Nowe powiadomienie
Wczorajszej nocy w nowojorskim hotelu The Plaza doszło do gwałtownego pożaru, który wybuchł około godziny 2:30 nad ranem w reprezentacyjnej Sali Balowej (Grand Ballroom). W chwili pojawienia się ognia odbywająca się tam zamknięta impreza dobiegała końca.To, co miało być kolejnym ekskluzywnym spotkaniem nowojorskiej elity, w ciągu kilku minut przerodziło się w scenę prosto z koszmaru. Okoliczności zdarzenia bada nowojorska policja.
[ spamming reposting retweeting dla zasiegów 💬❤️🔁📊👁️🗨️ ]
OdpowiedzUsuń[ She's too fine for her own good... Jakie dramy tam dla nich szykujecie?
OdpowiedzUsuńBo wiem, że nie będzie łatwo 👀 ]
[Och, she's cute! Różowe włosy zdecydowanie wygrywają. ;>
OdpowiedzUsuńBaw się dobrze i samych dram życzę. <3]
Cammy & Gabs
— No to jeszcze jedna kolejka!
OdpowiedzUsuńGdyby miał nieco więcej do powiedzenia, nie zjawiłby się na kolacji. Tak naprawdę sądził, że nawet nie powinno go na niej być, kiedy jego rola składała się do co najwyżej kilku dni spędzonych na planie, a w całym projekcie więcej razy jako wzmianka lub wspomnienie niż fizyczna postać przed kamerą.
Czy jego obecność w gronie reszty aktorów była wymagana? Nie. Była z kolei wyczekiwana, o czym przypominał mu całą drogę menedżer, o wiele bardziej podekscytowany planem na wieczór, niż przysypiający na swoim miejscu w samochodzie Woosung, zbierający energię po żmudnych zajęciach ze śpiewu, poprzedzonych pobudką o wpół do piątej, aby zdążyć na kilkugodzinne męczenie nowego układu tanecznego. Korzystał więc z każdej chwili na sen, aby znaleźć w sobie werwę i chęci na sceniczny uśmiech oraz spoufalanie się z resztą gości, byleby jego imię nie padło w złym kontekście z któryś z obecnych tam ust.
Nie żeby kilkunastominutowa drzemka w samochodzie była wystarczającą dawką, aby radosne wykrzywienie ust przychodziło mu z naturalnością i łatwością. Z kolei lekki kuksaniec wraz z ostrym szeptem do jego ucha ze strony menadżera, kiedy Bae był bliski zajrzenia do telefonu tuż po zajęciu miejsca przy stoliku, rozbudził go wystarczająco, przypominając zarazem, że kolacja nie jest tylko okazją na nachlanie się i zjedzenie, ale przede wszystkim na rozniesienie dobrego zdania o sobie i ich zespole.
O podkreśleniu, że miał jakieś umiejętności.
Choć sam spierałby się o to, że to akurat gra aktorska miałaby być jedną z nich.
Oczywiście nie szło mu źle. Ba, wstępnie sam był zadowolony ze swojej pracy, ale wiedział, że zasługą tego było ucharakteryzowanie postaci pod niego. Zresztą, i tak w momencie zobaczenia skończonego materiału dojrzy setki wad, byleby wyprzedzić uwagi internautów na swój temat i przygotować doszlifowany poker face i niechlujne wzruszenie ramion, kiedy - prędzej czy później - temat wyjdzie na wierzch publicznie. A nie na rozświetlającym mu twarz ekranie telefonu, najlepiej tuż przed spaniem. No bo przecież nie ma lepszej pożywki na dobry sen.
Mimo wszystko - był dumny, tak?
Po pierwszym (i prawdopodobnie jedynym) kieliszku, uśmiech na ustach witał tam z większą swobodą, a Woosung bez problemu wchodził w dyskusję z siedzącym obok aktorem
— No ale wiesz, kto Ci powiedział o tej niezawodnej metodzie zapamiętywania tekstu? — temat co rusz powracał w rozmowie, a idol miał ochotę wyniośle wywrócić oczami, wiedząc, do czego dążyli — Chyba jeden autograf mi się należy, co? Moja siostra was uwielbia — chciał odmówić. Tak bardzo chciał, mimo wymachiwanej mu przed nosem karty z albumu, na której nawet nie było jego twarzy. Chociaż może to i lepiej, “służbowa” kolacja to ostatnie miejsce, gdzie chciałby widzieć jedną z wielu niekonwencjonalnych, głupich poz, jakie im narzucali do konkretnych photocard.
Gdyby odmówił, wyszedłby na gbura. Lub na przemądrzałą gwiazdę, na którą i tak już wyglądał oraz zachowywał się, nieraz w trakcie nagrywek - w przeciwieństwie do teraz - unikał rozmów z resztą, broniąc się napiętym grafikiem. Przynajmniej nie kłamał, skoro faktycznie zaraz po zakończeniu swoich scen, musiał jechać na kolejny plan albo dołączyć do przygotowań do kolejnego występu.
Ale i tak wypadał w ich oczach jak kolejna, nabzdzyczona gwiazda.
W przeciwieństwie do siedzącej na przeciwko niego Yejin, której śmiech słychać było przy całym stoliku, a znikające przy uśmiechu oczy dalej dawały radę ukazywać ich radosną iskierkę. Chyba każdy na planie miał coś miłego do powiedzenia na jej temat. Przynajmniej pozornie, dopóki nie wzięło się pod uwagę przesadnej troski; nuty lekceważenia w tonie głównego aktora, bezwstydnie łapiącego się tego, jak bardzo była w niego zapatrzona.
Choć teraz ten był widocznie zbyt zajęty gonieniem kolejki szotów za kolejką, męcząc się z wypowiadaniem zrozumiałych zdań.
Wyglądało tak, jakby Woosung i Yejin faktycznie byli jednymi z ostatnich zawodników, którzy byli w stanie jeszcze w miarę jasno myśleć – Yejin przez kulturę siedzącego obok aktora, Woosung przez narzucone samemu sobie, ale i przez wytwórnię, wymogi. Choć i tak wypił o te dwa więcej, niż planował.
UsuńNie spodziewał się jednak, że ta sytuacja sprowadzi uwagę idolki na niego, kiedy ich interakcje w trakcie wspólnej pracy i tak ograniczały się do dość nielicznych. Przelotne spojrzenia i wymienione uprzejmości, zazwyczaj jednak polegające na wykorzystaniu przez Bae faktu, że przewyższał ją stażem w branży.
Nieświadomie zmierzył Yejin wzrokiem, kiedy z powątpiewaniem wymalowanym na twarzy mielił jej propozycję w głowie. Bo nie powinni. Ostatnie co powinien robić, to coś tak nieprzemyślanego, jak opuszczenie menedżera (który i tak niewiele mógł już tutaj zdziałać) i wyjście na miasto z - małą bo małą - ilością alkoholu we krwi
— Chyba nie bardz– — zaczął, kiwając głową w kierunku menadżera dziewczyny i delikatnie kręcąc w połowie pustą szklanką, zanim odłożył ją na stolik, bezceremonialnie od niego wstając po schowaniu telefonu do kieszeni i szybkiej refleksji. Czy raczej jeszcze szybszej decyzji na zignorowanie zdrowego rozsądku, tym samym wywołując na twarzy mały, niedowierzający uśmiech — Tylko czymś zasłoń te włosy, bo zgarną nas już na wyjściu.
W.
Radość Yejin niosła ze sobą tę samą niewinność, jaką kojarzył ze świeżo upieczonymi idolami. Ze sobą samym, kiedy nogi odmawiały mu posłuszeństwa, a oddech nieraz płytko wchodził do płuc, bo z wycieńczenia nie był w stanie spokojnie nabrać powietrza. I mimo to biła od nich niewyczerpana energia i ślepa pasja, a przede wszystkim naiwność, która pozwalała wierzyć, że już sięgnięto samego szczytu, który tak naprawdę był jedynie bolesną iluzją optyczną.
OdpowiedzUsuńDrobne iskierki skaczące w oczach dziewczyny, wraz z jej ekscytacją z powodu cichego wymykania się z klubu, komponowały się ze znanym mu dotychczas obrazem, a nieco większa niż bezpieczna ilość alkoholu w jego organizmie wykrzywiała zazwyczaj zastygniętą w wyuczonej minie twarz w lekkim, rozbawionym uśmiechu. Wygrzebał z lekarską precyzją numerek do szatni z kieszeni menedżera, aby móc odebrać zostawioną przy wyjściu kurtkę, w którą wcisnął zwyczajną, czarną szapkę z daszkiem. Trochę bolał go widok zginającego się przodu, ale jeszcze bardziej wadziła mu myśl, że miałby siedzieć idiotycznie z czapką zawieszoną o oparcie krzesła lub na stoliku, skoro, oczywiście nie był palaczem i nie potrzebowałby jej na chwilowe opuszczanie klubu
— Ja też nie — mając w dłoni zabraną puszkę piwa, mruknął przez zaciśnięte na kołnierzu kurtki, aby móc się zapiąć, usta, pragnące teraz trzymać w buzi chamskiego, grubego papierosa, który zapewne już przy pierwszym buchu doprowadziłby go do momentalnego zakrztuszenia się. Ale podobno rzucił-- nigdy nie palił, a w kieszeniach kurtki mógł znaleźć tylko sreberko z poprzedniej paczki i przypadkowe paragony, których nie wyrzucił zaraz po wyjściu ze sklepu — Ryzykownie, jak na wschodzącą gwiazdę — chociaż może z ich dwójki to on nie powinien się zbytnio wychylać, dopiero co wracając w dobre łaski fanów i mediów.
Trzymane jednak w kieszeni piwo, wraz z dojrzanymi u Yejin butelkami soju, wygrało walkę z gryzącymi go myślami i poczuciem odpowiedzialności, które zapewne było tym logicznym wyjściem w tej sytuacji. Zamiast tego szczerze, acz krótko, zastanawiał się nad jej słowami, gdzie nawet jej, żartobliwe, ostrzeżenie powinno dać mu do myślenia
— Dobra, niech będzie to Cheonggyecheon — zgodził się bez większego oporu, otwierając zwinnie puszkę i pociągając z niej łyk piwa, które, mimo duchoty klubu, dalej było przyjemnie zimne — Ale ja się nie pakuję na te kamienie. I żeby nie było na mnie, jak ci się noga omsknie — bo naprawdę wiele by oddał, żeby nie mieć jej czy tak naprawdę czyjegokolwiek zdrowia, na sumieniu. Wyciągnął w międzyczasie puszkę w jej kierunku, niewiele myśląc o braku kultury i absurdalnym savoir-vivre panującym w ich branży, który siedział w Bae niczym wykuty na blachę kodeks.
— Więc mam nadzieję, że w razie czego umiesz pływać, Yejin — udawana powaga wybrzmiała mniej przekonująco, niż kilka kieliszków wcześniej, tym bardziej tracąc na sile, kiedy kąciki ust nie ukrywały delikatnego drgnięcia.
I zwalczał przy okazji wstępną niezręczność, jaka go opanowała, kiedy zaproponowała wyjście; kiedy miał przed oczami jej chwilę wcześniej maślane oczy, skierowane do Chaemina, a mu ze wstydem, choć wręcz natychmiastowo, przyszła na myśl jej naiwność, nieraz ukazująca się na planie kręconej dramy.
Powierzchowne poczucie wyższości, jakby on sam nie świecił oczami do nieba przy swoich pierwszych, nagrywanych spotach z seniorami z branży
— Słabo tak na promocjach dramy z nogą w gipsie. A jak coś planujecie z Moonstruck to w ogóle... kaplica.
Woo
z ECLYPSE* :|
UsuńPokręcił kilkukrotnie głową, choć nie był w stanie tym ruchem zahamować drobnego uśmiechu na swoich ustach, kiedy do słów Yejin dołączał obraz ich nieudolnego – choć pewnie i tak bardziej wypełnionych gracją niż niejednej osoby przed nimi – skakania po kamieniach. Potencjalnie śliskich. Wręcz proszących się o to, aby któreś z nich się omsknęło i jak nie złamało, to chociaż skręciło kostkę
OdpowiedzUsuń— Myślę, że bedziemy mniej zauważalni, jeśli tylko jedno z nas skończy w wodzie — zauważył, choć o tej porze, ktokolwiek by nieszczęśliwym trafem wpadł do rzeki, mógłby stać się ciekawym widowiskiem. A zarazem potencjalną normą, jeśli zrzucić przypadek na obecność alkoholu we krwi, który dla niektórych nawet w najmniejszej ilości stawał się idealną wymówką na głupie pomysły.
Tak jak ten. Z którego dalej chciał zrezygnować, ale popijane piwo ze świeżo dolanym soju i nieustannie przypływające słowa Yejin sprawiały, że stopniowo tracił samozaparcie i przekonanie, że najlepiej wyszedłby na tym, gdyby w ogóle nie zbliżył się do wody.
O tym powinien myśleć w momencie, kiedy niewinny i radosny uśmiech dziewczyny, z tajemniczym szeptem słyszalnym bez większego problemu na porządku dziennym, zapraszał go do wyrwania się ze swojego miejsca i zostawienia w tyle reszty ekipy filmowej
— No, zależy jak na to spojrzeć — wymamrotał przykładając usta do puszki przed wzięciem łyka — Taki hiatus przez złamaną nogę… potencjalnie zbawczy — zażartował, nie zwalczając jednak w pełni nutki goryczy, jaka zagnieździła się w jego głosie wraz ze wzmianką o przymusowej przerwie — Ale i tak, byłoby słabo.
Bo kilka chwil wolnego brzmiało jak zbawienie w ich zawodzie, dopóki nie myślało się o wszystkim, co tracili. O wszystkim, co na nich czekało, kiedy tylko odzyskali zalążek wcześniejszej energii i możliwości, a agencja niczym wygłodniałe wilki nie rzuciłaby się prosto na nich, aby to wykorzystać.
Więc może i lepiej, jak generalnie było słabo.
Odruchowo rozejrzał się wokół, kiedy do jego uszu dotarło słowo “szczur”, tylko po to, aby poczuć niewielką falę wstydu, kiedy nie dość, że nie dojrzał żadnego gryzonia w pobliżu, to Yejin jeszcze niemalże od razu i umiejętnie rozjaśniła o kim była mowa. Czego sam powinien się domyślić, już przy pierwszej głosce imienia, jaka opuściła usta dziewczyny. Przy okazji wzbudzając jego cichą zazdrość, mimowolnie wyrażoną cichym wciągnięciem powietrze przez zęby, jak poczuł zapach liquidu i mógł zobaczyć chmurę, zapewne chwilę wcześniej przyjemnie ugaszającą pragnienie Yejin.
I chyba naprawdę był na jakimś głodzie, kiedy chęć zapalenia nielubianych przez niego elektryków była dla niego bardziej szokująca, niż zwrócenie uwagi na to, że idolka paliła, pomimo zapewne równie obciążającego rygoru w wytwórni
— Bardziej taki obślizgły — stwierdził bez pomyślunku, nawet nie biorąc sobie do serca tego, że dla Yejin mogło to być druzgocące przeżycie; a przynajmniej tak brutalnie i prędko przebijające bańkę fascynacji kimś takim, jak Chaemin.
— Chodziło o Ciebie, jeśli to jakiś plus — po chwili przyznał jej rację w marnej próbie odnalezienia pozytywnej strony tej sytuacji, nieznacznie odwzajemniając rozbawienie rzuconym w jej stronę uśmiechem — Ale na Twoim miejscu odrzuciłbym propozycję, pewnie jeszcze dzisiaj rano ktoś tam był.
Nie bez powodu istniało już kilka artykułów, zakopanych i przykrytych innymi akcjami, na których ludzie woleli się skupić, niż na zapisanych kontrowersjach jednego z popularniejszych aktorów w Korei. Byli zresztą gotowi przymknąć na to oko, kiedy wypuszczał raz na jakiś czas oświadczenie pełne skruchy. Akurat w tym samym czasie, co nowy projekt
— Trochę tak, trochę nie — stwierdził po chwili zastanowienia, podgryzając wargę przy okazyjnych spojrzeniach rzucanych w kierunku elektryka trzymanego przez Yejin — Trzeba patrzeć na inne rzeczy — które i tak nieraz mogły być zakryte pod grubą warstwą fałszywej uprzejmości i kłamstw — Jak na przykład z Chaeminem i tą jego wykrzywioną buźką za Twoimi plecami po pochwałach, jakie dostał ktoś inny od niego na planie — wywrócił oczami na własne słowa, samemu robiąc krzywe miny za plecami mężczyzny, w tym cichym buncie. Jego jedyną, bezpieczną formą, zaraz zamaskowaną grzecznym uśmiechem i lekkim skinieniem się, kiedy jakieś oczy, oprócz menadżera, były skierowane w jego stronę — Malowana, koreańska ordynarność.
UsuńWoosung