Zagadki, tajemnice i morderstwo. Czy ktokolwiek zdoła uciec? Już wkrótce!
Zobacz wydarzenie →
Wczorajszej nocy w nowojorskim hotelu The Plaza doszło do gwałtownego pożaru, który wybuchł około godziny 2:30 nad ranem w reprezentacyjnej Sali Balowej (Grand Ballroom). W chwili pojawienia się ognia odbywająca się tam zamknięta impreza dobiegała końca.To, co miało być kolejnym ekskluzywnym spotkaniem nowojorskiej elity, w ciągu kilku minut przerodziło się w scenę prosto z koszmaru. Okoliczności zdarzenia bada nowojorska policja.
Zawsze chciała być idealna. Nieskazitelna. Zawsze chciała być postrzegana, jako ta, z której można brać przykład. Idealna córka, z której matka i ojciec są dumni. Poszła w ślady Jaquesa Blancharda, wybierając ścieżkę prawa, chcąc z nią związać swoje życie. Jest nieustępliwa, uparta i treści dążąca do wyznaczonego sobie celu. Zaś dla Evy Blanchard jest ogromnym wsparciem, jeśli chodzi o pomoc w zorganizowaniu nowej kolekcji czy też pokazu mody. Wnuczka, która uwielbia spędzać czas ze swoimi dziadkami, chłonąc ich życiowe mądrości. Siostra, która dla starszego brata - Felixa - jest swego rodzaju rywalem, zaś dla swojego bliźniaka Laurenta, jest tą, z którą rozumie się bez słów i z którym łączy ją wyjątkową więź. Sama też jest matką, która pragnie stworzyć dla swojej córki dom, w którym nic jej nie zabraknie. Jest zarówno matką jak i ojcem, teraz już dość łatwo łącząc te dwie role. Ayla jest jej oczkiem w głowie. Promykiem słońca, który przebija się przez burzowe chmury, powodem dla którego każdego dnia wstaje i jest gotowa do działania.
Ludzie mówią o niej różnie, ona jednak nie ma w zwyczaju słuchać plotek na swój temat. Przymyka oko na różne nowości, jeśli chodzi o jej życie. Uśmiecha się przed obiektywem aparatu, gdy stoi na ściance podczas najnowszego pokazu mody, miło odpowiada na zadawane pytania. Jest niewielkie grono osób, które wiedzą, jaka jest naprawdę. Uważnie dobiera swoich znajomych, nie dopuszczając do siebie wielu.
Nowy Jork zostawiła za sobą bez większego żalu, choć z nostalgią spoglądała na oddalające się światła miasta. Chciała odetchnąć - głęboko, pełną piersią, być może zacząć coś od nowa, choć nie była do końca pewna, czy chce. Ciągle nie wiedziała, czy woli zapomnieć czy pamiętać te wszystkie złe chwile, które nagle i niespodziewanie wtargnęły do jej wręcz idealnego świata. Więc uciekła, znowu po raz kolejny. Skryła się w dobrze sobie znanym miejscu, wmawiając sobie, że to najlepsze, co mogła zrobić. Rok był trudny. Pełen starych wspomnień, ale rownież i tych nowych. Ludzi, którzy z nieznajomych, stali się dla niej kimś bliskim. Pomogli na chwilę zapomnieć. Podnieśli, kiedy czuła, ze upada i nie ma siły do dalszej walki. Teraz wraca. Może nie odmieniona. Nadal taka sama, jak rok temu, choć w oczach widać smutek.
Gabriel wiedział, że nie postąpił najlepiej, kiedy przestał odzywać się do Octavii. Sam wyraźnie zaznaczył, że powinni porozmawiać o tym, co miało między nimi miejsce. Natomiast zamiast przyjąć to na klatę i się zmierzyć z konsekwencjami swoich własnych wyborów Gabriel postanowił zniknąć z powierzchni ziemi. Kilka dni wolnego zmieniło się w ponad tydzień, a ponad tydzień wolnego zmieniło się w dwa tygodnie. Przebywał cały ten czas poza Nowym Jorkiem starając się poukładać w głowie to, co między nimi zaszło miało jakiekolwiek znaczenie. Nie chciał być tym facetem, który wymaga odpowiedzi niemal od razu. Jakby nie patrzeć, ale to on był tym, który się zdystansował. Powtarzał sobie, że ma powód, aby to zrobić. Octavia raz już go zostawiła i chociaż miała naprawdę dobry powód, aby wyjechać z Nowego Jorku, żeby nabrać perspektywy na swoją przyszłość to ciężko było mu zaakceptować to, że w tamtej chwili nie wiedziała, by był przy jej boku, kiedy będzie przechodziła trudny okres. Sądził, że znaczył wystarczająco dużo, aby wiedziała, że pragnął jej obecności nie tylko w swoim łóżku, ale również w tych gorszych momentach. Może to była kwestia wieku i tego, że nie miał już dwudziestu trzech lat, kiedy sądził, że cały świat należy do niego. Z roku na rok stawał się coraz bardziej świadom tego, czego i kogo pragnie od życia, a osobą, którą Gabriel chciał była Octavia. Próbował przez ten rok różnych relacji. Żadna jednak nie była w stanie zastąpić mu tego, co czuł, kiedy obok była Octavia. Ta dziewczyna zawróciła mu w głowie mocniej niż się tego spodziewał. Stała się kimś ważniejszym niż jedynie dziewczyną, z którą okazjonalnie sypiał. Mogło być zbyt wcześnie, aby mówił o poważnych uczuciach, aczkolwiek to ci się w nim rodziło było coraz trudniejsze do zignorowania.
OdpowiedzUsuńSpędził niemal dwa tygodnie poza miastem rozważając nad każdą możliwością. Próbował przemówić sobie do rozumu. Być może przekonać samego siebie, że pakowanie się w kolejną nienazwaną relacje z Octavią nie ma większego sensu. Kolejnych momentów, kiedy nie wie czy może nazwać ją swoją nie chciał przeżywać. Doszedł do wniosku, że siedząc samemu tym bardziej nie dojdzie do żadnego sensownego wniosku. Potrzebna była im rozmowa, a do tego potrzebowali w pierwszej kolejności właśnie tego — rozmowy.
Spędził ponad dwie godziny w aucie wracając z małego domku, który wynajął na ten czas. Mara miała czas swojego życia, kiedy mogła biegać po lesie i kąpać się w jeziorze i spędzić czas daleko od Nowego Jorku, w którym mimo wielu parków nie miała takiej wolności. Zanim Gabriel pojechał dalej odstawił psa do domu i sprawdził jak się mają jego gady, które, dokładnie jak podejrzewał, miały się naprawdę całkiem nieźle i nawet za nim szczególnie nie tęskniły. Nie, aby mężczyzna spodziewał się czegokolwiek innego. Ciężko, aby wylegujące się pod lampą węże mogły za nim tęsknić. Poza tym prosił kuzynkę, aby zaglądała co jakiś czas do jego mieszkania i sprawdzała, czy wszystko jest w porządku. Poza gadami, które miały jego powrót w poważaniu to Gabriel znalazł świeże babeczki i z jakiegoś powodu bukiet kwiatów, choć przecież ich nie kupował. Najwyraźniej Romy uznała, że będą mu one potrzebne lub próbowała rozjaśnić wnętrze jego mieszkania zielskiem. Nie, aby się jej dziwił. Mieszkanie Gabriela było w końcu całkiem mroczne, a jej za to urządzone w jasnych kolorach. Było to jednak nieistotne, bo Gabriel nie zwrócił na to szczególnej uwagi. Zdążył jedynie się przebrać, szybko ogarnąć po podróży i był z powrotem w aucie.
Jadąc znajomymi ulicami nie miał pojęcia, czy dziewczyna będzie w swoim mieszkaniu. Mogła być na spacerze z Aylą, mogła wyjechać podobnie jak on i kiedy znajdzie się na miejscu pocałuje klamkę. Mógł zadzwonić albo napisać. Tylko przekonał się, że wolał tam jechać bez żadnego planu. Tak naprawdę to nie wiedział, co jej powie i czego oczekuje. Wiedział jedynie, że musi to zrobić, aby nie stracić głowy kompletnie.
Zatrzymał samochód przy wolnym miejscu przed budynkiem, w którym mieszkała Tay. Siedział tam jeszcze przez chwile z rękami na kierownicy, zbierając się w sobie i układając własne myśli. W końcu jednak wysiadł z samochodu, niemal prosto na głośną ulice Upper East Side. Zanim jednak wszedł do środka wyciągnął z kieszeni skórzanej kurtki paczkę papierosów. Miał rzucić. Powtarzał sobie wiele razy, że rzuci, Ale jakoś nigdy nie znalazł odpowiedniego powodu. Obracał w palcach papierosa, wahając się czy go nie odpalić. Ostatecznie jednak schował go z powrotem do paczki. Raz kozie śmierć w końcu, nie mógł stać tu przez resztę wieczności i liczyć, że cokolwiek się zmieni lub że to ona wyjdzie do niego. Jak miała skoro nawet nie wiedziała, że zamierzał do niej przyjechać?
UsuńBył niemal na „cześć” z portierem, który znak go aż nazbyt dobrze. Gabriel bywał w tym budynku częściej w ostatnich latach niż było to konieczne. Skinął mu głową na przywitanie i ruszył w stronę wind. Myślał, że będzie się denerwować. Dlaczego miałby? W końcu to była tylko Octavia. Tylko Octavia… Westchnął pod nosem czekając na windę. Ścisnął nasadę swojego nosa. Ten wieczór mógł się potoczyć w dwie strony. Wyjdzie stąd bardzo zadowolony albo rozczarowany. Nie było nic pomiędzy. Winda w końcu nadjechała, a Gabriel wszedł do środka. Maszyna je jaka irytująco wolno. Równie irytująca była muzyczka, która leciała. Podobno miała ona unikać czas przejezdnym, jemu zaczynała coraz bardziej działać na nerwy. Dobiła w końcu na piętro, które interesowało go najbardziej. Wysiadł od razu kierując się w stronę drzwi prowadzących do apartamentu Octavii.
Nie tyle co chciał mieć to za sobą, a chciał wiedzieć na czym oni tak naprawdę stoją. Miała prawo nie chcieć go widzieć i Gabriel by to rozumiał. Miał jednak nadzieję, że nie wyrzuci go zanim wejdzie.
Sięgnął do dzwonka zamontowanego przy drzwiach i czekał.
Gabriel🤎
Ucieknie przed nią na tak długi czas nie było odpowiednią, jednak nie potrafił postąpić inaczej. Gabrielowi nie chodziło również o to, aby w jakikolwiek sposób zemścić się na Octavii. Owszem, potrafił bywać mściwy i niektórzy tego doświadczyli z jego strony. Wydawało mu się, że podchodził do tej sytuacji odrobinę dojrzalej niż miałoby to miejsce jeszcze kilka lat temu. Było wiele rzeczy, które Gabriel musiał rozważyć, ale również musiała o nich pomyśleć Octavia. Kolejny raz nie chciał żadnej zabawy w kotka i myszkę, bo choć podobało mu się bieganie za nią i staranie się, wzajemne przepychanki to nie mógł tego robić w nieskończoność. Myślał również o najbardziej niewinnej osobie w tym układzie, której dobro oboje musieli mieć na względzie. Gabriel nie chciał, aby ucierpiała w tym Ayla, a bez wątpienia mogło tak być, gdyby wraz z Octavią podjęli nieodpowiednie decyzje.
OdpowiedzUsuńStojąc przed drzwiami prowadzącymi do jej mieszkania mógł spodziewać się każdej reakcji. Jak również tego, że po prostu jej nie będzie w środku, a on pocałuje klamkę. Niespełna minutę później przekonał się, że wcale jednak nie wróci z podkulonym ogonem do siebie. Kiedy Octavia otworzyła mu drzwi Gabriel przełknął ślinę, która zdążyła zebrać mu się w ustach. Przez chwilę nic nie mówił, jedynie spoglądał na dziewczynę. Minęły dwa tygodnie, odkąd się widzieli ostatni raz, a on nie potrafił o niej zapomnieć. I może to właśnie była odpowiedź na wszystkie pytania, które Cavallaro mógł mieć.
— Nie. — Odpowiedział niemal od razu. Nie bawił się w karanie jej ciszą, choć tak to mogło właśnie wyglądać. Mogła zrozumieć jego decyzję lub też nie. To jeszcze miało się okazać w swoim czasie, jednak, póki co, ale za jej pozwoleniem wszedł do środka. — Miałem się odezwać wcześniej.
Taka była prawda. Jednak za każdym razem, kiedy sięgał po telefon gubił słowa i nie wiedział, co tak właściwie chce dziewczynie przekazać. Teraz również nie był pewien, czy znajdzie w sobie odpowiednie słowa, które będą mogły wytłumaczyć jej to co siedziało w nim przez cały ten czas. Czuł się odrobinę zagubiony w ich relacji i nie wiedział, czy to w ogóle gdziekolwiek ich zaprowadzi, czy może jednak ich drogi po raz kolejny rozejdą się w różnym kierunku, a oni, jak to oni, będą na siebie wpadać okazjonalnie na imprezach, jak ostatnim razem.
Cavallaro po wejściu do środka zdjął kurtkę, którą odwiesił na bok. Mimowolnie jego wzrok prześlizgnął się po sylwetce Octavii, którą okrywał miękki materiał szlafroka. Zacisnął lekko zęby, kiedy naszła go myśl, że może na kogoś czekała. I że być może, ale tym kimś wcale nie był on. Nie, nie czekała. Wiedział, że nie czekała. Skąd? Pojęcia nie miał, jednak nie pozwolił sobie na irracjonalną zazdrość, która mogłaby wszystko między nimi popsuć. Jeszcze nie zaczęli nawet naprawiać. Jeszcze nawet nie wiedział, czy jest w ogóle co między nimi naprawiać.
— Herbatę? — Powtórzył. W innej rzeczywistości na stole stałaby butelka wina razem z kieliszkami. Nie narzekał jednak na herbatę, więc przytaknął, aby również i jemu zrobiła. Pomyśleć, że jeszcze parę lat temu tequila lała się strumieniami, a teraz czajnik cicho o sobie dawał w tle znać.
Gabriel westchnął bezgłośnie, a oczy skierował w inną stronę. Chciał na nią patrzeć, ale nie był pewien, czy ma do tego prawo. Nie po tym, jak zniknął. Choć, gdyby mieli się licytować kto zniknął na dłużej to Octavia wciąż otrzymałaby złoty medal.
— Gdzie Ayla? — Spytał. Było jeszcze dość wcześnie, więc wątpił, że dziewczynka spała, ale z drugiej strony, co on wiedział o dzieciach i ich porze na odpoczynek? Może drzemała już od dobrych kilkudziesięciu minut. Opcji mogło być tak naprawdę wiele. — Wiem, że powinienem cię uprzedzić i nie wpadać tak bez zapowiedzi. I że masz prawo mnie stąd wyrzucić i nie chcieć słyszeć żadnych wymówek.
Nie miałby jej tego za złe. Liczył jednak na to, że oboje znajdą w sobie siłę, aby być odrobinę dojrzalszymi niż w ostatnim czasie i dojdą do jakiegokolwiek porozumienia. A jeśli nie, to, że chociaż będą potrafili rozejść się w zgodzie.
Gabs🤎
Gabriel chciał wytłumaczyć Octavii, dlaczego zniknął, jednak nie wiedział, czy znajdzie odpowiednie słowa. Wszystkie, które przychodziły mu do głowy brzmiały idiotycznie i jak coś czego nie warto było powtarzać. Niczym żałosne, marne wymówki, któ¬rymi karmili siebie nawzajem przez dostatecznie długi czas. Miał ich już serdecznie dosyć, a wiedział, że jeśli zacznie kręcić po raz kolejny i udawać, że to zniknięcie nie miało znaczenia to wrócą do punktu wyjścia. Cavallaro nie chciał kolejnych miesięcy spędzonych na jednej niewiadomej. Był tym najzwyczajniej w świecie zmęczony, podobnie, jak i tym, że nigdy nie odważyli się na wypowiedzenie kilku słów, które mogłyby odmienić między nimi wszystko. Nieustannie wracał myślami do tamtej nocy, którą wspólnie spędzili i do uczuć, które rozbudziła w nim Octavia, kiedy zgodziła się, aby został z nią tamtej nocy. Mogła go wyrzucić za drzwi, a pozwoliła mu na znacznie więcej. Tymczasem fakt, że Gabriel zniknął na prawie dwa tygodnie mógł sprawić, że Cavallaro nie będzie już mile widziany w mieszkaniu brunetki. Pomylił się, najwyraźniej. Bo zamiast zatrzasnąć mu drzwi przed nosem wpuściła go do środka. Niemal zachęciła, aby został i napił się herbaty. Zupełnie tak, jak gdyby było to dla nich w pełni normalne, że piją wspólnie herbatę wieczorami.
OdpowiedzUsuńKolejnych zniknięć już nie chciał. Ani ze swojej strony ani z jej. Potrzebował, aby raz na zawsze rozwiązali to co było między nimi i zadecydowali, czy zamierzają pozwolić sobie na więcej czy tym razem definitywnie ich drogi się rozchodzą. To nie mogła być łatwa rozmowa i Gabriel nie liczył na taryfę ulgową. Wręcz przeciwnie, niemalże chciał, aby Octavia krzyczała i wyrzuciła mu wszystko co w niej siedziało, a on odpowiedziałby dokładnie tym samym ogniem. Spokojne rozmowy nie zawsze były im pisane, więc tak naprawdę, ale mógł spodziewać się absolutnie wszystkiego. Łącznie z tym, że jednak się pokłócą, a drzwi zostaną zatrzaśnięte.
Jego zniknięcie tym razem niewiele wspólnego miało z tym, że chciał to wszystko zakończyć. Wręcz przeciwnie. Wyjeżdżając i odcinając się tak naprawdę od wszystkiego Gabriel doszedł do kilku wniosków. Najważniejszy dotyczył tego, że nie chciał, aby Octavia odchodziła z jego życia. Spędził ostatni rok próbując o niej zapomnieć. Pytał się naprawdę wielu osób, czy coś wiedzą. Odbijał się za każdym razem od ściany, choć dobrze wiedział, że Felix czy też Romy dobrze wiedzieli, gdzie Octavia jest, a nawet jeśli nie mieli z nią codziennego kontaktu to dostawali cokolwiek. Nie potrafił się gniewać na kuzynkę za to, że nie przyznała mu się do prawdy. Gabriel nie chciał też psuć ich relacji, bo wiedział, że dziewczyny są ze sobą dość blisko, a przynajmniej były blisko. Teraz było to już jednak bez znaczenia. Cavallaro w końcu stał w mieszkaniu dziewczyny, która w pełni zawładnęła jego umysłem oraz sercem i pierwszy raz gotów był się do tego przyznać bez poczucia wstydu. Gdyby jej nie znał to uznałby, że pewnie go wyśmieje za te uczucia, a tymczasem odnosił dziwne wrażenie, że może mu odpowiedzieć tym samym lub delikatnie dać do zrozumienia, że Gabriel nie jest tym kogo szuka. Chociaż akurat w to nieszczególnie chciało mu się wierzyć.
— Herbata jest w porządku. — Zapewnił z delikatnym uśmiechem. Gabriel nie potrzebował alkoholu, aby ten dodał mu sił. Wręcz przeciwnie. Chciał tak naprawdę, ale porozmawiać z nią na trzeźwo. Bez choćby grama alkoholu we krwi i wszystko wskazywało na to, że mu się to uda. — Wiesz… Też chciałem się do ciebie odezwać. Tylko wtedy jeszcze nie wiedziałem, co mógłbym powiedzieć.
Miał ten komfort, że przy brunetce mógł pozwolić sobie na pokazanie siebie z tej delikatniejszej strony. Człowieka, który nie był zawsze pewien siebie. Wiele go to kosztowało, ale nie chciał przy niej nikogo ani niczego udawać. Wystarczająco dużo już udawali, więc może tym razem nareszcie nadszedł czas, żeby byli w pełni szczerzy. Chyba właśnie tego potrzebowali. Garści szczerości, aby ich przyszłość mogła zacząć przybierać konkretne kształty.
Uśmiechnął się lekko, kiedy wspomniała o wizycie Ayli u dziadków. Brzmiało to naprawdę miło. Cieszył się, że Octavia miała wsparcie w swoich rodzicach. Wiedział, że przeszła dość długą drogę i trudną z małą, a posiadanie choćby jednej osoby, która gotowa była pomóc musiała naprawdę sporo znaczyć. Żałował jedynie, że nie był dla niej tą osobą w ostatnich miesiącach. Nie była to jego decyzja, ale ostatecznie to w końcu Octavia decydowała kto ma dostęp do niej oraz do jej córki, prawda? Cavallaro niczego nie mógł na niej wymusić.
UsuńOdetchnął nieco głębiej, kiedy dość niepodziewanie na niego naskoczyła. Krótki uśmiech jednak przebiegł mu przez twarz, bo dokładnie tego się po niej spodziewał i dokładnie to dostał. Niczym wygrana w lotto.
— Wiem, Tay. Ale wiem, że czasem też lubisz się znęcać nad ludźmi. — Powiedział, a kąciki jego ust lekko zadrżały. Och, to byłaby świetna zemsta z jej strony. Wpuścić go, zaproponować herbatę, a potem wyrzucić za drzwi. Tylko, że Gabriel wcale nie czuł, aby Octavia zamierzała to zrobić.
Pokręcił lekko głową, jeszcze na moment wracając do tematu Ayli i jej małych wagarów.
— Taka mała i już pomija lekcje? — Zaśmiał się. Nie wątpił, że o wiele bardziej przydadzą się jej lekcje z dziadkami niż siedzenie w klasie z dziećmi. Gabriel co prawda nie znał się na dzieciach, ale podobno najważniejsze lekcje wyciągały z obcowania z rodziną i dorosłymi. Mógł się w każdym razie mylić. — Coś się stało? — Spytał, gdy wspomniała o dniu, który był za nią. Czasami miał wrażenie, że złe dni jej nie odpuszczają.
Skinął głową, kiedy przyznała czego chce. Cóż, widocznie chcieli naprawdę tego samego i Gabriel nie próbował ukrywać, że jest inaczej. Przysiadł przy kuchennej wyspie, a jego wzrok mimowolnie opadł na sylwetkę młodej kobiety. Nie spodziewał się jej w szlafroku, a to było odrobinę rozpraszające, jednak nie na tyle, aby nagle zaczął tracić rozum.
— Nie, nie był udany. — Przyznał szczerze. Był sam, co prawda z psem, ale jednak sam. I nie chciał dłużej być sam, a im więcej czasu tam spędzał tym trudniej było mu się z tego wszystkiego otrząsnąć. — I masz rację, nie jesteśmy już gówniarzami, aby wokół siebie krążyć. — Westchnął przyznając jej rację. To było zabawne kilka lat temu, kiedy uciekali przed rodzicami, chowali się po kątach i byli gówniarzami, ale teraz? Gabriel był dojrzalszy, a przynajmniej lubił tak o sobie myśleć.
Zamilkł na moment, a wzrokiem uciekł na bok. Przeniósł go z powrotem na brunetkę dopiero po chwili. Spojrzenie bruneta nieco zmiękło, kiedy na nią patrzył. Cholera, była piękna i to w niego uderzyło nieco mocniej niż się spodziewał.
— Słuchaj, Tay… Przyjechałem, bo… Bo nie chcę życia, w którym nie ma ciebie. — Powiedział to prosto z mostu, bo czuł, że lada moment i zacznie on również krążyć wokół tematu, a nie taki przecież był cel. Gabriel zamierzał wyjaśnić jej wprost, dlaczego zniknął i dlaczego teraz jest tutaj.
Wstał z miejsca, aby móc do niej podejść. Wyjął jej z dłoni kubek, który trzymała. I wcale nie dlatego, że obawiał się, że dostanie nim przez głowę. Choć to, bez wątpienia, byłoby ciekawym wydarzeniem. Trzymał się również na bezpieczny dystans, bo nie chciał, aby pomyślała, że przyszedł tu w jednym celu. Nie, akurat seks nie miał żadnego znaczenia i nie brał go nawet pod uwagę.
Zwilżył usta, zanim znów zaczął mówić. Wiedział, że Tay nie potrzebowała wielkich słów, ale chciał ją nimi obdarzyć. Chciał, aby poczuła, że mu tym razem naprawdę zależy i nie jest to jeden z wielu razów, kiedy do niej wraca, by za moment znów zniknąć z powierzchni ziemi, a po wszystkim udawać, że nic nie miało znaczenia. Kolejnej ucieczki nie mogło już być. Gabriel nie chciał, aby kolejne ucieczki były. Tym razem mieli być tylko oni – na zawsze.
Spojrzał w jej brązowe oczy i delikatnie się uśmiechnął. Przez moment wydawała mu się być trochę rozkojarzona, może nawet zszokowana tym, jak blisko Gabriel się znalazł. Odgarnął kosmyk jej włosów z twarzy, by po chwili musnąć delikatnie jej policzek wierzchem dłoni.
Usuń— Nie przestałem o tobie myśleć, Tay. Nie tylko przez te dwa tygodnie, ale… Cały zeszły rok. — Powiedział w końcu. Mógł krążyć, ale jaki był tego cel? Żaden. No właśnie. Dlatego wolał, aby powiedzieli sobie wszystko i w końcu zadecydowali konkretnie. — Chciałem… Kurwa, chciałem się do ciebie odezwać milion razy. I do Ayli. Uwielbiam tego dzieciaka, wiesz o tym. Czuję się z tobą dobrze i wydaje mi się, że ty przy mnie również się tak czujesz. Więc… Nie chcę udawać, że jesteś tylko moją przyjaciółką czy byłą dziewczyną, z którą czasem się prześpię po imprezie. Chcę zbudować z tobą życie, Octavio. Z tobą i z Aylą. Jeśli mi pozwolisz.
Mogła odmówić i rozumiałby to. Nie naciskałby. Nie próbowałby jej przekonywać, że to on ma rację. Szczerszy już być nie mógł, choć nie, mógł. Zatrzymał jednak te słowa na później, o ile jakieś później miało nadejść.
Gabs🤎
Gabriel nie chciał po raz kolejny od niej uciekać czy zastanawiać się nad tym jak mogłoby wyglądać ich życie, gdyby w końcu dali sobie szansę. Rozumiał, że tych oboje dawali sobie naprawdę wiele i że zwyczajnie już mogli być zmęczeni tym, ile razy do siebie wracali. Być może to miało jakiś sens, kiedy byli młodsi. Nie było jednak co ukrywać, że ich życie naprawdę pozmieniało się w ostatnich latach, a na pewno stali się nieco dojrzalsi niż byli ostatnim razem. Gabriel liczył, że teraz będą mogli dać sobie szansę na wspólną przyszłość, bo prawda była taka, że pragnął, aby ją mieli. Chciałby usłyszeć, że Octavia o tym również myślała i że być może, ale po wszystkim co miało miejsce nareszcie będą mogli zacząć z czystą kartką, a reszta napisze się już sama. Bez żadnych byłych, którzy mogliby wracać w myślach bądź też nie, bez pretensji i przede wszystkim, ale bez uciekania od własnych uczuć, a te rozsadzały Gabriela niemal od środka i sprawiały, że Cavallaro niekoniecznie wiedział, jak ma sobie z nimi poradzić.
OdpowiedzUsuń— Brzmi nietypowo. — Mruknął w odpowiedzi. Jakiś czas temu w końcu wolałby mocnego drinka, a Octavia wino, a teraz mieli spędzić wieczór przy herbacie i… I podobało mu się, że tak to właśnie wyglądało. Mógłby przyzwyczaić się do takich wieczorów z nią. Spędzanych w ciszy, choć ta pewnie częściej niż rzadziej byłaby przerywana uroczymi krzykami pewnej dziewczynki proszącej ich o wspólną zabawę, ale i na to Gabriel był gotów, a przede wszystkim tego chciał. Nie stałby teraz przed nią, gdyby swoich decyzji nie był pewien, a tego, że to właśnie z Octavią i Aylą chce dzielić życie był bardziej niż pewien i zamierzał również zrobić wszystko, aby Octavia mu w to uwierzyła i nie musiała nigdy się dwa razy zastanawiać, czy zależy mu na nich w pełni.
Pokręcił lekko głową, kiedy usłyszał jej słowa. Przecząco, bo nie miała racji. Owszem, mógł powiedzieć wszystko. Gabriel wiedział jednak, że gdyby powiedział naprawdę wszystko to mogliby teraz tak swobodnie nie rozmawiać, a brunet nie chciał, aby ich rozmowa przerodziła się w kłótnię, czy coś jeszcze gorszego. Szczególnie, że zależało mu na tym, aby tym razem ich rozmowa wyglądała nieco inaczej. Aby była spokojniejsza, a przede wszystkim, żeby nie musieli się przejmować się nikim poza sobą, a w tym układzie zawsze była przecież dodatkowa osoba. I niekoniecznie Gabriel miał tu na myśli Aylę, a wszystko wskazywało na to, że nareszcie mogą być tylko we dwójkę i nie muszą martwić się ani przejmować nikim i niczym poza sobą. Tego właśnie chciał, aby mogli być tylko we dwójkę i nie zastanawiać się nad tym, czy kogoś skrzywdzą swoimi wyborami.
— Nie mogłem, Tay. — Przyznał i krótko westchnął. Czuł, jak schodzi mu z ramion naprawdę spory ciężar, kiedy nareszcie pozwolił sobie na szczerość. Wcześniej nie było go na nią stać, jednak teraz zmieniło się już wszystko, a Gabriel nie zamierzał udawać, że jest inaczej. Dłużej również kręcić nie chciał, bo to, jak już się przekonał, nie prowadziło tak naprawdę do niczego dobrego i było im zwyczajnie zbędne. — Chciałem tu przyjechać i wiedzieć, co mam powiedzieć. Może wciąż niekoniecznie wiem, ale… Ale gdybym wpadł bez przemyślenia spraw między nami to nie wyszłoby z tego nic dobrego.
Oboje byli kąpani w gorącej wodzie. Potrafili podejmować decyzje bez zastanowienia, a te nierzadko były naprawdę destrukcyjne, więc, gdy w układankę weszło również dziecko Gabriel nie chciał, aby ta mała musiała cierpieć przez decyzję dorosłych, którzy nie potrafili się ze sobą dogadać. Jeszcze co prawda nie wiedział, jak miałoby to wyglądać w przyszłości, ale nie zamierzał przed nieznanym uciekać. Właściwie to Gabriel chciał zostać tu razem z Octavią i robić co w jego mocy, aby brunetka czuła, że on się nigdzie nie wybiera, a to, że w pakiecie razem z nią jest dziecko nie robi mu żadnej różnicy, bo przecież nie robiło. Wiedział na co się pisze od bardzo dawna. Z tą różnią, że dopiero teraz tak naprawdę był tego świadom. Octavia najpewniej również potrzebowała odrobiny czasu, aby i w swojej głowie poukładać parę spraw.
— Nie chciałem przyjechać bez planu.
UsuńPrawda była taka, że on wciąż nie miał planu i nadal nie wiedział, co właściwie robi. Wiedział jednak wystarczająco, aby czuć, że robi dobrze. Jeśli miałaby zamiar mu pokazać drzwi i powiedzieć, aby nigdy więcej jej nie przeszkadzał to również by to uczynił. Wszystko po to, aby ją uszczęśliwić, bo bardziej niż na własnym szczęściu zależało mu na tym, aby Octavia się przy nim dobrze czuła, ale również i z decyzjami, które podejmie. Miała nie tylko siebie na względzie, ale również Aylę, której Gabriel również nie chciał mieszać w głowie. Szczególnie, że już pewnie trochę miała pomieszane, kiedy wpadła do sypialni i zobaczyła ich w jednym łóżku, a potem w uroczy sposób wypaliła, czy jest chłopakiem mamy. Cóż, chciałby nim być. To wspomnienie sprawiło, że Gabriel delikatnie uśmiechnął się pod nosem.
Krótko się zaśmiał po jej odpowiedzi.
— Powiedziałem coś nie tak? — Zapytał. Oboje w końcu wiedzieli, jak było i że czasem czerpała zbyt dużą radość z bycia uszczypliwą. I gdyby zechciała to mogłaby być uszczypliwa również i w jego kierunku, jednak wszystko wskazywało na to, że akurat tej nocy nic podobnego się nie wydarzy, a oni będą naprawdę rozmawiali ze sobą jak dorośli. Pierwszy raz od bardzo dawna.
Wzrok Gabriela przesunął się na list leżący na blacie. Nie sięgnął po niego, jednak wystarczyło mu parę zdań, które przeczytał, aby zrozumieć co ten list zawierał. Nie rozumiał może tej sytuacji, jednak wiedział wystarczająco, że dla Octavii to poniekąd musiało oznaczać spokój, a także nowy początek.
— Czyli… Nic już was nie łączy? — Zapytał ostrożnie. Nie chciał poruszać tego tematu, a już zwłaszcza teraz. Potrzebował jednak się zapytać, a także upewnić, że to co widział było tym o czym pomyślał. Pokiwał lekko głową. Ciężko było mu nawet ukryć zadowolenie, które błysnęło w jego oczach. — To dobrze. Nie potrzebowałyście go i tak.
Nie próbował umniejszać tej sytuacji, ale jednak prawda była taka, że Octavia radziła sobie świetnie z Aylą. Miała ogromne wsparcie od bliskich, a to z pewnością wiele ułatwiało. Zresztą, jeśli się nie mylił to raczej nieszczególnie Ayla go znała i może lepiej, aby właśnie tak zostało. Mogli o tym porozmawiać przy innej okazji, choć może to właśnie była ta okazja? Może właśnie teraz należało powiedzieć wszystko co im leżało na sercach, aby ich nowy początek faktycznie miał sens?
— Nie chcę życia bez ciebie. — Powtórzył. Za słowami bruneta stała szczerość oraz kruchość, na którą nie pozwalał sobie zbyt często. Zawsze miał na sobie maskę człowieka, który musi stwarzać pozory tego, który ma wszystko pod kontrolą i teraz postanowił ją osunąć. Sprawić, aby Tay zrozumiała, że nie zamierzał przed nią niczego już tym razem ukrywać. Bo nie chciał ukrywać.
Cofnąć ręki z jej policzka nie zamierzał. Trzymał ją na ciepłej skórze, chcąc napawać się bliskością, o której nieustannie myślał. Odetchnął nieco głębiej, kiedy w końcu mu odpowiedziała i skinął delikatnie głową.
— Oboje zawaliliśmy rok temu, ale to… To już za nami. — Powiedział. Nie chciał, aby się tym zbyt mocno przejmowała, bo owszem miniony rok nie był łatwy, ale Gabriel nie zamierzał cały czas tego wyciągać i próbować z niej zrobić potwora, który podjął same złe decyzje. — Następnym razem, jeśli będziesz musiała zniknąć będę tam razem z tobą, Tay. Nie chcę już kolejnych dni, w których musiałbym się zastanawiać, czy coś do mnie czujesz, czy to po prostu jedna z kolejnych wspólnych nocy. Nie chcę się stąd wymykać, udawać, że nie chcę zostać na śniadanie, że nie chcę z tobą życia.
Mogli tak wokół siebie krążyć przez resztę życia, a Gabriel… Gabriel chciał, aby w końcu między nimi było naprawdę dobrze. Mieli dużo rzeczy do przepracowania, ale gotów był na tę trudną ścieżkę. Jeśli tylko miało to oznaczać, że przejdą przez nią razem to nie zamierzał się wycofać, czy też udawać, że nie chce brać w tym udziału. Bo był zaangażowany i to o wiele mocniej niż sam mógł podejrzewać.
Objął jej twarz obiema dłońmi, kiedy poczuł jej delikatny pocałunek. Odwzajemnił go bez pospiechu, smakując jej ust powoli i z uwagą, bez pospiechu, który najczęściej zrywał z nich ubrania, a potem prowadził prosto w objęcia łóżka. Chociaż to był ich sposób na okazanie sobie uczuć to Gabriel nie chciał tego wykorzystywać od razu. Chciał się nią nacieszyć, ale nie chciał, aby sprowadzało się to tylko i wyłącznie do seksu.
UsuńZaśmiał się krótko pod nosem, kiedy wspomniała o zalanej łazience.
— To wyjaśnia szlafrok. — Mruknął, a jego dłonie zsunęły się na jej szyję. Po chwili uniósł jej głowę, aby na niego mogła spojrzeć. Kciuki ułożył na jej policzkach, a pozostałe palce układały się na jej szyi.
Gabriel przez moment milczał. Zastanawiając się, czy powinien powiedzieć coś więcej. Uznał jednak, że to i tak jest oczywiste, a może to właśnie ta chwila była odpowiednia. Sam już nie wiedział, ale miał wrażenie, że jeśli nie powie czegoś teraz to rozsadzi go od środka i nie chciał również, aby Octavia musiała się nad tym zastanawiać.
— Kocham cię, Tay.
Wypowiedzenie tych kilku słów przyszło mu z łatwością, której się nie spodziewał. Nie były one rzucone w pospiechu ani bez namysłu. Za to spokojnie i z pewnością, bo choć nie był pewien przyszłości to był pewien jej.
Gabs🤎
Dla Gabriela było jasne, że to była ich ostatnia ucieczka od siebie w życiu. Dłużej nie chciał udawać sam przed sobą, że pasuje mu życie bez brunetki. Dałby sobie w takim radę, to było dla niego oczywiste. Spędził bez niej prawie rok, jednak nie chciał kolejnych dni, w których musiałby się zastanawiać, czy Octavia czuje do niego to samo. Teraz wyraźnie widział, że mieli w sobie dokładnie te same uczucia, a to co połączyło ich dawno temu nigdy tak naprawdę nie wygasło. Cavallaro mógł udawać, ale prawda była taka, że przychodziło mu to z coraz większym trudem. Widział wspólne poranki i wieczory, spędzanie czasu we trójkę, bo w tym obrazie przyszłości, który miał nie było tylko Octavii, ale była również Ayla, która przecież była nieodłączną częścią życia Tay. Jak miałby udawać, że to nie ma znaczenia? Czy też, że nie chce brać czynnego udziału w życiu tej małej? Nie próbował i nie chciał, aby Octavia pomyślała, że Gabriel próbuje wejść w rolę, która wyraźnie nie była jego. Jednak, jeśli mu pozwoli i zadecyduje, że się nadaje to chciał zaopiekować się nimi obiema. Najlepiej, jak tylko będzie potrafił.
OdpowiedzUsuńZdawał sobie sprawę z tego, że podjęcie decyzji związanej z nimi mogło być nagłe. Jednak, czy oni robili cokolwiek powoli? Większość ich życia to było pędzenie przed siebie i wybieranie ścieżek, które niekoniecznie były dla nich najlepsze. Obecnie Gabriel czuł, że podjął jedną z lepszych, a także zdrowszych relacji w swoim życiu. Jeszcze nie wiedział co przyniesie przyszłość, ale czy ktokolwiek wiedział? Musieli się o tym przekonać we dwójkę i wspólnie zadecydować, czy to jaki obrót przybrała teraz ich relacja był odpowiedni. Wszystko w nim jednak krzyczało, że takie to właśnie było, a oni zaczynali nowy rozdział w życiu. Tym razem był on wspólny i w pełni należał do nich. Do Gabriela i do Octavii. Dwójki ludzi, którzy postanowili, że spędzą razem życie. Niezależnie od tego, jak krótkie czy długie miało ono być, ale dopóki będzie ono wspólne to Gabriel będzie spełniony. Nic więcej tak naprawdę nie potrzebował niż tego, aby Octavia była obok niego i aby pozwoliła mu być, aby już więcej przed nim nie uciekała i nie próbowała się odcinać. Już nie chciał, aby musiała sama mierzyć się z trudnościami. Wiedział, że czasem zaakceptowanie pomocy wcale nie przychodzi tak łatwo, jak mogłoby się wydawać. Gabriel zamierzał być jednak cierpliwy i pokazać jej, że będzie obok bez względu na to co się w ich życiu wydarzy. Że może na niego liczyć i że przede wszystkim, ale że Gabriel nigdzie się nie wybiera.
Nawet ta herbata wydawała się w ich przypadku być nowym początkiem. Najwyraźniej dorastali, a to, że zdecydowali się sięgnąć po herbatę, a nie po alkohol było tylko kolejnym dowodem na to, że potrafili jednak jakieś tam sprawne decyzje podejmować.
Gabriel uśmiechnął się lekko pod nosem i pokręcił bezradnie głową.
— Nietypowo. — Potwierdził swoje poprzednie słowa. Naprawdę nie sądził, że przyjdzie dzień, kiedy będą pić herbatę. W prawdzie Octavia zdążyła tylko zagotować wodę, ale nic jeszcze przecież straconego i mogli się nią nacieszyć później, aczkolwiek miał dziwne przeczucie, że nie będą próbowali nacieszyć się herbatą, a sobą nawzajem i było w tym coś równie urokliwego, jak w myśli, że ich kubki z parującą herbatą będą stać obok siebie.
Samo życie Gabriela było dość chaotyczne. Nie wątpił, że życie z dzieckiem to inny poziom chaosu, jednak był na to gotów. Przynajmniej mówił sobie, że jest gotów, aczkolwiek miał za sobą długą rozmowę, którą może i przeprowadził tylko ze sobą, ale to było nieistotne. Wiedział, czego chce i wszystko to znajdowało się właśnie przed nim. Nie licząc tej małej kopii Octavii, która akurat nocowała u swoich dziadków, ale to było przecież do nadrobienia. Nie wszystko musiał dostać od razu na złotej tacy. Potrafił być cierpliwy, a w tym przypadku zamierzał wykazać się cierpliwością i to taką, jaką jeszcze nigdy wcześniej.
Gabriel uśmiechnął się delikatnie i skinął głową. Owszem, nie wszystko udało się wypowiedzieć słowami. Czyny czasami były o wiele lepsze niż słowa, a oni od zawsze byli lepsi w pokazywaniu sobie tego, co do siebie czują. Gabriel czuł małe nerwy, kiedy konkretne słowa opuściły jego usta. Głównie, bo nie był pewien, czy Octavia chce je odwzajemnić. Mógł przecież sobie wmawiać, że tak jest, ale prawda była odrobinę inna, ponieważ tylko ona wiedziała, jak naprawdę czuje i czy to co do niego czuła było na tyle silne, aby jego słowa odwzajemnił. Nie dał jej tak naprawdę czasu na to, aby się zastanowiła, czy chce mu je powiedzieć, czy może wolałaby ich nie mówić wcale. I nie byłby zdziwiony, gdyby potrzebowała czasu. Serce waliło mu w piersi jak oszalałe, kiedy czekał na jej odpowiedzieć i miał wrażenie, że mijają całe wieki, zanim usłyszał z jej ust chociaż jedno słowo. Gabriel był pewien swojego wyznania. Tego, że nie chce życia bez niej i że zamierza z nią być tak długo, jak to będzie możliwe. Chciał tego wszystkiego – każdego momentu, który mógł stanąć im na drodze i każdej jednej chwili, którą spędzą razem. Nie potrzebował wiele. Potrzebował jedynie jej. I być może prosił o wiele, ale nie zamierzał za to przepraszać, czy ze swoich słów się wycofać. Bowiem Cavallaro wiedział co mówi i jakkolwiek odebrałaby to brunetka nie wpłynie na jego uczucia, którymi ją darzył.
UsuńMiał wrażenie, że jego oddech i bicie serca zwolniło, kiedy czekał na odpowiedź z jej strony. Czuł się jak nastolatek, któremu przyszło pierwszy raz zmierzyć się z dziewczyną i wyznać uczucia. Cóż, poniekąd chyba tak właśnie było, a Octavia… Octavia była pierwszą, której powiedział to szczerze i zgodnie z prawdą.
Milczał przez chwilę, dopóki nie usłyszał tego samego wyznania z jej ust. Uśmiech niemal sam cisnął mu się na twarz, kiedy usłyszał, jak z jej różowych ust padają dwa słowa. Dwa słowa, które bardzo chciał od niej usłyszeć, ale o które nie miał prawa prosić.
— Och, Tay. — Westchnął. Zawsze cię kochałam. Czuł, że mógł powiedzieć jej dokładnie to samo. Przesunął dłonią po jej policzku, a jego uśmiech się poszerzył. — Zawsze wiedziałem, że to będziesz ty. To zawsze byłaś ty.
Mogły po niej pojawiać się równe kobiety. Krótsze i dłuższe relacje, ale on zawsze wracał do niej. Ciałem oraz myślami to właśnie Octavia była dla niego tą jedyną. Nie chciał tego już nigdy zmieniać. Nie chciał, aby musiała kiedykolwiek się zastanawiać, czy jest pewien ich relacji, bo był. Nie zamierzał uciekać. Nie od niej i odpowiedzialności, która wiązała się z byciem w życiu jej oraz Ayli. Zamierzał jej pokazać, że zasługuje na to, aby mieć przy sobie kogoś kto doceni to co ma. Kogoś kto doceni ją.
— Dla mnie, hm? — Mruknął z zadziornym uśmiechem i sięgnął dłonią do paska szlafroka, bawił się nim między palcami, ale nie pociągnął za niego, choć miał ku temu możliwość. — Prawie, jakbyś wiedziała, że się pojawię… Szósty zmysł? — Uniósł lekko brew w rozbawieniu.
Wydarzyło się dziś naprawdę wiele, a Gabriel… Gabriel wiedział, że to dopiero początek i że dla nich obojga to ciężki emocjonalnie wieczór. Miał jednak nadzieję, że wszystko poukłada się tak, jak powinno. Zapewne przed nimi było pełno wyzwań, jednak chciał wierzyć, że ze wszystkimi sobie poradzą. Powinni w końcu, prawda? Co złego niby miałoby się wydarzyć?
Usuń— Zostanę tak długo, jak będziesz chciała. — Obiecał. Mówił szczerze i prosto z serca, bo choć nie wiedział, czy im wyjdzie to wiedział, że najbliższy czas chce spędzić właśnie z nią. Cała reszta mogła w końcu zaczekać, a oni… Oni zajmą się w tym czasie sobą i będą mogli zadecydować, jak dalej będzie wyglądało ich wspólne życie. — Wspólna ucieczka… Podoba mi się, jak to brzmi.
Miał jednak nadzieję, że nie będą musieli przed niczym uciekać. Bo przed czym mieliby? Co miałoby się wydarzyć, aby chcieli uciec? Kto miałby między nimi stanąć? Gabriel w końcu wiedział, co było nieskromne, że rodzice brunetki go lubią, a tak naprawdę ich zdanie się liczyło. Może nie było najważniejsze, ale wiedział, jak blisko jest z nimi związana, więc było dla niego oczywiste, że chciał, aby ich związek nie wpływał w żaden sposób na ich relacje. Teraz miał pewność, że on je jedynie może wzmocnić.
— Więc… Naprawdę chcesz to zrobić? — Spytał. Nie potrzebował dowodu, jednak chciał go usłyszeć. — Ty i ja, cokolwiek miałoby się wydarzyć? — Spytał. Żadnego podejmowania decyzji w samotności, ucieczek i upychania uczuć na bok. Byli przecież w tym razem i tak już miało zostać.
Gabs🤎