Nowe powiadomienie
Wczorajszej nocy w nowojorskim hotelu The Plaza doszło do gwałtownego pożaru, który wybuchł około godziny 2:30 nad ranem w reprezentacyjnej Sali Balowej (Grand Ballroom). W chwili pojawienia się ognia odbywająca się tam zamknięta impreza dobiegała końca.To, co miało być kolejnym ekskluzywnym spotkaniem nowojorskiej elity, w ciągu kilku minut przerodziło się w scenę prosto z koszmaru. Okoliczności zdarzenia bada nowojorska policja.
[ Hello beautiful 💋
OdpowiedzUsuńAle fajniutka karta, bawcie się dobrze. Bez złamanego serduszka, okej? ]
[ nasz prawdziwy promyczek słoneczka, awwww great to see her here:((((( ]
OdpowiedzUsuńThe 8th budziło się do życia późno.
OdpowiedzUsuńO dwudziestej drugiej trzydzieści światła na szczycie jednego z wieżowców w Cheongdam, były już odpowiednio przygaszone, za barem kończono wyrównywać rzędy szkła, a pierwsze basy sączyły się z głośników. Obsługa krzątała się po przestronnych pomieszczeniach, dopilnowując ostatnich detali. Za godzinę miejsce miało wypełnić się tłumnie napływającymi klientami i muzyką serwowaną przez topowego DJ-a.
Jiyong pojawił się na miejscu kilka minut po jedenastej.
Czarne coupe wtoczyło się na podjazd bez pośpiechu i zatrzymało przed wejściem do budynku, gdzie jeden z valetów zdążył zrobić zaledwie dwa kroki nim Ahn wysiadł z samochodu i wcisnął w jego otwartą dłoń kluczyki.
— Dobry wie…
— Nie zarysuj. — odpowiedział z krótkim uśmiechem, poprawiając mankiety czarnej koszuli.
— Oczywiście, Panie Ahn.
Prywatna winda zawiozła go bezpośrednio na górę, a kiedy drzwi odsłoniły wnętrze The 8th, przywitał go widok, który nawet po trzech latach mu się nie znudził.
W klubie dominowała czerń - matowa na ścianach, głęboka na obiciach niskich kanap i połyskująca w taflach kamiennych blatów - przełamana chłodnym blaskiem białego złota biegnącym wzdłuż linii baru, balustrad i geometrycznych lamp na suficie. Zamiast krzykliwych neonów, były ukryte subtelne źródła świateł, szkło, metal i ogromne przeszklenia za którymi Seul rozciągał się niemal pod stopami. Największe wrażenie robił jednak taras, zajmujący niemal całą południową stronę piętra - szeroki, częściowo odsłonięty, z drugim barem, głębokimi sofami i widokiem za który wielu by dopłaciło.
— Myślałem, że jak zawsze pojawisz się w momencie, w którym będzie można już wtopić się w tłum. — Głos dobiegł go od strony baru.
Minjae, manager, szedł już w jego stronę z tabletem pod pachą. Był jednym z niewielu ludzi w tym miejscu, którzy nie prostowali się automatycznie na widok właściciela, i prawdopodobnie właśnie dlatego Jiyong wciąż go zatrudniał. I słuchał. Nie mówił mu wygodnej prawdy tylko dlatego, żeby mu się podlizać.
— Przyjechałem przed otwarciem, liczyłem na jakąś pochwałę. — Wciągnął w jego stronę dłoń, którą Minjae pewnie uścisnął.
— Niecałe pół godziny przed. — wypomniał kręcąc głową.
— Czyli przed. — wzruszył ramionami, nieszczególnie przejmując się krótką docinką.
Poświęcał klubowi tyle czasu ile uważał za stosowne w danym momencie. Dlatego stawiał na odpowiednich ludzi w odpowiednim miejscu, aby za równie odpowiednią kwotę myśleli za niego o rzeczach, o których nie miał ochoty myśleć.
— Ile mamy dzisiaj rezerwacji? — zapytał w końcu, przejmując do ręki tablet. Przesunął wzrokiem po wszystkich nazwiskach.
— Komplet. Dwa stoliki czekają na potwierdzenie. Taras zarezerwowany na wyłączność od pierwszej. — Jiyong skinął głową, chłonąc wyświetlane informacje, przeskakując po tabelkach.
— Dla Song ta rezerwacja na tarasie? — Ruszył przez salę, wymieniając krótkie skinienia głową w ramach powitania z pozostałymi pracownikami.
— Tak.
— To córka tego polityka? — dopytał. Minjae skinął głową.
— Kilka dziewczyn, babska impreza, otwarty rachunek. — wymieniał.
— W porządku, chcę tu więcej ochrony, żadnych burd. — polecił oddając mężczyźnie tablet.
Nawet jeśli sam uchodził za bezczelnego, potrafił docenić dobrych klientów. A nazwisko Song wiązało się ze wzmożoną uwagą mediów, dlatego chciał dopilnować aby wszystko było dopięte na ostatni guzik, jakby sam miał dołączyć do dziewcząt podczas imprezy.
Jiyong zatrzymał się pod ogromną szybą prowadzącą na taras. Za nią miasto pulsowało tysiącem kolorowych świateł, samochody sunęły w dole niczym malutkie, pracowite mrówki. Odbicie zwracało mu obraz sylwetki osoby, dla której to miejsce, trzy lata temu, miało być jedynie kolejną zachcianką, teraz klub był jego dumą, oczkiem w głowie, do którego wracał z uśmiechem wymalowanym na twarzy. Bo nikt nie mógł mu już zarzucić, że wszystko co posiada, nie jest tak właściwie jego.
Now it's time for the party, Ji