Zagadki, tajemnice i morderstwo. Czy ktokolwiek zdoła uciec? Już wkrótce!
Zobacz wydarzenie →
Wczorajszej nocy w nowojorskim hotelu The Plaza doszło do gwałtownego pożaru, który wybuchł około godziny 2:30 nad ranem w reprezentacyjnej Sali Balowej (Grand Ballroom). W chwili pojawienia się ognia odbywająca się tam zamknięta impreza dobiegała końca.To, co miało być kolejnym ekskluzywnym spotkaniem nowojorskiej elity, w ciągu kilku minut przerodziło się w scenę prosto z koszmaru. Okoliczności zdarzenia bada nowojorska policja.
Oliver Theodore Caldwell — urodził się 15 października 1999 roku w Londynie — znaczną część swojego życia mieszkał w Weybridge w Surrey — kierowca Formuły 1 w Mercedesie — #OC29 — 2019 rookie — Najstarszy syn Marjorie Evans-Caldwell, specjalistki w branży farmaceutycznej oraz Louisa Caldwella, dyrektora finansowego — Dwie młodsze siostry, dziewiętnastoletnia Diana oraz czternastoletnia Florence — Po prostu Ollie, Teddy tylko dla mamy — Wynajmowany apartament na Carnegie Hill, Upper East Side — Dom w Londynie mieszczący się w dzielnicy Kensington — Nowy Jork jest tylko tymczasowym przystankiem — Mr. Perfect — instagram
Sukces nie został mu wręczony na złotej tacy ani podarowany przez dobrze usytuowanych finansowo rodziców. Nazwiskiem Olivera nie rządziła fortuna, która mogła pomóc w zagwarantowaniu miejsca na padoku, ani rodzice gotowi kupić drogę na szczyt bez względu na cenę. Za sukcesem Olivera stała ciężka praca rodziców oraz jego, oszczędności i lata, podczas których marzenie o Formule 1 pochłonęło znacznie więcej środków niż mogli sobie to wyobrazić. Oliver dobrze wie, ile wyrzeczeń kosztowała rodziców jego ambicja. Pamięta również, że sukces nigdy tak naprawdę nie był obietnicą, a od samego początku ryzykiem, które podjął wspólnie z bliskimi. Oliver już od samego początku chciał udowodnić bliskim, że nie pakują pieniędzy oraz swojego czasu w chwilową zachciankę, która znudzi mu się po kilku latach. Wybrana przez Olivera ścieżka zawodowa stała się czymś więcej niż dochodowym zawodem, kontraktami oszacowanymi na miliony i znajomościami, o których niegdyś nie odważył się nawet śnić. Bycie zawodowym kierowcą stało się dla niego dowodem, że każde poświęcenie miało sens, a ryzyko przynosiło więcej niż straty - zaczęło przynosić mu więcej sukcesów niż upadków. Miejsce Olivera w Formule 1 niemalże zyskało miano zobowiązania wobec ludzi, którzy uwierzyli w niego zanim zrobiła to reszta świata. I jest jednocześnie czymś, czego nie zamierza oddać bez walki.
W życiu prywatnym, jak i na torze Oliver jest perfekcjonistą. Przyzwyczajonym do analizowania własnych błędów człowiekiem, który wyciąga z nich wnioski szybciej, zanim ktokolwiek zdąży mu je wytknąć. Zarówno na torze, jak i na co dzień zachowuje zimną krew. Zdarzają się chwile, kiedy emocje biorą nad nim górę, a opanowanie, którym tak skrupulatnie otacza się Oliver zanika. Dobrze wie, kiedy na torze może pozwolić sobie na odważne decyzje i zwykle stara się czekać na właściwy moment do ataku. Poza głośnym torem i chaotycznym padokiem rzadko pozwala sobie na utratę kontroli. Przynajmniej dopóki rzeczywistość nie zaczyna wymykać mu się z rąk.
Zeszły sezon nareszcie miał należeć do Olivera Caldwella.
Budował swoją pozycję w formule konsekwentnie przez lata i po latach wyrzeczeń, długich treningów i dziesiątki niezliczonych rozmów, czy na pewno opłaca mu się to robić, Oliver znalazł się w miejscu, o którym marzył od dzieciństwa. W samym środku rywalizacji o World Drivers' Championship. Przez znaczą część sezonu 2025 nazwisko Caldwell było wymieniane wśród głównych kandydatów do tytułu mistrza. Natomiast walka o mistrzostwo przyjęła osobiste brzmienie, gdy po drugiej stronie stawki stał jeden z jego najlepszych przyjaciół. Przez moment wszystko wskazywało na to, że to właśnie jeden z nich zakończy sezon jako mistrz świata. Nikt nie mógł przewidzieć, a już na pewno nie Oliver, że sezon 2025 dla Caldwella stanie się plamą na niemalże nieskazitelnym wizerunku kierowcy, który rzadko miewał problemy z dowiezieniem wyników. Forma Olivera spadła bez ostrzeżenia, zaczął popełniać błędy i podejmować destrukcyjne w skutkach decyzje, które jeszcze do niedawna były nie do pomyślenia. Przewaga nad innymi kierowcami zaczęła zastraszająco szybko zanikać, walka o tytuł oddalała się, aż ostatecznie odpadł z niej na dobre. Nie było świętowania największego sukcesu w karierze, zakończył sezon na szóstym miejscu w kwalifikacji generalnej uważając to za swoją największa porażkę.
Rozczarowanie czuł nie tylko Oliver, lecz również jego bliscy, fani, a przede wszystkim zespół, który zawiódł. Po kiepskim sezonie nie udzielał odpowiedzi. Zniknął z internetu oraz przestrzeni publicznej na tak długo, jak było to możliwe. Fani szybko znaleźli własne wytłumaczenie jego rozczarowujących rezultatów, a za porażkę, którą poniósł Caldwell odpowiedział nikt inny jak Rosemary Bellini. W oczach fanów to właśnie rozpad związku, a także krążące wokół jej wierności plotki miał spowodować utratę koncentracji u Caldwella i odebrać mu pewność siebie. Plotki szybko zmieniły się w nagłówki, nagłówki w oskarżenia, a była dziewczyna Olivera stała się dla internautów wygodnym celem. Nigdy nie naprostował krążących plotek, mimo wielu okazji do uciszenia własnych fanów, którzy nieraz przekraczali granice. Wystarczyłoby jedno wyznanie, że prawda jest o wiele bardziej skomplikowana, a problemy, które miał Caldwell nie sprowadzały się jedynie do złamanego serca. Należało wprost powiedzieć, że Romy nie powinna ponosić odpowiedzialności za jego wyniki. Obrywać rykoszetem za błędy, które popełnił. Wybrał milczenie i pozwolił, by narzucona z góry wersja rosła w siłę, bo to było łatwiejsze i chroniło przed pytaniami, z którymi nie był gotów się zmierzyć. Odpowiedzialność i cena, którą przyszło zapłacić za jego milczenie spadła na osobę, której niegdyś obiecywał znacznie więcej niż obojętność.
Nowy Jork jest jedynie przystankiem. Wie, że nie zostanie tutaj na długo, a jego prawdziwe życie toczy się w Europie. Napięty grafik nigdy nie pozwalał mu na to, aby zostać w mieście, które nigdy nie zasypia na dłużej niż parę tygodni. Zna powód swojej wizyty, wie czego chce i liczy, że do Londynu nie wróci tym razem sam.
Allegra Maxwell była przekonana, że jeżeli istniało coś dużo bardziej irytującego niż pies, który domagał się uparcie uwagi w środku nocy, to z pewnością był to pies, który poprzedzał to dziesięciominutowym wyciem. A następnie, gdy już udało mu się wyciągnąć swoją panią z ciepłego, wygodnego łóżka prosto w objęcia chłodnej, deszczowej nocy, zachowywał się tak, jak gdyby zupełnie zapomniał, o co mu właściwie chodziło. Pech chciał, że Mabel, jej dwuletnia futrzasta przyjaciółka, była tym drugim, ciągle nadwyrężając cierpliwość swojej właścicielki. A nawet jeśli nie, to tej nocy zrobiła to na pewno. Allegra bowiem zdążyła odłożyć telefon, zmyć makijaż, odświeżyć się, wcisnąć się w wygodną piżamę i schować pod kołdrą z poczuciem, że w końcu ma szansę pójść wcześniej spać. Chciała po prostu móc w końcu wyspać się całe osiem godzin i zapomnieć o wszystkim wokół. Ot, prosty plan, rozsądny, zresztą całkowicie realny do zrealizowania do czasu, aż Mabel jej to uniemożliwiła, gdy postanowiła urządzić koncert żałobny sporo po północy. Co gorsza, jej pies nie miał w sobie nawet na tyle przyzwoitości, aby wyglądać na skruszoną.
OdpowiedzUsuńByć może właśnie dlatego od kilkunastu, jeśli nie kilkudziesięciu minut spacerowała po okolicy, licząc na to, że nie wpadnie na żadnego wariata. Mabel była wprawdzie żywiołowa i temperamentna, ale brunetka wątpiła, że zdoła ją obronić przed perwersyjnym świrem. Rozglądała się więc nerwowo wokół, zaciskając dłoń na smyczy, a drugą na czarnej kurtce, którą założyła na siebie, wychodząc z domu. Dopiero po chwili dotarło do niej, że musiała wyglądać całkiem zabawnie. Wychodząc na dwór, nie miała zamiaru przecież ubierać się porządnie. To miał być tylko szybki wypad przed kamienicę, pięć, może dziesięć minut, a potem powrót do łóżka. Narzuciła więc na błękitną, bawełnianą piżamę pierwszą lepszą bluzę, na nią z kolei czarną kurtkę. Na nogach miała brązowe, ciepłe uggi, które stały najbliżej drzwi. Włosy wcześniej miała ładnie rozczesane i spięte w lekki, niedbały koczek — teraz bała się myśleć, jak wyglądały, gdy z każdą minutą deszcz padał coraz intensywniej. Cóż, musiała wyglądać jak siedem nieszczęść, w dodatku z miną człowieka, który właśnie został zdradzony przez jedną z niewielu istot, którym ufał bezwarunkowo. Krótko mówiąc, wyglądała jak ktoś, kto powinien znajdować się pod ciepłym kocem, z kubkiem herbaty w ręku, a nie na zewnątrz o pierwszej w nocy, prowadząc negocjacje z czworonożnym terrorystą. Mabel, oczywiście, była zadowolona. Nie odstraszał jej nawet deszcz, bowiem dalej robiła sobie wycieczkę po okolicy kosztem komfortu swojej właścicielki. Allegra spojrzała na nią z niedowierzaniem, zaciskając dłoń na materiale kurtki nieco bardziej. Przez krótką chwilę naprawdę zastanawiała się, czy Mabel robi to wszystko specjalnie. Może w tym małym, kudłatym ciele kryła się wyjątkowo złośliwa istota? Taka, która doskonale rozumie pojęcie nocy, ale czerpie dziwną radość z testowania granic cierpliwości swojej pani?
Zmarszczyła nos w niezadowoleniu, kręcąc głową. Deszcz padał coraz mocniej, Allegra nie pomyślała o parasolu, a Mabel zamiast iść coraz szybciej, zdawała się spowalniać. Leci sobie ze mną w kulki, pomyślała brunetka, biorąc głęboki oddech.
— Koniec tego dobrego, Mabel — zaczęła stanowczo — Już nie będzie smaczków. Skończyła się laba — oznajmiła z powagą.
Poczuła, jak chłodne powietrze nocy wzmogło się pod wpływem nasilającego się deszczu. To niemal natychmiast otrzeźwiło Allegrę, podobnie jak Mabel — chociaż na tę kudłatą istotę równie dobrze mogła zadziałać wypowiedziana groźba. Brunetka pociągnęła nosem, który zaczął czerwienić jej się od chłodu, po czym znów rozejrzała się wokół. Miasto o tej porze miało w sobie coś, co dawało wyjątkowe poczucie błogości. Za dnia West Village należało do każdego człowieka — kogoś z kawą na wynos, rowerzystów przeciskających się między samochodami, turystów zatrzymujących się na środku chodnika, żeby zrobić zdjęcie kamienicy, i właścicieli psów, którzy wymieniali uprzejme uśmiechy. Nocą natomiast ulice jak gdyby wracały do domu po ciężkim dniu pracy, nawet jeśli były częścią nowojorskiego tempa życia. Światła w oknach tworzyły ciepłe prostokąty na fasadach budynków, pojedyncze taksówki przesuwały się po asfalcie, a rozmowy dochodzące z odległych lokali mieszały się z szumem miasta, które nigdy nie milczało, ale przynajmniej udawało, że potrafi mówić szeptem. Allegra lubiła tę porę, może nawet bardziej, niż byłaby skłonna przyznać. Mogła przecież wyjść na zewnątrz, ubrana w byle co, i na chwilę czerpać radość z zaprzestania bycia tą Allegrą, którą ludzie kojarzyli z idealnymi zdjęciami, włoskimi restauracjami i życiem wyglądającym na nieprzyzwoicie dobrze poukładane. O prawie pierwszej w nocy, w za dużej bluzie oraz z psem, który najwyraźniej miał własne plany na resztę wieczoru, mogła po prostu być kimkolwiek. Chociażby mniej więcej.
Usuń— Mabel, cholera, jest pierwsza w nocy, chcę spać — powiedziała, czując, jak złość, która wybrzmiała w jej głosie, zaczęła jednak ustępować miejsca zmęczeniu — Uważaj, bo uwierzę, że prowadzisz mnie do miłości mojego życia. Kto wie, co siedzi ci w głowie, ty kudłata wariatko — dodała, kręcąc głową. Mabel przyspieszyła, odpowiadając jej energicznym pociągnięciem smyczy, jak gdyby właśnie uznała, że Allegra nareszcie zaczynała rozumieć powagę sytuacji. Skręciła w boczną uliczkę, zdecydowana podążać kierunkiem znanym wyłącznie sobie, na co Allegra ciężko westchnęła i ruszyła za nią.
— No nie patrz tak na mnie, nie dostaniesz medalu. Ani smaczka — zaznaczyła — Zresztą, dziwnie się zachowujesz i zaczynasz mnie niepokoić tymi swoimi pomysłami — dodała. Nie była jednak pewna, czy mówi do psa, czy może raczej do samej siebie. Allegra miała jednak ogromny talent do ignorowania wniosków, które w danej chwili nie pasowały do jej aktualnego nastroju. Bynajmniej nie dlatego, że nie potrafiła dostrzegać własnych błędów, których bowiem była świadoma bardziej, niż trzeba. Po prostu nie widziała żadnego powodu, dla którego miałaby płakać nad rozlanym mlekiem, skoro można było założyć eleganckie okulary przeciwsłoneczne, zamówić dobrą kawę i udawać, że człowiek wyciągnął z całej sytuacji jakąś wartościową lekcję. Cóż, może to zatem nic dziwnego, że i jej kudłata przyjaciółka zdawała się kroczyć własnymi drogami.
Allegra niemal weszła na ogon suczki, gdy Mabel zatrzymała się nagle przy skraju chodnika, wciągając powietrze z taką koncentracją, jak gdyby odkryła bardzo ważny trop.
— Jeśli zaraz się nie załatwisz, to przysięgam, że… — urwała w połowie, gdy Mabel energicznie ruszyła dalej. Przez ostatnie kilkanaście minut zdawała się być niecodziennie powolna, a teraz jej energia nasiliła się do tego stopnia, że Allegra nie mogła za nią nadążyć. Brunetka była tak zajęta pilnowaniem smyczy, telefonu i własnej równowagi, że nawet nie zauważyła, kiedy zza rogu wyłoniła się sylwetka.
UsuńOtrzeźwiała w pełni, gdy poczuła, jak jej ciało zderza się z cudzym. Samo zderzenie nie było bolesne, ale wystarczająco mocne, aby Allegra cofnęła się o krok, w ostatniej chwili asekurując telefon w swojej dłoni. Smycz napięła się gwałtownie, a Mabel zatrzymała się między nimi, merdając ogonem. Suczka zdawała się w ogóle nie przejmować sytuacją, choć zaszczekała raz, o dziwo. Ally z kolei serce biło jak szalone, bo nie spodziewała się tego zderzenia, przez co w pierwszej chwili wyjątkowo się przestraszyła.
— Jezu, Mabel, patrz, gdzie leziesz — mruknęła Allegra, łapiąc równowagę. W końcu podniosła wzrok na osobę, na którą wpadła. Miała przeprosić, ale w zamian zamilkła, przetwarzając to, a w zasadzie kogo widzi.
Przez moment po prostu mu się przyglądała, jak gdyby potrzebowała dodatkowej chwili, aby zrozumieć, że oczy jej nie mylą. Nie spodziewała się przecież, że o prawie pierwszej w nocy wpadnie na nikogo innego niż…
— Caldwell — oznajmiła, prostując się i marszcząc brwi — Co ty tu robisz, dzbanie, wystraszyłeś mnie?! — dodała, nieco oburzona, a nieco rozbawiona. Jej słowa nie brzmiały jak faktyczne pytanie, na które potrzebowałaby odpowiedzi. Była po prostu zaskoczona, a jednocześnie zdumiona tym, że los najwyraźniej miał tej nocy wyjątkowo kiepskie poczucie humoru. No cóż, jak już, to mógł rzeczywiście pokierować ją w stronę spotkania miłości swojego życia, a nie Olivera Caldwella. Mimowolnie przewróciła oczami, po czym spojrzała na Mabel, która zdawała się wyrażać chęć uczestniczenia w tej rozmowie. Cóż, no właśnie, rozmowie. Blondyn jednak milczał, co przykuło jej uwagę dopiero po chwili.
Allegra uniosła wzrok i dopiero gdy jej spojrzenie spotkało się z jego własnym, dostrzegła coś więcej. Nie znała Olivera tak dobrze jak Leo, ale jak na jednego z przyjaciół jej starszego brata znała go na tyle, aby natychmiast móc zauważyć, że coś jest chyba nie tak. Przechyliła głowę, przyglądając się Oliverowi z uwagą, której nie zamierzała jeszcze otwarcie przyznawać. Nie była jednak głupia. W przeciwieństwie do niej Oliver nie miał psa, który wyrwałby go o tej porze na dwór. Nie wyglądał też na kogoś, kto wyszedł na nocny spacer, żeby przewietrzyć głowę. A nawet jeśli, to widocznie wspomniane przewietrzenie nieszczególnie pomogło. Bądź co bądź, brunetka znała ten rodzaj miny — dokładnie ten, który zdradzał, że człowiek miał ochotę znaleźć się gdziekolwiek, byle nie we własnej głowie.
— Źle wyglądasz — oznajmiła, przymrużając oczy — Wszystko dobrze? — dopytała, robiąc krok w jego stronę. Mabel, jak gdyby na potwierdzenie, że sytuacja wymagała większego zaangażowania z jej strony, podeszła do Olivera. Allegra zerknęła na nią — A ty się nie wtrącaj — dodała i pociągnęła delikatnie za smycz, ale suczka nie miała zamiaru się odsunąć. No oczywiście.
— Chyba cię lubi, chociaż szczerze nie wiem dlaczego — powiedziała, rzucając Mabel karcące spojrzenie. Następnie znów skierowała wzrok na Ollie’ego, karcąc się w myślach, bo chyba nie była to pora na jej kąśliwe żarty — Coś się stało? — zapytała, podchodząc bliżej, i po raz pierwszy w tej rozmowie jej głos zabrzmiał miękko i troskliwie. Sama nie mogła w to uwierzyć, przecież to był tylko Ollie.
A. 💙
Każdy, kto znał Allegrę Maxwell, wiedział o niej dwie rzeczy. Pierwsza to fakt, że Ally wiedziała o wszystkim i wszystkich prawie zawsze. Jednocześnie wcale się o to nie prosiła, to po prostu ludzie mieli tendencję do mówienia jej o rzeczach, o których prawdopodobnie w ogóle nie powinna wiedzieć, a już tym bardziej mówić o nich innym. Czasem nikt nie mówił nic, a jej głowa mimo wszystko pracowała na pełnych obrotach. To wtedy wystarczyło jedno przypadkowe zdanie, odrobinę dłuższe spojrzenie czy drobny szczegół, który z pozoru nie miał znaczenia. Dla niej wówczas wszystko układało się w całość, a ona z tą odkrytą wiedzą musiała żyć sama. Nie uważała tego za szczególną umiejętność. Wręcz przeciwnie, wolałaby nie wiedzieć nic, bo niewygodnym było znać sekrety, które nie dotyczyły jej samej. Wiedza o cudzych sprawach oznaczała bowiem świadomość tego, czego nie mogła powiedzieć, komu nie mogła tego powiedzieć i jak wiele rzeczy powinna przemilczeć, nawet jeśli czasami same prosiły się o komentarz.
OdpowiedzUsuńDruga rzecz była dużo prostsza, trochę nieszczęsna. Allegra Maxwell nie potrafiła pocieszać. Bynajmniej nie dlatego, że nie obchodziły jej emocje drugiej osoby – obchodziły, nawet bardzo. Ally potrafiła dostrzec więcej niż rzeczywiście umiała ubrać w słowa. Od razu zauważyła, kiedy ktoś był smutny, kiedy ktoś inny udawał zadowolonego, a kiedy za pozorną obojętnością kryło się coś skomplikowanego. Problem w tym, że zauważanie tego nie oznaczało, że od razu wiedziała, jak postąpić. A to nie było łatwe, bowiem z natury była szczerą i bezpośrednią osobą, wolała więc dużo bardziej nazwać prawdę po imieniu niż udawać, że ma odpowiedzi, których nawet nie znała. A jednak pocieszanie innych wymagało czasem właśnie tego – tej delikatności, której ona w ogóle nie potrafiła w sobie znaleźć.
Te dwie rzeczy zderzyły się ze sobą w momencie, kiedy usłyszała wyznanie Olivera. Bowiem nie dość, że wiedziała o wszystkim, w może nawet jeszcze więcej, to pozostawała świadoma, że przez ten cały czas gdy on nie wiedział, ona pozostawała świadoma, że to właśnie ten rodzaj informacji, którym dzielić się nie mogła. Teraz jednak stała przed nim w środku nocy, podczas ulewnego deszczu, i nagle okazało się, że jej milczenie zderzyło się z jego wcześniejszą niewiedzą, a jej wypadałoby go może trochę pocieszyć. Być może właśnie dlatego przez chwilę naprawdę nie wiedziała, co powiedzieć. Wiedziała tylko, że cokolwiek wydarzyło się tego wieczoru, dla niego nie było już zwykłą historią dotyczącą Romy i Leo. Było czymś osobistym, co właśnie próbował sobie poukładać, a Allegra, po raz pierwszy od dawna, znalazła się w sytuacji, w której jej zwyczajowa pewność siebie i łatwość rzucania komentarzy nie dawały jej żadnej formy pomocy.
W zasadzie nawet nie poczuła, kiedy jej brwi uniosły się, a usta rozchyliły w wyrazie zaskoczenia. Wpatrywała się w Ollie’ego, blada jak ściana. Spodziewała się, że usłyszy, że… W zasadzie to niczego się nie spodziewała, ale jeśli już, to na pewno nie tego, że o takiej porze, mokra od stóp do głów, usłyszy takie słowa. W filmach w takim deszczu ludzie się całowali, wyznawali miłość, biegli sobie w objęcia… Za to nie słuchali niewygodnych informacji na temat swojego brata i przyjaciółki. A to wszystko było bardzo niewygodne – nie dla niej, rzecz jasna. Przecież wiedziała. To musiało być bardzo niewygodne dla niego. Przez moment nawet mu współczuła. Nie wiedziała wprawdzie, jak się dowiedział ani jakim cudem słyszała to od niego właśnie teraz, ale sytuacja zdecydowanie była nieciekawa. Była nawet gotowa zaoferować jakieś pocieszenie, nawet jeśli nie była w tym wcale taka dobra. Miała tylko nadzieję, że nie będzie musiała długo zastanawiać się nad tym, co powiedzieć, zanim niezręczna cisza zacznie ciążyć im obojgu.
— O… kurcze — odpowiedziała. Tylko tyle. Skrzywiła usta, układając je w niewielki dzióbek przesunięty ku jednemu policzkowi, i powoli pokręciła głową. Przez moment milczała, patrząc to na Mabel, to na przestrzeń przed sobą, byle tylko nie na Ollie’ego. Cholera, zaczęła żałować, że zapytała. Bo tak całkiem rozsądnie, co miałaby mu w zasadzie odpowiedzieć? Siłą rzeczy dobrze, że się dowiedział. Najwyższa pora. Tylko że Romy i Leo przecież nie byli już razem. Chyba że? Huh, pomyślała, unosząc brwi jeszcze wyżej i cmokając, jak gdyby powoli zaczynała układać sobie obraz wydarzeń w głowie. W końcu spojrzała na Ollie’ego. Wyglądał okropnie, równie tragicznie co ona sama.
Usuń— Hmm… — zaczęła znów, drapiąc się po mokrym od deszczu czole — Ale że tak, wiesz, dalej? Czy jak? — wyrwało jej się, zanim w ogóle zdążyła ugryźć się w język.
Cóż, wcześniejsze milczenie wcale jej nie pomogło. Wpatrywała się w niego z autentycznym zdumieniem, bo wciąż próbowała ułożyć sobie w głowie, co on właściwie wie. Dopiero po chwili dotarło do niej, jak zabrzmiały jej słowa. Nie dość, że nie były zbyt taktowne, to co gorsza, nie mogła przecież kontrolować tego, ile Caldwell faktycznie wiedział. Z drugiej strony była słabą kłamczuchą, a sama od początku uważała, że Leo i Romy powinni byli powiedzieć blondynowi prawdę. Gdyby to zrobili, teraz nie byłoby takiej sytuacji. I na pewno nie odbiłoby się to od niej rykoszetem. Poza tym ona naprawdę nie rozumiała, bo przecież Leo i Romy się rozstali. Wiedziała o tym, wiedziała też, że Oliver niestety nie miał pojęcia, co działo się za jego plecami. A przynajmniej nie miał go wtedy, kiedy cała ta sytuacja jeszcze trwała. Nie przyszło jej jednak do głowy, że mógł dowiedzieć się dopiero teraz, po wszystkim, i że dla niego te informacje wcale nie były tak oczywiste, jak dla niej.
— To znaczy… — zaczęła, po czym przerwała, zaciskając usta. No pięknie. Świetnie jej poszło. Wzięła głęboki oddech, wyraźnie sfrustrowana, trochę na siebie, trochę na niego — Nieważne, nie powiedziałam tego w taki sposób, w jaki chciałam — wytłumaczyła się, choć sama nie miała pojęcia, co właściwie chciała powiedzieć. Oczywiście, współczuła mu. Nie musiał mówić wiele, żeby wyczuła, jak okropnie się czuł. Ale jednocześnie nie była nawet pewna, co w zasadzie powinna była zrobić. Może poklepać go po ramieniu, powiedzieć, że jej przykro? Zwyzywać swojego brata i zapewnić, że Leo to skończony idiota? To akurat nie byłoby trudne, ale wątpiła, czy przyniosłoby mu to jakąkolwiek realną ulgę. W zasadzie pokusiłaby się nawet o stwierdzenie, że Oliver niekoniecznie chciał w tej sytuacji widzieć również ją. Mimo to, przez moment patrzyła na niego z czymś na kształt współczucia, aż w końcu uniosła lekko ramiona w bezradnym geście.
— Caldwell, ja naprawdę nie jestem najlepszą osobą do pocieszania, więc nie powiem nic mądrego — oznajmiła, jak gdyby zupełnie zapomniała, że sama wyciągnęła z niego tę informację — Głupio trochę wyglądasz teraz w tym deszczu, ewidentnie ci nie służy. Poza tym świat się na nich nie kończy. Głowa do góry — dodała, po czym poklepała go po ramieniu. Nie raz, a dwa. Mabel, jak gdyby na znak zgody ze słowami swojej właścicielki, pomerdała wesoło ogonem. Następnie pociągnęła smycz, chcąc przypomnieć brunetce, że wciąż nie zdążyła się załatwić. Allegra zerknęła na nią przelotnie i dopiero wtedy dotarło do niej, co Oliver powiedział zaraz po tym koszmarnym wyznaniu. Dla niego koszmarnym, rzecz jasna.
— Czekaj, co? Wracaj do domu? — uniosła brwi, wbijając w niego spojrzenie, w którym niedowierzanie powoli ustępowało miejsca autentycznemu oburzeniu — No dobre sobie — prychnęła pod nosem, kręcąc głową — Ja sobie tej nocy poradzę, w życiu też zresztą — oznajmiła, prostując się nieco i unosząc podbródek — Mam zdrowe nogi, telefon i Mabel. Właściwie to… No, Mabel jest z nas wszystkich najbardziej ogarnięta, ale to już inna sprawa — podrapała się po czole, mrużąc oczy. Następnie opuściła dłoń i spojrzała na blondyna. Po raz kolejny dostrzegła, jak fatalnie wyglądał. Naprawdę fatalnie. I choć bardzo chciała skupić się na tym, jak bardzo był w jej oczach irytujący, to trudno było jej nie zauważyć, że coś w nim wyraźnie zgasło, ustępując miejsca złości i pewnie innym emocjom, które skutecznie przed nią ukrywał. To jednak nie znaczyło, że miała mu pozwolić traktować siebie jak bezradną dziewczynkę. Szczególnie że w tym duecie to on wyglądał na bardziej bezradnego niż ona.
UsuńChciała coś jeszcze dodać, tak na odchodne. Zamiast tego przechyliła głowę, przyglądając mu się uważnie. Zdawało się, że Allegra Maxwell rozumiała, że w niektórych momentach złośliwość przestawała być zabawna. Oliver był bowiem wściekły, rozczarowany i prawdopodobnie miał ochotę znaleźć się gdziekolwiek, byle tylko przestać myśleć o wszystkim, co go teraz zadręczało. A ona to… rozumiała. Nawet bardzo, bo gdyby była na jego miejscu, wcale nie chciałaby przebywać w towarzystwie osoby, której brat wywrócił życie do góry nogami. Coś w głębi ją poruszyło i wcale nie była to urażona, kobieca duma. Obudziło się w niej rzeczywiste współczucie, wynikające z empatii. Zaskoczyło ją to tak bardzo, że mimowolnie westchnęła i spojrzała w niebo, jak gdyby liczyła, że ulewa wreszcie się nad nimi zlituje. Cóż, marzenie ściętej głowy.
— Dobra, nieważne — odparła w końcu — W porządku, odprowadź mnie. Myślę, że nam obojgu przyda się towarzystwo — dodała i poprawiła kaptur. Zacisnęła dłoń na smyczy, na co Mabel zareagowała niemal natychmiast, poruszając się niecierpliwie na jej końcu. Zanim ruszyli, Allegra podeszła bliżej Olivera, stając naprzeciwko niego. Cóż, skoro i tak mieli iść w tym samym kierunku, mogła może jednak zrobić coś więcej niż tylko pozwolić mu się odprowadzić. Nie była wprawdzie mistrzynią pocieszania, ale za to była mistrzynią w kuchni. Z kolei jedzenie, w przeciwieństwie do jej niezbyt udanych prób udzielania pocieszenia i wsparcia emocjonalnego, rzadko pogarszało sytuację.
— Wiesz, mam takie podejrzenie, że oboje się rozchorujemy przez ten deszcz — zauważyła, przymykając jedno oko, gdy ulewa jeszcze przybrała na sile — Chodźmy zatem. Wysusz się, wypijesz coś ciepłego… — powiedziała nieco głośniej, przebijając się przez szum rozszalałego deszczu — No i zjesz makaron. Taki naprawdę dobry, a nie jakieś smutne kluchy z sosem ze słoika — oznajmiła — Może to jedyna rzecz, która jest w stanie poprawić ci tej nocy humor, więc nie masz wyboru — dodała, po czym odwróciła się i ruszyła żwawo przed siebie. Mabel, rozentuzjazmowana, pociągnęła smycz i pobiegła do przodu, prowadząc je w kierunku kamienicy, gdzie mieszkała Allegra. Całe szczęście kręciły się w tej samej okolicy, więc do jej mieszkania miały zaledwie kilka minut. W pewnym momencie Allegra zerknęła na Olivera przez ramię, unosząc wymownie brwi. Przyglądała mu się z mieszaniną zniecierpliwienia i niedowierzania.
— No idziesz czy nie? — zawołała.
A. ☔️🩵🌙
Jak to „dalej”?
OdpowiedzUsuńAha. I tu ją miał. Całe życie przeszło jej przed oczami, bo w tyle głowy grała już pieśń żałobna na jej cześć po tym, jak Leo ją udusi. On ją zabije, bo właśnie kilkoma słowami powiedziała zdecydowanie za dużo. Cała Allegra – powie dwa razy, zanim pomyśli. Z drugiej strony sama czuła się powoli coraz bardziej sfrustrowana, bo w zasadzie to wszystko była wina jej brata i jej przyjaciółki. Wkopali ją w ten syf, chociaż od samego początku tłumaczyła im, że powinni wyznać prawdę i przestać chować się po kątach. Miała rację, bo powzięty przez nich sposób rozwijania relacji nie dość, że odbijał się na nich, to teraz również na Oliverze, a w dodatku na niej. Na niej, chociaż nie miała z tym nic wspólnego. Nawet nie była częścią tego miłosnego trójkąta!
— No tak, jak słyszysz. Co drążysz temat? Nie drąż, nie ma czego — powiedziała, wymachując ręką.
Nie miała zamiaru teraz kłamać, że miała co innego na myśli, bo nie miała. Trudno, rozlała mleko. Pewnie sama go nie posprząta, ale przynajmniej przyniesie jakieś ścierki, żeby ktoś inny mógł to zrobić. A dokładnie jej ukochany braciszek, który ją w to wszystko wkopał. No i Mabel, bo gdyby nie Mabel, nie stałaby teraz przed Oliverem Caldwellem, robiąc z siebie idiotkę. W zasadzie oboje stali teraz w tym deszczu jak idioci, mając ochotę kogoś pozabijać. W pewnym sensie mieli wspólny wieczór, tylko że Allegra do tej pory miała mniej powodów, żeby chcieć kogoś zabić. Teraz miała ich już wystarczająco dużo, co sprawiło, że oboje chcieli wyżyć się chyba na tej samej osobie. Leo jeszcze o tym nie wiedział, a to było całkiem zabawne, biorąc pod uwagę, że trochę jego własne, głupie gierki odbiły się od niego rykoszetem. No cóż, karma. Czy coś na jej wzór, prawda? Jednocześnie była to również karma dla niej samej, bo Allegra przez cały ten czas miała świadomość tego, co się działo, zarazem doskonale wiedząc, że Oliver nie miał o tym pojęcia. Teraz zaś stała obok niego, słuchając, jak wszystko, czego sama była świadkiem z boku, właśnie rozpadało się komuś na głowie. Powtarzałaby to do znudzenia, ale od początku wiedziała, że to wszystko źle się zestarzeje, i miała rację. Chociaż więc nie była najlepszą osobą do pocieszania, to jednak w jakiś sposób mu współczuła. Może nawet bardziej niż bardzo.
— To dobrze, bo nie zamierzam cię pocieszać — zaznaczyła, unosząc palec, jak gdyby właśnie ustalała z nim najważniejsze zasady tego nocnego spotkania — Musisz to wiedzieć, Caldwell. I mówię całkiem poważnie. Nie ma w tym nawet żadnej złośliwości. Powiedziałabym wręcz, że to wyraz sympatii — dodała, w ostatniej chwili przerywając swój nerwowy słowotok. Wzięła głęboki oddech, po czym powoli go wypuściła. Kącik jej ust po chwili drgnął ku górze, bo uświadomiła sobie, jak absurdalnie musiała brzmieć, mówiąc coś takiego osobie, której ponoć współczuła. Była empatyczna, po prostu nie zawsze potrafiła to wszystko dobrze wyrazić. Mimo wszystko uznała, że skoro los postawił ich tej nocy na swojej drodze, mogła zrobić dla niego coś więcej niż tylko rzucać głupimi komentarzami – nawet jeśli naprawdę miała na to ochotę, a już szczególnie po jego uwadze dotyczącej jej własnego wyglądu. W zamian posłała mu krótkie spojrzenie i poprawiła kaptur.
Naprawdę nie zamierzała się odgryzać. Tego jednego razu była gotowa odpuścić, choć nigdy tego nie robiła, gdy Oliver Caldwell pojawiał się na jej horyzoncie. Nie potrafiła wyjaśnić, skąd brało się w niej tyle niechęci wobec niego. Chociaż może nie tak. To nie tyle niechęć, co dziwna irytacja jego osobą. Denerwował ją, tak po prostu, za każdym razem. A wszystko to było całkiem zabawne, biorąc pod uwagę, że jeszcze ponad dekadę temu wzdychała do niego jak głupia. Musiała nieźle przywalić się w głowę w tamtym czasie, skoro tak było. To jednak były dawne dzieje, a Ollie był tylko irytującym przyjacielem jej brata. Albo raczej byłym przyjacielem. Ona z kolei miała w sobie na tyle pokładów dobroci, że była gotowa posłużyć mu za nocną towarzyszkę i ten jeden raz nie być tak złośliwą, jak normalnie by była. I to wcale nie dlatego, że nie miała na niego pomysłów. Słowa bowiem same cisnęły się jej do ust. Po prostu uznała, że w ramach swoich mentalnych prac społecznych może mu to darować. W końcu dała się wciągnąć w cały ten bałagan przez Leo i Romy, więc równie dobrze mogła teraz ponieść konsekwencje i przez jakiś czas zachowywać się jak człowiek. Chociaż, oczywiście, nie do przesady, aby była jasność.
UsuńNa jego kolejne słowa spojrzała już inaczej. Przez chwilę przyglądała mu się w milczeniu, a później lekko przytaknęła. Tym razem bez żartów i bez tej charakterystycznej dla siebie przekory, choć na twarzy pojawił się szerszy uśmiech.
— To miłe — powiedziała w końcu, a chwilę później westchnęła — Nie ty jeden. Myślę, że dużo osób nie chciałoby, żeby coś mi się stało. Jestem za fajna, żeby umrzeć — dodała, wzruszając ramionami.
Brzmiała całkiem poważnie, choć oczywiście wcale nie mówiła poważnie, bo nie zamierzała pozwolić, żeby atmosfera zrobiła się nagle przesadnie gęsta. Mimo wszystko jego słowa gdzieś w głębi ją nawet zaskoczyły, bo była ostatnią osobą, o którą Oliver powinien był się martwić. Allegra w ogóle nie lubiła, gdy ktoś się o nią martwił. Miała wówczas wrażenie, że jest jakaś nieporadna i bezradna, a przecież wcale tak nie było. Potrafiła sobie poradzić i nie potrzebowała niczyjej troski, bo ostatnim razem czyjaś troska doprowadziła ją do własnego upadku.
Odchrząknęła, po czym, nie czekając na jego reakcję, pociągnęła lekko za smycz Mabel. Liczyła, że gdzieś w tym całym zamieszaniu jej kudłata przyjaciółka zdążyła zadbać o swoje potrzeby, bo do rana na pewno z nią nie wyjdzie.
— No tak — odpowiedziała w końcu — Chcę ci dać ten makaron — dodała, mrugając kilka razy oczami, jak gdyby przetwarzała, dlaczego Oliver zadał jej takie głupie pytanie. Nie było głupie, wprawdzie. Po prostu takie się jej wydawało, nawet jeśli wiedziała, że chciał się upewnić. A przecież odpowiedź była oczywista. Nie miała pojęcia, czy ten makaron faktycznie poprawi mu humor, ale przynajmniej miała szansę zrobić coś dobrego i pożytecznego. Jedzenie w końcu było konkretem. Można było je zjeść, popić ciepłą herbatą albo czymś mocniejszym i przez chwilę nie myśleć o tym, że życie jest do dupy. A jego teraz na pewno było. Allegra zatem nie umiała naprawiać cudzych problemów, nie umiała też pocieszać, ale potrafiła nakarmić człowieka. Na ten moment to musiało mu wystarczyć.
Gdy pojawił się już obok niej, znów ruszyła żwawo do przodu, nadając im szybszego tempa. Było jej zimno, błękitne bawełniane spodnie były całe mokre, a ona niemal czuła nadchodzące zapalenie płuc.
Usuń— Nie będziesz mi przeszkadzał — odpowiedziała w końcu na jego kolejne słowa — Inaczej bym cię nie zapraszała. A przecież wiesz, że mam wystarczająco dużo asertywności, żeby powiedzieć ci nie, Caldwell — dodała z rozbawieniem w głosie — I proszę, nie mów już nic do mnie, bo mi zimno — poprosiła. Po tych słowach sama również nic już nie mówiła, marząc o tym, aby znaleźć się wreszcie w cieple własnego domu. Poza tym coś jej podpowiadało, że Ollie raczej nie potrzebował przez tę drogę do jej mieszkania nadmiaru jej energii. Tej wprawdzie nigdy jej nie brakowało, ale w momencie, gdy coś w twoim sercu się zawaliło, raczej nie masz ochoty na cudze trajkotanie. Więc nie trajkotała.
Z jej ust wybrzmiało głośne westchnienie pełne ulgi, gdy znaleźli się już w kamienicy. Droga wprawdzie nie była długa, ale przez te kilka minut spaceru Allegra zdążyła coraz bardziej marznąć pod przemokniętą kurtką. Deszcz nie odpuszczał, tylko nasilał się jeszcze bardziej. Jego dźwięk był całkiem przyjemny, pod warunkiem że słuchało się go w ciepłym budynku, a nie z własnych, przemoczonych ubrań.
— Widzisz? Przeżyliśmy — rzuciła — I zmarzliśmy — dodała z lekką frustracją w głosie.
Jej mieszkanie znajdowało się na pierwszym piętrze, więc nie musieli pokonywać dużej liczby schodów, co było dla niej zbawienne, biorąc pod uwagę, że pod ciężarem mokrych ubrań nie czuła już własnych nóg. Po chwili byli już przy wysokich, dębowych drzwiach, a Allegra wyciągnęła klucze z kieszeni kurtki, otrzepała mokrą dłoń i przekręciła zamek. Mabel wbiegła do mieszkania pierwsza, jak gdyby przez ostatnie kilkanaście minut nie zrobiła absolutnie nic, by opóźnić powrót do domu. Ot, zadowolona z siebie i jeszcze szczęśliwsza, że mają gościa. O tej porze. Allegra westchnęła tylko pod nosem i wpuściła Olivera do środka.
— Dobra — westchnęła, zamykając za sobą drzwi na zamek, po czym ściągnęła przemoczoną kurtkę i zawiesiła ją w pierwszym lepszym miejscu — Witam w moim domu. Tutaj prawdopodobnie nie wydarzy się już żaden życiowy dramat — oznajmiła, po czym zaśmiała się do siebie — Przepraszam, nie będę już żartować — szybko się obroniła, zdejmując z siebie bluzę i równie przemoczone buty. Rzuciła je gdzieś w kąt. Była już w tylko częściowo suchej piżamie, prowadząc go przez korytarz swojego mieszkania, aż zaprowadziła go do kuchni.
Kuchnia, serce jej mieszkania, była przestronna i przytulna, urządzona w jasnych, ciepłych kolorach. Jasne fronty szafek odbijały miękkie światło lamp, a na blacie i parapetach stały doniczki z roślinami, których Allegra najwyraźniej nie zamierzała nigdy przestać dokupować. Zielone liście przełamywały pastelową, niemal dziewczęcą kolorystykę wnętrza, nadając mu jednocześnie trochę życia. Na jednej ze ścian ustawiono kilka półek, które uginały się pod ciężarem książek kucharskich, gdzie te najbardziej wysłużone nosiły wyraźne ślady częstego używania. Kilka z nich były autorstwa jej kochanej mamusi. Pośrodku kuchni stała wyspa z dębowym blatem, która pełniła funkcję zarówno dodatkowego blatu roboczego, jak i miejsca, przy którym można było przysiąść z kawą czy czymś do jedzenia. Całość była bardzo w jej stylu — jasna i przytulna, o ciepłych kolorach, trochę przesłodzona, ale jednocześnie z wyraźnym charakterem tego miejsca. Była z tego całkiem dumna, wydawało jej się bowiem, że jej cztery kąty były miejscem, w którym naprawdę chciało się zostać dłużej niż kilka minut. A szczególnie po powrocie z takiej ulewy.
— Rozgość się — oznajmiła, zerkając na niego przez ramię — Ja idę się przebrać.
Allie 🌧️🩵 ✨
Oczywiście, nie była głupia. Doskonale wiedziała, że Ollie w rzeczywistości wcale tego pocieszenia nie chciał, a jeśli już, to na pewno nie od niej. Znalazła się w dość niefortunnej sytuacji, bowiem cokolwiek, co wyprawiał jej brat, wcale nie było jej sprawą. Tak naprawdę to wcale nie zależało jej na kryciu Leo, może już prędzej Romy, ale to też nie o to chodziło. Ally była zbyt bezpośrednia i szczera, by kierować się w życiu jakimiś niespisanymi zasadami niewidzialnego kodeksu, który mówił, że w każdej sytuacji trzeba być absolutnie lojalnym wobec swoich bliskich, nawet kiedy robią coś złego. Ależ skąd, równie dobrze powiedziałaby Olliemu już wszystko, co wiedziała, dobijając jego biedne serducho jeszcze bardziej. Tego jednak nie chciała robić, bo to nie było w jej geście. Po prostu nie powinna, nawet jeśli by chciała. Nie oznaczało to jednak, że zamierzała udawać, że nic się nie stało, albo na siłę bronić ludzi, którzy sami powinni byli wziąć odpowiedzialność za swoje czyny. Nie była od tego, żeby rozstrzygać, kto w tej całej sytuacji zawinił bardziej, zwłaszcza że doskonale wiedziała, jak skomplikowane potrafią być relacje między ludźmi. Nie zmieniało to faktu, że Oliver miał pełne prawo być wściekły, a Ally mogła co najwyżej nie dokładać mu kolejnych powodów do cierpienia. I chyba właśnie to zamierzała zrobić, chociaż w jej przypadku troska rzadko przybierała formę delikatnych słówek i współczujących spojrzeń.
OdpowiedzUsuńW zamian dotrzymanie mu towarzystwa i wysłuchanie, jeśli w ogóle zechciałby się jej wygadać, wydawało się całkiem porządną opcją. Oczywiście, nie miała pewności, czy w ogóle zechce to zrobić. Szczerze mówiąc, w ogóle była zaskoczona, że zgodził się na jej propozycję. To było niecodzienne, bo zwykle nie spędzali ze sobą czasu, nawet wtedy, kiedy jak wariatka chciała być jeszcze wszędzie tam, gdzie Leo. Potem przyszła przeprowadzka, wydarzył się Nowy Jork, poszerzyła grono przyjaciół i chociaż Romy, która szczególnie była jej bliska, trafiła do towarzystwa Leo, to dla Allegry nigdy nie było tam miejsca. Nie dlatego, bo jej brat jej na to nie pozwalał albo tego nie chciał. Prędzej dlatego, że sama tego unikała, chcąc zbudować swoją własną tożsamość, własną grupę, porządzić trochę tym własnym kawałkiem podłogi, gdzie mogła być po prostu sobą, a nie tylko siostrą Leo Maxwella. A chcąc nie chcąc, dla jego przyjaciół była tylko młodszą, rozpieszczoną siostrzyczką ich kumpla i Oliver z pewnością nie był wyjątkiem.
Do Milo nie miała jednak nigdy problemu, Jasper był jej obojętny, ale Oliver… Jezu, Oliver tak strasznie działał jej na nerwy. Nie w taki sposób, że zalewała ją złość, gdy go widziała. To był ten specyficzny przypływ podirytowania, takiego pod skórą, niczym drzazga, który sprawiał, że nie potrafiła go nie komentować ani nie robić sobie z niego żartów. Cokolwiek to było, on też to zresztą odwzajemniał. Być może dlatego tak trochę bawiło i dziwiło ją jednocześnie, że to właśnie na nią wpadł w tę okrutną dla siebie noc. I na jej towarzystwo został skazany.
Gdy usłyszała jego prośbę, od razu wskazała mu drogę. To był w sumie całkiem dobry pomysł, więc sama też musiała się szybko ogarnąć we własnej łazience.
— Po lewej, a ręcznik będzie na widoku — oznajmiła, po czym, nie czekając chwili dłużej, ruszyła w kierunku swojego pokoju.
Weszła do sypialni, od razu ściągając z siebie przemoczone, bawełniane spodnie. Przez jej ciało przeszedł nieprzyjemny dreszcz, na co delikatnie się wzdrygnęła. Była bardzo wrażliwa na tekstury, a mokra odzież doprowadzała ją do białej gorączki. Co gorsza, nogi miała całe mokre od przemoczonego materiału. Pomarudziła coś pod nosem, ściągając po drodze bawełnianą bluzkę, absolutnie nie przejmując się tym, że nie zasunęła rolet na dużych oknach. Nie stała jednak tak długo, bo dość prędko wybrała pierwszą lepszą piżamę i weszła do łazienki.
UsuńNoc była chłodna, ale jej mieszkanie ciepłe. Czekało ją też przygotowanie czegoś dobrego do jedzenia i pewnie wcale tej nocy długo nie pośpi, jeśli w ogóle. Założyła więc na siebie jasnobeżową piżamę, uszytą z miękkiego, cienkiego, również bawełnianego materiału. Krótkie spodenki z falującymi wykończeniami i koszulka na cienkich ramiączkach. Nie zastanawiała się nad tym, jak w nich wyglądała. Po prostu chciała przebrać się z mokrych ubrań, wysuszyć i poczuć swobodnie, zanim zabierze się za przygotowywanie czegoś do jedzenia. Poprawiła materiał przy biodrze, po czym spojrzała w lustro. Jednym ruchem ściągnęła gumkę z włosów i rozpuściła je, palcami lekko je mierzwiąc, aby doprowadzić je do jakiegoś ładu. W końcu wzięła do rąk szczotkę i lekko rozczesała włosy. Następnie założyła ciemne, falowane kosmyki za uszy, odwróciła się na pięcie i wyszła z łazienki, kierując się do wyjścia. Zanim jednak ruszyła w stronę kuchni, weszła do innego pokoju, gdzie trzymała różne rzeczy.
Otworzyła jedną szafę, szukając czegoś, co jej gość mógłby na siebie założyć. Wprawdzie dała mu już ręcznik i pozwoliła skorzystać z łazienki, ale domyślała się, że siedzenie w mokrych spodniach nie było zbyt przyjemne. Chyba że w przeciwieństwie do niej nie miał z takimi rzeczami problemów. Tak czy inaczej, przeglądała szafę, szukając czegoś, co na oko byłoby na niego dobre. Cholera, miała głównie jakieś ciuchy Leo, nawet sama nie wiedziała skąd, a głupio byłoby teraz mu je wręczyć. Przygryzła wargę, szukając dalej, aż znalazła szare dresy i kilka koszulek, które Benny kiedyś zostawił, gdy ją odwiedził. Tak, zapominalstwo płynęło im chyba we krwi. Wzięła więc pierwszy lepszy T-shirt i spodnie w ręce, po czym wyszła z pokoju, trzaskając za sobą drzwiami.
Weszła do kuchni z impetem, na co Mabel, będąca oczywiście obok Ollie’ego, wzdrygnęła się. Ally stanęła na środku i spojrzała na nich, po czym odgarnęła włosy opadające jej na policzek i niedbale przerzuciła je przez ramię.
— Aha, widzę, że Mabel próbuje cię urobić — zaśmiała się, po czym przewróciła oczami. Następnie przyjrzała się Oliverowi. No, wyglądał już dużo lepiej, co oznaczało, że zdążył w miarę ogarnąć się w łazience. Jej wzrok mimowolnie powędrował po jego ramionach i rękach. Cóż, nie pamiętała, żeby ostatnim razem miał taką wyrobioną sylwetkę. Albo po prostu nie zwracała na to uwagi. Zresztą, nieważne.
Odchrząknęła, po czym podeszła do niego i stanęła tuż przed nim, patrząc mu w oczy. Następnie podała mu dresy i koszulkę.
— To nie są ciuchy Leo — od razu zaznaczyła, zostawiając je już w jego dłoniach, po czym wyciągnęła rękę tuż za niego, ściągając mokry sweter z krzesła. Następnie ominęła go, kierując się w stronę grzejnika, na którym po chwili delikatnie przewiesiła mokry sweter — Nie martw się, oddam później — rzuciła przez ramię, odwracając głowę w jego stronę z rozbawionym uśmiechem — Chociaż przyznaję, że całkiem nieźle bym w nim wyglądała. To moje kolory — dodała przekornie, po czym odwróciła się i wróciła na drugą stronę wyspy, już naprzeciw Olivera.
Usuń— Możesz się w to przebrać, jeśli chcesz — poinformowała go, wskazując dłonią w kierunku ubrań, które blondyn trzymał w rękach. Następnie oparła się łokciami o blat i ujęła twarz w dłonie, zaś na jej twarzy pojawił się przekorny uśmiech — Tylko nie przede mną, bo jeszcze mi się spodoba, co zobaczę. I co wtedy? — powiedziała zaczepnie, unosząc brew, po czym roześmiała się i wyprostowała. Lubiła się podroczyć, a Oliver wydawał się teraz łatwym kąskiem. Odwróciła się plecami do niego i podeszła do lodówki, by wyciągnąć pierwsze składniki, których potrzebowała.
— Chociaż teraz będę odwrócona, to korzystaj — żartowała dalej, nie potrafiąc powstrzymać cisnącego się na usta uśmiechu. Właściwie całkiem dobrze się bawiła, choć może nie powinna przyznawać tego nawet przed samą sobą, biorąc pod uwagę okoliczności, w jakich przyszło im spędzać tę noc. Nie zamierzała jednak chodzić na palcach wokół Olivera ani traktować go tak, jak gdyby za chwilę miał rozsypać się na kawałki. Jeśli potrzebował chwili spokoju, mógł ją sobie wziąć, a jeśli miał ochotę na słowne przepychanki, Ally była do dyspozycji. Sama czuła się już znacznie lepiej po zdjęciu przemoczonej odzieży, a miękki materiał piżamy przyjemnie otulał jej skórę, pozwalając wreszcie zapomnieć o nieprzyjemnym chłodzie na zewnątrz.
Allie 🩵😌🎀
Miała w sobie więcej z matki niż ojca, podobnie jak Leo. Dzielili to podejście do życia i spojrzenie na wiele spraw. U Leo jednak ponad wszystko przejawiało się to przez ten włoski temperament, który niejednokrotnie ściągał na niego kłopoty. U niej był to całokształt, będąc niemalże kopią swojej własnej matki. Ojciec był wrażliwszy, bardziej powściągliwy, liczący się z tym, że zawsze ktoś ich obserwuje, a on musi zachować fason. Był poważny, choć pod całą tą powłoką kryło się dobre, czułe serce. Giulia z kolei była żywiołem, wszędzie było jej pełno, a usta nie zamykały jej się wcale. Podobnie jak jej matka, Allegra robiła to samo, zawsze dodając swoje trzy grosze i będąc tam, gdzie wcale być nie musiała. Była szczera, bezpośrednia i prostolinijna. Nie bawiła się w czułe słówka, od zawsze postrzegając to jako dziwną formę poddawania się ustalonym normom społecznym. Sama bowiem dużo bardziej wolała, gdy ktoś mówił jej pewne rzeczy wprost i wylewał na nią przysłowiowy kubeł zimnej wody, niż tak ciągnąłby ją za nos. Nie wiedziała wprawdzie, na ile była to gruba warstwa, którą w pewnym momencie swojego życia na siebie założyła, a na ile kwestia jej charakteru i tego, jaki wpływ na jego rozwój miało spędzanie czasu z włoską częścią rodziny. To całkiem zabawne, bo choć czuła się głęboko związana z Londynem i Anglią, to z roku na rok odnosiła wrażenie, że coraz bardziej wybrzmiewał w jej mowie włoski niż brytyjski akcent. Może to wina współpracy z Lucą, a może tego, że wraz z dojrzewaniem w dorosłą kobietę coraz bardziej zaczynała przypominać swoją matkę. Tak czy inaczej, faktem było, że do matki podobna była, a to również oznaczało, że była dość konkretna i nie owijała w bawełnę. Tak samo mogłaby zrobić z Oliverem, już nawet pomijając kwestię tego, ile wiedziała i ile mogła mu opowiedzieć. Nie w tym rzecz; mogła po prostu kazać mu się ogarnąć, wziąć w garść, być facetem. Ot, mleko się rozlało, boli, pewnie cholernie bardzo, a to nic, z czym nie byłby w stanie sobie poradzić. Był przecież kierowcą w Formule 1. Skoro udało mu się tam dotrzeć, to czy nie poradziłby sobie ze złamanym sercem?
OdpowiedzUsuńA jednak, z jakiegoś powodu, pomimo iż ta bardziej złośliwa część jej próbowała ją do tego pobudzić, nie potrafiła. Nie umiała mu dorzucić więcej, przekręcić ten nóż, który już został wbity w jego serce. Nie tylko dlatego, że po prostu wyglądał na zmarniałego i zranionego, ani dlatego, że rozsądek podpowiadał, że nawet jeśli nie byłoby tego widać, to i tak by się tak czuł. Nie potrafiła dlatego, że sama doskonale znała smak zranienia. Wiedziała, co to znaczy, gdy ktoś zdradzi, pozostawiając ją z poczuciem pustki i niepewności. Różnica polegała na tym, że kiedy ona tego doświadczyła, nie spotkała na drodze niezwykle złośliwej, zabawnej i ładnej dziewczyny z psem, która zaproponowałaby jej pyszny, domowy makaron. A Oliver tego doświadczył i choć wyglądało to na słabą pomoc, to jak na razie Allegra miała poczucie, że się sprawdzało. Z naciskiem na na razie. W rzeczy samej, nie oznaczało to wcale, że uznałaby to za coś oczywistego. Oliver Caldwell nadal był irytującym kumplem, czy tam już nie-kumplem, jej starszego brata. Jego całe jestestwo nadal wołało o to, aby była do niego złośliwa, a na usta cisnęły się głupie komentarze, które mogłaby sypać jedne za drugimi. To nadal był ten sam Oliver, na którego się krzywiła i przewracała oczami, gdy tylko pojawiał się na jej horyzoncie. I ponad wszystko, to nadal był Oliver, z którym absolutnie nie chciała mieć nic do czynienia. A jednak, z jakiegoś powodu, na tamtym rogu ulicy nie potrafiła zostawić go samego sobie. Co więcej, teraz gdy już był w jej mieszkaniu, bardzo chciała w jakiś sposób się nim zaopiekować i zatroszczyć. Tego jednak wcale nie planowała powiedzieć na głos, a może i nawet przyznać to przed sobą samą.
Może właśnie dlatego wcale nie dawała mu odczuć, że się nad nim lituje. Zresztą, nie litowała się. Tak, było jej go szkoda, ale nie litowała się, bo sama też nie chciałaby, aby ktoś w takiej sytuacji robił coś takiego wobec niej. Nie zamierzała więc patrzeć na niego jak na zranionego szczeniaka, traktować jak coś kruchego, co zaraz miałoby się rozpaść, jeśli nieudolnie dobierze słowa. Trudno, jak powie coś głupio, to powie – taka już przecież była. A Oliver był dorosłym mężczyzną, który na pewno nie potrzebował, aby dziewczyna, która przez ostatnie lata działała mu na nerwy, urządzała mu wieczór terapeutyczny. Natomiast, a tego była pewna, potrzebować mógł czegoś znacznie prostszego – ciepła i poczucia namiastki normalności. No i może jedzenia. I to akurat mogła mu zapewnić. Oczywiście nie oznaczało to, że nagle zamierzała zmienić się w chodzący ideał dobroci, to miała zarezerwowane tylko dla swoich czworonożnych przyjaciół. Oliver przecież nadal był sobą – tym samym irytującym ją człowiekiem. A ona nadal była Allegrą Maxwell, której język niejednokrotnie wyprzedzał rozsądek i która miała zdecydowanie zbyt dużą skłonność do komentowania wszystkiego, mimo że nikt nie pytał. Jeśli jednak mogła sprawić, że Oliver chociaż na chwilę mógł przestać myśleć o tym, czego się dowiedział, zamierzała mu w tym pomóc. Zamierzała, nawet jeśli oznaczało to narażenie go na serię jej głupich (ale śmiesznych) żartów. Chociaż jak na razie ta dziwna noc sprawiała, że naprawdę była z tymi żartami ostrożna.
UsuńZresztą, cała ta noc była dziwna i gdyby jeszcze kilka godzin wcześniej ktoś powiedział jej, że będzie o pierwszej w nocy przygotowywać w swojej kuchni kolację dla Olivera Caldwella, prawdopodobnie obśmiałaby tego kogoś prosto w twarz. Ani ona, ani on nie szukali swojego towarzystwa, przynajmniej nie w taki sposób. Ich relacja od lat opierała się przede wszystkim na wzajemnym dogryzaniu sobie, przewracaniu oczami i udowadnianiu, że to właśnie drugie jest bardziej nieznośne. Allegra nie miała żadnego powodu, żeby nagle uznać go za kogoś, z kim chciałaby spędzać więcej czasu i już na pewno za kogoś, kogo chciałaby gościć u siebie w domu… A jednak.
Być może dlatego, słysząc jego słowa, uniosła brew i spojrzała na niego przez własne ramię. Na jej twarzy pojawił się lekki grymas, zdradzający to rozbawienie, to zaskoczenie.
Słysząc jego słowa, uniosła brew i spojrzała na niego przez własne ramię.
— Caldwell, czy ty rzucasz mi wyzwanie? — rzuciła z rozbawieniem, kiedy dotarł do niej sens jego słów — Kto powiedział, że chcę, żebyś wrócił? — dodała, uśmiechając się zaczepnie, jak gdyby w swojej głowie prowadziła jakiś rejestr punktów w ich niekończącej się wymianie złośliwości. A jednak, z jakiegoś powodu, przez drobną chwilę poczuła dziwne, ledwie zauważalne łaskotanie gdzieś w brzuchu, które absolutnie nie pasowało do sytuacji. Przynajmniej nie powinno, zignorowała je więc natychmiastowo. To był przecież Oliver Caldwell, no na litość boską! Ten sam Oliver Caldwell, który od lat działał jej na nerwy, czyż nie? A jednak teraz, kiedy znajdował się kilka kroków od niej, z twarzą, na której wciąż można było dostrzec ślady wyjątkowo paskudnego wieczoru, nie przeszkadzał jej aż tak bardzo, jak powinien.
Sięgnęła do lodówki po jajka i kawałek pecorino romano, po czym wyjęła z szafki młynek z czarnym pieprzem oraz garnek, który postawiła na kuchence, napełniając go wodą. Na drewnianym blacie ułożyła wszystkie składniki, a następnie sięgnęła po guanciale, które zamierzała pokroić za chwilę. To było szybkie danie, więc powinna zrobić je lada moment. Mimo to nadal była skupiona na reakcjach Olivera, nawet jeśli wcale na niego nie patrzyła. Gdy jednak usłyszała jego odpowiedź, mimowolnie odwróciła się i zlustrowała go wzrokiem.
— Ale przecież nikt nie mówi, że martwiłby mnie taki widok — odparła niewinnie, kiedy zapewnił ją, że oszczędzi jej widoków — Przecież wcale bym nie narzekała — dodała, po czym roześmiała się, wyraźnie zadowolona z własnej odpowiedzi. Odwróciła się znów w stronę kuchennego blatu, wracając do przygotowywania składników. Nie zastanawiała się nad tym, jak jej słowa mogły zabrzmieć z jego perspektywy. Dla niej to była przecież tylko zabawa i kolejny żart rzucony bez większego namysłu. Nie miała pojęcia, że czasami naprawdę potrafiła powiedzieć coś, co brzmiało jak flirt, właśnie wtedy, kiedy zupełnie nie miało się takiego zamiaru. Chyba.
UsuńZaistniała sytuacja jednak zdawała się bardzo jej odpowiadać, bo grymas nie schodził jej z twarzy nawet wtedy, kiedy Ollie opuścił już pomieszczenie. Zamiast jednak wykorzystać te kilka krótkich minut na to, aby zacząć kroić mięso, szybko sięgnęła po telefon, który znajdował się na blacie. Wysłała kilka wiadomości do swojego brata, w których nie tylko poinformowała go, że bańka pękła, ale też zapewniła, że ich kolejne spotkanie zakończy się jego śmiercią. Trudno, resztę młodości spędzi w pierdlu.
Kiedy Oliver wrócił przebrany w suche ubrania i podziękował jej za pożyczone rzeczy, Allegra była już skupiona na rozkładaniu przyborów i składników na drewnianym blacie wyspy. Nie lubiła gotować dla kogoś, będąc do niego odwróconą plecami.
— Podziękuj Benedictowi. Widać moje mieszkanie z jakiegoś powodu zachęca facetów do zostawiania u mnie ciuchów — rzuciła, nie odrywając wzroku od deski do krojenia, na której zaczęła układać składniki do carbonary. Nie lubiła gotować dla kogoś, będąc do niego odwróconą plecami. Sięgnęła po nóż, poprawiając przy okazji materiał krótkiej koszulki na cienkich ramiączkach, która miękko układała się na jej sylwetce. Materiał poruszał się przy każdym jej kroku, kiedy przesuwała się wzdłuż blatu, sięgając po kolejne składniki i odstawiając na bok te, których za chwilę miała użyć. W dłoniach trzymała smukły nóż, którym sprawnie poruszała, krojąc drobno guanciale, które jakimś cudem jeszcze znajdowało się w jej lodówce. Pracowała pewnie, bez pośpiechu, z wprawą kogoś, kto doskonale wiedział, co robi. Jej ciemne, nadal wilgotne włosy opadały swobodnie na ramiona, a pojedyncze pasma co chwilę zsuwały się do przodu, zmuszając ją do odgarniania ich ruchem nadgarstka, ilekroć nie miała zajętych obu dłoni.
— Coś czuję, że ty chyba nie będziesz wyjątkiem, skoro zdążyłeś zdjąć swoje ciuchy w moim mieszkaniu — dodała, próbując brzmieć poważnie, chociaż grymas na jej twarzy zdradzał rozbawienie — Czyli jednak wrócisz, nie? — zażartowała i posłała mu rozbawione, choć nieco zawadiackie spojrzenie. Nie miała oczywiście zamiaru wprowadzać go w zakłopotanie, ale jeśli tak zrobiła, to… Cóż, trudno. Nie przejęłaby się tym jakoś szczególnie, bowiem nie zamierzała nagle zacząć ważyć każdego słowa tylko dlatego, że Oliver znalazł się w jej mieszkaniu.
— Tak, potrzebuję cokolwiek — powtórzyła, kiedy zapytał, czy może jej w czymś pomóc. To pytanie z jakiegoś powodu zawsze szczególnie ją bawiło i denerwowało jednocześnie — Możesz zacząć od tego, że przestaniesz wyglądać dobrze w ubraniach mojego brata, zanim pomyślę, że powinnam częściej zapraszać cię do siebie — rzuciła bez namysłu, skupiona na tym, co robiła, jak gdyby właśnie powiedziała coś równie niewinnego i zwyczajnego jak uwaga dotycząca dziennej pogody.
— Żartuję, widać że są na ciebie trochę za duże — zaśmiała się i rzuciła mu spojrzenie, po czym znów spojrzała na swoje dłonie. Nawet przez myśl jej nie przeszło, że mogła wprawić go w zakłopotanie. Dla niej to była po prostu kolejna okazja, żeby głupio zażartować, a skoro Oliver sam podsuwał jej takie możliwości, grzechem byłoby z nich nie skorzystać.
Usuń— A tak na poważnie, jeśli chcesz mi pomóc, możesz wyjąć talerze. Szafka obok lodówki, resztę ogarnę sama — oznajmiła, po czym przybrała śmiertelnie poważną minę. — Chociaż, skoro już tu jesteś, mam jedno ważne pytanie… — zaczęła i oparła biodro o blat. Rzuciła mu dużo poważniejsze spojrzenie — Jesteś jednym z tych ludzi, którzy mieszają carbonarę ze śmietaną, czy mogę ci ufać? — zapytała — Uważaj, co odpowiesz. Jestem gotowa zaakceptować wiele twoich wad, ale nie wiem, czy przeżyłabym coś takiego.
Allie 🩵🎀🍝
Dwie rzeczy były pewne i niewątpliwie jasne w jej umyśle. Po pierwsze, sposób, w jaki Oliver dowiedział się o relacji jej brata z Romy, musiał być niezwykle traumatyzujący, skoro szwendał się w deszczu po nowojorskich ulicach. Nawet nie wiedziała, gdzie zostawił swoje auto albo w zasadzie, czy w ogóle nim przyjechał. Zresztą, mniejsza o to, nie miało to przecież większego wpływu na sytuację. Oliver, bądź co bądź, był okrutnie przejęty sytuacją i chociaż próbował zachowywać fason, potrafiła dostrzec, że jakkolwiek się o nich dowiedział, bardzo na niego wpłynęło. Po drugie, rozumiała, dlaczego czuł się zdradzony, bo pewnie właśnie tak było, nawet jeśli nie powiedział jej tego głośno. Allegra wprawdzie od samego początku powtarzała im, że mają powiedzieć Oliverowi prawdę, nie bawić się w gierki, które odbiją się ostatecznie na nich wszystkich. Ostatecznie miała rację, bo nikt nigdy jej nie słuchał. A teraz Oliver Caldwell był w jej domu i miał zjeść z nią kolację, choć pora na kolację minęła już dawno. Znajdowała się z jakiegoś powodu w centralnym punkcie tej sytuacji i co więcej, odnosiła nieodparte wrażenie, że wiedziała o wiedzy Olivera szybciej niż zakochane papużki. A to była całkiem porządna, może nawet zabawna ironia losu, że po raz kolejny Allegra wiedziała coś szybciej niż osoby, których to dotyczyło. Na samą myśl o tym westchnęła pod nosem i spojrzała na Olivera. W co ona się w ogóle wkopała? Cóż, mogłaby jeszcze bardziej zobojętnieć na tę sytuację, ale jakaś część jej nie potrafiła, bo w tym jednym aspekcie rozumiała Olivera aż za bardzo. Oczywiście, Ollie nie był już długo w związku z Romy, ale naprawdę potrafiła zrozumieć, czemu poczuł się zdradzony, bo sama znała smak tego uczucia. Potrafiła zrozumieć, co z umysłem robiła świadomość tego, że człowiek, w którym ulokowało się uczucia, rozszarpał twoje własne serce, już na zawsze odbierając cząstkę godności. Znała ten smak niepewności, chaos pytań, które narastały w zatrważającym tempie, nie mogąc zrozumieć jednego… Dlaczego? Być może właśnie dlatego nie tylko nie potrafiła zostawić go tam samego, załamanego w tym rozszalałym deszczu, ale również nie chciała.
OdpowiedzUsuńJednocześnie było to niesamowitą ironią losu nie tylko dlatego, że Oliver wpadł na jednego z Maxwellów, ale również dlatego, że wpadł akurat na nią. Każdy wiedział, że wzajemnie nie szczędzili sobie złośliwości, a poza tym ich relacja nie opierała się praktycznie na niczym. Nie byli przyjaciółmi, nie spędzali razem czasu, nie mieli swoich własnych wspólnych historii, do których mogliby wracać przy każdej okazji. Wszystko, co ich łączyło, sprowadzało się właściwie do Leo, kilku przypadkowych spotkań i tej dziwnej, niewytłumaczalnej tendencji do wzajemnego działania sobie na nerwy. Oczywiście, był ten cały kilkuletni epizod z dzieciństwa, kiedy wzdychała do niego jak szalona, ale to poszło w eter, kiedy podczas wakacji przed ósmą klasą Vincent Griffith pocałował ją, gdy grali w butelkę. Rodzice nigdy się nie dowiedzieli, jej bracia tym bardziej, a Ollie Caldwell stał się wyłącznie kwestią przeszłości, a później kimś, kto wyjątkowo działał jej na nerwy. Tak jak ona jemu.
A jednak tej nocy to właśnie Allegra była osobą, która znalazła go na ulicy. To właśnie ona zaprosiła go do swojego mieszkania, dała mu ręcznik, suche ubrania i postanowiła nakarmić go pyszną, autentyczną carbonarą w środku nocy. Gdyby ktoś powiedział jej jeszcze kilka godzin wcześniej, że będzie robiła coś dobrego dla Olivera Caldwella, uwierzyłaby. Nie uwierzyłaby, gdyby dodano, że poczyniłaby tak z własnej, nieprzymuszonej woli. Ba! Prawdopodobnie uznałaby to za jeden z głupszych żartów, jakie przyszło jej usłyszeć.
Tymczasem… Cóż, stał teraz kilka kroków od niej, ubrany w ciuchy po jej bracie, znalezione w jej szafie, a ona zastanawiała się, czy przypadkiem nie powinna postawić przed nim również czegoś słodkiego. Tak po prostu. Absurdalne, prawda? A jednak prawdziwe. Ona sama zaś nie miała zamiaru tego analizować, bo zdecydowanie zbyt dużo rzeczy w swoim życiu analizowała, tylko po to, by nie dojść do żadnego sensownego konsensusu. Nie potrzebowała więc zadręczać się jakimiś refleksjami, a już tym bardziej nie miała zamiaru rozmyślać, dlaczego, kiedy zobaczyła go wcześniej w deszczu, pierwszą myślą nie było tylko nie on. Pierwszą myślą było cholera, przecież nie mogę go tak zostawić. Wytłumaczenie było przecież logiczne… Zmęczenie. Albo późna pora. A w zasadzie to Mabel. Zdecydowanie Mabel, bo to przecież przez nią znalazła się tej nocy na ulicy, a potem przez nią Oliver wpadł prosto na nią – czy tam ona na niego… Cała reszta była tylko wyjątkowo dziwnym ciągiem przypadków, którego Allegra nie zamierzała traktować jako czegoś więcej. To tylko przygoda na jedną noc, tyle że bez seksu.
UsuńSłysząc jego słowa, jedynie przewróciła oczami, chociaż brakowało w tym tej złośliwości, która zazwyczaj przychodziła jej aż nazbyt naturalnie. Co więcej, na jej twarzy pojawił się nawet grymas, gdy dotarło do niej, że Oliver odbijał piłeczkę, odwracając jej własne słowa przeciwko niej. Spojrzała więc na niego jeszcze raz i wzruszyła ramionami. Przez moment milczała.
— Och, jesteś taki bystry, Caldwell — wydusiła z siebie, teatralnie bawiąc się kosmykiem wilgotnych, ciemnych włosów, kiedy znalazła się już obok wyspy — Przyłapałeś mnie — dodała z przesadną powagą, kręcąc głową niemal z powagą nastoletniego aspirującego aktora ze szkolnego kółka teatralnego.
Po chwili znów odwróciła się do blatu, a jej ramiona lekko zatrzęsły się od kolejnego cichego śmiechu. Nie traktowała jego słów poważnie, a już tym bardziej swoich własnych. To była tylko kolejna wymiana między nimi, dokładnie taka, jakich przez lata mieli dziesiątki — z tą drobną różnicą, że tym razem żadne z nich chyba nie zauważyło, jak łatwo przychodziło im wzajemne podbijanie piłeczki. Oczywiście, w tym wszystkim wcale nie doszukiwała się niczego więcej, a już tym bardziej filtru, nawet jeśli tak to mogło brzmieć. Allegra miała w sobie bowiem naturalną kokieterię, której nigdy nie musiała wymuszać ani świadomie wykorzystywać, a którą zdawała się odziedziczyć po matce. Miała w sobie coś z włoskiego temperamentu Giulii, która wyrażała się w gestach, błysku w oku i uśmiechu, przez który nawet najbardziej niewinne słowa mogły zabrzmieć jak flirt. Nie robiła tego jednak po to, by kogokolwiek uwodzić. Po prostu nie zastanawiała się nad każdym spojrzeniem, nie ważyła słów ani nie pilnowała dystansu, który inni być może uznaliby za stosowny. Przychodziło jej to równie naturalnie, co śmiech, a to, że ktoś mógł dopatrywać się w niej czegoś więcej, zwykle nawet nie przychodziło jej do głowy.
— Ale jedno musisz wiedzieć… — rzuciła jeszcze, już skupiając uwagę na przygotowywanym posiłku — Gdybym naprawdę chciała oglądać się bez ubrań, nie powiedziałabym o tym w taki sposób — oznajmiła i spojrzała w jego kierunku, lustrując go wzrokiem — Mam odrobinę więcej klasy — kącik ust wykrzywił jej się w zuchwałym uśmiechu — Odrobinę — dodała.
Po tych słowach już całkiem popłynęła w kierunku gotowania, chcąc jak najszybciej przygotować posiłek. Lata gotowania z mamą pozwoliły jej nabyć wprawy. Przynajmniej powinna ją mieć, a nawet dobrze by było, biorąc pod uwagę, że prowadziła własną restaurację. Jednocześnie potrafiła oddzielić domowe gotowanie od tego restauracyjnego. Tutaj zależało jej, aby ten makaron po prostu był całkiem dobrym . Na uwagę o Bennym jedynie się uśmiechnęła, nie chcąc nawet myśleć, co zrobiłby jej najstarszy brat, gdyby wiedział, że jest sama o tej porze w dość skąpej piżamie z Oliverem Caldwellem. Zresztą, ktokolwiek by to był, Benedict prawdopodobnie dałby wyraz swojemu niezadowoleniu.
UsuńDokładnie w chwili, gdy skończyła przygotowywać składniki i chciała przejść do etapu gotowania, usłyszała jego słowa. Cóż, ja na widoki też nie narzekam. Znów odwróciła się w jego kierunku i rzuciła mu rozbawione spojrzenie, z ledwością powstrzymując śmiech.
— Ach tak. Mabel. Jak mogłabym pomyśleć inaczej? — przytaknęła, jak gdyby właśnie uwierzyła w to niezwykle przekonujące wyjaśnienie. Zlustrowała go wzrokiem, po czym odwróciła się w kierunku płyty, na której woda w garnku powoli zaczynała wrzeć, a stalowa patelnia była gotowa do smażenia kawałków mięsa.
Po chwili rozległ się dźwięk skwierczącego tłuszczu, a ona wrzuciła makaron do garnka. Na patelni powoli wytapiał się tłuszcz z guanciale, wypełniając kuchnię charakterystycznym, apetycznym zapachem. Allegra zamieszała kawałki mięsa, pilnując, by zarumieniły się równomiernie, a następnie wzięła miskę, do której wcześniej wbiła żółtka. Dodała do nich starty pecorino romano oraz sporą ilość świeżo mielonego czarnego pieprzu, po czym dokładnie wymieszała wszystko na gęstą, jednolitą masę. Co jakiś czas zerkała na garnek, kontrolując, czy makaron nie zdążył się rozgotować.
Słysząc, jak kolejny raz tego wieczoru Oliver odbija żart, niemal się ucieszyła. To znaczyło, że próbował opanować to swoje załamanie, a to już coś. Oparła się dłonią o blat, a następnie powoli odwróciła głowę w jego stronę.
— Caldwell, nawet nie zaprosiłam cię jeszcze na drugą randkę, a ty już planujesz nam przyszłość i dzieci? — zapytała, unosząc brwi i kręcąc głową z udawanym niedowierzaniem.
Potem sama się roześmiała i wróciła do gotowania. Teraz był najważniejszy moment, nie mogła przecież ściąć jajecznej masy. Skupiła się na tym, co robiła, uważnie obserwując sos i delikatnie mieszając makaron, by ciepło nie doprowadziło do ścięcia żółtek. Przez chwilę nie myślała o niczym innym. Cała jej uwaga skupiła się na odpowiedniej konsystencji, ilości wody z makaronu i tym, by carbonara wyszła dokładnie tak, jak powinna. Dopiero kiedy uznała, że danie jest gotowe, odetchnęła z zadowoleniem i odłożyła przybory na blat. Na moment zupełnie zapomniała o obecności Olivera, pochłonięta przygotowaniem posiłku.
Gdy dotarły do niej słowa Olivera, nóż zdążyła już odstawić, a na twarzy pojawił się uśmiech.
— No proszę, może jednak jest dla ciebie nadzieja — zaśmiała się i przytaknęła — Proszę, pozwól, że zastanowię się nad kolejnymi pytaniami, to bardzo poważna sprawa — dodała z tą samą, udawaną powagą, po czym podeszła do niego i odebrała talerze z rąk.
Wróciła do przygotowanego makaronu i postawiła naczynia obok płyty, na której znajdowała się patelnia. Zanim jednak nałożyła jedzenie, z jednej z wiszących szafek wyciągnęła szklane kieliszki. Postawiła je na wyspie i podeszła do szafki w rogu kuchni, na której górze znajdowało się kilka butelek wina. Tak, była jedną z tych osób, które chętnie wypijały kieliszek dobrego białego wina do równie dobrego makaronu. Przesunęła stojący obok stołek, po czym wspięła się na niego i stanęła na palcach, wyciągając rękę ku górze. Krótkie spodenki, które miała na sobie, nie pozostawiały zbyt wiele miejsca na wyobraźnię, a kiedy dodatkowo wspięła się na palce i nieco wychyliła, próbując dosięgnąć wybranej butelki, jej nogi mimowolnie znalazły się na widoku. Całą swoją uwagę skupiła na etykietach, mrużąc lekko oczy i przesuwając palcami po szyjkach kolejnych butelek, aż w końcu zdecydowała się i wyciągnęła jedną z butelek, którą po chwili postawiła między kieliszkami. Sprawnie wyciągnęła z szuflady korkociąg i również postawiła go na blacie.
Usuń— Możesz otworzyć, dziękuję — powiedziała, po czym odwróciła się i wróciła do czekającego na nałożenie makaronu. Podzieliła go na równe porcje i wzięła talerze w obie dłonie.
Obeszła wyspę, aż znalazła się po stronie, gdzie siedział Oliver. Postawiła talerz przed nim, a drugi obok. Sama usiadła na wolnym krześle, tuż obok blondyna, zupełnie nie przejmując się tym, jak blisko było ustawione. Ułożyła się bokiem, tak by mieć swobodny dostęp do posiłku, a jednocześnie móc obserwować Olivera. Oczywiście, nadal uważała go za irytującego, co nie oznaczało, że zmieniała się w niej ta odwieczna chęć bliskości. Często siedziała blisko towarzyszącej jej osoby.
— Żeby była jasność, Caldwell, to nie jest oczywiście randka — oznajmiła, wracając do wcześniej wypowiedzianego żartu. Jednocześnie absolutnie nie przejmowała się tym, że gdy założyła nogę na nogę, jej kolano delikatnie musnęło jego udo.
Allie 🩵🎀
Gdyby ktoś z zewnątrz, jako poboczny obserwator, oglądał teraz ich wymianę zdań, na pewno poczułby się niezręcznie. Nie były to przecież normalne żarty, a już na pewno nie w tej sytuacji, gdzie Oliver zmagał się ze złamanym sercem, a Allegra dalej twierdziła, że wcale nie chce go pocieszyć. Mimo to, z jakiegoś powodu w ogóle nie czuła się dziwnie. Co więcej, jego żart również nie wprowadził jej w żadne zakłopotanie. W jakiś sposób była nawet z tego powodu zadowolona, bo jakkolwiek niepoważne, może czasem też zbyt odważne były te przepychanki słowne, to mogły dać mu szansę skupić uwagę na czymś innym. Więc w zasadzie, poza carbonarą, Allegra przydała się do czegoś więcej.
OdpowiedzUsuń— Oliver… — powiedziała miękko i pokręciła głową z udawanym politowaniem — Gdybym chciała zobaczyć cię bez ubrań, nawet nie musiałabym cię o to prosić. Jedno odpowiednie spojrzenie i sam pozbyłbyś się ubrań, zanim zdążyłabym zmienić zdanie — oznajmiła, lustrując go wzrokiem, po czym oparła się biodrem o blat i znów wróciła wzrokiem do niego — A ja może nie pozostałabym wcale dłużna? — dodała zaczepnie, unosząc brew i układając usta w niewinny dziubek. Po chwili jednak głęboko westchnęła i znów odwróciła się do niego plecami — Całe szczęście, to tylko czysto hipotetyczna sytuacja — oświadczyła, wzruszając ramionami. Doskonale zdawała sobie sprawę z tego, że to były tylko żarty, w dodatku niezwykle głupie. Takie, które były u niej normalnością i codziennością, bo nie była ani wstydliwa, ani nazbyt pruderyjna. A jednak, z jakiegoś powodu, ten sposób żartowania z Oliverem Caldwellem sprawił, że im dalej to szło, to ku swojemu zaskoczeniu poczuła dziwne uczucie gdzieś w środku siebie. Bliżej nieokreślone, ale jednak. Absolutnie nie miała zamiaru uznać to za porażkę w tej grze słownej, więc jedynie odchrząknęła i przez moment w żadnym razie nie zwracała na niego uwagi.
Skupiła się więc na tym, aby sprawnie zająć się kolacją. Mabel była znośna, nie przeszkadzała jej, jedynie oczekując jakichś resztek, które zwykle nie miała jej w zwyczaju podawać. Już i tak dostawała za dużo smaczków. Co jakiś czas suczka unosiła łeb, licząc najwyraźniej na to, że tym razem jej urok osobisty okaże się wystarczającym argumentem, jednak jej pani pozostawała nieugięta. Allegra przesunęła dłonią po biodrze, poprawiając nieznośnie zsuwającą się gumkę krótkich spodenek. Poruszała się po kuchni z naturalną swobodą i nie zastanawiała się nad tym, jak mogła wyglądać z boku. We własnej kuchni czuła się swobodnie, a wykonywanie kilku czynności jednocześnie przychodziło jej równie naturalnie jak prowadzenie rozmowy. W końcu więc wróciła również do skupienia uwagi na swoim gościu i posłała mu spojrzenie, bardziej pewne siebie niż dotychczas. Widać, nie trzeba było jej wiele, aby rozpalać jej chęć do głupiego droczenia się, które oczywiście nadal nic nie oznaczało.
— To twoje słowa, Caldwell, nie moje — zauważyła, wzruszając ramionami, po czym delikatnie zarzuciła kosmyk ciemnych włosów za swoje plecy — Ale to całkiem urocze, że uważasz, że dobrze wyglądam. Przyłapany na gorącym uczynku, hm? — dodała, po czym w ogóle nie czekając na jego odpowiedź, wróciła do swoich zajęć.
Nie widziała powodu, aby robić z tego większą sprawę, przecież były to tylko żarty, dzięki którym i on mógł chociaż na chwilę dać swojej głowie odpocząć. W zasadzie to nawet mógł sobie patrzeć, gdzie tylko miał ochotę, choć szczerze wątpiła, że wzrok zawieszał akurat na niej. Prawdę mówiąc, uważała to za wysoce nieprawdopodobne, ale jeśli tak miałoby być, to też nie byłaby zdziwiona. Sama nie uważała siebie za szczególnie piękną i zgrabną, ale nie była przecież jedną z tych dziewczyn, które na każdy komplement reagowały nerwowym śmiechem albo nagle zapominały, jak prowadzi się rozmowę. A już tym bardziej nie zareagowałaby tak przecież na Olivera Caldwella, prawda? Nadal był przecież tym samym, irytującym kierowcą wyścigowym, który znalazł się w jej mieszkaniu tylko dlatego, bo miała dobre serce i uznała, że mogła mu pomóc w nieoczywisty sposób. To tylko jedna wyjątkowa noc, którą prawdopodobnie zapełnią głupimi żartami o rozbieraniu się, planowaniu wspólnej przyszłości i czy to spotkanie to randka, czy mentalna praca społeczna. Co więcej, wszystko to nawet całkiem ją bawiło. Miała nadzieję, że go również, bo inaczej uznałaby to za obrazę własnego majestatu.
Usuń— Musisz bardziej o mnie zawalczyć, Ollie. Nie jesteś jedynym facetem, który wie czego chce — oznajmiła z teatralną powagą w głosie, kręcąc głową, po czym zgasiła światła nad blatem i pozostawiła tę część kuchni już samą sobie. Następnie sama się zaśmiała na swoje własne słowa, bo uświadomiła sobie, że nie pamięta kiedy ostatnio w ogóle była na randce. To nie tak, że mężczyźni nie zwracali na nią uwagi. Oczywiście, że potrafili się znaleźć tacy, którzy zawiesili na niej oko i chcieli czegoś więcej, ale… No właśnie, poza tym nic i sama miała wrażenie, że jej koleżankom w kwestiach sercowych wiodło się dużo lepiej. Cóż, widać tej nocy może to nie było aż takim przypadkiem, że Oliver wpadł akurat na nią, skoro ich sytuacja zaczynała mieć coraz wyraźniejszy wspólny mianownik.
Z drugiej strony, głupio było w ogóle tak myśleć. Oliver przecież przeżywał realny szok i prawdziwy ból spowodowany tym, co zrobiły mu najbliższe osoby. Allegra doświadczyła czegoś podobnego, ale minęło już tyle czasu, że była przekonana zamknięcia tego rozdziału i zostawienia go za sobą. To wcale nie leżało blisko prawdy, ale teraz nie miało żadnego znaczenia. Tak czy inaczej, była w stanie zrozumieć Olivera i zrozumieć też dlaczego tak swobodnie odbijał piłeczkę. Łatwiej przecież głupio żartować i schować emocje pod maską sarkazmu, niż przyznać otwarcie, że niestety, cholera, boli – nawet bardzo. Jednocześnie, ona też nie miała zamiaru tego z niego wyciągać. W końcu nie umiała pocieszać, a co by zrobiła, jeśli by się jej popłakał? Katastrofa.
Gdy siedziała już obok niego i chwyciła widelec w dłonie, siedziała już bokiem do blatu. Nogi nadal miała założone jedna na drugą, skierowane w stronę Olivera. Nieznacznie nimi poruszała, dając upust swojej nadpobudliwości, przez co cały czas muskała kolanem jego udo. Sama jednak wcale na to nie reagowała, będąc też zupełnie nieświadomą tego, jak działało to na jej towarzysza.
— Nie wiem, Caldwell, nie wiem… — oznajmiła, wzdychając ciężko. Przesunęła talerz bliżej siebie i wbiła wzrok w makaron, w tyle głowy mając absurd tych żartów, które przychodziły im dużo naturalniej niż powinny. Z drugiej strony, czy cokolwiek tej nocy było naturalne i normalne? Zaledwie kilka godzin temu prawdopodobnie nie przyszłoby jej do głowy, że kiedykolwiek będzie siedzieć z Oliverem Caldwellem przy własnej kuchennej wyspie, dzielić z nim butelkę wina i serwować mu domową carbonarę, więc o jakiej normalności tu myśleć.
— Nie przypominam sobie, żebym umawiała się z tobą na randkę — zauważyła i uśmiechnęła się szeroko, a następnie sięgnęła po kieliszek, upijając niewielki łyk wina. Nie miała zamiaru pozwolić mu tak łatwo wygrać tej wymiany zdań — Z tego, co pamiętam, przygarnęłam przemokniętego mężczyznę, który wyglądał, jakby potrzebował opieki. Nie wiedziałam, że w pakiecie dostaję jeszcze zobowiązania randkowe — dodała i uniosła brew, wbijając w niego spojrzenie, po czym zaśmiała się krótko. Lubiła takie wymiany zdań. Lubiła też mieć ostatnie słowo, a Oliver, ku jej niezmiennej satysfakcji, rzadko kiedy pozwalał jej odejść z poczuciem zwycięstwa bez podjęcia kolejnej próby. Nie oznaczało to oczywiście, że nagle zaczęła go lubić. Po prostu nawet najbardziej irytujący ludzie potrafili czasem okazać się całkiem przydatni do zapewnienia rozrywki w środku nocy. Chodziło tylko o to, naprawdę.
Usuń— A kto powiedział, że cię nie lubię? — zapytała z niewinną miną, jak gdyby dopiero teraz uświadomiła sobie, że nigdy właściwie nie określiła swoich uczuć. Pozwoliła, by przez chwilę zawisło między nimi to pytanie, po czym uśmiechnęła się kącikiem ust, gdy dotarło do niej, jak w zasadzie się do niej zwrócił — Hmm… Allie? — powtórzyła za nim. Zamrugała kilka razy oczami i nachyliła się w jego kierunku, a w tym samym momencie ramiączko jej cienkiej, piżamowej bluzki zsunęło jej się w dół — Prawie pomyślę, że jednak to ty lubisz mnie — powiedziała zaczepnie, nie odrywając od niego spojrzenia przez odrobinę dłuższą chwilę. W końcu wyprostowała się i opuściła wzrok na własny dekolt, by następnie przesunąć go ku ramieniu. Sięgnęła dłonią po bawełniane ramiączko, powoli unosząc je ku górze, lecz nie poprawiła go do końca, raczej nieświadomie pozostawiając je niedbale na skraju ramienia. Po tym, jak gdyby nigdy nic, skupiła się już na jedzeniu.
Mimo to, gdy skosztowała pierwsze kęsy posiłku, nie potrafiła na niego nie patrzeć. Chociaż jej wzrok był nad talerzem, to ona sama kątem oka spoglądała w jego kierunku. Potrafiła dostrzec pewne rozluźnienie w wyrazie jego twarzy, ale w oczach i mowie ciała nadal czuć było… smutek? Tak, to chyba dobre określenie. Przez moment zastanawiała się, co w zasadzie nie tylko czuł wobec sytuacji, ale też samego siebie. Ona bowiem miała przed sobą przystojnego, młodego mężczyznę, z wieloma sukcesami na swoim koncie życia. Wiedziała, że jego życie ułoży się na plus bez Romy, że on sam w końcu pogodzi się z Leo, a wszystko inne jakoś się ułoży. Wiedziała też, że on sam na pewno o tym nie myślał w taki sposób. Nie było to dla niej żadnym zaskoczeniem, bowiem kiedy człowiekowi cały świat runął, trudno było przekonać go, że to tylko jeden z tych gorszych dni, po których w końcu przychodzi coś dobrego. Jak tęcza po deszczu i słońce po burzy. Cóż, wcale nie, zwłaszcza kiedy nie traciło się wyłącznie osoby, którą się kochało, ale również zaufanie do kogoś, kogo uważało się za przyjaciela. Allegra nie wiedziała, co bolało Olivera bardziej, mogła jedynie domyślać się, jak bardzo musiał czuć się zagubiony, skoro nawet tutaj, w jej mieszkaniu, pośród ciepłego światła, domowego jedzenia i głupich żartów, nie potrafił całkowicie odsunąć od siebie tego ciężaru. A przecież zasługiwał na to, żeby choć na chwilę odetchnąć. Nie musiał teraz być silny, rozsądny ani udowadniać komukolwiek, że potrafi sobie poradzić, bo rzeczywiście potrafił, ale teraz może wcale nie musiał? Tylko jak miała mu to pokazać, nie brzmiąc przy tym jak jedna z tych osób, które rzucają banalne pocieszenia, bo nie wiedzą, co innego zrobić? Być może właśnie dlatego biła się z myślami, co powiedzieć i czy w ogóle.
— Jesteś fajnym facetem, Caldwell — oznajmiła nagle, opuszczając wzrok. Przez moment milczała, po czym znów spojrzała na niego — Po prostu trochę bywasz głupi, ale to nic takiego — dodała i zaśmiała się.
Allie 🩵
Odrobinę. Tylko odrobinę szybciej zabiło jej serce, kiedy usłyszała jego słowa. Odrobinkę, ale jednak, co zaskoczyło ponad wszystko ją samą. Na jej twarzy pojawiły się nieśmiałe rumieńce, a w uszach niemalże zrobiło się cieplej. To było głupie, bo przecież sama zaczęła te żarty i sama w nie brnęła, a z jakiegoś powodu reakcja Olivera sprawiła, że się… onieśmieliła? Tak, to dobre słowo, ale jednocześnie oznaczało jej wewnętrzną porażkę, bowiem Oliver Caldwell absolutnie nie powinien jej onieśmielać. Nie tylko dlatego, bo ją zwykle irytował, ale ponad wszystko dlatego, że był (prawie byłym) przyjacielem jej brata i byłym chłopakiem jej przyjaciółki. To prawda, że ich dwójka zrobiła im coś dużo gorszego, ale przecież ona nie była nimi. Może nawet te ich głupie żarty były już przesadą. Co by pomyślał jakiś poboczny obserwator, gdyby widział to wszystko? Oczywiście, była z siebie samej dumna, że chciała mu pomóc w tym, żeby ten wieczór był choć odrobinę lżejszy – widać, udawało się. Mogła jednak wybrać na to już inny sposób, prawda?
OdpowiedzUsuńA jednak, z jakiegoś powodu, nie potrafiła przestać. Więc chociaż na jej twarzy widniał rumieniec, to głowa nadal produkowała kolejne odpowiedzi, a jej żal było zostawić je dla siebie. Poza tym, bawiła się dobrze, jakkolwiek źle to brzmiało. Rzuciła mu więc spojrzenie i lekko przechyliła głowę w bok, patrząc mu prosto w oczy. Przygryzła delikatnie wargę, delikatnie nachylając się w jego kierunku.
— Uważaj, Caldwell, rywalizacja płynie mi we krwi… — oznajmiła i uśmiechnęła się nieco szerzej — A skoro tak bardzo nie wierzysz w moje możliwości, to chyba będę musiała kiedyś udowodnić ci, jak bardzo się mylisz — dodała, leniwie wzruszając ramionami. Dopiero po chwili jednak dotarło do niej, jak w ogóle wybrzmiały te słowa… Kiedyś. Jakie kiedyś? Przecież w ogóle nie brała pod uwagę, że ich głupie droczenie się mogło kiedykolwiek zacząć być czymś więcej. Caldwell w żadnym wypadku nie dostałby okazji na to, aby przekonać się samemu, ile prawdy kryło się w jej słowach. Chociaż rumieniec na jej twarzy delikatnie nasilił się, co sama uznała za niesprawiedliwe ze strony swojego organizmu, bo przecież to ona rozdawała karty, jeszcze przez chwilę utrzymała jego spojrzenie. Chciała udowodnić, przede wszystkim sobie, że w tej rozmowie nie było niczego, co mogłoby ją speszyć, nawet jeśli serce wciąż biło odrobinę zbyt entuzjastycznie.
W końcu uśmiechnęła się pod nosem i leniwie sięgnęła po kieliszek, aby zająć czymś dłonie. Chciała napić się odrobiny wina, skupić się na kolacji i zachowywać się tak, jak gdyby wcale nie powiedziała czegoś, co w innych okolicznościach można było uznać za otwarty flirt. Jednocześnie, wcale nie miała zamiaru tego analizować, chociaż z jakiegoś powodu zależało jej na tym, aby Oliver Caldwell nie uznał ją za dziewczynę, która niewiele potrafi, choć dużo mówi. Była zbyt uparta na to, aby ktokolwiek tak o niej myślał. Mimo to, nie miała zamiaru dać mu satysfakcji z tego, jak to na nią zadziałało. I że w ogóle ta rozmowa jakoś działała. Chciała więc już w pełni pozbyć się tych głupich wypieków na twarzy i tylko odrobinę przyspieszonego bicia serca.
Czysto hipotetycznie, powtórzyła już sama do siebie w myślach, odstawiając kieliszek na blat. Następnie spojrzała na niego znów i przez chwilę milczała, choć na jej twarzy ponownie majaczył nieco rozbawiony, nieco złośliwy uśmiech. Tamto onieśmielenie zniknęło, a ona sama niemal dumnie się wyprostowała, przytakując z uznaniem trochę do niego, a trochę do samej siebie.
— Oliver, ależ to zaszczyt być uważaną przez ciebie za ładną — powiedziała z niemal teatralną powagą. Następnie zaśmiała się i uniosła brwi — Oczywiście, dziękuję. Chociaż w zasadzie wiem, że jestem — dodała, marszcząc nos, po czym odchyliła się nieco na krześle, jak gdyby właśnie uznała, że dalsze pochwały nie będą jej już potrzebne. Mimo to, gdzieś w środku coś ją mile połaskotało, o czym oczywiście Oliver nie mógł wiedzieć. Nie miała zamiaru pozwolić mu na luksus świadomości, że ten komplement sprawił jej w jakimś stopniu przyjemność. Może nawet większą, niż byłaby skłonna przyznać.
Usuń— Ale dobrze, skoro już ustaliliśmy, że mam szansę na karierę modelki… — zaczęła i oparła łokieć o blat, a później brodę ułożyła na dłoni — … to może powinnam zacząć się zastanawiać, czy jesteś mnie wart — dokończyła z taką powagą, jak gdyby rzeczywiście brała cokolwiek pod uwagę, choć oboje doskonale zdawali sobie sprawę z tego, że nie było w tym nic poważnego. Czysty żart, bo łatwiej było żartować z małżeństwa z Oliverem, niż zastanawiać się, co poszło nie tak. Na ten moment oboje mogli być po prostu dwójką przypadkowych osób, udających że jednemu z nich wcale cały świat nie legł w gruzach. A Allegra, choć absolutnie nie zamierzała przyznać tego na głos, chciała mu ten moment podarować. W zwyczajny, może nieco głupi sposób – żartem. Nie musiała przecież naprawiać tego, co wydarzyło się między nim, Romy i Leo. To zresztą nie była jej sprawa, a ona też nie miała magicznych mocy, by sprawić, aby przestało go boleć. Mogła za to siedzieć obok, pozwalać mu się z nią droczyć i nie wymagać, żeby co chwilę wracał do tego, co go tutaj przyprowadziło. Dlatego też nie pozwoliła, aby zapadła przed nimi cisza.
— No dobrze, przyszły mężu, skoro tak bardzo ci się spieszy, to chyba jednak pora zacząć o mnie walczyć — oświadczyła i spojrzała na niego, a w jej oczach znów pojawił się ten znajomy, zaczepny i przekorny błysk — Chociaż tak szybko stąd nie wyjdziesz, wątpię że twoje przemoczone ubrania tak prędko wyschną — zaśmiała się i tym razem spojrzała już na talerz, nabierając kolejne kęsy makaronu. Nie była fanką jedzenia o tej porze, prawdopodobnie rano miała to odchorować, ale trudno. Jedzenie było dobre, ona głodna, a atmosfera całkiem znośna, więc nie mogła narzekać.
Zaśmiała się, gdy usłyszała kolejne jego słowa. Przewróciła następnie oczami, po czym nie czekając chwili dłużej rzuciła mu długie, nieco sfrustrowane spojrzenie.
— Wybacz, jestem naczelną łamaczką serc — odpowiedziała — Fascynuje mnie, jak bardzo widać zależy ci, aby to była randka — dodała, unosząc brwi i patrząc na niego przekornie. Na jej twarzy zawitał cień uśmiechu, gdy jej noga naraz poruszała się, nieznośnie ocierając kolanem o jego udo. Zrobiła to, znów, zupełnie odruchowo, nie poświęcając temu szczególnie uwagi. A przynajmniej tak jej się wydawało.
Dopiero po chwili odłożyła widelec i oparła rękę o blat, jeszcze bardziej obracając się w jego stronę. Drugą dłoń ułożyła na swojej nodze, która nadal spoczywała na drugiej, a palcem zaczęła zataczać koła na gładkiej, opalonej skórze. Przyglądała mu się przez chwilę w milczeniu, uświadamiając sobie, że chyba całkiem lubiła go prowokować i sprawdzać, jak daleko może się posunąć, zanim odpowie jej równie odważnie. Ot, taka ich mała gra, w której Ally wcale nie zamierzała oddawać mu prowadzenia tylko dlatego, bo miał paskudny wieczór, bo tę wspomnianą grę nawet lubiła. Ale czy lubiła też go?
Przez moment jej uśmiech złagodniał, bo to pytanie było zupełnie inne niż te wszystkie słowa, którymi jak dotąd się obdarzali. A odpowiedź była nader prosta – nie chodziło o to, że go nie lubiła. Gdyby tak było, raczej nie zaprosiłaby go do swojego mieszkania i nie jadła z nim bardzo późnej kolacji. Był irytujący, owszem, lecz lokowała w nim negatywnych odczuć. A to już całkiem sporo.
— Może trochę — odparła w końcu, wzruszając ramionami, jak gdyby chciała w ten sposób zminimalizować znaczenie własnych słów — Jesteś całkiem znośny. Jak na faceta — dodała, a kącik jej ust uniósł się nieznacznie. Nie mogła sobie pozwolić na zbyt wiele szczerości, a już zwłaszcza teraz, kiedy jego spojrzenie wydawało się odrobinę realniejsze niż wcześniej. Zaczęło robić się przez krótką chwilę dziwnie, ale szybko rozproszyła to uczucie, gdy roześmiała się słysząc jego wytłumaczenie — Niech będzie, możesz tak na mnie mówić — oznajmiła i spojrzała na niego, unosząc brew, choć jej wzrok był dużo łagodniejszy. Przez moment milczała, po czym wyprostowała się i postanowiła odbić piłeczkę.
Usuń— A lubisz? — zapytała, po czym opuściła wzrok i sięgnęła po kieliszek, aby upić niewielki łyk wina. Nigdy się nad tym nie zastanawiała, w ogóle nie zakładała czy Oliver ją lubi, czy nie. Przez większość swoich lat była dla niego jak powietrze, a jego uwaga ograniczała się wyłącznie do Leo. Z czasem, gdy w jakiś sposób zaczął ją zauważać, uznała że po prostu odbijał piłeczkę, drocząc się z nią tylko dlatego, bo robiła to ona sama. I przy okazji rozwinął sobie odczucie, że była wyjątkowo irytująca. Tylko tyle. A może aż?
Niemniej, nie miało to chyba żadnego znaczenia. Przecież poza tą jedną nocą raczej żadne z nich nie planowało rozwijać tej znajomości czy szukać swojego towarzystwa. To był tylko jednorazowy wybryk, który w kolejnych dniach nie będzie miał żadnego znaczenia. Można nawet powiedzieć, że Allegra skupiła się na tym przysłowiowym byciu w chwili. A tą chwilą było to, aby w jakiś sposób pomóc Oliverowi poradzić sobie z tym, co się wydarzyło i czego się dowiedział. Nie potrafiła czytać mu w myślach, mogła ograniczyć się jedynie do tego, co zdradzał jego wzrok i to, co leżało gdzieś za jego uśmiechem. Nie było to nic przyjemnego, jeśli więc ich głupie rozmowy oraz ten skromny makaron mógł mu w czymś pomóc, to chyba całkiem dobrze z jej strony. Tak przynajmniej jej się wydawało. Być może dlatego w momencie, w którym tak zareagował na jej słowa, na jej twarzy pojawił się szerszy uśmiech i cień zadowolenia.
— Dobrze myślisz — przytaknęła i oddała mu już przestrzeń, której potrzebował. Sama zaś skupiła się na dokończeniu swojego posiłku i myśleniu o niczym. Jej wzrok tylko od czasu do czasu zerkał w stronę Mabel, która zamiast wybrać się do swojego legowiska, uznała że miejsce obok krzesła, gdzie siedziała, było idealnym miejscem do spania. A potem dotarły do niej słowa Olivera.
W pierwszej chwili milczała, patrząc na niego z zaskoczeniem. Nie oczekiwała podziękowań. W zasadzie to chyba nie oczekiwała niczego. Chciała po prostu coś dla niego zrobić i odrobinę przyczynić się do załagodzenia sytuacji. Wszystko to, co miało dziać się po ich dziwacznym, nienaturalnym, ale wyjątkowo przyjemnym spotkaniem nie leżało już w zakresie jej zainteresowania. Przynajmniej nie powinno. Mimo to, przez chwilę nie potrafiła odpowiedzieć. Nie dlatego, bo nie miała nic do powiedzenia, ale dlatego, że jego podziękowanie zabrzmiało inaczej niż wszystkie wcześniejsze słowa. Była w nim szczerość, która na moment pozbawiła Allegrę gotowej odpowiedzi. Odłożyła widelec na pusty już talerz, a jej kolano znów musnęło jego udo.
— Nic z tych rzeczy — oznajmiła, a jej ton był łagodniejszy niż zwykle — Wpadłam na ciebie, zobaczyłam, że jesteś w kiepskim stanie i zaprosiłam cię do siebie. To była moja decyzja, Caldwell — wyjaśniła, wzruszając ramionami.
Powiedziała samą prawdę, a jednocześnie nie zamierzała zapewniać go, że wszystko będzie dobrze, skoro sama nie mogła tego wiedzieć. A przede wszystkim nie chciała, żeby poczuł się zobowiązany do poprawy humoru, choć oczywiście do tego dążyła. Jeśli jednak chciałby być smutny, zły czy siedzieć w milczeniu, to proszę bardzo. Może więc dobrze się złożyło, że wpadł akurat na nią?
Usuń— Poza tym, mam naturalny talent do przyciągania potrzebujących — powiedziała po chwili, a w jej głosie rozbrzmiała znów ta sama przekora i rozbawienie. Nie chciała, żeby cała rozmowa zamieniła się w coś ciężkiego, z czym żadne z nich nie wiedziałoby, co zrobić. Wolała zostawić mu trochę przestrzeni, ale jednocześnie pokazać, że nie musi zachowywać się przy niej tak, jak gdyby za każdą chwilę spędzoną w jej mieszkaniu miał zapłacić wdzięcznością. Już i tak robił jej dużą przysługę, nie wymagając od niej wielkiego pocieszenia.
Sięgnęła po kieliszek, upiła niewielki łyk wina, a następnie odstawiła go na blat. Przez krótką chwilę obracała szkło między palcami, zanim znów na niego spojrzała. Ot, nic wielkiego, dała mu odrobinę ciszy i odpuściła na chwilę głupie żarty. Tylko że kiedy odstawiła kieliszek, a jej głowa uniosła się w jego kierunku, jej nieposłuszny wzrok powędrował ku jego dłoniom. Nie wiedziała dlaczego tak bardzo przyciągnęło to jej uwagę. Może dlatego, bo jeszcze chwilę wcześniej koncentrowała się głównie na smutku, który przebijał się przez uśmiech? A może po prostu dopiero teraz jej wzrok zauważał szczegóły, na których zdecydowanie nie powinna skupiać uwagi? Tak, tylko że to wcale nie było takie łatwe, kiedy cholerny Oliver Caldwell tak wyglądał. Jego dłonie wyglądały na silne, z wyraźnie zarysowanymi palcami i nadgarstkami. Krótki rękaw T-shirtu, którego materiał wdzięcznie układał się na jego ciele, odsłaniał ramiona, zdradzając że Oliver spędzał wystarczającą ilość czasu na treningach. Mięśnie były wyraźnie zarysowane na jego ręce, a Allegra zatrzymała na nich wzrok odrobinę za długo. Następnie, zanim w ogóle zdążyła się na tym przyłapać, jej wzrok przesunął się wyżej, wzdłuż ramienia, ku szerokiej linii barków. Dokładnie w tej samej chwili uświadomiła sobie, jak naprawdę zbudowany był Oliver. Nie był już tamtym szesnastoletnim chłopcem, do którego wzdychała, a mężczyzną o imponującym wyglądzie. To wszystko sprawiało, że z jakiegoś powodu trudno było udawać, że jest facetem, z którym można bezkarnie się droczyć bez konkretnego powodu.
Natychmiast wróciła wzrokiem do jego twarzy, przygryzając wewnętrzną część policzka. Przez chwilę poczuła się, jak gdyby właśnie przyłapano ją na czymś absolutnie kompromitującym, a policzki znów zaczęły ją piec. Po raz kolejny tej nocy przyłapała się na tym, że do jasnej cholery, ale była onieśmielona. Przez Olivera Caldwella. Poprawiła się na krześle i skrzyżowała ręce na piersi, to jednak uświadomiło jej, że sama nie wiedziała, co ma zrobić z dłońmi. Szybko więc oswobodziła ręce i sięgnęła znów po kieliszek wina, wypijając nieco głębszy łyk, już do samego końca. Postawiła puste szkło na blacie i wzięła głęboki oddech. Ponownie spojrzała mu w oczy, ale tym razem pilnowała, żeby nie pozwolić sobie na żadne niepotrzebne wycieczki wzrokiem. Była przecież Allegra Maxwell, a to była tylko jedna, dziwna noc. Jedna kolacja i kilka głupich żartów, później wszystko wróci do normalności, a ona będzie mogła śmiać się z tego, że przez moment jej własne, nieposłuszne ciało postanowiło zachowywać się tak, jak gdyby uznało Olivera Caldwella za kogoś wartego jej uwagi. Nie był, nawet jeśli wyglądał całkiem nieźle w tym przeklętym T-shircie. To bowiem nie oznaczało absolutnie niczego.
— W sumie to miałam dać ci herbatę, a nie wino — zmieniła temat, jak gdyby dopiero teraz przypomniała sobie o pierwotnym planie. Nerwowo uniosła ramiączko, które po raz kolejny zsunęło się z jej ramienia, i westchnęła cicho, wyraźnie zirytowana tym, że nawet własna piżama postanowiła zacząć działać jej dziś na nerwy. Zaraz potem poprawiła gumkę spodenek, które uparcie zsuwały się na biodrach — No cóż, trudno — oznajmiła, nie wiedząc czy bardziej do niego, czy do siebie.
Usuńyou got a way with me, you put me in my place when I'm petty
Allie 🩵
— Tylko kiedyś, Caldwell — powiedziała z przekornym uśmiechem na twarzy, przewracając oczami. A mimo to, w tym geście nie było ani grama złośliwości, nawet jeśli próbowałaby ją z siebie siłą wygrzebać. Im dalej brnęła w tę rozmowę, tym trudniej było jej być tak samo złośliwą i ironiczną, jak zwykle miała w zwyczaju, gdy tylko pojawiał się na jej horyzoncie. A okazji było do tego tyle, co wcale, bo już dawno minęły czasy, kiedy latała za swoim bratem jak przybłęda. Kontakt z Oliverem ograniczał się tylko do padoku, gdzie od czasu do czasu bywała przez Leo. Oraz, naturalnie, do większych imprez i czasów, gdy jeszcze był w związku z Romy. Wówczas był tylko irytującym kumplem brata i jeszcze bardziej irytującym chłopakiem przyjaciółki. Tylko tyle. A teraz nie wiedziała już nawet, jak właściwie powinna go nazwać. Czy dalej był tylko głupim kumplem jej brata i irytującym ex Romy? Co gorsza, to tylko czcze gadanie, bo Oliver w rzeczywistości nie był ani głupi, ani irytujący – to tylko ona wyrzucała na niego emocje, które w niej rozbudzał, a on odbijał piłeczkę. Taki układ w zupełności im wystarczał, tak było dobrze. Tej nocy przecież też wyłącznie sobie dokuczali i dogadywali, żartując głupiej niż powinni, więc to całe kiedyś nie miało żadnego znaczenia.
OdpowiedzUsuńGdyby jednak wiedziała, jak w tym momencie Oliver ją odbierał, co myślał i jak się czuł, kiedyś zmieniłaby na nigdy. Nie prowadziłaby tej rozmowy w kierunku czegoś, co ktokolwiek poza nimi mógłby uznać za jawny flirt. Przecież doskonale wiedziała, że nie powinna nawet dopuszczać do siebie podobnych myśli, którego jak dotąd były przedmiotem ich żartów. Oliver należał do świata jej brata, a przez długi czas również do świata jej przyjaciółki i choć ta relacja tej nocy już na dobre straciła jakiekolwiek szanse, to przecież nie oznaczało, że jakiekolwiek granice zniknęły. Oliver nadal nie należał do jej świata. Oliver był po prostu nieosiągalny dla kogoś takiego, jak ona. Było tak od zawsze i wcale nie miało ulec zmianie – nawet jeśli siedziała naprzeciwko niego, z kieliszkiem wina w dłoni i sercem bijącym tylko odrobinę szybciej, niż powinno. Teraz to nie znaczyło już nic poza dziwaczną próbą wsparcia mężczyzny, którego serce złamano. Nic więcej, tylko przysługa. Ona w końcu nie była już tą dziewczynką, która kiedyś potrafiła bez powodu znaleźć się w pomieszczeniu, w którym akurat przebywał Oliver. Ani tą, która ukradkiem zerkała w jego stronę, licząc że ją zauważy. Allegra dorosła, a wszystko to było już tylko niewyraźnym cieniem przeszłości.
Mimo to, gdzieś głęboko w niej wciąż kryła się tamta dziewczynka, która prawdopodobnie dostałaby niemałych palpitacji serca, gdyby dowiedziała się, że pewnego dnia będzie siedziała sama z Oliverem Caldwellem w kuchni. Zwariowałaby już całkiem, gdyby dodatkowo dowiedziała się, że przy okazji żartowałaby z nim i czuła dziwną satysfakcję z tego, że potrafi rozbawić go na tyle, by na chwilę zapomniał o całym świecie. Ta sama dziewczynka, gdyby tylko mogła zobaczyć ją z boku, zapewne piszczałaby z ekscytacji i kazała jej natychmiast przestać mówić, żeby przypadkiem nie zepsuła sobie tej chwili. Allegra miała jednak dwadzieścia trzy lata, odrobinę rozsądku i zdecydowanie zbyt dużo dumy, by pozwolić tej wersji siebie przejąć kontrolę. Chociażby w to zdecydowała się wierzyć.
Zdawało się jednak, że ta dziewczynka na chwilę przejęła kontrolę, gdy na jej twarzy pojawił się nieśmiały uśmiech. Chryste, nie potrzebowała przecież komplementów ze strony Olivera, w ogóle nie potrzebowała żadnych komplementów. Mężczyźni potrafili tylko komplementować, chwalić i ciągnąć za nos. Nic z tego nie miało przecież żadnego znaczenia… Tylko problem tkwił w tym, że kiedy mówił to on, to z jakiegoś powodu tego znaczenia nabierało. Co gorsza, wydawało się szczere.
— Kto by pomyślał, że usłyszę to akurat od ciebie, hm? — zaśmiała się, marszcząc nos, po czym na chwilę opuściła wzrok. Musiała dać sobie chwilę, bo przecież nie mogła tak głupio stracić nad sobą kontrolę. Było grubo po pierwszej, już dawno powinna być w łóżku i spać beztrosko, a nie siedzieć z nim w jednej kuchni i zastanawiać się, czy przypadkiem nie przesadza ze swoimi żartami.
UsuńMimo to, gdy usłyszała kolejne słowa, niemal odruchowo uniosła wzrok, by spojrzeć na niego uważnie. Tym razem na nią nie patrzył, a pod ciężarem jego głosu była w stanie wyłapać prawdziwe znaczenie jego słów. Znała to przecież zbyt dobrze, aby umknęło to jej uwadze. Wiedziała jakie to uczucie, gdy miało się wrażenie bycia niewystarczającym. Oliver ją irytował, drażnił i budził wiele skrajnych emocji, ale nie zasługiwał na to, aby tak się czuć. I chociaż kochała swojego brata i przyjaciółkę całym sercem, popierała tę relację i sama mówiła im, że Oliver sobie z tym wszystkim poradzi, to teraz… Cóż, czuła się trochę rozgniewana? Zarówno na nich, jak i na siebie o głupio wypowiedziany żart. Allegra przecież w ogóle nie rozważała jego kandydatury. Gdyby nawet chciała, nie powinna, więc tego nie robiła. Pomijając fakt, że w ogóle nie uważała się za wartą czyjejkolwiek uwagi, to nie chciała, aby Oliver posmutniał bardziej niż już smutny był.
— Nie mów tak — powiedziała. Jej głos po raz pierwszy tej nocy zabrzmiał tak świadomie i stanowczo — Jestem tylko zwyczajną, irytującą trajkotką. To są tylko głupie żarty, a we mnie naprawdę nie ma nic wyjątkowego — zaśmiała się, marszcząc brwi i wzruszając ramionami — A ty jesteś Oliverem Caldwellem. Wiesz ile dziewczyn by zabiło, żeby być teraz na moim miejscu? — dodała, sama uświadamiając sobie, że w sumie to… Cóż, miała rację. Żyła teraz wymarzonym scenariuszem niejednej kobiety. Przynajmniej jedna dziesiąta nich bardziej zasługiwała na to, aby być teraz na jej miejscu. I zdecydowanie potrafiłyby lepiej pocieszyć.
Przez dłuższą chwilę milczała, aż w końcu przetworzyła kolejne słowa, które do niej wypowiedział. Westchnęła cicho, przytakując.
— A jednak tu jesteś — odpowiedziała — I to w dodatku u mnie — dodała, uśmiechając się nieco szerzej, jak gdyby ta sytuacja naprawdę ją bawiła. Tak może było z początku, teraz nie bawiło jej to w ogóle, bo szczerze mówiąc czerpała nawet przyjemność z tego, co się działo. Mogła mu trochę pomóc odgonić negatywne myśli, a sobie… Cóż, sama nie wiedziała, jaką korzyść z tego czerpała, ale na pewno dobrze się bawiła. Być może dlatego słowa Olivera naprawdę sprawiły jej przyjemność. Może nie powinna była przywiązywać do nich większej wagi, ale trudno było jej nie uśmiechnąć się nieco szerzej, kiedy przyznał, że ich spotkanie było jedną z milszych rzeczy, jakie przydarzyły mu się tego dnia. Jeszcze trudniej było zignorować fakt, że chciałby, aby była to randka. Oczywiście, żartował. A mimo to jakaś wyjątkowo głupia część jej umysłu zdążyła już podchwycić tę myśl
— W takim razie dokonało się — oznajmiła — Randka, oficjalnie — dokończyła, wzruszając ramionami. Też tylko żartowała. Prawda? Rzuciła mu więc spojrzenie, w którym majaczyła odrobina przekory, ale uśmiech był zdecydowanie łagodniejszy. Poszerzył się, kiedy usłyszała uwagę na temat kopania. Oraz tego, że Oliver Caldwell ją lubi. To dopiero było zaskoczenie. Dopiero po chwili dotarło do niej, że jej kolano rzeczywiście spoczywało zbyt blisko jego uda. Allegra zamrugała, spojrzała w dół i poczuła, jak ciepło ponownie wypełnia jej policzki. Było jej prawie, że wstyd.
Odsunęła kolano odrobinę na bok. Uniosła kieliszek do ust, ukrywając za nim uśmiech, po czym spojrzała na niego spod rzęs.
— Wybacz, jestem trochę nadpobudliwa, jeśli jeszcze nie zdążyłeś zauważyć — wytłumaczyła — Powinieneś docenić, że na razie ograniczam się tylko do nóg — dodała, znów absolutnie gubiąc to, jak te słowa mogły zabrzmieć.
Nie zauważyła, w którym momencie ich rozmowa właściwie ucichła. Zamiast dalej podrzucać kolejne żarty, Allegra przyłapywała się na tym, że znowu mu się przyglądała. Nie było w tym niczego szczególnego, gdyby nie fakt, że ilekroć ich spojrzenia się spotykały, miała wrażenie, że zapomina o czymś absolutnie istotnym. Na przykład o tym, że powinna zachowywać się normalnie, a to, że nagle dostrzegała w nim rzeczy, na które wcześniej nie zwracała uwagi, nie musiało przecież niczego oznaczać. Może po prostu wino zaczynało robić swoje. A może zwyczajnie zbyt długo siedziała w jednym miejscu i potrzebowała się czymś zająć. Tak, to brzmiało rozsądnie. Niemal uwierzyła we własne tłumaczenie, dopóki nie przyłapała się na tym, że jej wzrok nie potrafił oderwać się od jego oblicza, a policzki nadal rumieniły się bardziej niż powinny. Nie miała jednak zamiaru analizować tej sytuacji. Zwłaszcza że gdyby zaczęła, musiałaby zadać sobie pytania, na które zdecydowanie nie chciała znać odpowiedzi. Nie chciała wcale wiedzieć dlaczego właśnie jego obecność sprawiała, że wieczór, który miał być jedynie próbą pocieszenia złamanego serca, stał się czymś, czego wcale nie chciała kończyć. A to już byłoby wyjątkowo niewygodne odkrycie. Jednak to, co wydarzyło się chwilę później, było czymś, czego absolutnie nigdy by się nie spodziewała. A już na pewno nie tej nocy.
UsuńPoczuła, jak fala gorąca uderza prosto w jej klatkę, kiedy Oliver przyciągnął ją do siebie. Pisk krzesła rozbił się w przestrzeni, a ona sama nawet tego nie wyłapała, bo jedyne, co słyszała, to echo własnego bicia serca. Jeśli myślała, że jego uderzenia były zbyt szybkie jeszcze chwilę wcześniej, to bardzo się myliła. To, co czuła teraz, przechodziło niemal za granice jej własnych zmysłów. W pierwszej chwili w ogóle nie potrafiła przetworzyć tego, co się stało, choć jednocześnie była tego wszystkiego bardzo świadoma. Jej klatka unosiła się w rytm delikatnie przyspieszonego oddechu, gdy poczuła jak blisko niej znajdował się on. Oliver Caldwell. Mogła niemal przysiąc, że czuje jak każda cząstka w jej ciele zaczyna wariować pod wpływem jego bliskości, tego jak dobrze potrafiła wyczuć jego zapach, jak łatwo było jeszcze głębiej spojrzeć w jego jasne oczy. Jak łatwo było spojrzeć na jego usta. Chociaż przecież wcale nie powinna…
Zacisnęła mimowolnie dłoń na boku krzesła, milcząc jeszcze przez chwilę, jak gdyby nie do końca jeszcze przetworzyła jego słowa. Jej wzrok najpierw skupił się na jego oczach, później przesunął się na usta, aż w końcu mimowolnie wrócił do jego jasnych oczu. Jej oddech przyspieszył, a wargi rozchyliły się, jak gdyby próbowała naczerpać odrobinę więcej powietrza.
— Ja… — zaczęła, czując że przecież nie może tak po prostu milczeć — Trochę tu gorąco, prawda? — dodała cicho. Wcale nie planowała, aby jej głos tak zabrzmiał. W ogóle nic nie planowała ani nad niczym nie panowała. Nawet nie wiedziała, co ma mu odpowiedzieć. Jej powieki zadrżały, gdy na moment spuściła wzrok, wyraźnie speszona jego bliskością, a rumieńce na jej twarzy tylko się pogłębiły. Próbowała karcić samą siebie w myślach, znaleźć w tym wszystkim równowagę. Może nawet odsunąć się od niego, bo to, co zrobił Oliver, absolutnie nie powinno być czymś, co miało jej się w jakikolwiek spodobać. Tylko… Tylko dlaczego wcale nie chciała tego zrobić? Nie wiedziała i wcale nie miała zamiaru znaleźć na to odpowiedź. W zasadzie była już gotowa unieść dłoń i oprzeć ją na jego piersi, by odzyskać choć odrobinę przestrzeni. Powinna była to zrobić. Przypomnieć sobie, kim dla niej był i dlaczego ta nagła bliskość nie powinna sprawiać jej przyjemności. Tylko że kiedy spróbowała zebrać się na odwagę, nie potrafiła zmusić się do wykonania najprostszego ruchu. A już tym bardziej gdy poczuła jego bliskość bardziej niż wcześniej.
Po jej ciele przeszedł przeszywający dreszcz, kiedy poczuła dotyk jego palców na własnej skórze. W odpowiedzi odruchowo wyprostowała się, jak struna. Jej szyja poruszyła się delikatnie, gdy z trudem przełknęła ślinę. Czuła, jak napięcie osiada jej w gardle, gdy spojrzenie mimowolnie uciekło na jego usta. W uszach jej niemalże szumiało, a napięcie, które w niej rosło, zagłuszało wszelkie rozsądne myśli. Miała ochotę przekląć samą siebie w myślach. Była przecież, do cholery, Allegrą Maxwell. Nie traciła języka w gębie, a już na pewno nie przez chłopaka, którego próbowała odciągać od bólu złamanego serca. Potrafiła więc prowadzić rozmowy z ludźmi, którzy próbowali ją onieśmielić, potrafiła odgryźć się każdemu, kto uznał, że może sobie z nią pogrywać. Nie istniał żaden racjonalny powód, dla którego akurat Oliver Caldwell miałby stanowić wyjątek. A jednak, kiedy otworzyła usta, jej pierwszą reakcją było nerwowe zwilżenie warg.
Usuń— Oliver… — powiedziała, przeciągając lekko jego imię, jak gdyby dopiero teraz postanowiła sprawdzić, jak smakuje na języku. Przechyliła głowę, przyglądając mu się z uwagą, której zdecydowanie nie powinna mu poświęcać. Zwłaszcza że im dłużej patrzyła w jego jasne oczy, tym trudniej było jej wymyślić, co właściwie powiedzieć. Cholera, naprawdę nie powinien być aż tak przystojny z tak niewielkiej odległości — Nie… — urwała nagle, bo w zasadzie sama nie wiedziała, co próbuje powiedzieć. Nie co? Że nie powinien przysunąć jej do siebie? Nie powinien patrzeć na nią w ten sposób? Dotykać jej kolana? Brzmiało to absurdalnie nawet w jej własnej głowie. Zwłaszcza że Oliver wcale nie wyglądał, jak gdyby zamierzał zrobić coś, przed czym musiałaby się bronić. Wręcz przeciwnie, odsunął się odrobinę, dając jej przestrzeń, a ten drobny gest sprawił, że Allegra poczuła się jeszcze bardziej sfrustrowana, bo… Cholera, bo nie chciała żeby się odsuwał.
Przełknęła ślinę, przesuwając spojrzeniem po jego twarzy, nim ponownie zatrzymała je na jasnych oczach. Przechyliła lekko głowę.
— Nie wiem — dokończyła w końcu, delikatnie nachylając się w jego kierunku, niemal zaskoczona własną śmiałością. Wiedziała, że za jakiś czas skarci samą siebie, że będzie na siebie wściekła, bo przecież doskonale wiedzieli, kim dla siebie byli. A przynajmniej kim powinni być. Mimo to, jej słowa były mieszanką zarówno onieśmielenia, jak i lekkiej kokieterii, która w żadnym wypadku nie powinna się tam pojawić. Zdradziło ją delikatne przygryzienie wargi. Nie odsunęła się więc, nadal patrząc mu prosto w oczy, po czym wyszeptała:
— Może… chciałabym się przekonać?
if we tried that, we could be somewhere in the climate
is warm, long as you around me
Allie 🩵
Allegra nie znała związkowych doświadczeń Olivera. Leo nigdy nie opowiadał jej takich szczegółów, zresztą słusznie, a jej wiedza ograniczała się tylko do tego, że był chłopakiem jej przyjaciółki. Chłopakiem, którego nie pokochała tak mocno, jak jej brata, a Allegra w tym czasie nie potrafiła zrozumieć, dlaczego świadomie wraz z Leo sprawiali sobie ból. Jednocześnie, współczuła Oliverowi, na swój sposób, jak zraniona dusza drugiej zranionej duszy. Nie była jednak świadoma tego, jak bardzo to na nią wszystko działało, dopóki nie znalazła się z nim sam na sam, u siebie w domu. Wbrew pozorom, mogło ich łączyć więcej niż dzielenie się złośliwościami. Oboje zostali zranieni – on teraz, ona kiedyś. Różnica była taka, że Allegra cierpiała w samotności, nie mając pocieszenia w nikim ani niczym. Ollie mógł mieć chociaż ją. I mimo, że rolę bycia pocieszycielki od początku ograniczała tylko do ugotowania mu posiłku i pożartowania, to nie przewidziała jednej rzeczy – jak wzajemnie będą na siebie działać, gdy po raz pierwszy w życiu zostaną ze sobą sami tak naprawdę.
OdpowiedzUsuńJeśli więc wspomniane kiedyś rzeczywiście zmieniało się w nieśmiałe teraz, to cokolwiek miało dziać się dalej, Allegra Maxwell z jakiegoś powodu świadomie, bądź nie, na to pozwalała. Co więcej, Oliver nie zdawał się być dłużny, śmiało odbijając piłeczkę. Jedna po drugiej. Najwyraźniej również zaczynała sprawiać mu tym przyjemność, całkiem skutecznie odciągając go od rzeczywistego powodu, dlaczego znalazł się w jej mieszkaniu – a przynajmniej tak to interpretowała. Jednocześnie skarciła samą siebie za to, że nie potrafiła pozostać obojętna na jego słowa… Czym innym było bowiem żartowanie o oglądaniu siebie bez ciuchów, hipotetycznym małżeństwie czy czym w zasadzie było to spotkanie, a mówienie sobie miłych komplementów. Oliver przecież nigdy jej nie komplementował ani zresztą ona jego. Nie miała więc pojęcia, co właściwie wydarzyło się w przeciągu tych ostatnich trzydziestu minut, ale – choć niechętnie – dostrzegała tę zmianę. Mogła być uparta, mogła też z uporem maniaka wypierać się rzeczy, które były dla niej niewygodne, ale nie była ślepa. A skoro Oliver nie zamierzał się wycofywać, ona również nie widziała powodu, dla którego miałaby nagle stracić panowanie nad sytuacją.
— Masz rację — przyznała — Wyjątkowo cię irytuję, a to już czyni mnie wyjątkową, prawda? — zażartowała, trochę głupio, ale szczerze. I w zasadzie nawet nie potrzebowała usłyszeć odpowiedzi, mogła już zostawić ten temat. Gdy jednak usłyszała, że nie chciałby siedzieć z żadną inną dziewczyną, coś w niej podskoczyło. To było przecież tylko jedno zdanie. Kilka słów, które równie dobrze mogły wynikać z wdzięczności, zmęczenia albo zwyczajnej potrzeby poczucia się lepiej po wyjątkowo paskudnym wieczorze. Allegra doskonale zdawała sobie z tego sprawę, a mimo to poczuła przyjemne ciepło rozlewające się gdzieś w środku i musiała naprawdę się postarać, żeby nie zdradzić, jak bardzo spodobała jej się ta odpowiedź. Bo przecież mogła być jedną z wielu. Jedną z tych dziewczyn, które chciałyby z nim siedzieć, gdyby tylko miały okazję. Tyle że Oliver właśnie powiedział, że wcale ich nie chciał, a chciał siedzieć z nią. Irytującą siostrą jego kumpla.
Przygryzła lekko wewnętrzną stronę policzka, tłumiąc uśmiech, który uparcie próbował wymalować się na jej twarzy. Może była roztrzepana, ale nie była głupia i chciała zachować resztki jakiegoś rozsądku, nawet jeśli oboje już zaczynali kroczyć po krętej drodze. Oliver był jednak zraniony, a ona nie zamierzała wykorzystywać jego gorszego samopoczucia, żeby sprawdzić, jak daleko może posunąć się ich słowna przepychanka.
Z drugiej strony nie mogła też zaprzeczyć, że cieszyła się z jego towarzystwa bardziej, niż początkowo zakładała – a bardziej niż w ogóle. Przyszedł do niej przemoczony, ze złamanym sercem i miną człowieka, który najchętniej zniknąłby z powierzchni ziemi, a teraz siedział w jej kuchni, w pożyczonej koszulce i sprawiał, że sama zaczynała zachowywać się jak kobieta, która absolutnie nie wie, jak funkcjonować przy mężczyznach. To było z kolei absolutnie niedopuszczalne, a już szczególnie, gdy chodziło o Olivera. Być może właśnie dlatego posłała mu jedynie to milsze spojrzenie, po czym znów opuściła wzrok, aby nieco łagodniej odpowiedzieć:
Usuń— Ja też nie żałuję — przygryzła delikatnie wargę. Nie dodała nic więcej. Nie zamierzała przecież przyznać, że jego obecność przestała jej przeszkadzać już jakiś czas temu. Że wcale nie miała ochoty kończyć tej nocy, a myśl o tym, że rano Oliver wróci do swojego życia i znów stanie się jedynie kumplem jej brata, była nawet… przygnębiająca.
Na razie jednak postanowiła nie zastanawiać się nad tym, co będzie rano. Ani nad tym, dlaczego jego spojrzenie tak skutecznie odbierało jej pewność siebie, ani nad tym, czemu coraz częściej łapała się na tym, że sama szukała go wzrokiem. Ot, to była tylko dziwna noc, pierwsza i jedyna, w której spędzą czas sami, nawet jeśli wątpliwie. Mogli sobie jednak na to pozwolić, bo nie było nikogo wokół, kto by ich za to ocenił. A ponad wszystko, nie było wiecznie czuwającego nad nią Leo i Romy, której obecność do tej pory zawsze stanowiła niewidzialną granicę między nimi. To wszystko na ten moment nie miało znaczenia, tak samo jak znaczenia miała nie mieć ta noc.
Problem tkwił w tym, że niestety, ale ta noc zaczynała nabierać znaczenia. I to takiego, którego Allegra wolałaby na razie nie roztrząsać. Mogła sobie wmawiać, że to tylko dziwna, jednorazowa sytuacja, że rano wszystko wróci do normy, a Oliver znów będzie jedynie irytującym kolegą jej brata. Tyle że jakoś trudno było jej uwierzyć w tę wersję wydarzeń, kiedy siedział blisko niej i sprawiał, że nawet najzwyklejsza wymiana zdań nabierała zupełnie innego wydźwięku. A jeszcze bardziej, gdy najwyraźniej nie miał nic przeciwko temu, że nieustannie trącała go kolanem. Próbowała przecież zachować pozory, odsunąć się odrobinę i odzyskać kontrolę nad sytuacją, ale jego odpowiedź skutecznie pokrzyżowała jej plany. Zerknęła na niego spod lekko uniesionych rzęs, a gdy wspomniał o karze, kąciki jej ust drgnęły w rozbawieniu.
— Jeszcze, hm? — powtórzyła cicho, zatrzymując na nim spojrzenie odrobinę dłużej, niż zamierzała — Cóż, zobaczymy za kilka godzin — dodała z rozbawieniem, nie mając absolutnie nic szczególnego na myśli. Chociażby na chwilę, bo to, co zaczęło dziać się później, stawiało jej słowa w zupełnie innym świetle.
Jak miała bowiem przewidzieć, że Oliver Caldwell zaledwie kilka minut później doprowadzi ją do absolutnego braku kontroli? Nie mogła, a właśnie to miało miejsce. To było niezwykle zaskakujące. Nie sam fakt, że Oliver potrafił wywołać w niej reakcje, których zupełnie się po sobie nie spodziewała, ale świadomość, że gdzieś pod warstwą złośliwości i lat udawanej obojętności kryło się coś, czemu właśnie pozwalała dojść do głosu.
Temperatura może więc i była w porządku, ale wszystko inne już nie. Nic nie było w porządku od momentu, kiedy miała wrażenie, że od jego spojrzenia całe jej ciało płonęło. Poczuła się, jak gdyby cholerny Oliver Caldwell naznaczył całe jej ciało i choć chciałaby móc go za to potępić, nie potrafiła. Tym bardziej nie potrafiła zrobić tak względem samej siebie. Próbowała jeszcze przez moment przekonywać się, że to jej ciało działało na przekór jej, złośliwie, pod wpływem wypitej lampki wina i późnej pory. Deszcz, uderzający o okna, nie ułatwiał sprawy. To wszystko jednak nie leżało nawet blisko prawdy, bo to nie jej ciało kierowało same sobą, ale jej własny umysł. To napięcie nie pojawiło się przecież znikąd, nie mogła też o tę sytuację posądzać winą tylko Olivera, bo też brała w tym udział. Również przegapiła moment, w którym niewinne, niezbyt mądre żarty zmieniły się w otwarty flirt. Pewnie nigdy nie przyznałaby tego głośno, gdyby Oliver nie przybliżył jej do siebie i nie dotknął jej nogi, na której nadal czuła ciężar jego dotyku. Skóra w tym miejscu niemal jej płonęła. Co gorsza, nie tylko nie potrafiła tego przerwać, ale również nie chciała.
UsuńDokończ zdanie, Allegra.
Ledwo powstrzymała westchnienie, które chciało wyrwać się spomiędzy jej ust. Przepadła. Nie potrafiła zrozumieć, jak to robił ani dlaczego, ale cokolwiek to było, działało. Mógłby jej teraz powiedzieć niemal wszystko, a ona i tak miałaby problem, by mu odmówić. Widziała jego uśmiech i kryjące się za nim zadowolenie, które czyniło go jeszcze bardziej atrakcyjnym. I zamiast czuć frustrację, czuła… satysfakcję. Niemałą satysfakcję z tego, że tak na niego działała. Bo choć przez cały ten czas wydawał jej się irytujący, pozostawał przy tym równie piekielnie przystojny. Zawsze taki był, teraz jednak dostrzegała to znacznie wyraźniej, nie potrafiąc odnaleźć równowagi w obliczu tego, jak łatwo ją rozbrajał. Jej usta niemal zadrżały, a oddech stawał się coraz płytszy i trudniejszy do opanowania. Mogła przysiąc, że cała drżała, jak gdyby jej ciało nieświadomie domagało się więcej. Częściowo właśnie tak było… Nie była z tego dumna, ani trochę, ale chciała, aby Oliver pożerał ją wzrokiem, nawet jeśli sama świadomość jego zainteresowania wprawiała ją w tak ogromne onieśmielenie, że nie potrafiła uwierzyć we własne reakcje. Nie była jednak głupia. Mimo rumieńców coraz wyraźniej rozlewających się po jej twarzy doskonale wiedziała, dokąd wędrował jego wzrok. Miała wrażenie, że wszędzie tam, gdzie się zatrzymywał, jej skóra stawała się bardziej wrażliwa na samą świadomość jego spojrzenia, nie mogąc odgonić od siebie tej jednej natrętnej myśli – co myślał i co czuł, gdy sunął po niej wzrokiem?
A potem poczuła jego dłoń na swojej nodze. Ponownie. Miała wrażenie, że wszystkie myśli nagle ucichły, a szum w uszach skutecznie zagłuszył wszystko, co mogłoby pomóc jej odzyskać resztki opanowania. Kiedy przyciągnął jej kolano do własnej nogi, przełknęła ślinę, mimowolnie opuszczając wzrok na miejsce, w którym ich nogi się stykały. Ten dotyk różnił się od poprzedniego, przypadkowego, będącego wyłącznie wynikiem jej roztrzepania. Tym razem nie było mowy o pomyłce. Oliver zrobił to celowo, może nawet i z pełną świadomością tego, jak niewielki gest potrafił wywołać w niej tak wiele. I chyba właśnie to było najgorsze, a zarazem najbardziej pociągające. Jej kolano drgnęło lekko, przesuwając się wzdłuż jego uda, zanim zdążyła pomyśleć, czy powinna sobie na to pozwolić. W tej chwili nie miało to jednak większego znaczenia, bo choć wstydziła się tego wyznania, to pragnęła, aby Oliver ją dotykał. Pragnęła tego na tyle mocno, że zaczynało ją irytować, jak łatwo potrafił do tego doprowadzić, choć sama wciąż nie umiała uporządkować tego, co się z nią działo. Mimo to, mogłaby tak trwać jeszcze długo, z kolanem opartym o jego nogę i oddechem, który z każdą chwilą coraz trudniej było jej utrzymać w ryzach.
Dlatego kiedy w końcu zabrał dłoń, niemal odruchowo podążyła za nią wzrokiem. Poczuła rozczarowanie tak nagłe i nieproporcjonalne do tego drobnego gestu, że aż zacisnęła palce na krawędzi krzesła, próbując nie dać niczego po sobie poznać. Nie zdążyła jednak nawet zastanowić się nad tym, co właściwie chciał osiągnąć, bo jego kolejny ruch ponownie odebrał jej możliwość skupienia się na czymkolwiek innym.
UsuńMiała wrażenie, że serce podeszło jej niemal do gardła, gdy poczuła bliskość jego dłoni przy własnej twarzy. Ten gest był pozornie tak niewinny, a jednocześnie miał w sobie zbyt wiele intymności, by mogła uznać to tylko za część ich głupiej gry. Czas niemal jej zwolnił, gdy najpierw poczuła jak odgarnia kosmyk jej ciemnych włosów, przez co w odpowiedzi mimowolnie lekko zmrużyła oczy. Przechyliła głowę na bok, kierując ją w stronę jego ręki, gdy poczuła dłoń na swoim rozpalonym od rumieńców policzku. Wydała z siebie ciche, niemal ledwo słyszalne westchnienie, zamykając na chwilę oczy. W tej chwili nawet nie próbowała sobie tłumaczyć swojego zachowania… Wystarczył tylko jego dotyk, aby rozsądek zupełnie wyparował, zostawiając miejsce narastającemu w niej napięciu i pobudzeniu. Podświadomie było jej głupio na samą myśl, jak bardzo rozkoszowała się dotykiem jego dłoni na własnej skórze, jak zamknięcie oczu sprawiało, że ta bliskość zabierała ją w zupełności inne miejsca… Zupełnie tak, jak gdyby w tej chwili spełniała się najcichsza, najbardziej wstydliwa z jej fantazji.
Nie musiała otwierać oczu, by poczuć jak blisko już jej był. Być może dlatego, gdy już to zrobiła, na jej twarzy pojawił się cień nie tyle nieśmiałego, co delikatnie prowokującego uśmiechu. Miała go na wyciągnięcie ręki, przyłapując samą siebie na tym, jak zadrżała jej dłoń, gdy mimowolnie zacisnęła krawędź materiału swoich spodenek. Patrzyła mu głęboko w oczy, spod rzęs, którymi mrugała już dużo wolniej, zupełnie tak, jak gdyby nieświadomie zdradzała mu, ile samokontroli zaczynało z niej uchodzić. Cholera, w tym wszystkim nie było już przecież żadnej kontroli. Może właśnie dlatego, zamiast zaciskać dłoń na materiale własnego ubioru, powoli wyciągnęła ją przed siebie, odwzajemniając bliskość Olivera. Nieśmiało, a jednocześnie paradoksalnie pewnie ułożyła dłoń na jego kolanie.
— Tak wiele, hm? — wyszeptała, nachylając się ku niemu jeszcze bardziej, przez co dzielący ich dystans zdawał się znikać coraz bardziej. Mogła przysiąc, że Oliver nie tylko mógł słyszeć, ale i poczuć jak gwałtownie biło jej serce — Tyle mówisz tej nocy, Caldwell… — wyszeptała z przekorą, delikatnie unosząc kącik ku górze, zaskoczona śmiałością, która coraz bardziej w niej rosła. Mimo to, choć te zdanie było znów naznaczone jej zadziornością, to jednak jej głos wciąż zdradzał jej onieśmielenie. Serce niemal tłukło się jej w piersi, gdy przesunęła wzrok na jego usta. Patrzyła na nie chwilę dłużej, mimowolnie rozchylając swoje własne, zastanawiając się czy czuł to samo, gdy patrzył na jej własne — Bardzo dużo, jak na kogoś kto jest tak blisko — wyszeptała prosto w jego usta, niemal z ledwością. Powoli przesunęła dłoń wzdłuż jego uda. Zaskoczona własną śmiałością, na moment zawahała się, ale nie cofnęła ręki. Wiedziała, że tego pożałuje, doskonale wiedziała, a jednak Allegra Maxwell nigdy nie miała w zwyczaju postępować wbrew własnym kaprysom i zachciankom.
Nie chciała już być tylko obiektem czegokolwiek, co miał zamiar rozpocząć Oliver Caldwell. Chciała mieć w tym swój własny udział.
— Pokaż mi to, Oliver — powiedziała w końcu, przybliżając się na tyle, że niemal poczuła jego oddech na własnych ustach. Tym razem nie próbowała już ukrywać swoich intencji za przekornym uśmiechem ani kolejną zaczepką, pozwalając aby Oliver dojrzał w niej już wszystko, czego zapragnie. Powiedziała więc tylko jedno słowo, ledwo, niemal drżącym głosem:
— Proszę.
Get your fingers try push my sleeve
And, I lose my breath instantly
Allie 🩵💋
Złamane serca czyniły z ludzi szaleńców, podobnie jak miłość. Być może dlatego Ally nigdy nie oceniała nikogo, kto cierpiał z miłości, bo nie było w jej stylu pozwolić sobie na krytykę tam, gdzie nie miała dostępu, by cokolwiek zobaczyć. Nigdy więc nie pochylała się nad tematem miłosnego czy intymnego życia Olivera czy kogokolwiek innego, kto funkcjonował w świecie jej brata. W ten sam sposób ceniła sobie swoją własną prywatność, do tego stopnia, że na którymś etapie swojego życia sama stała się ofiarą złamanego serca. Doświadczyła najmroczniejszego oblicza miłości, lecz w przeciwieństwie do Olivera, cierpiała w ciszy. Ta cisza spowodowała, że nie potrafiła dostrzec w sobie kogoś wartego uwagi na dłuższą metę – była po prostu atrakcyjną, może nawet całkiem urokliwą młodą kobietą. Nie sądziła jednak że jest w stanie zatrzymać na sobie dłużej uwagę mężczyzny, a już szczególnie takiego mężczyzny, jakim był Oliver Caldwell. Być może dlatego wizja bycia pocieszycielką w jakimkolwiek innym, może nawet intymnym aspekcie, ani na moment nie przeszła przez jej umysł, gdy zaprosiła go do siebie. Teraz jednak, gdy ich nocna randka-nie-randka przybierała coraz śmielszego tempa, pocieszenie nabierało zupełnie innych kształtów, a ona wcale nie potrafiła tego przerwać. Nie dlatego, bo nie umiała znaleźć w sobie siły woli czy nie wiedziała, od czego zacząć. Allegra, z jakiegoś powodu, po prostu nie chciała tego zrobić.
OdpowiedzUsuńGdy więc usłyszała jego słowa, mimowolnie uśmiechnęła się nieco szerzej, z nutą prowokacji wymalowanej w tym uśmiechu. Ułożyła rękę na blacie, aby móc oprzeć podbródek o swoją dłoń. Przechyliła lekko głowę i spojrzała na Olivera, czując jak coś przyjemnie łaskota ją w brzuchu. To głupie, bo przecież z pozoru nie powiedział nic, co powinno tak na nią zadziałać. A jednak, słysząc te słowa, przez moment naprawdę poczuła się wyjątkowa, a podświadomość podpowiadała jej, że Oliver Caldwell wciąga ją w własny taniec, którego rytm niebezpiecznie szybko zaczynała łapać.
— Lubię zachodzić ci za skórę — oznajmiła. Chciałaby powiedzieć, że to tylko żart, cząstka ich słownej przepychanki. Gdyby tak jednak zrobiła, skłamałaby, bo podświadomie coraz bardziej zaczynała rozumieć, że granica droczenia się a flirtowania już dawno się załamała — Wtedy mam całą twoją uwagę, prawda? — dodała, mrugając kilka razy rzęsami, po czym zaśmiała się cicho i opuściła wzrok. Powinna to przerwać, skarcić się w myślach… Nie potrafiła.
W zamian grała w bardzo niebezpieczną grę, idąc coraz dalej w drogę, która mogła okazać się nie tylko zgubna, ale i destrukcyjna. A przecież doskonale wiedziała, że Oliver nie był mężczyzną, z którym powinna pozwalać sobie na takie rzeczy. Nie teraz, kiedy ledwie pozbierał się po tym, co wydarzyło się z Romy i z pewnością nie wtedy, gdy sama nie potrafiła jeszcze zrozumieć, co właściwie zaczynało się między nimi dziać. Tyle że rozsądek okazywał się tej nocy wyjątkowo kiepskim doradcą.
— Nie wiem... — oznajmiła i uśmiechnęła się z pozoru niewinnie, choć ciemne oczy zdradzały znacznie więcej — Może poznam cię z zupełnie innej strony? — dodała, po czym zmarszczyła nos i pokręciła głową, po raz kolejny opuszczając wzrok, bo nie miała pojęcia, skąd wzięła się w niej ta śmiałość. Jeszcze kilka godzin wcześniej nie wyobrażała sobie, że mogłaby flirtować z nim w ten sposób. Być może naprawdę tego nie widziała… A może po prostu pragnęła przekonać się, jak daleko mogliby się posunąć, gdyby żadne z nich nie postanowiło w porę się opamiętać.
Problem polegał na tym, że Allegra wcale nie była pewna, czy chciała, żeby któreś z nich to zrobiło. Co więcej, wszystko wskazywało na to, że wcale nie mieli zamiaru się opamiętać.
Bicie serca odbijało się niemal echem w jej uszach, gdy z każdą chwilą intensywność trwającego między nimi napięcia nie tylko gęstniała w otaczającej ich atmosferze, ale również paraliżowała jej ciało. Nie potrafiła zapanować nad wzrokiem, który zdradzał jej onieśmielenie. Nad drżącymi ustami, które bez słów zdradzały myśli, których może nawet powinna się wstydzić. Oliver nie był przecież kimś, kto dotychczas leżał w zasięgu jej możliwości, a który tym bardziej teraz miałby w nich leżeć. To, co w tym momencie działo się między nimi, nie powinno było mieć racji w ich przypadku — i nie miało jej wcale. Mimo to, nie potrafiła tego przerwać, posłusznie oddając się wszystkiemu, do czego zdawali dążyć się razem. Nigdy bowiem nie przypuszczała, że przyjdzie jej zobaczyć Olivera Caldwella w takim świetle, a już na pewno nie spodziewała się, że sama będzie chciała pozostać w zasięgu jego spojrzenia. Tymczasem coraz bardziej świadoma tej osobliwej zmiany, która zaszła między nimi, nie potrafiła znaleźć w sobie wystarczająco dobrego powodu, by ją powstrzymać. Nie umiałaby, gdy było coś tak niezwykle przyjemnego w tym, jak Oliver na nią patrzył… Po raz pierwszy doświadczała czegoś, co zupełnie zatrzęsło fundamentami tego, co dotychczas uważała za normalne i słuszne. Allegra miała wrażenie, że Oliver naprawdę ją dostrzega – nie tylko młodszą siostrę Leo, nie tylko dziewczynę od ciętych komentarzy i przewracania oczami, ale Allegrę, która może być warta jego uwagi i pożądania. Właśnie dlatego sama nie wiedziała, co zrobić z uwagą, której tak nieoczekiwanie, niemal głodnie zapragnęła.
UsuńJeśli więc zaspokojenie tego głodu oznaczało, że musiałaby iść jeszcze dalej, w głąb tej krętej ścieżki, była gotowa ponieść konsekwencje tej decyzji.
Jej dłoń nadal spoczywała na jego nodze, a ciemne oczy coraz bardziej zdradzały rozbudzone pragnienia. Nie potrafiłaby opisać tego, co się z nią działo, gdy widziała jaki miała na niego wpływ. Jednocześnie, po części była też świadoma tego, jaki wpływ miał on na nią. Serce tłukło jej się w piersi, a skóra była rozgrzana do tego stopnia, że była niemal przekonana, iż Oliver byłby w stanie poczuć ciepło tego, co w niej płonęło. Rozkoszowała się może nawet zbyt bardzo tym, ile przyjemności dawał jej dotyk jego dłoni na jej policzku. Nie potrafiła jednak tego zaprzestać, czując jak chęć tego, by ten dotyk poczuć w zupełnie innych miejscach, wzrastała. Jeśli więc Oliver Caldwell nie był mężczyzną samych słów, ale ponad wszystko czynów, była nie tylko gotowa poczuć to na własnym ciele – chciała tego bardziej, niż byłaby skłonna przyznać.
Jego słowa odbijały się echem w jej głowie, jak gdyby umysł potrzebował kilku chwil, aby przetworzyć, co w zasadzie powiedział. Ślicznie brzmisz. Ślicznie… Te słowo musnęło jej ego dużo bardziej niż powinno. Być może dlatego jej usta ułożyły się w delikatnym, może nawet nieśmiałym uśmiechu, po którym delikatnie przygryzła wargę. Jednocześnie była w tym wszystkim świadoma, jak tragicznie się przed nim obnażyła. Pozwoliła, aby Oliver Caldwell spojrzał w głąb pragnień i fantazji, do których absolutnie nigdy nie powinien był mieć dostępu. Ona sama przecież nie była świadoma tego, że tak wstydliwa część jej istniała – część, która zaledwie przy jednym nocnym spotkaniu, może nawet jedynym, popchnęła ją ku temu, by zapragnąć kogoś, kto był jej nieosiągalny. Ponad wszystko, doprowadziło ją do tego, że zrobiła coś, czego obiecała sobie samej, że nie uczyni już nigdy. Allegra Maxwell prosiła o uwagę mężczyzny, w dodatku nikogo innego, jak Olivera Caldwella. Mimo to, wystarczyły kolejne trzy słowa, aby jej oddech stał się jeszcze płytszy, a serce biło jeszcze intensywniej.
Poproś jeszcze raz.
UsuńFala gorąca, która uderzyła w jej ciało, niemal odebrała jej czucie w nogach. Wyprostowała się jak struna, nachylając się w jego kierunku tak bardzo, iż musnęła swoim nosem jego własny. Smakowała ciężar tych słow, niemal rozkoszowała się nimi, jednocześnie czując ogromne pokłady zawstydzenia przez to, do czego doprowadziły ją te trzy słowa. Serce biło jej szalenie, w rytmie napięcia, które opanowywało jej ciało z każdą chwilą. W jej uszach nadal brzmiał jego głos – to, jak aksamitnie i rozbrajająco wybrzmiał, gdy to powiedział. Gdy jednak poczuła dotyk jego kciuka na własnej wardze, po jej ciele przeszedł przyjemny dreszcz. Obrazy i myśli, które stawały się coraz intensywniejsze w jej umyśle, zdecydowanie nie należały do najczystszych, a jednak nie potrafiła się od nich powstrzymać.
Przełknęła ślinę, a jej klatka poruszała się w rytmie przyspieszonego oddechu. Mimowolnie delikatnie zmarszczyła brwi, patrząc mu prosto w oczy. Puściła dłoń z krawędzi siedzenia i niemal odruchowo ułożyła na dłoni, której kciuk gładził jej usta.
— Niegrzecznie… — wyszeptała, a kącik jej ust ułożył się w zuchwałym uśmiechu. Nie chciała poddać się temu tak szybko. Chciała, aby Oliver o nią zawalczył, może nawet sam zaczął błagać o jej bliskość… Jednocześnie nie potrafiła ukryć ile przyjemności dawało jej to, w jakim położeniu się znalazła. Spojrzała mu więc prosto w oczy, niemal nadając temu spojrzeniu rozbrajająco niewinny ton, po czym wyszeptała prosto w jego usta:
— Proszę.
W tej samej chwili miała poczucie, że odzyskała prowadzenie tej sytuacji. Myliła się jednak bardzo, bo wystarczyło, że Oliver podniósł się z miejsca, zatrzymując ją dotykiem dłoni przy jej twarzy, aby rozbroił ją niemal całkowicie. Posłusznie podążyła wzrokiem ku górze, jak gdyby bała się stracić go z horyzontu swojego spojrzenia. Mając go w takim położeniu, poczuła, jak niemal zawstydzająca ją przyjemność rozpłynęła się wzdłuż jej podbrzusza. Wyglądał nieziemsko i zniewalająco… Przyznanie tego kosztowało ją wiele, ale nie potrafiła przecież temu zaprzeczyć. Pragnęła, aby nadal pożerał ją wzrokiem, nie zauważając, że sama czyniła dokładnie to samo. Z głodem jego bliskości wymalowanym w ciemnych oczach obserwowała, jak blond włosy swobodnie opadają mu na czoło, a w jego spojrzeniu pewność siebie miesza się z ledwie skrywanym pragnieniem. Samo to wystarczało, by Allegra zapominała o wszystkim, co mogłoby jeszcze skłonić ją do odsunięcia się od niego. Nie mogła jednak na to pozwolić, skoro w tej chwili nie pragnęła niczego bardziej niż jego uwagi i bliskości. Było w tym coś niemal nieprzyzwoicie pociągającego — sposób, w jaki pochylał się nad nią bez pośpiechu, zupełnie tak, jak gdyby miał całą noc, by przyglądać się jej z bliska. A ona, ku własnemu przerażeniu, najchętniej pozwoliłaby mu tak na siebie patrzeć jeszcze długo.
Gdy jednak zniknął sprzed jej oblicza, znajdując się po chwili za nią, miała wrażenie, że grunt pod jej stopami zachwiał się, choć przecież nawet nie zdążyła wstać z miejsca. Ciało zadrżało jej od dotyku jego dłoni, przez co w odpowiedzi mimowolnie zamknęła oczy. Z jej ust wybrzmiało ciche westchnienie. Było w tym coś niezwykle przyjemnego, jak każdy jego ruch zdradzał emocje, które w nim buzowały – to samo przecież działo się właśnie z nią.
Jednocześnie nie potrafiła przez tę chwilę przestać zastanawiać się, dlaczego zaledwie skrawek nocy wystarczył, aby jej zapragnął. Ta myśl odbijała się echem w jej głowie, mieszając się z rozkoszą jego słów. Rozumiała, dlaczego ją pytał, dlaczego chciał się upewnić, jednocześnie miała jednak wrażenie, że całe jej ciało krzyczało o to, aby przekroczyli tę granicę. Nie była z tego powodu dumna. O poranku prawdopodobnie zadręczy się wyrzutami sumienia, może nawet straci szacunek do samej siebie. Z drugiej strony wcale tego nie wiedziała ani wiedzieć nie chciała, bo w tej chwili jedyne, czego pragnęła, to właśnie jego. Była więc jak najbardziej pewna, co jednak, jeśli on nie był? Co, jeśli tylko wydawało jej się, że Oliver patrzył na nią w ten sposób? Co, jeśli w jego oczach była jedynie chwilową fascynacją, odrobiną ciepła, którego potrzebował po tym, jak rozpadł się jego dotychczasowy świat? Allegra nie miała przecież pojęcia, jak powinna zachować się w takiej sytuacji. Nie była kobietą, która należała do grona doświadczonych kochanek, które doskonale wiedziały, jak zaspokoić cudze oczekiwania. Nie miała na sobie czerwonej, koronkowej bielizny, która mogłaby dodać jej pewności siebie, nie miała nawet niczego, co mogłoby stanowić dla niej jakąkolwiek osłonę przed własnym zawstydzeniem. Była po prostu sobą, w piżamie, bez bielizny, z rozszalałym sercem i myślami, które usilnie próbowała utrzymać w ryzach. A przecież chciała mu się podobać, cholernie. Być może właśnie dlatego słowa, które usłyszała zaraz po chwili, sprawiły, że ciepło w jej podbrzuszu zaczęło się wzmacniać.
UsuńJesteś taka piękna.
Poczuła, jak coś w jej wnętrzu mięknie, a zarazem rozpala się na nowo, tym razem z siłą, której nie potrafiła już przypisać wyłącznie fizycznej bliskości. Przez całe ciało przemknęło jej przyjemne ciepło, a serce zabiło mocniej na samą myśl, że to właśnie Oliver wypowiedział do niej te słowa i jego oddech czuła nad własną szyją. Westchnęła rozkosznie, gdy poczuła jak jego dłonie przesuwają się po jej rękach, jak obejmują jej nadgarstki, niemal tak, jak gdyby oznaczał ją tej nocy jako swoją. To jednak po chwili umysł Allegry stał się w pełni wyrazisty i jasny, wręcz jak nigdy dotąd. Choć nie było w niej żadnego cienia zawahania, to teraz nie było w niej również świadomości tego, jak zła będzie na siebie o poranku. Niepewność, wstyd, wyrzuty sumienia… Cokolwiek, co jeszcze przez tę krótką chwilę uruchomiło się w jej umyśle, zniknęło. I wszystko tylko przez jeden ruch – muśnięcie ust. Delikatne, rozpalające, niespodziewane.
Tylko tyle i aż tyle wystarczyło, aby jej skóra niemal stanęła w płomieniach. Mogła przysiąc, że dokładnie to miejsce zostało już na zawsze naznaczone Oliverem Caldwellem. Brunetka przymknęła oczy, a delikatnie rozchylone wargi zadrżały, gdy wydała z siebie głośniejsze westchnienie niemal niczym nieme błaganie. Nie było to jednak błaganie o mniej, o to aby zaprzestał to, czego zaczął. Wręcz przeciwnie, Allegra Maxwell chciała więcej – byłaby wręcz gotowa błagać o więcej, bo w jej posiadanie wkradło się coś, co nigdy nie powinno być jej dane. Coś tak niebezpiecznego, że mogłoby niemal stać się jej zgubą – świadomość pożądania Olivera Caldwella. Pożądania, którego nie była zaledwie przypadkiem, a powodem. Być może właśnie dlatego to onieśmielenie i rozbrojenie, do którego doprowadzał ją Oliver z każdą sekundą coraz bardziej, zaczęło odsuwać się na bok, by oddać miejsce czemuś dużo bardziej intensywnemu. Czemuś, czego być może sama jak dotąd nie była w pełni świadoma, co chowała gdzieś w głębi samej siebie, nie zakładając że kiedykolwiek ktokolwiek może ją pożądać na tyle, by przekraczać swoje własne granice. A już na pewno nie Oliver Caldwell. To rozkoszne onieśmielenie oddało część prowadzenia niemal grzesznej zuchwałości.
Allegra otworzyła więc oczy, powoli prostując się. W jej spojrzeniu rozbłysła niemal prowokacyjna iskra, gdy rzuciła mu długie spojrzenie przez ramię. Powoli oswobodziła dłonie z jego uścisku, nie odrywając od niego wzroku. Serce nadal tłukło jej w piersi niemiłosiernie, tym razem jednak nie tyle z zaskoczenia czy onieśmielenia, ile z podniecenia, które z każdą sekundą rozgaszczało się w jej wnętrzu coraz intensywniej. Wyprostowała się, jak gdyby świadomie chciała podkreślić smukłość swojej sylwetki, po czym powoli obróciła się na siedzeniu, aż ponownie miała go przed sobą.
UsuńWyglądał rozbrajająco, bardziej niż kiedykolwiek wcześniej, gdy miała go przed sobą, patrzącego na nią z góry. Jej spojrzenie powędrowało ku górze, gdy ponownie tej nocy zacisnęła dłonie na krawędzi siedzenia. Patrzyła mu prosto w oczy, mogąc przysiąc że widziała odbicie swoich własnych uczuć w jego jasnym, niemal rozbierającym ją spojrzeniu. To spowodowało że jej usta rozchyliły się nieco bardziej, a kąciki uniosły ku górze w delikatnym uśmiechu, który zdradzał jej zadowolenie.
— Mogę być jeszcze bardziej… — zaczęła cicho, a jej głos brzmiał już pewniej, lecz wciąż drżąco. Następnie, patrząc mu głęboko w oczy, przesunęła palcami po własnym obojczyku, aż zahaczyła o luźne ramiączko swojej bluzki. Powoli zsunęła je, aż posłusznie opadło wzdłuż jej opalonej ręki — …irytująco piękna — dokończyła, ani na moment nie przewracając z nim kontaktu wzrokowego —Tylko czy sobie z tym poradzisz, Caldwell? — zapytała cicho, niemal rzucając mu wyzwanie, przez co jej uśmiech tylko na chwilę przybrał bardziej zuchwałe barwy. Następnie, nie czekając chwili dłużej, ułożyła kolana po obu stronach jego ud, zamykając go między nimi, po czym przyciągnęła go do siebie. Nie pozostawiła między ich ciałami miejsca na choćby odrobinę niepewności. Pociągnęła palcami wzdłuż jego ręki, czując jak gdyby z każdym ruchem pozwalała mu odczuć całe napięcie własnego ciała. Westchnęła cicho, gdy jej palce ułożyły się na jego dłoni, którą powoli pokierowała w swoją stronę. Najpierw ułożyła jego dłoń na swoim dekolcie, pozwalając mu poczuć rytm, w jakim poruszało się jej ciało pod wpływem rozszalałego bicia serca. Ciepło jego skóry na jej własnej, rozgrzanej już do granic możliwości, wywołało w niej przyjemny dreszcz. Było coś niemal obezwładniającego w samej świadomości, że to właśnie on jej dotykał, a ona nie tylko nie chciała się przed tym bronić, ale wręcz pragnęła więcej. Po chwili poprowadziła jego dłoń ku górze, układając ją na własnej szyi. Przymknęła oczy, kiedy poczuła, jak jego palce delikatnie obejmują jej skórę, a ciepło jego dotyku rozlewa się po niej falą przyjemnego napięcia. Westchnęła cicho, niemal rozkosznie, pozwalając, by głowa mimowolnie odchyliła się do tyłu. Jeszcze przez chwilę milczała, aż spojrzała mu w oczy raz jeszcze, tym razem spojrzeniem dużo bardziej oddanym, niemal posłusznym wszystkiemu, czego zapragnąłby Oliver Caldwell. Usta zadrżały pod ciężarem jej westchnienia, po czym z ledwością wyszeptała:
— Pragnę cię, Oliver.
kiss me, infect me with your lovin', fill me with your poison
take me, (...) wanna be your victim, ready for abduction
Allie 🩵💋
— Brzmi jak obietnica — wyszeptała, biorąc delikatnie głębszy oddech. Na jej twarzy po raz kolejny tej nocy pojawił się rumieniec. Nie zawsze przecież miała szansę usłyszeć takie słowa ze strony Olivera Caldwella – irytującego kumpla jej brata, który działał jej na nerwy, jak nikt inny. A jednak, wystarczyło kilka słów i kilka zdań, aby obnażyć ją z tej niezwykle wstydliwej prawdy, która zdradzała, że pod całą warstwą złośliwości i ironicznych komentarzy kryło się coś więcej. To coś więcej, które dorastało razem z nią i choć w pewnym momencie odeszło na długi czas gdzieś w dal, to nadal ciągnęło za sznurki za każdym razem, gdy Oliver pojawiał się na horyzoncie. Wiedziała, że nie powinna, że to wszystko nie było słuszne, mądre, a już tym bardziej przyzwoite, szczególnie biorąc pod uwagę sytuację, w jakiej się znaleźli. W ich otoczeniu nic jednak tej nocy nie zdawało się być odpowiednie ani normalne, a atmosfera zdawała się sprzyjać temu, co rosło między nimi z każdą sekundą coraz intensywniej.
OdpowiedzUsuńOliver miał więc rację, Allegra rzeczywiście zaczynała poznawać go zupełnie od innej strony. I choć więc przyznanie tego kosztowało ją wiele, to nie mogła już dłużej tego ukrywać – podobało jej się to, co robił Oliver. Co robiła ona. Co robili oboje. Czerpała niemałą przyjemność z tej gry słów, która zaczęła przeobrażać się w coś dużo bardziej niebezpiecznego, co niewątpliwie pozostawi po sobie dotkliwe skutki. Allegra nigdy bowiem nie należała do tych, którzy musieli przemyśleć każdy krok zanim go podejmą. Ściągała na siebie kłopoty, robiła sobie problemy i potem kończyła ze złamanym sercem, ale… Cóż, nie miała już sił tego dłużej ukrywać – Oliver Caldwell zdawał się stawać najprzyjemniejszym problemem, jaki pojawił się na jej drodze.
Wszystko to, niewątpliwie, nadal wydawało jej się bardzo surrealne. Nigdy przecież nie pomyślałaby, że kiedykolwiek znajdzie się z nim w takiej sytuacji, a co dopiero w chwili, gdy po raz pierwszy spotkają się tylko we dwoje. To sprawiało, że gdzieś w tyle głowy kiełkowała się myśl, czy to napięcie było tam cały czas? Czy kiedy Oliver nie widział świata poza Romy, to kiedy Allegra pojawiała się na horyzoncie, coś się zaburzało, choćby na chwilę? Cóż, nie znała na to odpowiedzi. W zasadzie, bała się ją poznać, nawet jeśli ciekawość miałaby ją pożerać. To, co jednak było w tym momencie przedmiotem jej zainteresowania, było to, co działo się między nią a Oliverem. Gdy więc usłyszała jego zapewnienie, mimowolnie przygryzła wargę i nachyliła się w jego kierunku jeszcze bardziej. Było w Oliverze coś, co jednocześnie ją onieśmielało, ale też rozbudzało w niej wszystko to, czego nie była świadoma, że w sobie ma. Jeszcze kilka godzin wcześniej nie przyszłoby jej do głowy, że Oliver Caldwell potrafiłby spojrzeć na nią w ten sposób, a teraz sama miała ochotę sprawdzić, ile jeszcze razy zdoła doprowadzić do tego, że w jego głosie zabrzmi podobna nuta rozbrojenia.
— Planujesz być niegrzeczny, Oliver? — wyszeptała, wodząc wzrokiem po jego twarzy. Ta wizja spowodowała jednak, że przyjemny dreszcz przeszedł po jej plecach. Uniosła lekko podbródek, jak gdyby chciała rzucić mu kolejne wyzwanie, ale dość szybko cała ta starannie budowana od dłuższej chwili pewność siebie ustąpiła miejsca ponownemu onieśmieleniu. Oliver działał na nią, jak nikt inny, a ona przecież nie była przyzwyczajona do oglądania go z tak bliska, a już na pewno nie do świadomości, że to właśnie ona wywołuje w nim podobne reakcje.
— Mogę być cudowna dla ciebie… — oznajmiła cicho, niemal niczym sekretną obietnicę, która miała zostać tylko dla nich i tylko między nimi. Sama nie wiedziała, skąd brało się w niej tyle śmiałości, by wypowiadać podobne słowa, ale nie miała zamiaru tego w sobie zdusić. Chociaż emocje w niej buzowały, a podniecenie coraz bardziej dawało o sobie znać, Allegra Maxwell świadomie wkraczała na tę ścieżkę. Nie wiedziała czy była tylko pocieszeniem, czy była ucieczką, czy może czymś więcej. Nie chciała się jednak nad tym w tym momencie pochylać, bo to, o czym teraz marzyła, to aby poczuć smak jego pocałunku.
UsuńOliver jednak zdawał się czerpać niemałą przyjemność z tego, do jakiego stanu ją doprowadzał. Kiedy czuła jego oddech na swojej szyi, a jego głos nadal brzmiał gdzieś między jej myślami, coraz trudniej było jej się mu oprzeć. Miała wrażenie, że poddaje się mu całkowicie, i to zdecydowanie bardziej, niż byłaby skłonna przyznać. Pozwalała mu nie tylko wędrować wzrokiem po swoim ciele, ale poznawać go dotykiem. Zapraszała go do tego, aby wziął wszystko to, czego zapragnie, jeśli tylko tego zechce. Było w tym coś niemalże zaskakująco uwalniającego i pociągającego – poddać się mężczyźnie, o którym wcześniej niemal z uporem maniaka wręcz przysięgała, że go nie znosi. A teraz karmiła się słodkim smakiem jego komplementów, zapachem który niemal otaczał całe jej ciało, gdy był tak blisko niej. Karmiła się tym, że była dla niego na wyciągnięcie ręki, a on dla niej. Kiedy więc usłyszała kolejne słowa, serce już w pełni rozszalało się w jej wnętrzu.
Moja.
Na moment przymknęła oczy, biorąc głęboki oddech, pod którego ciężarem zadrżały jej usta. Nie otworzyła oczu prędko, zupełnie tak, jak gdyby potrzebowała chwili, aby oswoić się z myślą, że nie tylko Oliver ją tak nazwał, ale i ona pozwoliła mu mówić do siebie w ten sposób. Nie była kobietą, która łatwo oddawała komuś kontrolę, a już z pewnością nie do tych, które pozwalały sobie na podobną bliskość po jednej wspólnej nocy. Tyle że Oliver nie był przypadkową osobą… Oliver był tym, który działał na nią, jak nikt inny, a gdy teraz pozwolił jej zasmakować swojej bliskości, nie potrafiła z niej zrezygnować.
— Twoja… — odpowiedziała cicho, smakując to słowo na własnym języku — Podoba mi się, jak to brzmi — dodała, drżącym od napięcia głosem. Była świadoma, że w ten sposób przekroczyła jeszcze więcej granic, niż dotychczas. Nie mogła jednak kłamać, a krętą drogą szli już oboje od dłuższego czasu… Allegra Maxwell powiedziała więc tylko prawdę. Chciała być jego i chciała poznać słodki smak tego, gdy tej nocy Oliver stanie się tylko jej.
Nie potrafiła powstrzymać uśmiechu, który pojawił się na jej ustach, kiedy dostrzegła, jak bardzo udało jej się go zaskoczyć. Działała pod wpływem impulsu, ale przecież dobrze wiedziała, jaką reakcję chciała w nim wywołać. Sama zresztą nie pozostawała obojętna na bliskość, którą jeszcze przed chwilą tak odważnie zainicjowała. Serce tłukło jej się w piersi, a ciepło powoli rozlewało się po jej ciele, docierając aż do zaróżowionych policzków. Próbowała oddychać spokojnie, ale każdy głębszy wdech zdawał się jedynie uświadamiać jej, jak niewiele miejsca pozostawiła między nimi. Czuła ciepło jego dłoni, a świadomość, że to ona sama poprowadziła ją w to miejsce, sprawiała, że trudno było jej zdecydować, czy bardziej chciała się uśmiechnąć, czy raczej onieśmielić.
— Ani trochę — odparła cicho, a kciukiem przesunęła po wewnętrznej stronie jego nadgarstka, wyczuwając pod skórą delikatny puls. Ten drobny gest pozwalał jej zająć czymś drżące palce, choć nie pomagał wcale w uporządkowaniu myśli, które przecież i tak skupiały się tylko na nim — Ale możesz mi przecież udowodnić, że nie mam powodów, żeby w ciebie wątpić — dodała cicho. Dopiero gdy wypowiedziała te słowa, uświadomiła sobie, jak śmiało zabrzmiały. Przygryzła wargę, a jej wzrok na krótką chwilę uciekł w bok, jak gdyby mogła w ten sposób ukryć własne zakłopotanie. Nie trwało to jednak długo, bo ponownie spojrzała na niego. Kiedy ich spojrzenia się spotkały, poczuła znajome ściśnięcie w żołądku. Przełknęła ślinę, a jej palce odruchowo zacisnęły się na jego dłoni, zanim zmusiła je do rozluźnienia uścisku. Było w Oliverze coś, co sprawiało, że chciała przekonywać się, jak daleko może się posunąć. Nie po to, by wystawiać jego cierpliwość na próbę, ale dlatego, że każda kolejna reakcja utwierdzała ją w przekonaniu, że nie tylko ona pragnęła tej bliskości. Ta świadomość dodawała jej odwagi i być może dlatego była gotowa wyznać mu, że go pragnie. Czuła lekkie drżenie w udach, a napięcie w jej ramionach zdradzało, że wcale nie była tak opanowana, jak chciałaby wyglądać. Mimo to, nie cofnęła się. Przeciwnie, nieznacznie uniosła podbródek, jak gdyby chciała udowodnić samej sobie, że potrafi wytrzymać jego spojrzenie.
UsuńAllegra obnażyła się więc przed nim bardziej, niż była skłonna przyznać. Wyznanie mu tego, że go pragnęła, nie było tylko słowem rzuconym luzem, a prawdą, której jeszcze wcześniej mogłaby się wstydzić. Ta chwila ciszy zdawała się więc dłużyć, choć przecież była to tylko chwila. Serce tłukło jej się w piersi, a ona nadal trzymała dłoń na jego własnej, gdy tak rozkosznie obejmował jej szyję swoimi palcami. Czuła w sobie gamę tak wielu emocji, które sprawiały, że cała drżała, gdy dłonie Olivera przesuwały się po jej ciele. Miała wrażenie, jak gdyby ją naznaczał, udowadniał, że rzeczywiście jest jego. W odpowiedzi rozchyliła usta, mimowolnie odchylając głowę lekko bardziej do tyłu, jak gdyby całe jej ciało wołało o jego odpowiedź. Patrzyła mu głęboko w oczy, sama nie będąc już w pełni świadomą, jak bardzo jej wzrok wołał o jego uwagę. I wtedy usłyszała te trzy słowa, które wybrzmiały z jego ust, niczym przysięga.
Pragnę cię, Allie.
W uszach jej szumiało, a wszystko wokół zwolniło. Całe jej ciało zadrżało pod ciężarem tych słów, a ciche, rozkoszne westchnienie wybrzmiało spomiędzy jej warg. Wszystko to, co wydarzyło się dalej, było już tylko naturalną konsekwencją tych wyznań. Nie wiedziała, co to oznaczało dla Olivera, ale dla niej znaczyło dużo więcej, niż byłaby skłonna sama przed sobą przyznać. Poddała się więc mu już w pełni, pozwalając aby prowadził ją w tańcu tych rozkoszy, które dla niej zaplanował. Gdy więc uniósł ją, układając dłonie na jej ciele, śmiało nogami oplotła jego ciało. Palce, które ułożyła na jego ramionach, zacisnęły się na nich mocniej. Allegra nie potrafiła oderwać od niego wzroku, patrząc na niego jednocześnie z fascynacją, niedowierzaniem i pożądaniem, które pożerało jej wnętrze.
Kiedy posadził ją na blacie, jej dłonie mimowolnie znalazły drogę wzdłuż jego karku, zupełnie tak, jak gdyby ta niewielka odległość, która na moment pojawiła się między nimi, była niemal nie do zniesienia. Czuła jak jej policzki płoną coraz mocniej, a serce uderza w rytmie, którego nie byłaby już w stanie uspokoić. Oliver rozpalał ją samym spojrzeniem, a jego słowa tylko to wzmacniały.
Nigdy nie pomyślałaby, że jego komplementy będą znaczyć dla niej tak wiele i działać na nią tak bardzo. Oliver bowiem sprawiał, że naprawdę zaczynała czuć się piękna. A to z kolei sprawiało, że intensywność jej napięcia z każdą sekundą wzrastała coraz bardziej… Nie robili jeszcze nic, przez co miałaby powód, aby być tak rozpaloną, ale Oliver Caldwell zdążył już doprowadzić ją do szaleństwa. Szaleństwa, które nie chciała, aby prędko się skończyło, choć ciepło w jej podbrzuszu kumulowało się z każdą sekundą coraz bardziej. Zacisnęła więc nogi na jego ciele i przesunęła kciukiem po jego karku, delikatnie muskając jego rozgrzaną skórę.
UsuńWestchnęła nieco głośniej, gdy Oliver ułożył dłonie na jej nogach, aby rozszerzyć je przed sobą. Cholera, mogłaby być w tej pozycji już cały czas, jeśli tylko to miało dawać mu przyjemność. W zasadzie, gdyby już teraz rozebrał ją z zaledwie garstki materiału, która osłaniała jej ciało, w ogóle by mu w tym nie przeszkodziła. Pragnęła go, pragnęła jego bliskości. Pragnęła poczuć Olivera tak mocno, że niemal brakowało jej tchu. Miała wręcz wrażenie, że sama zaczyna się niecierpliwić, ale kiedy Oliver nachylił się nad jej szyją, zrozumiała że plan, który sobie powziął, był jeszcze bardziej kuszący. Nie miała więc ochoty tego przerywać. Wręcz przeciwnie, kiedy poczuła dotyk jego ust na swojej szyi, mimowolnie ułożyła dłoń na jego ręce i zacisnęła palce. Z jej ust wybrzmiewały raz po raz rozkoszne westchnienia, gdy czuła jak Oliver obdarza ją czułymi, lecz namiętnymi pocałunkami. Miała wrażenie, że każde z tych miejsc płonęło pod ciężarem jego pieszczot. Dłoń, która znajdowała się na jego karku, szybko odnalazła swoją drogę, gdy brunetka wsunęła palce między jego włosy.
— Oliver… — wydusiła z siebie, przechylając głowę lekko na bok i zamykając oczy pod ciężarem napięcia, które paraliżowało jej ciało. Westchnęła głośniej, gdy poczuła jego usta na swoim dekolcie, przez co mimowolnie zacisnęła palce na jego włosach, zapominając co w ogóle chciała powiedzieć. Każdy kolejny pocałunek doprowadzał ją do coraz większego podniecenia, a kiedy Oliver znalazł się przy jej nogach, mimowolnie wyprostowała się i otworzyła oczy. Chciała na niego patrzeć, na to jak rozkosznie i pociągająco wyglądał, gdy składał mokre pocałunki na jej skórze. Nie zdążyła jeszcze zasmakować jego ust na swoich własnych, a już czuła się w pełni rozpalona. Onieśmielało ją, jak bardzo Oliver był pewien swoich ruchów, jak dobrze wiedział, co robić, aby sprawiać jej przyjemność. Było w tej swobodzie coś niebezpiecznie pociągającego, coś, co sprawiało, że z jednej strony chciała bez reszty oddać się w jego ręce, a z drugiej coraz mocniej uświadamiała sobie własne niedoświadczenie. Oliver nie był już bowiem tylko irytującym ją facetem, a teraz patrząc na niego, widziała prawdziwego mężczyznę – seksownego, pociągającego, takiego, o którym mogłaby tylko zamarzyć… A jednak był tutaj, między jej nogami, składając na jej ciele pocałunki niczym ofiarę własnej bogini. Ta myśl dodała jej odwagi, przez co przyglądając mu się z góry, przesunęła językiem po lekko rozchylonych ustach, a na jej twarzy pojawił się bardziej figlarny uśmiech. Może nie wiedziała jeszcze, co dokładnie robić, ale chciała się przekonać.
Oddychała szybciej i ciężej, a jej wzrok był jednocześnie rozmarzony, jak i wyostrzony, gdy znalazł się znów przed nią. Ułożyła dłonie na jego szyi, nieznacznie się do niego przybliżając, marząc o tym, aby jakikolwiek dystans między nimi po prostu zniknął. Sunęła wzrokiem po jego twarzy, najpierw przyglądając się oczom, które zdradzały jego podniecenie, a później skupiając się na ustach, które poruszyły się pod wpływem jego przyspieszonego oddechu.
Być może dlatego w pierwszej chwili nawet nie przetworzyła, co Oliver do niej powiedział… Dopiero chwilę później w pełni to niej dotarło. Zanim jednak zdążyła cokolwiek odpowiedzieć, poczuła, jak wsunął palce w jej włosy, obejmując nimi tył jej głowy, po czym delikatnie odchylił jej głowę do tyłu. Westchnęła cicho. Mogła przysiąc, że Oliver gdyby tylko chciał, poczułby jak jej ciało płonęło przez każdy jego kolejny ruch. Była mu w zupełności poddana, wpatrzona w niego jak w obrazek. Nie istniało nic poza nim ani poza chwilą, w której się znaleźli. A później usłyszała jego kolejne słowa, przez które nie tylko jej serce zabiło szybciej, ale całe ciało przeszedł przyjemny dreszcz. Nie zdążyła jednak odpowiedzieć, bo wydarzyło się to, czego od momentu przekroczenia granicy, wyczekiwała najbardziej.
UsuńUderzyła w nią fala gorąca, a palce zacisnęły się na jego karku, kiedy poczuła smak jego ust. Miała wrażenie, że lada moment i znajdzie się w zupełnie innym wymiarze, kiedy coraz bardziej docierało do niej, że całował ją Oliver Caldwell. Pocałunek odwzajemniła od razu, najpierw nieśmiało, lecz chwilę później dużo zachłanniej i namiętniej. Całowała go niemal bez opamiętania, przesuwając prawą nogę wyżej, nad biodro, aby móc objąć go jeszcze mocniej. Jej umysł szalał, a ona nie potrafiła przestać zachwycać się tym, jak cholernie dobrze całował Oliver Caldwell. Gdy jednak oderwali się od siebie zaledwie na chwilę, ciężko oddychając, wyszeptała:
— Zawsze byłam ciekawa smaku twoich ust — jej głos zadrżał — Teraz już wiem… — dodała, przesuwając wzrok z jego ust prosto w jego oczy. Mówiła prawdę i chciałaby też móc przyznać, że ta prawda była jedynie konsekwencją chwili, w której się znaleźli, oraz podniecenia szalejącego w jej wnętrzu. To jednak jedynie dodało jej odwagi, by utwierdzić w tej świadomości nie tylko Olivera, ale również samą siebie. Wszystko to, co było w niej tak głęboko zakopane, uszło niemal jak po pęknięciu tamy. Zdradzało to jedną, wręcz wstydliwą prawdę… Oliver Caldwell był jej największą słabością.
Nie czekając więc ani chwili dłużej, przyciągnęła się do niego jeszcze bliżej, oplatając go mocniej nogami i niemal wpiła się w jego usta. Całowała go jednocześnie zachłannie, ale i niepewnie, jak gdyby nadal nie mogła uwierzyć, że tej przypadkowej nocy los pozwolił jej poczuć Olivera w ten sposób. Mogłaby uzależnić się od smaku jego ust, od tego jak każdym kolejnym pocałunkiem dominował nad nią coraz bardziej. Od tego, do czego doprowadzał ją tylko i aż pocałunkami. Zadrżała, gdy w tyle myśli uświadomiła sobie, że przecież to dopiero początek, a ona poczuje go dużo bardziej niż kiedykolwiek mogła nawet pozwolić sobie pomyśleć.
Zacisnęła palce, gdy wsunęła je pomiędzy jego blond, już suche po deszczu włosy. Drugą dłoń nadal trzymała na jego szyi, obejmując ją nieco mocniej, jak gdyby chciała tym gestem zaznaczyć mu, że na tę jedną noc był tylko jej. Nie było już Romy, Leo, nie było ich przeszłości – byli tylko oni, w chwili, która przypominała grzech. Ponoć zakazany owoc smakował najlepiej. Jeśli więc Oliver Caldwell był tym dla niej, była gotowa grzeszyć całą noc.
W końcu, choć niechętnie, odsunęła się nieznacznie od niego, przerywając ich pocałunek, a dłoń z jego szyi przesunęła na tors. Mimo materiału koszulki, pod palcami wyczuła wyraźnie zarysowane, twarde mięśnie jego klatki piersiowej. Na samą myśl zakręciło jej się w głowie, bo niczego w tej chwili nie pragnęła bardziej niż zobaczyć go w całej okazałości. Przesunęła wzrokiem po jego sylwetce, a jej oddech stawał się coraz szybszy i płytszy. W końcu spojrzała mu znów w oczy, będąc w pełni świadomą tego, jak bardzo jej własne spojrzenie zdradzało to, co się w niej działo. Płomień, który rozszalał się w niej wcześniej, teraz zaczynał wzrastać do pokaźnych rozmiarów, gdy w spojrzeniu Olivera widziała to samo.
Przesunęła biodra bliżej niego, niemal instynktownie szukając jeszcze większej bliskości. Mimowolnie poruszyła nimi na jego ciele, a przy tym ruchu drugie, luźne ramiączko zsunęło się z jej ramienia. Materiał bluzki opadł niżej, zatrzymując się na skraju piersi. W pierwszej chwili nawet tego nie poczuła, ale kiedy dotarło do niej, co się stało, zarumieniła się bardziej. Tym razem jednak nie ze zawstydzenia czy onieśmielenia. Allegra bowiem w tej chwili nie pragnęła niczego bardziej, niż odsłonić się przed nim w pełni. Nie poprawiła więc niesfornego ramiączka, pozwalając aby bawełniana, cienka bluzka z ledwością osłaniała jej piersi. Zamiast tego, przechyliła głowę i przyglądała się Oliverowi z nieco rozmarzonym, delikatnym uśmiechem.
Usuń— Twoja — powiedziała cicho, patrząc mu głęboko w oczy, powracając do jego wcześniejszych słów — A ty… mój — dodała jeszcze ciszej, unosząc brew i przygryzając wargę. Następnie delikatnie pociągnęła palcami za materiał jego koszulki. Spoglądała na niego spod lekko przymrużonych powiek, a jej palce nie przestawały bawić się skrawkiem materiały. Uśmiech, który pojawił się na jej twarzy, od razu zdradził, że sama doskonale zdawała sobie sprawę z tego, jak bardzo miała ochotę zobaczyć go już bez niej.
— Zdejmij — oznajmiła, prostując się i przybliżając do niego, a jej własna bluzka zsunęła się delikatnie niżej, po czym rozkosznie, z pełną premedytacją wyszeptała prosto w jego usta:
— Proszę.
darlin', can I be your favorite?
I'll be your girl, let you taste it
Allie 🩵💋
— Bo chcę, żebyś był niegrzeczny.
OdpowiedzUsuńKolejna karta odkryta. Miała wrażenie, że im dłużej brnęła w to wszystko i im częściej otwierała usta, tym bardziej dawała mu do siebie dostęp. Ale czy nie dała tego dostępu już w momencie, gdy pozwoliła na jego pierwszy dotyk? Czy sama wtedy nie okazała się niegrzeczna? Cóż, obiektywnie rzecz biorąc, może brakowało w tym wszystkim przyzwoitości – chociażby dlatego, bo była gotowa rozszerzyć nogi przed Oliverem już w pierwszej sytuacji, gdy zostali sami. A on miał złamane serce i prawdopodobnie inną kobietę w tyle świadomości. Mimo to, Allegra już nie potrafiła dopuścić do siebie tej myśli. Widząc i czując ile dawał jej uwagi, ile emocji i premedytacji było w każdym jego dotyku, nie umiałaby nawet założyć, że była dla niego wyłącznie pocieszeniem. Jeśli tak by było, trudno, na drugi dzień przyjęłaby to na klatę. A jednak, gdzieś w głębi siebie miała nadzieję, że powód był zupełnie inny, osobisty pod całkiem innym znaczeniem – tym, które zdradzało, że może w rzeczywistości nigdy nie było dla siebie tylko irytującymi znajomymi. Że ich rolą nie było tylko siebie drażnić i doprowadzać do szewskiej pasji… Jeśli jednak ich role miały się ograniczać tylko do tego, a bycie jego naprawdę miało być wyłącznie podmiotem tylko tej wyjątkowej nocy, to była gotowa czerpać z tego pełnymi garściami, aby jej ciało na zawsze pamiętało dotyk i smak ust Olivera Caldwella.
A zapamiętanie tego wszystkiego wcale nie byłoby wyzwaniem. Ten irytujący ją dotychczas przyjaciel jej brata z każdą chwilą okazywał się coraz bardziej cudownym, niemal idealnym mężczyzną. Jego słowa doprowadzały ją do tego, że była bliska czucia się tak, jak gdyby była najwspanialszą kobietą na całym świecie. Co więcej, była skłonna uwierzyć, że Oliver Caldwell nie widział już nikogo poza nią. Na jej twarzy pojawił się więc uśmiech, który skrywał zadowolenie, ale też rozczulenie. Wystarczy, że jesteś sobą, Allie. Cholerny Caldwell, nie powinien był mówić jej takich rzeczy. Sprawiać, że serce biło jej dużo szybciej, a myśli obierały kierunek nie tylko związany z tym, co fizyczne. Cała ta noc była przecież kwestią przypadku, a to co wydarzyło się przez ostatnią godzinę, nawet jeśli nie potrafiła tego wytłumaczyć, wcale nie oznaczało, że Oliver miał coś do niej czuć. Ich zbliżenie powinno było stać się czymś wyłącznie fizycznym, cielesnym, nie wiążącym się z żadnymi ciepłymi uczuciami. Tylko dlaczego ciepło rozlewało się po jej sercu, gdy mówił do niej w tak czuły sposób?
Odgoniła jednak od siebie te myśli, tak prędko jak się pojawiły. Chciała w tej chwili tylko rozkoszować się jego bliskością, tym że na tę jedną noc mogła być jego, oddać mu swoje ciało i pozwolić, aby zabrał ją w wymiary, których prawdopodobnie jeszcze nigdy wcześniej nie zdołała poznać. Bycie jego brzmiało nie tylko intymnie, ale bardzo czule i obnażająco. Oznaczało, że Allegra pozwalała mu naznaczyć się swoją bliskością, a to pozostanie z nią na długo po tym, gdyby ich drogi miały się rozejść. Nie chciała wcale być tylko przypadkową partnerką seksualną, jedną nocą bez znaczenia, wspomnieniem będącym lekarstwem na samotność. Wręcz przeciwnie, Allegra pragnęła być kimś, kogo Oliver zapamięta. Kimś, o kim pomyśli jeszcze długo po tym, jak zniknie z zasięgu jego dłoni. I choć nie miała odwagi zapytać, czy mogłaby znaczyć dla niego coś więcej, sam sposób, w jaki wypowiadał jej imię, sprawiał, że chciała w to wierzyć. Nie umiała już jednak dłużej analizować tego, co teraz działo się między nimi, kiedy Oliver znajdował się tak blisko, a jego słowa z łatwością trafiały do jej umysłu.
Uśmiechnęła się nieznacznie, słysząc, jak prosi ją o powtórzenie tego jednego słowa. Jak tęskni za tym, aby usłyszeć to jeszcze raz, aby przekonywała go, że jej ciało jest jego i tylko jego. Nie było ani grama przyzwoitości w tym, jak bardzo jej się to podobało – to, do jakiego stanu go doprowadzała.
Usuń— Twoja — powtórzyła, niemal szeptem, przesuwając palcami po jego karku. Nie rzucała słów na wiatr, naprawdę chciała należeć do niego, choćby tylko przez tych kilka godzin.
Przez jej ciało przeszedł przyjemny, niemal piorunujący dreszcz, gdy nie tylko usłyszała, ale i poczuła jego jęk. Posiadanie Olivera w takim położeniu doprowadzało ją do miejsc w jej umyśle, o których nawet nie miała pojęcia. Przecież ten mężczyzna przez tak długi czas był dla niej wyłącznie niedostępny, nieosiągalny, przez lata myślała, że nie zwróciłby na nią nigdy uwagi. A teraz miała go, błagającego o to, by zapewniała go o tym, że tej nocy do niego należała. Być może właśnie dlatego mimowolnie wtuliła się policzkiem w jego oblicze, przymykając oczy i rozkosznie wzdychając.
— Tylko twoja, Oliver — wyszeptała. Na tę jedną noc.
Kiedy usłyszała jego kolejne wyznanie, coś przyjemnie ścisnęło ją w okolicy serca. Nie masz pojęcia, co ze mną robisz. Och, gdyby tylko wiedział, jak bardzo podobne słowa mogłaby wypowiedzieć ona sama. Jak niewiele brakowało, by przyznała, że nigdy wcześniej nie czuła się przy nikim innym w ten sposób. Że stał się kimś, kogo pragnęła poznawać wszystkimi zmysłami. Kimś, kogo głos chciała słyszeć jeszcze bliżej, kimś kogo dłonie chciała czuć na swojej skórze.
— Teraz ty cudownie brzmisz, Oliver — odparła cicho, a na jej ustach pojawił się uśmiech, w którym wybrzmiała znajoma przekora. Pragnęła dowiedzieć się jednak jeszcze więcej, przekonać się jak daleko jest w stanie go zabrać i ile Oliver jest w stanie zrobić, by pokazać jej, jak bardzo jej pragnie. Nie wiedziała, co przyniesie poranek. Nie wiedziała, czy to, co działo się tej nocy, będzie początkiem czegoś nowego, czy wspomnieniem, do którego oboje będą wracać w samotności. Po raz pierwszy od dawna nie chciała jednak znać odpowiedzi na wszystkie pytania. Chciała po prostu być z nim, tutaj, poza całym otaczającym ich światem.
Zadrżała na dźwięk jego jęknięcia. Przymknęła mocniej oczy, oddychając ciężej i wyginając plecy w delikatny łuk. Pocałunki, które Oliver składał na jej nogach, były wyjątkowo przyjemne, drażniąc niemal każdy nerw w jej mięśniach. Zarumieniła się, gdy przyłapała się na myśli, jak bardzo chciałaby, aby te pocałunki składał nieco wyżej, między jej udami. W miejscu dużo wrażliwszym niż pozostałe. Miała niemal wrażenie, że przez ten moment Oliver czytał jej wręcz w myślach, gdy usłyszała jego kolejne słowa. Słowa, które oczywiście doprowadziły ją do jeszcze większej przyjemności. Blondyn doprowadzał ją do szaleństwa pod każdym kątem, a ona nie umiała się temu oprzeć. A w jej głowie nadal brzmiały jego słowa… To jedno proste pytanie było niemal nieuczciwe, zwłaszcza teraz, kiedy z trudem potrafiła zebrać myśli.
— Drażnisz mnie… — odpowiedziała przekornie, gdy wsunęła palce wolnej dłoni między jego włosy. Następnie pociągnęła za nie delikatnie mocniej. Pogrywała z nim. Nie drażnił jej przecież wcale. Wręcz przeciwnie, sprawiał jej ogrom przyjemności i właśnie dlatego pragnęła więcej. Mimowolnie westchnęła głośniej, czując jak głos utyka jej w gardle — Oliver… Boże, pragnę twoich ust wszędzie — wypowiedziała z ledwością, po raz kolejny tej nocy obnażając się przed nim bardziej niż byłaby skłonna. Jednak pytał, mówił do niej tak rozkosznie, że aż zamarzyła, aby tej nocy być dla niego jego grzeczną i posłuszną dziewczynką.
Poddawała się więc wszystkiemu, idąc drogą, której jej wyznaczył. Poddawała się szczególnie pocałunkowi, który z każdą chwilą stawał się coraz zachłanniejszy. A sam pocałunek był magiczny, ekscytujący, po prostu zniewalający. Inny niż te, których doświadczyła dotychczas. Tamte były dobre, jedne lepsze, drugie gorsze. Ale żaden z nich nie był jak ten, tak długo wyczekiwany – ten, który dostała od niego, od Olivera. Teraz zabrnęła już w to wszystko tak daleko, że nie potrafiła już nawet odczuwać wstydu, że jej głębokie marzenie wyszło na światło dzienne. Że sama przed sobą przyznała, że Oliver zawsze był w jej umyśle, gdzieś w tyle, a nie został tam w dalekich, zamierzchłych czasach jej dzieciństwa. Ten irytujący, jakże działający jej na nerwy mężczyzna był wciąż tym, który sprawiał, że serce biło jej dużo szybciej niż powinno. I sam nawet nie zdawał sobie z tego sprawy.
Usuń— Nie mogę… — odpowiedziała, znów skradając mu pocałunek i zamykając oczy. Mogłaby uzależnić się od smaku jego ust — Jeśli powiem, okażę się złą, bardzo złą przyjaciółką… — dodała, nieco zawstydzona, choć w jej głosie zabrzmiała przekora. Wiedziała przecież, że nie pozwalała sobie na marzenie o Oliverze, kiedy był jeszcze z Romy. Ale skłamałaby, gdyby nie przyznała, że przez jej myśli przeszło, że to ona miała być tą, którą Oliver Caldwell miał całować, a nie Romy, gdy czasami słuchała swoją przyjaciółkę. Czuła się z tym okropnie, ale mleko się rozlało. A z tymi myślami przecież i tak nigdy nic nie zrobiła…
Aż dotąd.
Jej usta znów odnalazły drogę do jego własnych, całując go namiętnie i zachłannie. Smak i ruch jego języka na jej własnym doprowadzał ją do szaleństwa. Sprawiał, że nie potrafiła zachować spokoju, napierając na jego ciało jeszcze bardziej i rozkoszując się jego dotykiem. Rozbrajało ją, jak nawet pod ciężarem jego dłoni potrafiła wyczuć płonące w nim pożądanie. Miała wrażenie, że osiągała nowe wymiary, gdy docierało do niej jak bardzo pragnął ją Oliver. Jęknęła cicho, gdy poczuła jak zacisnął palce na jej ciemnych włosach. Ten ruch doprowadzał ją do wręcz bezwstydnej pasji. Miała ochotę wręcz błagać go o to, aby robił tak więcej, aby naznaczył ją, zdominował, aby ją posiadł, bo tej nocy pragnęła być jego i tylko jego. Niemal się rozpłynęła słysząc jak rozkosznie wyjęczał jej imię. Pragnęła doprowadzać go do tego częściej niż raz. Chciała, aby jej imię brzmiało w jego ustach jak symfonia, najpiękniejsza melodia. Chciała, aby Oliver choćby w ten sposób zdradzał, ile czerpał przyjemności z tego jak blisko ją miał. Jednocześnie, to ona chwilę później była już na skraju całkowitej przepaści – nie tylko przez jego reakcje, drobne gesty, to jak zamykał oczy, aby odzyskać choć odrobinę kontroli. Ani nie przez to, jak obserwował jej ciało, jak patrzył na jej dekolt, pożerając wzrokiem jej biust. Powód był, wbrew pozorom, dużo wspanialszy.
Cały twój, Allie.
Rozkosznie westchnęła, gdy usłyszała te słowa. Nie spodziewała się ile przyjemności da jej, kiedy Oliver wypowie do niej takie słowa, a z jego strony wybrzmiały tak rozkosznie, że nie potrafiła powstrzymać cichego jęknięcia. Już i tak była na skraju, czując jak każdy jego dotyk doprowadza ją do granic wytrzymałości. Gdy więc Oliver potwierdził jej słowa, miała wrażenie że serce wyskoczyło jej aż do gardła. Cała się spięła, nie ze stresu, lecz z podniecenia. Jej Oliver. To brzmiało wręcz surrealnie, niemożliwie… Była przez moment przekonana, że to wszystko to tylko sen, z którego wybudzi się cała zawstydzona, ale jakże rozpalona. To wszystko jednak nie było snem, a rzeczywistością, w której w każdej sekundzie coraz bardziej brnęli w coś, od czego nie będzie już odwrotu.
Poczuła ucisk w podbrzuszu, mieszający się z ogromną przyjemnością, gdy blondyn odsunął od niej ręce, aby spełnić jej prośbę. Uważnie go obserwowała, gdy w jednej krótkiej chwili pozbył się koszulki ze swojego ciała. Dokładnie w tym samym momencie całe jej ciało zadrżało, a ona westchnęła z zachwytem, pociągając językiem po wewnętrznej stronie policzka. Z jej ust wydobył się przyjemny pomruk, gdy zgłodniałym wzrokiem podziwiała jego sylwetkę. W głowie niemal jej się zakręciło. Oliver nie tylko sprawiał wrażenie doświadczonego i prawdziwego mężczyzny. Jego ciało również takie było… Niemal onieśmieliła się widząc jego nagi tors, każdy zarysowany mięsień, klatkę piersiową poruszającą się w rytm przyspieszonego oddechu. Dopiero po chwili dotarło do niej, że Oliver Caldwell sam był onieśmielony.
Usuń— Rumienisz się — zauważyła, a oczy niemal rozbłysły jej z zachwytu. To głupie, jak bardzo uradowało i usatysfakcjonowało ją, widzieć Olivera w takim stanie. Częściowo dlatego, bo przez ostatnie kilkanaście minut doprowadzał ją raz po raz do onieśmielenia, a teraz sama mogła widzieć go w takim położeniu, jakże rozkosznym. Z drugiej strony, uskrzydlało ją to, bo docierało do niej, jak rzeczywiście na niego działała. Przybliżyła się więc do niego jeszcze bardziej, na tyle blisko, że mimowolnie musnęła ustami jego własne, czując znów ich słodycz. Westchnęła niemal odruchowo — Tylko… dlaczego? — wyszeptała w jego usta, pociągając powoli dłonią po jego nagim już torsie. Ten ruch wywołał w niej tyle emocji, że sama przymrużyła oczy, biorąc głęboki oddech. Jego skóra była rozpalona, a samo dotykanie jej doprowadzało ją do szaleństwa. W końcu odsunęła się od niego, na tyle by móc mieć na niego pełen widok. Jej dłoń ciągnęła się po jego skórze, zostawiając ślady po jej długich, ciemnych paznokciach, zupełnie tak, jak gdyby nadal próbowała naznaczać go samą sobą. Przygryzła wargę, obserwując jego ciało z zachwytem. Gdyby mogła, już teraz złożyłaby mokre pocałunki na każdym zakamarku jego nagiej skóry, pokazując mu jak bardzo była nim zachwycona. Do głowy jej nie przyszło, że Oliver mógłby uważać inaczej – że mógłby obawiać się jej rozczarowania. Był wspaniały, niczym wyrzeźbiony dla niej i tylko dla niej, a do niej nadal nie docierało, że została na tyle pobłogosławiona, by móc podziwiać go wzrokiem.
— Jesteś idealny, Oliver — oznajmiła, przygryzając wargę, gdy jej dłoń ułożyła się już na jego mostku. Chciała czuć bicie jego serca, każdy moment, każdy rytm, zupełnie tak, jak gdyby lada moment miała usłyszeć wszystko, co działo się teraz w jego umyśle — Wymarzony — dodała, tym razem patrząc mu już głęboko w oczy. Serce tłukło jej się w piersi, a oddech był coraz cięższy. Nie potrafiła oderwać dłoni z jego umięśnionego torsu, czując jak znów na jej policzkach pojawiają się rumieńce. Choćby chciała, nie zdołałaby ukryć, jak bardzo podobało jej się to, co widziała. Bardziej niż sama byłaby skłonna przyznać.
Zadrżała, gdy dłoń Olivera znalazła się na materiale jej bluzki. Pytanie, które zadał, było niemal rozczulające i utwierdzało ją tylko w tym, jak wspaniałym mężczyzną był cholerny Oliver Caldwell. Mogłaby wręcz przewrócić oczami, w zamian przygryzła wargę i zawstydzona przymrużyła oczy. Znów wróciła na tę samą drogę… Znów, to on onieśmielał ją, owijając ją sobie wokół własnego palca, a ona nie marzyła o niczym innym niż o tym, aby stać się dla niego kimkolwiek tylko by zechciał. Oczywiscie więc, że mógł. Pragnęła, aby to zrobił… Mimo to, milczała, układając wolną dłoń na dłoni, którą trzymał materiał jej bluzki. Ona ledwo już cokolwiek kryła, wystarczył tylko jeden ruch aby obnażyć się przed nim już w pełni. Mimo to, milczała, bo choć pragnęła, aby wręcz zerwał z niej wszystko, to podobało jej się tempo, które temu nadał. Podobało jej się również to, jak bardzo poddawała się jego prowadzeniu. Allegra nie tylko chciała, aby Oliver Caldwell jej pragnął… Chciała, aby dostrzegł, jak bardzo błagała o jego uwagę.
Chwyciła więc jego dłoń, splatając ich palce w uścisku dużo czulszym, niż sama zakładała. Przyciągnęła jego dłoń do swoich ust i złożyła na nich długi pocałunek, jak gdyby było to odpowiedzią na kolejne jego wyznanie. Ona również pragnęła go znów pocałować. Pragnęła nawet dużo więcej niż tylko pocałunków, ktore będzie przypominać sobie za każdym razem, gdy spojrzy na to miejsce. Pragnęła czuć go między swoimi nogami, jego ust na całym swoim ciele. Pragnęła jęczeć jego imię tak głośno i rozkosznie, że nie byłaby nawet w stanie przejmować się tym, co pomyślą ci, którzy to usłyszą. Marzyła o tym, by układał jej ciało tak, aby było mu przyjemnie. Chciała, aby ledwo oddychał, gdy dochodziłby w jej wnętrzu. Na samą myśl o tym rozsadzało ją w środku, a ciepło kumulujące się w podbrzuszu było już palące niczym ogień.
UsuńGdy jednak usłyszała kolejne słowa Olivera, ten płonący w niej ogień na chwilę złagodniał. Nie dlatego, bo wraz z tym pytaniem straciła chęci czy potrzebę jego bliskości. Wręcz przeciwnie, serce zabiło jej dużo mocniej, było to dla niej wręcz rozczulające, a Oliver po raz kolejny poświadczył jak wspaniałym był człowiekiem. Jednocześnie, wszedł na grunt, który był dla niej niezwykle kruchy. Na tyle, że choć odpowiedź na to była prosta, to samo odpowiedzenie kosztowało ją dużo więcej, niż mógłby się spodziewać. Nie chciała jednak, aby cień przeszłości zepsuł to, o czym podświadomie marzyła już tyle lat. Nagle więc wyprostowała się, przybliżając do Olivera, jak gdyby chciała ukryć przed nim rumieńce, które nie były tymi samymi, co dotychczas. Złożyła pocałunek na jego rozgrzanej szyi, na krótką chwilę chowając w niej swoje oblicze, a dłońmi obejmując go w pasie. Ten moment trwał ledwo chwilę, ale dla niej był wystarczający, aby znaleźć w sobie pewność, którą Oliver zdołał w niej rozbudzić. Nie była pewna czy mogła się tak do niego przytulić. Takie czułości rezerwowało się tylko parom, albo chociażby tym, którzy do związku dążyli. A jednak, wtulenie się w jego ciało było czymś, co niemal sobie przywłaszczyła, i nawet ta chwila zabierała ją w kompletnie inny wymiar.
— Tak — wyszeptała, po czym nieznacznie odsunęła się od niego i ułożyła dłonie na jego biodrach. Oparła się o jego umięśnione ramię, układając na nim swój policzek. Jej włosy niesfornie opadły jej na oblicze, gdy trwała tak jeszcze chwilę dłużej — Chcesz o mnie zadbać? — powtórzyła, w końcu prostując się i patrząc mu w oczy — Nie możesz mi mówić takich słów, Oliver… — oznajmiła, marszcząc rozkosznie brwi — Bo oszaleję na twoim punkcie jeszcze bardziej — dodała, wypowiadając te słowa prosto w jego usta. Była mu oczywiście dozgonnie wdzięczna, a jednocześnie ogromnie rozczulona faktem, że zależało mu na tym, aby było jej dobrze. Trudno było jednak zareagować jej na te słowa inaczej, bo tak bardzo ją tym zawstydził i onieśmielił. Allegra nie znała tej delikatności, jej ciało nigdy nie było obiektem cudzej uwagi i troski. Nigdy nie spodziewała się, że w tę przypadkową noc pokaże jej smak tego nikt inny jak Oliver Caldwell. Co więcej, byłaby niemal skłonna przyznać, że było to wręcz spełnieniem marzeń.
W końcu odsunęła się od Olivera, czując jak materiał jej bluzki osuwa się coraz bardziej w dół. Spojrzała na niego jeszcze raz, a tym razem jej spojrzenie było dużo bardziej intensywne w pożądaniu i pragnieniu. Przygryzła wargę, przechylając głowę na bok.
— Nie jestem tak delikatna, jak myślisz — oznajmiła, odsuwając od niego dłonie, aby przybliżyć je do własnego ciała — A już na pewno nie tak grzeczna… — dodała zuchwale — Pragnę, żebyś to wiedział i czuł — dokończyła, po czym chwyciła za krawędź materiału swojej bluzki. Wiedziała, że chwilę wcześniej Oliver pytał o zgodę. Wiedziała też, jak piekielnie przyjemne byłoby gdyby sam wyrwał z niej ten materiał i wziął to, co jego. A jednak jeszcze bardziej podobała jej się wizja tego, że sama mogła się przed nim obnażyć.
Pociągnęła więc ku górze za materiał bawełnianej bluzki. Z pełną premedytacją rozszerzyła swoje uda i wyprostowała się na tyle, by wyglądać jeszcze bardziej kusząco niż dotychczas. Ściągała z siebie materiał powoli, niemal leniwie, jak gdyby każdym ruchem chciała prowokować w nim jeszcze większe pożądanie. Odchyliła głowę do tyłu, gdy ostatnim ruchem pozbyła się z siebie bluzki. Ta wylądowała gdzieś za nią, a Allegra powoli wyprostowała głowę, patrząc prosto na niego. Serce biło jej niemiłosiernie, dziko i intensywnie, gdy uświadomiła sobie, że w tak intymny sposób odkryła się przed blondynem. Usta jej zadrżały pod ciężarem westchnienia. Chciała, aby podobało mu się to, co widzi. Cholera, naprawdę miała nadzieję, że podobał mu się ten widok.
Usuń— Już o mnie dbasz — wyszeptała z ledwością i powróciła do jego poprzednich słów, czując jak jej klatka porusza się pod wpływem jej przyspieszonego oddechu a piersi nieśmiało falują. Następnie chwyciła dłonią jego rękę po czym ułożyła ją między swoimi piersiami, jak gdyby pragnęła, aby poczuł bicie jej własnego serca. Z jej ust wybrzmiał cichy jęk — I niczego nie żałuję — zapewniła go, po czym wyprostowała się bardziej i tym razem już napierała na jego ciało. Westchnęła głośno, gdy poczuła dotyk ich nagich ciał. Jej ręce spoczęły na jego ramionach, a ona mimowolnie poruszyła biodrami, by móc lekko otrzeć się o jego ciało. Chciała poczuć jak bardzo jej pragnął. Nie spodziewała się jednak, jak mocno to na nią zdziała, gdy mimo przeszkadzającego im materiału, przekona się o tym.
— Jesteś taki duży i silny — uśmiechnęła się, niemal bezwstydnie, przesuwając dłońmi po jego pokaźnych ramionach — A ja przy tobie czuję się taka… mała — dodała niewinnie, choć w jej słowach nie było ani krzty niewinności — Więc pokaż mi to, Oliver. Pokaż mi jak to jest być tylko twoją — powiedziała prosto w jego usta, po czym musnęła je delikatnie, lecz nie nieśmiało, a głodnie i tęsknie — Błagam — dodała, nieco ciszej, niemal rozpływając się w jego objęciach.
So, baby, let's get messy, let's get all the way undone
Come over, undress me just like I've never been touched 🩵🫦
Ten komentarz został usunięty przez autora.
UsuńBędę tak niegrzeczny jak tego zapragniesz.
UsuńZadrżała, wzdychając prosto w jego usta. Dalej nie potrafiła pojąć, jak ta noc objęła ten kierunek, ale nie miała zamiaru narzekać. Działo się coś rozpalającego zmysły, coś co dotychczas mogło być osiągalne tylko w sferze jej snów i marzeń. Z każdą sekundą pragnęła, aby ta noc trwała tak długo, jak to możliwe, dając jej szansę, by czerpała garściami z tego, co dawał jej Oliver Caldwell. Jednocześnie, sama również nie miała zamiaru pozostawać mu dłużna, co potwierdzała każdym ruchem, który podjęła już w jego kierunku. Dlatego kiedy usłyszała kolejne słowa, jej usta wykrzywiły się w zuchwałym uśmiechu, a ona spojrzała na niego spod gęstych, ciemnych rzęs.
— Myślałam, że już jestem niegrzeczna — odpowiedziała, przechylając lekko głowę, a na jej twarzy pojawił się uśmiech tak niewinny, że aż grzeszny. Serce biło jej niemiłosiernie, a całe ciało płonęło od tego, co robił z nią blondyn, ale nie mogła przy tym wszystkim stracić okazji do droczenia się z nim. Tym razem jednak to droczenie smakowało zbyt dobrze — Dobrą dziewczynką? — powtórzyła za nim, chcąc posmakować tych słów na własnym języku. Przygryzła wargę, przesuwając dłonią po jego ramionach, nim wsunęła palce na kark mężczyzny i przyciągnęła go odrobinę bliżej. Przez chwilę patrzyła mu w oczy z rozbrajającą słodyczą i w końcu uśmiechnęła się szerzej — Mhm… — zamruczała cicho, kiwając głową. — Oczywiście, że będę twoją dobrą dziewczynką, Oliver. Przecież jestem już i tak twoja — powiedziała niemal szeptem. Zaraz potem musnęła ustami jego policzek, a następnie kącik jego ust, jak gdyby chciała udowodnić mu, że wcale nie rzuca słów na wiatr. Nigdy nie sądziła, że kiedykolwiek znalazłaby się w pozycji, w której Oliver Caldwell nazywałby ją w taki sposób. Było to niezwykle podnięcające, rozbudzając jej wyobraźnie do tego stopnia, że nie potrafiła już tego opanować. W zasadzie, wszystko co robił teraz wobec niej Oliver, budziło w niej tyle intensywnych emocji, że nie umiałaby się im nie poddać. Pragnęła tylko, aby czuł to samo – aby tej nocy oszalał na jej punkcie równie mocno, co ona zaczynała na jego. Jeśli miałaby całą noc być jego dobrą dziewczynką, była gotowa zrobić to tak bardzo, jak tylko potrafiła, bo całą sobą niemal głodnie marzyła i pragnęła, aby Oliver Caldwell nigdy wcześniej nie doświadczył tak wspaniałego zbliżenia, jak z nią. Irytującą, pyskatą Allegrą Maxwell.
Z jej ust wybrzmiało słodkie, ciche jęknięcie, gdy czula dotyk jego dłoni na swojej skórze połączony z miłym dźwiękiem jego słów. Oliver owijał ją sobie wokół własnego palca już nawet tylko tym, co mówił. Sprawiał, że była gotowa uzależnić się od słodkiego smaku jego słów, niemal błagać, aby całą noc nazywał ją rozkoszną, słodką, swoją. Pragnęła, aby jęczał jej imię, gdy będzie już w jej środku, aby mówił jej, jak mu dobrze i jaką jest dobrą dziewczynką, która wie, co robi. Każde z tych cichych pragnień niemal ją zawstydzało, ale przecież nie mogła okłamywać samą siebie. Pragnęła tego tak tęsknie i głodnie, że niemal pożerało to jej duszę. Było to niesamowitą ironią losu, biorąc pod uwagę, iż zawsze miała dla niego gotową odpowiedź, złośliwy komentarz czy uśmiech podszyty ironią. Teraz natomiast coraz trudniej było jej zebrać myśli, gdy patrzył na nią w ten sposób i mówił do niej tak nieprzyzwoicie.
Ten komentarz został usunięty przez autora.
OdpowiedzUsuńPrzesunęła dłonią po jego karku i uśmiechnęła się pod nosem. Było w niej coś z rozmarzonej dziewczyny, która właśnie odkryła, że jej najskrytsze fantazje mogą okazać się znacznie przyjemniejsze w rzeczywistości, ale też coś z kobiety, która doskonale wiedziała, czego chce. Mimo to, słysząc jego słowa, nie potrafiła wypowiedzieć nic, jedynie wzdychając rozkosznie i zamykając oczy, jak gdyby próbowała odnaleźć siebie w słodkim ciężarze jego zapewnień. Wiedziała, że nie kłamał. Teraz już naprawdę była przekonana, że przeżyje z nim niezapomnianą noc. Przesunęła kciukiem po jego policzku, po czym nachyliła się, by złożyć na jego ustach krótki pocałunek, który w końcu przerodził się na dużo bardziej łapczywy.
UsuńMogłaby całować go godzinami. Wiedziała, że Oliver był dobry w tym, co robił, jednocześnie przekonując się o tym samej, doświadczała zupełnie nowego wymiaru przyjemności. Mogła uzależnić się od smaku jego ust, od tego jak słodko smakował jego język na jej własnym. Jeśli kiedykolwiek wcześniej, nawet jeśli miało to być jeszcze niedawno, wstydziła się tego, że chciała spróbować smaku tego ust, to już nie było w niej obecne w ogóle. Była gotowa bezwstydnie przyznawać to za każdym razem – marzyła o tym, by całować Olivera Caldwella. Marzyła o tym, aby zamykać mu usta, gdy mówił do niej złośliwie. Marzyła, aby sam to zrobił, kiedy rzucała w jego stronę słowami, które miały przecież na niego działać. Nawet jeśli wtedy jeszcze nie mówiła tego głośno, to teraz już doskonale zdawała sobie z tego sprawę. Oliver Caldwell był jej grzechem, jej słodkim zakazanym owocem, którego właśnie zasmakowała i nie było od tego odwrotu.
— Nie schlebiaj sobie, Caldwell — oznajmiła, pozwalając aby wybrzmiała ta bardziej zadziorna część jej osobowości — Chyba nie myślisz, że tak szybko odkryję przed tobą wszystkie karty… — zauważyła — Będziesz musiał wrócić po więcej — dodała. Ostatnie zdanie wypowiedziała niemal niewinnie, choć spojrzenie, którym go obdarzyła, zdradzało, że doskonale zdawała sobie sprawę z własnej prowokacji. Czy właśnie zdradziła się, że nie chciała aby ich zbliżenie było tylko jednorazowe? Być może. Czy miała zamiar się tym przejmować? Nawet jeśli, nie zdążyłaby, bo tym razem to wyznania Olivera odwróciły jej uwagę.
Niemal zabrakło jej tchu, gdy go słuchała. Wiedziała już przecież, jak bardzo pragnął ją zasmakować. Czuła jego pożądanie i podniecenie, czuła też jak na niego działała. A jednak, słysząc, kiedy się to zaczęło, poczuła niemal przypływ samozadowolenia. Uśmiechnęła się pod nosem, czując, jak policzki zaczynają ją piec, choć tym razem nie zamierzała udawać, że to wyłącznie zawstydzenie. Była z siebie zadowolona. Wręcz nieprzyzwoicie zadowolona. Pochyliła się i musnęła ustami jego szczękę, przesuwając pocałunkami w stronę ucha. Jeszcze kilka godzin wcześniej pewnie wyśmiałaby kogoś, kto oznajmiłby jej, że będzie całować Olivera Caldwella w środku nocy, w swojej kuchni, z sercem tłukącym się o żebra i pragnieniem, które odbierało jej zdolność rozsądnego myślenia. Teraz już wyłącznie pragnęła przekonać się, ile jeszcze zdoła z niego wydobyć. Ile westchnień, ile urywanych słów, ile tej cudownej bezradności, którą sama odczuwała za każdym razem, gdy dotykał ją w odpowiedni sposób…
— Jak dobrze, że nareszcie będziesz mógł mnie zasmakować… — wyszeptała prosto w jego usta, po czym sama złożyła pocałunek na jego szyi.
Gdy Oliver przyznał, że go onieśmiela, dostała kolejnej fali wręcz nieprzyzwoitego zadowolenia. Budziło to w niej coś niemal niezdrowego, gdy uświadamiała sobie, że równie mocno, co go irytowała, tak podniecała i owijała wokół palca. To było wręcz jej osobistym, mentalnym sukcesem. Jednocześnie, nie potrafiła też ukryć własnego onieśmielenia zaistniałą sytuacją. To był przecież Oliver Caldwell, a ona była tylko Allegrą Maxwell. Tylko teraz, kiedy miała go w takim położeniu, widząc i podziwiając jego wspaniałe ciało, które oznaczała własną dłonią, nie umiała już widzieć w nim tego, co dotychczas. Widziała człowieka, który odkrył się przed nią równie mocno, co ona przed nim. Który rozpalał ją tak cholernie i tak piekielnie, jak ona jego samego. Oliver stał się kimś, kto rumienił się pod jej spojrzeniem, drżał pod jej dotykiem i wyznawał jej rzeczy, których prawdopodobnie jeszcze kilka godzin temu nie odważyłby się powiedzieć na głos ani nawet o tym nie pomyślał. A świadomość, że to właśnie ona była za to odpowiedzialna, sprawiała jej niemal absurdalną przyjemność.
Usuń— Ja? — powtórzyła z niedowierzaniem, unosząc lekko brwi. Uśmiechnęła się przy tym tak zuchwale, a jednocześnie zbyt rozkosznie — Mów mi tak więcej, a zrobię wszystko, co zechcesz — dodała, oddychając coraz ciężej.
To ty jesteś wymarzona.
Na moment zamilkła, a uśmiech na jej ustach złagodniał. Przez krótką chwilę po prostu mu się przyglądała, jak gdyby próbowała zapamiętać tę odsłonę jego oblicza.
— Uważaj, bo naprawdę w to uwierzę — wymruczała, próbując ratować się znajomą przekorą. Nie mogła przecież przyznać, że mówiąc do niej takie słowa, sprawiał że nie chciała więcej jego pocałunków czy jego dotyku. Chciała czegoś więcej. Dalej rysowała ślady na jego ciele i rozchyliła usta w geście zadowolenia, obserwując do jakiego stanu go doprowadza tylko jednym ruchem dłoni. To, co jednak działo się z jej własnym ciałem, zdradzało to samo napięcie. Oliver mógł ją onieśmielać równie mocno, jak ona onieśmielała jego, ale może właśnie w tym tkwił cały urok tej nocy. Oboje odkrywali siebie na nowo, bez przygotowanych wcześniej odpowiedzi i bez pewności, dokąd ich to zaprowadzi. Zdawało jej się bowiem, że każda kolejna chwila będzie zaskakiwać ją jeszcze bardziej. I nie myliła się ani trochę.
Przejaw jego czułości delikatnie ją zaskoczył. Nie na tyle, by wybić ją z rytmu albo wprowadzić w zakłopotanie, ale na tyle by otworzyła oczy nieco szerzej. Nie tak, że ta czułość wcale jej się nie podobała, chwilę wcześniej sama przecież odnalazła drogę do jego objęć. Nie spodziewała się jednak odwzajemnienia tej czułości z jego strony, nawet jeśli znajdowali się w niezwykle intymnej sytuacji. W ogóle nie spodziewała się od niego delikatności i czułości, gdyby był wobec niej bardziej zaborczy, konkretny, wcale by mu w tym nie przeszkodziła. Wtedy tylko serce nie miękłoby jej pod wpływem czułości, którymi na chwilę ją obdarzył, nie musiałaby walczyć też z myślą, która ją naszła, a której musiała jasno odpowiedzieć, że to tylko jedna noc, a nie początek czegoś więcej. Nie mogło być niczego więcej, bo w głębi duszy wiedziała, że Oliver nie będzie tego chciał, a ona w pełni świadomie zgadzała się na rolę pocieszycielki, nawet jeśli nigdy nie zostało to głośno powiedziane. Nie wiedziała przecież, co siedziało mu w głowie i czy rzeczywiście widział teraz tylko ją, tak samo jak ona widziała tylko jego. A jednak, jego kolejne słowa, sprawiły że wszystkie myśli ucichły, w uszach niemal jej szumiało.
Przełknęła ślinę, trzymając dłoń na jego rozgrzanym torsie. Mrugała już trochę wolniej, a jej oddech stawał się coraz szybszy, urywany i płytki.
— Ja… — zaczęła, sama nie rozumiejąc, dlaczego te słowa tak bardzo na nią zadziałały. Może dlatego, że nawet w chwili takiego zbliżenia Oliver nadal potrafił odbić piłeczkę i jednym zdaniem sprawić, że zupełnie traciła kontrolę? A może dlatego, że cholernie chciała, żeby mówił prawdę? — Jesteśmy na dobrej drodze, aby tak było — odpowiedziała cicho, patrząc na jego usta, a następnie kierując uwagę na jego wzrok.
Rozchyliła usta, oddychając ciężko, gdy usłyszała kolejne słowa. Mogła niemal przysiąc, że miała go bliżej niż dotychczas. Nie zdążyła jednak dokończyć wypowiedzi, bo jego usta ponownie odnalazły jej wargi. Zaskoczona intensywnością pocałunku, mimowolnie zacisnęła palce na jego torsie, by już po chwili przesunąć dłoń wyżej, w stronę karku. Odpowiedziała na pocałunek z podobną zachłannością, całując go głodnie i namiętnie, momentami pozwalając, by wybrzmiało między nimi rozkoszne westchnienie.
UsuńKiedy nagle się odsunął, wypuściła powietrze z cichym, urwanym westchnieniem. Palce Olivera wsunęły się między jej włosy, a gdy odchylił jej głowę, uniosła podbródek, odsłaniając przed nim szyję. Serce uderzało jej tak mocno, że przez krótką chwilę nie potrafiła skupić się na niczym poza jego bliskością. Spojrzała na niego spod przymkniętych powiek, z rozchylonymi ustami i policzkami zaróżowionymi znacznie mocniej niż jeszcze przed momentem. Nie miała już sił odzyskiwać kontrolę, dokładnie w tej chwili pragnęła, by Oliver Caldwell dominował nad nią tak bardzo, jak tylko zechce.
Zadbam o ciebie, Allie.
To zdanie, wypowiedziane tak blisko jej ust, sprawiło, że coś ścisnęło ją w środku. Nie potrzebowała wielkich deklaracji ani obietnic składanych na wyrost. Wystarczało, że patrzył na nią w ten sposób i mówił do niej z taką pewnością. Przesunęła dłonią po jego karku, delikatnie wplatając palce w blond włosy, po czym przyciągnęła go ku sobie, sama szukając jego ust. Tym razem nie czekała, aż to on wykona kolejny ruch. Musnęła jego wargi, a kiedy odsunęła się zaledwie na tyle, by móc spojrzeć mu w oczy, na jej twarzy pojawił się nieśmiały, lecz wyraźnie zadowolony uśmiech.
— Nie wątpię w to — wyszeptała, przygryzając wargę — Wiem, że zadbasz o swoją dobrą dziewczynkę — dodała rozkosznie, patrząc mu z pozorną niewinnością prosto w oczy, przesuwając kciukiem po jego karku — A później ja zadbam o ciebie… — oznajmiła, powoli mrugając oczami. Była świadoma tego, co mówi, jednocześnie nie do końca rozumiejąc, że po części właśnie teraz to robiła. Każdym ruchem i każdą reakcją sprawiała mu przyjemność, tak samo jak i on jej. Byli w niezwykle wygodnym układzie, który z każdą sekundą potęgował się w swojej przyjemności. Być może właśnie dlatego z taką łatwością i lekkością przyszło jej celowo wydłużone rozebranie się przed nim. Budzenie w nim tego pożądania i podniecenia było zbyt kuszące, aby tak łatwo to przyspieszyć i zmienić tego tempo. Allegra była w położeniu, o którym dotychczas mogła tylko marzyć – pragnął jej Oliver Caldwell, tęsknię wyczekując każdego kolejnego ruchu. To nie był sen, brunetka naprawdę odkrywała przed nim każdy kolejny skrawek swojego ciała, pozwalając aby jego dłonie odnajdywały swoją drogę na jej rozgrzanej, rozpalonej od pożądania skórze.
Serce tłukło jej się w piersi, gdy obserwowała jego reakcję, gdy czuła jak z zachwytem patrzył na jej półnagie ciało, zupełnie tak jak gdyby ją podziwiał. Przez chwilę przeszło jej przez myśl, że z pewnością widział przecież dużo piękniejsze kobiety, bardziej kształtne i pewne siebie. Takie, które trudno zapomnieć. Nie chciała przypisywać mu żadnych ról ani etykiet, ale nie była głupia i domyślała się, że poza Romy, a teraz nią, Oliver miał okazję zasmakować innych kobiet. A jednak teraz zwracał uwagę właśnie na nią, pożerając ją nie tylko głodnym, lecz pełnym zachwytu i tęsknym wzrokiem. Lepszego komplementu tej nocy prawdopodobnie już nie mogła od niego dostać.
Słysząc jego jęk, zadrżała. Była przekonana, że mogłaby uzależnić się od jego dotyku, a teraz coraz bardziej docierało do niej, że uzależnić mogła się również od sprawiania mu przyjemności. Chciała poruszyć się na nim jeszcze raz, pragnęła nawet odwrócić role, aby móc pokazać mu, jak bardzo jej umysł fantazjował teraz o nim i jak cholernie chciałaby doprowadzić go do szczytu ekstazy. Oliver jednak miał ją w garści, nawet jeśli to ona zdawała się rozdawać karty. Wystarczyło kilka słów i jeden dotyk ust na jej szyi, aby całkiem rozpłynęła się w jego objęciach. Tak, prosiła, niemal błagała, bo Oliver Caldwell opanował cały jej umysł.
UsuńNawet nie zauważyła kiedy uniósł ją ku górze, tak płynnie i lekko, sprawiając że na jej twarzy pojawił się intensywny rumień. Onieśmielało ją, jak się z nią obchodził, jak wyglądało jego ciało, jaki był silny… Na samą myśl o tym cicho westchnęła, na chwilę odwracając wzrok. Onieśmieliła się jeszcze bardziej, gdy poczuła jak zaczął ściągać z niej materiał spodenek, i chociaż sama go do tego zaprosiła, to moment w którym zaczęło się to dziać doprowadził ją prawie że do szaleństwa. Serce biło jej jeszcze szybciej, usta rozchyliły się wydając z siebie głośniejsze westchnienia, a dłonie, które jeszcze trzymała na jego ramionach, drżały. Z każdą sekundą coraz bardziej docierało do niej, że lada moment Oliver będzie miał do niej pełen dostęp i zobaczy ją taką, jakiej jej dotąd nie widział. Nie będzie miała już przed nim nic do ukrycia, a odsłaniając się przed nim w ten sposób, odda mu część siebie, która do tej pory należała wyłącznie do niej w dynamice ich relacji. Nie był pierwszym mężczyzną, któremu pozwalała się do siebie zbliżyć, ale był pierwszym, o którym skrycie marzyła tak długo i intensywnie. I nawet jeśli ostatecznie miałby pozostać dla niego jedynie wspomnieniem tej jednej nocy, była gotowa to przyjąć.
Zadrżała, a jej ust wybrzmiało głośne, rozkoszne westchnienie, gdy Oliver odkrył przed sobą jej ciało w pełnej okazałości. Trzymała dłonie na linii bioder, a jej ciało poruszało się w rytm przyspieszonego oddechu, gdy nieśmiało ale jednocześnie pożądliwie obserwowała Olivera. Ciepło rozsadzało ją od środka, kumulując się w jej podbrzuszu, gdy czuła jego dłonie na rozgrzanej skórze nóg. Zadrżała i jęknęła cicho, zaledwie na chwilę odwracając głowę na bok, gdy Oliver rozszerzył jej nogi przed sobą, kolejny raz tej nocy dając jej poczucie, że naprawdę była jego. Wręcz zawstydził ją i onieśmielił. Każdy kolejny dotyk palił jej skórę, sprawiając że nie potrafiła siedzieć spokojnie, a dłonie drżały od przyjemności, jak gdyby próbowały utrzymać ciężar tej nocy.
Gdy jednak usłyszała jego słowa, choć przez jej ciało nieprzerwanie przepływały przyjemne dreszcze, poczuła nagłe uderzenie pewności siebie. Allegra uśmiechnęła się niemal bezwstydnie. Wyraz jej oczu nie zdradził żadnej czystej myśli, w zamian ukazując każdy grzeszny obraz, który zdążył zrodzić się w jej głowie.
— Och… — wyszeptała, a drżący głos zdradzał nieokiełznanie rosnące w niej pożądanie — To dobrze… bo twoje usta wyglądają na bardzo głodne — dodała, po czym przygryzła wargę, sunąc wzrokiem po jego twarzy. Czuła jak całe jej ciało zadrżało od intensywnie przepływających po niej dreszczów, gdy Oliver ułożył jej nogi na swoich ramionach. Przechyliła głowę lekko do tyłu, gdy muskał jej skórę swoimi palcami, ale nadal nie odrywała od niego wzroku rozmarzonych ciemnych oczu. Nie potrafiła, bo wyglądał zbyt seksownie i pociągająco, aby stracić ten obraz sprzed oczu.
Gdy jednak poczuła jego dłoń na swojej kobiecości, jej dłonie mimowolnie przesunęły się do tyłu, a oczy przymrużyły się. Mogła niemal przysiąc, że cała zaczęła płonąć, gdy czuła ruch jego palców na swojej pulsującej kobiecości, która już od dłuższego czasu niemiłosiernie zdradzała jej podniecenie i pożądanie. Z jej ust wybrzmiał rozkoszny jęk, a ona sama niemal instynktownie wysunęła biodra do przodu, jak gdyby błagała go o to, aby dawał jej jeszcze więcej, choć przecież dawał jej już tak wiele. Była jednak głodna jego pieszczot, tak bardzo, iż niemal zbliżała się do tego, aby bezwstydnie błagać go o więcej.
UsuńCzując nadal ruch jego palców na swojej kobiecości, nie potrafiła powstrzymać delikatnego ruchu bioder, jak gdyby próbowała dopasować się do jego tempa i rytmu. Jeszcze chwilę siedziała prosto, jej głowa była jednak już odchylona do tyłu. Powoli osunęła się na plecy, będąc prawie w półleżącej pozycji, a jej biodra nieznacznie wysunęły się do przodu, niemal na samą krawędź blatu. Oddychała ciężko, rozkosznie poruszając się pod wpływem ruchu jego palców, a jej oczy nadal były przymrużone. Pragnęła na niego patrzeć, bardzo chciała to robić, ale już samą dłonią Oliver doprowadzał ją do tego, że traciła pełną kontrolę nad własnym ciałem. Na samą myśl o tym, co czekało ją dalej, jęknęła od ciężaru słodkiej świadomości. Jej oddech był płytki i niespokojny, a oczy nadal zamknięte, pozostawiając jego widok tylko w zasięgu wyobraźni – może tylko z powodu oszałamiającej przyjemności, a może dlatego, bo onieśmielał ją widok Olivera Caldwella między jej nogami. Mimo to, przesunęła instynktownie jedną dłoń do przodu, aż podniosła ją, by móc wsunąć palce między kosmyki jego blond włosów i zacisnąć je zdecydowanym ruchem.
— Oliver… — wyjęczała jego imię, a w jej głosie pobrzmiewało znacznie więcej, niż byłaby w stanie wyrazić samymi słowami. Z każdym kolejnym ruchem coraz trudniej było jej zebrać myśli, a jeszcze trudniej udawać, że wciąż nad sobą panowała. Zacisnęła palce w jego włosach, przyciągając go bliżej, jak gdyby samym tym gestem chciała przekazać mu jak bardzo była jego głodna. Chciała, żeby to wiedział i rozumiał, jak bardzo na nią działał i jak niewiele wystarczało, by zapomniała o całym świecie, gdy miała go tak blisko.
— Właśnie tak, kochanie… — wyszeptała z trudem, niemalże gubiąc głos, gdy kolejne słowo wymknęło jej się spomiędzy rozchylonych ust. Dopiero po chwili dotarło do niej, jak go nazwała. Zarumieniła się mocniej, a na moment przemknęło jej przez głowę, że powinna coś powiedzieć, zanim Oliver zdąży zwrócić na to uwagę. Bo przecież nie powinna była pozwolić sobie na taką czułość i obnażenie przed nim wrażliwszej części siebie jeszcze bardziej niż dotychczas. Choćby jednak chciała, nie potrafiła zareagować, bo nie umiała długo zaprzątać sobie tym myśli.
Z jej ust raz jeszcze wybrzmiało słodkie pojękiwanie, a plecy wygięły się w łuk. Mogłaby trwać w tej chwili cały czas. Nagle jednak szeroko się uśmiechnęła, przygryzając wargę.
— Och, Caldwell… zdecydowanie wiesz… jak posługiwać się rękami, huh? — wypowiedziała z ledwością, a jej głos był lekko zachrypnięty. Mimo ułożenia nóg na jego ciele, rozszerzyła je jeszcze bardziej, jak gdyby chciała dać mu jeszcze lepszy dostęp do najwrażliwszego miejsca w swoim ciele. Następnie uniosła głowę, nadal opierając się drżącą dłonią o drewniany blat i delikatnie, choć zdecydowanie pociągnęła jego blond włosy, aby zmusić go do spojrzenia na nią — Co jeszcze potrafisz, Oliver? — zapytała, wręcz na jednym wydechu, niemal rzucając mu wyzwanie, tym razem jednak przesuwając dłonią już po jego skroni aż delikatnie pociągnęła paznokciem po jego policzku.
I got you right where I want you, never go
You got me right where you want me, never go 🔥💋
Jeśli Oliver był gotów mówić do niej w taki sposób jeszcze więcej i dłużej, to zapewniał sobie to, że ona zdecydowanie byłaby dla niego niegrzeczna. Jeszcze bardziej i rozkoszniej. Byłaby dla niego jeszcze lepszą jego Allie, taką do której pragnąłby wracać. Allegra marzyła, by tej nocy stać się dla niego kim tylko on by zapragnął, sprawić aby czuł się najwspanialszym i najlepszym mężczyzną na świecie, by czuł do czego doprowadzał ją słowami, tembrem swojego głosu, swoim rozpalającym dotykiem… I chociaż bardzo nie tylko chciała, ale i próbowała, zachować resztki rozsądku, nie odkrywać się przed nim aż tak bardzo, to już nie potrafiła. Przepadła w tym, cokolwiek działo się między nimi, i nie było już od tego odwrotu.
OdpowiedzUsuń— Wariuję, gdy tak mówisz… — wyszeptała prosto w jego usta, zamykając oczy pod ciężarem emocji, które w niej buzowały — Wariuję przez ciebie, Oliver. Bo chcę być twoja przez całą noc — wyznała, muskając ustami jego wargi. Niemal czuła jak jego oddech zrównuje się z jej własnym, jak jego usta drżą tak samo jak jej. Przez moment poczuła to aż nazbyt dobrze – nie byli dla siebie już tylko i po prostu dwójką przypadkowych ludzi, których łączyło wspólne towarzystwo w ich życiach. Nie, teraz stali się dla siebie dwójką spragnionych swojej bliskości dusz, a Allegra nie potrafiła się temu oprzeć. Więc chociaż jeszcze chwilę wcześniej próbowała się z nim droczyć, dając dojść do głosu tej bardziej zadziornej części siebie, to nie mogła nie przyznać, że w rzeczywistości mówiła przecież prawdę. Pragnęła aby blondyn wrócił po więcej, aby zatęsknił za jej dotykiem, za smakiem jej ust. Za tym, jak przyjemne było wypełnienie jej i połączenie ich ciał w zmysłowym uniesieniu. Allegra Maxwell pragnęła, aby Oliver oszalał na jej punkcie, nawet jeśli to marzenie było wyłącznie w zasięgu możliwości jej cichych fantazji.
— Bo może wcale nie chcę? — odpowiedziała, pozwalając by ich usta po wcześniejszym namiętnym pocałunku, nadal były blisko siebie, zupełnie tak jak gdyby wołały o swoich wzajemny dotyk — Może pragnę, abyś wrócił po więcej… — dodała, patrząc na jego usta, po czym skierowała wzrok na spojrzenie jego pociemniałych już jasnych oczu. Nie miał prawa tak na nią działać, a jednak właśnie to robił. Owinął ją sobie wokół palca, sprawiając że stąpała po kruchym i niebezpiecznym gruncie. Być może dlatego, kierowana jednocześnie nagłą śmiałością, jak i tęsknotą za czymś sobie nieznanym, wyszeptała:
— Wrócisz, Oliver? — jej głos zadrżał. Przez moment tego pożałowała. To przecież była tylko jedna noc, a fakt że do tego zbliżenia doszło, był zupełnie przypadkowy i wyrazem wyłącznie ich nieodpowiedzialności. Tak zresztą powinna była myśleć. W zamian, czerpała niemałą przyjemność z tego, w jakim położeniu się znaleźli, chcąc głęboko wierzyć, że może tak właśnie miało być. Nie obchodziło już ją więc, jak bardzo się przed nim odkrywała i obnażała. Tym będzie martwiła się o poranku, następnego dnia, teraz jednak ciężki smak rzeczywistości był od nich zbyt odległy, by miała się tym przejmować.
Nie czekając więc na odpowiedź, skróciła dzielący ich dystans i znów złożyła na jego ustach pocałunek. Tym razem nie próbowała niczego udowadniać ani go prowokować. Chciała po prostu go pocałować dlatego, bo mogła. Bo był tutaj. I ponieważ perspektywa tego, że kiedyś znów będzie mogła znaleźć się tak blisko niego, nagle stała się jedną z najprzyjemniejszych myśli, jakie miała, a jednocześnie najbardziej nieuchwytnych.
Przyjemny, lecz niemal obezwładniający dreszcz przeszedł po jej ciele, przeszywając ją od karku aż po koniuszki palców i pozostawiając po sobie intensywne napięcie. I wszystko to w odpowiedzi na jego niemal nieprzyzwoite i grzeszne słowa. Mogła przysiąc, że na samo ich usłyszenie zrobiło jej się cieplej i wilgotniej między nogami. Rozchyliła usta, próbując zaczerpnąć powietrza, a zamiast tego z jej gardła wydobyło się ciche, urwane, niemal drżące westchnienie. Palce zacisnęły się na jego karku, a ciało zadrżało. Mimowolnie zamknęła oczy, kiedy nadal czuła jego obecność nad swoją szyją i uchem. Jego słowa odbijały się echem w jej głowie, podobnie jak jego głos, niski i rozpalający. Samo to sprawiło, że na nowo poczuła przyjemne mrowienie w swoim podbrzuszu. Jednocześnie sama nie wiedział, czy bardziej zawstydzała ją śmiałość jego słów, czy fakt, że pragnęła ich jeszcze bardziej.
Usuń— Oliver… Ja… — wydusiła, jej głos był lekko zachrypnięty, a kąciki jej ust drgnęły w nieśmiałym uśmiechu. Spojrzała na niego spod przymrużonych powiek — Pragnę, żebyś się mną delektował — wyszeptała cicho, czując że znów odkryła się przed nim bardziej niż planowała. Nie mogła jednak kłamać, skoro już i tak znaleźli się w tak intymnej sytuacji, to dlaczego nie miałaby zapewniać go o tym jak bardzo była głodna jego bliskości? Jak bardzo marzyła o tym, by zabrał ją w miejsca, których jej ciało jak dotąd jeszcze nigdy nie poznało? Oliver mógł jej to zapewnić, a ona to samo pragnęła zapewnić również jemu, mimo tego ile sprzecznych lecz jakże słodkich uczuć szalało w jej wnętrzu.
Allegra mogła więc nie być w pełni świadoma tego, ile miała w sobie piękna i uroku. Dopóki jednak podobała się Oliverowi, to było dla niej dużo więcej niż wystarczające. Patrząc na niego, czuła się, jak gdyby utknęła w świecie fantazji. Pragnęła całą noc zapewniać go o wszystkim, co tak bardzo jej się w nim podobało. O tym, że głupi żart sprzed godziny stał się rzeczywistością, a ona miała teraz problem w postaci zachwycania się jego półnagą sylwetką. Pragnęła obsypywać pocałunkami jego tors, ramiona, ręce i dłonie. Zostawiać ślady na szyi, oznaczać go sobą, by nigdy, przenigdy nie zapomniał o tym, co działo się teraz między nimi. Nie potrafiła zrozumieć, dlaczego Oliver uważał się jej niewart. Było to dla niej ogromnym, może nawet frustrującym zaskoczeniem, bo przecież ten mężczyzna był wspaniały. Był po prostu perfekcyjny. Sam fakt, że poznała smak jego ust, był już dla niej czymś rozbrajającym, a przed nimi było tyle bliskich i intymnych chwil, że niemal bała się własnych reakcji.
Patrzyła na niego jeszcze przez moment, aż wyprostowała się, by móc być bliżej niego. Uniosła dłoń do jego policzka i przesunęła po nim kciukiem. Następnie złożyła powolny, bardziej jednak czuły niż głodny pocałunek, a gdy oderwała się od jego ust, od razu odnalazła jego spojrzenie. Chciała, żeby na nią patrzył i sam dostrzegł, że nie było w niej ani krzty litości. Przecież gdyby mogła cofnąć się o kilka godzin, ponownie wybrałaby dokładnie ten sam wieczór, tę samą bliskość i jego.
— Nie musiałeś sobie na nic zasłużyć, Oliver — szepnęła, a jej głos zabrzmiał wyjątkowo miękko — Po prostu cię chcę. Ciebie, Oliver — uśmiechnęła się lekko, jeszcze raz łącząc ich usta w pocałunku. W końcu odsunęła się zaledwie na tyle, by móc ponownie spojrzeć mu w oczy — Nawet nie wiesz, jak bardzo mi się podobasz… — dodała ciszej, a jej oczy rozbłysnęły płonącym w niej pożądaniem. Milczała jeszcze przez moment. Zdawała sobie doskonale sprawę z tego, że Oliver mówił prawdę, nie miała zamiaru tego ukrywać. Była przecież na jego wyciągnięcie ręki, oddała mu się, zachwycała nim i była gotowa zrobić wszystko, czego zapragnie. Być może właśnie dlatego uśmiechnęła się bardziej zuchwałe, marszcząc niewinne brwi, gdy spojrzała na niego spod gęstych, ciemnych rzęs.
— Wydaje mi się, że… — przełknęła ślinę, rozkoszując się nadal przejawem jego czułości — Że ja chyba już też oszalałam na twoim punkcie — wyznała szeptem, po czym tylko na chwilę schowała się w jego objęciach, jak gdyby to, co powiedziała, miało zbyt duży ciężar do udźwignięcia. Równie dobrze mogły być to przecież tylko słowa wypowiedziane pod wpływem emocji, pożądania i podniecenia, słowa które nazajutrz stracą na znaczeniu i zostawią po sobie dziwny posmak. W głębi czuła jednak, że w jej przypadku to, co mówiła teraz, leżało prawdy bliżej niż mogło Oliverowi się wydawać.
UsuńByć może właśnie dlatego kłopotało ją przyznanie, jak bardzo pragnęła już całą noc mieć jego uwagę. Nie prosiła o więcej, choćby tego pragnęła. Na razie cała jej uwaga skupiała się na tej jednej nocy. I wstyd było jej przyznać przed samą sobą, do jakiego stanu doprowadzało ją to, jak na nią patrzył. Fakt, że nazwał ją obłędną, tylko to spotęgował. Na litość boską, nie była przecież przypadkową młodą kobietą, która uzależniała swoją wartość od męskiej aprobaty. W zasadzie, męska uwaga i ich komplementy to ostatnie, czego chciałaby dostawać. Ale będąc tutaj, w tak obnażającej, intymnej i rozpalającej zmysły sytuacji, nie potrafiła ukryć, że jego uwaga i jego opinia nie była przypadkową. Bo była od niego – cholernego Olivera Caldwella, niegdyś chłopaka, który zawładnął jej umysłem, a teraz mężczyznę, który najwidoczniej planował odzyskać władzę nad jej myślami. Teraz miała jednak zupełnie inne porównanie – miała przed sobą mężczyznę, który traktował ją niczym doskonałą boginię, kobietę wartą grzechu. Jak więc mogła nie rozpływać się pod wpływem jego uwagi? Jego dotyku? Jego słów? Allegra była na skraju przepaści – o krok od tego, by w pełni świadomie rzucić się w ten dół, by już w pełni poddać się temu, do czego doprowadzał ją Oliver.
— Ty jesteś obłędny, Oliver… — oznajmiła i choć jej głos był drżący, a spojrzenie zdecydowanie bardziej śmiałe, rumieńce na twarzy zdradzały jej szczere onieśmielenie. Oliver był nieziemski, seksowny i pociągający, a widziała zaledwie część jego nagiego ciała. Brakowało jej tchu, gdy patrzyła w jego kierunku, marząc o tym, aby własnymi ustami poznać smak jego skóry.
Jego słowa sprawiły, że gwałtownie nabrała powietrza, by zaraz po chwili wypuścić je drżącym westchnieniem. Przez krótką chwilę nie potrafiła nawet utrzymać jego spojrzenia. Jej wzrok uciekł gdzieś na bok, policzki zapłonęły jeszcze mocniej, a sama przygryzła dolną wargę. Mięśnie jej brzucha napięły się, gdy próbowała opanować kolejny nierówny oddech, ale niewiele to dało. Była zbyt świadoma jego bliskości, ciepła jego skóry i tego, jak niewiele dzieliło ją od ponownego przyciągnięcia go do siebie.
— W końcu jestem twoja, prawda? — wyszeptała, choć z ledwością. Jej głos niemal utknął jej w gardle, a kiedy znów na niego spojrzała, w brązowych oczach błąkało się onieśmielenie i pożądanie jednocześnie. Przesunęła dłonią po jego karku, muskając kciukiem linię żuchwy. Uda drgnęły jej lekko, gdy czuła go tak blisko swojego ciała. Mogła niemal uzależnić się od jego pocałunków na skórze swoich nóg. Nie żałowała niczego, co działo się między nimi. Wręcz przeciwnie, chciała jeszcze więcej i więcej, aby jej ciało na zawsze mogło zapamiętać Olivera i słodki smak jego pocałunków.
Jeśli więc, choćby nieświadomie, obawiała się tego, czy jej ciało, reakcje i sposób bycia w tak intymnym położeniu podobały się Oliverowi, tak wraz z nadejściem coraz bardziej intensywnych rozkoszy, te obawy zniknęły. Allegra nie była amatorką, a taka bliskość z mężczyzną nie była dla niej czymś nowym. Jednocześnie, nie była na tyle doświadczona, by rozumieć, co w rzeczywistości lubi a czego nie. To, co jednak robił Oliver i sposób, w jaki pieścił jej ciało, zdecydowanie działało i przynosiło jej emocje, jakich nigdy dotąd nie odczuwała. To prawda, że znała uczucie szczytowania, ale już teraz potrafiła dojść do wniosku, że przy Oliverze osiągnie zupełnie nowe oblicza nie tylko samego orgazmu, ale również satysfakcji. Świadomość tego, jak blondyn doskonale odnajdywał się w jej dynamice, jak potrafił zaspokoić ją choćby dotykiem palców na jej kobiecości, doprowadzała ją do niemałego szaleństwa. Allegra była niemal skłonna uwierzyć, że byli wręcz utkani dla siebie nawzajem, bo jak wytłumaczyć to, ile przyjemności czerpali oboje z tego zbliżenia, które przecież dopiero było początkiem ich wspólnej, intymnej nocy? Czy można było sprowadzić to wyłącznie do cielesnej żądzy i chemii, która niezauważenie pojawiła się między nimi?
UsuńWestchnęła głośno, rozkoszując się tym, jak Oliver z niemal nabożną dokładnością pieścił jej kobiecość. Fakt, że takie skojarzenie w ogóle pojawiło się w jej głowie, sprawił że na jej twarzy pojawił się rumieniec, a policzki niemal ją piekły, bo to co działo się teraz między nimi, nie było ani czyste, ani przyzwoite. A jednak zdawało się mieć tyle sensu, zupełnie tak, jak gdyby Allegra nareszcie znalazła się w miejscu, w którym powinna. Jeśli więc jej miejscem było zupełne obnażanie się przed Oliverem, aby móc wręcz błagać o jego pieszczoty, z radością była gotowa w tym miejscu trwać. Najchętniej w ogóle by go nie opuściła, pozostawiając Olivera dokładnie w tej sferze jej życia, jaką tej nocy przekroczył, odnajdując się w niej dużo swobodniej niż sama mogłaby założyć.
Słysząc jego słowa, zacisnęła na moment powieki, jak gdyby chciała w ten sposób powstrzymać kolejną falę gorąca, która rozlała się po jej twarzy, jak i tą, która szalała w jej podbrzuszu. Nie pomagał jej w tym ani trochę. Wręcz przeciwnie, zdawał się doskonale wiedzieć, co robić i co mówić, aby w zupełności rozpływała się pod jego dotykiem. Przesunęła palcami po jego włosach, tym razem nieco łagodniej, po czym odnalazła jego spojrzenie. Na ustach zatańczył jej nieśmiały, choć wciąż zaczepny uśmiech. Nie odpowiedziała jednak na jego słowa, w zamian pozwalając aby mimowolny jęk wybrzmiał spomiędzy jej ust. Tak, była wilgotna. I zdecydowanie niecierpliwa.
Jej głowa ponownie odchyliła się, jak gdyby na znak tego, z jaką pokorą Allegra poddawała się pieszczotom, które zapewniał jej Oliver. A jednak, gdy usłyszała to jedno słowo, całe jej ciało się spięło, nie z dyskomfortu, a podekscytowania. Skarbie.
Skarbie.
Serce, które już i tak niemiłosiernie tłukło jej się w piersi, teraz zdawało się osiągać nowe rekordy. Leżała przed nim, z rozszerzonymi nogami, pozwalając aby dotykał i pieścił najwrażliwszego miejsca jej ciała, a jednocześnie to jedno słowo doprowadziło ją do kompletnie nowego stanu. Łatwiej było bowiem oddać samo ciało, poddać się namiętnościom i fantazjom. Dla niej jednak odwzajemnianie się czułymi słowami było czymś więcej, a ona tak bardzo nie chciała nastawiać się na to, czymkolwiek to coś więcej mogło być. Mimo to, teraz gdy wypowiedziane już z jego ust, utkwiło jej w pamięci i pragnęła usłyszeć to jeszcze raz.
— Jeszcze raz — wyszeptała, między głośnymi westchnieniami, które nadal zdradzały jej rozkosz. Chociaż ciało poddało się przyjemnościom, jak i umysł, to tym razem wyrwała się z niej odrobina świadomości, która chciała czerpać garściami z tego, co dawał jej tej nocy Oliver Caldwell — Nazwij mnie tak jeszcze raz. Proszę — dodała, unikając jego wzroku. Nie potrafiłaby na niego spojrzeć, gdy prosiła o coś tak delikatnego i intymnego, może nawet o coś, co w ogóle nigdy nie powinno było być jej dane. Ale nie potrafiła też z tego rezygnować, mimo tego jak wyraźnie nieśmiałość mieszała się z pragnieniem w jej głosie. Pozycja, w której się więc znalazła, była na jej korzyść. Nie zmuszała ją do tego, by patrzeć na blondyna, tym samym zdradzając, co działo się w jej umyśle. Spojrzała na niego tylko na chwilę, wtedy gdy nieświadomie rzuciła mu wyzwanie, a jego spojrzenie zdradzało determinację, której przecież nie brakowało wcale również jej samej. Nie sądziła tylko, że jego kolejny krok całkiem ją rozbroi.
UsuńAllegra niemal w każdym nerwie swojego ciała poczuła, jak gdyby cos nią zatrzęsło aż po sam rdzeń, gdy Oliver znalazł się tak blisko niej. Miała wrażenie, że wręcz szumiało jej w głowie, gdy miała go tak blisko, w każdym tego słowa znaczeniu. Jej dłoń nadal znajdowała się w jego włosach, a druga z ledwością opierała się o blat, nadal znajdując się w półleżącej pozycji. Jej zmysły szalały od nadmiaru rozkoszy, którą jej zapewniał. Gdy jednak jego oblicze znajdowało się między jej nogami, mogła zachować choć odrobinę kontroli. Teraz nie mogła uciec wzrokiem, nie mogła uciec od bliskości jego ust, od tego w jakiej harmonii odnalazły się ich oddechy. Drżała, czując jak ciepło rozszalałe w jej podbrzuszu, rozlewało się po jej całym wnętrzu, gdy ruch jego dłoni stawał się coraz bardziej intensywny, a ona nie potrafiła nie tonąć w jego spojrzeniu. Przez moment niemal sfrustrowało ją to, w jakim miał ją położeniu – fakt, że rozpływała się pod jego dotykiem, że jego wzrok nie pozostawiał jej szansy na ucieczkę od tych uczuć, które wręcz rozbrajały ją od środka. Poruszyła biodrami nieco mocniej, odchylając głowę delikatnie do tyłu, gdy pod wpływem rozkosznych ruchów jego palców spomiędzy jej ust wybrzmiał słodki jęk. Chciała mu odpowiedzieć, naprawdę, ale choćby chciała, nie potrafiła. Nie umiałaby w tym momencie wydobyć z siebie nic sensownego, gdy całe jej ciało odpowiadało wyłącznie na pieszczoty, które dawał jej Oliver, a które z każdą chwilą pogłębiał coraz bardziej.
Jęk wymieszał się z westchnieniem, gdy Oliver połączył ich usta w pełnym pasji pocałunku. Przypominał on wręcz doskonałe zwieńczenie tego, co w tym momencie czuła, nadal poruszając się pod wpływem ruchu jego dłoni na własnej kobiecości. Oddawała mu te pocałunki równie zachłannie, jednocześnie w tym tańcu ich języków oddając mu pełne prowadzenie. Jej dłoń mimowolnie wysunęła się spomiędzy jego włosów, przesuwając się wzdłuż jego ramienia aż palcami delikatnie objęła jego szyję. Jej dłoń wydawała się tak drobna na jego ciele, a sama z każdą chwilą czuła się coraz mniejsza, mając wrażenie że znika pod bliskością jego umięśnionej sylwetki. Kręgi, które zataczał na jej kobiecości, doprowadzały ją do coraz większej przyjemności, przez co zacisnęła palce delikatnie mocniej, jak gdyby próbowała go w tej pozycji zatrzymać. To nie był jej pierwszy raz, miała już pewne doświadczenie, chwile bliskości z innymi mężczyznami, ale to czego doświadczała teraz z Oliverem Caldwellem przerastało jej zmysły. Ona nie tylko czuła przytłaczającą przyjemność… Oliver sprawiał, że czuła się tej uwagi i przyjemności warta. To, z jaką zachłannością a jednocześnie uważnością pieścił jej kobiecość doprowadzało ją do skraju, sprawiając, że pragnęła więcej, a jednocześnie chciałaby trwać w tej chwili cały czas.
Krótkie, ciężkie westchnienia wybrzmiewały z jej strony pomiędzy niemal każdym pocałunkiem, a pod przymkniętymi powiekami oczy powoli unosiły sie ku górze. Dłoń przesunęła na jego szerokie ramię, zaciskając na nim dłoń. Czuła że z każdym jego ruchem jest coraz bardziej mokra, coraz bardziej spragniona tego, aby ją wypełnił i dał jej poczuć, co oznacza bycie z prawdziwym mężczyzną. I dokładnie w tej samej chwili Oliver niejako odpowiedział na chaos pożądania, który zaczął dziać się w jej umyśle.
UsuńZ jej ust wyrwał się zduszony jęk, a palce odruchowo zacisnęły się na jego ramieniu, gdy poczuła jak włożył w nią palce. Niemal instynktownie zacisnęła krawędzie swojej wilgotnej kobiecości, poruszając biodrami nieco mocniej, jak gdyby dopasowywała sie do tempa jego ruchu. Dolna część jej smukłych, powoli robiących się wilgotnymi od potu pleców wygięła się w nieznaczny łuk, a głowa opadła jej do tyłu. Słowa, które do niej dotarły, tylko spotęgowały to błogie i przyjemne doświadczenie. Było w tym coś tak niezwykle nieprzyzwoitego, niemal bezczelnego, że powtórzył jej własne słowa, aby doprowadzać ją do takich rozkoszy. Nie musiał jednak prosić długo, nie potrafiła bowiem powstrzymać własnych jęków, ale też nie chciała. Pragnęła, aby Oliver Caldwell czuł, słyszał i widział do jakich wymiarów był w stanie ją zabrać. Nie zamierzała zresztą niczego przed nim ukrywać. Jeśli jego przyjemnością było obserwowanie, jak traciła przy nim resztki opanowania, nie miała zamiaru odbierać mu tej satysfakcji.
— Oliver, boże… — niemal wyjęczała, nadając tempo ruchom swoich bioder, zupełnie tak jak gdyby sama próbowała poruszać się na jego dłoni. Oliver jednak zdawał sie doskonale wiedzieć, co powinien robić, aby doprowadzić ja do błogiego stanu rozkoszy. Czuła jak z każdym ruchem palców w jej wnętrzu, nie robi się tylko coraz bardziej mokra, ale również coraz bardziej ciasna, zaciskając jego palce zupełnie tak, jak gdyby miała je sobie przywłaszczyć. Z jej ust wyrywały się głośne, drżące jęki wymieszane z rozkosznymi westchnieniami. Oczy miała zamknięte, nie potrafiąc ich otworzyć pod ciężarem przyjemności, które teraz odczuwała. Może jeszcze wcześniej onieśmieliłoby ją to, jak traktował ją teraz Oliver, jak cholernie był przy tym seksowny i pociągający, jak łatwo było przepaść i zupełnie się nim zafascynować. Jego palce, sprawnie poruszające się w jej wnętrzu, sukcesywnie jednak sprawiały, że jej myśli skupiały się tylko na tym i na nim.
Zadrżała, po raz kolejny wydając z siebie krótki, drżący jęk, gdy poczuła jak pocałunkami wytacza ścieżkę na jej ciele. Niemal instynktownie odchyliła głowę jeszcze bardziej do tyłu, by dać mu lepszy dostęp do swojej szyi. A następnie rozkosznie westchnęła, gdy poczuła jak jego dłoń objęła jej pierś. Czując jak językiem pieścił długą, nie potrafiła powstrzymać się od delikatnego wbicia paznokci w skórę jego pleców, czując taki wymiar rozkoszy, że niemal nie wiedziała, gdzie dać temu wszystkiemu upust. Ruszała biodrami coraz bardziej, poddając się dynamice, którą ustalił dla nich Oliver. Westchnęła głębiej, gdy czuła jego pocałunki na wrażliwej skórze brzucha, a następnie drżącego od przyjemności podbrzusza. Miała ochotę wykrzyczeć, jak jej dobrze, wykrzyczeć aby nie skazywał ją na tortury wolnych pocałunków, gdy tak zachłannie go pragnęła, czując doskonale dokąd zmierzał Oliver. Jednocześnie, starała trzymać się tę niecierpliwość w ryzach, bo przecież czerpała niemałą przyjemność z tego tempa, które blondyn powziął. I doskonale wiedziała, że warto było czekać na to, co zaplanował dla niej Oliver.
Nie myliła się.
Zacisnęła palce na jego włosach, gdy poczuła przyjemny dotyk jego języka na swojej nabrzmiałej już kobiecości. Myślała, że lada moment oszaleje. To, ile wymiarów przyjemności czuła dokładnie w tej chwili, było niepojęte. Z jej ust wybrzmiewały już dłuższe, bezwstydnie głośne jęki, gdy czuła jak ruch jego języka na jej mokrej kobiecości odnajdywał harmonię z rytmem jego palców w jej wnętrzu. Oliver był wspaniały, doprowadzał ją do takich rozkoszy, że była niemal pewna, iż lada moment dojdzie do szczytu ekstazy. Frustrowało ją to, niemiłosiernie, nie chciała bowiem aby ten moment kończył się szybko. Pragnęła, aby trwał jak najdłużej, aby mogła cieszyć się głodnym ruchem jego języka na równie spragnionej pieszczot kobiecości. Chciała nadal czuć rytm jego dłoni, zaciskać się na niej rozkosznie, poddając się mu niczym na złotej tacy.
Usuń— Oliver, skarbie… Ja… — wypowiedziała z ledwością, niemal pojękując jego imię. Nie dbała już o to co mówi, nawet jeśli by chciała, nie umiałaby, bo Oliver miał ją w garści. Podniecało ją jeszcze bardziej, gdy sobie to uświadomiła, gdy zrozumiała jaki spotkał ją zaszczyt, że mogła doświadczać tę gorącą, namiętną chwilę z tak doskonałym mężczyzną, jakim był Oliver Caldwell — Tak mi dobrze, Oliver, proszę… Mocniej… — urwała, gdy jęk mimowolnie wyrwał się z jej ust, a plecy wygięły się w większym łuku, sprawiając że w pełni delikatnie opadła na blat, przesuwając się bardziej na krawędź wyspy. Jego dłoń znajdująca się na jej nodze sukcesywnie blokowała ją przed nadmiernym ruchem bioder. Tym razem już obie dłonie trzymała na jego blond włosach, na przemian zaciskając na nich palce a później czule je gładząc. Boże, był w tym tak dobry. Tak cholernie dobry, że nawet nie potrafiła się już powstrzymać przed proszeniem go o więcej. I jeszcze więcej. Bez najmniejszego wstydu, bez prób udawania, że wciąż zachowuje nad sobą kontrolę. Jęki, które wymykały się spomiędzy jej ust, ocierały się niemal o grzech, zupełnie tak samo jak sposób, w jaki poruszał językiem, doprowadzając ją do granic wytrzymałości.
Palce mocniej zacisnęły się na jego włosach, a ona, zupełnie odruchowo, przyciągnęła jego głowę bliżej siebie, jak gdyby nawet najmniejszy dystans między nimi był w tej chwili nie do zniesienia.
— Boże, jesteś tak dobry, skarbie, tak dobry… — wydusiła z siebie, tym razem z bezwstydnym uśmiechem na twarzy — Błagam, nie przestawaj. Jestem tak blisko… — dodała z ledwością, mimowolnie zaczynając głodnie poruszać biodrami przed jego obliczem. Kolejny jęk, który wyrwał się spomiędzy jej ust, zabrzmiał niemal płaczliwie. Było w nim tyle nagromadzonej przyjemności i niecierpliwości, że sama nie potrafiła rozpoznać czy bardziej chciała się roześmiać, czy błagać go o więcej. Jednego była jednak pewna – Oliver Caldwell bez wątpienia był prawdziwym mężczyzną. Takim, od którego raz poznanej bliskości trudno było się uwolnić. Mężczyzną, do którego chciało się wracać, którego dotyk potrafił uzależnić i bez którego trudno było sobie wyobrazić kolejne chwile. I w choć w tej chwili jego pieszczoty skutecznie zaprzątały jej umysł, doskonale zdawała sobie sprawę, że nie będzie w stanie o nim zapomnieć. Oliver nie stał się po prostu jej najlepszym kochankiem, nawet jeśli miał być nim tylko ten jeden raz. To, co miało miejsce, było dużo bardziej niebezpieczne… Oliver Caldwell bowiem stał się jej najprzyjemniejszym grzechem. A ona, z każdym kolejnym oddechem, coraz bardziej pragnęła stać się jego.
you make me feel so alive, just be my lover
boy, you’ll lead me to paradise 🫦🔥
Słysząc jego komplementy, zarumieniła się i na chwilę opuściła wzrok. Niemal zabrakło jej tchu pod wpływem tego, ile uczuć w niej rozbudziły. Allegra absolutnie nie widziała samej siebie w taki sposób, w jaki widział ją Oliver. Co więcej, to, co wypowiadał, było dla niej wyjątkowe, niemal wstydliwe, bo jeszcze żaden mężczyzna nie sprawił, że czuła się tak… piękna. Nie chodziło wyłącznie o same słowa, a raczej o sposób, w jaki na nią patrzył, o szczerość, która brzmiała w jego głosie i zachwyt, którego nawet nie próbował ukrywać, mimo tego ile emocji towarzyszyło ich zbliżeniu. Przez krótką chwilę nawet nie potrafiła znaleźć odpowiedzi. Przywykła wprawdzie do flirtu, komplementów i zainteresowania, ale to było zupełnie inne. Oliver sprawiał, że nie tylko czuła się atrakcyjna, ale naprawdę zauważona i doceniona. W końcu uniosła wzrok i spojrzała na niego. Uśmiechnęła się delikatnie, choć rumieniec wciąż nie schodził z jej policzków. Przesunęła dłonią po jego twarzy, zatrzymując opuszki palców na jego policzku, a następnie na ustach.
OdpowiedzUsuń— Jesteś pierwszym, przy którym czuję się właśnie w ten sposób… — przyznała cicho, niemal nieśmiało. Na moment przygryzła dolną wargę, zawstydzona własną szczerością, aż pozwoliła, aby ich usta znów połączyły się w głębokim pocałunku, lecz czułym pocałunku. Nie miała żadnego pojęcia, że w tej chwili Oliver odczuwał coś na wzór zazdrości, że jeszcze wcześniej inni mężczyźni mogli poznać smak jej bliskości. Nie pomyślałaby, że w ogóle takie coś byłoby dla niego ważne, bo chociaż głęboko pragnęła aby to wszystko było czymś więcej, to liczyła się z tym, że prawdopodobnie będzie to tylko jedną nocą. A później usłyszała jego kolejne słowa.
Nie będę musiał wracać, jeśli pozwolisz mi zostać.
Coś w niej złagodniało, tak bardzo, że niemal była na niego zła. Miała przecież czuć tylko pożądanie, podniecenie, głębokie i niemal pierwotne pragnienie seksu. Miało chodzić tylko o coś fizycznego, a z każdą sekundą obnażali się przed sobą coraz bardziej, a te słowa zostawały w jej głowie dużo bardziej niż oboje mogli się tego spodziewać. Te kilka słów znaczyło wiele, zbyt wiele, a Allegra w pierwszej chwili nawet nie wiedziała, jak ma się w nich odnaleźć. Pocałunek, który miał miejsce zaraz po tym, dał jej szansę na to, aby odetchnąć. Oplotła jego szyję rękami i mocno zamknęła oczy, próbując uspokoić bicie własnego serca. Cóż, niepotrzebnie.
— Chcesz… Chcesz zostać, Oliver? — zapytała, niemal nieśmiało, jak gdyby wciąż nie docierała do niej waga poprzednich słów. Jeśli to była tylko głupia gra, odpowiadanie na jej własne słowa zaczepnie, aby rozbudzić więcej pragnienia, byłaby niezwykle rozczarowana. Bo chociaż całe to zbliżenie było nacechowane ogromną chemią, napięciem i wielką ilością emocji, to w tej jednej kwestii pragnęła po prostu tej szczerości. Na tym etapie nie wiedziała przecież nawet, gdzie wcześniej skończyła się granica. Nie potrafiła nawet wskazać, kiedy i jak ją przekroczyli, bo to, co działo się teraz między nimi, było jak najbardziej dziwne, ale jednocześnie tak… właściwe? Zupełnie tak, jak gdyby odzyskała cząstkę siebie, którą straciła gdzieś po drodze. To dziwne, bo przecież Oliver nigdy nie był jej. Oliver był nieosiągalny, niedostępny, był poza zasięgiem jej możliwości. Powinien był nawet być poza zasięgiem jej fantazji i marzeń. A teraz mimo to, znajdował się tutaj, z ciałem blisko jej własnego, już nagiego, w pełni przed nim obnażonego. Był tutaj, wyznając, że jest jej, a ona jego, pozwalając aby trwała między nimi niezwykle piękna i intymna chwila. Cóż, można nawet rzecz, że po takim seksie mogłaby się nawet w nim zakochać. A wszystko dlatego, bo nie był to tylko seks… Dziki, surowy, konkretny – gdyby taki miał być, również by go przyjęła. Z radością oddałaby się Oliverowi, pozwalając aby potraktował ją zupełnie tak, jak tylko by tego zechciał.
Tylko rzecz polegała na tym, że on wcale taki nie był i ona była w stanie już to nie tylko dostrzec, ale i poczuć. Oliver donikąd się nie spieszył, czerpiąc garście przyjemności z tego, jakie tempo im nadał. Czuła się wspaniale, gdy odczuwał jego czułość i troskę, a jednocześnie namiętność i pożądanie. To sprawiało, że nie potrafiła przejmować się jutrem, a jednocześnie liczyła że jutro przyniesie właśnie jego.
UsuńByć może właśnie dlatego, w akompaniamencie namiętności, która wybuchła między nimi, widząc go tak kruchego we własnych emocjach, coś się w niej rozbudziło. Był to jednocześnie strach, jak i fascynacja zmieszana z rozczuleniem. Jej dłoń delikatnie gładziła jego policzek, pozwalając, aby Oliver mógł trwać w tej chwili dłużej, podczas gdy jej serce wyrywało się z piersi. Nigdy nie widziała go takiego, nie była więc przyzwyczajona do tej łagodności, szczerości i niemal nieśmiałej wdzięczności, która pojawiała się w jego głosie, kiedy mówił o czymś tak osobistym. A jednak nie chciała, żeby przestał. Nie chciała, by uznał, że musi wycofać się za dobrze znaną mu maskę pewności siebie albo opanowania. A szczególnie tej nocy, gdy zaczęło dziać się między nimi coś tak wspaniałego, a Oliver zasługiwał na to, by czuć się zauważonym i docenionym.
— Nie musisz mi dziękować, Oliver — szepnęła, przesuwając kciukiem po jego policzku. Uśmiechnęła się delikatnie, po czym pochyliła się, by musnąć ustami kącik jego warg — Zasługujesz na każde z tych słów, wiesz? — powiedziała jeszcze ciszej, po czym czule pocałowała go w policzek, a następnie w czoło, choć jej oddech nadal był nierówny i gwałtowny. Przez chwilę miała ochotę powiedzieć mu znacznie więcej, ale powstrzymała się, niepewna, czy potrafiłaby ubrać te myśli w słowa, nie zdradzając przy tym czegoś, czego sama jeszcze nie umiała nazwać. A nie umiała nazwać wiele. Nie rozumiała przecież w pełni tego, co działo się teraz między nimi i dlaczego tak ufnie oddawała mu całą siebie. To miał być tylko seks, a jednak stawał się czymś więcej i Allegra bała się, że wyjdzie z tego zraniona, nawet jeśli sama jeszcze nie była tego świadoma. Mimo to, nie potrafiła się przekonać do tego, aby to przerwać, bo… Nie chciała. Pragnęła mieć Olivera blisko, chciała z nim tej nocy, tych pieszczot, tej delikatności przeplatającej się między płonącej między nimi namiętnością. Nic innego w tej chwili nie miało znaczenia. Liczyli się tylko oni… I liczył się tylko on.
Pragnęła więc pokazać mu, jak bardzo jej się podoba. Pragnęła pokazać mu zresztą dużo więcej. A w tej chwili, pragnęła ponad wszystko tego, by trwali razem, nie dopuszczając do siebie niczego, co mogłoby ich rozproszyć. Bowiem pragnęła jego pieszczot bardziej niż była skłonna to przyznać.
Czuła jak jej twarz niemal płonie od gorąca, które pożerało jej ciało. Jęknęła niemal płaczliwie, nie tylko czując każdy ruch jego palców, ale nawet słysząc. Słowa Olivera nie ułatwiały jej sytuacji. Wręcz przeciwnie, sprawiały że kulminująca sie w podbrzuszu rozkosz nabierała na intensywności. Oliver znów spowodował, że poczuła się onieśmielona, a jednocześnie doprowadzał ją do granic czegoś więcej niż szaleństwa, gdy każdy ruch palców w jej mokrym wnętrzu był coraz głębszy. Była niemal w stanie poczuć, jak jej wilgoć spływa po brzegach jej kobiecości, co wprowadzało ją w pewne zawstydzenie, ale czy na tym etapie miała się w ogóle czego wstydzić? Dzieliła z Oliverem tak intymne chwile, tak gorące i namiętne, że pole, aby odczuwać wstyd, zniknęło już zbyt dawno, aby teraz musiała to odczuwać. Czuła że Oliver ją pragnął, równie mocno, jak ona jego. A jednak sytuacja, w której się znaleźli, wciąż była dla niej tak surrealna, a Allegra osiągała zupełnie nowe szczyty doświadczeń, których już nigdy nie będzie w stanie zapomnieć.
Gdy poczuła jego dłoń na swoim podbródku, to jak czule, choć stanowczo, skierował jej głowę w swoim kierunku, w odpowiedzi rozkosznie i czułe westchnęła. Wręcz miała ochotę zamknąć oczy, przytłoczona ciężarem tej czułości z jego strony. Jej ciało przeszywała wzrastająca w intensywności przyjemność, która odbierała jej pełną kontrolę. Każde westchnienie, piersi poruszające się pod wpływem przyspieszonego oddechu, ruch bioder, jęki wybrzmiewające spomiędzy jej ust… Wszystko to zdradzało jak było jej dobrze, jak bardzo go pragnęła, jak wdzięczna była, że to właśnie z nim dzieliła teraz tę wyjątkową chwilę. A mimo to, spojrzenie na niego kosztowało ją tak wiele wysiłku. Zmarszczyła brwi, odwzajemniając jego spojrzenie i patrząc mu głęboko w oczy. Widziała to wszystko – odbicie własnych emocji. Jego słowa jednak sprawiły, że na moment zapomniała o tym, jak bardzo próbowała nad sobą panować. Poczuła ciepło rozlewające się gdzieś pod mostkiem, zupełnie inne od tego, które jeszcze przed chwilą odbierało jej oddech. Nie potrafiła odgadnąć wszystkiego, co kryło się za jego spojrzeniem ani tym bardziej wiedzieć, jak wiele niewypowiedzianych myśli tkwiło mu teraz w jego głowie. Mogła jednak dostrzec szczerość, z jaką na nią patrzył, i to wystarczyło, by na moment poczuła się zupełnie bezbronna, jeszcze bardziej niż wcześniej. Nie przywykła przecież do takiej bliskości, a co dopiero do bliskości mężczyzny, który nie tylko potrafił sprawić, że traciła oddech pod wpływem jego dotyku, ale również sprawiał, że chciała zostać w jego ramionach znacznie dłużej, niż początkowo zamierzała. Nie chciała jednak zastanawiać się, co przyniesie im jutro. Nie teraz, kiedy miała go tak blisko i tak intensywnie, że sama gubiła bieg własnych myśli.
Usuń— Chyba… — urwała nagle, gdy cichy jęk mimowolnie wybrzmiał spomiędzy jej ust w odpowiedzi na ruch jego dłoni — Chyba będziesz musiał mi to jeszcze nie raz udowodnić… — wyszeptała, wciąż dzielnie patrząc mu w oczy, choć oddech rwał się jej w piersi, a ciało reagowało na każdy kolejny ruch blondyna — Mój Oliver — dodała, znów opuszczając wzrok, choć jej szerszy uśmiech zdradzał, jak dobrze smakowały te słowa na jej języku. Miała ochotę je niemal wykrzyczeć, bo pragnęła, aby wiedział, jak wiele to dla niej znaczyło. Chciała powiedzieć mu to samo, zapewnić go, jak przykro jej będzie, jeśli to skończy się tylko na tej jednej nocy. Nie potrafiła jednak znaleźć w sobie tyle odwagi, czując onieśmielenie tym, jak ją traktował, co robił i ile wymiarów przyjemności, zarówno fizycznej jak i emocjonalnej, zapewniał jej tej nocy Oliver Caldwell. Był bezbłędny, po prostu perfekcyjny. Zbyt idealny dla kogoś takiego, jak ona, bo jeśli jednej rzeczy była przekonana to tego, że nie zasługiwała na ideał. A jednak, ta noc zdawała się właśnie taka być – idealna. To, co dawał jej teraz Oliver, przerastało wszystkie jej doświadczenia razem wzięte. Wiła się z przyjemności, ponownie odchylając głowę do tyłu, gdy czuła ruch jego palców, to jak jego język idealnie odnajdywał swoją drogę na jej nabrzmiałej i ciepłej kobiecości. Jego kolejne słowa tylko spotęgowały przyjemność, która już i tak pożerała jej ciało.
W uszach jej szumiało, a serce biło jak szalone, gdy docierało do niej, co w zasadzie wyznał jej Oliver. Na samą świadomość tego jęknęła rozkosznie, czując jak przyjemność zaczyna ją przytłaczać. Słowa Olivera rozbudziły jej wyobraźnię, na wielu płaszczyznach. Oczami widziała już to, jaki był twardy, a zaciskające się na jego palcach brzegi jej kobiecości rozbudzały głód poczucia jego okazałej męskości już w sobie. Pragnęła, aby ją wypełnił, aby wszedł w nią i posiadł ją tak, jak tylko by zechciał. Nie interesowała jej pozycja, to jak ułożyłby jej ciało, nic z tego nie miało znaczenia, dopóki byłby blisko, a jej wygłodniała jego bliskości kobiecość nareszcie mogłaby czuć go w sobie.
— Oliver, boże… Nawet nie wiesz jak bardzo pragnę go poczuć — wyznała mu, niemal płaczliwym tonem. Nie kłamała, każda kolejna chwila tej przyjemności zbliżała ją do orgazmu, Ale jednocześnie rozbudzała coraz większą tęsknotę za tym, aby Oliver Caldwell nareszcie mógł połączyć ich ciała w jedno — Chcę cię w już w sobie, Oliver, chcę czuć jak się ruszasz we mnie. Och, Oliver… Tak bardzo… Bardzo pragnę go poczuć — powiedziała, sama zaskoczona własną śmiałością, gdy jej biodra rytmicznie już poruszały się nad jego obliczem. Z jej ust znów wybrzmiały języki, przyjemne i bezwstydne, dużo głośniejsze niż wcześniej, uwalniane pod wpływem rozpływającej się w niej przyjemności. Nie potrafiła opisać, co się w niej działo, gdy tak mówił, gdy tak ją nazywał, już na zawsze zmieniając trajektorię wydarzeń między nimi. To było już niemożliwe, oboje nie byliby już w stanie wrócić do tego, co było wcześniej, na zawsze naznaczeni bliskością, której teraz kosztowali.
UsuńMój skarb.
Jęknęła cicho, zamykając oczy i oddychając ciężko. Nie mógł, nie powinien był jej tak robić. Nie powinien był nazywać jej w taki sposób, sprawiać, że czuła się tak, jak gdyby nie widział poza nią całego świata. Nie powinien był dopuszczać do tego, żeby pragnęła tej uwagi, tych czułych słów i spojrzeń, które sprawiały, że na moment zapominała o całym świecie. A jednak, nie potrafiła go powstrzymać. Wręcz przeciwnie, pragnęła więcej. Chciała słyszeć, jak wypowiada jej imię, jak nazywa ją w ten sposób, jak daje jej poczucie, że naprawdę jest dla niego kimś wyjątkowym. I choć nie zamierzała jeszcze zastanawiać się nad tym, co właściwie oznaczało to dla nich obojga, nie potrafiła ukryć, jak bardzo podobało jej się brzmienie tych słów… A już szczególnie, gdy wybrzmiewało z jego strony – Olivera Caldwella, tego samego, którego widocznie nigdy w pełni nie pozbyła się z zakamarków własnego serca. Wiedziała więc, w głębi, że nie będzie już od tego odwrotu, a ten mężczyzna zawładnie jej umysłem na długo.
Czuła jak z każdą kolejną chwilą, a tym samym każdym kolejnym ruchem Olivera, zaczyna tonąć w rozkoszy. Umysł szalał, a serce biło niemiłosiernie, gdy czuła z jaką uwagą i dokładnością Oliver poświęcał jej te rozkosze. Z jej ust wybrzmiewały głośne i bezwstydne jęki, niektóre niemal płaczliwe, gdy czuła ciepło jego języka na swojej mokrej kobiecości. Cholera, to było tak przyjemne być dla niego mokrą i ciasną, spragnioną jego bliskości, tak bardzo że mogłaby się od tego uzależnić i bezgranicznie poddać. Jej dłonie zaciskały się na jego jasnych, miękkich włosach, jak gdyby rozpaczliwie próbowała utrzymać jego bliskość między swoimi nogami. Instynktownie napierała na niego biodrami, będąc coraz głodniejszą jego pieszczot. Głośny i dłuższy jęk wybrzmiał, gdy poczuła jak językiem zaczął schodzić niżej, a ona nadal czuła niemal nieziemski ruch jego palców w swoim wnętrzu. Słyszała coraz bardziej każdy z tych ruchów, uświadamiając sobie samej do jakiego podniecenia ją doprowadził. Była mokra na całym ciele, ale ponad wszystko tam, między nogami, zdradzając napięcie i płomień, który trawił jej duszę. Jego słowa docierały do niej urywkami, mieszając się z jej własnym oddechem. Mimo to, uśmiechnęła się, choć zaraz jej twarz zdradziła przyjście kolejnej fali przyjemności. Nie była pewna, czy Oliver zdawał sobie sprawę z tego, jak bardzo działały na nią jego słowa, jak spodobało jej się, że słyszała takie rzeczy właśnie od niego. Tak cholernie podobało jej się i podniecało ją, że potrafił być jednocześnie rozbrajająco czuły i tak bezwstydnie pewny siebie. To z kolei nakręcało ją jeszcze bardziej, wiedziała że orgazm, do którego się zbliżała, będzie nieziemski. I pragnęła, by Oliver się tym napawał.
— Oliver, skarbie… — wydusiła z siebie, niemal nie poznając własnego głosu. Jej palce mocniej zacisnęły się na jego włosach, a głowa znów opadła bezwładnie do tyłu — Boże, jesteś niesamowity… Jestem tak blisko — wyjęczała, nie potrafiąc przestać poruszać biodrami. Nie wiedziała jak dotarli do tego momentu, jak mogło dojść do tego, że pojawiła się iskra, z której wybuchł taki płomień… Wiedziała jednak, że nie chciała, aby przestawał. I że jeszcze nigdy nie czuła się przy kimś tak bezwstydnie swobodnie. Jeśli więc grzeszyli, była gotowa grzeszyć całą noc. Oliver Caldwell był bowiem wart wszystkiego, a już na pewno tego, by bezwstydnie brnęła w coś, co dla kogoś mogłoby wydawać się zbyt nieprzyzwoite.
UsuńDojdź dla mnie, Allie.
Miała wrażenie, że lada moment zemdleje. Jęknęła płaczliwie, czując jak bliska jest dojścia, jednak to jego słowa sprawiły, że wygięła plecy w głębszy łuk. Zabrzmiał tak rozkosznie, a ona poczuła się tak bardzo jego. Jeszcze nigdy nie czuła takiej przyjemności jak teraz, wynikającej nie tylko z wymiaru pieszczot, które dawał jej Oliver, ale też z tego, z jaką radością mu się poddawała. W tym momencie zdecydowanie czuła się jak jego dobra dziewczynka, spragniona tego, by doprowadził ją do takiej ekstazy, jakiej nigdy dotąd nie przeżyła. Jej usta były cały czas rozchylone, usta zamknięte. Jęczała tak głośno, że nie zdziwiłaby się, gdyby ktoś z pozostałych ludzi na tym piętrze był w stanie ją usłyszeć. Nie dbała o to jednak wcale, poruszając własnym ciałem coraz intensywniej. Kolejne słowa jednak doprowadziły ją do pełnego szaleństwa.
Proszę, kochanie.
Zacisnęła oczy, trzymając palce między jego włosami, aż w końcu mocniej zacisnęła je na jasnych kosmykach. Całe jej ciało drżało, a biodra coraz śmielej napierały na Olivera z powodu przyjemności, której nie potrafiła już dłużej się opierać. Napięła uda i wygięła plecy, jak gdyby każdy kolejny ruch odbierał jej kolejną cząstkę kontroli. Z jej ust wyrywały się coraz głośniejsze, niecierpliwe jęki, zdradzające to, jak bardzo była już podniecona. Czuła, że między nogami wszystko ma już wilgotne.
— Oliver… Boże, skarbie… — wyjęczała, niemal przeciągając jego imię, po czym przygryzła wargę, próbując powstrzymać kolejny jęk. Bezskutecznie — Nie przestawaj… proszę, nie przestawaj, tak bardzo chcę dojść — jej głos był niemal płaczliwy, gdy kierowała w jego stronę te błagania, podczas gdy ruch jego języka była coraz głębszy i szybszy. Zacisnęła swoją kobiecość na jego palcach coraz mocniej, jak gdyby zabraniała im z siebie w pełni wyjść — Kochanie, tak, właśnie tak… — wyjęczała tęsknię, czując że jest już na samym krańcu. Palce mocniej zacisnęły się na jego włosach, a głowa coraz bardziej opadała do tyłu. Była już tak blisko, że nie potrafiła zebrać myśli ani nawet udawać, że nad czymkolwiek panuje. Pozostało jej jedynie poddać się temu, co Oliver z nią robił. Ruszała biodrami, piersi falowały jej pod wpływem jej ruchów, a dłonie trzymała na jego głowie, nie pozwalając mu donikąd uciec. Z jej ust wyrywały się coraz bardziej głośne, niemal wyuzdane jęki, aż w końcu nadszedł ten oczekiwany moment.
Wybrzmiał głośny, namiętny jęk, gdy napięcie, które narastało w niej z każdą kolejną chwilą, w końcu osiągnęło swój punkt kulminacyjny. Jej ciało gwałtownie zesztywniało, plecy wygięły się mimowolnie, a palce zacisnęły na jasnych kosmykach Olivera. Przez moment miała wrażenie, że zupełnie zabrakło jej powietrza, gdy kolejne dreszcze przebiegały przez jej ciało. Była w zupełnie innym wymiarze, czerpiąc zupełną rozkosz.
— Och, kochanie… — jęknęła, a jej głos załamał się. Nie potrafiła już nad sobą panować ani nawet próbować ukrywać, jak intensywnie przeżywała tę chwilę. Z każdym oddechem powoli odzyskiwała świadomość własnego ciała, choć nadal drżała, zupełnie rozbrojona tym, co jej podarował. Kiedy w końcu otworzyła oczy, odnalazła go spojrzeniem. Patrzyła na niego z niedowierzaniem, czułością i zachwytem, którego nie umiała już ukryć. Miała go, naprawdę, i nie wiedziała czy będzie potrafiła oddać.
Jej ciało opadło bezwiednie, a ona leżała jeszcze przez chwilę, trzymając dłonie między jego włosami, delikatnie je gładząc. W końcu przesunęła dłońmi po jego karku, a następnie ramionach, gdy po chwili uniosła się ku górze. Pragnęła się w niego wtulić. Nadal ciężko oddychała, pozwalając aby całe jej ciało odnalazło swój rytm pod wpływem rozkoszy, którą sprezentował jej Oliver. Nie oznaczało to bynajmniej końca tej nocy, Allegra doskonale zdawała sobie sprawę z tego, że był to dopiero początek. Być może właśnie dlatego, gdy uniosła głowę, spojrzenie jej ciemnych oczu, choć wciąż zdradzające jej rozkoszne rozbrojenie, od razu odszukało jego własne. Wyprostowała plecy, trzymając dłonie na jego ramionach, aż w końcu znalazła się tak blisko, aby móc swobodnie objąć go nogami, a dłonie ułożyć na jego torsie. Z jej ust nadal wyrywały się płytkie, zdradzające jej podniecenie westchnienia, a przez ten jeden moment, patrząc mu głęboko w oczy, marzyła o tym, aby rozpłynąć się w jego objęciach.
Usuń— Cudowny… Jesteś po prostu cudowny, Oliver — wyszeptała, jej głos zadrżał, podobnie jak nadal drżało całe jej ciało, pamiętając każdy ruch jego języka i ruch palców w jej wnętrzu. Na samo to wspomnienie westchnęła mu rozkosznie w usta — I chyba rozpieszczasz mnie za bardzo… — oznajmiła i zaśmiała się krótko, składając czuły pocałunek w kąciku jego ust. Mimowolnie zaciągnęła się zapachem, który dotarł do niej, gdy przesunęła ustami w stronę jego ucha — Więc pozwól… — wyszeptała, prowadząc dłonie w dół wzdłuż jego torsu, aż zahaczyła o krawędź jego spodni — … że teraz ja rozpieszczę ciebie — te słowa niemal wymruczała, gdy zsunęła je w dół. Jej spojrzenie mimowolnie przesunęło się w tym kierunku, a na twarzy pojawił się bezwstydny uśmiech, gdy zobaczyła jak bardzo był jej spragniony. Niespiesznie zsunęła również jego bokserki, tym samym pozwalając, aby jego męskość zyskała więcej swobody. Z jej ust wybrzmiało rozkoszne westchnienie, a oczy przymrużyły się na jego widok, jej biodra z kolei przesunęły się na samą krawędź blatu, a ona sama ułożyła dłonie Olivera na swoich biodrach, spragniona jego dotyku.
Spojrzała na niego jeszcze raz, a tym razem wzrok zdradzał szalejące w niej pożądanie, gdy ponownie rozłożyła szerzej nogi. Palcem pociągnęła wzdłuż jego nabrzmiałej męskości, czując jego rozpalenie. Z jej ust natomiast wybrzmiał cichy, niemal bezwstydny i płaczliwy jęk, gdy jego szczyt zaczęła muskać swoją nadal pulsującą od przyjemności kobiecością. Pragnęła dać mu przedsmak tego, co czekało ich, gdy pójdą o krok dalej. Teraz jednak marzyła o tym, by płonął z rozkoszy.
— Piękny — wyszeptała, a jej wzrok rozbłysnął czymś tak niewinnym, że niemal bezwstydnym, gdy palcami objęła jego nabrzmiałą męskość. Westchnęła cicho, gdy poczuła jego pulsowanie pod własną dłonią — Podoba mi się, co czuję — dodała, rozkosznie mrugając oczami, gdy drażniła opuszkiem palca szczyt jego męskości. W końcu przygryzła wargę i przesunęła dłoń na sam dół jego męskości, znów delikatnie ocierając o niego swoją kobiecością. Jęknęła cicho w jego usta, po czym zaczęła poruszać palcami w górę i dół.
Poczuła, jak fala ciepła rozlewa się po całym jej ciele, a po skórze przesuwa się przyjemny dreszcz, gdy zaczęła stopniowo poruszać dłonią. Jej palce zaciskały się i rozluźniały w miarowym rytmie, a ona sama nie potrafiła oderwać wzroku od jego twarzy. Chciała zobaczyć każdą reakcję, każdy grymas i najmniejszy przejaw przyjemności, którą mu sprawiała. Czuła pod palcami, jak bardzo był rozpalony, a świadomość, że to właśnie ona wywołuje w nim te wszystkie reakcje, napawała ją niemal bezwstydną satysfakcją.
Ten komentarz został usunięty przez autora.
Usuń— Patrz mi w oczy, Oliver — oznajmiła, gdy ruch jej dłoni stał się bardziej płynny, ale również dużo bardziej intensywny — Patrz mi w oczy, gdy to robię, skarbie — oznajmiła — Dobrze ci, hm? Daj mi to usłyszeć, proszę — dodała, niemal z pozorną, a jednocześnie grzesznie rozbrajającą niewinnością, gdy jej dłoń nadal intensywnie poruszała się na jego męskości. Pragnęła pozwolić mu w ten sposób osiągnąć szczyty przyjemności, dać mu szansę na to, aby osiągnął tę samą rozkosz, co ona. Pragnęła, aby samym ruchem palców i ciepłem szczytu jej kobiecości, raz po raz ocierającą się o niego, doprowadzić go do przyjemności, jakiej jeszcze nigdy dotąd nie doświadczył. Była wręcz bliska nawet tego, aby lada moment zsunąć się z drewnianego blatu i opaść na kolana, by poczuć we własnych ustach jak bardzo Oliver Caldwell ją pragnął. Zadrżała na samo wyobrażenie dotyku jego dłoni na swoich ciemnych włosach, gdy ustami obejmowałaby jego pulsującą męskość. Trzymanie jednak na nim dłoni i obserwowanie jak rozkosz nadaje barw jego reakcji była dla niej równie przyjemna. Czuła pod dłonią jaki był twardy i rozpalony, czuła każde tempo jego pulsowania. Czuła jak bardzo jej pragnął.
Usuń— Mój Oliver… — wyszeptała mu prosto w usta, ruszając intensywnie dłonią — Chciałbyś czegoś więcej, huh? — uśmiechnęła się zuchwale, zbliżając się do niego tak blisko, że już nic ich nie dzieliło — Pokaż mi, jak bardzo.
Let me show you how proud I am to be yours
Allie 🫦
Ta noc była pełna niespodzianek, do tego stopnia, iż na tym etapie nie powinna była dziwić się czymkolwiek. A jednak, tak właśnie czyniła, nadal nie dowierzając, że Oliver komplementował właśnie ją. I choć gdzieś w głębi nadal obawiała się tego, że jest po prostu pocieszeniem, uzupełnieniem po Romy, która nadal mogła przecież, jak i miała prawo, tkwić w jego umyśle, to nie umiała przestać czerpać radości z tego, co do niej mówił. A już tym bardziej nie potrafiła przestać czerpać przyjemności z tego, jak ją traktował, jak na nią patrzył, dotykał, jak się nią zachwycał. Być może właśnie dlatego patrzyła na niego z lekkim, dość swoistym niedowierzaniem, gdy pozwalała, aby czułość, z jaką ją traktował, wyryła się już w jej pamięci. Nie miała już przed sobą tego samego Olivera… To nie był ten sam mężczyzna, któremu nie szczędziła złośliwości – tamten bowiem był nieosiągalny, sprawiając, że tylko droczeniem się była w stanie zyskać jego uwagę. Teraz miała jej tyle, ile tylko mogła zapragnąć, gdy blondyn całował ją tak, jak gdyby nie miał przed sobą niczego ważniejszego, a każde kolejne słowo sprawiało, że coraz trudniej było jej zachować zdrowy dystans. Nie czuła się tak przecież przy żadnym innym mężczyźnie… Nikt nie dał jej tego, co teraz dawał jej Oliver.
OdpowiedzUsuń— Mamy problem… — szepnęła, delikatnie muskając nosem jego policzek, aż złożyła czuły pocałunek na jego ustach — Chcę tak się czuć już tylko z tobą… — wyznała w końcu, zamykając oczy, jak gdyby bała się skierować na niego spojrzenie, bo co jeśli zobaczyłaby tam odrzucenie? Nie zniosłaby tego. W zasadzie sama nie wiedziała, czy w ogóle powinna była mówić mu takie rzeczy. Te wszystkie obawy znikały jednak, gdy czuła smak jego ust. Mogła niemal tonąć w tych pocałunkach, ciesząc się każdą ich sekundą, zupełnie tak, jak gdyby od tego zależało czy w ogóle zapamięta tę noc. A przecież zapamiętałaby bez cienia wątpliwości…
Kiedy blondyn ponownie się odsunął, spojrzała na niego z nieco większą uwagą, może nawet lekką frustracją. Podobało jej się, jak bardzo było czuć ich pożądanie, to jak tamto napięcie przy głupich, dwuznacznych żartach zmieniło się w płonącą namiętność. Problem tkwił w tym, że jeszcze bardziej podobała jej się ta delikatniejsza strona ich zbliżenia. Być może właśnie dlatego jego zapewnienie, że chciał zostać, poruszyło ją znacznie mocniej, niż mogłaby przypuszczać. Przez krótką chwilę po prostu mu się przyglądała, jak gdyby próbowała upewnić się, że naprawdę usłyszała to, co usłyszała. Wszystko w niej niemal krzyczało, że będzie bolało… Że zaboli jak cholera. A jednocześnie to samo wszystko nie pozwalało jej przestać. Chcę zostać, Allie. Zacisnęła szczękę, na chwilę zamykając oczy, jak gdyby próbowała schować się przed jego obliczem, gdy te słowa nadal odbijały się w jej umyśle. Chcę zostać z tobą, kochanie. Westchnęła raz jeszcze, niemal recytując te słowa w swoim sercu. Ależ była głupia… Tak głupia. Nie powinna była uważać tych słów za cokolwiek więcej, niż objaw upojenia tą wspaniałą nocą. A jednak, nie potrafiła.
Nie odpowiedziała nic, nie potrafiła. Cała zadrżała, gdy przysunęła się do niego, wtulając policzek w jego ramię. Potrzebowała tej bliskości, tylko na jeszcze jedną chwilę, zanim znów połączyła ich usta w namiętnym pocałunku. W tyle głowy wiedziała, jaka jest prawda… Że to jedna noc, jeden raz. Że nie mogła być pewna, co przyniesie później. Ale tej nocy nie chciała już niczego sobie odmawiać. A już na pewno nie chciała odmawiać sobie właśnie jego.
Nie chciała więc, żeby Oliver dalej myślał kategoriami tego, czy sobie na nią zasłużył. Była tylko zwyczajną dziewczyną, spragnionej szczerej bliskości, którą znalazła w jego objęciach. A nie były to przypadkowe objęcia, pierwsze lepsze wybrane w biegu… Oliver był pierwszym, który w jej życiu dał jej poczuć, co to znaczy, gdy serce bije odrobinę mocniej. I chociaż on sam raczej o tym nie wiedział, to ona doskonale zdawała sobie z tego sprawę. Nieważne więc, jak bardzo ta sytuacja była pogmatwana i jak bardzo balansowali między troską a namiętnością, Allegra nie chciała odbierać sobie ani jemu przyjemności z tego, co właśnie między nimi się rodziło. Cholera, w ogóle nie wiedziała, czy cokolwiek się rodziło, ale jeśli tak, to był problem dnia następnego… Nie zamierzała też zresztą udawać, że jego obecność jest jej obojętna, skoro samo spojrzenie Olivera potrafiło wywołać w niej tak przyjemne drżenie.
UsuńPrzesunęła dłonią po jego karku, przyciągając go do kolejnego pocałunku. Chciała, żeby poczuł, że nie musi jej za nic przepraszać ani niczego udowadniać. Że pragnie go właśnie takiego — z całym tym zawstydzeniem, niepewnością i czułością, którą nieoczekiwanie jej ofiarował. A kiedy w końcu oderwała się od jego ust, zrobiła to tylko po to, by oprzeć policzek o jego skroń i wyszeptać:
— Nie zastanawiaj się nad tym aż tak, dobrze? — wyszeptała z troską, czule dotykając nosem jego własny. Nie wiedziała jednak czy te słowa skierowała bardziej do niego czy do siebie samej…
Bo choć Oliver patrzył na nią tak, jak gdyby dostrzegał w niej coś znacznie więcej, niż sama potrafiła w sobie zobaczyć, to Allegra nie miała pojęcia, jak wiele zaczynała dla niego znaczyć, jeśli w ogóle. Brunetka domyślała się, że dostrzegał jej piękno i charyzmę, ale absolutnie nie przypuszczała, że mógłby widzieć w niej kobietę, dla której warto zaryzykować, której warto dać szansę, a może nawet pozwolić wywrócić do góry nogami cały swój dotychczasowy świat. A wszystko dlatego, bo gdzieś z tyłu głowy wciąż tkwiła myśl, że być może była dla niego przede wszystkim pocieszeniem. I chociaż ta możliwość powinna ją raczej przerażać, to nie potrafiła zmusić się, by odsunąć od niego choćby na krok. Być może właśnie dlatego tak kurczowo trzymała się teraźniejszości, nie pytając o jutro i nie próbując wyciągać z tej nocy obietnic, których żadne z nich nie było jeszcze gotowe złożyć… Gdyby to zrobiła, poranek zabolałby dużo bardziej, gdy zdążyła już zasmakować Olivera, jego pocałunków, ciepła dłoni, czułości brzmiącej w tym, jak wypowiadał jej imię.
Dostaniesz wszystko, czego tylko zapragniesz.
Całe jej ciało zadrżało. Wiedziała doskonale, że mówił prawdę, bo jeśli coś przez ten czas zdążyła zrozumieć, to jakże przyjemny fakt, że Oliver naprawdę był człowiekiem czynu. Gdyby jednak ktoś kiedykolwiek powiedział jej, że przyjdzie czas, gdy sam Oliver Caldwell będzie obdarowywał ją pieszczotami, jakich dotąd jeszcze nigdy nie doświadczyła, nie uwierzyłaby. Cóż, wiara mało miała tutaj do czynienia, ona nawet by tak nie pomyślała. A jednak była właśnie tutaj, tej deszczowej nocy, razem z nim, w swojej kuchni, posłusznie poddając się temu, co dla niej przygotował. Już na tym etapie była gotowa stwierdzić, że Oliver był wspaniałym kochankiem, choć nie była pewna, czy sam zdawał sobie z tego sprawę. Sposób, w jaki poruszał językiem na jej kobiecości, to jak jego palce idealnie nadawały tempa w jej wnętrzu, jak doskonale odnajdywał rytm w tym, jak ją pieścił – wszystko to doprowadzało ją do momentu, w którym nie tylko brakowało jej tchu, ale do stanu, którego nigdy w życiu nie zapomni. Oliver Caldwell stał się jej słabością, jej najsłodszym grzechem, pokusą, której nigdy nie przestanie pragnąć. Po tym, jaki osiągnęła z nim szczyt ekstazy, a to był dopiero początek ich wspólnej nocy, już była w stanie gdzieś w podświadomości zrozumieć, że nie umiałaby już tak szybko z tego zrezygnować. Starała się pamiętać, że to tylko jedna noc i tylko jeden seks, tylko że… Cholera, nie chciała aby tak było.
Jej ciało nadal pamiętało dotyk jego języka, dłonie zaciskające nogi, bliskość jego twarzy przy jej kobiecości. Nadal drżała, mając wrażenie, że trwa w tej chwili dłużej, niż w rzeczywistości. Próbowała znaleźć w sobie jakąś równowagę, nie rozpływać się przed nim tak w zupełności, to bowiem oznaczałoby koniec ich zbliżenia, albo przynajmniej właśnie tego się bała. Czuła jednak spojrzenie Olivera na swoim ciele, czuła jak obserwował jej ruch i jej ciało. W pewien sposób ją to zawstydzało, znajdowała się bowiem w bardzo obnażającej i intymnej sytuacji, pozwalając aby blondyn widział ją w tak wrażliwym położeniu. A jednak, słysząc jego słowa, wszystkie obawy zniknęły. Na twarzy pojawił się szczery uśmiech. Allegra przygryzła wargę i skierowała wzrok w jego kierunku, gdy poczuła jak układa jej drżącą nogę na blacie. Serce zabiło jej mocniej na myśl, że po raz kolejny miał dostęp do jej najwrażliwszego miejsca. Nie była pewna, co w zasadzie planował, ale jednocześnie nie miała zamiaru się buntować. Obserwowała go spod przymrużonych oczu, niemal z ledwością, a jej oddech nadal był niespokojny. Każde miejsce na jej ciele, na którym Oliver zostawiał ślad swoich pocałunków, drżało i płonęło jednocześnie. Dopiero kiedy znów znalazł się po jej wewnętrznej stronie ud, serce znów zaczęło bić jej szybciej w piersi, a ciepło ponownie zebrało się w podbrzuszu.
Usuń— Oliver… — wyszeptała i zaśmiała się cicho, jak gdyby naprawdę dawała wyraz swojemu zawstydzeniu. Zanim jednak zdążyła dokończyć, z jej ust mimowolnie wybrzmiało rozkoszne westchnienie, które zdradzało ile przyjemności dawał jej każdy kolejny pocałunek blondyna. Jej dłoń niemal odruchowo znów wróciła nad jego oblicze, aby móc odnaleźć się znów w pomiędzy jego miękkimi włosami. Jej plecy wygięły się w delikatny łuk, bo każdy pocałunek, którym ją obdarowywał, teraz zdawał się dużo bardziej przyjemnie drażnić jej skórę.
Słysząc jego słowa, zadrżała, przygryzając wargę. Serce zabiło jej mocniej, a w głowie niemal szumiało, gdy docierało do niej, w jakim położeniu go miała i co jej w zasadzie wyznawał. Trudno byłoby jej uwierzyć, że to tylko seks, skoro Oliver zdawał się ją niemal czcić. Każdy pocałunek, każde muśnięcie i czułe słowo sprawiały, że czuła się wyjątkowo, jakby przez tę jedną noc nie istniało nic poza nimi. I choć część niej chciała po prostu zatrzymać tę chwilę, druga nie potrafiła przestać zastanawiać się, co właściwie z nią robił.
— Ollie… — powtórzyła już bardziej miękko, delikatnie unosząc się przy pomocy jednej ręki. Zanim jednak zdążyła powiedzieć coś więcej, znów poczuła ten wspaniały dotyk. Jego język na własnej kobiecości… Poczuła, że lada moment i znów zrobiłaby się wilgotna, specjalnie dla niego. Przyjemność, którą teraz jej sprawiał, skutecznie odbierała jej zdolność układania własnych myśli. Gdy jednak poczuła, jak na moment włożył w jej ciepłe wnętrze własny język, cicho choć znów rozkosznie jęknęła. Wypuściła powietrze z drżącym westchnieniem, odchylając głowę i na moment przymykając oczy. Nie spodziewała się tego, nie zakładała nawet, że Oliver znów obdarzy ją takimi pieszczotami, a jednak tak właśnie było.
— Jesteś… absolutnie niemożliwy, Oliver — wydusiła z siebie z ledwością, z uśmiechem na twarzy, który majaczył o tym, jak było jej błogo i przyjemnie. Przesunęła dłonią po jego włosach, po czym pochyliła się nieco w jego stronę. Nie miała przecież zamiaru całą noc leżeć na drewnianym blacie, nawet jeśli miała ku temu dobre i przyjemne możliwości.
Choć to, jaką przyjemność znów sprezentował jej Oliver, było wspaniałe, to jeszcze wspanialsze było móc mieć go przed sobą. Obserwować jego piękne oblicze, jego rozchylone usta, lekko potargane jasne włosy i spojrzenie, w którym wciąż dostrzegała ślady pożądania zmieszanego z niezwykłą czułością.
Uśmiechnęła się nieśmiało, gdy poczuła z jaką troską odgarnął kosmyk z jej twarzy, jak pogładził jej policzek, z jaką czułością na nią patrzył. Mogłaby się do tego niemal przyzwyczaić, choć przecież doskonale zdawała sobie sprawę z tego, że nie powinna. To jedno zbliżenie nie dawało jej prawa do tego, aby poddać się jakimkolwiek uczuciom, które następnego dnia miały się w niej rozwinąć na samo wspomnienie ich zbliżenia. A jednak, tak kuszące wydawało się wtulić się w jego ciało i po prostu pozwolić, aby się nią zaopiekował. Znaleźć w jego objęciach to, czego szukała już przecież tak długo… Pytanie, które zadał nie ułatwiało jej wcale tej sytuacji.
UsuńPrzygryzła wargę, czując jak jej twarz znów zaczyna się rumienić. Jeśli jej oddech zdążył się już choć odrobinę uspokoić, to rozszalał się znów na nowo, gdy wraz z pytaniem Olivera przypominała sobie upojne i rozkoszne chwile przyjemności, które dopiero co miały miejsce.
— Mhm… — odpowiedziała, przybliżając się w jego kierunku i patrząc na niego z rozmarzeniem w oczach, zupełnie tak jak gdyby prosiła o kolejny pocałunek na czole. Na skroni. Na policzku. Wszędzie, gdzie tylko mogłaby poczuć jeszcze odrobinę jego czułości. Nawet nie zauważyła, kiedy objęła go rękoma i schowała się w jego objęciach — Było cudownie, skarbie — wyszeptała mu prosto do ucha, rozkoszując się tym jak wspaniałym uczuciem było czuć jego nagie ciało na swoim własnym. Rozpalało to jej wyobraźnię dużo bardziej niż powinno, niemal grzesznie i bezwstydnie, uświadamiając jej jak niesamowite czekało ich doświadczenie bliskości. A jednak, nie chciała tego przyspieszać. Nie chciała przecież czerpać przyjemność tylko sama, brać garściami wyłącznie dla siebie samej.
Właśnie dlatego odzyskała tę pewność siebie, która jeszcze przed chwilą zniknęła na rzecz onieśmielenia i poruszenia. Atmosfera była rzeczywiście bardzo intymna, ale jej pragnienia okazały się znacznie silniejsze. Marzyła o tym, by sprawić mu przyjemność, by choć przez chwilę to on znalazł się w centrum jej uwagi. Pragnęła poczuć, że jest w stanie wywołać w nim równie silne emocje, równie mocne podniecenie, zupełnie tak, jak on w niej. Nie odrywała od niego więc wzroku, obserwując rumieniec na jego policzkach, napięcie mięśni i każdy urywany oddech. Jej dłoń nadal pozostawała na jego męskości, kiedy Allegra z coraz większą śmiałością pozwalała sobie na bliskość z nim, o której jeszcze wcześniej nawet nie pozwoliłaby sobie marzyć. Ta rzeczywistość była jednak dużo bardziej przyjemna niż mogłaby założyć. Serce tłukło jej się w piersi, a oddech przyspieszył dużo mocniej, gdy czuła jego męskość pod swoimi palcami. Jej biodra delikatnie i mimowolnie poruszały się, niejednokrotnie ocierając swoją wilgotną i ciepłą kobiecością o jego męskość. Jej palce zgrabnie i czułe poruszały się na jego członku, gdy drugą rękę oparła na jego biodrze, przyciągając go odrobinę bliżej. Zadrżała, kiedy usłyszała jego kolejny jęk. Nie potrafiła powstrzymać zuchwałego uśmiechu, bowiem było coś niezwykle satysfakcjonującego w świadomości, że Oliver, który dotąd tak konsekwentnie skupiał się na niej, teraz sam nie potrafił ukryć, jak bardzo było mu dobrze.
— Tak mi się podobasz… — wyszeptała, po czym pochyliła się, składając pocałunek na jego ustach. Chciała, żeby Oliver wiedział, że w każdym ruchu jej dłoni było czyste pragnienie sprawienia mu przyjemności. Nie była to wyłącznie próba odwdzięczenia się mu za to, ile rozkoszy jej dał, ale prawdziwe i szczere pragnienie, aby Oliver poczuł tej nocy, że poza nim nic się dla niej na ten moment nie liczyło.
Oczywiście, że chciała być dla niego dobra – i to bardzo. Chciała dać mu przestrzeń, by pragnął więcej i mocniej. Było to również niemal niebezpieczne, jak bardzo zaczynało podobać jej się to w jakim miała go położeniu. Widok błogiego, posłusznie poddającego się nadawanemu przez nią tempowi Olivera był równie podniecający, co ta jego bardziej dominująca i konkretna wersja. Nie spodziewała się jednak, jak bardzo spodoba się jej właśnie ta jego odsłona – nieco bezwstydna, rozmarzona, zupełnie pozbawiona jego opanowania. Mogłaby niemal uzależnić się od obserwowania jego reakcji na jej dotyk, jak jego głos tracił na sile, a spojrzenie zdradzało dużo więcej jego rozkosznie nieprzyzwoitych myśli. I choć przez moment czuła lekkie onieśmielenie, coraz trudniej było jej ukryć, jak wielką przyjemność sprawiało jej to, że mogła być powodem jego rozkoszy. Być może dlatego, słysząc jego prośbę, mimo rumieńca, który pojawił się na jej twarzy, nie pozwoliła aby zniknęła jej pewność siebie. Spełniła jego życzenie niemal natychmiast, delikatnie przyspieszając ruch swojej dłoni. Poruszała palcami płynnie, nieco mocniej zaciskając je na jego męskości. Jęknęła cicho, gdy poczuła jak pulsował pod wpływem jej przyjemności. Mogłaby uzależnić się od dotykania go, od czucia tego, jaki był twardy, kiedy miał ją nagą tak blisko siebie. Dodawało jej to wręcz nienaturalnej pewności siebie, że doprowadzała tak przystojnego i pociągającego mężczyznę do takiego stanu.
UsuńPochyliła się, muskając ustami jego szczękę, a następnie zatrzymała spojrzenie na jego twarzy. Chciała widzieć jego reakcje, nie przegapić ani jednego westchnienia. Kiedy poczuła, jak przyciąga ją bliżej, jej oddech również stał się płytszy.
— Lubię, kiedy mnie o coś prosisz — szepnęła, muskając jego dolną wargę, jednocześnie celowo wzmacniając ruch własnej dłoni, gdy drugą przytrzymała jego podbródek — Zwłaszcza, gdy tak pięknie na mnie patrzysz — dodała zuchwale, uśmiechając się do niego zadziornie. Nie kłamała, jego błagania działały na nią niezwykle mocno. Obserwowała go z rozchylonymi ustami, czując jak serce rozszalało się w jej wnętrzu. Oliver wyglądał wspaniale, tak cholernie męsko i pociągająco, gdy rozpływał się pod jej dotykiem. Świadomość, że to właśnie ona doprowadzała go do tego stanu była niemal odurzająca. Uśmiechnęła się nieznacznie, przesuwając palcami po jego męskości, a po chwili wybrzmiał jej cichy jęk, gdy poczuła jak mocniej poruszył nim na jej kobiecości. Bliskość jego nagiej męskości na jej wrażliwym miejscu doprowadzała ją do szaleństwa, sprawiała, że była coraz bardziej głodna tego, by znalazł się w jej wnętrzu. To z kolei sprawiało, że każdy jej kolejny ruch był coraz bardziej intensywny, głodny i namiętny, a ona czerpała niemałą korzyść z tego, ile przyjemności dawało jej pieszczenie jego męskości. Tym razem nie zamierzała być szczególnie delikatna. Chciała bowiem czuć jego oddech i tę niecierpliwość, którą tak wyraźnie w niej i sobie rozbudzał. Była go spragniona równie mocno, co on jej.
A potem poprosił znów. Przymknęła oczy tylko na chwilę, próbując trzymać swoje podniecenie w ryzach. Nachyliła się w jego kierunku, przesuwając biodra do przodu, już w pełni czując jego członek na swojej kobiecości. Gdy jednak poczuła jego dłoń na swojej, zwolniła, aż całkiem zaprzestała ruchu swoich palców. Przez moment milczała, patrząc mu głęboko w oczy. Serce tłukło jej się w piersi, a krew niemal szumiała w uszach. Całe jej ciało płonęło od gorąca, które poczuła w chwili, gdy wyznał jej, czego pragnął. W zasadzie, nie tylko wyznał, ale i błagał, wyraźnie dając jej do zrozumienia, jak bardzo pragnął, aby ich ciała nareszcie stały się jednością.
— Och, Oliver… — wyszeptała mu prosto w usta, czując jak niemal cała buzuje od podniecenia — Skarbie, nawet nie wiesz, jak bardzo tego chcę… — oznajmiła i spojrzała mu prosto w oczy, delikatnie gładząc opuszkiem palców szczyt jego męskości. Poruszyła swoją spragnioną jego bliskości kobiecością ostatni raz, ocierając się o jego wrażliwe miejsce. Następnie nachyliła się nad jego szyją, składając na niej czuły, a jednocześnie rozkosznie namiętny pocałunek — Pragnę, żebyś skończył we mnie, tak cholernie mocno, Oliver — wyznała, szepcząc mu czule te słowa prosto do jego ucha i czując jak oddech stawał się nierówny i niecierpliwy. Puściła, choć niechętnie, jego męskość, by móc ułożyć dwie dłonie na jego szyi — Jestem twoja, mój skarbie… — wyszeptała, gdy znów spojrzała mu prosto w oczy spojrzeniem niemal bezwstydnie niewinnym.
UsuńPozwoliła więc, aby Oliver wziął ją w swoje objęcia. Zarumieniła się, ale tym razem wcale nie próbowała ukrywać szerokiego, nieco nieprzyzwoitego uśmiechu, który pojawił się na jej twarzy. Ekscytacja niemal pożerała ją od środka, a świadomość tego, dokąd ją prowadził i co za chwilę miało się wydarzyć, sprawiała, że z trudem potrafiła usiedzieć spokojnie w jego ramionach. Niemal odruchowo wskazywała mu drogę do sypialni, nie przestając obsypywać jego twarzy pocałunkami. Składała je na jego ustach, policzkach i szczęce, by w końcu zatrzymać się przy szyi, gdzie pozostawiła kilka dłuższych pocałunków. Nie potrafiła przestać na niego patrzeć. Cholernie podobało jej się to, że właśnie on ją niósł, że mogła poczuć się tak bezwstydnie pożądana i jednocześnie tak bezpieczna… Przygryzła dolną wargę, kiedy ich spojrzenia ponownie się spotkały, a jej policzki zapłonęły jeszcze mocniej. W tej samej chwili już w pełni uświadomiła sobie, że tej nocy zamierzała oddać mu się bez cienia zawahania. Nie jednak tylko ciałem, choć właśnie ono domagało się teraz jego uwagi z niemal bezczelną niecierpliwością, ale również tą częścią siebie, którą tak długo trzymała poza jego zasięgiem.
Gdy znaleźli się już w jej sypialni, którą rozjaśniał wyłącznie nieśmiały blask księżyca, mimowolnie wtuliła się w zagłębienie jego szyi. Imponowało jej jak bardzo był silny, z jaką lekkością trzymał ją w swoich objęciach, mimo że całe jego ciało drżało od podniecenia, podobnie jak jej własne. Westchnęła rozkosznie, niemal wstydząc się na niego spojrzeć, bo rozumiała, co ją czekało. To nie był jej pierwszy raz, nawet nie był drugi… Ale pierwszy z Oliverem, a to sprawiało, że traciła grunt pod całą sobą. W końcu spojrzała na niego. Jej wzrok rozbłysnął szczerym pożądaniem i cichą, niemal bezwstydną niecierpliwością.
— Pragnę cię już poczuć, Oliver… — wyszeptała, składając czuły, lecz tęskny pocałunek na jego ustach — Potrzebuję cię poczuć — kontynuowała, muskając ustami jego policzek — Proszę.
Obsessivе, you look closely, but I like that
Possessivе, you're not mine, but you imply that
Allie 🩵 💋
Gdyby chodziło tylko o seks, byłoby przyjemnie i dużo łatwiej. Byłoby szybko, gorąco i namiętnie, jak gdyby oboje dotknęli tej pierwotnej części swoich dusz. Allegra jednak, nawet jeśli nadal nie potrafiła pozbyć się poczucia, że mogła być tylko pocieszeniem, uważała że tutaj już nie mogło chodzić tylko o seks. Obdarzali się wieloma czułościami, zbyt wspaniałymi, aby były jedynie grą wstępną czy sposobem na podkręcenie ich namiętności. Oliver mówił jej rzeczy, obok których nie potrafiła przejść obojętnie i naprawdę miała nadzieję, że nie były to słowa rzucane na wiatr, bowiem gdy wstanie rano, nadal będzie je pamiętała. Serce biło jej szalenie, gdy mówili sobie tyle uroczych i rozczulających słów. Wszystko to, nawet jeśli nie przyznałaby tego głośno, miało dla niej ogromne znaczenie. Gdy więc usłyszała jego słowa, zadrżała. Na jej twarzy pojawił się nieśmiały uśmiech, a ona opuściła głowę, składając pocałunek na jego nagim ramieniu. Oboje chcieli tego samego. Surrealne wręcz, ale może rzeczywiście prawdziwe? Chciała, aby tak było, jednocześnie trzymając się od tego tak daleko, jak tylko mogła, by oszczędzić sobie ewentualnego bólu. Nie miała przecież pojęcia ile ta noc znaczyła dla niego ani jak wiele myśli kłębiło się w jego głowie. Choćby chciała, nie umiałaby zajrzeć pod warstwę jego czułych gestów i pocałunków, aby zrozumieć, co skrywało się za tym wszystkim. Mogła jedynie mieć nadzieję, że to wszystko było po prostu szczere, tak jak było szczere z jej strony. Że kiedy przyciągał ją do siebie, robił to dlatego, że naprawdę chciał mieć ją blisko, a nie dlatego, że akurat tego wieczoru potrzebował czyjejś obecności. Nie zamierzała jednak zadawać pytań, na które być może żadne z nich nie znało jeszcze odpowiedzi…
OdpowiedzUsuńZamiast tego przesunęła dłonią po jego torsie, zatrzymując ją na moment przy obojczyku. Podobała jej się ta możliwość dotykania go bez najmniejszego skrępowania, odkrywania kolejnych drobnych reakcji i obserwowania, jak jego twarz łagodniała pod wpływem jej pieszczot. Uniosła wzrok, napotykając jego spojrzenie i uśmiechnęła się nieco bardziej zaczepnie, choć w jej oczach wciąż kryło się rozczulenie. Nie chciała już jednak myśleć o Romy, o tym, co miało wydarzyć się rano ani o tym, czy za kilka dni Oliver nadal będzie patrzył na nią w ten sam sposób. Wiedziała tylko, że przez tę jedną noc chciała być po prostu jego.
Na jego słowa uśmiechnęła się nieco zuchwale, zdradzając, jak bardzo jej się spodobały. Oliver chyba nawet nie zdawał sobie sprawy, jak przyjemnie działało na nią to, że tak otwarcie mówił o swoim pragnieniu. A już szczególnie wtedy, gdy nazywał ją rozkosznymi zdrobnieniami, patrzył na nią z tą rozczulającą mieszanką czułości oraz pożądania. Przesunęła dłonią po jego policzku, zatrzymując palce przy jego szczęce, po czym złożyła na jego ustach kolejny pocałunek. Tym razem nieco bardziej zaczepny, jak gdyby celowo chciała sprawdzić, ile jeszcze potrafiła wywołać w nim reakcji. A przecież i tak zabrnęli już bardzo daleko… Mimo to, wiele rzeczy nadal wydawało się świeżych i nowych, zupełnie jak to, ile otrzymywała komplementów i jak bardzo podobała się Oliverowi. Było to dla niej niemal niepojęte. Nie potrafiła patrzeć na siebie jego oczami, a już na pewno nie przywykła do tego, by ktoś mówił o niej w taki sposób. Na jej twarzy pojawił się intensywny rumieniec, a ona na moment odwróciła wzrok, zanim znów odnalazła jego spojrzenie. Jej ciało nadal drżało od przyjemności, którą sprezentował jej Oliver, ale teraz dołączyło do niej coś jeszcze — przyjemne ciepło rozlewające się w piersi za każdym razem, gdy nazywał ją w tak piękny sposób.
Przesunęła opuszkami palców po jego szyi, próbując ukryć zmieszanie pod delikatnym uśmiechem. Nie wiedziała, co właściwie powinna odpowiedzieć na takie słowa. Żaden komplement nie brzmiał w jego ustach jak wyuczona formułka, a to czyniło je jeszcze trudniejszymi do przyjęcia. Ona przecież nie potrafiła przyjmować komplementów, a już zwłaszcza w takiej intymnej sytuacji.
— Zawstydzasz mnie, Oliver… — wyszeptała i zaśmiała się cicho. Zanim jednak zdążyła coś dopowiedzieć, dotarło do niej, co w zasadzie Oliver rzeczywiście powiedział. Mógłbym ich już słuchać przez resztę życia. Serce jej niemal zamarło, a oczy otworzyła nieco szerzej. Nie była do końca świadoma tego, czy Oliver w pełni rozumiał, co do niej mówił, ale ona rozumiała. Poczuła przyjemne motylki w brzuchu, zupełnie tak, jak gdyby w tej chwili znów była tamtą zauroczoną nastolatką. Nie chciała jednak wprowadzać go w zakłopotanie, jedynie więc posłała mu nieśmiały uśmiech i pozwoliła, aby ta noc prowadziła ich dalej. A w zasadzie, to on – Oliver.
UsuńPrzyjemne uczucie rozlało się po całym jej ciele, kiedy poczuła kolejne pocałunki składane na jej skórze. Było w tym coś niezwykle intymnego, jak i w tym, jak niespiesznie Oliver ją dotykał. Poświęcał jej uwagę, w każdym tego słowa znaczeniu, a ona z każdą chwilą coraz bardziej zatracała się w jego bliskości. Delikatny dreszcz przebiegł wzdłuż jej kręgosłupa, kiedy jego usta zatrzymały się przy uchu. Odruchowo przesunęła dłonią po jego karku, muskając palcami linię włosów. Mogła przypuszczać, że mężczyzna, z którym jeszcze niedawno prowadziła niekończące się słowne przepychanki, okaże się tak czuły. Nie przypuszczała tylko, że okaże się taki z nią. Odwróciła więc twarz w jego stronę i odnalazła jego usta. Pocałowała go czule i delikatnie, lecz z wyraźną tęsknotą, która zdążyła już się rozbudzić, mimo że dopiero co zyskała od niego niesamowite pieszczoty.
— Lubię, kiedy jesteś taki czuły — wymknęło jej się cicho, niemal prosto w jego usta. Onieśmieliła się nieco własnym wyzwaniem, ale tym razem nie zamierzała się tym przejmować, bo już i tak wiele sobie wyznali. Ta noc temu sprzyjała, bo nie była taka sama, jak poprzednie.
Ta noc była wyjątkowa dlatego, bo wyjątkowy był Oliver. Podświadomie mogła wiedzieć to zawsze, pod grubą warstwą złośliwości, za którymi chowała swoje własne uczucia. Doświadczając jednak tej bliskości, czując jego pieszczoty i uwagę, poznawała zupełnie inny wymiar tej relacji. I zaczynała rozumieć tak wiele… Rozumiała, dlaczego Romy była z nim tak długo. Rozumiała, dlaczego tyle kobiet o nim marzyło. Rozumiała, dlaczego był w nim ten magnetyzm, od którego tak trudno było się oddzielić. I w tym wszystkim nie potrafiła pojąć, dlaczego tej nocy zwrócił uwagę akurat na nią… Nie potrafiła widzieć już w tym czystego przypadku, jak gdyby była pierwszą lepszą dziewczyną. Nie mogła być, skoro mówił do niej tak czule i cudownie… Jednocześnie, nie potrafiła też zrozumieć, że mogła być czymś więcej niż tylko pocieszeniem, bo poza swoim ciałem nie potrafiła dać mężczyźnie niczego więcej. Oliver był wspaniały, cudowny, męski, po prostu wyjątkowy. A ona była kobietą, która nie potrafiła nikogo zatrzymać na dłużej, która zdecydowanie nie była wystarczająca i nie była nawet nieprzeciętnie piękna. Mimo to, Oliver tutaj był, razem z nią, i sprawiał, że po raz pierwszy w życiu mogła poczuć się naprawdę wspaniała.
Pragnęła więc, aby Oliver również czuł się wspaniale. Każdy ruch jej dłoni na jego męskości miał to potwierdzić, zabierając go w miejsca, w których miała nadzieję, że jeszcze nigdy nie był. Pragnęła, aby Oliver odczuwał i odkrywał nowe wymiary przyjemności pod każdym ruchem jej palców na jego członku. Dodawała więcej, poruszając swoją wilgotną kobiecością na jego pulsującej, delikatnej skórze, chcąc aby pragnął i chciał więcej. Było to dla niej niemal celem nadrzędnym, aby Oliver czuł się spełniony. Aby pamiętał, że to jej ręka doprowadziła go do ekstazy. Jego rozkoszne słowa tylko jeszcze bardziej ją nakręcały, powodując że w głowie niemal jej szumiało.
Tak bardzo lubiła, gdy z ledwością wypowiadał jej imię pod ciężarem przyjemności, którą mu prezentowała. Sama również odczuwała niemałą rozkosz, samej sobie czyniąc przyjemność, gdy swoją mokrą i ciepłą kobiecością coraz głodniej i mocniej ocierała się o jego męskość. Jej myśli stawały się coraz głośniejsze, coraz bardziej wyuzdane i niegrzeczne, gdy wyobrażała sobie, ile granic jeszcze mogliby przekroczyć. Na tym etapie nie pragnęła niczego bardziej, niż móc w końcu poczuć go w sobie. Nie oznaczało to jednak, że nie marzyła też o innych przyjemnościach, a raczej tych, które sama mogłaby mu dać, posłusznie opadając przed nim na kolana…
UsuńWestchnęła głośno, gdy poczuła jak mocniej poruszył biodrami, samemu doprowadzając do rozkosznego kontaktu ich najczulszych miejsc. Była niemal przekonana, że lada moment przez niego oszaleje. Na jej twarzy z kolei pojawił się nieco swobodniejszy uśmiech, gdy usłyszała jego słowa.
— Aż tak na ciebie działam, skarbie? — zauważyła, skradając mu długi i namiętny pocałunek. Domyślała sie, że takie rozwiązanie nie było dla niego wygodne, jej jednak to niesamowicie schlebiało. Oznaczało to bowiem, że jak dotąd spisywała się bardziej niż dobrze.
Jej dłonie nadal pamiętały ciepło delikatnej skóry jego męskości, gdy Oliver wziął ją w swoje objęcia. Rozkoszowała się tym wspomnieniem, chociaż jej umysł skupił się już na tym, co czekało ich za drzwiami jej sypialni. Było w tym coś niezwykle wspaniałego – obiecywał jej przyjemne rzeczy, prowadząc ją do miejsca, w którym jeszcze kilka godzin wcześniej sama zasypiała, by rano móc również obudzić się samej. Teraz, naga i obnażona przed nim, pozwalała, aby prowadził ją do najintymniejszego miejsca jej mieszkania.
Gdy Oliver ułożył ją na łóżku, poczuła jak przeszedł ją przeszywający dreszcz. Nie był to jednak dreszcz spowodowany chłodem, którego nie brakowało za oknem, gdzie deszcz rozszalał się jeszcze bardziej niż wcześniej. Dreszcz, który poczuła, miał swoje źródło w ekscytacji, która niemal zaczęła trawić jej duszę w ogniu. Jej spojrzenie wodziło za Oliverem, nie potrafiąc oderwać od niego wzroku. Wyglądał wyjątkowo w świetle księżyca, którego blask nieśmiało przebijał się między ciężkimi zasłonami, osłaniającymi okno. Był piękny, choć słowo piękny w tej chwili zdawało się jej być zbyt małe, by oddać zachwyt, który tańczył w jej ciemnych oczach. Piękny nie oddawał wystarczająco tego, ile emocji wzbudzało w niej obserwowanie każdego ruchu jego ciała, zarysu żył na jego silnych rękach, subtelnej gry mięśni pod skórą i szerokiego torsu, który zdawał się przyciągać jej nieśmiałe spojrzenie przy każdym jego ruchu. Allegra była niemal przekonana, że żadne słowo nie oddałoby tego, jak doskonały był Oliver Caldwell – mężczyzna, który dotychczas był, jak gdyby za szklaną, grubą ścianą, gdzie wydawał się być tak blisko, a jednak wciąż daleko. Teraz miała go przed sobą, obserwując i czując z jaką troską się z nią obchodził, zupełnie tak, jak gdyby do jego rąk trafił najcenniejszy skarb świata. A przecież wcale nim nie była – była tylko Allegrą Maxwell. Oliver jednak sprawiał, że tej nocy, leżąc przed jego obliczem zupełnie naga i odkryta ze wszystkich, nawet najskrytszych pragnień, po raz pierwszy w życiu poczuła się wyjątkowa. To uczucie było tak przytłaczające, że niemal dusiło ją w gardle. Jak bowiem miała odnaleźć się w rzeczywistości, w której te jasne, piękne oczy widziały ją i tylko ją?
Serce tłukło jej się w piersi, jak gdyby chciało się wyrwać prosto w jego objęcia, gdy Oliver znalazł się tuż nad nią. Oddychała szybko, nieco nerwowo, oddając paradoks tego, co działo się w jej wnętrzu. Wszystko, co dotychczas doświadczyła tej nocy z Oliverem było wspaniałe, niemal nieziemskie, ale to, co działo się teraz, wykraczało poza wszystko, na co mogła się przygotowywać. Usta nieśmiało jej zadrżały, gdy poczuła jak blisko siebie go miała. Miała ochotę zniknąć w pościeli, najgłębiej jak potrafiła, bynajmniej nie dlatego, bo nie chciała tej bliskości. Wręcz przeciwnie, pragnęła tego, jak niczego wcześniej w swoim życiu. Jednak ta intymność, którą dzieliła teraz z Oliverem, była tak przytłaczająca, że nie była w stanie się w tym odnaleźć. Dopiero w chwili, gdy poczuła słodki ciężar jego pocałunku na własnych ustach, wszystko, co buzowało w jej myślach, uspokoiło się. W jej głowie nastała cisza, którą rozbijało wyłącznie przyspieszone od podniecenia tętno, odbijające się niczym echo w jej uszach.
Usuń— Ja… — urwała, rozkosznie marszcząc brwi, gdy spojrzała mu prosto w oczy — Lubię cię prosić, Oliver — wyszeptała, mrugając powoli oczami, po czym ułożyła drżącą dłoń na jego torsie. Druga mimowolnie odnalazła drogę wzdłuż jego pasa, by móc ułożyć się na jego szerokich plecach. Jego dotyk na jej policzku niemal ją rozbroił, powodując że mimowolnie wtuliła się w niego, jak gdyby chciała w ten sposób zatrzymać ten moment w czasie. Na twarzy zaś pojawił się nieśmiały rumieniec, gdy usłyszała wypowiedziany przez niego komplement. Kolejny tej nocy, a jednak ten zdawał się być najsłodszy ze wszystkich. Być może dlatego na jej twarzy zawitał uśmiech, a ona mimowolnie, pod ciężarem onieśmielenia, opuściła wzrok, zaciskając palce na jego torsie. Zaniemówiła, czując jak obecność Olivera zaczyna opanowywać całe jej ciało. Oddała się mu bez opamiętania.
Oddychała coraz ciężej, a oczy przymrużyła, gdy czuła przyjemny dotyk Olivera na swoim ciele. Rozpalał ją jeszcze bardziej, powodując że ciepło, które kumulowało się w jej podbrzuszu stawało się niemal nie do zniesienia. Nie potrafiła oderwać od niego wzroku, choć chwilami miała ochotę po prostu zamknąć oczy i zatracić się w tym, co jej ofiarowywał. Po jej ciele przeszedł rozkoszny dreszcz, gdy Oliver przyciągnął jej nogę nad swoje biodro, pozwalając, by oplotła go z jednej strony. Wiedziała, do jakiego momentu się zbliżali, i chyba właśnie ta świadomość sprawiała, że serce biło jej jeszcze szybciej. Nie chciała już zachowywać między nimi nawet odrobiny niepotrzebnego dystansu, dlatego nieco pewniej rozszerzyła nogi, szukając większej bliskości. Westchnęła cicho, kiedy w pełni uświadomiła sobie, jak niewiele dzieliło ich ciała i jak bardzo zbliżało się upragnione przez nich połączenie dusz w tańcu rozkoszy. To jednak kolejne jego słowa sprawiły, że cała zadrżała, niemal wtulając się w jego ciało.
Spójrz mi w oczy, Allie. W uszach jej szumiało, gdy podniosła wzrok ciemnych oczu, pozwalając, aby Oliver spojrzał w okno w jej duszy. Chcę patrzeć ci w oczy, słońce. Rozpływała się pod ciężarem tych słów, czując przyjemne drżenie w całym ciele. Westchnęła rozkosznie i przytaknęła posłusznie, nie potrafiąc wydobyć z siebie ani jednego słowa. Jej wzrok mówił jednak wszystko, zdradzał burzę uczuć, która rozszalała się w jej wnętrzu. Całe jej ciało wołało za Oliverem, a ona nie potrafiła już tego opanować, unosząc biodra lekko ku górze, jak gdyby posyłała mu zaproszenie. Czuła się tak, jak gdyby wszystko wokół zaczynało się kręcić pod wpływem podniecenia, które oszalało w jej ciele, gdy zdawała sobie sprawę, jak blisko jej kobiecości znajdowała się jego męskość. To jednak kolejny, ten głęboko upragniony ruch Olivera sprawił, że zupełnie zatraciła się w ich zbliżeniu.
Z jej ust wybrzmiał niemal płaczliwy jęk, gdy poczuła, jak Oliver powoli wsunął się w jej wnętrze. Całe jej ciało zareagowało niemal natychmiast, sprawiając że wygięła dolne plecy w łuk i zacisnęła palce na jego karku. Nadal patrząc mu w oczy, poruszała biodrami w rytm jego ruchu. Wzdychała ciężko, rozchylając rozkosznie usta, kiedy czuła jak z każdą chwilą męskość Olivera wypełnia jej kobiecość coraz bardziej. Jej dłoń przesunęła się z torsu na jego biodro, zaciskając na nim palce. W pierwszej chwili poruszała się pod jego ciałem niemal z nieśmiałością, szybko jednak odnalazła się w harmonii ich zbliżenia, dbając o to, aby każdy jej ruch był odbiciem jego własnego. Pozwalała mu się w tym prowadzić, oddając mu się bez opamiętania, bo czuła się wspaniale. Czuła, jak przyjemność, która niemal płonęła w jej podbrzuszu, zaczyna zniewalać jej ciało.
Usuń— Och, Oliver… Kochanie… — wyjęczała prosto w jego usta, w tej samej chwili zamykając na chwilę oczy i odchylając głowę na bok, jak gdyby przyjemność, którą dawał jej blondyn, zaczynała ją niemal pożerać. Z jej ust wydobywały się urywane westchnienia i pojękiwania, które z każdą chwilą stawały się coraz głośniejsze. W pewnym momencie znów otworzyła oczy, wracając do niego spojrzeniem. Oparła czoło o jego czoło, a potem musnęła ustami jego własne, wzdychając w nie niemal bezwstydnie. Allegra była tak pochłonięta Oliverem, że niemal zapomniała o wszystkim, co znajdowało się poza jej sypialnią. Liczył się jego dotyk, jego oddech tuż przy jej twarzy i to, że za każdym razem, kiedy wypowiadał jej imię, czuła przyjemny skurcz gdzieś głęboko w sercu. Cała drżała, słysząc jak ją nazwał.
— Skarbie, jesteś taki cudowny… — wyszeptała, a zaraz potem z jej ust wyrwał się kolejny, drżący jęk. Przesunęła paznokciami po jego plecach, by po chwili objąć go mocniej, niemal kurczowo, jak gdyby chciała zatrzymać go przy sobie na zawsze. Podobało jej się, jak wiele uwagi jej poświęcał. Jak potrafił być jednocześnie tak czuły i tak obezwładniająco namiętny. Jej dłonie błądziły po jego plecach, raz zatrzymując się na napiętych mięśniach, innym razem przesuwając po skórze niemal niepewnie. Przez ten czas jednak cały czas patrzyła mu w oczy, które pociemniały od podniecenia rozszalałego w jego ciele, podobnie jak w jej własnym.
Spomiędzy jej ust wybrzmiał rozkoszny, niemal bezwstydny jęk, gdy objęła go drugą nogą, czując go jeszcze głębiej w sobie. Słysząc również jego pojękiwania, czuła jak płonie jeszcze bardziej. Było to niczym symfonia dla jej uszu, bo potwierdzało, że było mu dobrze i to dzięki niej. Że jej kobiecość spełniała swoją rolę, przynosząc mu rozkosz i uzależniającą przyjemność, którą odczuwała i ona sama. Pod wpływem tej rozkoszy, tym razem już przymknęła powieki, chowając twarz w jego szyi. Oliver nie był wyłącznie wspaniałym kochankiem… Był prawdziwym, niesamowitym mężczyzną, co onieśmielało ją bardziej, niż byłaby gotowa przyznać.
— Oliver… Skarbie, ja…. — wydusiła z siebie z ledwością, czując mimowolny ruch ciała pod każdym pchnięciem jego bioder — Ja potrzebuję cię bardziej — wyszeptała, opadając znów na poduszkę. Nie potrafiła otworzyć oczu, choć bardzo tego chciała. Jednak przyjemność i rozkosz, którą dawał jej Oliver, zdawała się opanowywać jej ciało i wymykać spod kontroli.
Czuła się cudownie, zupełnie tak, jak gdyby w tej jednej chwili Oliver potrafił dać jej wszystko, o czym nawet nie byłaby w stanie zamarzyć. Pragnęła go jeszcze bliżej, jeszcze mocniej, jeszcze głębiej. I gdzieś pomiędzy falami przyjemności, które odbierały jej zdolność logicznego myślenia, przemknęła jej przez głowę myśl, czy Oliver na pewno czuł się równie cudownie, jak ona. Czy sprawiała mu tyle samo przyjemności, czy potrafił odnaleźć w tej bliskości coś równie wyjątkowego? Chciała, żeby tak było, bo pragnęła dawać mu tyle przyjemności ile sama od niego otrzymywała.
Usuń— Dobrze… — przełknęła ślinę — Oliver, czy dobrze ci ze mną? — zapytała niemal bez tchu, gdy znów otworzyła oczy, by znaleźć jego spojrzenie i móc spojrzeć w nie niemal niewinnym wzrokiem. Choć przecież wcale nie było nic niewinnego w tym, co robili. Gdzieś w podświadomości Allegra uświadomiła sobie, że to, czego doświadczała teraz, otworzyło puszkę Pandory. Nie było już odwrotu od Olivera Caldwella, a ona nie byłaby nawet w stanie wyobrazić sobie, że mogłaby znaleźć się teraz w ramionach kogokolwiek innego. Chciała już tylko jego i pragnęła tylko jego, pozwalając, aby mimo tego, że ich ciała nadal były jednością, jej dusza po raz pierwszy tej nocy zatęskniła za nim niemal boleśnie.
nervous, trip over my words, you're so pretty it hurts
baby, I'm yours, I need something more
Allie 🩵 💋
Jeszcze przez jakiś czas krążyły jej te myśli w głowie – że jest tylko pocieszeniem, że może w tym wszystkim chodzi tylko o to, aby dzięki niej zapomniał o Romy. Weszła w to świadomie, wiedząc że znalazła go załamanego, więc nawet jeśli teraz byli w tak intymnej sytuacji, to nie powinna była oczekiwać niczego. W zasadzie, może nawet nie powinna się na to zgodzić, nawet jeśli właśnie tego pragnęła. Tej nocy działo się jednak wiele rzeczy, których nie potrafiła wyjaśnić. Nie spodziewała się przecież, że pragnienia tak się w nich rozszaleją, a powiedzenie nie w kierunku Olivera będzie niemożliwe. Żadne z nich prawdopodobnie nie spodziewało się takiego obrotu wydarzeń, gdy jednak przyszła szansa, nie potrafili odmówić. Allegra z kolei już całkiem przepadła, nie potrafiąc wyobrazić sobie, że ta noc mogłaby wydarzyć się całkiem inaczej. Zasmakowała Olivera, przekonała się, jak cudownie jest doświadczyć z nim zbliżenia i nie umiała z tego zrezygnować. W tej chwili nie liczyło się już to, że robiła coś, co zdenerwowałoby jej brata i prawdopodobnie mogłoby zranić jej przyjaciółkę. To wszystko nie miało żadnego znaczenia, bo liczył się tylko Oliver. I, choć przyznanie tego kosztowało ją wiele, miała nadzieję, że to wszystko nie było tylko dziwną grą, w którą się uwikłała. Pragnęła, aby Oliver czuł to samo, co ona – szczere pożądanie i pragnienie, w żaden sposób niepowiązane z tym, co przyprowadziło go tej nocy do jej mieszkania. Z każdą chwilą czuła, że właśnie tak jest, musiała tylko sama poradzić sobie z wątpliwościami, które majaczyły gdzieś w tyle głowy.
OdpowiedzUsuńZawstydzona wyglądasz pięknie.
Allegra nie miała żadnego pojęcia, jak Oliverowi udawało się wypowiadać takie słowa z taką swobodą, podczas gdy ona za każdym razem potrzebowała chwili, żeby w ogóle odnaleźć się w jego czułościach. Nie wiedziała, co ze sobą począć, gdy tego doświadczała, to wszystko niemal ją przytłaczało, choć w przyjemny i miły sposób. Oliver był wspaniały i z każdą chwilą sprawiał, że czuła się coraz wspanialej. Przygryzła lekko dolną wargę, uciekając wzrokiem na moment w bok, choć uśmiech, który pojawił się na jej ustach, zdradzał, jak bardzo podobało jej się to, co od niego słyszała. Nie była przyzwyczajona do takiej uwagi. Tym bardziej nie od niego. A jednak z każdą kolejną chwilą coraz trudniej było jej udawać, że te wszystkie komplementy nie trafiają prosto w jej serce.
— Chyba mogłabym się do tego przyzwyczaić — przyznała na uwagę o ich codzienności, rozkosznie patrząc na niego spod gęstych rzęs. Sama również dostrzegała tę niezwykłą odmianę. Przecież jeszcze niedawno ich rozmowy pełne były uszczypliwości, a teraz Oliver całował ją w policzek i mówił do niej tak, jak gdyby nie istniało nic bardziej naturalnego. Nic z tego przecież nie było naturalne… To, co się działo nie było normalne, mimo to z jakiegoś powodu miała odczucie, że w końcu działo się coś, co miało więcej sensu. Jak gdyby w końcu rozsypana układanka ułożyła się tak, jak należało, choć jednocześnie odnosiła wrażenie, że było to bardziej chaotyczne niż powinno. Allegra jednak rozumiała coraz bardziej coś niezwykle wstydliwego i przerażającego – nie chciała, żeby wracali do dawnej wersji siebie. Nie tylko tej nocy, ale najlepiej już nigdy.
Jego wyznanie sprawiło, że uśmiechnęła się szerzej. Przesunęła dłonią po jego ramieniu, zatrzymując ją na karku, po czym nachyliła się w jego kierunku, by złożyć czuły pocałunek na jego rozgrzanych ustach. Było w tym coś rozczulającego, że tak bardzo starał się nad sobą panować, choć przecież nie musiał niczego jej udowadniać. Podobała jej się świadomość, że działała na niego równie mocno, jak on na nią. Że nie tylko ona gubiła przy nim oddech i rozsądek, ale również on przy niej, zupełnie poddając się rozkoszom, które mu zapewniała.
— Cóż, schlebiasz mi — wymruczała przy jego ustach, muskając je jeszcze raz — Gdyby było jednak po wszystkim, musiałbyś wrócić po mnie jeszcze raz — dodała, a w jej spojrzeniu pojawił się znajomy błysk przekory. Nie potrafiła ukryć również nieśmiałości, w końcu nadal onieśmielało ją to, jak pokazywała mu jak bardzo go chciała, wręcz pragnęła.
UsuńWłaśnie dlatego, gdy już znaleźli się w sypialni, czuła nie tylko ekscytację, ale i wdzięczność. Wszystko szło w dobrym kierunku, a ona nie mogła przestać się zachwycać tym, w jakim położeniu miała Oliver. Nie wiedziała, co będzie dalej, ale jedno było pewne… Tej nocy był jej Oliverem. Jej i tylko jej, a ta myśl niemal rozbudzała przeklęte motylki w brzuchu. Łaskotało ją w środku, gdy przez moment o tym myślała, przez co przesunęła się bliżej, pozwalając, by ich ciała znów odnalazły się w tej samej bliskości. Nie chciała, żeby ten pierwszy raz był czymś, co wydarzy się obok nich, w pośpiechu i bez chwili na odnalezienie siebie nawzajem. Pragnęła poczuć, że uczestniczą w nim razem – że Oliver nie tylko jej pragnie, ale że oboje mogą dać sobie coś, czego dotąd nawet nie próbowali sobie wyobrażać. Gdy więc znalazł się w niej, łącząc ich ciała w jedno, wiedziała, że w tej chwili nie chciała być nigdzie indziej. To, co jeszcze wstydziła przyznać się przed samą sobą, był fakt, że najchętniej pozostałaby w tym położeniu już na zawsze.
Nie wiedząc czemu, serce niemal wyskoczyło jej z piersi, gdy Oliver odnalazł jej dłoń i splótł ich palce w uścisku. To, co teraz robili, było przecież dużo bliższe, tak intymne i wrażliwe, iż trzymanie dłoni było niemal kroplą w oceanie. Odkryli się przed sobą już bezpowrotnie, nie dając sobie dostępu jedynie do swoich nagich, rozpalonych ciał, ale również do myśli i pragnień, które zawojowały ich wspólną nocą. To nie był już tylko seks, a taniec dotąd niedoścignionych dusz, w którym pokazywali dużo więcej, niż może sami z początku założyli. Allegra odkryła się przed nim w pełni, mówiąc słowa, których nie mówiła żadnemu mężczyźnie nigdy wcześniej. Dała mu dostęp do siebie, do swoich pragnień, dała Oliverowi dotknąć części jej duszy, które dotychczas były zarezerwowane tylko dla niej samej… A on zrobił to samo. Pokazał jej, jak wspaniałym jest mężczyzną, a od tego nie było już odwrotu. Była niemal przytłoczona tym, jak wielowymiarowo go teraz widziała, zupełnie tak, jak gdyby jakaś nieznana jej dotąd siła chwyciła ją i postawiła w miejscu, w którym nigdy dotąd nie była. Być może właśnie dlatego tyle emocji kosztował ją dotyk jego dłoni, ich ręce splecione razem. Poruszało ją to, jak mocno ją trzymał, zupełnie tak, jak gdyby bał się, że lada moment mu zniknie. I drżała – drżała, bo przecież bała się tego samego.
Oczy niemal jej się zaszkliły, co przez moment wręcz ją zakłopotało. Nie stało się tak bynajmniej z powodu smutku czy niepewności, Allegra przecież znajdowała się w położeniu, które bardzo jej odpowiadało. Było w niej jednak tyle emocji, a Oliver dawał jej tyle przyjemności, że niemalże nie umiała sobie z tym poradzić. Nie czuła czegoś takiego nigdy dotąd, nie wiedziała jak to jest być z mężczyzną, który samym wzrokiem okazuje tyle podziwu i ubóstwiania, iż niemal pod samym tego ciężarem miała ochotę opaść na kolana. Jej ciało próbowało przyjąć pełnię tego, czym obdarowywał ją Oliver, ale było tego tak wiele… Jej jęk stał się niemal płaczliwy, choć usta nadal miała połączone z jego w namiętnym pocałunku. Gdy Oliver znalazł się już przy jej szyi, nie wiedziała, co ze sobą począć. Zacisnęła na nim nogi, a ręce błądziły po jej plecach, gdy odchyliła głowę do tyłu, na chwilę zamykając oczy, aby móc jeszcze bardziej rozkoszować się tym, jak doskonale ją wypełniał. Czuła go wszędzie, w każdym zakamarku swojego wnętrza, a rozkosz rozpływała się po całym jej ciele. Wszystko, co mówił do niej Oliver, jedynie potęgowało całą tę przyjemność.
— Och, Oliver… Skarbie, tak mi dobrze z tobą… — wypowiedziała z ledwością, rozkoszując się tym, jak bardzo ją rozpieszczał. Ani przez moment nie pomyślała, że kiedykolwiek doświadczyłaby z nim czegoś takiego. Nie sądziła, że na to zasługuje. W tej chwili była niemal przekonana, że w zasadzie w ogóle na to nie zasłużyła, Oliver był zbyt wspaniałym, wręcz idealnym mężczyzną, a ona mogła jedynie być wdzięczna, że zechciał ją tej nocy. Że to właśnie ona odnalazła go w tym deszczu, a wszystko co wydarzyło się dalej, doprowadziło ich do tego momentu. Wiedziała więc doskonale, że mimo jej własnych odczuć, Oliver naprawdę był gotów dać jej wszystko, czego zapragnie; dawał jej przecież tę pewność od momentu, w którym jego ręka znalazła się na jej kolanie. W rzeczywistości przepadała już właśnie wtedy.
UsuńRozpływała się pod ciężarem świadomości jaką harmonię odnalazły ich ciała. Czuła się zupełnie tak, jak gdyby nareszcie znalazła to, czego szukała… Jak gdyby była utkana specjalnie dla Olivera, a on dla niej i nareszcie miało to sens. Z każdym jego ruchem w jej wnętrzu nie czuła wyłącznie niemal paraliżującej przyjemności – brakowało jej wręcz tchu, gdy czuła jak doskonale odnajdywał się w niej, jak wiedział, co robić, by czuła się nie tylko pożądana, ale i zaopiekowana. Jęki i westchnienia, które raz po raz wybrzmiewały spomiędzy jej rozchylonych ust były świadectwem tego, do jakiego stanu doprowadzał ją Oliver Caldwell. Ten sam, którego znała już tyle lat, a teraz czuła się, jak gdyby poznała go zupełnie na nowo. Ten niedościgniony, niedostępny, nieosiągalny. Wymarzony. A ona była przecież tylko Allegrą… Irytującą, nieznośną, przeciętną. A jednak, trzymał ją w swych objęciach, jak gdyby była stworzona anielskimi rękoma. Całował ją, jak najdroższy skarb. Poruszał się w niej, jak gdyby była najbardziej pożądaną kobietą w całym wszechświecie. Jeszcze nigdy nie czuła się tak piękna, jak w tej chwili – właśnie w tej, gdy ich ciała stały się jednością. Pragnęła po prostu, by czuł to samo… By czuł się jak najbardziej pożądany mężczyzna w całym wszechświecie, jak dzieło stworzone przez doskonałe boskie dłonie. Pragnęła, by Oliver Caldwell poczuł się przez nią uwielbiany i podziwiany i bezradność niemal rozrywała jej duszę, gdy z każdym jego pchnięciem nie czuła wyłącznie przyjemności, ale i rosła w niej obawa, że nie robi tego wystarczająco.
Być może właśnie dlatego patrzyła na niego z niepewnością w oczach, dlatego zacisnęła palce na jego skórze zbyt mocno. Być może dlatego jej oddech stał się niespokojny, a usta drżały, bojąc się tego, co będzie dalej, bo co jeśli… Co jeśli go zawiedzie i rozczaruje? Przez moment była przekonana, że właśnie to zrobiła, gdy zatrzymał się w niej. W uszach niemal jej dudniło, a brwi zmarszczyły się w niepewności i zawstydzeniu, bo przez tę krótką chwilę była przekonana, że wszystko zepsuła. Jego pocałunek szybko jednak okazał się odpowiedzią na jej obawę. Odwzajemniła go z tak wielką dozą uczuć i poruszenia, że tak naprawdę sam ten pocałunek wystarczyłby, aby pozbyć się z jej głowy wszelkich wątpliwości. Oliver jednak zrobił dużo więcej… Mówił słowa, pod którymi czerwień malowała się na jej twarzy, a oczy błyszczały od zachwytu i poruszenia. Przez moment aż zabrakło jej słów, bo miała wrażenie, że nic nie oddałoby tego, ile emocji wzbudził w niej Oliver. W zamian nieśmiało przytaknęła, pozwalając, aby jej dłoń bardziej zacisnęła się na jego ramieniu.
— Oliver, ja... — westchnęła, a jego imię niemal rozpłynęło się na jej ustach. Przesunęła dłonią po jego ramieniu, zatrzymując palce na karku, gdzie delikatnie musnęła skórę opuszkami. Wciąż patrzyła na niego z tym samym poruszeniem, choć teraz w jej spojrzeniu pojawiła się odrobina śmiałości — To tyle dla mnie znaczy… — wyszeptała, przygryzając wargę, po czym zadrżała, jak gdyby dotarło do niej, co właściwie się dzieje — Tak się cieszę, że to ty… — wyszeptała, choć opuściła wzrok, jak gdyby wstydziła się tego, by wyznać mu to, patrząc mu w oczy. Przecież było za wcześnie na takie deklaracje. Co jeśli by go wystraszyła? Albo speszyła? A jednak, z jakiegoś powodu, miała przeczucie, że wcale tego nie zrobi… Że może Oliver nie odwzajemni tej energii, ale na pewno ją przyjmie, sprawiając, że poczuje się jeszcze bardziej wyjątkowa, niż jak dotąd.
UsuńZadrżała pod ciężarem jego kolejnych słów, czując jak przeszywający ją dreszcz przebiega wzdłuż jej pleców. Pocałunek to spotęgował, ale kiedy poczuła go znów w sobie, po tych wszystkich wyznaniach, czuła się jakby znalazła się w zupełnie innym wymiarze. Jęknęła cicho i rozkosznie, pozwalając sobie na to, aby całe jej ciało poddało się i rozpłynęło pod wpływem każdego kolejnego jego ruchu w jej kobiecości.
— Ubóstwiam cię, Oliver — powtórzyła za nim, pozwalając sobie na równie odważną deklarację — I tak bardzo chcę, by było ci ze mną dobrze — dodała z ledwością, choć zarumieniła się natychmiast po tych słowach. Nie uciekła jednak wzrokiem. Wręcz przeciwnie, patrzyła mu głęboko w oczy i objęła go mocniej. Wszystkie te niepewności, które wcześniej wkradły jej się nieproszone do umysłu, zniknęły. Nie było już nawet ciężaru świadomości tego, co w zasadzie działo się wcześniej. Nie było Romy, Leo, nie było tego głupiego poczucia, że może jest wyłącznie pocieszeniem i lekarstwem na złamane serce. W tym momencie Allegra nie widziała już niczego ani nikogo poza nim i poza nimi. Wierzyła w każde jego słowo, będąc przekonaną, że tej nocy będzie się czuła nie tylko piękna i uwielbiana, ale będzie czuła się jego. Tylko jego, a on tylko jej. Świat poza nimi przestał istnieć, było tylko to, co rodziło się teraz między nimi… Coś, co niewątpliwie miałoby moc, by złamać jej serce, ale ta myśl nawet na moment nie wkradła się już do jej świadomości. W tej chwili czuła wyłącznie jego bliskość, jego uwielbienie i to, jak słodka była rozkosz, którą im podarował. Dlatego kiedy Oliver pocałował ją głębiej i łapczywiej, nie czekała ani chwili. Odwzajemniła ten pocałunek głodnie i tęsknie, wlewając w niego wszystkie te uczucia, które w niej szalały. Zacisnęła na nim nogi, ręce odnalazły swoje miejsce na jego karku. Wplotła palce jednej dłoni w jego jasne, miękkie włosy. Jęknęła prosto w jego usta, napierając na niego ciałem, gdy czuła jak intensywniejsze stawały się jego pchnięcia. Pragnęła tego, całą sobą – pragnęła, żeby czuł ją głębiej i mocniej, tak aby już na zawsze wyryła się w jego pamięci.
Mruknęła niemal z frustracją, gdy Oliver nagle z niej wyszedł. Zamrugała kilka razy oczami, wbijając w niego wzrok brązowych, lśniących pożądaniem oczu. Jej piersi poruszały się pod niespokojnym, przyspieszonym oddechem, a ciało niemal drżało. Czuła się przez moment tak mała i bezbronna, gdy patrzył na nią z góry, ale uczucie to niezwykle jej się spodobało. Było w tym coś niezwykle podniecającego, bo naprawdę czuła się jego. W tej chwili wiedziała, że mógł z nią już robić, co tylko by zechciał… I tak też uczynił.
Westchnęła głośno, gdy poczuła jego dłonie na sobie i nawet nie zauważyła kiedy, a była już do niego odwrócona plecami. Zadrżała i jęknęła cicho, gdy poczuła jego dłoń na swojej szyi, miała wrażenie że zaraz zabraknie jej tchu. Wręcz zakręciło jej się w głowie, a w uszach echem odbijało się przyspieszone tętno, gdy tak sprawnie uniósł ją ku górze. Cała drżała z podekscytowania i podniecenia, nie wiedząc co ze sobą począć. Jej dłoń niemal mimowolnie odnalazła swoją drogę, gdy ułożyła ją na jego rozgrzanym, wilgotnym od potu policzku. Sama czuła, jak rozgrzane było jej własne ciało, a stało się jeszcze bardziej, gdy poczuła jak dotykały się ich ciała.
UsuńMiała wrażenie, że zaraz oszaleje. Oliver doprowadzał ją z każdą sekundą do utraty resztek zmysłów. Westchnęła głośno, odchylając głowę na bok, gdy poczuła jego usta na swojej rozgrzanej szyi. Cała drżała, nie wiedząc, co ze sobą począć. Gdy jednak jego okazała męskość rozkosznie otarła się o jej pośladki, z jej ust wyrwał się cichy jęk, a ona mimowolnie zacisnęła drugą dłoń na jego ramieniu.
— Czuję… Czuję tak wiele, skarbie — wyszeptała ledwo, przełykając ślinę. Jej oddech stał się nie tylko niespokojny, a wręcz rozszalały, zdradzając podniecenie, które osiągało w niej wymiary, o których nawet nie miała pojęcia. Oliver Caldwell rozbudzał w niej zmysły, które sama teraz odkrywała. Miała wrażenie, jak gdyby otworzył jej oczy na rzeczy, których dotychczas w ogóle ani nie czuła, ani nie dostrzegała i nie miała absolutnie pojęcia, co z tą świadomością ma począć. Pragnęła jedynie oddawać mu się już bez cienia opamiętania.
Przymknęła oczy, kiedy usłyszała jego kolejne słowa, przez które na jej twarzy pojawił się jeszcze intensywniejszy rumieniec, a po plecach przeszły ją przyjemne dreszcze. Lustro. Już sama myśl o tym, że mógłby obserwować ich odbicie, sprawiła, że jej serce zabiło jeszcze mocniej niż wcześniej. Nie była przyzwyczajona do tego, by ktoś patrzył na nią z takim zachwytem, a już zupełnie nie wiedziała, jak odnaleźć się w tym, że Oliver zdawał się dostrzegać w niej piękno, którego ona sama nie potrafiła tak łatwo dostrzec. Odwróciła twarz w jego stronę, szukając jego spojrzenia przez ramię.
— Czuję się piękna, gdy tak do mnie mówisz… — wyszeptała. Jej uśmiech był nieśmiały, niemal zawstydzony, ale spojrzenie nie pozostawiało wątpliwości, jak bardzo podobała jej się ta myśl. Przesunęła dłonią z jego policzka na kark, delikatnie przyciągając go do siebie. Potem oparła się o niego mocniej, pozwalając sobie na tę chwilę całkowitego zatracenia, gdy poczuła jak jego dłoń znów znajduje się między jej nogami. Westchnęła głośno, zamykając oczy, kiedy po raz kolejny tej nocy czuła jego palce na swojej rozgrzanej, pulsującej kobiecości. Instynktownie poruszyła biodrami, jak gdyby chciała pogłębić te doznania i czerpać z nich jeszcze więcej i bezwstydniej. Mogłaby się od tego uzależnić, biorąc wszystko to, co by jej dał, bo czuła się z nim tak cudownie i wspaniale. Z każdą chwilą coraz trudniej było jej zachować choćby pozory opanowania. Jej oddech rwał się na krótkie, nierówne westchnienia, a palce zaciskały się na jego skórze. Całe jej ciało płonęło, gdy jego palce tak dobrze potrafiły odnaleźć swoje miejsce na jej mokrej kobiecości. To wszystko sprawiało, że pragnęła poczuć jego twardą, okazałą męskość znów wewnątrz siebie. Objąć go, zacisnąć się na nim tak intensywnie, by słyszeć każdy jego głośny jęk. By sam prosił, aby robiła to bardziej…
Przez swoje rozmarzenie i zatracenie w przyjemności nawet nie zauważyła, kiedy zmienił jej pozycję. Gdy po krótkiej chwili to do niej dotarło, na jej twarzy pojawił się śmielszy uśmiech i rozkosznie przygryzła wargę. Posłusznie oparła się na przedramionach, układając policzek na poduszce, a całe ciało napięło się niczym struna, gdy poczuła jego rozkoszny dotyk na swojej rozgrzanej skórze.
— Tak? — mruknęła zaciekawiona, nie wiedząc do końca, co tak bardzo go zainteresowało, a jednocześnie rozpływała się pod ciężarem przyjemności, jakie niosły za sobą jego mokre pocałunki na jej plecach. Dopiero, kiedy poczuła jego usta na swoim karku, zrozumiała, że mówił o jej tatuażach. Z jakiegoś powodu cała się onieśmieliła, przez co zaśmiała się cicho, chowając twarz w miękkiej poduszce. W końcu jednak lekko odwróciła głowę, by spojrzeć na niego zaczepnie — Widać, masz jeszcze wiele rzeczy do odkrycia o mnie… — rzuciła przekornie, przygryzając wargę, choć jej oddech nadal był niespokojny, a ciało zdradzało, jak bardzo była podniecona. Westchnęła głośno i cicho jęknęła, gdy poczuła jego język dokładnie w tym miejscu, w którym znajdował się jeden z ważniejszych dla niej tatuaży. Serce zabiło jej mocniej, gdy uświadomiła sobie, że Oliver nawet nie wiedział, jak wiele znaczył dla niej ten niewielki napis i towarzyszące mu skrzydła, które miały przypominać jej, że jest piękna, że zasługuje na podziw i adorację. A teraz, leżąc w tak intymnej pozycji, czuła, jak gdyby wszystkie te słowa nabierały zupełnie nowego znaczenia. Nie dlatego, bo Oliver nadawał jej wartości, ale dlatego, że przy nim tak łatwo było jej w nią uwierzyć.
UsuńZ każdą chwilą w zasadzie coraz bardziej, bo czuła, jak bardzo ją pragnie i podziwia. Podobała jej się jego delikatność, ale równie dobrze podobało jej się to, jak teraz pokazywał jej i udowadniał, że naprawdę jest jego. Podobało jej się, jaki był konkretny i zdecydowany, co potęgowało jeszcze bardziej jej już i tak rozszalałe podniecenie. Dlatego gdy poczuła, jak odsunął się od niej, nawet nie musiała się odwrócić, by wiedzieć że niemal pożerał ją wzrokiem. Przygryzła wargę, wtulając się w poduszkę, pod którą wsunęła drżące dłonie. Oddychała nierówno, coraz szybciej, instynktownie napierając na niego biodrami. A potem poczuła jego dłoń na swoim pośladku. Rozkoszny, podłużny jęk wyrwał się spomiędzy jej ust, kiedy poczuła uderzenie. Zamrugała kilka razy oczami, a biodra odruchowo zadrżały pod wpływem jego dłoni. Nie próbowała nawet ukrywać, jak bardzo podobała jej się ta odrobina bezczelności z jego strony. Dlatego, kiedy poczuła ten sam ruch jeszcze raz, jęknęła nieco głośniej, zamykając oczy i wyciągając się w jego stronę jeszcze bardziej. Cała płonęła, czując że z każdą chwilą pragnie go jeszcze bardziej.
Gdy więc poczuła, jak rękoma uniósł ją bardziej w swoją stronę, cała zadrżała z podekscytowania, bo wiedziała co się zbliżało. Posłusznie ułożyła twarz na gładkiej poduszce, a palce zacisnęły się na pościeli, gdy serce tłukło się w jej piersi jak szalone. Wtedy poczuła, jak Oliver po raz kolejny tej nocy rozkosznie wsuwa się w jej mokre, głodne jego bliskości wnętrze. Jęknęła głośniej, zamykając oczy i napierając na niego biodrami. Z jej ust naprzemian wyrywały się tęskne westchnienia i bezwstydne jęki, gdy odnajdywała swoją harmonię z Oliverem. Pozwalała, by jego ruchy były surowe, glodne i mocne, gdy sama poruszała biodrami, pozwalając aby całe jej ciało rozkosznie trzęsło się pod jego stanowczymi pchnięciami. Dźwięk, który docierał do jej uszu, był niczym melodia, a ona czuła się w tej chwili jeszcze bardziej jego, niż dotychczas.
— Boże, Oliver… Skarbie, tak mi dobrze — wyjęczała płaczliwie, nie wiedząc, co ze sobą począć. Napierała na niego swoim ciałem, odchylając głowę do tyłu. Oliver nawet nie musiał jej o to prosić; spełniła jednak jego życzenie, kiedy jej głos ponownie wypełnił sypialnię, tym razem znacznie głośniejszy, niemal grzeszny i wyuzdany, zupełnie pozbawiony skrępowania. Nie potrafiła już udawać opanowania ani tłumić reakcji, które wywoływał w niej każdy kolejny ruch i każde kolejne pchnięcie. Pragnęłą, żeby słyszał wszystko – każde urwane westchnienie, każdy jęk, każde wypowiedziane z trudem jego imię. Pragnęła, by Oliver Caldwell oszalał na jej punkcie.
— Tak, właśnie tak… — wymknęło jej się między kolejnymi oddechami. — Nie przestawaj, proszę, kochanie — powiedziała drżącym głosem, a zaraz po tym znów niemal płaczliwie wyjęczała jego imię.
Zarumieniła się jeszcze mocniej, słysząc jego kolejne słowa, przez co w odpowiedzi niemal instynktownie mruknęła tęsknie. Nie potrafiła odwrócić się, by spojrzeć mu w oczy, choć jednocześnie tak bardzo chciała zobaczyć, z jakim wyrazem twarzy na nią patrzył. Jego zachwyt był niemal onieśmielający, szczególnie że sama nie przypuszczała, iż mogłaby kiedykolwiek wzbudzać w kimś aż taką fascynację. Rozkosznie zmarszczyła brwi i rozchyliła usta, czując, jak kolejny dreszcz przebiega po jej ciele. Żebyś mogła zobaczyć, jak pięknie wyglądasz, gdy dochodzisz. Te słowa odbijały się echem w jej głowie. Chyba nigdy wcześniej nie czuła się tak piękna. A już na pewno nikt nie potrafił sprawić, by tak bardzo chciała być oglądana. Nnie odpowiedziała jednak ani słowem. Zamiast tego śmielej zaczęła poruszać biodrami, z każdym ruchem pogłębiając ich połączenie i niemal odbijając się rytmicznie od jego rozgrzanego, silnego ciała.
UsuńCzuła, że zbliża się do upragnionego szczytu ekstazy. Co więcej, czuła że zbliżała się do tego razem z nim, gdy jej rozgrzana, rozszalała od podniecenia kobiecość wyczuwała każde jego pulsowanie. Instynktownie zacisnęła krawędzie swojej kobiecości na jego twardym członku, a w tej samej chwili z jej ust wybrzmiał rozkoszny, głośny, niemal wygłodniały jęk. Odchyliła głowę do tyłu, a oczy wywróciły się ku górze, gdy kolejna fala przyjemności zbliżała ją do orgazmu.
— Oliver… Skarbie, jestem tak blisko — wyjęczała, a jej głos niemal drżał. Serce tłukło jej w piersi jak szalone, biodra niemal bezwstydnie poruszały się, by pogłębić ruchy jego członka w swojej kobiecości. Rozkoszne, niemal wyuzdane skomlania wybrzmiewały spomiędzy jej drżących ust — Dojdź ze mną, skarbie, błagam.
Ostatnie słowo niemal rozpadło się na jej ustach, gdy napięcie, które narastało w niej od dłuższej chwili, w końcu ustąpiło miejsca fali rozkoszy. Głośny jęk wybrzmiał, gdy zacisnęła swoją kobiecość wokół jego męskości, a jej ciało przeszył gwałtowny, przyjemny dreszcz. Palce zacisnęły się mocniej na pościeli, a mięśnie ud i brzucha napięły się mimowolnie. Wygięła lekko plecy, a powieki opadły ciężko, usta jednak pozostały rozchylone, gdy szczyt ekstazy nadal odbierał jej dech. Czuła tyle uczuć, a każde z nich sprowadzało się do jednego – zachwytu i wdzięczności, że przeżyła szczyt uniesienia właśnie z nim. Z Oliverem. Wszystko inne przestało mieć znaczenie. Był tylko on, jego bliskość i to obezwładniające uczucie, które sprawiło, że zupełnie zapomniała o całym świecie. A kiedy wreszcie niemal bezwiednie jej twarz opadła na poduszkę, poczuła jak całe jej ciało drży niespokojnie, niosąc za sobą ślady minionego już, lecz jakże wspaniałego zbliżenia.
baby, you're all I can say is (...) the greatest
Allie 🩵
Może będziemy mogli się do tego przyzwyczaić.
OdpowiedzUsuńZadrżała tak mocno, że była przekonana, że Oliver był w stanie to wyczuć. To były ważne słowa, może trochę zbyt poważne jak na to, w jakiej znaleźli się sytuacji. Ale zdążyli już tyle razy przekroczyć granice tej nocy, że gdyby mieli się odwrócić, nawet nie potrafiliby wskazać gdzie znajdował się początek. Zabrnęli już tak daleko, że Oliver w zasadzie miał nie tylko rację, ale nazywał rzeczy po imieniu, o których sama skrycie myślała. Była między nimi niesamowita chemia, która dawała im szansę na rozwinięcie wyjątkowej więzi. Jednocześnie, nie potrafiła się przełamać, bo przecież to wszystko było tak bardzo związane z przyszłością, a ona tak cholernie bała się zranienia. Nie chciała jednak pozwolić, by ten strach odebrał jej przyjemność z chwili, która właśnie trwała – z tego jak słodkie były jego słowa i jak uzależniające było oglądanie, ile chciał dawać jej przyjemności. Oliver nie obiecywał jej przecież wspólnej przyszłości ani nie składał deklaracji, których żadne z nich nie mogłoby teraz spełnić. I czymkolwiek to miało być, Allegra tego pragnęła, bo chciała kolejnych pocałunków, jego obecności o poranku w swoim łóżku, spontanicznych spotkań i tej wyjątkowej swobody, z jaką mogłaby po prostu go dotknąć. Nie musiała jeszcze wiedzieć, jak miałoby to wyglądać. Wystarczyło, że nie chciała, aby skończyło się na tej jednej nocy. I naprawdę miała nadzieję, że na tej jednej nocy wcale się nie skończy.
— Chyba bardzo chciałabym się do tego przyzwyczaić — wyszeptała — Do ciebie, Oliver.
Nie próbowała dodawać niczego więcej. Zamiast tego przyciągnęła go do siebie i pocałowała, pozwalając, by tym razem to gest powiedział za nią wszystko, czego nie potrafiła jeszcze ubrać w słowa. Liczyła się z tym, choć podświadomie, że bardzo mocno mogły przemawiać przez nią emocje. Adrenalina, która towarzyszyła jej już od momentu, gdy okazał jej uwagę… O poranku zrozumie, że to wszystko nie jest takie proste i łatwe. Że było zbyt wiele czynników, aby ot tak dać im szansę na kompletnie nowy początek. Dopóki jednak ta noc trwała, rozsądek się nie liczył. Liczył się tylko Oliver.
Słysząc jego zaczepny ton, Allegra uśmiechnęła się pod nosem, a na jej policzkach pojawił się delikatny rumieniec. Nie miała najmniejszego zamiaru protestować przeciwko takiej wizji. Wręcz przeciwnie, sama chętnie przekonałaby się, ile razy tej nocy jeszcze potrafiliby zasmakować swoich ciał i czy w zasadzie cokolwiek stało na przeszkodzie? Zdecydowanie nie. Jednak znacznie bardziej poruszało ją to, co kryło się pod ciężarem jego słów.
— To wracaj do mnie, Oliver — poprosiła, patrząc mu głęboko w oczy — Zawsze, kiedy zechcesz — dodała ciszej, już całkiem poddając się nastrojowi, w jaki wprowadził ją nie tylko Oliver, ale również cała ta noc. Przez moment nie odrywała od niego wzroku, jak gdyby chciała upewnić się, że zrozumiał, iż nie były to jedynie słowa rzucone pod wpływem chwili. Naprawdę chciała zostawić mu otwarte drzwi, nawet jeśli o poranku miała się tym wszystkim kompletnie przerazić. Teraz jednak pozostawała drzwi otwarte – do swojego mieszkania, swojego łóżka, ale przede wszystkim do samej siebie.
Gdyby w tej chwili, w jakiej trwali, głos rozsądku – nie obaw, nie strachu czy niepewności, a rozsądku, miał jeszcze na nią jakikolwiek wpływ, to czułaby się wręcz przerażona. Bynajmniej nie dlatego, bo znajdowała się w niewygodnej pozycji. Wręcz przeciwnie, odpowiadało jej położenie, w którym się znalazła i przecież sama wyraźnie dała mu do zrozumienia, że tego pragnęła. Przerażenie, które poczułaby przez dopuszczony do głosu rozsądek, byłoby powiązane z zupełnie czymś innym. Pokazałoby jej, że to nie fizyczna bliskość, niesamowite pieszczoty i on w jej wnętrzu sprawiały, że z każdą chwilą przepadała jeszcze bardziej… Nie, to on sam. To, co mówił, jak na nią patrzył, to ile troski i uwielbienia dostrzegła w jego oczach, a od tego nie było już odwrotu. Nie umiałaby już wrócić następnego dnia do swojej szarej rzeczywistości, zapominając jak wspaniałym uczuciem było doświadczyć takiego spojrzenia od niego. Od Olivera. Chryste, to nawet nie był przypadkowy mężczyzna… To był ten, o którym marzyła tyle lat. Ten, z którym chciała doświadczyć tego wyjątkowego pierwszego razu, pierwszego pocałunku, pierwszej randki. A teraz był tutaj, i za żadne skarby nie był jej pierwszym, ale już przyłapała w swoim umyślę tę jedną niebezpieczną myśl, jak bardzo chciałaby, aby stał się już tym ostatnim.
Usuń— Och, Oliver… — wyszeptała, marszcząc brwi i mrugając kilka razy oczami. Brakowało jej tchu, oboje wchodzili bowiem na drogę tak delikatną i wrażliwą, że niemal ją to bolało. Nie chciała się przecież przed nim popłakać, całkiem odkryć ze swoich uczuć i kompleksów. Nie chciała, żeby dostrzegł, jak bardzo poruszało ją to, co mówił, bo nie wiedziała czy później potrafiłaby spojrzeć mu prosto w oczy. Ona przecież też nie wiedziała czym było to, co tej nocy rozbudziło się między nimi, a zdecydowanie nie było to tylko zwykłym pożądaniem. Wiedziała jednak, że nie chciała, aby rano obudził się i uznał, że to był tylko piękny, lecz nieodpowiedzialny raz. Jednocześnie wcale nie oczekiwała z jego strony obietnic, mówienia rzeczy tylko dlatego, bo było im razem dobrze… Chciała tylko, aby kiedy ta noc dobiegnie końca, pragnął ją również później. I na ten moment, cóż, wszystko wskazywało na to, że tak miało być. Być może właśnie dlatego nie umiała przemilczeć tego, co właśnie działo się w jej sercu, ale jednocześnie nie wiedziała, co ma powiedzieć. Było w niej tyle emocji i brakowało jej tak wielu słów… Zamiast więc szukać kwiecistych słów, ułożyła dłoń na jego rozgrzanym policzku i oddała wszystkie te uczucia w długim, głębokim pocałunku.
— Nie chcę się od ciebie uwolnić — wyznała, gdy oderwała się od jego ust i znów odnajdywała swoją własną równowagę w jego rozbrajającym spojrzeniu. Przełknęła ślinę, powoli mrugając oczami — Chcę cię już cały czas, Oliver… Chcę więcej takich wyjątkowych nocy, jak ta — dodała ciszej, znajdując w sobie odwagę, by nadal utrzymywać z nim kontakt wzrokowy. I strasznie się tego boję, te słowa dodała już w swoich rozszalałych od kontrastu uczuć myślach. Bała się, cholernie, tego co przyniesie przyszłość, ale w tej chwili liczyła się tylko ta jedna noc i to, jak wspaniale zaczynała się dzięki niemu czuć. Nie definiowała jej wartości miniona przeszłość, gorzka i bolesna, tak samo jak nie definiowała Olivera jego własna. Tej nocy połączyli się w czymś niezwykłym i wyjątkowym, co już dawno było związane tylko z czysto fizycznym seksem. Oliver tylko to potwierdził, gdy wypowiedział kolejne słowa.
Potrzebuję cię, Allie.
Potrzebuję.
Oczy otworzyła szerzej, w wyraźnym poruszeniu i rozczuleniu. Serce zabiło jej mocniej, a ona niemal instynktownie zacisnęła na nim mocniej dłonie. Jej wzrok z kolei szukał w jego jakieś głębi, czegoś, co nie tyle byłoby potwierdzeniem jego słów, a zdradziłoby wszystko, czego potrzebował, aby mogła mu to dać. Bo w tej chwili nie pragnęła niczego bardziej, niż zapewnić mu wszystkiego, czego tylko zechce. I było to wyjątkowe, bo dotychczas miała wrażenie, że to tylko ona potrzebowała jego.
— Jestem tutaj, Oliver — wyszeptała, przesuwając dłonią po jego policzku — Jestem, skarbie i będę tak długo, jak będziesz tego potrzebować — dodała, z trudem powstrzymując drżenie własnych ust, po czym połączyła ich usta w głębokim, pełnym uczuć pocałunku. Potem przywarła do niego mocniej, obejmując go tak, jak gdyby samym tym gestem mogła przekazać mu wszystko, czego nie potrafiła ubrać w słowa. Wiedziała, że przez te kilka minut powiedzieli sobie wiele ważnych słów, naznaczonych wyraźnym ciężarem emocjonalnym. Wiedziała też, że będą musieli o tym porozmawiać, ale czas na to nie był jednak teraz. Teraz pragnęła rozkoszować się jego bliskością, każdą pieszczotą i rozkoszą. Pragnęła znów niemal łapczywie zachłysnąć się tym, jak przyjemnym było móc mieć go wewnątrz samej siebie.
UsuńDlatego, gdy znalazła się w położeniu, w którym musiała poddać się Oliverowi, aby czerpać z tego przyjemność, nie zbuntowała się ani na chwilę. Podobało jej się to, w jakiej miał ją pozycji, co z nią robił, co do niej mówił. Czerpała niemałą przyjemność z ruchu jego dłoni na swojej kobiecości, z ust błądzących po jej ciele. Oliver był niesamowity, doskonale zdawał sobie sprawę z tego, co robić i jakie ruchy podejmować, by dać im rozkosz. Czuła jego troskę, jego uważność i uwielbienie, a świadomość, że dawał jej to wszystko tak naprawdę dopiero poznając jej ciało, niesamowicie ją pobudzała. Był taki uważny i ostrożny, a jednocześnie tak seksownie pewny siebie i konkretny… Było to idealnym, niemal uzależniającym połączeniem, co sprawiało, że poddanie się jego pieszczotom było zbyt łatwe. I cholernie cieszyła się, że to właśnie ona tej nocy była jego kochanką, jego towarzyszką, że to z nią doświadczał tych intymnych, wyjątkowych chwil. I z nią przeżywał to coś niesamowitego, czego oboje jeszcze nie potrafili nazwać. A wszystko to miało niesamowicie wiele sensu… Nie wierzyła w przeznaczenie ani grę losu, uważała że sama była kowalem swojego losu i tkała swoje życie własnymi rękoma. Nie potrafiła jednak gdzieś podświadomie przestać zauważać, że za każdym jej życiowa ścieżka, niezależnie od tego, gdzie by skręciła, prowadziła ją do Olivera Caldwella. Może nie zawsze bezpośrednio, może czasami musiała pokonać kilka zupełnie niepotrzebnych zakrętów, ale ostatecznie znów znajdowała się gdzieś na jego orbicie. I teraz, kiedy była w jego objęciach, pozwalając aby dotykiem swojej dłoni poznawał jej ciało, z jego pocałunkami wyczuwalnymi na skórze, trudno było jej nie pomyśleć, że być może przez te wszystkie lata wcale nie chodziło o to, żeby do niego dotrzeć. Może chodziło o to, żeby wreszcie pozwolić mu dotrzeć do niej.
Ciche pojękiwania nadal wybrzmiewały spomiędzy jej ust, gdy czuła jak Oliver uważnie i rozkosznie poruszał palcami na jej kobiecości, powodując że całkiem rozpływała się pod ciężarem jego dotyku. Była rozpalona, głodna jego bliskości, już niezwykle zaspokojona, a jednocześnie wciąż spragniona więcej i więcej. Nie byłaby nigdy w stanie nasycić się jego bliskością. Jego czułe pocałunki na jej dłoni sprawiły, że uśmiech pojawił się na jej twarzy, a westchnienia stały się coraz rozkoszniejsze. To jednak jego pytanie sprawiło, że cała zadrżała.
— Oszaleję przez ciebie, skarbie — wyszeptała z ledwością, napierając ciałem na jego własne — Czuję to wszystko, Oliver. Czuję — zapewniła go, zgodnie z prawdą, bo na ten moment wszystko to, co jeszcze mogło budzić jej wątpliwości, zniknęło. Czuła się piękna i wspaniała, bo Oliver sprawiał, że tak była w stanie siebie widzieć. Było to niemal przerażające, jak szybko mogłaby przyzwyczaić się do słodkiego smaku jego adoracji, tego jak brzmiały jego komplementy i jak bardzo na nią działały. Absolutnie nigdy wcześniej nie pomyślałaby, że Oliver uznałby ją za piękną i pociągającą, a właśnie w takiej rzeczywistości się teraz znalazła. Dotyk jego dłoni, to jak odnajdywał dla nich miejsce na jej ciele, jego pocałunki na jej rozgrzanej skórze, bliskość jego spragnionej męskości… Wszystko to sprowadzało się do jednego – bycia dowodem tego, jak na niego działało. A to było niesamowicie uskrzydlające.
Mimowolnie cicho i rozkosznie jęknęła, słysząc jego słowa. Niemal zabrakło jej tchu. Mogłaby się prawie że zakłopotać tym, jak bezwstydnie pragnęła jego uwagi, jego komplementów i jak sama pragnęła tego wszystkiego również dla niego. Przymknęła powieki, wtulając policzek w jego dłoń, choć coraz intensywniejsze ruchy bioder zdradzały, jak bardzo była go spragniona.
Usuń— Boże, jesteś dla mnie zdecydowanie zbyt dobry — wymruczała i odwróciła głowę, żeby odnaleźć jego usta. Pocałowała go mocniej, niż początkowo zamierzała — Mój piękny… — dodała szeptem, po czym przygryzła wargę, posłusznie oddając się temu, co jej dawał. Było jej tak cholernie dobrze, ale nie miała też zamiaru ukrywać tego, że jeszcze bardziej marzyła o tym, by znów czuć go w sobie. Każdy pocałunek na jej skórze, każde muśnięcie dłoni i każdy kolejny czuły szept tylko potęgowały to pragnienie. A najbardziej podobało jej się to, że nie musiała się z nim kryć. Mogła pokazać mu, jak bardzo go chciała, jak cholernie była go spragniona i głodna, bez tej już udawanej obojętności i całej głupiej gry, którą prowadzili ze sobą przez lata.
Wszystko, co robił z nią Oliver, było cudowne. Allegra zdawała sobie sprawę z tego, jak wspaniałym mężczyzną i kochankiem on był, ale stać się tego bezpośrednim świadkiem kompletnie wyprowadzało ją na inny wymiar. Allegra, mimo istniejących w niej kompleksów, była świadoma siebie, konkretna. Miała widoczne tendencje do dominowania w łóżku, poprowadzenia zbliżenia tak, aby odzwierciedlało to jej własne fantazje. Teraz jednak fantazjowała jedynie o tym, by posłusznie poddawać się Oliverowi we wszystkim, co zapragnie jej dać. Wiedziała, że jej nie skrzywdzi, że nie zrobi nic, przez co poczułaby się źle. Jego troska i opiekuńczość pobudzała ją jeszcze bardziej, sprawiając że już cały czas chciała czuć ten rodzaj bliskość. Chciała, aby poznawał ją już bez końca, odkrywał każde zakamarki nie tylko jej ciała, ale i wnętrza, począwszy od tych kilku tatuaży aż po najgłębsze jej lęki. Być może właśnie dlatego jego pytanie poruszyło ją znaczenia bardziej niż mogłaby sama pomyśleć. Nie chodziło przecież o same rysunki na jej ciele, a o nią całą. Allegra wprawdzie nie zawsze była gotowa opowiadać o tym, co zostawiło na niej jakiś ślad. Teraz jednak nie miała ochoty się wycofywać. Wręcz przeciwnie, pragnęła, aby Oliver zobaczył ją całą.
— Możesz odkrywać wszystko, co tylko zechcesz, kochanie… — odpowiedziała cicho. Jeśli Oliver bał się tego, czy jego słowa nie były zbyt odważne, to nie musiało się to już liczyć, bo jej odpowiedź na nie była równie odważna. Ale skrywała w sobie ważną obietnicę, że jeśli tylko Oliver zdecyduje się wrócić, ona wpuści go bez zawahania. Zadrżała na myśl, ile jeszcze mogło być przed nimi razy… Że może to wszystko nie musiało kończyć się tylko na tym jednym seksie, a wręcz przeciwnie, otworzyć przed nimi zupełnie nowy wymiar ich relacji. Kierowana podnieceniem, poczuła jak jej biodra mimowolnie uniosły się ku niemu, jak gdyby nawet teraz trudno było jej powstrzymać potrzebę pozostawania jak najbliżej jego ciała.
Allegra nie potrafiła opisać tego, co się z nią działo, gdy ta potrzeba bliskości osiągnęła swój punkt kulminacyjny. Oliver doprowadzał ją do granic, a jednocześnie sprawiał, że pragnęła jeszcze więcej. Jego tęskny, stanowczy, a jednak czuły głos, jego namiętność w słowach, zdecydowany sposób, w jaki trzymał dłonie na jej ciele… Wszystko to sprawiało, że w pełni zatraciła się w tej chwili. Nie pamiętała, kiedy ostatnio czuła się tak bardzo pożądana. Nie tylko piękna czy atrakcyjna, ale właśnie pożądana. Tak cholernie bezwstydnie, niemal grzesznie, bez żadnego opamiętania. Poruszało ją to, że w jego spojrzeniu, nawet jeśli nie mogła go teraz zobaczyć, nie było niczego poza nią, tak samo jak w jej był już tylko Oliver. Oliver i tylko on. Jej Oliver.
Jego imię wyrywało się spomiędzy jej ust niemal bezwiednie. Zaciskała palce na pościeli, szukając własnej stabilizacji, gdy czuła jak każdy jego kolejny ruch stawał się coraz głębszy. Oliver był seksowny, męski, pociągający i zdecydowany – takie odczucie też dawało zbliżenie z nim. Czuła jak całe jej ciało drżało, jak brakowało jej tchu, gdy każde kolejne pchnięcie było coraz głodniejsze i mocniejsze. Nie umiała powstrzymać swoich głośnych, choć rozkosznych jęków, pomiędzy którymi wybrzmiewało jego piękne imię.
UsuńUwielbiam cię. Na te słowa niemal zareagowała jękiem, zaciskając powieki i odchylając głowę bardziej do tyłu. Mimowolnie jeszcze bardziej odnajdywała swój rytm w ruchach Olivera, mocniej napierając na niego biodrami, by każdy kolejny ruch stawał się coraz głębszy i intensywniejszy. Było jej niesamowicie dobrze. Czuła go całym ciałem, a intensywność ich zbliżenia coraz bardziej doprowadzały ją do szczytu ekstazy. Każdy kolejny ruch wywoływał w niej falę przyjemności, która mieszała się z narastającym napięciem i pobudzeniem. Nie potrafiła już powstrzymywać westchnień ani głośnych jęków, zwłaszcza kiedy ich ciała spotykały się w tym samym rytmie. Dźwięk ich bliskości, tak wyraźny i nieprzyzwoicie intymny, tylko potęgował jej doznania, sprawiając że była ich jeszcze bardziej głodna. Jednocześnie nie miała ochoty ani zamiaru się tego wstydzić. Wręcz przeciwnie, chciała, żeby Oliver słyszał, jak bardzo na nią działał.
— A ja… Ja uwielbiam ciebie — wyznała, gdy odnalazła szansę na zaczerpnięcie oddechu pomiędzy jękami i intensywnymi ruchami ich ciał — Tak mi dobrze — dodała, zamykając oczy i zacisnęła palce mocniej na pościeli, a jej plecy wygięły się jeszcze bardziej, kiedy biodra ponownie podążyły za rytmem Olivera. Jej kobiecość pulsowała na jego okazałej męskości, niemal czerpiąc garściami przyjemne doznania, które jej zapewniał. Słyszała ich ciała, również to, jak była dla niego mokra i jak idealnie był do niej dopasowany. Również czuła narastającą intensywność zbliżenia i była tak skupiona na blondynie, że wcale nie przejmowała się tym, jak głośno dawała temu wyraz. Nie zamierzała gryźć się w język ani udawać, że potrafi zachować choć odrobinę przyzwoitości. Pragnęła go, bezwstydnie i bez opamiętania. Kiedy więc spełnienie wreszcie ją ogarnęło, w chwili gdy wspólnie z Oliverem osiągnęli szczyt ekstazy, na moment zupełnie straciła poczucie rzeczywistości. Pozostał tylko Oliver i jego bliskość, jego głos oraz to nieprzyzwoicie przyjemne poczucie, że właśnie z nim doświadczyła czegoś, czego nie potrafiłaby zamienić na nic innego. Cała reszta zaczęła stawać się już historią. Zakończenie ich zbliżenia tak wspaniałym momentem było cudowną nagrodą i jakże przyjemną. Nie oznaczało to jednak wcale, że miała dość jego bliskości. Wręcz przeciwnie, nadal jej bardzo mocno potrzebowała.
Gdy poczuła słodki ciężar jego ciała na swoim własnym, delikatnie zadrżała pod wpływem ciepła, które otuliło jej wnętrze. Serce biło jej nierówno, zupełnie tak, jak gdyby szukało równowagi w obliczu doznań, które jeszcze przed chwilą było jej dane poczuć. Odnalazło jednak harmonię z równie rozszalałym biciem serca Olivera, które niczym echo odbijało się od jej drżących pleców. Oczy miała zamknięte, a twarz wtuloną w miękką poduszkę, gdy tak posłusznie, wręcz pokornie pozwalała, aby Oliver skrywał ją swoim własnym ciałem. To spowodowało, że jej rozgrzane, drżące usta ułożyły się w lekkim, zadowolonym uśmiechu, a dłonie zacisnęły na materiale pościeli. Oddech był nadal niespokojny, a skóra rozgrzana, bo całe jej ciało wciąż pamiętało rozkosze, którymi wzajemnie obdarowywali się z leżącym na niej mężczyzną. A mimo to, gdy poczuła ciepły dotyk jego ust na swoim ramieniu, przeszył ją dreszcz. Miała wręcz ochotę skulić się bardziej pod ciężarem jego ciała, niemal rozpłynąć się w jasnej pościeli.
Powinna była coś powiedzieć. A może wcale nie? To nie było w zasadzie ważne, liczyło się bowiem to, że sama chciała móc wydusić z siebie jakiekolwiek słowo, a jednak nie potrafiła. Nie potrafiła nawet wypowiedzieć jego imienia, choć tak słodko i czule wypowiedział jej własne. Rozpływała się pod ciężarem jego komplementu, prostego, a jednak tak wyjątkowego. Wspaniała. Rumieniła się, jak głupia, gdy te słowa odbijały się echem w jej głowie, a przecież w porównaniu z tym, co słyszała już od Olivera tej nocy, były niczym kropla w ogromnym oceanie komplementów. Mimo to, nie potrafiła przestać się tym cieszyć, pozwalając by nieśmiały, lecz pełen zadowolenia uśmiech zdobił jej twarz. Nie protestowała również, gdy jego silne dłonie oplotły jej drżące już od zanikającego ciepła ciało, zamykając je w jego bezpiecznych objęciach. Rozkoszowała się chwilą ciszy, która prawie że przypominała słodką wieczność. Byli tylko oni, w swoich objęciach, nadal połączeni niczym jedno ciało, słuchając rytmu oddechów i symfonii własnych serc. To, ile wzbudzało to w niej emocji, było niemal niepojęte. Gdyby pozwoliła, aby ta bardziej rozsądna część jej osobowości oderwała się od jej wnętrza i spojrzała na nich z boku, bez cienia zawahania oznajmiłaby, iż oszalała. To było jednak prawdą, tak bowiem się stało – Oliver Caldwell był jej słodkim szaleństwem. Straciła rozum i wszelkie zmysły, a rozpływanie się w jego ciepłych objęciach było równie wspaniałe, co przeżyte z nim namiętne, pasjonujące, a jednocześnie tak emocjonujące zbliżenie.
UsuńByć może właśnie dlatego jeszcze przez dłuższą chwilę bała się odwrócić do niego i ostatecznie rozłączyć ich ciała z tego rozkosznego połączenia. Może bała się, że gdy to to zrobi, rzeczywistość wróci do tamtej normalności. Że nie będą już potrafili spojrzeć sobie w oczy, bowiem wzrok pełen pożądania i szczerego oddania przepełni się raczej zakłopotaniem i niepewnością. Oczy miała więc przymrużone, wzrok wbijając we własne dłonie, które zaciskały krawędź poduszki. Wciąż czuła go w swoim wnętrzu; gdyby mogła, trwałaby już tak po wieczność, z nim w tej sypialni, ich ciałami połączonymi w jedność. Wiedziała jednak, że to niemożliwe, nawet jeśli serce nadal próbowało się wyrwać z piersi, a oddech był nierówny. Nie czekając więc na Olivera, powoli sama uniosła biodra do siebie, powoli i ostrożnie wysuwając się do przodu, tym samym przerywając ich fizyczną bliskość. W tym samym momencie, kiedy jej kobiecość nie czuła już rozkosznej bliskości jego męskości, westchnęła cicho, rozkosznie, a jednak z cieniem stęsknienia. Dopiero po tym ułożyła się znów na brzuchu, instynktownie zbliżając ku Oliverowi, twarz jednak ukryła w swojej poduszce.
Pragnęła na niego spojrzeć, odnaleźć jego wzrok i zobaczyć, czy znajdowało się w nim to samo, co w jej własnym. Nie miala już żadnych wątpliwości, wiedziała że oboje tego chcieli i oboje tej nocy nie widzieli nikogo poza sobą nawzajem. Czuła jego troskę, jego pożądanie i pasję, czuła też coś więcej, czego jeszcze teraz nie potrafiła posmakować na własnym języku. Majaczyło gdzieś w tle, nieśmiało i niewyraźnie, pozostawiając ją tylko z cieniem ciekawości… Mimo to, nie potrafiła jeszcze przez chwilę unieść swojego oblicza, aby odnaleźć tego, do którego tej nocy wołała jej dusza. Bała się, cholernie – bała się nie odrzucenia, a tego, że gdy zasmakuje tej intymnej, tak kruchej i delikatnej wersji jego troski i uwielbienia, nie będzie już potrafiła bez tego żyć.
W końcu jednak Allegra uniosła swoją twarz, obracając się na bok, tak by leżeć już naprzeciw niego. Jej włosy niesfornie opadły na jej oblicze, a całe ciało zadrżało, gdy odnalazła jego spojrzenie. Widziała w nim coś, co niezwykle ją poruszyło… Widziała, że nie dostrzegał nikogo ani niczego poza nią. Widziała tylko siebie. Być może właśnie dlatego uśmiech na jej twarzy stał się nieco wyraźniejszy, dużo bardziej wdzięczny i czuły. Jej dłoń niemal instynktownie odnalazła jego własną, gdy przybliżyła się do niego bardziej, by skrócić resztki dzielącego ich dystansu. Chwilę po tym ułożyła jego dłoń na swoim zarumienionym policzku. Zamknęła oczy, wtulając się w wewnętrzną część jego dłoni, po czym złożyła na niej długi i czuły pocałunek.
Usuń— Oliver… — odezwała się w końcu, nadal nie otwierając oczu. Gładziła palcami jego dłoń, którą nadal trzymała na swoim policzku — Było cudownie… — wyszeptała, niemal nieśmiało, i otworzyła powoli oczy, by odważyć się odnaleźć w linii jego spojrzenia. Serce biło jej już wolniej, oddech był spokojniejszy, ale uczucia, które szalały w jej wnętrzu, nadal były równie intensywne — Ty byłeś cudowny — dodała, uśmiechając się delikatnie, po czym zabrała dłoń z jego ręki i ułożyła ją na jego policzku. Delikatnie pogładziła jego skórę, patrząc mu w oczy jeszcze chwilę dłużej. A następnie schowała swoje oblicze w jego objęciach, wtulając się w zagłębienie jego szyi, pozwalając, by jej powolny, niemal leniwy oddech muskał jego skórę. I dokładnie w tej samej chwili poczuła, że mogłaby trwać w jego objęciach już po wieczność. Być może właśnie dlatego uśmiechnęła się nieco szerzej, wtulając w jego ciało jeszcze bardziej, czując jak budzi się w niej niemal zbyt swobodna śmiałość.
— Mam nadzieję, że nie zamierzasz teraz wrócić do bycia irytującym Oliverem Caldwellem — rzuciła żartobliwie, uśmiechając się pod nosem. Przez chwilę milczała — Chyba, że będziesz już moim irytującym Oliverem… — dodała, nieco ciszej, dopiero po chwili zastanawiając się, czy nie pozwoliła sobie na zbyt odważną deklarację. Stało się jednak, a przecież już i tak tej nocy wyraźnie pokazała mu, że nigdy przenigdy nie był dla niej tylko Oliverem. Był kimś więcej… Był jej niedoścignionym marzeniem, które tej nocy zostało spełnione.
you'll see me in hindsight, tangled up with you all night, burning it down
someday when you leave me, I bet these memories follow you around
Allie 💙
Deszcz za oknem zdawał się uspokajać, gdy krople uderzające o duże okno nie były już tak głośne i jednostajne. Odbijały się o taflę szkła delikatnie, niemal nieśmiało, jak gdyby deszcz tylko próbował cicho o sobie przypomnieć, że dalej tu jest, grając gdzieś w tle. Allegra nie była nawet w stanie zauważyć, jak mokre były jej okna, bo częściowo osłaniały je ciężkie zasłony, wpuszczając do pomieszczenia jedynie delikatną poświatę blasku księżyca, które zdawało się świecić bardziej niż dotychczas. W jej sypialni działo się dużo więcej ciekawych rzeczy niż rozmyślanie nad deszczem, chociażby to jak pięknie Oliver wyglądał w nieśmiało padającym na niego świetle księżyca. Jego blond włosy niemal błyszczały, a oczy wydawały się dużo piękniejsze niż zwykle. A jednak, w tym wszystkim Allegra dostrzegała niezwykłą przewrotność losu… Ot, zupełnie tak, jak gdyby cała ta noc była już dużo wcześniej napisana tylko po to, aby Oliver i Allegra mogli nareszcie odnaleźć się w tym samym punkcie. Deszcz przecież doprowadził ich właśnie do jej mieszkania, a potem rozszalał się bez opamiętania, w tej samej chwili, gdy podobnie rozszalały się ich emocje, a pożądanie niemal spływało po ich ciałach. A teraz Allegra czuła się tak, jak gdyby dźwięk uderzających o okno kropel deszczu niemal idealnie odzwierciedlał to, co działo się w jej wnętrzu… Oddech bowiem nadal był niespokojny, a serce rwało się do przodu, mimo to opadały tamte emocje. Nie było już tego pożądania niemal płynącego we krwi, podniecenia pożerającego jej duszę, nie było tych wszystkich wzniosłych i intensywnych uczuć, które tej nocy nie tylko popchnęły ją w objęcia Olivera Caldwella, ale kazały w nich pozostać. Czuła się właśnie jak ten deszcz za oknem – nadal obecna, ale dużo spokojniejsza.
OdpowiedzUsuńSpokój, który odczuwała, nie oznaczał jednak, że nie miała w sobie mnóstwa emocji i uczuć, które jak na razie nie potrafiła jeszcze nazwać. Działo się wiele, między nimi, i Allegra doskonale zdawała sobie sprawę z tego, że Oliver również nie potrafił jeszcze tego zrozumieć. Znaleźli się w rzeczywistości, która dotychczas nie była im znana i towarzyszyło temu to nieprzyjemne, wręcz oblepiające gardło uczucie strachu, które popychało ku obawie, że coś się zepsuje i zniknie bezpowrotnie. Być może właśnie dlatego pozwalała, aby Oliver trzymał ją w swoich objęciach tak mocno i blisko, jak tylko tego chciał. To, jak delikatnie się z nią obchodził, niczego nie ułatwiało – dokładnie to sprawiało, że czuła się, jak gdyby spadała w ten dół coraz szybciej i intensywniej. Łatwiej by było, gdyby po prostu sam rozłączył ich ciała, odwrócił się i zasnął. To niewątpliwie zabolałoby ją bardziej, niż skłonna by była przyznać, ale jednocześnie byłoby prostsze, potwierdzając że ta wyjątkowa noc była tylko gorącym, namiętnym i cholernym seksem. I nie mogłaby mieć do niego pretensji, bo przecież sama się na to wszystko zgodziła. Allegra nie była jednak taką dziewczyną – nie szła w fizyczną relację tylko dlatego, bo przemawiało przez nią pożądanie i podniecenie. Jej wcześniejsze razy były tylko z jednym mężczyzną – razy, które sprawiły, że chwilami nie czuła, aby nawet jej ciało było warte uwagi. Oliver był drugim mężczyzną, z którym podjęła się takiej bliskości, zupełnie nieoczekiwanie i nagle, i jednym pocałunkiem potrafił choć odrobinę naprawić w niej to, co zepsute. Mogłaby się od tego uzależnić, mogłaby chcieć kolejnych razy, mogłaby w zasadzie chcieć go już na zawsze, zupełnie tak jak gdyby taki los był jej pisany od samego początku. Przekraczając z nim tę granicę, zrobiła coś, czego nie zrobiłaby nigdy z żadnym innym mężczyzną… Ale Oliver nie był, jak wszyscy. On był sobą, był nim – tym, który już lata temu niepostrzeżenie wkradł się do jej serca. Tej nocy doskonale jej o tym przypomniał.
Być może właśnie dlatego skupienie na wsłuchiwaniu się w tempo deszczu było dla niej dużo łatwiejsze, niż na tym, w czyich objęciach teraz leżała. Bała się bowiem, gdzieś podświadomie, że Oliver to wszystko zrozumie inaczej… Że uzna ją za łatwą dziewczynę, która wchodzi do łóżka chłopakom bez większego powodu, kierowana impulsem. Cała zadrżała na myśl, że mógłby tak o niej myśleć, kiedy tak bardzo obnażyła się tej nocy przed nim. Czuła niemal bezradność, bo przecież nie miała żadnego wpływu na to, co teraz działo się w jego głowie. Jej oddech przez chwilę stał się wolniejszy, ale bardzo niespokojny, niemal zdradzając obawę, która pożerała jej duszę. Znalazła dla niego ukojenie w momencie, gdy usłyszała jego kolejne słowa.
UsuńSerce zabiło jej mocniej, na tyle intensywnie, że niemal czuła to we własnym gardle. Nie potrafiła unieść wzroku, by na niego spojrzeć i miała wrażenie, jak gdyby cała rozpływała się pod ciężarem jego objęć. Mógłbym się do ciebie przyzwyczaić. Delikatny, pełen podekscytowania uśmiech pojawił się na jej twarzy. Do tego, że jesteś obok. Chryste, przepadła. Naprawdę przepadła. Oliver nie zdawał sobie sprawy z tego, ile znaczyły dla niej te słowa… Dawały jej stuprocentową pewność, że nie była tylko zabawką, narzędziem, które tej nocy miało przynieść mu ukojenie. Pokazywało też, że nie widział w niej bezwartościowej dziewczyny, której rola ograniczała się jedynie do przeżywania z nią namiętnego seksu. Ten bowiem był naprawdę dobry, ale w słowach Olivera kryło się coś więcej. Przynajmniej właśnie tak chciała wierzyć, chociażby w tej chwili. Resztą będzie martwiła się o poranku, gdy przebudzi się i rzeczywistość uderzy w nią z ogromnym impetem. A może wcale nie. Może uczucia, które będą jej towarzyszyć po przebudzeniu będą równie piękne jak te, które czuła dokładnie w tej chwili, słuchając Olivera.
— Chciałabym, żebyś się przyzwyczaił — wyszeptała nieśmiało w odpowiedzi, napierając na niego swoim ciałem delikatnie bardziej, zupełnie tak, jak gdyby chciała się schować i ukryć przed całym światem — Bo chcę być obok — dodała. Sama nie rozumiała skąd brało się w niej tyle pewności i śmiałości, by mówić mu takie rzeczy. Allegra wprawdzie w głębi doskonale zdawała sobie sprawę z tego, że pod jej złośliwościami i głupimi żartami zawsze kryło się coś więcej. Oliver był stałą prostą w jej życiu, człowiekiem do którego jej myśli i serce zawsze wracały nieproszone, utrudniając jej rzeczywistość. Przez lata nauczyła się to ignorować, nie słuchać myśli, które przypominały jej o tym, że nawet kiedy stała się już dorosłą, dojrzałą kobietą, nie potrafiła odrzucić z siebie pełni tego zauroczenia, które trwało w jej sercu od dzieciństwa. Teraz już nawet nie wiedziała czy to rzeczywiście było tylko zauroczenie. Cokolwiek czuła, miała wrażenie, jak gdyby zauroczenie było ogromnym niedopowiedzeniem, bo w tej chwili w jej sercu znajdowało się zbyt wiele przytłaczających uczuć. Czymkolwiek te uczucia były, uświadomiły jej coś niezwykle przerażającego… Byłaby w stanie nawet się w nim zakochać.
Gdy usłyszała jego kolejne słowa, szerszy uśmiech pojawił się na jej twarzy, ale również intensywne rumieńce. Cała drżała pod ciężarem jego dotyku, zamykając oczy, bo pragnęła napawać się jego dłońmi na swoim ciele dopóki jeszcze miała na to szansę. To było surrealne, że znaleźli się w takiej sytuacji; to wszystko chyba nadal w pełni do niej nie dotarło. Nawet jeśli jednak nie była jeszcze w stanie w pełni pojąć powagi tego, co się działo, to jedno było jasne w jej umyśle niczym słońce – chciała, aby Oliver wracał. Zawsze, bez zawahania. A najlepiej, gdyby został już na zawsze.
— A ja jestem pyskata i złośliwa — odparła z rozbawieniem — Więc tak, Oliver. Tak. Jestem pewna — wyszeptała — Chcę, żebyś wracał.
Mogłaby całą noc zapewniać go o tym, że pragnie każdego jego powrotu. Gdzieś w tyle głowy była świadoma tego, jak żałośnie musiała w tym wszystkim wyglądać i brzmieć. Na litość boską, nie była przecież tym wrażliwym typem człowieka, dziewczyną która rozpływała się pod każdym najmniejszym wręcz gestem mężczyzny. A jednak, Oliver w tej chwili zupełnie nie dopuszczał do tego, by przemawiała przez nią ta pewna siebie, złośliwa i pyskata Allegra Maxwell. To było dziwną odmianą, nieco wstydliwą, ale z jakiegoś powodu nie miała chęci tego zmieniać. Rozczulała ją delikatność, która pojawiła się między nimi, nawet jeśli nadal ją to odrobinę przerażało. Kiedy jednak usłyszała jego ciche wyznanie, coś ścisnęło ją w klatce piersiowej na tyle, że niemal zabrakło jej tchu. Jej wzrok, który dotychczas uciekał przed Oliverem, teraz nieśmiało został na niego nakierowany. Nie wiedziała, co blondyn miał na myśli ani czego się obawiał, ale pragnienie, które tak intensywnie się w niej rozbudziło, przejęło już nad nią stery. Chciała zdjąć z jego ramion ten ciężki ciężar, bo choć jego wyznanie poruszyło ją, to jednocześnie sprawiło, że zaczęła się o niego obawiać. Znalazła go przecież załamanego i wściekłego na cały świat. Nie chciała więc, żeby to, co zadziało się między nimi, sprawiło że zacznie sam w siebie wątpić. Albo uzna, że musi zachowywać się w konkretny sposób… Przecież nie oczekiwała od niego niczego, nie mogłaby, bo czuła że nie ma do tego żadnego prawa. A nawet jeśli, to i tak chciała właśnie takiego Olivera, którego miała przed sobą – trochę zagubionego, ale autentycznego. Jej dusza przecież była równie mocno zraniona, nawet jeśli sam jeszcze nie wiedział tego o niej.
Usuń— Oliver… — zaczęła, marszcząc brwi i przesunęła dłonią po jego policzku, zatrzymując kciuk przy kąciku jego ust — Wiem, że tego nie zrobisz… Czymkolwiek to wszystko jest — wyszeptała, posyłając mu delikatny uśmiech — Jest dobrze, wiesz? — dodała jeszcze ciszej, po czym znów opuścila wzrok. Pragnęła przynieść mu ukojenie, powiedzieć coś kwieciście… Powiedzieć tak, że wszystko to, co w nim złamane, zostałoby na raz poskładane. Nie wiedziała jednak, mimo tego silnego pragnienia, co powinna odpowiedzieć. Wierzyła mu, ale podobne słowa wymagały od niej reakcji, które pochodziły z głębi serca. I choć tej nocy mówiła mu już tak wiele, to jej serce nadal bało się otworzyć jeszcze bardziej,.
Poczuła, jak ciepło rozlewa się po jej ciele, gdy Oliver uniósł się nad jej obliczem, tym samym zmuszając ją do tego, by również na niego spojrzała. A mogłaby patrzeć na jego twarz już na zawsze, badać wzrokiem każdą rysę i zapamiętywać pod palcami ciepło jego skóry. Oliver był niemal jak marzenie, wyciągnięty prosto ze snu. Wiedziała, że serce nie sługa i samo wybiera, przy kim chce zostać na dłużej. Jej brat był wspaniałym człowiekiem i Romy niewątpliwie dostrzegła to, nawet jeśli przez wszystkie te lata Leo skutecznie ukrywał tę część siebie pod grubą warstwą, którą zbudował. Tym bardziej więc nie potrafiła pojąć, jak Romy mogła nie dostrzec tego samego w Oliverze, gdy samo jego spojrzenie zdradzało, że było w nim skryte tak wiele? Jak mogła patrzeć na niego i nie chcieć zostać? Nie oceniała swojej przyjaciółki, w zasadzie ta sytuacja teraz jej niezwykle odpowiadała, bo mogła mieć Olivera w swoich objęciach. Ale jednocześnie dokładnie w tej chwili nie umiała tego zrozumieć… Być może nie miała nawet prawa tego oceniać. Ale teraz, kiedy leżała tak blisko niego, kiedy mogła bez żadnego skrępowania przesunąć dłonią po jego policzku, perspektywa odejścia od niego wydawała jej się niemal absurdalna.
Jego pocałunek wyrwał ją z letargu. Nie wiedząc czemu, poczuła się tym zaskoczona, zupełnie tak, jak gdyby założyła, że skoro było już po, to nie mogła oczekiwać dalszych czułości. To była głupia myśl, nawet bardzo. Dlatego niemal instynktownie odwzajemniła pocałunek, czując jak czerwień niemal paliła jej policzki.
— Mhm… — wyszeptała, nieco rozmarzona, czując jak onieśmielenie rozlewa się po całym jej ciele. Im bardziej jej oddech się uspokajał, a ciało zwalniało, tym bardziej docierało do niej, ile było między nimi gorących, namiętnych, niemal kipiących pożądaniem chwil. Poczuła się wręcz bezwstydnie, gdy obrazy zaczęły wracać do jej myśli. Odchrząknęła cicho, wbijając wzrok w ciemną przestrzeń swojej sypialni — A gdyby coś stało na przeszkodzie, to… Czy wróciłbyś? — zapytała, trochę zaczepnie, a trochę niepewnie. Wydawało się jej, że znała na to odpowiedź. Jednocześnie potrzebowała to usłyszeć, cholernie. Bo było przecież tak wiele przeszkód… Jego kolejne słowa były jednak wystarczającym zapewnieniem na to, czego nie tylko pragnęła ona sama, ale i on.
UsuńZostań, Allie. Proszę.
Wzięła głęboki oddech, czując jak serce tłukło jej się w piersi. Zamrugała oczami kilka razy, powoli, tak jak gdyby próbowała ułożyć sobie w głowie to, co słyszała. To była tylko jedna noc i tylko jedno zbliżenie, ale rozmowa, która zaczęła się między nimi teraz rozwijać, coraz bardziej sprzyjała odważnym wyznaniom. Nie oznaczało to wcale, że narzekała. Wręcz przeciwnie, poruszało ją to wszystko, co mówił Oliver, nawet jeśli było jeszcze zbyt wcześnie na takie deklaracje i rozmyślanie o przyszłości. Potrafiła to jednak zrozumieć; przecież w niej siedziało to samo. Czuła to samo. Trudno, słowa padały, emocje rosły, nie wiedziała jeszcze, co pomyślą o tym wszystkim rano, ale… Ale teraz przecież nie było rano, tylko nadal trwała ta wspaniała noc, w której Oliver nie widział nikogo poza nią, a ona poza nim. Nie chciała więc, że musiał prosić ją o to po raz drugi.
— Nigdzie się nie wybieram, skarbie — wyszeptała w odpowiedzi drżącym, pełnym poruszenia głosem.
Nie sądziła, że momenty po ich zbliżeniu będą równie emocjonujące, co te w trakcie. Wcześniej, z jakiegoś głupiego powodu, założyła że Oliver poświęci jej tylko chwilę uwagi, a później zaśnie. A może nawet wstanie i zostawi ją samą, dziękując za tę noc i wracając do swojej rzeczywistości. To był kolejny wyraz jej głupoty, biorąc pod uwagę fakt, ile uwielbienia i uwagi dał jej w trakcie tego zbliżenia. To nie był tylko dobry seks, a zdecydowanie coś więcej, co pojawiło się nieoczekiwanie i może wcale nie miało odejść. Właśnie dlatego poczuła się tym nieco przytłoczona, może nawet trochę onieśmielona, co oczywiście nie umknęło Oliverowi, który po raz kolejny tej nocy był tak uważny na jej reakcje.
— Może trochę — odpowiedziała cicho i zaśmiała się, pozwalając, by wziął ją w swoje objęcia. Rozpływała się pod jego bliskością, mimowolnie wtulając się w jego tors, jak gdyby bała się, że w każdej chwili może jej zniknąć. Nie potrafiła zresztą powstrzymać się przed szukaniem jego bliskości. Jej dłoń odnalazła jego ramię, palce przesunęły się po skórze, a noga niemal odruchowo przysunęła się bliżej jego własnej. Było w tym coś rozczulającego, ale również odrobinę dla niej zawstydzającego, bowiem nie sądziła, że tak szybko przyzwyczai się do jego ciepła, bliskości i czułości.
Spojrzenie nadal miała ukryte przed jego obliczem, gdy wypowiedziała te słowa, wciąż szukając w sobie równowagi. Oliver doprowadzał ją do szaleństwa, od tego nie było już żadnego odwrotu. Wcześniej potrafił ją irytować, prowokować i sprawiać, że miała ochotę za wszelką cenę postawić na swoim, nie szczędząc mu złośliwości. Teraz wystarczyło jeden całus w czubek głowy, kilka ciepłych słów i sposób, w jaki chował ją w swoich objęciach, by to wszystko ustąpiło miejsca jej rozmarzeniu. Nie wiedziała, co miała z tym zrobić, a przecież wcale nie była dziewczyną, która łatwo dawała się onieśmielić. Oliver też to przecież wiedział. A teraz, leżąc w swoim łóżku, lecz w jego objęciach, nie potrafiła wymyślić niczego, co pozwoliłoby jej odzyskać choć odrobinę dawnej swobody. Co więcej, wcale tego nie chciała. Być może właśnie dlatego, gdy w końcu uniosła spojrzenie, układając jego dłoń na swoim policzku, była gotowa trwać w tej chwili już cały czas.
— Za dużo mnie chwalisz… — wyszeptała, marszcząc uroczo nos — Jeszcze mnie przyzwyczaisz do tych komplementów i co wtedy ze mną będzie? — zaśmiała się. Pod tym żartem jednak kryła się ważna prawda… Bo, chcąc nie chcąc, Allegra nie potrafiła traktować jego komplementów jak słów rzuconych na wiatr. Nie miala nawet na to wpływu, jak bardzo zaczynały chować się w jej sercu.
UsuńWtuliła się w jego szyję jeszcze bardziej, dłonie wsuwając na jego plecy, aby móc mocniej go objąć. Była już nieco spokojniejsza, rzeczywistość zaczęła wracać do normy, ale to między nimi zdecydowanie nie. Dalej czuła to przyjemne napięcie i uczucia, których nie umiała jeszcze zdefiniować. Przesunęła policzkiem po jego torsie, próbując ukryć uśmiech, który mimowolnie pojawił się na jej twarzy, jak rozmarzonej i rozkochanej nastolatce. Jego dłoń sunąca po plecach działała na nią niemal usypiająco, a jednocześnie sprawiała, że chciała pozostać z nim w tej chwili jeszcze dłużej, bo za żadne skarby nie potrafiła się nasycić tą bliskością. Każdy kolejny pocałunek, każdy drobny gest czułości wywoływał w niej coś, czego nie umiała nawet wytłumaczyć.
— Zapomniałeś jeszcze o zarozumiałym — podpowiedziała, dalej ukrywając się w jego objęciach — I wyjątkowo przemądrzałym — dodała przekornie. W końcu uniosła swoje oblicze, aby móc na niego spojrzeć. Przesunęła dłonią po jego policzku — Ale tak, chciałabym… Chciałabym, żebyś był mój — wyszeptała prosto w jego usta i nagle poczuła się tak, jak gdyby odsłoniła przed nim trochę za dużo. Cóż, trudno. Przecież nie kłamała.
Wzięła głęboki oddech, by postarać się ułożyć i poukładać swoje myśli w głowie, kiedy Oliver chwycił po kołdrę, aby móc ją przykryć. Nawet jednak ten gest skutecznie jej to uniemożliwił, bo rozpływała się pod tym, ile okazywał jej troski. Jej oczy rozbłysły, wpatrując się w niego, jak w obrazek. Oliver z każdą chwilą budził w niej coraz więcej pozytywnych, ciepłych odczuć, powodując że całkiem nie potrafiła skupić się na niczym innym niż na nim. Niemal odczuwała ścisk w środku samej siebie, gdy docierało do niej, że ta noc przecież nie będzie trwała wiecznie. A oddałaby wszystko, aby mogła trwać choć chwilę dłużej. Westchnęła głęboko, zamykając oczy, gdy blondyn już w pełni zamknął ją w swoich objęciach. Tym gestem sprawił, że wszystko, co jeszcze utrzymywało resztki jej spięcia, zniknęło. Niemal rozpłynęła się w jego rękach, gdy wtuliła się w niego dużo mocniej, niż początkowo zamierzała. Zadrżała, słysząc bicie jego serca.
— Jest mi ciepło, Ollie — powiedziała miękko — Bardzo — dodała, z uśmiechem na twarzy, którego absolutnie nie potrafiła powstrzymać.
Pozwoliła sobie trwać w jego objęciach jeszcze przez chwilę, zanim powoli wyswobodziła się z jego ramion i uniosła na rękach. Sięgnęła po kołdrę, podciągając ją wyżej, tak aby oboje mogli skryć się pod nią przed chłodem panującym w sypialni. Musiała wyglądać dość zabawnie, siłując się z ciężkim materiałem kołdry, ale w końcu jej się to udało. Następnie przesunęła się nieco wyżej, odnajdując miejsce tuż nad nim. Jedną nogą objęła jego biodro, a rękę ułożyła na materacu tuż obok jego głowy, aby móc się nad nim unieść. Pochyliła się nad nim, pozostawiając między ich twarzami zaledwie kilka centymetrów. Kołdra zsunęła się nieco niżej, odsłaniając jej nagie ramiona i piersi, a ona zupełnie nie przejmowała się tym, że Oliver mógł swobodnie na nią patrzeć. Nie było w niej już bowiem tej niepewności czy zawstydzenia. Nie wróciła też jeszcze do pewności siebie i zadziorności, których zwykle nie brakowało jej w ich rozmowach. Zamiast tego była po prostu autentyczna, szczęśliwa, że znajdowała się właśnie tutaj, z nim. I warta każdej chwili jego uwagi.
— Zaproszenie cię tutaj było najlepszą decyzją, jaką kiedykolwiek podjęłam — wyszeptała, po czym przygryzła wargę, uważnie mu się przypatrując. Patrzyła mu głęboko w oczy, drugą dłonią delikatnie przeczesując jego włosy, a na twarzy pojawił się czuły uśmiech. W jej głowie nadal brzmiały wszystkie jego słowa, ciężar pewnych deklaracji. Być może właśnie dlatego wzięła głęboki oddech, zanim znów się odezwała — Oliver, ja… — przerwała, marszcząc czule brwi — Nie skrzywdzę cię, Oliver. Nigdy. Obiecuję.
UsuńWyznała to z głębi serca, nie odrywając od niego spojrzenia. Wiedziała, że tej nocy przyjęła go z całym bagażem rozczarowania, bólu i poczucia odrzucenia, które musiał w sobie nosić. Rozumiała, jak wiele potrafiło zmienić w człowieku doświadczenie zdrady i jak trudno było później zaufać komuś ponownie. Nie chciała więc, aby choć przez chwilę pomyślał, że jego bliskość była dla niej jedynie sposobem na zaspokojenie własnych pragnień albo że potraktowała jego słabość jako okazję, by dostać coś, na co normalnie nie miałaby przecież nigdy szansy. Oliver znaczył dla niej więcej, niż potrafiła mu teraz powiedzieć i nawet niż sama była skłonna przed sobą przyznać. Być może właśnie dlatego tak bardzo zależało jej, by nie miał co do tego wątpliwości.
Jeszcze przez chwilę wpatrywała się w jego oczy, chcąc upewnić się, że zrozumiał wszystko, czego nie potrafiła ubrać w słowa. W końcu pochyliła się, dotykając swoimi ustami jego własne. Pierwsze muśnięcie było nieśmiałe i delikatne. To drugie stało się głębokim, pełnym czułych i tęsknych uczuć pocałunkiem. Przylgnęła do niego nieco mocniej, pozwalając, by choć w ten sposób wybrzmiało wszystko to, co wciąż pozostawało niewypowiedziane. Nie chciała już niczego tłumaczyć ani próbować dobierać odpowiednich słów. Chciała po prostu jeszcze przez chwilę móc go mieć tak blisko.
— Całuj mnie jeszcze trochę, Oliver… — wyszeptała tuż przy jego ustach — Proszę.
red lips and rosy cheeks, say you'll see me again
even if it's just in your wildest dreams
Allie 💙
Wszystko w porządku, Allie?
OdpowiedzUsuńJego pytanie przez moment odbijało jej się echem w głowie, jak gdyby próbowało odnaleźć swoje miejsce w jej umyśle, a ona uparcie by mu na to nie pozwalała. Coś w tym było, bo rzeczywiście nie do końca próbowała to pytanie do siebie dopuścić. Oznaczało ono bowiem nie tylko to, że Oliver po raz kolejny tej nocy okazał się wyczulony na jej reakcję, ale również że na ten krótki moment faktycznie coś zepsuła. Może faktycznie obciążyła atmosferę swoimi własnymi obawami, które pojawiły się tylko na chwilę i nie miały wcale niczemu zaszkodzić. Nie chciała, aby Oliver to zauważył, przecież właśnie dlatego tak mocno skupiła się na wszystkim innym, żeby nie wyczuł tej chwili, w której jej umysł zupełnie pociemniał. To nie znaczyło nic, bo trzymał ją w swoich objęciach, tak mocno, że była w stanie uwierzyć, że to nie była tylko jedna, przypadkowa noc tylko dla cielesnej przyjemności. Gdyby tak było, nie czułaby jego troski, jego czułości… Nie czułaby tego wszystkiego, co teraz dawał jej Oliver. A był naprawdę wspaniały – w zasadzie, bardziej niż mogła się tego spodziewać. Z opowieści Romy wiedziała przecież, jak czuły był Oliver, niemal idealny. Nie sądziła jednak, że kiedykolwiek sama tego doświadczy. Co więcej, nawet jeśli, nie mogłaby oczekiwać, żeby taką czułością objął również ją, kojąc jej niespokojne serce. Nie byli parą, nie byli nawet przyjaciółmi, a to wszystko powinno było być tylko chwilą słabości i przygodą na jedną noc. Mimo to, wszystko coraz bardziej wskazywało na to, że wcale tak nie było… I przez moment pomyślała nawet, że mogłaby podzielić się tą głupią obawą, która pojawiła się w jej myślach. Że mogłaby powiedzieć mu o tym, jak bardzo się boi, że źle o niej pomyśli, że będzie niezręcznie, że uzna ją za łatwą. Że całkiem zmieni o niej zdanie – i to na gorsze. Coś w jej środku podpowiadało jej, że Oliver wcale by jej nie ocenił. Wręcz przeciwnie, wysłuchałby ją i może nawet próbował zareagować, tak by móc jej pomóc. Prawdopodobnie właśnie tego potrzebowała.
A może wcale nie. Co więcej, może wcale nie powinna.
— Tak — przytaknęła, delikatnie się uśmiechając. Odpowiedziała w zgodzie z prawdą, było w porządku. Było nawet bardziej niż w porządku. Leżała przecież w jego objęciach, po wspólnym zbliżeniu, pełnym namiętności, a jednocześnie czułości i szacunku. Miała Olivera w sposób, o którym mogła tylko marzyć i śnić, więc było cudownie. Było naprawdę wspaniale i w tej chwili już tylko na tym chciała się skupić… Na tym, jak słodki był ciężar poczucia, że na te kilka godzin mogła być jego; jak cudownie było cieszyć się jego dotykiem, oddechem, który muskał delikatną skórę, dłońmi dotykającymi jej ciało… A przecież nie zostało jej to na długo. Tylko kilka godzin tej słodkiej rzeczywistości zanim wróci ta druga, która miała poddać próbie wartość i szczerość ich własnych słów. Zatem tak, było w porządku. Było bardzo w porządku.
— Myślałam o deszczu, tylko tyle — dodała, delikatnie wzruszając ramionami. I znów, nie kłamała, prawda?
Deszcz jednak przestał już dla niej istnieć i liczył się tylko Oliver. Nie chciała, żeby myślał, że żałuje. Gdyby w jakikolwiek sposób była w stanie wyczytać jego myśli i zrozumieć, że właśnie tak pomyślał, chyba by oszalała. Miała przecież wrażenie, że całą sobą pokazała mu, jak bardzo tego chciała. Świadomie podjęła się tej decyzji, zrobiła krok w jego stronę. Sama dała mu sygnały, jak bardzo potrzebuje jego bliskości. Ugięła się tak szybko pod słodkim ciężarem jego uwagi i zrobiłaby to po raz drugi, jeśli oznaczało to, że mogłaby być jego jeszcze chwilę dłużej. Nie myślała wcale kategoriami, czy był tego wart. Nie potrafiłaby, bo w jej oczach Oliver był wart wszystkiego, co dobre, nawet jeśli ta myśl była skrywana tak głęboko w jej wnętrzu, iż sama nie była tego świadoma aż do teraz.
Mimo to, jego kolejne pytanie wprowadziło ją w niemałe zakłopotanie. Nie wiedząc czemu, w ogóle się tego nie spodziewała, chociaż biorąc pod uwagę ile padło już z ich stron wzajemnych deklaracji, mogła się tego jak najbardziej spodziewać. W zasadzie, sama powinna była zadać mu to samo pytanie, kiedy również przekonywał ją o tym, czego dla niej chce. Mogła zapytać o wiele, a zamiast tego niemal żałośnie rozpływała się pod ciężarem tych słów, gdzieś w głębi licząc na coś więcej. Pytanie Olivera, kolejne tej nocy, znów więc ją obnażyło. Nie podobało jej się to, może nie sam fakt, że zadawał pytania, ale to, jak na nie reagowała. Była przecież Allegrą Maxwell, tą która na wszystko miała odpowiedź. A teraz czuła, jak gdyby nie tylko brakowało jej tchu, ale i języka w buzi. W tym wszystkim rodziło się jej kolejne pytanie, gdzieś w tyle głowy… Bo co w zasadzie miała mu na to odpowiedzieć? Chciałaby prawdę, jak najbardziej. Chciałaby móc mu powiedzieć, że gdyby chociaż trochę potrafił spojrzeć dalej, może nigdy nie zwróciłby uwagę na jej przyjaciółkę, bo jego oczy nie potrafiłyby oderwać się od niej. Chciałaby mu powiedzieć, że czasem sama podświadomie szukała jego uwagi, bo wszystkie jej drogi nieubłaganie i nieuchronnie prowadziły ją do niego, od zawsze i być może aż po wieczność. Jej największe ”co by było, gdyby…” – niedoścignione marzenie, które przecież na zawsze miało pozostać w sferze snów i fantazji. Chciałaby móc mu powiedzieć, że wcale nic się nie zmieniło, że było tak zawsze, tylko przez lata uciszała to w sobie wręcz podświadomie, bo nie sądziła, że oni kiedykolwiek mogli równać się razem. I może gdyby zyskała trochę więcej odwagi, wyznałaby mu, że gdzieś w głębi marzyła o tym od zawsze… A jednak, coś głęboko w niej, nie pozwalało jej tego zrobić. Nie dlatego, bo się bała czy nie chciała. Wręcz przeciwnie, chciała to zrobić bardzo, prawdopodobnie kierowana emocjami i uczuciami, które teraz zalewały jej serce. Jej oddech uspokoił się jednak na tyle, by była w stanie słyszeć własne myśli, a te podpowiadały, że jeśli to zrobi, nie będzie już od tego odwrotu. Fakt, otworzyli już puszkę Pandory, a gdy przebudzą się rano, ich wspólna historia nabierze zupełnie innych kształtów. Głęboko wierzyła w te dobre, te które przyniosą im szczęście i szansę na to, by ta noc nie stała się błędem, a początkiem. Wiedziała jednak, że nie może mu tego wszystkiego powiedzieć teraz, nawet jeśli w głębi czuła, że Oliver nigdy nie wykorzystałby tych informacji przeciwko niej.
UsuńWzięła więc głęboki oddech, patrząc mu w oczy i milczała jeszcze przez chwilę. Serce tłukło jej się w piersi, a ona za nic nie potrafiła tego uspokoić. Roześmiała się więc cicho, a następnie przewróciła oczami.
— Głupek… — mruknęła — Mówiłam ci już, że nigdy nie powiedziałam, że cię nie lubię, prawda? — zauważyła i zmarszczyła noc, na chwilę opuszczając wzrok. Serce nadal było niespokojne, a ona po prostu robiła dobrą minę do złej gry, licząc że Oliver nie dojrzy w jej oczach niczego, co mogłoby uchylić choćby rąbek tajemnicy. Gdyby to zrobił, być może nie musiałaby już nic mówić… Być może sam połączyłby fakty w głowie, stawiając ją w niezwykle niekomfortowej sytuacji. Ale szansa na to była nikła, chociażby tak sama uważała.
— A ja myślałam, że widzisz we mnie tylko młodszą, irytującą siostrę Leo Maxwella — odparła w końcu i uniosła wzrok — A jednak tu jesteśmy… Więc chyba zmieniło się coś dla nas obu, prawda? — dodała trochę ciszej, z lekka nieśmiałym głosem.
Nie wiedziała, czy ta odpowiedź będzie dla niego zadowalająca, ale w tej chwili to było jedyne, co była w stanie mu dać. Szczególnie teraz, kiedy wszystko było tak oczywiste i jasne, a jednocześnie wcale. Byli otoczeni jedną, wielką niewiadomą, której kształt był tak widoczny, że cała ta sytuacja była niemal paradoksem. Nie mogła więc gniewać się czy źle zrozumieć tego mogłoby, bo w sumie mogłoby bardzo dobrze oddawało to, co teraz działo się między nimi. A mimo to, Oliver znowu wyszedł naprzeciw, po raz kolejny tej nocy sprawiając, że Allegra Maxwell rozpływała się z jego powodu.
UsuńPrzesunęła dłonią po jego włosach, delikatnie odgarniając je z czoła. Przez chwilę przyglądała mu się w milczeniu, jak gdyby chciała zapamiętać dokładnie ten obraz, który miała przed sobą.
— Mogę powiedzieć dokładnie to samo o tobie — odpowiedziała, posyłając mu szeroki uśmiech — Cholernie dobry i uzależniający. To wręcz irytujące — zaśmiała się cicho. Milczała jeszcze przez krótką chwilę, aż dodała:
— Nałogi nie są dobre, Caldwell. Co zamierzamy z tym zrobić?
Cóż, nie miała żadnego problemu z tym, aby Oliver Caldwell stał się jej nałogiem. W zasadzie, chyba już tak się stało, dokładnie w momencie, kiedy poczuła jak dobre i przyjemne było uczucie, gdy jej się przyglądał. Nigdy nie pomyślałaby, że mogłaby działać na niego w taki sposób. Pamiętała w tej chwili wszystko, co jej tej nocy powiedział… Jak zachwycał się jej ciałem, jej sposobem bycia, jej flirtem i zaczepkami. Wszystko to wyryło się w jej pamięci tak mocno, że na długo o tym nie zapomni, jeśli w ogóle. A jednak była razem z nim, w tak intymnej sytuacji. Seks był intymny, osobisty, nie był dla niej czymś, co rozdawała mężczyznom na prawo i lewo. To, że oddała się Oliverowi było wyrazem czegoś wyjątkowego, nie tylko tego, o czym przez lata marzyła, ale też zaufania, że nie wykorzysta tego przeciwko niej. To, co jednak działo się teraz, ta rozmowa między nimi, zdawała się być również jeszcze bardziej intymna i szczera. Zupełnie tak, jak gdyby w końcu znaleźli się w dobrym miejscu – tam, gdzie mieli być od początku.
Zarumieniła się na jego uwagę, nie wiedząc czemu. Przygryzła wargę, próbując powstrzymać szeroki, nieco zaczepny uśmiech, który próbował wkraść się na jej twarz, zarumienioną od ciepła, które poczuła wewnątrz siebie. Droczenie się i złośliwe potyczki słowne były ich normalnością. Allegra zdołała przekonać samą siebie, że Oliver był tylko irytujący, denerwujący i po prostu działający na nią jak płachta na byka. To wszystko było jednak dobrą miną do złej gry, próbą zakopania wszelkich uczuć, które nie miały prawa istnieć w momencie, w którym jej przyjaciółka pokochała tego mężczyznę. Fakt, w pierwszej chwili była zła i zraniona, bo poczuła się, jak gdyby Romy jej kogoś zabrała… Ale Romy nie wiedziała o niczym. A tym bardziej nie wiedział Oliver. O wiele łatwiej było więc pielęgnować bycie złośliwą i pyskatą, co zaczęło się lata temu i pogłębiło w momencie, w którym Oliver związał się z Romy. Ten scenariusz działał i sprawdził się, bo przez ten cały czas nie dopuszczała do swojej głowy uczuć, które spoczywały gdzieś w jej sercu. Nie pomyślałaby jednak wcale, że Oliver był tego fanem. Wręcz przeciwnie, sposób w jaki jej odpowiadał dawał jej poczucie, że jej nie znosi. Sytuacja była jednak całkiem inna, a teraz niemal wariowała wewnątrz siebie na samą myśl, że Oliver naprawdę mógł to lubić… Bo jeśli lubił, to znaczyło, że coś w nim uruchamiała… Że grała na jakiejś pojedynczej strunie, zostawiając po sobie ślady. To niemal żenujące, jak bardzo jej to odpowiadało.
— Och, tak? — westchnęła rozkosznie, nagle odnajdując w sobie tę charakterystyczną pewność siebie. Jeśli coś jej w końcu wychodziło na pewno, to było to właśnie bycie pyskatą — Czyli lubisz, kiedy jestem… niegrzeczna? — uniosła brew, przygryzając dolną wargę. Jej spojrzenie na moment uciekło ku jego ustom, by zaraz potem odnaleźć jego oczy — To niedobrze, że teraz o tym wiem… Bardzo niedobrze — dodała, a oczy niemal jej rozbłysły.
Jeśli coś w niej było niezmienne od lat, to fakt że była w gorącej wodzie kąpana. Zwykle najpierw mówiła, potem myślała, lub co gorsza – robiła, zanim powiedziała. Oczywiście, wylądowanie w łóżku z Oliverem nie było przejawem jej kaprysu czy nieokiełznanego temperamentu, nawet jeśli w jakimś stopniu mogło się do tego przyczynić. To jednak, jak zadziałały na nią jego słowa, mocno ten temperament rozbudziło, pozwalając że na moment zapomniała o tym, że przecież rano tak wiele mogło się zmienić. Nie chciała, oczywiście, aby tak się stało. Starała się nie mieć wyobrażeń, a jednocześnie nie chciała też nastawiać się na najgorsze. Wierzyła, że będzie dobrze, równie mocno, jak wierzyła w Olivera. I być może właśnie dlatego jego kolejne słowa nieco wybiły ją z rytmu.
Usuń— To moje… — odparła krótko — Jeśli się pomylę, to jakoś dam radę, prawda? — dodała, chociaż w głębi naprawdę, naprawdę, nie chciała się mylić. Jej usta znów wykrzywiły się w uroczym, czułym uśmiechu — Poza tym, zapewniasz mnie o swoich powrotach… Jak mogłabym nie wierzyć? — zauważyła i zaśmiała się, muskając jego nos swoim własnym. Mimo to, jej spojrzenie oddało to, że jego odpowiedź trafiła w miejsce, którego wolałaby jeszcze nie odsłaniać. Szybko jednak odchrząknęła i odwróciła wzrok, zanim odpowiedziała — Ja nie, jeszcze — zaśmiała się przekornie, chociaż prawdę mówiąc, najchętniej, usunęłaby z drogi wszelkie przeszkody. Wiedziała przecież, że jeśli wyznania, które między nimi padły, miały okazać się prawdą, to jednocześnie ściągną za sobą wiele trudności.
Teraz jednak liczyło się to, że byli tutaj razem. Również to, że zasną w swoich objęciach, chociaż na te kilka godzin zapominając o całym otaczającym ich świecie. Allegra chciała, żeby Oliver do końca tej nocy znalazł ukojenie w jej ramionach, niezależnie od tego, czy miał to być początek, czy ich ostatni raz. Dlatego kiedy zareagował tak czule na jej zapewnienie, że jest obok, że nigdzie się nie wybiera i po prostu tutaj będzie, coś w niej zmiękło. Nie odpowiedziała nic, po prostu patrząc na niego z czułością i uwagą, gładząc dłonią jego policzek, aż złożyła na nim czuły pocałunek.
— Nie musisz mi dziękować, Ollie — szepnęła, odsuwając się zaledwie na tyle, by móc spojrzeć mu w oczy — Chcę, żebyś tu był — dodała, uroczo marszcząc nos, zanim znów, tym razem krócej, złożyła pocałunek na jego policzku. Cieszyła się, że mogła, tak po prostu, okazywać mu taką czułość. Że oboje znaleźli się w takim położeniu i nawzajem okazywali sobie uczucia, których może nie potrafili jeszcze zdefiniować, ale mimo to pozwolili sobie na to, aby tutaj były, między nimi. Sama nie była pewna, ile jeszcze byłaby w stanie unieść jego bliskość, a nawet i sposób, w jaki na nią patrzył. Nie była pewna, jak długo jeszcze utrzyma fason, kiedy Oliver wypowiadał jej imię z taką czułością oraz z jaką swobodą pozwalał sobie na gesty, które jeszcze kilka godzin temu mogłyby nawet być uznane za zupełnie niestosowne. Być może właśnie stąd pojawiło się to ciche, chwilowe zawstydzenie.
— Hej, jestem tutaj z tobą… Oliverem Caldwellem — odpowiedziała cicho, pozwalając aby jej policzki znów się zarumieniły, gdy poczuła z jaką czułością odgarnął kosmyki z jej twarzy. A później delikatny dreszcz przeszedł po jej ciele, kiedy poczuła ten słodki gest, jakim było muśnięcie nosem jej rozgrzanego policzka. Chryste, jak miałaby nie oszaleć na jego punkcie? Westchnęła cicho i spojrzała na niego nieśmiało, spod gęstych rzęs — Nie dziw mi się, że mnie onieśmielasz — dodała, jak gdyby na własną obronę.
Oczywiście, że Oliver ją onieśmielał, biorąc pod uwagę w jakiej znaleźli się sytuacji. Nawet jeśli odzyskała już pewną miarę pewności siebie, to te onieśmielenie zawsze miało gdzieś w niej drzemać, bo było wyrazem jej niedowierzania. Jednocześnie nie oznaczało, że nie chciała tego więcej. Pragnęła mieć Olivera w swoim życiu już na zawsze, i to nie jako tego irytującego kumpla swojego brata, tylko kogoś więcej. Nie była pewna co będzie dalej, nie mogła nawet założyć, czy w ogóle będzie jakieś dalej. Broniła się przed obietnicami i wszystkim tym, co mogłoby dać jej fałszywe nadzieje, sama również nie chciała dawać ich Oliverowi. Ale jednocześnie nie umiała udawać, że w tym wszystkim kusiła ją wizja czegoś więcej. A słowa Olivera wcale jej w tym wszystkim nie pomagały, sprawiając że miękła i rozpływała się coraz bardziej. Powinno było być jej wręcz wstyd, jak bardzo karmiła się każdym z jego wyznań, chwytając się tego tak głęboko, iż jeszcze głębiej zachowywała to we własnej duszy. Blondyn skutecznie więc skupiał jej uwagę tylko na sobie, a ona niewątpliwie to zadanie mu ułatwiała.
Usuń— Ollie… — wyszeptała, na moment zamykając oczy, gdy poczuła przyjemny dotyk jego dłoni na swojej talii. Było coś niemal niesprawiedliwego w tym, jak łatwo przychodziło mu rozbrajanie jej kolejnymi słowami. Przez tak długi czas przyzwyczajała się do myśli, że pewne rzeczy pozostaną wyłącznie jej własnymi, skrywanymi pragnieniami. Nie oczekiwała, że kiedykolwiek usłyszy od niego coś podobnego, a już na pewno nie spodziewała się, że będzie mogła leżeć w jego ramionach i doświadczać tej czułości bez konieczności udawania, że nic to dla niej nie znaczy. To mógł więc być tylko głupi żart… A może wcale nie? — Ładne plany sobie układasz w głowie — wyszeptała prosto w jego usta — I co dalej, Caldwell? Co będzie, kiedy już przepadnę bezpowrotnie i nie będę chciała odejść? — dodała, patrząc mu głęboko w oczy. I dopiero po chwili dotarło do niej, że nie powiedziała jeśli. Tylko kiedy. Kiedy. Cóż, słabo jej szło ukrywanie swoich uczuć… Ale czy rzeczywiście miało to już jakiekolwiek znaczenie? Oboje stąpali po kruchym gruncie, które rozpadało się z każdym kolejnym wyznaniem, a tych wzajemnie sobie nie szczędzili.
Przysunęła się więc bliżej, wtulając policzek w jego klatkę piersiową. Uśmiechnęła się pod nosem, wsłuchując się przez chwilę biciu jego serca, zanim ponownie uniosła głowę. Przez moment zabrakło jej tchu, kiedy pomyślała, że to serce może mogłoby pewnego dnia bić już tylko dla niej… Szybko jednak odsunęła od siebie te myśli.
— To dobrze, bo nie zamierzam cię tak łatwo wypuszczać — wymruczała, muskając ustami jego szczękę — Cóż, na pewno nie do rana — zaśmiała się, jak gdyby poczuła ciężar własnego wyznania. Nie chciała go przerażać ani zmuszać do obiecania jej czegoś, czego nie mógł. Przynajmniej na razie… Gdzieś w tyle głowy miała przecież w pamięci, że Oliver nadal miał złamane serce. Nie wiedziała, jak do tego doszło ani jak się dowiedział, może powinna była o to zapytać, zanim pozwoliła, by dotknął ją w sposób, od którego nie było już odwrotu. Ufała mu jednak, tak samo jak on zaufał jej. Być może właśnie tak miało być… Może oboje pomogli trochę w tym losowi, który z jakiegoś powodu ich połączył tej nocy. A może była to tylko kwestia przypadku. Czymkolwiek to było, rezultat był wspaniały i na tym chciała się skupić.
Oboje więc zdawali się być w położeniu, które w pełni im odpowiadało. Allegra czerpała niemałą przyjemność z jego bliskości, z czucia ciepła jego ciała, z tego jak na nią patrzył i ile poświęcał jej uwagi. Oliver z kolei zdawał się czerpać przyjemność dokładnie z tych samych powodów. Nie umknęło jej przecież, jak często na nią spoglądał ani z jaką czułością ją dotykał. Sama zresztą nie pozostawała mu dłużna, raz po raz szukając jego spojrzenia, jak gdyby chciała nacieszyć się nim na zapas, bo w głębi wciąż przerażała ją wizja tego, co w zasadzie wydarzy się później. A mogło wydarzyć się wiele… Mimo to, nie spodziewała się, że te chwile bliskości przyniosą im szansę na coraz większe wyznania. Poruszało to najdelikatniejsze struny jej wnętrza, bo jeszcze nigdy nie czuła takiej szczerości w tak intymnej chwili, jak teraz z Oliverem. Patrzyła więc na niego z delikatnym uśmiechem, czując, jak ciepło rozlewa się po jej sercu.
Usuń— Och, skarbie… Oliver, ja… Ja czuję dokładnie to samo, wiesz? — odezwała się w końcu, przesuwając opuszkami palców po jego policzku — Tak się cieszę, że to ty — dodała, powtarzając to po raz kolejny tej nocy. Nie kłamała jednak.
Allegra nie potrafiła powstrzymać delikatnego uśmiechu, który pojawił się na jej ustach, kiedy Oliver ujął jej twarz w dłonie. Przymrużyła delikatnie oczy, mimowolnie przenosząc jedną dłoń na jego, by móc niemal wtulić się w ciepło jego dotyku. Pozwoliła, by jego kciuki muskały jej policzki, a później przesunęła swoje palce na jego nadgarstek. Nie chciała, żeby odsuwał ręce. Wręcz przeciwnie, po raz kolejny tej nocy zrozumiała, jak bardzo lubiła i rozpływała się, kiedy dotykał jej twarzy. Czuła się taka zaopiekowana, otulona troską i uwagą. Bardzo ją to poruszało, jednak teraz jeszcze bardziej poruszyło ją jego zapewnienie. Bynajmniej nie dlatego, że wierzyła, iż nigdy nie sprawią sobie przykrości. Nie była głupia, wiedziała że żadna relacja nie daje takiej szansy. Poruszyło ją jednak to, jak bardzo zależało mu na tym, aby jej nie zranić, aby nie czuła się przez niego skrzywdzona. To znaczyło dla niej wiele, sprawiając że dokładnie w tej chwili zrozumiała już w pełni, że nie była żadnym pocieszeniem czy chwilą. Oliver ją zauważył, nagle i niespodziewanie, pozwalając, by pojawiło się między nimi coś, co nigdy nie miało prawa się zrodzić. Wierzyła mu. Bardzo.
— Ufam ci, Oliver — wyszeptała, czule przesuwając nosem po jego policzku i zamykając na chwilę oczy. Nie powiedziała nic więcej, chciała po prostu by poczuł, że powierza mu coś więcej niż tylko swoje ciało.
Kiedy jego dłonie powędrowały na jej biodra, pozwoliła mu przyciągnąć się bliżej. Oparła jedną rękę obok jego głowy, drugą zaś wsunęła w jego włosy, delikatnie przeczesując je palcami. Przez moment przyglądała mu się, będąc jeszcze nad nim uniesioną, jak gdyby chciała nacieszyć się samym widokiem jego twarzy, zanim ponownie pochyliła się ku niemu. Jej usta odnalazły jego własne w pocałunku, który z każdą chwilą stawał się coraz mniej nieśmiały, a jeszcze bardziej głęboki i zachłanny. Już nawet nie była w stanie ukryć tego, że chciała po prostu go całować. Jeszcze trochę. I jeszcze raz. I jeszcze. Dlatego kiedy usłyszała jego ciche wyznanie, uśmiechnęła się przy jego ustach. Przesunęła kciukiem po jego policzku, a potem zostawiła na nim kolejny pocałunek, tym razem nieco dłuższy.
— Aż tak podobają ci się moje pocałunki, Caldwell? — wyszeptała z przekorą, zerkając na niego spod gęstych rzęs, zanim uniosła się lekko ku górze. Powoli, choć z widoczną śmiałością, wdzięcznie przesunęła nogę głębiej, tak aby w końcu móc w pełni odnaleźć się nad nim. Ułożyła się wygodniej na jego biodrach, czując drobny dreszcz przebiegający po jej plecach, gdy zetknęła się z ciepłem jego ciała. Zacisnęła na nim nogi, jak gdyby chciała zamknąć go w swoich objęciach, po czym przybliżyła twarz do jego, tak blisko, że nie dzieliło ich już nic. Oparła czoło o jego własne, zamykając oczy.
Usuń— Wydaje mi się, że nie mamy tutaj żadnych przeszkód… — zauważyła, szepcząc te słowa prosto w jego usta, które po chwili delikatnie musnęła — Prawda?
show a little lovin', shine a little light on me (...)
just feeling my way back to you 🩵