby chciał w nich znaleźć odpowiedzi na pytania, których nie zadał, ale o których oboje wiedzieli. Uśmiechnął się do niej z czułością, zanim złożył na jej czole pocałunek. Przesunął dłoń z jej policzka niżej, muskał palcami krzywiznę jej ciała i delektował się każdym drgnięciem oraz westchnięciem. Palce zaczepiły o jej talię, biodra i kiedy dotarł do jej uda przesunął dłoń niżej, by złapać ją pod kolanem i przełożyć jej nogę przez swoje biodro.
— Spójrz mi w oczy, Allie. — Poprosił. Miał wrażenie, że ich serca biją teraz we wspólnym rytmie, który odbija się echem od ścian sypialni. — Chcę patrzeć ci w oczy, słońce.
Niemal drżał na całym ciele, kiedy znalazł się tuż przy jej kobiecości. To, jak zapraszająca i otwarta dla niego była wciąż wprawiało go w osłupienie. Ten jeden ostatni raz musiał się upewnić, że między nimi nie ma nawet grama zawahania. Wystarczyło mu, że spojrzała mu w oczy tak, jak poprosił, aby to dostrzec. I właśnie wtedy powoli i z uwagą w nią wszedł. Oparł głowę o jej czoło, gdy powoli łączył ich ciała w jedno.
UsuńGłuchy, podłużny jęk opadł z jego ust tuż przy jej rozchylonych wargach. Oparł się wolną rękę o poduszkę obok głowy Allie, aby znaleźć odrobinę stabilizacji. Przełknął ślinę, by po chwili nieco się z niej wycofać i powtórzyć ruch. To, jak otulała go swoją kobiecością było oszałamiające i wiedział, po prostu wiedział, że będzie dobrze. Jednak, gdy już się w niej znalazł uderzył w niego grom emocji, których nie potrafił sobie poukładać w głowie.
Allie. Allie. Allie.
Imię dziewczyny brzęczało mu w głowie i było jedynym, a także najważniejszym, jakie tej nocy zamierzał mieć w głowie.
— Och, skarbie. — Westchnął. Odnalazł jej usta łącząc je w gorącym, acz powolnym pocałunku. Nie zaprzestawał również ruchów, powolnych i skupionych, dających im czas na przyzwyczajenie się i dopasowanie do siebie nawzajem, choć, jeśli mógł mówić szczerze to był niemal pewien, że byli do siebie dopasowani od samego początku. — Moja Allie… Moja mała, słodka, Allie.
Oliver chciał się nacieszyć tą chwilą tak długo, jak to możliwe. Nacieszyć nią i tym, jak wiele mu na tej nocy pozwoliła, a przede wszystkim, ale chciał nacieszyć się tym, że mogła być jego. Na dziś, może na jutro, a może i na dłużej.
So baby let me kiss your inner thigh
Let me kiss it for you
I can kiss it for you
Ollie🩵
Allegra miała rację co do jednego.
OdpowiedzUsuńPotrzebował tej nocy cudzej obecności. Jednak chodząc w deszczu po ulicach Nowego Jorku Oliver nie brał pod uwagę, że spędzenie z kimś czasu zmieni się w namiętność, której nie będzie w stanie opanować. Gdyby przyszedł z nią tu w jednym celu, aby zyskać fizycznie spełnienie zacząłby od tego niemal na samym początku. Tymczasem Oliver przez większość czasu tak naprawdę nie wiedział, co ma ze sobą zrobić. Zrzucił jej na głowę problemy, które nie były jej. Co prawda nie oczekiwał, że je naprawi, bo nie mogła. Nie miał wobec niej żadnych oczekiwań. Zrobiła mu makaron, dała wino i to w zasadzie miało być wszystko. Rano miał jej za wszystko podziękować, złożyć podarowane na noc ubrania i jeszcze raz przeprosić, że robił jej kłopot. Jego umysł nie zapuszczał się w takie zakamarku. Nie pozwalał sobie wcześniej na to, aby myśleć o niej w taki sposób. Nawet nie przypuszczał, że mógłby o niej w ten sposób myśleć, a jednak – stało się. Allegra dotknęła wrażliwych części jego duszy. Takich, które trzymał w ukryciu przed naprawdę wszystkimi.
Sprawy między nimi potoczyły się szybko. Zapewne zbyt szybko, a Oliver nie powinien był do tego dopuścić. Wiedział w końcu, że jest zraniony, aczkolwiek nie pocieszał się nią. Jego pocałunki i czułości, którymi tak chętnie ją obdarzał podchodziły ze szczerego miejsca. Takiego, o które przedtem było dla niej zamknięte, a tej nocy wieczko postanowiło się uchylić. Zanim zdążył się zorientować było ono całkiem zerwane, a Oliver nie umiał znaleźć w sobie siły, aby przerwać to, co się między nimi działo. Mówił jej to wszystko, bo tego chciał i pragnął, aby zrozumiała, że nie jest to dla niego jedynie seks. Cokolwiek miało wydarzyć się dalej byli oni przecież dorośli. Poradzą sobie. I nikogo, w przeciwieństwie do innych, nie krzywdzili tym co właśnie robili. Leo mógł się wściekać, że Oliver dotknął jego siostry, a Romy być zła, że przespał się z jej przyjaciółką, ale czy w ogóle mieli do tego prawo? Oczywiście, że nie. Nie mogli być źli za to, że wbili mu nóż w plecy pierwsi. Oliver czuł minimalną satysfakcję z tego, choć oczywiście Allegra w jego rękach nie była żadnym narzędziem zemsty. Miał do niej zbyt wiele szacunku, aby w ten sposób ją potraktować. Jednocześnie ciężko było nie pomyśleć, że gdy już się dowiedzą to w pewien sposób będzie musiało ich to zranić. I bardzo dobrze.
Musiał sam zrozumieć, że ta noc nie była połączona z żadną chęcią zemsty. Nie próbował się na nikim mścić i wykorzystywać do tego Allie i jej dobrego serca. Tego, że mu zaufała, chociaż wcale nie musiała. Traktował ją z szacunkiem, odwzajemniał uczucia, choć ich nie rozumiał w pełni. Starał się być dobrym facetem, mimo tego, że w jego głowie tliła się myśl, że to co teraz robi wcale nie jest dobre i że oboje mogą później czuć się skrzywdzeni. Nie chciał się jednak długo nad tym zastanawiać, czując, że wtedy mógłby zepsuć atmosferę między nimi i zaprzepaścić moment, na który oboje czekali i którego oboje pragnęli.
Miał jednak nadzieję, że Allegra nie widzi w sobie pocieszenia. Zabawki. Szybkiej ulgi.
Oliver nie rozumiał uczuć, które nim zawładnęły. Były one dość nagłe i nieoczekiwane. Trudne w zrozumieniu, ale były jego i wiedział, że z czasem się ich nauczy. Był na tyle świadom, aby wiedzieć, że nie zrozumie ich w ciągu tej jednej nocy. Teraz mógł brać od Allie rozkosz, którą mu darowała i odwzajemniać się tym samym. Doprowadzić ją tej nocy kolejny raz na szczyt i obserwować, jak cudownie wyglądała, kiedy jej ciałem wstrząsały pełne przyjemności dreszcze. Słuchać, jak go woła i prosi o więcej. Być może tej nocy mógł zrobić tylko tyle, wiec zamierzał się upewnić, że będzie to najlepsza noc w ich życiu, a dopiero potem, gdy nadejdzie lepszy czas zacznie myśleć o całej reszcie i o tym, jak potwornym przyjacielem stał się dla Leo, paskudnym byłym chłopakiem dla Romy i wielką niewiadomą dla Allegry.
— Zawstydzona wyglądasz pięknie.
UsuńOliver nie szczędził jej teraz podobnych słów. Wypowiadanie przychodziło mu naturalnie, jak gdyby robił to od zawsze, a nie zaledwie od tej nocy. Nie potrafił również przestać i chciał obdarzyć ją każdym czułym określeniem, które przyszłoby mu do głowy. Wyznać jej rzeczy, które były wstydliwe i które dawniej by przed nią ukrywał. Allegra pod każdym względem była piękna i zasługiwała na to, aby słyszeć wszystkie te słowa, a przede wszystkim, aby w nie uwierzyła. W to, że zasługiwała na wszystko co najlepsze i Oliver pragnął jej dać tak wiele, jak tylko dziś mógł.
Nie wiedział, kiedy ani czy to się skończy. Jak będą czuli się rano, gdy się obudzą ani czy będą potrafili spojrzeć sobie w oczy. Cokolwiek jednak miało nadejść Oliver nie chciał o tym teraz myśleć. Mogli się przecież miło zaskoczyć, prawda? Mogli obudzić się rano w swoich objęciach i przywitać czułym pocałunkiem, przeciągnąć tę wspaniałą noc na poranek i wczesne południe, mogli zrobić dla siebie cholernie wiele i nie przejmować się niczym i nikim. Wszystko to pozostawało jednak zagadką, którą odkryją dopiero za parę godzin, a na ten moment to, co się liczyło to jak działali na siebie nawzajem.
Oliver czuł działanie Allegry w każdym zakamarku swojego ciała. Działała na niego silnie. Sprawiając, że ciało mu drżało, a oddech był krótki i urywany, gubił swoje myśli w tym chaosie między nimi, ale było to tak niezwykłe doświadczenie, że nie zamierzał i nie chciał z niego rezygnować.
— Lubię być dla ciebie czuły, Allie. — Wyznał. Musnął ustami jej policzek, jak na potwierdzenie tych słów. — To miła odmiana od naszej codzienności. — Zaśmiał się. Raczej rzucali w swoją stronę złośliwości, a nie czułości. Było to niemal dziwne, ale wyglądało również na to, że oboje w tej nowej codzienności odnajdowali się całkiem sprawnie i żadne nie czuło się niekomfortowo, gdy wymieniali się tymi słodkościami.
Oliver czuł się wspaniale. Nie był pewien, jak inaczej mógłby jej o tym powiedzieć. Musiało jej wystarczyć, że pod własną dłonią czuła napiętego i twardego członka, jego pulsowanie. Spomiędzy ust Olivera raz po raz wydobywały się raz cichsze, a raz głośniejsze jęki i westchnięcia, a wszystko to w połączeniu z jej imieniem. Allie. Jego Allie. Myśl, że miał tę dziewczynę na wyłączność była obezwładniająca i cudowna zarazem. Wszystko co z nim tej nocy robiła sprowadzało się do tego, jak dobrze mu przy niej było.
Zaśmiał się krótko pod nosem, po czym pokręcił głową.
— Tak, Allie. Aż tak na mnie działasz. — Przyznał. Nie było w tym nic zabawnego, raczej poruszającego. Oliver jednak nie chciał, aby stało się to zbyt szybko. — Pojęcia nie masz, ile mnie to kosztuje…, żeby się powstrzymać. Przysięgam, kochanie, minuta dłużej i naprawdę byłoby po wszystkim. — Jego klatka zatrząsnęła się od śmiechu. W pewien sposób mógł to być komplement dla Allegry, ale dla niego nie byłoby w tym miłego, gdyby spełnienie przyszło zbyt szybko.
Poniekąd przyjął z ulgą to, że przenieśli się do sypialni. Mieli tutaj więcej miejsca, a było też znacznie wygodniej. Oliver nie próbował przejąć nad Allie kontroli, bo jeśli miała na niego ochotę – mogła zrobić wszystko. Jednak ten pierwszy raz z nią chciałby, aby odbył się wspólnie. Pragnął się w niej już znaleźć i poczuć jej ciepło oraz wilgoć. Mieć jej ciało zaplątane w sobie, szeptać jej w usta słowa przeznaczone jedynie dla niej i odnaleźć wspólny rytm, który wniesie ich na szczyt przyjemności. Pragnął mieć ją na wyłączność tak długo, jak to tylko będzie możliwe.
Niekontrolowanie zadrżał, kiedy pod swoim ciałem czuł ciepło bijące od brunetki. Dzieliła ich zaledwie chwila, jak się w niej znajdzie i czuł dreszcz ekscytacji na samą myśl o tym, jak blisko znajdzie się tej dziewczyny. Allegra tej nocy oplotła sobie go wokół małego palca. Sprawnie i bez większego wysiłku sprawiła, że Oliver potrafił myśleć już jedynie o niej, a prawda również była taka, że nie chciał, aby jakiekolwiek inne myśli zaprzątały mu głowę. Allegra była jedyną, o której chciał przez resztę nocy myśleć i nie zamierzał pozwolić sobie na to, aby jego myśli skierowały się mniej przyjemnym kierunku. Dzielili ze sobą cudowny moment. Zmieniający kompletnie bieg ich wspólnej historii, która tak na dobrą sprawę, ale rozpoczęła się właśnie dziś. Istniała oczywiście szansa, że to była tylko ta jedna noc, aczkolwiek trudno było mu uwierzyć, że tak właśnie będzie. Mówili sobie zbyt wiele czułych i intymnych słów, padło wiele wyznań, o które Oliver nigdy by nie podejrzewał siebie czy brunetki, aby mogli udawać, że to jest tylko seks, który nie wniesie nic szczególnego do ich życia. Oboje byliby okrutni wobec siebie nawzajem, gdyby na koniec wyznali, że to nic nie znaczyło. Oliver był uczuciowy, a czego świadkiem była właśnie Allegra, która jak nigdy przedtem miała go przed sobą odsłoniętego ze wszelkich warstw. Chciał się jej od tej strony pokazać, jak gdyby miało to być kolejne zapewnienie z jego strony, że nie jest z nią jedynie dla fizycznej uciechy. Mimo, że to właśnie pożądanie i pragnienie popychało ich przede wszystkim w swoje objęcia.
UsuńIch ruchy z początku były nieśmiałe, potrzebowali czasu na dopasowanie się do siebie nawzajem. Wraz z kolejnym pchnięciami powoli odnajdowali ten sam rytm, a ich ciała zgrały się w pełnym namiętności tańcu przeznaczonym tylko dla nich. Oliver westchnął głośniej w jej usta, które zaledwie chwilę temu całował i sam przymknął oczy pogłębiając swoje ruchy. Odnalazł jedną z jej dłoni, by złączyć ją ze swoją w przyjemnym uścisku. Tę następnie ułożył przy głowie Allegry. Rozchylił również oczy, kiedy usłyszał, jak wzdycha jego imię.
— Właśnie tak, kochanie. — Szepnął w jej usta, które tak słodko rozchylały się od jęków i westchnięć. Całująca go Allegra było wszystkim o co mógłby dodatkowo prosić. Blondyn nie zwlekał z odwzajemnieniem pocałunku, a gdy ten przerwał się, aby mogli zaczerpnąć trochę powietrza jego usta musnęły jej policzek, a po chwili zsunął się z pocałunkami na jej szyję. Nie zaprzestawał również rytmicznych i coraz pewniejszych ruchów.
Ściągnął ze sobą łopatki, kiedy paznokciami przeciągnęła po jego plecach. Sprawiło mu to więcej przyjemności niż Oliver był w stanie przyznać. Natomiast w odpowiedzi był jedynie w stanie głośno mruknąć i jęknąć.
Według Olivera Allie nie miała żadnej roli do wypełnienia. Zabolałoby go, gdyby usłyszał, co o sobie właśnie pomyślała. Nie była przecież jedynie narzędziem, które mógł użyć, aby sobie ulżyć fizycznie. Była kobietę, którą tej nocy wielbił i chciał wielbić dalej, mimo, że przyszłość przed nimi była jedną wielką niewiadomą. Dopuściła go do najintymniejszej strefy w swoim życiu i pozwalała przekraczać kolejne granice, a to nie było w końcu byle co. Przynajmniej nie było to takie dla niego, bo choć owszem, ale miewał momenty, kiedy seks był tylko narzędziem to nie potrafił o ich zbliżeniu myśleć w ten sposób. Allie stała się kimś ważnym. Zrobiła to dość niespodziewanie, a Caldwell wciąż był pod wrażeniem, że znaleźli się w takim położeniu. Niczego jednak nie analizował, a zwyczajnie cieszył się, że może z nią dzielić ten moment.
— Potrzebujesz bardziej? — Westchnął przy jej szyi, na której złożył kolejny pocałunek. Mokrym językiem przeciągnął wzdłuż jej szyi. Ta dziewczyna doprowadzała go do szaleństwa i nawet nie zdawała sobie z tego sprawy. Była niesamowita w sposobie w jakim się pod nim poruszała, a dźwięki wypełnione rozkoszą i przyjemnością były dla niego jak najczystsza i najsłodsza melodia, którą kiedykolwiek przyszło mu słyszeć. — Podaruję ci wszystko, Allie. Nawet nie musisz mnie prosić, kochanie.
Poruszał się w niej płynnie oraz rytmicznie, czasem przyspieszając, by po chwili wrócić do wcześniejszego wolniejszego tempa. Pragnął dać jej tej nocy tak wiele, ile będzie w stanie i sprawić, aby Allie zapamiętała tę noc jako coś więcej niż kolejne zbliżenie. Jednak to jej pytanie na moment wytrąciło go z równowagi. Wszystko bowiem wskazywało na to, że jest między nimi dobrze. Tymczasem jej pytanie zabrzmiało tak niepewnie, a spojrzenie było niemal zawstydzone, jak gdyby bała się usłyszeć od niego odpowiedź, a ta w końcu mogła być tylko jedna. Zatrzymał się na moment, choć wiele go to kosztowało, aby przerwać tę słodką chwilę i pochylił się, by pocałować ją. Delikatnie oraz z uwagą, na jaką ta dziewczyna zasługiwała.
Usuń— Jest mi z tobą cholernie dobrze, Allie. — Zapewnił i jednocześnie mocniej ścisnął jej dłoń, kiedy to mówił. Odsunął swoją twarz od jej minimalnie, aby móc spojrzeć jej głębiej w oczy, w których miał wrażenie, że dostrzegał mieszankę strachu oraz niepewności. I zupełnie nie wiedział, jak powinien się tych uczuć z niej pozbyć. — Jesteś niesamowita, a to… To między nami jest wyjątkowo cudowne. Rozkoszuję się każdą sekundą z tobą, kochanie.
Nie potrafiłby jej w tak wrażliwym momencie okłamać. Prawda również była taka, że Oliver nie kłamał. Cała ta noc była wyjątkowo cudowna, oczywiście pomijając pierwsze godziny nocy. Wystarczyło jednak, aby znalazł się z Allegrą, a wszystko zaczęło się zmieniać. Jej bliskość pozwoliła mu w siebie uwierzyć, choć być może nawet nie zdawała sobie z tego sprawy. Podarowała mu znacznie więcej niż swoje ciało, którym pragnął rozkoszować się tak długo, jak będzie to mu dane.
— Ubóstwiam cię, Allie. — Wyznał, kiedy zbliżył swoją twarz do jej. Złożył na jej ustach czuły pocałunek ponownie zaczynając się w niej poruszać. Otulała go swoją ciepłą kobiecością, pozwoliła mu na przekroczenie cienkiej granicy, od której nie było odwrotu. Poruszała się dokładnie tak, jak lubił i sprawiła mu dziś wiele przyjemności, a to wciąż przecież nie był koniec. — I chcę ubóstwiać dalej. Pokazać ci, jak cholernie mi z tobą dobrze.
Nie wiedział, jak mogła nie widzieć tego zachwytu i uwielbienia w jego oczach. Jeśli widziała to nie rozumiał, jak mogła je ignorować. Oliver byłby w stanie dla niej przenosić teraz góry, gdyby go o to poprosiła i zrobić znacznie więcej. Właśnie dlatego zamierzał jej również pokazać, jak cholernie dobrze mu przy niej i w niej było, że doprowadzała go na skraj podniecenia, a jej bliskość silnie na niego działała. Czymkolwiek ta noc miała tak naprawdę być i do czegokolwiek ich doprowadzi Oliver wiedział tyle, że nie chciał już nikogo innego, jak Allie czuć przy swoim boku. Były to dość odważne słowa, jak na człowieka, który przyszedł do niej ze złamanym sercem, a w tak krótkim czasie to było niemal niemożliwe, aby się pozbierać. Czuł jednak, jak skleja ona w nim kolejne elementy, które sądził, że na zawsze już są połamane. Mówił i myślał odważnie, ale co tak naprawdę miał do stracenia? Stracił już dawno dziewczynę, którą kochał i rozumiał, że jej nie odzyska. Nie był dla niej wystarczający, a choć o Allie nie mógł powiedzieć, że ją kocha, bo to dopiero byłoby kłamstwo, to mógł jej powiedzieć prawdę o swoich uczuciach związanych z nią właśnie w tym momencie. I nie chciał czuć nikogo innego poza nią u swojego boku.
Złączył ich usta w kolejnym pocałunku, tym razem o wiele intensywniejszym i tym samym jego ruchy również takie się stały. Uwaga Olivera była poświęcona dziewczynie i temu, aby już z ledwością łapała oddech i wciąż w ten sam rozkoszny sposób jęczała jego imię, gdy będzie się w niej znajdował. Czuł, jak jej nogi mocniej obejmują go w pasie. Oliver mruknął w jej usta pomiędzy pocałunkami, które przybierały jedynie na sile. Niemal chciał jej tym pocałunkiem wybić z głowy wszelkie głupiutkie myśli, które o sobie miała mieć, czy, że nie zadowala go w wystarczający sposób. Allegra robiła wszystko dokładnie tak, jak należało, a Oliver przy nikim wcześniej nie czuł się w tak wyjątkowy sposób, jak przy niej.
Niemal bez ostrzeżenia wysunął się z niej i klęknął między udami dziewczyny, wcześniej rozplątując jej nogi. Spojrzał na nią z góry, a w jego oczach błysnął żar podniecenia. Był on na tyle silny, że nie potrafił go kontrolować i już nawet nie starał się go kontrolować, wiedząc, że wszelkie próby spełzną na niczym. Chwycił ją pewnie w pasie, by odwrócić ją do siebie plecami. Dłonie ułożył na jej biodrach i wyciągnął ją do siebie. Jedną z rąk ułożył na jej szyi i przyciągnął do swojego toru. Jej plecy wbijały się niemalże w jego tors, a dłoń pewnie obejmowała smukłą szyję brunetki. Usta Olivera znalazły się tuż przy uchu brunetki. Delikatnie je musnął.
Usuń— Powiedz mi, Allie — mruknął. Jego oddech był ciężki. Klatka piersiowa Olivera unosiła się w nierównym tempie. Chwilami miał wrażenie, że brakuje mu tchu. — Czy czujesz, co ze mną robisz? — Mruczał, a biodrami przysunął się do jej pośladków, aby na nich poczuła jak twardy dla niej był. Dla niej i przez nią. Allegra była jednym powodem, dlaczego Oliver znajdował się w takim położeniu. Przesunął nosem po jej policzku, a usta wyciągnął w szerokim uśmiechu. — Powiedz, czy czujesz, jak mnie podniecasz, kochanie?
Dłoń z jej biodra przesunął na brzuch, by tę powoli następnie skierować w stronę jej podbrzusza. Pod palcami niemalże czuł, jak drżała, a to jedynie sprawiło, że Oliver uśmiechnął się do siebie lubieżnie.
— Powinnaś mieć tu lustro — szepnął do jej ucha, a na wyobrażenie, że mógłby na nią w ten sposób patrzeć aż sam drgnął — abyś widziała to, co widzę ja. Jak piękna jesteś, kiedy jesteś cała moja.
Sięgnął po chwili dłonią do jej kobiecości. Samemu niemal doświadczając katusz, gdy odmawiał sobie ponownego znalezienia się w niej i czucia, jak przyjmuje go w sobie tak chętnie. Oliver był jednak cierpliwy. Wziął sobie za punkt honoru, aby jakiekolwiek myśli, które Allegra w sobie miała opuściły ją na dobre i aby w pełni skupiona była jedynie na tej cudownej chwili, która działa się między nimi, a działo się w końcu tak wiele i więcej było wciąż przed nimi. Zatoczył palcami na jej kobiecości małe kółka, niemal czując jej pulsowanie pod nimi i aż westchnął. Pod każdym względem była idealna, a Oliver nie potrafił i nie chciał się jej oprzeć. Wciąż uważnie pieścił najwrażliwszą część na jej ciele, składając przy tym drobne pocałunki na jej szyi oraz ramieniu. Allegra Maxwell była uzależniająca, a Oliver właśnie stał się narkomanem, który będzie coraz częściej wracał po czego doświadczał przy niej. Po uczucie, jakim go obdarzyła i jak sprawiała, że się przy niej czuł, a czuł się… Wspaniale. I to wciąż było niedopowiedzenie.
Pchnął ją lekko do przodu, aby ułożyła się przed nim. Wyciągnął jej biodra w górę, a wzrok Olivera przesunął się po plecach dziewczyny. Sypialnia była pogrążona w mroku, a jedyne światło padało z księżyca. Było to jednak wystarczające, aby dostrzegł na dole jej pleców ślady, które przedtem musiały mu umknąć.
— Hmm. — Wymruczał. Jego dłonie z uwagą przesuwały się po bokach jej ciała, a on sam nad nią nachylił, aby naznaczyć jej plecy ścieżką pocałunków. Zaczął od karku, wcześniej odgarniając jej włosy na bok. Dostrzegł kolejny tatuaż skryty pod warstwą gęstych oraz ciemnych włosów. — Allie… — Mruknął zostawiając na nim pocałunek. — Co jeszcze kryjesz, maleńka?
Zatrzymał się tuż nad jej lędźwiami, na których dostrzegł pierwszy tatuaż. Oliver przesunął po jego wzorze językiem. Osuwając się z pocałunkami niżej. Wciąż trudno było mu uwierzyć, że ma właśnie tę dziewczynę przy sobie. Odsunął się od niej po chwili i przez kilka sekund patrzył na to w jakiej pozycji teraz leżała. Z twarzą przytuloną do poduszki, wyciągniętymi w jego stronę biodrami. Była piękna i cała jego. Pogładził dłonią pośladek, nim ta sama dłoń się od niego oderwała, by wylądować na nim z powrotem. Uderzenie nie było mocne, wystarczające jednak, aby zapiekła go dłoń, a skóra na jej ciele odrobinę się zaczerwieniła. Ciche skomlenie, jęk, cokolwiek, które padło z jej ust wychwycił niemal od razu i ponowił ten sam ruch.
Złapał ją za biodra przyciągając do siebie, zanim zanurzył się w niej kolejny raz tej nocy. Początkowo jego ruchy były spokojne i powolne, otulała go tak przyjemnie swoją kobiecością i oddawała mu się w pełni tej nocy, a Oliver z tego korzystał. I zbyt prędko przestać nie zamierzał. Allegra zawładnęła nim już dawno temu i nie potrafił, nie chciał sobie wyobrażać, że to kiedykolwiek mogłoby się zakończyć. Jego ruchy powoli stawały się surowsze, mocniejsze, a palce silniej zaciskały się na biodrach brunetki. Ich ciała raz po raz zderzały się ze sobą w zmysłowym połączeniu, a Oliver niemal czuł, jak jego głód tylko rośnie, choć przecież powinien właśnie maleć, czyż nie? Miał pod sobą piękną kobietę, z którą doszło do intymnego zbliżenia, a zamiast czuć, jak zapełnia jego pragnienia on chciał tylko sięgać po więcej.
Usuń— Chcę cię usłyszeć, Allie. — Ton głosu miał twardy i niemal surowy. — Chcę usłyszeć, że ci dobrze, kochanie.
Wbrew temu, jak zmieniła się między nimi atmosfera, a jego czułość zeszła na dalszy plan nie chciał, aby o niej zapomniała. Ona wciąż była obecna, jednak chwilowo na wierzch wyszły te niemal pierwotne potrzeby, których Oliver nie potrafił już zatrzymać, a przede wszystkim, ale nie chciał zatrzymywać.
— Widzisz… dlatego powinnaś mieć tu lustro — westchnął, wciąż poruszając się w niej mocno i szybko — żebyś mogła zobaczyć, jak pięknie wyglądasz, gdy dochodzisz.
Oliver przymknął oczy, a głowę odchylił w tył. Jego ciało reagowało na nią coraz mocniej, coraz szybciej i dla niego to była już kwestia chwili, aż jego ciałem zawładnie błogie spełnienie. Jednak to wciąż Allie była na pierwszym miejscu. Tylko o nią chciał teraz zadbać.
— Zmienimy to następnym razem. — Obiecał, choć nie miał żadnej pewności, że następny raz będzie. — No dalej, kochanie. Pokaż mi, jak ci dobrze.
And make it last eternally?
Ollie🩵
Gdyby Oliver chciał zapomnieć o Romy nie wykorzystałby do tego Allegry.
OdpowiedzUsuńJego noc była pełna sprzecznych ze sobą emocji, jednak nie łączył wydarzeń między nimi z tym co wydarzyło się wcześniej. Oliver i Allegra oraz to, jak potoczyła się ich wspólna noc to była zupełnie odrębna historia. Rozumiał, jak to mogło wyglądać z jej perspektywy i nie miałby pretensji, gdyby okazało się, że myśli cały czas o tym, że tylko ją wykorzystał. Być może byłoby mu jedynie przykro, że nie zaufała mu tak, jak wydawało mu się, że ufa. Jednak były powody, których ignorować Oliver nie mógł, a które jak najbardziej były podstawą do tego, aby Allie w ten sposób o ich wspólnej nocy mogła myśleć. Jednak z każdą kolejną chwilą utwierdzał się mocniej w przekonaniu, że takie myśli są coraz bardziej odległe, a między nimi pojawiła się nić porozumienia, że nie są tylko dla siebie przypadkowymi ludźmi, którzy na siebie trafili w ciągu deszczowej nocy. Allegra nie była tylko pocieszeniem dla Caldwella, a stała się kimś znacznie więcej. Jeszcze nie potrafił co prawda powiedzieć kim tak naprawdę Allie się dla niego stała, jednak było dla niego oczywiste, że nie jest ona tylko przypadkową dziewczyną.
Obcowanie z nią w jednym miejscu zmieniało mu chemię w mózgu. Jej obecność była uzależniająca. Była jak coś co Oliver chciał czuć już przez cały czas. Nigdy przedtem nie czuł się przy żadnej kobiecie tak doceniony. Zapewne powinien był to powiedzieć o Romy, bo jednak przez jakiś czas go doceniała. I to dzięki niej pozwolił sobie na uwierzenie, że jest wart więcej niż tylko jego kariera i możliwości, a jednocześnie była ona powodem, dlaczego miał o sobie tak niskie zdanie. I Allegra to naprawiła. Co prawda nie w pełni, a w przeciągu dwóch godzin nie da się zmienić wszystkiego, ale to dzięki niej naprawdę uwierzył, że może być wart więcej, choć jemu samemu ciężko było uwierzyć w to, że mogła widzieć w nim coś wartościowego. Mimo tego co się między nimi działo – Oliver dalej miał trudności z tym, aby zaakceptować, że może nie jest tak skończony, jak wydawało mu się, że jest.
— Może… Może będziemy mogli się do tego przyzwyczaić. — Powiedział cicho. Wiedział, że tworzenie teraz wieloletnich planów brzmiałoby naprawdę idiotycznie. Jednak chciał, aby Allie wiedziała, że dla niego to nie była tylko jedna z wielu nocy.
Zaśmiał się cicho pod nosem i pokręcił lekko głową.
— Gdyby było po wszystkim… — Mruknął zaczepnym tonem — …, to odczekalibyśmy chwilę, a potem wrócili do tego, czego nie udało się skończyć za pierwszym razem. — Obiecał. Nie miałby zamiaru zostawić jej niezaspokojonej. Uśmiechnął się lekko pod nosem, jednocześnie wdzięczny, że do tego nie doszło. — Ale wizja powrotu również mi się podoba.
Najchętniej nie odchodziłby wcale. Oboje wiedzieli jednak, jak wyglądają ich życia. Oliver więcej czasu mieszkał w hotelach niż we własnym domu. Europa była jedynym miejscem, gdzie tak naprawdę czuł się dobrze, a Nowy Jork… Nowy Jork pojawił się przypadkiem, bo chciał odzyskać kogoś kto od dawna o nim nie myślał. I być może wyszło mu to na dobre, bo wszystko wskazywało na to, że zyskał kogoś o wiele lepszego.
Wiele rzeczy, które robili tej nocy przeznaczone były tylko dla par. Caldwell nie zamierzał jednak za nic przepraszać czy udawać, że nie traktuje jej poważnie, bo traktował. Właśnie dlatego sięgnął po jej dłoń, bo chciał czuć bliskość. Pokazać jej, że nie jest tutaj tylko dla fizycznego uniesienia, a wszystko co między nimi się dzieje w pełni jest dla nich. Po to, aby oboje czerpali z tego radość i rozkosz, że Oliver nie traktuje jej jednorazowo.
Pragnął jej więc w każdy możliwy sposób pokazać tej nocy, jak ważna dla niego jest. Mimo, że sam nie rozumiał do końca, dlaczego. Przez długi czas była przecież tylko znajomą i to miało się nigdy nie zmienić, a wystarczyła jedna noc, aby odmieniło się tak naprawdę wszystko. Wiedział już, że nie będzie potrafił na nią spojrzeć tak, jak wcześniej i że nie umiałby udawać, że ta noc się nie wydarzyła, a Allegra Maxwell nie zawładnęła jego umysłem oraz ciałem.
Spoglądał na nią z mieszanką czułości oraz uwielbienia w oczach. Wyglądała niemal niewinnie, kiedy gubiła się w swoich słowach. Nie chciał, aby pomyślała, że zrobiła coś źle, bo w końcu to nie była prawda. Pragnął jednak wypowiedzieć jej te słowa w spokoju, kiedy nie będzie pochłonięty tym co się między nimi działo. Zdawał sobie sprawę, jak wrażliwy był to moment i że po raz kolejny dzieliła się z nim jednymi z tych intymniejszych myśli. Być może takimi, których przedtem nie dopuszczała nawet do samej siebie, a Oliver chciał, aby mu zaufała i potrafiła powiedzieć absolutnie wszystko.
Usuń— Dla mnie to również wiele znaczy, Allie. — Przyznał. Nie odwzajemniał tylko energii, którą mu podarowała. Mówił prosto z serca, a te choć czasem szalało to nigdy nie podsuwało mu kłamstw. — Nie zamieniłbym tego na nic innego… To między nas… Jeszcze nie wiem, co to jest i co z tego będzie, ale czuję, jak wyjątkowe to jest i… Nie chciałbym dzielić tego z nikim innym.
Otworzenie się przed innymi przychodziło mu z trudem. Szczególnie w świecie, w którym przyszło mu żyć musiał być ostrożny kogo wpuszcza do swojego życia. Po nieudanym związku z Talią, w którym robił za skarbonkę bez dna tym bardziej uważał, aby nie pozwolić przypadkowej osobie się zbliżyć, ale Allie nigdy nie była przecież przypadkową dziewczyną, prawda? Była kimś kogo znał od lat i komu ufał, choć do dziś nie miał o tym pojęcia.
— Jest mi z tobą dobrze, Allie. — Zapewnił. Spoglądał jej w oczy, kiedy to mówił. Zupełnie tak, jak gdyby chciał, aby dostrzegła w nich prawdę, którą mówił. Nie okłamałby jej w tak wrażliwej sprawie. Tak właściwie to wcale nie chciał jej okłamywać i miał nadzieję, że nigdy nic go do tego nie zmusi. — Jest mi tak dobrze, że będę chciał tylko więcej i więcej… I nie wiem, czy się ode mnie uwolnisz, skarbie. — Wymruczał z lekkim uśmiechem na twarzy, zanim nie złączył ich ust w kolejnym pocałunku. Odrobinę spokojniejszym od poprzednich.
Ta noc należała już tylko do nich. Do dwójki zranionych ludzi, którzy z jakiegoś powodu uznali, że mogą sobie nawzajem pomóc. Oliver nie znał ran Allegry. Nawet nie wiedział, że jakieś istnieją. Wiele mu jednak mówiło, że w jej życiu musiało wydarzyć się coś co sprawiło, że ciężej było jej w pewne rzeczy uwierzyć. Natomiast ona doskonale wiedziała co go spotkało. Nie próbował tego ukrywać i cóż, on też wiedział, że Allegra była świadoma tego o wiele dłużej niż on. Mógłby się o to wściekać, jednak nie miała w końcu w obowiązku, aby mu o tym mówić. Dlatego nie próbował wyciągać od niej informacji, a znacznie bardziej wolał skupić się na niej i na tym, jak cudowna dla niego była.
— Potrzebuję cię, Allie. — Powiedział to tak cicho, że sam nie był pewien, czy powiedział to czy zaledwie poruszył ustami, a żaden dźwięk nie wyszedł z jego ust. Potrzebował jej ciepła i bliskości, które tak chętnie mu dawała. Czułych rąk i pocałunków, zapewnień i spokoju, który od niej bił. Potrzebował tej nocy poczuć, że jest coś wart, a Allie właśnie to mu dawała i choć było to egoistyczne to brał więcej niż powinien.
Długo jednak nie pozwolił sobie na tego typu rozmyślenia, bo zaledwie chwilę później była odwrócona do niego już plecami. Chciał tę noc kontynuować, a cała reszta mogła zaczekać na inny moment. Może porozmawiają później, a może już nigdy więcej się do siebie nie odezwą. Cokolwiek miało nastąpić to teraz dbał jedynie o nią i aby czuła jego troskę oraz opiekę.
Oliver nie musiał już widzieć twarzy Allegry, aby wiedzieć, że brunetka jest zadowolona. Nie wykonałby niczego, co mogłoby sprawić, aby poczuła się źle. Jego ruchy były odpowiednio wyważone i przede wszystkim, ale były one z myślą o niej, aby czuła się przy nim dobrze. Natomiast reakcja jej ciała, a także słodkie pojękiwania i mruknięcia były dla niego zapewnieniem, że podejmowane przez Olivera decyzje są dobre. Cieszył się, że to właśnie przy nim dziewczyna odnajdowała rozkosz, a jego ego samo w zasadzie rosło, gdy to widział. Od dawna był pewien, że wie, jak poprawnie zająć się partnerką. Jednak było to zupełnie coś innego, kiedy ten intymny moment dzielił z Allie. Dziewczyną, której tak naprawdę nie znał od tej strony, a ich zbliżenie było w zasadzie uczeniem się siebie nawzajem. Swoje poprzednie partnerki Oliver przecież znał. Miał czas, aby się nauczyć co sprawia im przyjemność. Za to Allie była dla niego zupełnie nowym terytorium, po którym działał trochę na oślep. Współpracując oboje trafiali jednak w czułe punkty i odnajdowali wspólny rytm, który wznosił ich na szczyt ekstazy, a tę mogli przeżywać wspólnie.
UsuńWciąż nie potrafił wyjść z podziwu, że to właśnie z nią przeżywa tak intymny moment. Wydawało mu się, że z jakiegoś powodu przyszło im to niezwykle naturalnie. Być może przesadzał, ale co, jeśli tak miało być zawsze? Co, jeśli ich dwójka była sobie pisana? Mogły to być myśli spowodowane emocjami, a nad tymi ciężko było teraz zapanować i trzeba było to przyznać. Oliver nie potrafił pozbyć się wrażenia, że wiele ich właśnie do tego prowadziło. Nie do seksu, bo to byłoby zbyt łatwe, lecz do tego, jak się przy sobie czuli, że być może, ale w tym wielkim świecie to właśnie sobie nawzajem mogli zaufać. Nie był człowiekiem, który wpada w lawinę myśli łatwo. Potrzebował być do tego odpowiednio popchnięty. Ciężko było mu się nad tym jednak nie zastanawiać, gdy oboje tak ufnie i chętnie oddawali się sobie nawzajem, choć przecież w rzeczywistości poza tymi zgryźliwościami nie łączyło ich zbyt wiele. Natomiast mając Allegrę teraz tak blisko swojego ciała Oliver niemalże czuł, jak wszystko układa się na swoim miejscu. Jak gdyby właśnie to tutaj było jego miejsce. Przy niej. Mógł z całą pewnością stwierdzić, że nigdy przedtem nie było mu tak dobrze, jak właśnie przy niej i chwilowo, ale naprawdę nie obchodziło go, że mogło to być niepoprawne wobec jego byłych dziewczyn, którym przecież mówił podobne rzeczy. Oliver czuł, że odnalazł właśnie jaki dziwny rodzaj harmonii, którego mu brakowało od dawna. Nie potrafił wytłumaczyć tego sobie samemu, a już na pewno nie potrafiłby wytłumaczyć tego Allie, gdyby go o to zapytała. Jednak miał dziwne przeczucie, że również i brunetka znajdowała się w podobnym miejscu co Caldwell i jej również na pewne rzeczy zwyczajnie brakowało słów.
Złożył na jej szyi kilka kolejnych pocałunków, a słysząc jej głos uśmiechnął się. Co zapewne mogła wyczuć na swojej skórze. Delikatnie zwrócił również głowę w stronę jej dłoni, którą ułożyła na jego policzku. Udało mu się odwrócić ją na tyle, aby wnętrze dłoni brunetki mieć przy swoich ustach i również na wnętrzu jej ręki złożył czuły pocałunek.
— Czujesz się dobrze, Allie? — Spytał. Znał odpowiedź. Zależało mu jednak na tym, aby ją usłyszeć. Nie dla własnej satysfakcji, lecz po to, aby Allegra to usłyszała. Nie wiedział, co nią kieruje. Musiałby jednak być kompletnie ślepym, aby nie zauważyć, jak momentami niepewna i niewarta samej siebie się czuła. Chciał więc, aby uświadomiła sobie, jak bardzo warta jest każdej przyjemnej chwili, która między nimi się wydarzyła. I że równie mocno będzie warta tych chwil, gdy już z jakiegoś powodu nie będzie go obok niej. — Czujesz, wspaniała dla mnie jesteś, skarbie?
Mówienie do niej przychodziło mu naturalnie i łatwo. Mógłby mówić słowa, których nie miał na myśli, jednak każde jedno, które do niej tej nocy mówił pochodziło z miejsca, o istnieniu, którego Caldwell wcześniej nie miał pojęcia. Chciał jej również to wszystko mówić i sprawić, aby wiedziała, jak cudowną była kobietą, a on szczęściarzem, że mógł właśnie z nią taką chwilę dzielić. Oliver mógł spędzić resztę nocy na samym werbalnym uwielbianiu Allegry. Niemalże czuł, że właśnie do tego była stworzona, aby ją wielbić i ziemię, po której stąpała, choć na to drugie jej obecnie nie pozwalał.
UsuńŻałował braku lustra. Chciałby móc ją teraz obserwować od przodu, każdą zmianę w jej twarzy i jak rozkosznie rozchylała usta od przyjemności, którą jej dawał. Chciał patrzeć na nich wspólnie, jak wspinają się coraz wyżej w ekstazie i wspólnie doprowadzają się na szczyt. Nie było mu to jednak dane, aczkolwiek nic nie było stracone, a Caldwell cieszył się również tym co działo się teraz między nimi.
— Dobrze, kochanie. — Szepnął przy jej uchu. Przymknął na moment oczy, próbując odnaleźć się w niespokojnym oddechu i szaleńczo bijącym sercu. — Bo jesteś piękna, Allie. Tak cholernie piękna… Żałuję, że nie widzisz tego co ja.
Żałował. Naprawdę żałował, że nie był w stanie zrobić więcej, aby mogła poczuć, jak wspaniale było na nią patrzeć. Gdyby tylko było to możliwe to w moment by sprawił, aby Allegra spojrzała na siebie jego oczami, aby dokładnie poczuła ten kalejdoskop emocji, który mu towarzyszył, kiedy była blisko. Być może wtedy zrozumiałaby, jak wspaniała była i jak uzależniająca była, jak bardzo Oliver przepadł, choć przecież wiedział, że nie powinien żywić do niej żadnych uczuć poza tymi koleżeńskimi. Było już stanowczo za późno, aby się wycofać, a Caldwell nie żałował. Nie potrafiłby żałować tego, do czego między nimi doszło. Było to zbyt dobre, zbyt intensywne i wciągające, aby choćby przez sekundę przez jego głowę przeszła myśl, aby żałować zbliżenia z brunetką.
Głośno zamruczał, kiedy poruszyła biodrami w odpowiedzi na jego dłoń między jej udami. Oliver niczego tak bardzo nie pragnął, jak tego, aby tej nocy Allie wnieść na wyżyny przyjemności, aby czuła, jak bardzo jest przez niego uwielbiana. Potrafiłby spędzić resztę nocy na pokazywaniu jej, jak mocno na niego działa. Równie mocno jednak pragnął znów się w niej znaleźć, więc zaledwie jeszcze przez jakiś czas jego palce zataczały kółka na wrażliwej kobiecości brunetki. Czuł jej ciepło, a także wilgoć, a myśl, że to właśnie przez niego była niezwykle satysfakcjonująca.
Oliver nie potrafił przestać się nią zachwycać. Była piękna i wspaniała, wiła się tak cudownie pod wpływem jego dotyku, a za każdym razem, kiedy jęczała jego imię czuł, jak ściska mu to jego serce. Ciężko było się jej oprzeć, a prawda również byłą taka, że Oliver wcale nie zamierzał się dziewczynie opierać. Była zbyt cudowna, aby mógł udawać, że chce odzyskać nad sobą jakąkolwiek kontrolę. Było mu tu z nią dobrze, a jeśli jakieś konsekwencje miały nadejść to zupełnie go one nie obchodziły. Nie umiał się nimi przejąć, gdy jego słodką nagrodą była właśnie Allie. Dziewczyna wyrwana niemalże ze snów, których do tej pory świadom nie był. Oliver czuł naprawdę wiele skrajnie różnych emocji tej nocy i jeszcze nie potrafił ich poukładać w sensowną całość, jednak wiedział, że to co czuł do brunetki nie było jedynie efektem tej nocy. Coś tak intensywnego nie mogło przecież być tylko chwilowe, prawda? Zbyt długo również nie chciał o tym myśleć, bo przecież czekały ich znacznie lepsze rzeczy, których nie mógł się doczekać.
Oliver spoglądał na jej tatuaże, które przedtem mu umknęły. Nie było to łatwym zadaniem, aby je dostrzec, jednak nie chciał też się od niej odsuwać, aby zapalić światło. Mógł im się przyjrzeć rano. Wystarczyło mu jednak to, co widział przy blasku księżyca. Więcej nie potrzebował. Z jakiegoś powodu sprawiło to, że w jego oczach stała się jeszcze atrakcyjniejsza, o ile to w ogóle było możliwe.
Oliver uśmiechnął się lekko, jak gdyby wyczuł jej onieśmielenie wywołane tym, że zauważył tatuaże na jej skórze. Był to nieoczekiwany element, a z jakiegoś powodu pasowało mu to tak niezwykle do niej, że aż sam był zaskoczony, jak świetnie to pasowało do jej charakteru i osobowości.
Usuń— Pozwolisz mi odkryć resztę? — Spytał cicho. Niemalże miękko i wręcz delikatnie. Gdzieś tam z tyłu głowy cały czas miał świadomość, że to może być tylko jedna wspaniała noc. Jednak równie mocną miał nadzieję, że nie zakończy się ona wraz z porankiem, a Oliver i Allegra będą mieli szansę, aby poznać się lepiej. Nie wiedział, jak miałby wrócić do swojej rzeczywistości po tej nocy. Jak miałby udawać, że między nimi nic się nigdy nie wydarzyło, a ta dziewczyna, która tylko z wyglądu wydaje się niepozorna, wbiła się między jego żebra i nie chciała już go opuścić. — Chciałabym odkryć więcej, Allie.
Było to swego rodzaju wyznanie, którego Oliver się nie spodziewał. W końcu, gdyby to miał być tylko seks to nie prosiłby jej o takie rzeczy. I ona również nie mówiłaby mu rzeczy, które, jakby nie patrzeć, ale powinny być zarezerwowane dla osób, które są sobie bliskie. Jednak, czy oni sobie nie byli bliscy? Znali się od wielu lat i w pokręcony sposób mogli nazwać się przyjaciółmi, choć tak naprawdę do tego wieczoru nigdy przedtem nie wyciągnęli w swoją stronę pomocnej dłoni. Zapewne, gdyby pojawiła się potrzeba to by to zrobili, ale nie byli na tyle blisko, aby opowiadać sobie nawzajem o swoich problemach. Ta noc zmieniała naprawdę wiele, a Caldwell chciał doświadczyć tego co miała dla nich przyszłość, bo wiedział jedno, ale nie miał zamiaru pozwolić sobie na to, aby się od niej odsunąć, bo komuś mogłoby być niewygodnie z tym, że coś ich połączyło.
Allegra również miała rację, a Oliver pożerał ją wzrokiem. Wolałby co prawda mieć ją przodem, jednak i ta pozycja mu się podobała, a przecież właśnie o tym myślał, gdy jeszcze byli w kuchni i pozwalał sobie na śmiałe myśli odwrócenia jej do siebie plecami. Spełniał teraz swoją małą fantazję, która pojawiła się w jego głowie dość niespodziewanie i korzystał z tego, że mu na to pozwalała. Oliver znajdował się teraz w takim stanie, że Allie mogłaby z nim zrobić dosłownie wszystko, a Caldwell mógłby tylko siedzieć i patrzeć z zachwytem, jak się nim zajmuje. Bardziej mu jednak zależało na tym, aby to na jej przyjemności się skupić, więc być może właśnie z tego powodu nie pozwolił sobie na to, aby przejęła większą kontrolę i nadawał im rytm, bo w głowie miał przecież tylko ją i to, aby czuła się przy nim dobrze, otoczona troską oraz uwielbieniem, na które bez wątpienia zasługiwała.
Pogładził dłonią jej biodra, gdy ruchy powoli przybierały na sile. Jego oddech był coraz cięższy, niemal urywany. Klatka piersiowa unosiła mu się nierównomiernie. Odchylił głowę do tyłu z głośnym, głuchym jękiem, kiedy słyszał, jak wypowiada jego imię.
— Allie… Boże, uwielbiam cię. — Westchnął nie zaprzestając ruchów bioder. Odpowiadała mu tym samym, gdy w rozkoszny sposób poruszała swoimi, a ich ciała odbijały się od siebie w zmysłowy i pociągający sposób. Palce zacisnął mocniej na jej ciele, jednak nie po to, aby kontrolować sposób w jaki się poruszała, a bardziej szukając stabilizacji, którą odnajdywał teraz w niej. — Właśnie tak, kochanie… Idealna.
Westchnął głośno, niemal drżąc od jej ciepłego głosu. Oliver czuł, jak blisko jest spełnienia, które będzie dzielił razem z nią i nie potrafił się tego wręcz doczekać. Allegra nie mogła zdawać sobie sprawy, jak samym swoim głosem sprawiała, że blondyn się czuł. Świadomość, że w ten sposób na nią działał była prawie przytłaczająca. Jednak w ten najprzyjemniejszy z możliwych sposobów. Napiął mocniej mięśnie, poruszając się razem z nią, bo przecież nie pozostawała bierna, a odpowiadała mu równie łapczywie.
— Jeszcze trochę, skarbie. Obiecuję. — Jęknął chwilę później jej imię, które już było jedynym jakie chciał wypowiadać. Allegra w oczach Olivera była spełnieniem marzeń, o których istnieniu nie wiedział. Była wszystkim, a on chciał jej tak bardzo pokazać, że to między nimi nie było i nigdy nie będzie tylko chwilą.
UsuńGdyby była zwrócona do niego twarzą zobaczyłaby na jego czysty zachwyt.
Oliver był rozkosznie oczarowany brunetką. Tym, jak cudownie się na nim poruszała i otulała go swoją kobiecością, tym jak pewna siebie się stała i brała od niego to, na co miała ochotę. Nie zamierzał być tym, który ją przed tym powstrzyma. Zamierzał być tym, który da jej wszystko o czym tylko pomyśli.
Pożądanie, które rozlewało się po jego ciele było cudownym doświadczeniem. Miał wręcz przeczucie, że nigdy wcześniej nie czuł czegoś podobnego. Oliver mruknął głośniej, kiedy poczuł, jak zacisnęła się wokół niego mocniej. Przez jego ciało przeszedł przyjemny dreszcz, a dłonie mocniej naparły na jej ciało. W tych ostatnich chwilach zwiększył tempo oraz intensywność ruchów. Otaczające ich dźwięki były w istocie niemal wulgarne, ale należały do nich – była to cudowna mieszanka wspólnych westchnięć i jęków, spotykających się ze sobą ciał, które wspólnie dążyły do spełnienia. Nie był już w stanie, który pozwoliłby mu na odpowiedzenie dziewczynie, choć przecież tak bardzo tego chciał. Chciał, aby była świadoma, jak wiele przyjemności przynosiło mu ich zbliżenie, jak bardzo ją doceniał, a jednak żadne sensowne słowa nie opuściły jego ust. Niemalże w tej samej chwili, w której ciałem brunetki zawładnęło spełnienie to samo uczucie rozlało się po ciele Olivera. Głośno i bezwstydnie wyjęczał jej imię, miał ją tylko w głowie. Tylko Allie. Tylko i wyłącznie swoją Allie, z którą dane było mu przeżyć coś tak niesamowicie wspaniałego. Mięśnie w jego ciele mocno się napięły. Drżał jeszcze przez kilka kolejnych sekund, nawet nie starając się odzyskać władzy nad swoim oddechem czy ciałem.
Powoli osunął się na jej plecy, nie chcąc przygnieść jej ciężarem swojego ciała. Dłonie oparł po jej bokach na materacu. Wtulił się w jej rozgrzane ciało, a brunetka z pewnością mogła czuć, jak szaleńczo w piersi bije mu serce. Oliver przymknął oczy, jeszcze nie potrafiąc się od niej odsunąć. Złożył krótki pocałunek na jej ramieniu.
— Wspaniała. — Szepnął. Głos mu drżał od emocji oraz spełnienia sprzed chwili, które wciąż czuł w swoim ciele. Uśmiechnął się lekko do samego siebie, ale również i do niej. — Allie… — Mruknął, choć nie powiedział nic więcej. Niemal tak, jak gdyby nie chciał psuć tej chwili między nimi. Oliver czuł się cudownie. Było mu cudownie.
Powoli przekręcił się na bok, wciąż trzymając ją jednak blisko siebie i pozwalając sobie, aby jeszcze przez chwilę w niej być. Wtulił ją w swój tors i mocno objął, samemu niemal czując, jak mocno bije jej serce.
Mógłby powiedzieć teraz tak wiele, a wybrał milczenie. Chcąc dać im moment na to, aby mogli trwać w tej chwili i nie myśleć o niczym, jak o sobie nawzajem i o tym, co między nimi się właśnie wydarzyło.
Break the rules I shouldn't for you
Kiss you like there's nothing to lose
Ollie🩵
Nie chciał składać obietnic, których mógłby nie dotrzymać. Mógł jednak ją zapewnić, że również pragnie tego o czym mówiła. Nie spodziewał się, że ze wszystkich osób na świecie to właśnie z nią przyjdzie mu spędzić taką noc. Niesamowitą, gorąca i namiętną noc, która będzie długo bardzo żywa w jego umyśle. Miał w końcu za sobą fizyczne uniesienia, które wywoływały na nim naprawdę ogromne wrażenie, jednak mógł stanowczo oraz z pewnością powiedzieć, że to czego doświadczył z Allegrą było zupełnie nowe. Intensywne i namiętne, gorące i wciągające. Oliverowi brakowało odpowiednich słów, aby określić to co między nimi się wydarzyło. Szczególnie, że przecież to był ich pierwszy raz. Przedtem nigdy nawet jej nie pocałował, a gdy tylko to zrobił poczuł, jak gdyby to właśnie jej usta powinien był całować przez resztę życia. Były to dość impulsywne myśli, a jednak było mu z tym dobrze. Przychodziły mu one naturalnie i swobodnie, niemal tak, jak gdyby miały być one ich wspólną codziennością za jakiś czas. Bardzo liczył na to, że Allegra nie odbiera jego słów jako jedynie zapewnienia, że w tej danej chwili ją chce. Mimo, że w jego sercu i głowie wiele się działo to Oliver nie był przecież kłamcą. A na pewno nie był tak bezczelnym kłamcą, bo w końcu mniejsze kłamstwa czasem mu się zdarzały, ale komu nie? Nie okłamywał jednak Allegry, a to dla niego znaczyło bardzo wiele.
OdpowiedzUsuń— Mógłbym się do ciebie przyzwyczaić, Allie. — Powiedział miękko. — Do tego, że jesteś obok.
Istniała bardzo mała szansa na to, że jego słowa były popchnięte przez całą gamę emocji, która dziś przez niego przechodziła. Oliver jednak w głębi czuł, że naprawdę mógł przyzwyczaić się do jej bliskości i tego, że ma ją na wyciągnięcie ręki. Patrząc na wszystko co się wydarzyło, a także na to, że ich ciała wciąż były ze sobą połączone, choć intensywność dawno temu już opadła, oddechy powoli się uspokajały, to nie opadło w nim to uczucie, a raczej wręcz pragnienie, aby mieć ją blisko siebie. Jeszcze nie wiedział co to właściwie ma oznaczać, ale chciał się o tym przekonać. Chciał sprawdzić, jak daleko mogą się posunąć, a przede wszystkim sprawdzić, czy oboje byli szczerzy w swoich słowach. Caldwell był nich pewien, a choć już nie uważał, aby Allegra robiła z nim cokolwiek z litości to czasami, jak natrętna mucha, ta myśl właśnie się pojawiała.
Chyba właśnie tego bał się najbardziej. Że zobaczyła w nim załamanego człowieka, który potrzebował towarzystwa. Dostrzegła, że patrzył na nią trochę rozmarzonym wzrokiem i postanowiła mu dać coś o co Oliver nie odważył się poprosić. Nie miał jej oczywiście za taką dziewczynę, jednak w jego sytuacji wydawało się to być całkiem prawdopodobne. Dłużej nie chciał się nad tym zastanawiać, bo o wiele bardziej interesowało go to, aby poświęcić swoją uwagę Allegrze, która wciąż go zachwycała. Pamiętał, jak powiedział jej, gdy na niego wpadła, że nie wyglądała jakby zeszła z wybiegu, a teraz gotów był te słowa odszczekać. Owszem, odrobinę się ogarnęła po powrocie, ale nie nakładała przecież makijażu ani nie stylizowała włosów, a jednak w oczach Olivera wyglądała przepięknie. Zmęczona zarówno późną nocą, jak i bliskością, która ich połączyła.
— Jesteś pewna, że chcesz, abym wracał? — Zapytał miękko. Palce jego dłoni przesuwały się wzdłuż jej ramienia, delikatnie i ze spokojem je gładząc. Oliver powoli odzyskiwał kontrolę nad własnym oddechem, jednak wciąż było mu daleko do tego, aby uspokoić się w pełni. — Podobno jestem nieznośnie irytujący i marudny. — Mruknął żartobliwie, choć czy na pewno? Dawno w końcu słyszał, jak go tak nazywała i to patrząc mu wyzywająco prosto w oczy. Teraz oczywiście się z niej tylko zgrywał. Przecież, gdyby nie chciała, aby wrócił to nie mówiłaby mu tych wszystkich rzeczy, a gdyby on tego nie chciał to równie chętnie by jej nie odpowiadał.
Chciałby móc do niej wracać. Do ich rozmów, które potrafiły rozwiać mu czarne chmury znad głowy i rozbawić, choć wcale nie miał ochoty na śmiech. Allegra miała w sobie niesamowity dar do zmieniania beznadziejnej sytuacji w całkiem znośną, a to było coś co warto było w sobie pielęgnować. Mógłby powiedzieć, że chętnie wróciłby dla seksu i aby sprawdzić co mogłaby z nim zrobić, co chciałaby zrobić. Do ponownego znalezienia się między jej rozkosznymi udami, do pocałunków i zbliżenia, do jej słodkich jęków i urywanego oddechu, gdy próbowała wyszeptać jego imię. Najbardziej jednak chciał wrócić po prostu do niej. Do Allegry i tego, że nie był dla niej jak zraniony szczeniak, który szukał schronienia przed zimnem. Był dla niej po prostu Oliverem. Człowiekiem, którego znała przez połowę swojego życia. Wpuściła go do swojego życia dość chętnie, czego kompletnie się nie spodziewał, ale doceniał to i pragnął jej pokazać, jak bardzo jest jej za to wdzięczny.
Usuń— Nie spieprzę tego, Allie. — Powiedział cicho. Niemal sam do siebie, jak gdyby nie chciał, aby słyszała to wyznanie. Tego. Czym właściwie to było? Przecież niczego nie ustalili. Nie stali się nagle parą. W obecnej chwili Oliver nie był pewien, czy chciałby wchodzić z nią w związek. I nie miało to nic wspólnego z Allegrą, a bardzo wiele z nim i z tym, jak skołowany teraz był. Wiedział jednak, że cokolwiek się między nimi wydarzyło to Oliver nie chciał zrobić niczego, co mogłoby to popsuć, a siedziało w nim dziwne przeczucie, że tak może się wydarzyć.
Oliver lekko się uniósł, aby na nią spojrzeć. Na jej delikatną twarz, która pochłonięta była teraz przez dziesiątki, jeśli nie setki, skrajnych ze sobą emocji. Posłał brunetce lekki uśmiech, który miał ją zapewnić, jak i on tego chce. Czuł, że chce i naprawdę chciał. Mimo, że nie wiedział, dokąd ich to wszystko zaprowadzi i czy będzie im rano ze sobą dobrze. Jednak nie wyobrażał sobie, że mogłoby mu być źle. Skoro teraz czuł się tak wspaniale, to rano przecież również będzie. To była Allegra, a nie obca dziewczyna, od której będzie musiał uciekać w popłochu i bać się, że może wykorzystałaby moment jego rozpoznawalności do celów, które normalnej osobie nie mieściły się w głowie. Allegra była dobra i życzliwa, mimo swojego ciętego języka i dawnej niechęci do niego.
— To zdecydowanie była… wyjątkowa noc. — Potwierdził i pochylił się, aby złożyć na jej ustach pocałunek. Było to niemal niesamowite, że mógł to zrobić. Tak po prostu i nie zastanawiać się nad tym, czy może. — Możemy ich mieć więcej, Allie… Skoro oboje tego chcemy to nic nie stoi nam na przeszkodzie.
Może, gdyby myślał trochę trzeźwiej to zauważyłby, że przeszkód parę było. Aczkolwiek Caldwell naprawdę nie chciał przejmować się teraz takimi rzeczami. Ta noc należała do nich. Do Olivera i Allegry. Nie było żadnych osób trzecich. Zewnętrznych problemów i konsekwencji. Tutaj byli tylko oni, splątani ze sobą ciałami i tak bardzo pragnący siebie nawzajem, że aż Oliver niemalże czuł to w swoim sercu. Tę niegasnącą potrzebę, aby się nią zająć i trzymać blisko siebie. Zapewniać ją swoimi słowami oraz czynami, że to co między nimi się wydarzyło było prawdziwe i nie pchnęły go do ubóstwiania jej i kochania się z nią konsekwencje tego, że postanowił zawalczyć o kogoś kto nigdy go tak naprawdę nie chciał.
— Zostań, Allie. Proszę.
Znajdowali się w końcu w jej mieszkaniu. Nie było teraz innego miejsca, w którym mogłaby się znajdować. Oliver nie prosił o to, aby została tutaj, ale z nim. Cokolwiek to miało oznaczać. Jeszcze było zbyt wcześnie, aby mogli o przyszłości decydować, ale najbliższe kilka godzin przecież mogli spędzić we dwójkę. Nie uciekając od tego co ich połączyło, a już szczególnie, ale nie uciekając od siebie nawzajem. I miał przeczucie, że nie będą od siebie uciekać. Oboje przecież chcieli dokładnie tego samego, a Oliver nie miał już żadnych wątpliwości. Wydarzyło się między nimi coś cudownego, coś czego Oliver długo nie zapomni. A właściwie coś, czego zapominać nie chciał.
Wcale nie chciał, aby się od niego odsuwała. Nie powstrzymał jej jednak i sam cofnął nieznacznie biodra, gdy wyczuł, że lekko uniosła swoje. Westchnął pod nosem, kiedy nie był już otoczony jej ciepłem i bliskością, ale nie pozwolił odsunąć się jej zbyt daleko.
Usuń— Wstydzisz się? — Mruknął z lekkim rozbawieniem, kiedy schowała twarz w poduszce. Gładko się zaśmiał i pochylił, aby pocałować ją w czubek głowy, po czym objął ją w pasie i wtulił w swój tors. — Jesteś urocza, Allie. Naprawdę, rozkoszna. — Dodał, a w jego głosie wciąż przebijało się rozbawienie tym, że po bliskości, którą ze sobą dzielili mogła poczuć się zawstydzona. Poniekąd się jej nie dziwił, bo w końcu chwilę temu prowadziły ich przeróżne emocje, a teraz, kiedy trochę się uspokoili to rzeczywistość wracała. Zdawało się jednak, że Oliver odgradzał się od niej grubym szkłem. Znacznie bardziej woląc zostać w tej bańce szczęścia, którą rozłożyła nad nim Allegra.
Ucieszył się, kiedy zwróciła się w końcu w jego stronę.
Widać to było po jego twarzy, która wyraźnie rozbłysła. Nie mógł prosić tej nocy o więcej, a jednak to, że Allie się nie odsunęła i nie uciekała, że nie kazała mu wyjść znaczyło dla niego naprawdę bardzo wiele. Mógł jeszcze nie wiedzieć, jak potoczy się ich historia dalej, ale był pewien tego, że chce to odkryć razem z nią. Wpatrywał się w nią z czystym zachwytem, kiedy sięgnęła po jego dłoń i ułożyła ją na swoim ciepłym policzku. Odruchowo go pogładził, chcąc podarować jej od siebie tak wiele czułości, ile było to możliwe. Niemal odebrało mu oddech, kiedy w wnętrzu dłoni złożyła pocałunek.
Nie zasługiwał na nią. Na uczucia, którymi go obdarzała, a już na pewno nie na jej zaufanie.
Miał do niej naprawdę wiele pytań. Takich, których bał się zadać. Ponieważ teraz coraz wyraźniej docierały do niego słowa, którymi dzieliła się z nim brunetka. I to nie tak, że przedtem nie zwracał uwagi czy puszczał je mimo uszu, ale nie zagłębiał się w nie tak mocno. Teraz wyraźnie jednak widział, że był dla niej kimś więcej niż tylko znajomym, z którym wylądowała w łóżku. I chyba niekoniecznie wiedział, jak ma sobie z tym poradzić. Nie umiał pojąć, że Allegra dawno temu mogła widzieć w nim kogoś więcej. Od jak dawna? I jak doszło do tego, że wcześniej nic nie zauważył?
Oczy brunetki mocno błyszczały, a on nie był pewien co właściwie w nich widzi. Było w nich naprawdę wiele emocji, a te ciężko było odczytać, kiedy jego własne serce szalało i dudniło. Szumiało mu w uszach. Uznał jednak, że chwilowo, ale nie musi wcale się zbyt mocno przejmować przyszłością czy przeszłością. Najważniejsze teraz miał przed sobą.
— Cieszę się, że jesteś zadowolona, Allie. — Powiedział cicho. Nie chciał jej rozczarować i sprawić, aby tego żałowała. Musnął ustami jej czoło po czym objął mocniej i schował ją w swoich ramionach. Trzymając ją jak najcenniejszy skarb, który został mu niespodziewanie podarowany. — Ale tak naprawdę… to ty byłaś cudowna. Oszałamiająca.
Mógłby zachwycać się nią bez końca i to zamierzał robić. Zasługiwała na to, aby się nią zachwycano. Problem polegał na tym, że Oliver chciał być jedynym, który się nią zachwyca. Zupełnie nie potrafił sobie tego wytłumaczyć. Z pewnej perspektywy to powinien być tylko seks, ale oboje wiedzieli, że stał się czymś znacznie więcej. Czymś czego może jeszcze nie potrafili nazwać, ale co wyraźnie między nimi istniało.
— Chciałabyś, żebym był… Twój? — Spytał cicho. Dłonią gładził jej plecy. Oliver uśmiechnął się lekko, a po chwili znów złożył na czubku jej głowy pocałunek. — Podobno jestem irytujący, nieznośny… czasami głupi. — Wyliczał.
Uniósł się na moment na łokciu. Zaledwie na parę chwil wypuszczając ją ze swoich objęć, ale jedynie po to, aby nachylić się i sięgnąć po kołdrę. Co prawda nie mógł w pełni naciągnąć jej na ich oboje, ale wystarczyło jej, aby okryć Allie.
Kawałek kołdry okrywał również jego, jednak większa jej część spoczywała na ciele brunetki. Oliver najchętniej nie zakrywałby jej wcale, wciąż zachwycając się jej ciałem. Sam jednak zauważył, że zrobiło się odrobinę chłodniej. Wsunął zaraz jednak ręce pod kołdrę na talię dziewczyny i przyciągnął ją bliżej siebie. Ich ciała odnalazły się w tej plątaninie bez problemu.
Usuń— Nie chcę, żebyś zmarzła. — Szepnął. Zależało mu na tym, aby czuła się komfortowo. Nie tylko przy nim, ale sama ze sobą. Było mu z nią dobrze. Zbyt dobrze, aby mogło to być prawdziwe, a jednak… Stało się. I Oliver był gotów powtórzyć wszystko. Całą tę noc, złamane serce i poszarpaną duszę, o ile to oznaczało, że znów trafiłby do niej.
Do swojej Allie.
And I've never craved someone's attention
As much as yours, thought I should mention that
Ollie🩵
Prawdę mówiąc, ale Oliver przestał zwracać uwagę na padający za oknem deszcz. Uwaga Caldwella w pełni poświęcona była brunetce, która rozkosznie oraz ufnie leżała w jego objęciach. Wciąż nie potrafił pojąć, jakim cudem trafiła mu się właśnie taka kobieta. Dość często powtarzał, że jest jego i pewna część Olivera naprawdę to czuła, jak kawałki duszy Allegry przyklejają się do jego, a oni zaczynają się ze sobą splatać w sposób, który jest trudny do wytłumaczenia. Zupełnie mu to nie przeszkadzało, a właściwie to cieszył się, że właśnie z nią może tego doświadczać. Dlatego, wszystko co działo się na zewnątrz było mu w istocie obojętne. Niezależnie od tego, co wydarzyłoby się na zewnątrz Oliver uwagę zwracał tylko na Allie i na to, że mógł ją obejmować. Martwił się przez moment, że być może, gdy emocje odrobinę opadną to zrobi się między nimi niezręcznie. Kompletnie tego nie poczuł. Żadnego zawstydzenia czy myśli Caldwell, coś ty najlepszego narobił?! Owszem, martwił się o to, czy Allie jest dobrze, czy nie żałuje, jednak nie musiał zadawać żadnych pytań, aby wiedzieć, że nie żałowała. Wystarczyło, aby spojrzał na jej uroczą twarz i jeśli miał jakieś wątpliwości to odchodziły one na bok. Miał przeczucie, że wyczułby, gdyby brunetka czegokolwiek żałowała. Tymczasem wszystko wskazywało na to, że podobne uczucia się w niej nie pojawiły, a to dla Caldwella naprawdę wiele znaczyło. Ostatnie czego by dla niej chciał to, aby miała wyrzuty sumienia, że doszło między nimi do zbliżenia.
OdpowiedzUsuńZupełnie nie wyobrażał sobie tego, że miałby wstać i wyjść, jak gdyby nic się między nimi nie zadziało. Powtarzał to w myślach wiele razy – Allegra nie była jedną z wielu. Gdyby tak było nie czułby w sobie tej rosnącej potrzeby, aby otoczyć ją troską. Podziękowałby za wspólną noc i wyszedł bez większych obietnic, gdyby ich zbliżenie miało znaczyć tyle co nic. Nie uważał, że robi to z niego świętego czy lepszego, bo nie zostawił dziewczyny samej po udanym seksie. Tak właściwie to była to przecież podstawowa rzecz. Więc nawet, gdyby to nie znaczyło tak wiele, jak Oliver sądził, że znaczyło to on wciąż by tu został, aby upewnić się, że wszystko jest z nią w porządku. Tymczasem mógł trzymać ją w swoich objęciach, gładzić delikatnie jej ciało i wsłuchiwać się w jej coraz wolniejsze i spokojniejsze bicie serca.
— Wszystko w porządku, Allie? — Spytał cicho. Może niepotrzebnie się nakręcał, jednak przez krótki moment miał wrażenie, że zachowuje się inaczej. Ciężko było mu oczywiście stwierdzić to z pewnością, ale odnosił wrażenie, że na bardzo krótki moment atmosfera w sypialni się zmieniła i że miało to wiele wspólnego z ich zbliżeniem.
Przez krótką chwilę pozwolił sobie pomyśleć, że może jednak żałowała. Może żałowała, że otworzyła się przed nim w ten sposób, że dała dostęp do swojego ciała i swojej duszy. Jeżeli chodziło o Olivera to nie musiała się martwić o jego myśli. Nie pomyślał o niej nic złego, a w zasadzie to miał same dobre myśli o brunetce. Mogła przecież robić ze swoim życiem co tylko chciała, a Caldwell nie miał żadnego prawa, aby ją oceniać i tego też nie robił. Tę decyzję podjęli wspólnie oraz świadomie, więc z całą pewnością nie zamierzał zwalać na nią winy za to, że chciała tego zbliżenia. Czy w jakikolwiek sposób oceniać to jak do tego między nimi doszło. Byli dorośli i już wtedy siedząc przy kuchennej wyspie wiedzieli, jak daleko mogą zajść, gdy tylko sobie na to pozwolą. I pozwolili. Jedyne czego Oliver mógł żałować to tego, że było już po wszystkim, aczkolwiek narzekać nie zamierzał, bo to, jak teraz było między nimi równie mocno mu się podobało. Ot, taka zwykła i prosta czynność, jak spędzanie razem czasu, ciche rozmowy i otwarte serca, choć oboje bali się zajrzeć w siebie nawzajem głębiej.
Chciałby zapewnić ją, jak bardzo mu to wszystko odpowiadało. Miał teraz w swoich objęciach dziewczynę, o której przedtem nie odważył się nawet śnić. Mógł bezkarnie ją całować i patrzeć na jej cudowne ciało, słuchać jej kojącego głosu i łapał się na tym, że naprawdę chciałby, aby trwało to dłużej.
Gdyby tylko zdawał sobie sprawę z tego, jakiego rodzaju myśli siedziały w głowie Allegry zrobiłby wszystko, aby je z niej wybić. Z całą pewnością nie była bezwartościowa. Z ich dwójki to on był tą osobą, choć to nie był przecież żaden konkurs. Oboje mieli prawo do tego, aby przeżywać te myśli na swój własny sposób. Nawet, jeśli te myśli niekoniecznie cokolwiek wspólnego miały z prawdą. Niektórych trudno było się pozbyć. Szczególnie, jeśli utknęły one w głowie zbyt mocno lub z jakiegoś powodu ktoś lub coś utwierdzało w przekonaniu, że nie są warci dobrych rzeczy w życiu. Oliver wciąż był przekonany, że w żaden sposób nie zasłużył na to, aby Allie była przy jego boku, a już na pewno nie zasłużył na to, aby się z nią przespać. Było mu z nią cudownie i powtórzyłby to w mgnieniu oka. Kłamałby, gdyby powiedział, że nie chce poczuć po raz kolejny tej wyjątkowej bliskości, którą go dziś obdarzyła. Chciałby to poczuć po raz kolejny i jeszcze chociaż raz poczuć, jak to jest, gdy Allegra uważa, że jest jej wart.
UsuńOliver nie zdawał sobie z tego sprawy, ale sam również zaczynał dla niej przepadać. Szybciej i bardziej niżby się spodziewał. Wkroczyła do jego życia tak niespodziewanie i nagle, głośno i z przytupem oraz wyrzutem przy okazji. Okazała mu więcej dobroci niż powinna, a teraz miał jej nagie ciało wtulone w swoje, czuł jej ciepły oddech na swojej skórze i kompletnie nie wiedział co ma czuć, ale wiedział tyle, że mu się to podobało i nie chciałby, aby coś to przerwało.
— Mogę się zapytać… Dlaczego? — Spytał cicho. Nie do końca rozumiał, dlaczego chciała być obok niego i dlaczego tak bardzo zależało jej na tym, aby on również był blisko. Oliver mógł się domyślać, ale o wiele bardziej wolał usłyszeć to z jej ust. Niekoniecznie pełne wyznanie, bo choć rozmowa przychodziła im łatwo to wiedział, że czasami niektóre słowa wcale tak łatwo nie chcą przejść przez gardło. — Do dziś byłem pewien, że mnie nie lubisz, Allie. Wiesz o tym, prawda?
Być może odrobinę przesadzał. Gdyby naprawdę go nie lubiła to raczej by o tym wiedział. Nie okazywała mu jednak szczególnie przyjacielskich uczuć, a każda ich interakcja wiązała się z wzajemnym dogryzaniem sobie. Wydawało mu się, że tak po prostu między nimi jest i nie próbował tego zmieniać, a potem przecież był z Romy i inne dziewczyny nie były mu w głowie.
— Co się zmieniło, Allie?
Prawdopodobnie, gdyby ruszył trochę głową to zacząłby układać w głowie wszystkie puzzle, które miał przecież przed nosem w całość. Oliver nie był w końcu głupi, tylko czasami trochę ślepy, a najlepszym dowodem było to, że nie widział, jak pod jego nosem rozgrywał się romans stulecia, o którym najwyraźniej wiedzieli wszyscy poza nim. Oliver jakoś nie potrafił ułożyć w swojej głowie tego, że od lat mogła być nim zauroczona. Że nigdy nie był dla niej tylko przyjacielem starszego brata, ale kimś więcej.
— To mogłoby być miłe… Cokolwiek to jest. — Powiedział cicho. Ciężko było nazywać rzeczy po imieniu, kiedy nie wiedzieli czym te rzeczy są. Oliver nie chciał też składać obietnic, które mógłby złamać. Mimo, że nie okłamywał dziewczyny i naprawdę mógłby się do tego przyzwyczaić i czuł, że chciałby więcej takich nocy, jak ta, to nie chciał mówić więcej, aby to jedynie ładnie brzmiało. — To jest miłe. — Poprawił się po chwili, kiedy zdał sobie sprawę z tego, jak mogło to wybrzmieć. Było im miło, choć to również było niedopowiedzenie.
— Właściwie… to nie, to nie jest miłe. Miło jest, gdy zrywasz się po nijakim seksie i nie chcesz zranić drugiej strony. — Ollie pokręcił głową i zaśmiał się pod nosem. Ich na pewno nie był nijaki i z całą pewnością Oliver nie chciał się stąd w pospiechu zrywać. — To jest cholernie dobre i uzależniające. Ty jesteś cholernie dobra i uzależniająca.
Wciąż nie potrafił wyrazić słowami, jak dobrze się przy niej poczuł. Oliver wciąż był oszołomiony Allegrą i zbliżeniem, do którego między nimi doszło. Było ono niespodziewane, ale miał również przeczucie, że niezwykle potrzebne im obojgu.
— Lubię, kiedy jesteś pyskata.
UsuńUkrywał to dawniej przed sobą. W końcu nie powinien wyczekiwać na jej docinki, kiedy miał dziewczynę, prawda? Tymczasem częściej niż skłonny był się przyznać, ale czekał na to, aż zacznie prowadzić z Allegrą słowną wojnę. Przychodziło im to naturalnie, tak, jak gdyby byli pisanymi sobie wrogami, choć przecież nigdy jej za wroga nie miał. Ot, pojawiała się czasem w jego codzienności, a gdy to już miało miejsce to czekał jak dzieciak, aby zaczęła mu pokazywać swój wredny i złośliwy charakter. Czasem przez to czuł się wyjątkowo, choć nie powinien. Nie był pewien, czy przy kimś innym pozwalała sobie na tak wiele różnych docinków. Jeśli tak, to Oliver o tym nie wiedział i wolał też myśleć, że tylko dla niego była tak uroczo złośliwa i pyskata.
Oliver był trochę przestraszony tym, co on sam mógłby zrobić. Zdawał sobie sprawę z tego, że tak naprawdę w każdej chwili coś między nimi mogłoby się popsuć. Ich sytuacja była wyjątkowo skomplikowana, a Caldwell chwilowo nie dopuszczał do siebie myśli o tym, że czekała ich pewna nieprzyjemna rozmowa. Choć kto wie, może rano wcale nie będą chcieli ze sobą rozmawiać? Oliver z jednej strony nie byłby zaskoczony, gdyby nie powiedzieli sobie zbyt wiele. W obecnej chwili nie wyobrażał sobie, że opuści jej mieszkanie, a oni tę noc zakwalifikują jako coś co nigdy więcej się nie powinno wydarzyć. Znalazł się w trudnej i nietypowej dla siebie sytuacji i o tym wiedział. Przyleciał do Nowego Jorku, aby odzyskać byłą dziewczynę, a teraz jego uwaga poświęcona była tej, której nigdy przedtem nie brał pod uwagę. Jeszcze nie wiedział co właściwie czuje ani czy to, jak czuł się wcześniej, gdy dowiedział się o Romy już mu przeszło. Raczej było niemożliwe, aby tak po prostu w ciągu dwóch lub może trzech godzin zapomnieć o uczuciu zdrady. Zapewne teraz był nakręcony przez Allie. Poniekąd nie było w tym przecież nic złego, że chciał się skupić na tych lepszych odczuciach. Jednocześnie jednak czuł, że robi coś złego, kiedy pozwala sobie dłużej zatracać się w tych dobrych emocjach dzielonych z Allegrą.
— Masz we mnie zbyt wiele wiary. — Westchnął bezgłośnie. Było to niemal niesamowite, jak bardzo Allegra wierzyła w to, że on nic nie zepsuje. Tymczasem Oliver czuł to w kościach. Mógł się mylić, oczywiście. Bardzo chciał się mylić i mieć nadzieję, że nic złego nie stanie im na przeszkodzie, że to on nie będzie tym, który stoi na przeszkodzie.
Nie chciał jednak zbyt wiele czasu poświęcać na te myśli. Zwłaszcza, że przecież było między nimi naprawdę miło i nie musiał tego psuć. Mogliby rozmawiać i wejść w szczegóły co stało za jego słowami, ale chyba oboje znacznie bardziej woleli skupić się po prostu na tym, jak teraz było między nimi. Na spokoju i miłych odczuciach, cieple bijącym od ich ciał i spokoju, który mimo wszystko między nimi panował.
Oliver nie mógł odpowiadać za to co robiła Romy. Zadręczał się tym, że nie był dla niej najwyraźniej wystarczająco dobry, skoro musiała szukać pocieszenia w ramionach jednego z jego najlepszych przyjaciół. Być może miała swoje powody, aby to u Leo znaleźć ukojenie. Nie rozumiał jednak, dlaczego nie powiedziała mu nic wcześniej. Nie twierdził, że zrozumiałby jej decyzję, ale z pewnością lepiej byłoby się dowiedzieć od niej niż przypadkiem. Być może był dla niej zbyt delikatny i uważny, może potrzebowała czegoś kompletnie innego i znalazła do u Leone. Może nigdy go tak naprawdę nie kochała, choć w to mimo wszystko, ale trudno było mu uwierzyć. Teraz nie potrafił i nie chciał się nad tym zastanawiać. Nie, gdy przed sobą miał Allegrę. To właśnie na niej wolał się skupić i z nią rozmawiać. Romy niekoniecznie była przeszłością, ale teraz nie miała żadnego wstępu między Olivera, a Allegrę. Zostawił myśli o niej już jakiś czas temu, kiedy to Allie w pełni zawładnęła jego umysłem. Podobało mu się to o wiele bardziej niż Oliver chciał przyznać. Poniekąd bał się powiedzieć na głos to, jak bardzo mu się obecność Allie podobała. Jak gdyby po przyznaniu się miała zniknąć.
Właśnie dlatego Caldwell postanowił, że skupi się na słodkich pocałunkach i bliskości, którą Allegra mu chętnie dawała. Korzystał z tego chętniej niż należało, ale nie potrafił również przepraszać za to, że chciał z tego korzystać. Widział, że brunetka równie chętnie bierze od niego, więc w oczach Olivera żadne z nich nie robiło nic złego, a jeśli ktoś miał inne zdanie na ten temat to całe szczęście, że nie mieli żadnych świadków i mogli robić dokładnie to na co mieli tylko ochotę.
Usuń— Wróciłbym. — Odpowiedział bez zawahania. Mógł domyślać się jakie przeszkody miała na myśli, aczkolwiek nimi nie potrafił się teraz przejmować. Szczególnie, że obraz Allie był o wiele bardziej absorbujący niż to co mogło dziać się później. — Planujesz dla nas już jakieś przeszkody? — Mruknął zaczepnie.
Gdyby wszystko układało się tak, jak powinno to nie mieliby żadnych przeszkód, a ta noc nie byłaby tylko pięknym wspomnieniem. Póki co, ale nie zapowiadało się, aby nim została. Niemalże czuł, jak oboje do siebie lgną i chcą zostać w swoich objęciach. Dopóki to będzie możliwe to Oliver chciał tę bliskość Allie dawać. I sobie również. Było to niemal trudne do wyjaśnienia, jak wiele mu dawało to, że po wszystkim już mógł tak po prostu ją obejmować i całować. I że nie musiał się martwić tym, że robi coś źle czy też, że nie będzie tej bliskości od niego chciała.
Potrzebował, aby z nim teraz została. Wtulona w jego bok i obecna. Tak po prostu.
Padło między nimi naprawdę wiele wyznań, których nigdy przedtem Oliver nie odważyłby się pomyśleć. Wszystko wskazywało również na to, że między nimi było coraz mniej barier, a oni pozwalali sobie na znacznie więcej. Oliver nie chciał też mówić już o rzeczach, które się wydarzyły, a w pełni skupić na tym co mogło się wydarzyć między nimi później. Obierali wspólny kierunek, choć do wczoraj był przekonany, że Allie to tylko poboczna postać w jego życiu, a tymczasem tej nocy stała się dla niego centrum wszechświata.
— To dobrze. — Odpowiedział krótko. Ot, poczuł się zapewniony, że zostanie przy nim. Nawet, jeśli miałoby to być tylko do ranka. Jednak to wciąż było w odległej przyszłości. Właściwie to nawet nie wiedział, która jest godzina i chyba niekoniecznie chciał wiedzieć. Było mu zbyt dobrze, aby myśleć o takich rzeczach. — Dziękuję, Allie.
Dziękował jej przede wszystkim, ale za to, jak blisko niego była. I że nie uciekła, kiedy emocje opadły, a do nich dotarło co właściwie zrobili. Oczywiście, nie zrobili nic złego. Oliver zdawał sobie jednak sprawę z tego, że to mogło wiele komplikować, a nie chciał w żaden sposób przynieść jej emocjonalnego ciężaru, który z pewnością powoli czaił się w ciemnościach. Wolał być tym, który będzie go z jej ramion zdejmować, a nie go dokładać.
Jego uśmiech stał się delikatniejszy i uważniejszy.
— To urocze. — Zaśmiał się krótko. Odgarnął z jej twarzy zbłąkane kosmyki ciemnych włosów. W jego głosie nie było nic prześmiewczego, bo jak miałby wyśmiewać tak cudowną kobietę? Kobietę, której przedtem nie doceniał tak, jak należało. — Czym się tak zawstydziłaś, hm? — Mruknął cicho. — Chyba nie mną, co? — Przesunął nosem po jej policzku i westchnął bezgłośnie, napawając się jej bliskością i tym, jak cudownie było mieć ją w swoich objęciach.
Coraz mocniej zdawał sobie sprawę z tego, jak mu jest z nią dobrze. Rozmowy nie były niekomfortowe. Nagość nie była niekomfortowa, choć daleko było mu do człowieka, który rozbiera się chętnie i przy kim popadnie. Tymczasem leżąc przy Allegrze nawet przez moment mu nie przeszła myśl, aby czuć się zawstydzonym. I równie mocno zaczynał zdawać sobie sprawę z tego, jak bardzo chciałby, aby te momenty były trwalsze. Wiedział w końcu, że nie będą mogli trwać tak wiecznie i niedługo nadejdzie moment, kiedy Oliver będzie musiał stąd wyjechać. Zostawić Nowy Jork za sobą i skupić się znów na pracy, ale… Ale czy coś stało mu na przeszkodzie, aby zabrać Allie ze sobą? Chciał jej bliskości w codzienności. Nie jedynie jako nocną towarzyszkę, którą była cudowną.
Chciałby, aby ich relacja była poważniejsza, mimo tego, że pewnie wciąż było zbyt wcześnie na jakiekolwiek deklaracje. Oliver był wystarczająco mocno świadom, aby wiedzieć, że nie potrafiłby stąd wyjść i wrócić, jak gdyby nigdy nic do swojej poprzedniej rutyny. Allegra w niezwykle krótkim czasie opanowała w pełni jego umył i sprawiła, że Caldwell nikogo i niczego poza nią już nie dostrzegał.
UsuńJego palce przebiegły wzdłuż jej talii, a usta rozchyliły się w śmiałym uśmiechu.
— Może chcę cię do nich przyzwyczaić… Może to część planu, aby przepadła bezpowrotnie i nie chciała odchodzić. — Wymruczał. Jego słowa, choć okraszone były żartobliwym tonem to była w nich prawda. — Mógłbym przestać, ale… Ale prawda jest taka, że komplementowanie cię samo mi przychodzi. Prosisz się o to, Allie. Samą egzystencją.
Nigdy przedtem nie myślał, że mógłby spędzić czas na komplementowaniu Allegry, a tymczasem kolejne słowa niemal same cisnęły mu się na usta. I chciał ich jej zostawiać coraz więcej i więcej, prosić wręcz, aby pozwoliła mu na te komplementy i nie odbierała mu tej rozkosznej zabawy.
Spoglądał na nią niemalże rozmarzonym wzrokiem, kiedy mówiła mu te wszystkie rzeczy. Przychodziło mu z taką rozbrajającą łatwością, aby czuć się przy niej dobrze, że to było wręcz zabawne, jak niewiele musiała robić, aby troski, które w sobie nosił odchodziły na bok. Chciałby być dla niej dokładnie takim samym człowiekiem. Kimś przy kim będzie czuła się dobrze.
— Hej, nie jestem zarozumiały. Ani przemądrzały. Mam po prostu… szeroką wiedzę. — Mruknął z rozbawieniem i przyciągnął ją do siebie odrobinę mocniej. Chciałabym, abyś był mój. Niemal poczuł, jak na moment zasycha mu w gardle, kiedy to powiedziała. Oliver przez chwilę nic nie mówił, jedynie patrzył w jej migoczące oczy. Dalej nie potrafiąc pojąć, jak to się stało, że taka dziewczyna poświęcała mu swoją uwagę. — Podoba mi się bycie twoim, Allie.
Doświadczył tego jedynie tej nocy, jednak było to wystarczające, aby Caldwell chciał być jej jeszcze trochę. Może na zawsze, a może na parę tygodni. Nie potrafił teraz powiedzieć, ile ich relacja mogłaby trwać, ale wiedział jedno – nie mógł się doczekać tego dokąd ich zaprowadzi ta relacja, a bez wątpienia jakaś między nimi się tej nocy wytworzyła.
Nie chciał, aby marzła. Było w sypialni nieco chłodniej, a nie było co ukrywać, że samo ciepło jego ciała raczej nie wystarczy, aby ogrzać dziewczynę. Chciał jej również dać trochę prywatności i spokoju, a może i jakiegoś zapewnienia, że nie czeka na drugą rundę, choć tej ciężko byłoby odmówić. Po prostu mu zależało, aby Allie czuła się przy nim dobrze i nie musiała zastanawiać, czy Oliver z nią jest, bo podarowała mu tej nocy swoje ciało.
Oliver nie próbował jej powstrzymywać, kiedy zaczęła zmieniać pozycję. Uśmiechnął się lekko pod nosem, kiedy siłowała się z kołdrą i próbował jej z tym delikatnie pomóc, kiedy podniósł się, aby mogła ją spod ich ciał wyplątać. Za to, kiedy Allie znów znalazła się nad nim jego dłonie niemal od razu znalazły się na jej biodrach i przyciągnął ją bliżej swojego ciała. Wzrok blondyna jedynie na moment zsunął się nieco niżej, kiedy kołdra osunęła się z ciała Allegry nieco niżej. Odetchnął odrobinę zbyt głośno, by po chwili wrócić spojrzeniem do jej oczu. Miała przepiękne oczy i mógłby się w nie wpatrywać już przez resztę swojego życia. To brzmiało co prawda dramatycznie, więc, aby nie brzmieć, jak ktoś kto tworzy niestworzone wizje przyszłości to lepiej było powiedzieć, że mógłby w nie patrzeć przez resztę tej nocy i następny poranek.
— Żałowałem, że przyleciałem do Nowego Jorku… Ale nie potrafię już tego żałować, kiedy mam ciebie. — Powiedział cicho. Dopóki nie stanęła na jego drodze nienawidził siebie z całego serca, że tu przyleciał. Jak ostatni kretyn, który nie widział znaków. Tymczasem być może, ale wszechświat postanowił mu się odwdzięczyć i podarować trochę dobroci, gdy podsunął mu Allie. — Ja… Cieszę się, że na ciebie trafiłem, Allie. Jesteś tak… dokładnie tą osobą, której potrzebowałem.
Kolejne słowa brunetki chwyciły go mocno za gardło. Niemal poczuł, jak rośnie w nim gula, której nie potrafił przełknąć. Zamrugał kilka razy, po czym chwycił jej twarz w swoje dłonie i ujął ją, delikatnie, aczkolwiek stanowczo.
Usuń— Nie mogłabyś zrobić niczego, aby mnie skrzywdzić, skarbie. — Odpowiedział. Nawet nie zdawała sobie sprawy z tego, jak wiele te słowa dla niego znaczyły. Szczególnie tej nocy, kiedy Oliver naprawdę czuł, że roztrzaskało się w nim coś na dobre. Być może Allie nie poskładała go w całość, ale sama jej obecność wiele już mu dawała. Nie zadręczał się tym, co się wydarzyło i przede wszystkim, ale znosił to lżej. — Doceniam to, Allie. Postaram się, dobrze? Aby cię nigdy nie skrzywdzić.
Nie chciał wyrządzić jej krzywdy. Oliver w głębi zdawał obie jednak sprawę z tego, jak ich sytuacja się malowała. I być może żadne z nich jeszcze nie patrzyło trzeźwo na cały obraz. Może jeszcze trzymały ich emocje, które nie pozwalały im na to, aby w pełni zrozumieć to co się wydarzyło. Miał jednak wrażenie, że gdyby tylko znała całą prawdę to nie potrafiłaby na niego dłużej patrzeć w ten sposób. Że byłaby zniesmaczona faktem, dlaczego tak właściwie na siebie trafili. On również nim był zniesmaczony, a jednocześnie był tak spragniony jej bliskości, że nie potrafił się przyznać teraz do tego co robił i gdzie był wcześniej, bo to w końcu popsułoby wszystko.
Oliver przesunął dłonie z jej twarzy na jej ramionach, a potem na biodra. Chwycił je pewnie i mocno, przyciągając ją bliżej siebie. Wciąż starał się jednak być uważny i delikatny na dla niej, nie pozwalając, aby jego pragnienia wyszły przed szereg. Westchnął bezgłośnie, gdy poczuł jej usta tuż przy swoich i te ciche błagalne proszę. Niemalże jęknął, jednak ten dźwięk został stłumiony przez złączone ze sobą usta. Oliver pocałował ją tak, jak o to poprosiła i jak tego chciała. Z początku pieszczota była delikatna, powolna wręcz i spokojna. Jego dłonie powoli przesuwały się w górę i w dół po jej plecach.
— Mógłbym cię całować cały czas, Allie… — Westchnął przy jej ustach, by po chwili musnąć ich kącik i przenieść się z wargami na jej rumiany policzek. — Chciałbym cię tak całować cały czas bez przeszkód.
Long night, with your hands up in my hair
Echoes of your footsteps on the stairs
Stay here, honey, I don't wanna share
'Cause I like you
Ollie🩵
Oliver poświęcał wiele uwagi Allie. Nie wynikało to z tego, że właśnie przeżył z nią coś niesamowitego i liczył na szybką powtórkę. Miał w sobie głęboką potrzebę, aby upewnić się, że naprawdę wszystko jest z nią w porządku i być może właśnie dlatego był tak wyczulony na minimalne zmiany w jej nastroju i otaczającej ich atmosferze. Gdyby tylko potrafił to sprawiłby, aby jej umysł był pusty od jakichkolwiek zmartwień czy nieprzyjemnych myśli, które mogły jej po niej chodzić. Nie wątpił, że zapewne jakieś były. Wydawało mu się jednak, że robił dostatecznie wiele, aby nie dać jej powodu do zamartwiania się. Wyglądało na to, że nie postarał się wystarczająco i nie mógł się za to obwiniać. Tak naprawdę, ale przecież nie znał Allegry ani jej lęków, nie potrafił czytać w myślach czy z samego spojrzenia dojść do wniosku, że coś nie działa tak, jak powinno. Pracował z tym co miał pod ręką. Pytaniami, które mogły pozwolić jej na to, aby otworzyła się trochę bardziej przed nim i odsłoniła to co najwyraźniej próbowała zakryć. Nie miałby jej za złe, gdyby nie chciała się z nim tymi przemyśleniami podzielić. Wbrew temu, jak wiele słów i wyznań między nimi padło, to wciąż w końcu oboje mieli prawo do prywatności i niemówienia sobie wszystkiego. Oliverowi zależało na tym, aby było przede wszystkim, ale Allegrze wygodniej. Jeśli więc uzna, że nie chce mu się zwierzać to nie zamierzał ciągnąć tego tematu dalej i samemu sprawić, aby czuła się niekomfortowo przy nim. Po ludzku chciał się tylko upewnić, że w tym właśnie momencie nie ma nic, co mogłoby ją w jakikolwiek sposób denerwować czy sprawiać, aby źle o sobie myślała. Z perspektywy Caldwella wszystko było przecież w porządku. Spędzili razem cudowną noc, pełną pasji i namiętności, wzajemnej adoracji, która nie zakończyła się tuż po zbliżeniu. Słyszał od niej piękne słowa. Takie, których nigdy nie spodziewałby się po Allegrze i to wcale nie, bo miał ją za bezduszną kobietę, a przez to, że nie sądził, że mógł kiedykolwiek być obiektem jej westchnięć. Kimś więcej niż tylko wkurzającym kumplem starszego brata, a człowiekiem, który mógł dla niej znaczyć więcej.
OdpowiedzUsuńLeżąc z nią teraz w swoich ramionach, jego palce swobodnie przesuwały się po jej miękkim i rozgrzanym ciele. Liczył na to, że tym gestem ją trochę uspokoi, a jej myśli przestaną tak gonić. Może nie wiedział o czym intensywnie myślała, ale było dla niego dość jasne, że coś zaprzątało jej umysł. Do rozmowy zmuszać jej nie chciał, więc tak naprawdę niewiele mógł zrobić. Poza tym, że wciąż przy niej będzie i pokaże jej, że chce tu dalej być. Rozumiał, że mogła się bać, że ta noc była jednorazowa, a on mówił to wszystko w emocjach czy też po to, aby nie było jej przykro, gdy sama się tak przed nim otwierała. Oliver nie potrafił być jednak tak okrutnym człowiekiem, aby dawać namiastkę nadziei, a potem ją odebrać, gdy pierwsze promienie słońca wpadną do sypialni. Mógł nie wiedzieć, dokąd to wszystko ich zaprowadzi, ale czuł wystarczająco dużo i mocno, aby wiedzieć, że nie zakończy się to wraz z porankiem, gdy będą musieli wrócić do swoich obowiązków.
— Mhm. — Przytaknął. Jednak nie podważał jej słów. Allegra nie miała obowiązku, aby dzielić się z nim każdą swoją myślą, a on nie miał prawa tego od niej żądać. Zrozumiał, że nie chciała, aby ciągnął ten temat dalej i zamierzał to uszanować.
Chociaż naprawdę nosiło go aż, aby wybłagać, aby powiedziała mu co tak naprawdę siedziało w jej ślicznej głowie. Chciał usłyszeć każdą obawę, którą w sobie trzymała, a którą nie chciała się podzielić. Tylko nie mógł takich rzeczy przecież od niej żądać, prawda?
— I deszcz jest ciekawszy niż my? — Spytał przekornie. Poniekąd się jej nie dziwił, bo czasami łatwiejsze było skupienie się na czymś prozaicznym niż zmierzenie z rzeczywistością, która niekoniecznie była łatwa do uniesienia.
Wiedział, że Allegra nie żałowała. Jednocześnie trudno było mu tak nie pomyśleć, kiedy wyraźnie zamknęła się w sobie i coś ją dręczyło. Nie wiedział, jak mógłby do niej dotrzeć, a nie chciał robić tego na siłę. Mógł więc mieć tylko nadzieję, że Allie była z nim szczera. Cóż, zawsze była i to się tej nocy w końcu nie zmieniło. Trzymając ją w ramionach chciał, aby czuła się bezpieczna i nie wstydziła sama przed sobą tego, co między nimi miało miejsce. Dla Olivera było to jedno z najlepszych, jak nie najlepsze, zbliżenie, jakie przeżył. Wydarzyło się z dość nieoczekiwaną osobą, jednak ich ciała odnalazły wspólny rytm w tym namiętnym tańcu, a jemu wciąż było mało. Jednak nie miał w sobie odwagi, aby prosić o więcej i nie chciał również, aby pomyślała, że wykorzystuje ją dla własnej uciechy. W zupełności wystarczyło mu, że mógł ją przytulać, gładzić jej plecy i z nią rozmawiać.
UsuńOliver był zaskoczony trochę tym, jaki obrót przybrała ich rozmowa. Nie sądził, że będą rozmawiali o nich w ten sposób. Cóż, musieli. Patrząc na wszystko co powiedzieli sobie tej nocy wypadało, aby wyjaśnili o co dokładnie im chodziło, gdy mówili sobie nawzajem, że siebie pragną. Oliver chyba do końca sam nie wiedział. Wydarzyło się dziś naprawdę wiele, a to co zaiskrzyło między nim, a Allegrą było naprawdę niespodziewane. Caldwell niezbyt wiedział, jak ma do tego tematu podejść. Nie chciał dziewczyny spławić czy wciskać jej kitu. Zranić również jej nie chciał. Prawda była taka, że nie miał dobrych odpowiedzi na ich przyszłość, o ile jakaś w ogóle istniała. Wiedział natomiast co czuł, teraz gdy miał ją tak blisko siebie. Uczucie było niespodziewane i łapało go za gardło z całej siły, a jednocześnie było ono tak cholernie miłe i przyjemne, że nie chciał się go pozbywać, a rozpalić je w sobie znacznie mocniej.
Nie pospieszał jej z odpowiedziami. Sama miała wybrać odpowiedni moment, aby mu dopowiedzieć. Miał w sobie naprawdę dużo cierpliwości i mógł zaczekać tak długo, jak będzie to potrzebne. Allegra była naprawdę warta czekania, choć nie był pewien skąd właściwie wzięła się w nim ta myśl. Stała się ona jednak prawdziwa i z każdą kolejną chwilą czuł, jak zaczyna mieć ona coraz więcej sensu.
— Wiem, Allie. Ale nigdy nie byłaś szczególnie… zachwycona, gdy mnie widziałaś. — Nie mówił tego jako wyrzut. Ot, tak wyglądała ich rzeczywistość. Dogryzali sobie nawzajem, trochę się sprzeczali, a potem każde szło w swoją stronę i więcej o sobie nie myśleli. A przynajmniej tak mu się wydawało, że było.
Mina na moment mu zrzedła, gdy wspomniała swojego brata.
Krótka fala złości na Maxwella przeszła przez jego umysł. Wciąż był wściekły, choć te uczucia zastąpiła bliskość Allie, która koiła w nim wszystkie nerwy. Nie chciał też, aby akurat o nim musieli rozmawiać. Wpakował się w naprawdę spore kłopoty dzieląc łóżko z dziewczyną, która była siostrą gościa, który mu podebrał dziewczynę. Oliver krótko westchnął, a następnie przetarł twarz dłonią chcąc się pobyć tych dziwnych myśli o Leo i Romy z głowy. Pojawiły się dość niespodziewanie. Zupełnie wybijając go z tego spokojnego i przyjemnego rytmu, który odnalazł z Allie.
— Nie byłoby mnie tu, gdybyś była naprawdę irytująca. — Odpowiedział po chwili. Przekręcił lekko głowę, aby lepiej móc na nią spojrzeć. — Wiesz… z początku faktycznie byłaś tylko młodszą siostrą. I już sam fakt, że nią jesteś sprawia, że nie powinno mnie tutaj być.
Oliver nie potrafił przejmować się jednak niepisanym kodeksem kumpli, gdy jego własny go złamał. Akurat w przeciwieństwie do Maxwella Oliver nie miał sobie nic do zarzucenia. Nie wykorzystał Allie, aby się na kimś zemścić. Nie pojawił się specjalnie w jej mieszkaniu szukając pocieszenia w ramionach osoby, której skrzywdzenie mogło skrzywdzić również Leo. To był czysty przypadek, a wszystko co wydarzyło się później było czystą chemią, która pojawiła się między nim a Allegrą niespodziewanie. I za to, jak przy niej się poczuł i co zaczynał czuć przepraszać na pewno nie miał zamiaru.
Odpowiedź Allegry mu pasowała. Poniekąd, bo lubił szczegóły, ale to nie był czas, aby się w nie zagłębiać. Mieli za sobą intensywną noc i wydawało mu się, że emocje wciąż odgrywały w niej naprawdę sporą część. Caldwell nie zamierzał więc prowadzić tej rozmowy na otwarte wody, bo obecnie nie mogło to prowadzić do niczego dobrego. Wolał, aby rozmowa płynęła sama, a oni mówili tyle na ile czuli się komfortowo. Nawet, jeśli miało to oznaczać, że pewne tematy zostaną przez nich ominięte. To nie było nic złego. Szczególnie jak na sytuację, w której się przecież znaleźli.
UsuńUśmiechnął się ciepło i przymknął oczy, kiedy gładziła jego włosy. Był to taki zwykły, prosty wręcz ruch, a dla niego znaczył zapewne więcej niż powinien. Milczał przez chwilę, skupiając się na jej delikatnym dotyku i cieple bijącym z jej ciała. Dopiero po chwili otworzył oczy i spojrzał na brunetkę, która w tym jasnym świetle księżyca wyglądała jeszcze piękniej. Sam wyciągnął rękę w stronę jej twarzy, aby móc po prostu jej dotknąć i odgarnąć zbłąkane kosmyki z jej twarzy.
— Przynajmniej to nałóg, który nikogo nie krzywdzi. Możemy… spróbować mu się poddać. — Odpowiedział cicho. Pojęcia nie miał, dokąd ich może to wszystko zaprowadzić. Gotów był jednak spróbować i przekonać się, jak głęboko pod skórę Allegra Maxwell jest w stanie mu wejść. Już teraz był świadom, że tak łatwo nie pozbędzie się jej ze swojej głowy i poniekąd, ale również nie chciał. Czuł się dobrze z nią u boku i chciał to uczucie powtórzyć w przyszłości. — Nie ma nic złego w próbowaniu, prawda?
Caldwell ostatnie czego się spodziewał po tej nocy to właśnie tego. Intymnych rozmów z Allegrą zaraz po tym, jak przeżył z nią jedno z najbardziej intymnych zbliżeń. Starał się jej nie skrzywdzić, fizycznie czy psychicznie, a widział przecież, że seks dla Allie nie był czymś co faktycznie mogła rozdawać na lewo i prawo, więc tym bardziej nie chciał, aby czuła, że mógłby to wykorzystać. Zaufała mu, a Oliver tego zaufania nie chciał stracić. Zresztą, mówienie, że rozdaje się coś na wszystkie strony było… Uwłaczające. Allie miała prawo robić to co chce, a Ollie nie miał prawa jej oceniać. Sam nie był w końcu wcale lepszy, skoro wystarczyło mu naprawdę niewiele, aby się przed dziewczyną rozebrać i schylać się między jej udami szepcząc przy tym wyuzdane słowa w jej stronę. Mogła o nim w końcu pomyśleć dokładnie to samo. Że sypia z kim popadnie. Ufa każdej napotkanej na swojej drodze kobiecie. Ale nie była to do końca prawda. Allie trafiła do grona tych zaufanych kompletnym przypadkiem i tym, że okazała mu troskę, kiedy najmniej się jej spodziewał. Sprawiła, że poczuł się przy niej na tyle dobrze, aby powiedzieć o swoich uczuciach i lękach, choć akurat ta rozmowa nie trwała szczególnie długo. Obchodził się z nią delikatnie, a ona z nim. Tak, jak oboje najwyraźniej tego tej nocy potrzebowali. Allegra poniekąd sprawiła, że Oliver poczuł się lepiej sam ze sobą, a to był wyczyn. Był swoim największym wrogiem, a już zwłaszcza tej nocy. Jednak ona nie pozwoliła mu się nad sobą użalać. Nie czekała, aż będzie wylewał żale i z początku miał wrażenie, że nie chciała ich słuchać, ale tak naprawdę nie chciała, aby się w nich topił i właśnie za to był jej najbardziej tej nocy wdzięczny.
Allegra bez wątpienia grała na jakiejś strunie. Oliver nie potrafił nazwać tego, co wywoływała w nim, kiedy zaczynała go raczyć swoimi złośliwościami. Trafiała jednak w miejsce, która od dawna było przeznaczone tylko dla niej. Dla dziewczyny, która jako jedyna z niewielu potrafiła rozpalić go do czerwoności i sprawić, że tracił nad sobą kontrolę. Zazwyczaj trzymał dobrą minę. Niemal udawał, że każda jej zaczepka spływa po nim, jak woda po kaczce. Prawda była jednak taka, że Oliver zapamiętywał każdą jej uwagę. I nie chcąc pozostać jej dłużnym odpowiadał równie pyskato i złośliwie. Wtedy wydawało mu się, że oni tacy już po prostu są i nie potrafił znaleźć sensownego wytłumaczenia dla zachowania brunetki. Był przekonany, że go nie znosi, a jego obecność wytrąca ją z równowagi.
Sprowadzał ją do roli młodszej siostry kumpla, bo to było łatwiejsze. Ot, przyjaciółka jego dziewczyny, która zawsze miała do niego jakiś problem. Nie miał wielu powodów, aby sądzić, że za złośliwością Allegry mogło kryć się uczucie, o którym nie chciała mówić głośno. Oliver nie był w stanie powiedzieć, czy reagowałby inaczej, gdyby o tym wiedział. Cóż, teraz również był go nieświadomy, a raczej domyślał się, że musiało być coś na rzeczy, aczkolwiek jeszcze nie widział wszystkich części układanki przed sobą. A może nie chciał ich widzieć? Co, jeśli wiedział, ale nie dopuszczał do siebie tych myśli, bo wtedy to wszystko skomplikuje sprawy między nimi jeszcze bardziej? Na ten moment ciężko było mu stwierdzić, a zbyt długo chyba też nie chciał nad tym dumać. Szczególnie, że Allie jednym zdaniem sprowadziła go nie tyle na ziemię, a z powrotem do samej siebie.
UsuńOliver uniósł lekko brew, a jego uśmiech nieco się poszerzył. Zaczepił palcami o jej rozpuszczone włosy, nawijając je sobie na palec i delikatnie za nie ciągnął, jednak nie dość mocno, aby odchylić jej głowę. Bardziej traktował to jako małe rozproszenie.
— Czy to będzie źle, jeśli powiem, że bardzo lubię, kiedy jesteś niegrzeczna? — Mruknął z zadowoleniem wymalowanym na twarzy. Zdecydowanie nie spodziewał się, że taką stronę Allegry będzie w stanie odkryć. Dziewczyna, którą miał przed sobą była zupełnie inną od tej, którą przecież znał. — Zamierzasz to wykorzystać przeciwko mnie?
Właśnie zdał sobie sprawę z tego, że wcale nie miałby nic przeciwko temu, aby Allie to przeciwko niemu wykorzystała. Chciał wręcz, aby to zrobiła i nie potrzebował wiele, aby wiedzieć, że szybko i sprawnie by się dziewczynie podporządkował. Miała w sobie coś co sprawiało, że wręcz chciał, aby nim rządziła, a on tylko by się wpatrywał w jej duże, błyszczące oczy i pytał, czy posłusznie wypełnia jej rozkazy.
Miał w tej chwili zdecydowanie więcej nieprzyzwoitych myśli, niż było to dozwolone. Takich, o których chętnie by jej opowiedział, ale… Nie był pewien, czy podzielałaby jego zdanie. I znowu, Oliver nie chciał, aby Allegra myślała, że to, że tutaj sprowadza się jedynie do fizycznych uniesień. Owszem, wzbudzała w nim pożądanie i to takie, które było trudne do opanowania. Jednak przecież nie był tutaj tylko z tego powodu, prawda? Był, bo… Cóż, był, bo go zmusiła tak naprawdę. Choć to trochę mocne słowo, jednak prawda była taka, że gdyby nie kazała mu iść za sobą to najpewniej dalej włóczyłby się po ulicach Nowego Jorku i wrócił do mieszkania przemoknięty, zły na cały świat i niepotrafiący na niczym się skupić.
— Mam nadzieję, że nie będziesz się myliła. — Odpowiedział. Bardzo nie chciał, aby kiedyś spojrzała wstecz na tę noc i pomyślała, jak bardzo jej żałuje. Nic podobnego się nie wydarzyło, a Oliver niemal czuł, jak ta myśl paraliżuje jego serce. Na moment przymknął oczy, kiedy musnęła jego nos swoim. Obdarzali się takimi drobnymi i intymnymi gestami, że Oliver nie potrafił wręcz myśleć, że to wszystko znaczyć mogłoby tyle co nic. — Jeszcze? Czeka mnie z tobą życie pełne wyznań, prawda? — Mruknął rozbawiony. Niemal, jakby już teraz planował ich wspólną przyszłość, choć ta przecież równie dobrze mogła rano nie istnieć. Tym się jednak nie przejmował. Skupiał się dalej na tym co działo się między nimi teraz.
Tej nocy Oliver Caldwell nie zamierzał znikać. Wiedział, że zaśnie z nią w swoich objęciach i tak również się obudzi. Nie potrzebował do tego kryształowej kuli. Wymknięcie się po cichu nie wchodziło w grę, a choć nie mówił tego jeszcze głośno to nie potrafił doczekać się poranka. Mając przeczucie, że wcale nie będzie on tak niezręczny na jaki mógłby wyglądać.
— Trochę jednak powinienem. — Odparł po chwili. Miał wiele powodów, aby być jej wdzięcznym. I głównie sprowadzały się one do tego, że nie pozwoliła mu utonąć we własnych myślach. — Ten deszcz za oknem… Byłoby mi bardzo zimno, a ty… Dałaś mi tyle ciepła, Allie.
Przede wszystkim, ale mówił o tym, że dzięki niej ta noc nie była tak mroźna. Nie, bo dała mu ciepłe ubrania i posiłek. Poświęciła swój własny czas, choć wcale przecież nie musiała. Mogła nawet na niego nie spojrzeć, kiedy na siebie wpadli. Ot, pożegnać go na tym chodniku i wrócić do swoich zajęć, a jednak zabrała go ze sobą. I to właśnie za to był jej najbardziej wdzięczny, a choć miał tu paru znajomych, bliższych czy dalszych, to przecież do nikogo by nie napisał czy nie zadzwonił, że potrzebuje pomocy. Nawet przed nią do końca nie chciał się przyznać, że jej potrzebuje. Wyciągnęła to z niego sama i do tej pory Caldwell nie był pewien, jak to zrobiła.
UsuńOllie zmarszczył lekko czoło, kiedy się odezwała. Pokręcił lekko głową, prawie się śmiejąc. Allie była naprawdę urocza i robiła się coraz słodsza im więcej mówiła. Objął dłonią delikatnie jej policzek.
— Nie. Tu jest tylko Ollie. — Powiedział miękko. Nie był żadnym Oliverem Caldwellem. Żadnym gościem, którego imię było znane. Posłał jej lekki uśmiech, trochę zaczepny, bo przecież to było niemal zabawne, że tak o nim myślała, kiedy znała go przez znaczną część swojego życia. — Tylko Allie i Ollie, dobrze?
Oliver wiedział, że Allie nie widzi w nim tego Olivera Caldwella, którym mogli zachwycać się inni. Znała go od zawsze tak naprawdę i w końcu była poniekąd przyzwyczajona do tego, że w jej życiu kręcą się znane osoby. Przecież on zawsze był tylko Oliverem. Po prostu Ollie. Ten sam nieznośny chłopak, który jej dokuczał od lat. Przecież wcale nie o to chodziło i o tym wiedział, ale chyba łatwiej było zwalić winę na jej onieśmielenie na to kim był i co osiągnął niż spojrzeć prawdzie w oczy, że chodziło po prostu o niego. O Olivera, którym był dla niej od zawsze.
Nie odwracał spojrzenia od jej oczu, gdy zajrzała w jego. Plan był tak właściwie nieprzemyślany, ale coraz bardziej chciał wprowadzić go w życie.
— Wtedy będę dokładnie tam, gdzie chcę być. I będę miał cię tam, gdzie tego chcę. — Odpowiedział. Zrobił to z lekkością, której się po sobie nie spodziewał. To jak łatwo i naturalnie przychodziło mu mówienie o przyszłości, która zaledwie parę godzin temu nawet nie istniała. Nie był pewien, czy było to przeznaczenie czy emocje, czymkolwiek by to nie było – Caldwell był zachwycony. — I coś mi się wydaje, że mogę być tego celu bliżej niż dalej. — Szepnął jej przy uchu, gdy wyciągnął nieco głowę w jej stronę. Musiałby naprawdę być kompletnie ślepym, aby nie widzieć czy nie słyszeć tego, co o nim mówiła. Ani jak o nim mówiła. — Wiesz Allie… ja już zacząłem dla ciebie przepadać. I nie wiem, co z tym zrobić.
Objął ją nieco mocniej, kiedy wygodnie znalazła się na nim. Jego dłoń powoli przesuwała się po plecach brunetki, a drugą trzymał na jej ramieniu. Mógłby się do tego przyzwyczaić. Do takich wieczorów właśnie z nią, kiedy trzyma ją w swoich objęciach, jak coś niezwykle cennego i własnego. Była to ciekawa myśl, a jednocześnie wydawała mu się ona być tak odległa. Sam nie wiedział, co ma z tym zrobić. Zamknął na moment oczy, kiedy wtulała się w jego tors i po prostu trwał w tym momencie. W tym, że mogli teraz oboje dawać sobie bliskość, której najwyraźniej potrzebowali.
Uśmiechnął się lekko, gdy wspomniała, że nie zamierza go wypuszczać. Boże, jak mu się ta wizja podobała. Naprawdę mu się podobało, że mógłby z nią zostać na dłużej. Powoli przekonywać się czy to co wydarzyło się tej nocy może mieć szansę na to, aby rozwinąć się w coś jeszcze piękniejszego. Wiedział, że to mógłby być w tej chwili bardzo głupi pomysł. I nie chciał wodzić Allie za nos, ale jednak, kiedy mówił jej te wszystkie rzeczy to właśnie ją miał przed oczami. To, że do niej wraca, że może ją całować. Allegrę. Nie Romy. Dziewczynę, która do dziś stanowiła tło jego życia, a teraz stała się jedyną, którą chciał oglądać. I choć wydarzyło się to szybko i niespodziewanie Caldwell chciał tego więcej i częściej. Niemal czuł, że…, że to właśnie tak powinno być.
Allie i Ollie. Razem.
Allegra z pewnością mogła poczuć, jak jego serce zabiło ciut mocniej, kiedy przyznała, że nie zamierza go zbyt szybko stąd wypuszczać. Chciała, naprawdę chciała, żebym został. Nie potrafił wytłumaczyć skąd brało się w nim ciągle przekonanie, że nie jest do końca pewna, czy Oliver powinien tutaj zostać. A jednak robiła i mówiła wszystkie odpowiednie rzeczy, aby czuł się bardziej niż chciany.
Usuń— Będę musiał w końcu iść. — Westchnął i to niechętnie. — Ale tylko dlatego, że mam dwie skacowane nastolatki w mieszkaniu. Będę musiał sprawdzić, jakie szkody tam wyrządziły. — Mruknął wyjaśniając. Póki co, ale nie zamierzał stąd znikać. Właściwie to mu bardziej niż odpowiadało spędzenie jeszcze kilku rozkosznych godzin w towarzystwie brunetki.
Najchętniej zostałby tutaj na dłużej. Razem z nią i przekonywał się dzień po dniu co będzie z nimi dalej. Wiedział, że nie może tego zrobić, ale póki co wciąż mieli przed sobą kilka pięknych godzin i chciał je wykorzystać najlepiej, jak to możliwe. Wystarczyło mu w zupełności to, że ją obejmował i od czasu do czasu mogli skradać sobie pocałunki. Raz słodkie i niewinne, innym razem gorące i namiętne, głodne i spragnione. Była między nimi idealna mieszanka, która pochłaniała Caldwella coraz mocniej.
— Cieszę się, że to mogłem być ja, Allie. — Odparł. Nie próbował sobie wyobrazić, że na jej miejscu mógłby być ktoś inny. Bo niby kto? Oliver tej nocy nie szukał nikogo ani niczego konkretnego. Krążył bez celu zastanawiając się, dokąd zaprowadzą go własne nogi i nigdy nie spodziewałby się tego, że mogą go one zaprowadzić prosto do Allegry Maxwell. Kobiety, która niegdyś nie istniała w jego myślach jako kobieta, z którą mógłby się przespać, a teraz była w nich wyraźna i obecna. I powoli, choć ten obraz był zniekształcony i odległy, widział coś co równie dobrze mógł nazwać przyszłością.
Oliver nie miał najmniejszego zamiaru zaprzestania dotykania Allie. Jego dotyk nie był już pełen pożądania, jak jeszcze kilka długich chwil temu. Był spokojny, czuły oraz uważny. Wystarczyła jednak jedna iskra, aby to wszystko się zmieniło w przeciągu chwili i był tego świadom. Działała na niego intensywnie, a świadomość, że leżała na nim naga wcale w niczym mu nie pomagała. Oliver jednak nie planował być tym gościem, który nie potrafi powstrzymać własnych pragnień. Chwila temu nie odpowiadała, a rozmowy były intymne i zbyt delikatne, aby je psuć pragnieniami płynącymi z wewnątrz.
— Postaram się, abyś tego nie żałowała, Allie. — Odszepnął. Miała w niego naprawdę zbyt wiele wiary, a Oliver niezbyt wiedział, jak ma sobie z tym poradzić. Nie chciał, aby pokładała w nim wszystkie swoje nadzieje, a jednocześnie pragnął, aby mu ufała. Aby zaufała mu, jak nikomu przedtem. Aby dopuściła go do siebie i pozwoliła się prowadzić przez życie. — Ja tobie też ufam, Allie. Wiesz o tym, prawda? — Zapytał cicho. Ostatni raz, kiedy to powiedział drugiej osobie ta złamała jego zaufanie i nie potrafił wytłumaczyć skąd brało się w nim przekonanie, że jej może zaufać. Pojawiło się nagle i bez ostrzeżenia, a Caldwell się go chwycił i pozwolił, aby prowadziło go ono dalej.
Zamruczał z cichym zadowoleniem, kiedy jej palce po raz kolejny wplątały się w jego włosy. Objął ją mocniej, a kiedy ich usta odnalazły się w pocałunku pozwolił, aby tempo nadawała Allie. Nie przejmował kontroli, rozkoszując się tym, jak to ona całowała jego. Odwzajemniał każdy sprezentowany pocałunek z radością i uwielbieniem, jak głodny smaku ust kobiety mężczyzna, któremu zbyt długo odmawiano kontaktu z drugą połówką. Jego palce powoli przesunęły się z jej bioder na plecy. Opuszkami gładził ciepłą skórę, nie potrafią przestać. Wcale nie chciał przestawać, a najlepsze było to, że Allegra również tego od niego chciała. Więc jej to dawał. Z rozkoszą. Chciał tych pocałunków więcej. I nie tylko pocałunków, jednak o więcej nie odważył się prosić. Dopiero co przecież mieli siebie nawzajem, ledwo złapali oddech, a jemu wciąż było mało? Poniekąd nie dziwił się. W końcu to była Allegra Maxwell.
Jego Allie.
Oliver westchnął głośno, gdy poprawiła swoją pozycję na nim. Przymknął na moment oczy, a jego dłonie zsunęły się po smukłym ciele. Zwilżył lekko usta językiem, zanim otworzył oczy i napotkał niemal od razu jej bystre, rozkoszne i figlarne spojrzenie.
Usuń— Nie masz pojęcia, jak bardzo mi się podobają, Allie. — Wyszeptał z wyraźnym trudem. Przełknął ślinę, próbując doprowadzić się samemu do porządku. Zdało się to tak naprawdę na jedno wielkie nic. Widział w niej tę iskierkę złośliwości, na którą zawsze czekał i nie potrafił jej nie wykorzystać. — Nie powinienem ci tego mówić… Obrośniesz w piórka i będziesz bardziej nieznośna niż zazwyczaj. — Mruknął zaczepnym tonem. Allegra była wspaniała, a Oliver, gdyby mógł to spędziłby resztę życia na całowaniu właśnie jej. Na tych słodkich pocałunkach, którymi go obdarzała i na tych głębokich i namiętnych, od których kręciło mu się w głowie. Brałby od niej wszystko co tylko zechciałaby mu dać i może jeszcze trochę więcej.
Czuł jej ciepły oddech na swoich ustach i rozkoszne, kuszące słowa, którym trudno było się oprzeć. Zamruczał cicho, a jego palce nieco mocniej objęły jej biodra. Był w pułapce, z której wcale nie chciał uciekać. Był w miejscu, którego nigdy przedtem nie uznałby za swojego, a teraz coraz śmielej przychodziła mu do głowy myśl, że być może, ale to właśnie przy niej jest jego miejsce.
— Gdybyś mi pozwoliła, to zrobiłbym więcej niż tylko całowanie cię, Allie. — Wyznał cicho tuż przy jej ustach. Była zbyt słodką pokusą, aby odsunąć ją na bok. — Ale jest, skarbie. Masz rację. Nic nie stoi nam na przeszkodzie.
But I'm holding you closer than most
'Cause you are my heaven 🩵