Zagadki, tajemnice i morderstwo. Czy ktokolwiek zdoła uciec? Już wkrótce!
Zobacz wydarzenie →
Wczorajszej nocy w nowojorskim hotelu The Plaza doszło do gwałtownego pożaru, który wybuchł około godziny 2:30 nad ranem w reprezentacyjnej Sali Balowej (Grand Ballroom). W chwili pojawienia się ognia odbywająca się tam zamknięta impreza dobiegała końca.To, co miało być kolejnym ekskluzywnym spotkaniem nowojorskiej elity, w ciągu kilku minut przerodziło się w scenę prosto z koszmaru. Okoliczności zdarzenia bada nowojorska policja.
Przerwa spowodowana eskalacją konfliktu to zdecydowanie coś, czego nigdy byś się nie spodziewał nie tylko w środku sezonu, ale w całej swojej karierze w Formule 1. Tak samo nie spodziewałbyś się serii dziwnych problemów na torze, zwolnienia twojego zaufanego inżyniera czy pojawienia się nowego kierowcy. Twój tymczasowy zastępca w zasadzie przejął twoje miejsce i dobrze o tym wiesz, bo nawet talent nie wygra z ogromnym medialnym wsparciem i nazwiskiem, które waży więcej niż twoje sukcesy.
"Wspólnie z Leo zdecydowaliśmy się na chwilowe wycofanie z rywalizacji, by umożliwić mu pełne skupienie na regeneracji fizycznej i psychicznej po intensywnych latach w Formule 1. Naszym celem jest jego długofalowy powrót do formy.”
Nie kupujesz tego. Nic dziwnego, bo przecież znasz prawdę, a przynajmniej tę jej część, której nikt nie chce nazwać głośno. W głębi duszy liczysz, że świat też tego nie kupuje, równie mocno, co ty. Tak, to cicha, może nieco głupia nadzieja, bo papier przyjmie wszystko, a ten, który się sprzedaje zawsze stanie się źródłem manipulacji. Wiesz więc doskonale, jak łatwo można sprawić, by jeden artykuł, jeden post i jedno zdjęcie sprawiło, by kochał cię cały świat, a nazajutrz nienawidził równie mocno. Cancel culture. Wiesz to, nie jesteś głupi, ale nie rozumiesz. Nie rozumiesz, dlaczego odwrócono się od ciebie, kiedy dawałeś z siebie wszystko. Nagle tak wiele rzeczy zaczęło iść nie tak i tego też nie rozumiesz. A przede wszystkim nie rozumiesz, dlaczego za każdym razem, kiedy próbowałeś nazwać to po imieniu, ktoś znajdował wystarczająco rozsądne wyjaśnienie.
F1 INSIDER
@F1Insider
After a promising start, Leo Maxwell’s 2026 season spiraled amid personal struggles. Now on a break, rumors say tensions with his team’s new director run deep… #F1 #LeoMaxwell #HawthornRacing
1:20 PM ◦ Jul 14 ◦ 137.3K Views
Grudzień 2025, wtedy zaczęło się twoje piekło. Poczułeś to od razu – narastające naciski, dziwna strategia i chłodne spojrzenia nowego dyrektora zespołu. Eric od samego początku nie był łatwym człowiekiem, ale nie spodziewałeś się, że konflikt z nim zabierze ci aż tyle… Mimo wszystko liczyłeś, że napięcie minie i wszystko się ułoży. Niestety, początek kolejnego sezonu położył temu kres. Najpierw strategia zawodziła, potem raz wypuszczono cię na złych oponach, choć jeszcze kilka minut wcześniej warunki wyglądały zupełnie inaczej. Oficjalnie to wynik błędnej prognozy. Ot, zwykła pomyłka. Pech. Tylko że takich “pomyłek” i “pechowych zdarzeń” zaczęło być więcej. W kwalifikacjach zaliczyłeś kraksę; to wtedy wyznałeś, że jeszcze nigdy nie miałeś tak źle ustawionego auta. I naprawdę próbowałeś uwierzyć, że to tylko błąd. Może coś źle zrozumiałeś, może zmiana balansu była konieczna. Może to ty nie potrafiłeś się dostosować. A tak przecież najłatwiej było cię uciszyć – po prostu sprawić, żebyś sam zaczął podważać własne odczucia i myśli.
Nie wszystko jednak dało się wyjaśnić pechem, a szczególnie wtedy, gdy Pierce zaczął zadawać pytania. To on zauważył rzeczy, których ty wtedy nie potrafiłeś ze sobą połączyć. Nie mówił, że ktoś cię sabotuje, zresztą sam chyba nie był tego pewien. Powtarzał tylko, że zbyt wiele decyzji zaczyna układać się w ten sam wzór. Wciąż pamiętasz, jak któregoś wieczoru powiedział ci, że nie chodzi przecież o to, że chcą cię wyrzucić, tylko o to, żebyś sam zaczął się zastanawiać, czy wciąż jesteś wystarczająco dobry. Pierce nigdy nie kłamał, a jego słowa wyryły ci się w pamięci, kiedy kilka dni później go zwolnili. Oficjalnym powodem była restrukturyzacja zespołu, ale ty wiesz, że chodziło o coś więcej.
Od tamtej pory coraz trudniej było ci odróżnić przypadek od celowego działania. Nie miałeś żadnych dowodów, tylko dane, wspomnienia i to nieprzyjemne uczucie, że ktoś bardzo konsekwentnie odsuwa cię od miejsca, w którym powinieneś być. W tym wszystkim zadawałeś sobie jednak pytanie, czy może po prostu nie szukałeś desperacko sensu w tym, że nagle wszystko zaczęło się rozpadać. A rozpadło się na dobre w lipcu, kiedy popełniłeś głupi błąd. Bal charytatywny po Silverstone stał się twoim wyrokiem; tam, trochę przez alkohol, trochę przez kłębiące się w tobie uczucia, powiedziałeś za wiele. “Ale proszę, pamiętajcie że F1 to nie tylko wyścigi i prędkość, ale ponad wszystko polityka”. Następnego dnia twoje słowa rozeszły się błyskawicznie, media oszalały, a twój manager złapał się za głowę. A ty… Cóż, ty już wiedziałeś, że to koniec. I kiedy patrzyłeś na instagramowy post TMZ nagle wszystko zaczęło być dla ciebie jaśniejsze niż dotychczas. Problematyczny kierowca, konfliktowy zawodnik, nieprzepracowana trauma. Człowiek, który nie radzi sobie z presją i zdecydowanie potrzebuje przerwy. Szach mat.
the #4 girl
@maxxedout
sorry but leo going from fighting at the front to “taking a break” mid season??? yeah i’m gonna need a little more than that actually 😭
11:51 AM ◦ Jul 14 ◦ 20.9K Views
Minęło kilka dni – na tyle krótko, by nadal bolało; na tyle długo, by zatęsknić za swoim życiem. Nowy Jork to dom z wyboru, ale smakuje jak więzienie. Kolejnego dnia masz nową kampanię reklamową, a na plan zdjęciowy wejdziesz z maską udawanego spokoju, podczas gdy cały świat szepcze za twoimi plecami. No trudno. Boli, denerwuje, frustruje i stresuje, to prawda, ale przecież tego na razie nie zmienisz. Powtarzasz sobie, że życie ciągnie się dalej, świat się nie zatrzyma, a jutro nie zbuduje się samo. Wiesz, że musisz zacząć kształtować swoją przyszłość na nowo, znaleźć swoje miejsce w świecie, może formuły, może nie. Na razie starasz się ignorować szepty z przeszłości, a ponad wszystko te ojcowskie, które niegdyś były motywacją, a teraz świadectwem prawdy. Twierdził, że Formuła 1 to nie świat dla ciebie. Sam już nie wiesz, co było prawdą. Wiesz za to, że silna wola matki i jej zawziętość, to coś, co płynie w twoich żyłach; coś, co nie pozwoli ci poddać się tak łatwo. Nie szukasz jednak poklasku, nigdy tego nie robiłeś. Teraz za to już wiesz, że nawet ciężka praca nie wystarczy, jeśli masz wrogów za blisko.
Od tamtej pory znikasz z social mediów, zupełnie tak samo, jak robisz to przed Grand Prix, tylko tym razem z innego powodu. Po tygodniu wrzucasz czarno-białe zdjęcie Manhattanu i piszesz z westchnieniem.
Reset. Do not disturb.
Chcę po prostu tego, co ty.
OdpowiedzUsuńKilka bardzo prostych słów, które niosły za sobą ogromne znaczenie, a w które blondynka chciała bezgranicznie wierzyć. Od dawna myślała o tym, jak mogłoby wyglądać ich życie, gdyby tamta noc nigdy się nie wydarzyła. I choć Romy nie miała żadnego potwierdzenia, że wciąż byliby razem i to nie umiała wyobrazić sobie, że Leone w jej przyszłości mogłoby nie być. Z tym, że przez ostatnie trzy miesiące musiała zacząć się uczyć, jak wygląda rzeczywistość bez niego i bez wątpienia była to jedna z trudniejszych rzeczy, które przyszło blondynce zrobić. Dlatego teraz, powiedzenie czegoś tak niemalże prostego, jak pragnienie tej samej przyszłości, wydawało się być niemal nierealne. Ponieważ, jakim cudem, ale wszystko o czym marzyła przez ostatnie tygodnie teraz było na wyciągnięcie jej ręki? Dzieliła łóżko z mężczyzną, którego kochała od długiego czasu. Spędziła z nim cudowną noc, zapominając o tym, jak okropny był ten czas bez niego, a tymczasem, choć leżał obok i trzymał ją w swoich ramionach, całował i wciąż tak pięknie zapewniał, że jest jego wszystkim Romy nie potrafiła uwierzyć, że to dzieje się naprawdę.
Zauważyła tę różnicę między nimi. Leone wciąż był rozradowany, jak gdyby te ostatnie tygodnie nie miały miejsca, a oni spotkali się po raz kolejny tylko po krótkiej przerwie. Widziała to, jak szczęśliwy był i że najchętniej trwałby w tym momencie na dłużej. Wcale mu się również nie dziwiła, bo gdyby mogła to również zostałaby w tej bańce szczęścia na dłużej. Tylko nie umiała odsuwać od siebie w nieskończoność tych uczuć i obaw, gdyż te towarzyszyły jej stanowczo zbyt długo, aby blondynka mogła machnąć na nie ręką i udawać, że nic się nie wydarzyło. Rozumiała też, że Leo nie zamierza udawać czy ignorować ich problemów, bo jednak mieli problemy i takie, na które nie dało się przymknąć oka czy udawać, że jedna wspaniała noc wystarczy, aby wymazać wszystko to, co między nimi poszło w zupełnie przeciwnym kierunku.
Zeszłej nocy nie mieli czasu, aby porozmawiać. Było również jasne, że żadne z nich nie miało ochoty na poważne rozmowy, choć być może od tego powinni właśnie zacząć. Tymczasem ich ubrania leżały rozrzucone po podłodze, a pościel nimi pachniała. Romy parę godzin temu zapewne nie potrafiłaby wytłumaczyć mu tego, co siedziało głęboko w jej sercu oraz umyśle. Opowiedzieć o tych wszystkich obawach, które w sobie nosiła. Nie chciała jednak wejść w związek z nim, zanim nie opowiedzą sobie wszystkiego. Właściwie, to już to zrobiła i w nocy przecież znowu została jego dziewczyną. A może po raz pierwszy nią została, bo szczerze mówiąc to przecież nie była nią wcześniej. Wbrew temu co mówił Leo, to Romy nie była jego dziewczyną. Przyjaciółką, co najwyżej. Tylko, że teraz to już nie miało większego znaczenia. Jej się wtedy wydawało, że mogłaby być jego dziewczyną. On ją za nią uważał, choć nigdy nie powiedział tego wprost. Ich rozstanie nawet nie było rozstaniem prawdziwej pary. Tylko, gdyby naprawdę nic do siebie nie czuli, gdyby naprawdę to wszystko było takie bez znaczenia to czy wtedy by to tak bardzo bolało? Zapewne nie. Właśnie ten ból uświadamiał blondynce, jak prawdziwe ich uczucia do siebie były. To dzięki nim wiedziała, że to co czuła do Leo nie było jedynie przywiązaniem czy dziecinnym zauroczeniem, które przejdzie w przeciągu kilku dni. Było prawdziwym uczuciem, a gdy zostało jej w dość nieprzyjemny sposób odebrane nie umiała sobie z tym poradzić.
Nie chciała się tak czuć. Ciągle mieć z tyłu głowy obawę, że Leo lada moment zniknie, a ona powróci do miejsca, którego znać już nie chciała. Jego ciepła skóra przylegała do jej, a to wraz zdawało się być zbyt mało, aby poczuła się komfortowo w myśli, że na zawsze naprawdę oznacza na zawsze. Szukała niemal ciągle powodu, który sprawi, że wyjdzie i zostawi ją samą. Tak, jak miało to miejsce w maju i choć Romy do tego nie chciała wracać to nie umiała przestać.
To nie były bezpodstawne obawy i wiedziała, że gdyby je wytłumaczyła to Leo by je zrozumiał. Nie wiedziała tylko, od czego ma zacząć. Nie chciała go zranić tym, jak sama połamana była. Dopuścić głębiej i świadomie mu pokazać, jak okropne te ostatnie tygodnie były. Jak bardzo nadszarpnięte było teraz jej zaufanie, że kiedy patrzyła mu w oczy i widziała całą tę radość, szczęście oraz spokój to wraz przekonywała się, że to jest zaledwie na moment. Może na kilka kolejnych miesięcy, dopóki nie nastanie kolejny maj. Oczywiście Romy nie wierzyła, że Leo teraz kłamał. Znała go dostatecznie dobrze, aby mieć świadomość, że słowa, które mówił tego ranka i poprzedniej nocy nie były jedynie ładnymi słowami, aby zmiękła. Jeśli miała mówić zgodnie z prawdą, którą w sobie nosiła to nie wydawało się jej, aby kiedykolwiek przedtem był z nią tak szczery, jak zeszłej nocy, kiedy mówił, że ją kocha, kiedy jego oczy błyszczały nie tylko od emocji, ale i słonych łez, choć teraz już nie była pewna, czy to naprawdę były łzy czy może tylko sobie to wyobraziła. Nie miało to znaczenia, gdyż Leone był z nią szczery, a to Romy miała problemy, z którymi musiała sobie poradzić i nie pozwalać im na to, aby niszczyły tak piękne chwile między nimi.
UsuńKiedy więc chwycił ją za podbródek i zmusił, aby na niego spojrzała w pierwszej chwili Romy zaczęła z tym walczyć. Nie tylko ona dobrze znała Leo, ale on równie dobrze znał ją. Nie musiał więc czytać w jej myślach, aby wiedzieć, że siedziało jej w głowie więcej niż jedynie ten poranek, który miał być piękny, lekki i spokojny, a nieustannie zmieniała go w coś o wiele trudniejszego. W końcu też spojrzała mu w oczy i odnosiła wrażenie, że Leo właśnie po jej spojrzeniu dowie się absolutnie wszystkiego. Jednocześnie, jakie to byłoby łatwe, gdyby naprawdę samym spojrzeniem mogła mu powiedzieć wszystko to co w sobie dusiła.
— Są ważniejsze rzeczy ode mnie. — Powiedziała cicho. Nie chciała, aby to źle zabrzmiało, choć przy stanie w jakim obecnie się znajdowała to zapewne nie brzmiało to szczególnie szczęśliwie. Z jednej strony wiedziała, że przecież jest ważna, bardzo ważna i on był równie ważny dla niej, była skłonna zrezygnować z naprawdę wielu rzeczy, aby go uszczęśliwić. Jednocześnie nie chciała pozwolić sobie na wierzenie, że jest najważniejsza. Niemal tak, jak gdyby nie chciała się przywiązać, aby po jakimś czasie ponownie zostać z niczym.
Wcale nie pomyślała, że dla Leo ten poranek powinien zacząć się w inny sposób. Przecież wiedziała, że ten aspekt ich życia nie jest tak bardzo istotny, jak mogłoby się wydawać. Z tą różnicą, że przecież… Od tego właśnie zaczęli, prawda? Wmawiając sobie, że uczucia, które między nimi były nie były na tyle istotne, aby nadać im konkretną nazwę.
— Nie chciałam, aby zrobiło się niezręcznie. — Mruknęła pod nosem i opuściła głowę. Ledwo do siebie wrócili, nic sobie nie wyjaśnili, a jej w krótkim czasie udało się wszystko zepsuć. — Przepraszam, po prostu… — Przerwała, szukając w głowie odpowiednich słów. Czegoś co pozwoliłoby jej na wytłumaczenie skąd to wszystko się w niej brało. Takie słowa istniały i były całkiem łatwe, jednak wypowiedzenie ich wcale już takie nie było. — To nieistotne, nie przejmuj się.
To było istotne i w rzeczywistości było się czym przejmować. Ale Romy sobie przecież z tym wszystkim poradzi. Nie musiała zwalać tego jeszcze dodatkowo na Leo. Czy sprawiać, aby zaczął się przy niej czuć niekomfortowo lub zaczął mieć wątpliwości, czy warto było do niej wracać po tym wszystkim, skoro od samego początku ma jakieś problemy. Nawet nie zdążyli się zastanowić, co chcą zjeść na śniadanie, czy wpiją kawę czy jednak herbatę, czy może zamówią coś albo – ku przekorze – nie wyjdą zjeść śniadania na mieście. Opcji mieli wiele, a żadnej z nich nie zdążyli jeszcze nawet przedyskutować, bo pierwsze co Romy postanowiła zrobić po przebudzeniu to wyciąganie na wierzch problemów, a potem zakopywanie ich, bo nie chciała mówić, jak jest naprawdę.
Romy nie chciała robić sobie zbyt wielkich nadziei, gdy cały czas z tyłu głowy miała to, że lada chwila, a ich szczęście się skończy. Wiedziała, że bez szczerej oraz bolesnej rozmowy te uczucia nie znikną. Mogła je w sobie tłumić, ale one wraz będą się dobijać. Będą ciągle przypominać o sobie, o tym, jak bardzo niepewnie czuła się z tym, że Leo wrócił. Nie z nim, bo przecież pragnęła jego obecności, ale z tym, jak bardzo nie wiedziała, co ma ze sobą zrobić i czy może po raz kolejny mu zaufać tak, jak dawniej, czy może zaufać sobie i uwierzyć w to, że tym razem wszystko się poukłada tak, jak powinno. Dlatego też poprosiła, aby zaczęli od dziś, bo choć niczego tak bardzo nie pragnęła, jak tego, aby mieli dla siebie wieczność to przecież w pierwszej kolejności, ale musieli poukładać sprawy między sobą, a dopiero później myśleć o przyszłości, wspólnym mieszkaniu i życiu, które nie miało już ograniczać się tylko do potajemnych spotkań przed całym światem.
UsuńBlondynka przez chwilę jedynie spoglądała mu w oczy, gdy przyznał, jak długo o niej myślał. I była tym poniekąd zaskoczona, bo przecież… Przecież przez tak długi czas traktował ją jak przyjaciółkę. Nie chciał, aby stali się dla siebie kimś więcej, choć wyraźnie o to prosiła na początku i zaczepiała go niemal nieustannie. Wtedy sądziła, że jest zabawna, kiedy go podpuszczała.
— Naprawdę? — Spytała cicho, jakby nie wierząc, że mógł o niej myśleć od tak dawna. Nie była mu w końcu dłużna, bo przecież na dobrą sprawę, ale to od urodzin Allegry nie potrafiła przestać o nim myśleć. Kącik jej ust lekko się uniósł, nareszcie do nieco śmielszego i szczerszego uśmiechu. — A myślałam, że od chwili, kiedy się zapytałam, czy jesteś singlem. — Zaśmiała się krótko, a kiedy to zrobiła poczuła wręcz dziwną ulgę. Mimo wszelkich obaw, jakie w sobie nosiła wciąż potrafiła się śmiać, a to był w końcu dobry znak, bo nie był to wcale nerwowy śmiech, aby zakryć prawdziwe uczucia czy odsunąć na bok to, co między nimi było. To, że przez moment zrobiło się niewygodnie.
Chciała się z nim podzielić tymi myślami. Tym, dlaczego zachowała koszulkę i że często z niej korzystała. Mogła skłamać, powiedzieć, że po prostu jest wygodna i przyzwyczaiła się do spania w niej, ale oboje wtedy by wiedzieli, że kłamie. Romy nie chciała okłamywać Leone. Nie chciała, aby ich związek zaczął się budować od kłamstw. Owszem, to było bolesne wyznanie, a życie bez Leo było trudne. Ponieważ to nie było tylko złamane serce. To były przede wszystkim złamane wyobrażenia i obietnice, które sama na niego narzuciła, a których nigdy przecież od niego nie usłyszała. Romy prawdę mówiąc, ale sama złamała sobie serce, kiedy pozwalała sobie na tamte wszystkie myśli. Kiedy w ciszy mówiła mu kocham cię, choć poza zeszłą nocą tych słów nigdy przedtem od niej nie usłyszał. Trzymała więc te rzeczy blisko, aby poczuć, że jeszcze czasami jest przy niej obecny, że jeszcze czasami, ale Leone jest naprawdę jej, chociaż wcale przecież nie był. Rozstanie dla niej nie było łatwe i jak widać, ale powrót również okazał się emocjonujący, a blondynka nie do końca radziła sobie z tymi uczuciami, które się w niej pojawiły. Była zmęczona, czuła się trochę ogłuszona, jak gdyby dostała tępym narzędziem w głowę i nie potrafiła w pełni zrozumieć, dlaczego właśnie teraz los ich sobie postawił ponownie na drodze. Niczego jednak nie żałowała, bo nie potrafiłaby żałować Leo. Tego, że był razem z nią, że był przy niej i dla niej.
Myślała, że kupił tego króliczka znacznie później. Nigdy się nie zapytała, bo nie sądziła, że to jest ważne. Świadomość, że trzymał go przez długi czas przy sobie, aby wręczyć jej go w odpowiednim momencie… Że być może wracał do mieszkania i się na niego patrzył z myślą o niej sprawiła, że policzki blondynki oblały się rumieńcem. Nie spodziewała się, że Leo nosił w sobie coś takiego. Wcale nie, bo miała go za niewrażliwego, wręcz przeciwnie. Romy nie spodziewała się, że w czasie, kiedy nie była dostępna on już o niej myślał. I to w sposób, który powinien być zarezerwowany dla kogoś innego.
Ułożyła dłoń na jego torsie i wtuliła się odrobinę mocniej w przyjemnie ciepłe ciało.
UsuńTak naprawdę to przecież była jego wina, że została z marną koszulką i milczącym królikiem. Jedyne dwie rzeczy, które po nim jej zostały. Zadecydował, aby tak było nie dając jej szansy na to, aby spróbować choćby naprawić to, co między nimi się popsuło, czy aby wyprosiła drugą szansę. Tylko jakie to teraz miało znaczenie? Czy w ogóle jakieś miało? Mogli obrzucać się nawzajem winą, wmawiać sobie, które z nich jest bardziej winne, kto naprawdę zawinił, ale przecież to niczego nie zmieni.
— Powinieneś wiedzieć. — Odezwała się cicho. Tak naprawdę, ale nie chciała niczego przed nim już ukrywać. Udawać, że jest w porządku i że mogą żyć tak, jak gdyby ostatnie trzy miesiące nie miały miejsca. Romy wiedziała, że to nie był sposób na odbudowanie relacji, a co najwyżej na jej pogorszenie.
Zmarszczyła lekko czoło. W pierwszej chwili nie wyłapała tego, co powiedział. Zdjęcie… Jakie zdjęcie? Zamrugała kilka razy, kiedy przetwarzała to co jej przed chwilą powiedział i chyba właśnie teraz dotarło do niej, że tęsknota nie była jednostronna. Oczywiście, wiedziała, że Leo za nią tęsknił, jednak nie sądziła, że do tego stopnia… Romy przez chwilę nic nie mówiła, a kiedy minęło wystarczająco dużo czasu uniosła się na łokciu, aby spojrzeć na niego z góry. Jej włosy opadły mu na klatkę, a przez chwilę po prostu patrzyła mu się w oczy, jak gdyby dzięki temu mogła mu powiedzieć wszystko i jeszcze więcej.
— Patrzyłeś na moje zdjęcie przed zaśnięciem? — Powtórzyła cicho, wciąż nie wierząc w to, co właśnie usłyszała. — Leo… — Westchnęła. Była zaskoczona, rozczulona. I nie wiedziała kompletnie, jak ma sobie z tym poradzić. Zamiast szukać rozwiązań po prostu się przytuliła, bo to było najprostsze rozwiązanie i jednocześnie najlepsze. Objęła go mocno, jak gdyby nie chciała, by już cokolwiek kiedykolwiek między nich weszło.
Cisza między nimi była komfortowa, choć nie trwała długo. Nie potrafiła się również nie uśmiechnąć, kiedy nie musnął jej nosa swoim. Był to taki drobny gest, który sprawił, że blondynka poczuła się odrobinę lepiej. Przesunęła swoją dłoń na jego plecy, na których kreśliła niewidzialne szlaczki. W tej samej chwili kotka z obrażoną kocią miną postanowiła położyć się na poduszkach za ich głowami i ułożyć do snu. Albo do ataku. Ciężko było po jej minie stwierdzić, ale Romy akurat nie interesowała się teraz kotem, a Leo i tym, co ma mu odpowiedzieć.
— Ja… — Zaczęła, ale zaraz przerwała, bo nie wiedziała, jak ma skończyć i co mówić dalej, aby nie brzmiało to jak oskarżenie. Skupiła się więc na tym, aby dalej gładzić jego plecy. Minęła tak może minuta, a może dwie zanim dłoń z pleców zawędrowała z powrotem na jego tors. — Cieszę się, że tu jesteś. Wyobrażałam sobie to wiele razy, tylko… tylko, że te wyobrażenia zawsze wracały do jednego. Do tego, kiedy odszedłeś i… i jakaś część mnie nie potrafi zaakceptować, że wróciłeś. Ciągle się łapię na myśleniu, że za chwilę znowu cię stracę.
Romy nie mogła dłużej udawać, że jest w porządku, czy że jej głowy nie nawiedzają myśli, których wcale mieć nie chciała i które psuły więcej niż się mogło wydawać.
— I chyba… i chyba… Gdybyś wolał, aby to było tylko ostatnią, wspólną nocą to… Zrozumiem.
Wcale by nie zrozumiała. Jak miałaby zrozumieć, gdy tyle razy mówił, że ją kocha? Kiedy jeszcze parę godzin temu się kochali, a Romy miała wizję ich rodziny za kilka lat? Jak mógłby tego chcieć po wszystkim co się między nimi wydarzyło?
— Wolałabym tylko wiedzieć, zanim pozwolę sobie uwierzyć, że nie jestem tylko na chwilę.
You came into the picture like a natural
You were unexpected, got me spiritual
I don't wanna say it, but maybe it was fate 😔❤️🩹
Romy bardzo nie chciała, aby strach dyktował jej kolejne kroki.
OdpowiedzUsuńByło to jednak znacznie silniejsze od niej, a wszelkie obawy wraz z porankiem pogłębiły się. Romy obawiała się, że w końcu nastanie ten moment, nawet, jeśli nie dziś, że obudzi się w pustym apartamencie, a po Leo nie zostanie nawet ciepła strona łóżka. Miała w sobie to przeczucie, że skoro zostawił ją raz, to równie dobrze będzie mógł zostawić ją po raz kolejny. Zapewniał ją od wczoraj, a także tego ranka, że to już nigdy się nie wydarzy, że blondynka jest całym jego życiem, ale jednak te słowa nie potrafiły tak w pełni zapewnić jej o ich przyszłości. Żadne z nich przecież nie wiedziało, jak będą wyglądać kolejne dni, a chociaż Romy nie chciała sobie wyobrażać, że mogłoby między nimi być źle, czy że nie poradzą sobie z wyzwaniami, które na nich czekały to mimowolnie to robiła. Zastanawiała się nad tym, czy przypadkiem to co na nich czekało nie okaże się być tym co poróżni ich mocniej niż powinno. Zapewne byłoby łatwiej, gdyby musieli wytłumaczyć się tylko przed sobą czy Oliverem, ale tak naprawdę czekało ich zmierzenie z całym światem. Negatywne opinie, które będą pojawiać się na każdym kroku. Nieprzychylne spojrzenia od znajomych, a może nawet i od bliskich. Bo co, jeśli Leo uzna, że to jednak nie było tego warte, a oni powinni wrócić do tego czasu, kiedy nie było między nimi nic poza przyjaźnią? Ot, aby przypadkiem się spotkali na imprezach znajomych, a może czasem na eventach. Ograniczą się do powiedzenia sobie cześć, a potem znów będą udawać, że nic nigdy dla siebie nie znaczyli.
Chciała potrafić uwierzyć w to, że poradzą sobie ze wszystkim. Przecież jeszcze zeszłej nocy naprawdę mocno i głęboko zaczęła w to wierzyć, a tymczasem teraz zdawało się jej, że to wszystko miało miejsce w kompletnie innej rzeczywistości niż w tej, w której blondynka się obudziła. Pamiętała przecież, jak się czuła zeszłej nocy i to, jak mocno serce jej drgało, kiedy wyznawał jej miłość i że szczerze w to wierzyła. Romy oczywiście nie wątpiła w uczucia Leone. Znała go i wiedziała, że nie potrafiłby jej w tak okrutny sposób okłamać.
Nie chciała również go okłamywać i zapewniać, że wszystko jest w porządku, kiedy wiedziała, że tak naprawdę cały czas ukrywałaby swoje uczucia i ciągle zastanawiała nad tym, czy to co między nimi było jest na poważnie, czy znowu zaledwie na parę miesięcy. Kochała go i czuła to w każdej najmniejszej kostce w swoim ciele. Kochała go od bardzo długiego czasu, a teraz dostała okazję, aby móc kochać go na zawsze i tak potwornie bała się sięgnąć po tę część właśnie w obawie, że może ona znów być tylko chwilowa. Romy próbowała się uchronić przed kolejnym złamanym sercem. Nastawianie się na jego odejście również nie było dobre, bo w końcu nigdy nie mogłaby być przez to w pełni szczęśliwa. I tak naprawdę jedynym rozwiązaniem była szczera i głęboka rozmowa o wszystkim co w nich siedziało. Sądziła jednak, że zabiorą się za to nieco później, a poranek spędzą jeszcze w swoich objęciach, ale najwyraźniej dłużej blondynka nie potrafiła wytrzymać.
Pragnęła więc mu to wszystko wytłumaczyć i przekazać, co siedziało w jej głowie. Niewątpliwie przy tym go raniąc, bo czy właśnie nie okazywała mu braku zaufania? Celem blondynki nie było to, aby Leo czuł się przez nią niedoceniony, czy aby pomyślał, że nie traktowała jego słów poważnie. Ponieważ wcale tak nie było, a wszystko co jej powiedział tego ranka, jak i zeszłej nocy było dla blondynki niezwykle cenne oraz istotne. Trzymała te słowa blisko serca, a choć nosiła w sobie naprawdę wiele obaw to również w nie wierzyła.
Oboje mieli prawo do wszelkich uczuć. Zaczynając od tych pozytywnych, którymi karmili się od zeszłej nocy, a kończąc na tych, które odbierały głos, ściskały gardło i próbowały ich od siebie odsunąć. Nie tylko ona przecież nosiła w sobie przeróżne obawy, ale również i Leo był ich pełen. Z tym, że jemu maskowanie ich wychodziło znacznie lepiej, bądź nie tyle co maskowanie, a odsunięcie ich od siebie i skupienie się na tym co dobre – na ich pierwszym wspólnym poranku.
Nie potrafiłaby poprosić go, aby wyszedł. Wręcz przeciwnie, Romy najchętniej zatrzymałaby go w swoim apartamencie już na zawsze. Rozpoczynała z nim dnie i kończyła noce. Pragnęła z nim tej normalnej codzienności i drobnych rzeczy, które złożone w całość składały się na prawdziwą relację między dwójką osób. Wspólna kawa o poranku, drobne kłótnie o błahe rzeczy, o których zapomną w ciągu pięciu minut. Namiętne noce spędzone w swoich objęciach. Wspieranie się w trudnych chwilach. Sprawianie, że będą lepszymi ludźmi dzięki sobie. To jego i tylko jego pragnęła. Tylko z nim chciała iść przez życie, uczuć się nowych rzeczy i po prostu – być.
UsuńRomy nie chciała zwalać winy w pełni na niego za to, co się wydarzyło. Ponieważ prawda byłą taka, że ona również mogła o niego mocniej zawalczyć. Mogła być nieustępliwa, żądać wyjaśnień. Tymczasem pozwoliła mu odejść. Nieszczególnie nawet się z tym spierała. Mógł to być pierwszy szok, a może podświadomie wiedziała, że będzie im lepiej, gdy zaczną być osobno. Tylko co takiego było w tym lepszego? Przez ostatnie trzy miesiące Romy tak naprawdę nie zrobiła nic. Jej codzienność stała się szara i ponura, nijaka niemalże i było to wręcz głupie, że uzależniała swoje szczęście od faceta. Tylko, że przecież Leone nie był pierwszym lepszym facetem. Był człowiekiem, któremu oddała całe swoje serce, któremu powierzała swoje najgłębsze sekrety i z którym dzieliła naprawdę ogromny sekret. Był jej przyszłością. Mężczyzną, któremu chciała powiedzieć tak, gdyby kiedykolwiek zechciał, aby ich związek stał się formalny. Mężczyzną, który w jej głowie był już ojcem tych wyobrażonych dzieci. I to mogły być głupiutkie myśli zakochanej dziewczyny, jednak Romy wystarczyło to, że ona czuła, jak prawdziwe te myśli są.
Odwróciła na moment wzrok, kiedy po raz kolejny przyznał, że to ona jest najważniejsza. Tak naprawdę nie chciała być najważniejsza. Chciałaby, aby to on sam dla siebie był najważniejszy. Postanowiła, że nic jednak na to nie odpowie, bo nawet… Nawet nie była pewna, co ma powiedzieć. Zwykle nie miała problemu z tym, aby znaleźć odpowiedź w głowie. Tymczasem miała teraz w niej pustkę i nie wiedziała, czy bardziej chce, aby ten temat się w końcu zakończył, czy chce go pociągnąć dalej i rozmawiać z nim o swoich uczuciach dalej.
Zasługiwał na to, aby wiedzieć o tym, jak się czuła. Byli w tej sytuacji przecież razem i nie było sensu, aby Romy udawała, że czuje się cudownie, kiedy tak naprawdę ledwo wiedziała, co ma ze sobą zrobić. Leo ją zrozumie oraz to, że jej obawy nie były wyssane z palca. W końcu, jakby nie patrzeć, ale był ich powodem. Czuła się z tą myślą źle, że tak bardzo go obwiniała za to, jak się czuła, ale czy mogła postąpić inaczej, kiedy pojawiły się one właśnie przez to, że odszedł?
— Wiem, że mogę ci powiedzieć wszystko. — Przyznała cicho. Tylko czy ufała teraz na tyle, aby powiedzieć mu wszystko? To była kwestia, której Romy nie potrafiła przeskoczyć, ale wiedziała, że jeśli nie zacznie z nim rozmawiać to Leo cały czas będzie nachodził na ścianę w jej postaci, a tego przecież mu Romy nie chciała robić. — Tylko… Tylko to miał być dobry poranek i, jeśli zacznę mówić to wszystko popsuję. Już wszystko popsułam.
Powinni przecież wspólnie tu leżeć, rozmawiać o przyszłości albo dalej się przekomarzać. Miało być lekko i swobodnie, a Romy to wszystko zniszczyła, kiedy pozwoliła, aby jej obawy przejęły nad nią kontrolę. I na przekór wszystkiemu, ale rozmowa była jedyną opcją, która pozwoliłaby jej to naprawić.
— Pewnie inaczej wyobrażałeś sobie ten poranek. — Szepnęła. Nie byłaby zaskoczona, gdyby czuł się trochę rozczarowany tym, że nawet nie zdążył umyć rano twarzy, a blondynka od razu wyciągała na wierzch ich problemy. — Przepraszam, nie chciałam niczego popsuć.
Czuła, że zepsuła im ten poranek. Zamiast cieszyć się tak, jak on wyciągała problemy na wierzch i nie pozwoliła sobie na dłużej niż pięć minut szczęścia. I nawet, jeżeli to miało sens to dlaczego nie mogła się z tym wstrzymać?
Znaleźli się w dość ciężkim położeniu.
UsuńZ jednej strony Romy chciała wrócić do tego, jak było między nimi, zanim wszystko się popsuło. Udawać niemal, że tamten majowy wieczór nigdy nie miał miejsca. Z drugiej równie mocno chciała, aby wszystko sobie wyjaśnili, aby mogli być dla siebie tymi osobami, którym ufa się najmocniej i można powiedzieć wszystko. Nawet łamiącą serce prawdę, a szczególnie taką prawdę, bo to było w końcu najtrudniejsze. Przyznać się do własnych lęków i obaw, przyznać się do tego, że jest się tylko i aż człowiekiem, w którym gromadzą się niezliczone emocje.
Właśnie poniekąd, dlatego Romy tak intensywnie zareagowała na jego wyznanie o zdjęciu. Niemal przed oczami miała jego sypialnię, którą znała dobrze na pamięć. Niewielką szafkę przy łóżku i ramkę ze zdjęciem, choć nie wiedziała na jakie zdjęcie mógł patrzeć. Może na jedno z tych, które zrobił jej, gdy spędzali razem czas. Czyli musiał poświęcić czas, aby je wydrukować, znaleźć ramkę i je w nią oprawić, a potem postawić przy łóżku… Ta myśl chwyciła ją za serce nieco mocniej.
Kolejne słowa Leo jedynie sprawiały, że zaczynała mięknąć coraz bardziej. Nie leczyły one ran sprzed miesięcy. Były bardziej niczym plaster, który pomaga się im zagoić. Zdawała sobie sprawę, że nie poradzą sobie z ich przeszłością za pomocą kilku cudownych słów, ale może będą dzięki temu na dobrej drodze, aby zacząć się zmieniać.
— Strasznie długo zgrywałeś niedostępnego, wiesz o tym, prawda? — Mruknęła i zaśmiała się krótko pod nosem. Czasami czuła się głupio, że tak za nim wodziła wzrokiem, kiedy od samego początku ją delikatnie zbywał. Wtedy owszem Romy uważała to za żarty. Ot, kolejna koleżanka Allegry, która zauroczyła się jej bratem. Jednak z jakiegoś powodu spędzali razem więcej czasu. Romy pojawiała się niemal ciągle z Ally tam, gdzie był Leo. A każde kolejne spotkanie sprawiało, że coraz trudniej było jej o nim nie myśleć.
Przymknęła oczy, kiedy ją pocałował. Odwzajemniła pocałunek z kilkusekundowym opóźnieniem, bo choć czuła się tak, jak się czuła, to nie potrafiłaby sobie odmówić bliskości z nim. Pocałunek nie był gwałtowny ani namiętny, był słodki i spokojny, niczym zapewnienie, że nigdzie się nie wybiera i jest przy niej, a przede wszystkim, że dalej przy niej będzie.
— Ja też próbowałam o tobie nie myśleć. — Przyznała się. Nie tylko wtedy, ale i w ostatnich tygodniach, choć ani wtedy, ani teraz jej to nie wyszło. — Ani o twoich oczach, uśmiechu… dłoniach. — Dodała i mogła przysiąc, że niemal poczuła, jak po jej ciele przechodzi przyjemny dreszcz. Trochę było to dziecinne, jednak zanim jeszcze pozwolili, aby cokolwiek między nimi się wydarzyło Romy wykorzystywała każdą możliwą okazję, aby Leo coś jej podał co dawało jej pretekst do przypadkowego dotyku.
Romy przekonywała się, że Leo o niej nie myśli. Robiła tak do zeszłej nocy, kiedy wyznał, że było inaczej. Jednak przez te trzy miesiące wybrała narrację, że skoro od niej odszedł i chciał, aby ona odeszła od niego to jaki miałby powód, aby o niej myśleć? Aby trzymać jej zdjęcie blisko siebie? Zadecydowała więc, że było mu wygodniej bez niej – bez stresu i nerwów, że ich relacja ujrzy światło dzienne. Sądziła, że odetchnął, kiedy jej zabrakło i w końcu mógł skupić się na sobie bez dziewczyny w tle, która potrzebowała i chciała, aby spędzał z nią czas. Bez ciążącego mu na ramionach sekretu. I gdyby to była prawda to poniekąd potrafiłaby to zrozumieć. Sama doskonale w końcu wiedziała, jak dręczące jest to uczucie, kiedy nieustannie trzeba się pilnować i mieć na uwadze to, że w każdej chwili ktoś może ich zobaczyć czy zrobić im zdjęcie, kiedy będą okazywać sobie uczucia niepasujące do przyjaciół, którymi w oczach innych przecież byli.
Ciepły uśmiech, odrobinę lżejszy i spokojniejszy wkradł się na twarz.
— Ja za tobą też tęskniłam. Codziennie.
Ułożyła dłoń na jego policzku, kiedy ją pocałował i niemal zupełnie odruchowo przysunęła się bliżej. Opierała się swoim ciałem o jego tors. Delikatnie drgnęła od ciepła jego skóry i faktu, że po raz kolejny czuła go tak blisko siebie. Nie dążyła tym pocałunkiem do niczego więcej. To nie był moment na to, aby oddać się ponownie w objęcia namiętności i głodu, który choć w nocy zaspokojony to wciąż jeszcze się w niej tlił.
Usuń— Nie chcę już nigdy więcej tak za tobą tęsknić, Leo. Nigdy.
Wyszeptała mu te słowa w usta, kiedy powoli ich usta się rozdzieliły. Romy nie wyobrażała sobie, aby miała jeszcze kiedykolwiek przez to znów przechodzić. Nie chciała też, aby to on musiał tęsknić za nią. Dać mu powodu do tęsknienia. Nigdy więcej nie chciała już dopuścić do tego, aby ich tęsknota była tak ogromna, jak teraz. Mieli jeszcze sobie sporo do wyjaśnienia, jednak chciała wierzyć, że poradzą sobie ze wszystkim. Nie ważne, jak trudne mogłoby docieranie do siebie nawzajem być.
Pozwoliła mu na wszystko, co chciał z nią teraz zrobić. Wpatrywała się w jego oczy, choć jakaś jej część miała ochotę odwrócić wzrok. Blondynka miała już dość uciekania. Zarówno przednim jak i przed samą sobą, więc, gdy chwycił jej twarz w dłonie i trzymał pewnie, acz delikatnie nie odwróciła spojrzenia. Intensywnie patrzyła mu w oczy nie przejmując się już tym, jak wiele mógł w jej spojrzeniu zobaczyć. Powinien dostrzec każdą niepewność, lęk i niepokój, oddanie i miłość, wszelkie zmartwienia, które w niej się gromadziły i nie chciały tak łatwo jej wypuścić ze swoich objęć.
— Nie chcę cię ciebie pozbywać, Leo — szepnęła drżącym głosem. Miała wrażenie, jak gdyby lada moment miała przyznać się do czegoś bardzo wstydliwego, czego nie chciała mu od razu zdradzać. Zamrugała kilka razy, jednak to nie pomogło na odrobinę rozlewający się widok. — Tylko z tobą widzę swoją przyszłość… Nie chcę, żebyś to ty się znowu pozbył mnie.
Ostatnie zdanie dodała ciszej.
Opuściła również wzrok niemal czując, że przyznała się do czegoś wstydliwego. Znowu. Bo owszem, mimo, że tak wspaniale było z nim zeszłej nocy i poranek rozpoczął się równie mile, pomijając jego kontynuację, to siedziała w niej ta myśl, że może ją znów zostawić.
— Kochasz mnie wystarczająco, aby nie odejść po raz kolejny? — Spytała cicho. Odważyła się również podnieść spojrzenie, które było odrobinę zaszklone. — Kocham cię, Leo. Wystarczająco, aby dać ci odejść, jeśli tego byś chciał.
I don't deserve Your love
But You give it to me anyway
Can't get enough
You're everything I need❤️🩹❤️🩹
Romy próbowała przez długi czas poukładać sobie w głowie to, co miało między nimi miejsce tamtego majowego wieczoru. Zrozumieć, gdzie popełniła błąd i dlaczego uznał, że nie chce, aby dłużej mu towarzyszyła. Potem pewne wydarzenia zaczęły sklejać się w całość, a przynajmniej tak się jej wtedy wydawało. Nieodebrane telefony, krótkie i suche odpowiedzi na jej wiadomości, a te również przychodziły rzadko i ich ton był zupełnie inny. Z jednej strony próbowała się przekonywać, że to nic takiego, bo w końcu Leo ledwo co zaczął sezon. Niemal każdego dnia widywał się z Oliverem, a ona tego nie ułatwiała, kiedy pisała czy dzwoniła. Wystarczyło, aby Ollie przypadkiem zerknął w telefon i zobaczył od niej wiadomości, aby zaczął podejrzliwie patrzeć w stronę Leo. Powtarzała sobie, że jest zajęty, bo przecież ma naprawdę sporo rzeczy na głowie, a Romy wcale nie jest najważniejsza, prawda? Tylko, że potem było coraz gorzej, a jej coraz trudniej było znajdować kolejne wymówki, aż w końcu pojawił się w Nowym Jorku i to zakończył. Bez wyjaśnienia, które może pozwoliłoby jej chociaż odrobinę odetchnąć i nie przeżywać tego tak mocno. Nie mogła powiedzieć, że koniec przyszedł niespodziewanie, bo patrząc na to, jak ją traktował na tygodnie przed końcem było to wręcz do przewidzenia, a jednak Romy tak bardzo starała się sobie wmówić, że to jest tylko i wyłącznie stres związany z pracą i że to nie ona zawaliła. I do dziś zapewne wciąż by przekonywała się, że to tak naprawdę ona była powodem rozpadu ich związku. Że trzymane przez nich sekrety w końcu stały się zbyt uciążliwe, a Leo przecież nie zasługiwał na to, aby spędzić swoje życie w kłamstwie. Właśnie dlatego nie walczyła, choć z całego serca pragnęła go wtedy przy sobie zatrzymać. Cholera, przylecieć do niego niespodziewanie i żądać wyjaśnień, prosić o kolejną szansę, ale nie pozwoliła sobie na to. Powtarzając, że będzie mu bez niej lepiej, że gdy już nie będzie miał kolejnych zmartwień w jej postaci na głowie to odetchnie i będzie mu lżej, będzie spokojniejszy i być może również szczęśliwszy, bo przecież to właśnie jego szczęścia chciała przede wszystkim. Nieistotne, czy miało to szczęście być z nią czy bez niej.
OdpowiedzUsuńPowoli zaczynała rozumieć, że nie musi przed nim chować swoich uczuć. Zeszłej nocy ich przecież nie ukrywała, ale jednak z jakiegoś powodu o wiele łatwiej było jej wyznać, że go kocha i za nim tęskniła, że jest spragniona jego dotyku i pocałunków niż powiedzieć, jak bardzo przez to rozstanie cierpiała. Było to niemal męczące, jak bardzo dobijała ją przestrzeń między nimi. Było to w zasadzie niedopowiedzenie, bo przecież tak naprawdę nie była tylko przybita. Przybicie mogłaby zapchać ciasteczkowymi lodami i kolejną parą butów. To, co czuła było o wiele gorsze i nie potrafiła znaleźć rozwiązania na okaleczone serce. Te wciąż nie było posklejane i zajmie jej jeszcze sporo czasu, aby je wyleczyła, ale zdawało się, że są na dobrej drodze, aby oboje uleczyli swoje rany nawzajem.
Uczucia w jedną noc się nie zmienią. Nie zmieni się nagle to, jak porzucona i odrzucona Romy się poczuła. Jak bardzo nieznacząco się czuła. Również nie oczekiwała, że ta zmiana przyjdzie z dnia na dzień, czy że pojawi się, bo spędzili jedną cudowną noc razem. Przed nimi było naprawdę wiele rzeczy do naprawienia i nie tylko między nimi, ale również z innymi ludźmi. Ten poranek poświęcony był jednak im, a potem będą mogli zająć się całą resztą.
Romy również wiedziała, że nie może przed nim dłużej ukrywać tego, jak się czuła. Że jeżeli naprawdę pragnęła zmiany to musiała z siebie pewne rzeczy wydusić. Nawet, jeśli miało to oznaczać, że skrzywdzi Leo, choć tego przecież wcale nie chciała robić. Nie chciała, aby czuł się przez nią źle czy niedoceniony, czy, aby uznał, że może nie warto było do niej wracać, skoro nawet nie zdążyli porządnie do siebie wrócić, a Romy już miała pretensje i problemy.
Brała rozpad ich związku na siebie, a choć przecież w głębi wiedziała, że to nie jest jej wina, to nie potrafiła inaczej. Zbyt wiele wskazywało na to, że to właśnie Romy zawiniła i była tą, którą należało winić. Nakręciła między Oliverem i Leo. Dwójką przyjaciół, którzy znali się… Ile? Od małego tak naprawdę. Wiedziała przecież, jak daleko sięga ich znajomość i że nie byli tylko rywalami z toru. Tymczasem weszła pomiędzy nich, a choć do niczego nie zmuszała Leone ani Olivera to przecież powinna była powiedzieć samej sobie stop. Odejść nie tylko od Olivera, ale również i od Leo zanim komplikacje urosły do rangi, której nie dało się kontrolować. Nie potrafiła tego zrobić, a Romy przez długi w końcu czas balansowała między jednym, a drugim mężczyzną. Okręciła sobie wokół palca ich dwójkę. I skłamałaby, gdyby powiedziała, że ta uwaga się jej nie podobała. To, że obaj jej pragnęli. Dodawało jej to pewności siebie, której czasem blondynce brakowało. Nie było czym się chwalić, bo w końcu Romy postąpiła paskudnie i raczej nie chciała, aby ktokolwiek dowiedział się o tym, że nie potrafiła wybrać.
UsuńNajchętniej wzięłaby całą winę na siebie. Mimo, że wiedziała, że tak naprawdę jej większość leżała po stronie Leone, a może nawet i całość, choć w to nie potrafiła uwierzyć. Ludzie nie kończą relacji, kiedy wszystko jest w porządku, a między nimi najwyraźniej nie było, skoro zdecydował się, że nadeszła pora, aby ją zostawić.
— Zepsułam. — Upierała się przy sobie. Zacisnęła lekko usta. Upierała się tak głupio przy tym, choć przecież nie musiała, prawda? Leo chciał jej w tym pomóc, a Romy nie potrafiła tego w pełni zaakceptować. — Nie miał tak wyglądać, Leo.
Chciała czegoś zupełnie innego dla nich. Spokoju oraz rozkoszy z nocy, którą mogli przeciągnąć na poranek, a może wczesne południe, bo Romy nie wiedziała nawet, jaki jest czas. Tymczasem tłukło się w niej tak wiele emocji, z którymi nie wiedziała, jak ma sobie poradzić. Teraźniejszość mieszała się z zeszłą nocą, obrazy przelatywały jej przed oczami, a serce nie było pewne, czy ma bić w rytm uczuć z nocy czy tych, które teraz coraz mocniej oblepiały jej gardło i sprawiały, że nie potrafiła się uspokoić i dać dojść mu do głosu. Jednocześnie wiedziała, że on nie jest na nią zły, że nie miał tak naprawdę żadnych oczekiwań względem tego poranka poza właśnie tym, aby Romy przy nim była i to się przecież spełniło. Ona sama narzuciła na siebie nierealistyczne wyobrażenia do tego poranka, jak gdyby naprawdę potrafiła udawać, że tych ostatnich miesięcy nie było, a oni widzą się po krótkiej przerwie. Chciała, aby poranek był perfekcyjny i może udałoby się jej to zrobić, gdyby w pełni odcięła się od wszystkich uczuć, ale nie potrafiła i przede wszystkim, ale nie chciała się od nich odcinać.
Znowu miała ochotę odwrócić wzrok, kiedy uniósł jej podbródek zmuszając, aby na niego spojrzała. Zacisnęła lekko usta, kiedy udało mu się nakierować jej twarz na swoją. Leo mógł tak naprawdę czytać z jej twarzy niczym z otwartej księgi. Odczytać, jak wiele przeróżnych emocji w niej teraz siedziało i że nic tak naprawdę nie było dla niej teraz proste.
— Przepraszam. — Powtórzyła, choć sama już w zasadzie nie wiedziała, czy przeprasza za ten poranek, który nie należał do idealnych czy przeprasza za to, że go przeprasza. Ścisnęła ze sobą usta i opuściła wzrok. Ostatnie co chciała robić to przed nim uciekać. Na moment zaledwie poczuła zbyt wiele na raz i potrzebowała znaleźć, gdzie ujście i znajdowała je w rozmowie prowadzonej niby na boku, ale wciąż istotnej. W tej, która pomagała jej cicho się zaśmiać i nie martwić tak bardzo.
Romy zmarszczyła nieco czoło, kiedy przyznał czego się boi. Mogła domyślać się skąd mu się to brało, ale nie odważyła się zapytać, a przynajmniej tym razem nie odważyła się dopytać o szczegóły.
— I jesteś uparty w swoich postanowieniach. — Dodała niczym wyrzut, że tak długo mu zajęło, aby nie tyle co odwzajemnić jej uczucia, ale samemu sobie pozwolić na to, aby dopuścić ją do siebie. — Leo…
Romy pokręciła lekko głową na boki, a kiedy znalazła w sobie siłę, aby spojrzeć znów na niego odważnie spojrzała mu w oczy. Przekręciła się odrobinę, aby znaleźć się w wygodniejszej pozycji i sięgnęła dłońmi do jego policzków. Ciepłych i delikatnie zarumienionych. Pogładziła je delikatnie opuszkami palców, sama nie wiedząc, czy w tej chwili ona pocieszała jego, czy on ją. Robili to sobie nawzajem i było w tym coś pięknego, że potrafili w ten sposób o sobie zadbać, że nawet, kiedy blondynka przeżywała swoje uczucia i nie umiała odnaleźć się w sytuacji to, gdy tylko wyczuła, że Leo również wymaga od niej odrobiny uwagi w moment była gotowa odsunąć na bok swoje zmartwienia, aby pokazać jemu, że tu dla niego jest.
Usuń— Owszem, niepotrzebnie. — Potwierdziła. Była na niego wściekła, że ją od siebie odsunął i zostawił, że nigdy nie dał szansy na to, aby zapytała, dlaczego. Równie mocno była wściekła na siebie, że nie zmusiła się, aby o niego zawalczyć i postawić na swoim. — Nie stracisz mnie, Leo. Nie musisz się bać, że odejdę, dobrze? Tym razem… nawet, gdybyś próbował to nie pozbędziesz się mnie tak łatwo.
Pozwoliła sobie na nieśmiały uśmiech, kiedy naśladowała jego wcześniejsze słowa. Romy nie chciała się nigdzie wybierać. Chciała z nim przyszłości. Dobrych i złych dni, wesołych i smutnych. Stworzyć przyszłość, która będzie w pełni należała tylko i wyłącznie do nich. Taką, w której to ich dwójka będzie decydowała o tym, co się wydarzy dalej i jak będzie ich wspólne życie wyglądało.
Przybliżyła się do niego, aby tym razem to jemu skraść pocałunek. Bo choć wiele uczuć w niej siedziało i nie radziła sobie z nimi tak dobrze, jak sądziła, to wciąż próbowała jakoś ten poranek naprawić. Sprawić, aby mogli cieszyć się sobą już bez obaw, które narastały w ich sercach.
— Jestem w końcu twoją słodką Ro, prawda? — Upewniła się podnosząc na niego wzrok. Czuła się teraz bezbronnie. Jak ktoś komu można odebrać wszystko i wcale nie trzeba się starać, aby to zrobić. Leo miał nad nią tę władze i gdyby tylko zechciał to jednym ruchem mógłby to zrobić. Jedną destrukcyjną decyzją. I ufała mu na tyle, aby pozwolić mu na trzymanie nad nią tej władzy. — Ty byłeś beznadziejny. Ja trzymałam się całkiem nieźle.
Niemal przewróciła oczami na ten mało śmieszny żart. Oboje byli beznadziejni i Romy o tym wiedziała, ale to jeszcze nie oznaczało, że nie chciała się z nim trochę podroczyć. Chyba tego potrzebowali. Odrobiny luzu, zanim znów wrócą do poważnych tematów, które były przytłaczające, ale, przed którymi nie będą mogli uciekać w nieskończoność.
Przymknęła oczy, kiedy pocałował ją w czoło. Pozwoliła sobie trwać w tej chwili odrobinę dłużej, a pocałunek był niemal jak plaster na zranioną duszę. Pragnęła, aby wszystko było już między nimi w porządku. Jednak nie mogli tak po prostu przeskoczyć pewnych rzeczy i tego, jak oboje cierpieli przez te trzy miesiące. Potrzebowali tej rozmowy i ciągle sobie to powtarzała, a jednocześnie myślała, czy nie lepiej zostawić to na inny moment, kiedy nie będą tak rozbrojeni i bezbronni.
Widziała w jego spojrzeniu delikatność, której nie było w nim na co dzień. To była ta część Leo, którą chciała dostawać częściej. To dzięki niej była w stanie zrozumieć, co działo się w jego sercu i umyśle, ale przez okres trwania ich relacji Leo starannie trzymał ją z dala od blondynki. Niemal tak, jak gdyby nie chciał, aby zajrzała w ciemniejsze elementy jego duszy, a przecież kochała je wszystkie. Niezależnie od tego, jak bardzo mogły być połamane i brudne to chciała się nimi równie mocno zaopiekować, jak tymi wesołymi, przyjemnymi i słodkimi wersjami jej Leo.
Słuchała go z zaciśniętymi ustami, aby powstrzymać samą siebie przed przerwaniem mu. Miała w sobie wiele słów, które chciała mu powiedzieć, ale rozumiała, że najpierw musi dać mu dojść do głosu i pozwolić, aby również powiedział jej parę rzeczy, które będą w stanie odrobinę niepokój w niej załagodzić. I była mu za to wdzięczna o wiele bardziej niż Leo mógł się domyślać.
Dla Romy nie były to tylko puste słowa.
UsuńRozumiała, że nie do razu zobaczy zmiany i musi na nie poczekać. Nie pozostawała mu w tym dłużna, bo przecież również musiała mu udowodnić parę rzeczy. Bywała naiwna, jednak nie na tyle, aby sądzić, że to właśnie w ciągu niespełna jednej nocy między nimi będzie dobrze. Chciałaby, aby tak było, ale nie byli w bajce, aby długo i szczęśliwie zaczęło się po jednym pocałunku. Och, gdyby tylko to było możliwe to przecież ich życie byłoby o wiele łatwiejsze, czyż nie?
— Postaram się w to uwierzyć, dobrze? — Powiedziała cicho. Na ten moment nie potrafiła tak po prostu w to uwierzyć, gdy tak naprawdę tygodnie przekonywała się, że to w niej leży wina. Nie było to jednak tylko po stronie Leo, aby uwierzyła, że nie musi być wystarczająca, aby chciał z nią być, że nie ma mu nic do udowodnienia. — Ta rozsądna część mnie wie, że nie muszę taka być, że… Że nie odszedłeś przeze mnie. Ale jest również ta druga i ona… I przez nią czułam, że zrobiłam coś źle. I że ty…, że nie chciałeś dłużej już żyć w kłamstwie i rozumiem to, ja tego też już nie chciałam, ale również wiem, że wyjście z niego nie jest łatwe i że odejście pewnie było łatwiejsze niż zmierzenie się z konsekwencjami tego co zrobiliśmy.
Rozumiała to. Naprawdę to rozumiała i nie potrafiła być zła, gdyby przyznał, że z tego powodu odszedł. Romy nie zastanawiała się nigdy nad odejściem od niego. Czasem tylko pozwalała sobie na myśli, że może, gdyby podjęli inne decyzje to byłoby łatwiej, ale nie mogła niczego w związku z tym już zmienić. Musiała zaakceptować to, jak między nimi było i zmierzyć się z tym co nadejdzie.
Wspólnie. Tak, jak być powinno.
Widząc, jak jego oczy błyszczą od łez niemalże poczuła, jak te zebrane w jej błękitnych oczach się powiększają. Zacisnęła mocniej usta, nie chcąc płakać i robić z tego momentu sceny. Widok Leo tak pełnego emocji był dla niej nie tyle co trudny do udźwignięcia, ale kompletnie nowym widokiem i nie potrafiła udawać, że nie wpływa to na nią w żaden sposób.
— Ja ciebie też kocham, Leo. Tak bardzo… — Wydusiła, niemalże czując, jak smutek i tęsknota oblepiają jej gardło i sprawiają, że trudno jej trzymać się w ryzach. — Tylko… To boli. To co się stało i nie wiem, jak mam sobie z tym poradzić.
Zeszła noc była piękna i Romy zrobiłaby dokładnie wszystko tak samo. Nie zamieniłaby tej nocy na nic innego i pragnęła, aby to zrozumiał. Aby wiedział, że jak ważna ta noc dla niej była i wszystkie wyznania, które padły, że nie były one nic nieznaczące.
— Wiem, że to co mówisz jest prawdą. Czuję. — Powiedziała odnajdując znów jego spojrzenie. — Nie wiem, jak przestać myśleć, że to jest chwilowe…
Wiedziała, że nie zmieni tego w ciągu jednego dnia. I musiała to zaakceptować, ale wiedziała też, że jeśli mu o tym nie powie to niedługo znów znajdą się w tym samym momencie, który ich rozbroi i sprawi, że nie będą wiedzieli, co mają ze sobą zrobić. Dlatego, choć ten poranek mógł być rozkoszny to najwyraźniej, ale musiał najpierw być poważny i naznaczony przeszłością, aby mogli ruszyć do przodu i zacząć wspólne życie tak, jak tego pragnęli.
Kiedy Leo się odsunął w pierwszej chwili nie była pewna, co chce zrobić i te natrętne myśli znów się pojawiły. Zanim zdążyły się one jednak uformować w konkretną myśl on ją już przyciągnął z powrotem do siebie, a w rękach miał swoją zieloną koszulkę. Blondynka bez słowa sprzeciwu podniosła ręce, aby ją na nią włożył, a ona chwilę później nie potrzebując zaproszenie chętnie się do niego przytuliła i usiadła mu na udach, chowając się w ulubionych i znajomych objęciach, w których przecież wiedziała, że zawsze znajdzie ukojenie, a na pewno znajdowała je właśnie teraz.
Blondynka przytuliła się mocniej, układając policzek na jego ramieniu.
UsuńTak bardzo brakowało jej bliskości między nimi. Nie tej naznaczonej namiętnością i głośnymi westchnięciami, ale właśnie takich chwil, jak ta. Kiedy mogła się przytulić, bo tego potrzebowała, kiedy on mógł przytulić się do niej i również znaleźć ukojenie, którego potrzebował na równi z nią.
— Wiem, że nic się nie zmieni w ciągu paru godzin — szepnęła cicho. Odetchnęła nieco głośniej i głębiej, jak gdyby wreszcie znalazła spokój, którego jej tak bardzo brakowało. — Nie oczekuję zmian już teraz, Leo…
To byłoby niemożliwe, aby pojawiły się już w tej chwili. Byłoby to również nie fair wobec niego, aby tego oczekiwać. Romy nie chciała, aby sądził, że stawia mu nierealne oczekiwania i spodziewa się, że je wypełni, aby była szczęśliwa.
— Będziemy już we dwoje, prawda? Tylko ty i ja. — Wyszeptała cicho i podniosła głowę, aby móc chociaż na moment spojrzeć na jego twarz. — Nikt już nie odchodzi, cokolwiek nam stanie na drodze… Poradzimy sobie z tym razem, dobrze?
Leo nie powinien naprawiać niczego sam. Romy chciała uczestniczyć w tym razem z nim. Aby wspólnie dekorowali swoją przyszłość, aby razem przeszli przez obawy, które w sobie nosili i bez nich zaczęli życie, o którym tak intensywnie myśleli oboje w nocy, choć nawet nie zdawali sobie sprawy, że przecież pragną tych samych rzeczy i że dążą do tej samej rzeczywistości.
— Kocham cię, Leo.
Uśmiechnęła się do siebie, kiedy to powiedziała, by po chwili schować się w jego ramionach. Mogła w nich spędzić resztę dnia, nocy i życia. Nigdzie nie było i nie będzie jej tak wygodnie, jak właśnie tutaj.
You've been my muse for a long time
You get me through every dark night🪐🌙💛
Romy nie chciała, aby już teraz powiedzieli sobie o wszystkim. Szczególnie, że dobrze wiedziała, że nie będzie to takie proste, a oni oboje musieli przede wszystkim sami zrozumieć, gdzie popełnili błędy. Zdawało się jednak, że Leo to rozumiał znacznie lepiej niż Romy, a blondynka nie chciała go również zmuszać, aby mówił jej wszystko właśnie w tej chwili. Nie chciała zaczynać jednak tego dnia od kłamstwa, a gdyby się uśmiechała i zachowywała tak, jak gdyby nic złego się nie wydarzyło, to zrobiłaby właśnie to. Paskudnie skłamałaby ukrywając pod uśmiechem swoje prawdziwe uczucia, które prędzej czy później wyszłyby na wierzch, a tego przecież nie chciała, aby wybuchły one w najmniej spodziewanym momencie i stały się dla nich ciężarem. Więc może Leo miał rację mówiąc, że wcale niczego nie zepsuła, a ten poranek właśnie taki miał być.
OdpowiedzUsuń— Może masz rację. — Zgodziła się z nim po chwili. Nie chciała, aby się sprzeczali o to, które z nich w tej chwili ma rację. Była to bezsensowna w zasadzie wymiana zdań, która mogła trwać naprawdę długo. Zważając na to, jak oboje potrafili być uparci to mogła ona trwać jeszcze kilka dobrych godzin. Romy odetchnęła nieco głębiej, aby się uspokoić i móc w końcu mówić z większym sensem, a nie przez łzy i zdławiony głos, który grzązł jej w gardle. — Tylko wiesz… W nocy było idealnie i miałam nadzieję na idealny poranek, a nie to co się stało.
Wzruszyła lekko ramionami, a choć nie lekceważyła tego to wiedziała, że upieranie się przy tym wciąż będzie dość głupim pomysłem. Niekoniecznie od razu miała też na myśli, aby zaczęli dzień od wspólnej namiętności, choć na to z pewnością by nie narzekali. Romy miała pewne wyobrażenia co do tego, jak ten dzień się dla nich zacznie. Okazało się jednak, że ten postanowił żyć swoim własnym życiem, a ona nie miała tak naprawdę żadnej kontroli nad tym, co się działo. Ciężko również było jej ukryć to, że poczuła minimalną ulgę, kiedy wyrzuciła z siebie te słowa. Leo zasługiwał, aby wiedzieć co działo się w jej głowie. Romy liczyła, że i jej pewnego dnia uda się zajrzeć w głębiny jego umysłu i nie będzie się wstydził czy obawiał pokazać jej tego, jak naprawdę wyglądają jego myśli. Dla blondynki istotne było to, aby mogli oboje przejść przez życie wspólnie. Nie chciała, żeby kolejny raz znaleźli się na ścieżkach, które będą prowadzić ich w kompletnie różnych kierunkach.
— Chcę wszystkie poranki z tobą, Leo. Nie ważne, jak one mają wyglądać. Tak długo, jak będą z tobą będą idealne.
Wciąż nie była przekonana co do tego, czy ten poranek był dostatecznie dobry. Potrafiła jednak cieszyć się z tego, że po prostu przy niej był. Zasypiając miała wiele myśli i obaw, zastanawiała się, czy Leo na pewno będzie obok niej, kiedy się obudzi. Myśl, że wymknie się z apartamentu, kiedy będzie spała oblepiała jej gardło z każdej strony i nie pozwalała zasnąć. Tak naprawdę nie odetchnęła, dopóki nie zorientowała się, że naprawdę spędzili razem noc, a jego ramiona były tych, w których blondynka się obudziła.
Blondynka zmarszczyła nieco czoło, kiedy się odezwał. Nie rozumiała, dlaczego miałaby w niego wątpić. Owszem miała teraz powody, aby być nieufną. Jednak czy to z automatu oznaczało, że będzie wątpiła we wszystko? Oboje przecież rozumieli, że odbudowanie zaufania zajmie im trochę czasu. Nie zaczynali swojego związku od zera, lecz od miejsca, które było niezwykle kruche i wymagało cierpliwości oraz delikatnego podejścia. Wymagało tego, aby byli dla siebie wyrozumiali. Romy jeszcze nie wiedziała, jak będzie wyglądała przyszłość, ale miała nadzieję, że skoro są w tym razem to sobie poradzą ze wszystkim, co się mogło między nimi wydarzyć.
Ścisnęła odrobinę mocniej jego dłoń, zanim cicho westchnęła.
— Straszny z ciebie głuptas. — Powiedziała cicho. Niemal nie potrafiła zrozumieć, dlaczego Leo w ten sposób o niej myślał. Powiedziałaby, że to zabolało, ale to nie była prawda. Musiał mieć swoje powody i być może takie, o których blondynka nie wiedziała. — To nie w ciebie wątpiłam, tylko w siebie.
Dostała dostatecznie wiele powodów, aby w niego wątpić.
UsuńRomy cały ten czas próbowała go sobie usprawiedliwić. Wymusić winę na samej sobie, a kiedy i jej przyznał, że chodziło o niego, a nie o nią to nie potrafiła tego w pełni pojąć. Być może, gdyby wiedziała więcej to łatwiej byłoby się jej pogodzić z tym wszystkim. Musiała jednak się zadowolić tymi skrawkami informacji, które jej podarował. Zrozumiała, że to nie jest czas ani miejsce, aby rozmawiać o ich przeszłości. Mimo, że ta wciąż kuła w serce i sprawiała, że niekoniecznie łatwo było jej milczeć. Romy nie zamierzała jednak teraz właśnie ciągnąć tematu dalej. Nadejdzie jeszcze odpowiednia chwila, a gdy to już się stanie to będą mogli porozmawiać szczerze i od serca, a przede wszystkim bez obaw, że jedno źle wypowiedziane zdanie sprawi, że coś się między nimi popsuje. Źle wypowiedzianych zdań będzie pewnie cała masa, jednak była gotowa na nie wszystkie, a każde nieporozumienie z nich wynikające i późniejsze pogodzenie się będzie dla nich drogą do zaczęcia od nowa.
— Więc o tym nie zapominaj. — Poprosiła. Nazywał ją tak zeszłej nocy niemal cały czas, więc teraz potrzebowała, aby uwierzył w swoje słowa mocniej niż wierzyła w nie ona. — Bo nigdzie się nie wybieram, kotku. Dobrze? Twoja słodka Ro zostaje tu już na zawsze.
Prosiła go zaledwie kilka minut temu, aby zaczęli od dziś, a na zawsze zostawiali na później, gdy wyjaśnią między sobą więcej spraw. Tymczasem znów mówiła o wieczności, a to przychodziło jej niezwykle łatwo i sprawnie, jak gdyby wszelkie wątpliwości odeszły na bok. Poniekąd chyba właśnie tak było, a jej tak niewiele było potrzeba, aby zaczęła znów czuć się lepiej.
Krótki uśmiech przebiegł jej przez twarz, kiedy odwzajemnił pocałunek. Romy ostrożnie wysunęła dłonie z jego uścisku, aby te przesunąć na jego ramiona, a jedną z dłoni po chwili ułożyła na jego karku. Pogłębiła pocałunek powoli, jak gdyby delektowała się właśnie sprezentowanym jej pocałunkiem. Była to w zasadzie prawda, a blondynka chciała się tymi pocałunkami rozkoszować. Nie były one pełne głodu i pragnienia, ale odpowiadały one na potrzebę bliskości oraz zaufania, które powoli, krok po kroku się między nimi ponownie budowało. Wsunęła palce między jego włosy, a swoim drobnym ciałem naparła nieco mocniej na jego. Mogli ukryć rozmowy za seksem i kolejnym pełnym pożądania dotykiem, schować się za pocałunkami, ale to do niczego by ich nie doprowadziło. Dlatego doceniała to, jak inne te pocałunki były, że nie były one jedynie zaspokojeniem fizycznych potrzeb, a na swój sposób okazywali sobie w ten sposób zaufanie i potrzebę wzajemnej bliskości; rozmowy i czułości, odrobiny spokoju, który da im odetchnąć i sprawi, że kolejne dni będą łatwiejsze.
Gdyby tylko było to możliwe to Romy zakopałaby się w jego objęciach. Bliżej na ten moment znaleźć się już nie mogła. Był co prawda jeden sposób, aby być blisko niego, ale przecież nie chodziło teraz o kolejne zbliżenie.
Pokiwała w milczeniu głową, kiedy Leo prosił ją o więcej czasu. Trudno było uwierzyć, że to naprawdę nie chodziło o nią, jednak obiecała sobie, że to koniec z kolejnymi scenariuszami, które sama sobie tworzy w głowie. Musiała poczekać na wyjaśnienia, a tych nie będzie od razu i to było w porządku. Nawet, jeśli wydawało się to być nie fair, bo w końcu czekała od miesięcy, aby usłyszeć chociaż słowo na ten temat.
— Dobrze, zrobimy tak. — Zgodziła się. Leo miał rację, a ich wciąż ponosiły emocje i nie poukładali sobie ich w poprawny sposób. Właściwie to one w ogóle nie były poukładane. — Znajdziemy lepszy czas na rozmowę.
Miała nadzieję, że mówił prawdę. Romy starała mu się uwierzyć, ale wymazanie miesięcy przekonywania się, że było się problemem nie było łatwe. Pierwszy raz usłyszała, że to nie ona zawiniła i nie mógł oczekiwać, że to jedno zdanie wystarczy, aby Romy kompletnie zapomniała o uczuciach, które jej towarzyszyły od dawna.
Zamierzała pozwolić mu na znacznie więcej niż prosił.
UsuńJakiś czas temu zaczęła przyzwyczajać się do myśli, że Leo nie będzie już obecny w jej życiu. Tymczasem pojawił się niemal znienacka i wywrócił jej rzeczywistość do góry nogami. Nie narzekała, a już na pewno nie zamierzała żałować. Cokolwiek miała im przynieść przyszłość – Romy czuła się na nią gotowa i nie zamierzała uciekać przed tym co na nich czekało. Wiedziała, że będzie bolało i że długo jeszcze tego uczucia się nie pozbędzie. Ten ból jednak mimo wszystko, ale się zmniejszał, kiedy Leo był przy niej, a Romy nie trzymała go na dystans i nie udawała, że poradzi sobie sama. Zapewne by poradziła, ale przecież już nie była sama i nie musiała przechodzić przez to sama.
— Jesteśmy w tym już razem, żadne z nas nie będzie przechodziło przez to samo. — Odezwała się. W jej głosie było zaskakująco dużo pewności oraz świadomości własnych słów. Romy tym razem już nie chciała, aby musieli przez gorsze czasy przechodzić osobno czy martwić się tym, że opowiadając o swoich uczuciach będą dla drugiej osoby ciężarem. Był przecież czas, kiedy naprawdę mówili sobie wszystko i nie bali się zderzenia ze ścianą. Miała nadzieję, że uda im się do tego etapu powoli wrócić. — Ale ty też musisz mi pozwolić być obok, Leo. Dobrze? Nie musisz przechodzić przez nic sam.
Coś przed nią ukrywał i zrozumiała to po jego słowach. Było coś o czym Romy nie wiedziała, choć bardzo chciała poznać jego sekrety i zrozumieć, dlaczego odsunął się od niej w tak brutalny sposób. Mogła prosić i błagać, aby powiedział jej o tym tu i teraz, ale przyniosłoby to tylko odwrotny skutek od zamierzonego. Dlatego zrobienie kroku w tył i odetchnięcie, a także skupienie się na małych krokach było najlepszym co mogli dla siebie nawzajem teraz zrobić.
Przymknęła oczy, kiedy zaczął składać na jej twarzy pocałunki. Uśmiechnęła się również, weselej niż wcześniej, a na jej twarzy pojawiła się ulga, której jej bardzo brakowało. Romy zmarszczyła lekko nos, co zawsze było u niej oznaką zadowolenia i potwierdzenia, że powoli zaczyna te wszystkie nieciekawe myśli zostawiać za sobą.
— Podoba mi się, jak to brzmi. — Westchnęła cicho. Romy i Leo. Leo i Romy. Uśmiechnęła się nieco szerzej, bo wreszcie to zaczynało mieć sens. To, że byli razem i że nie potrafili znaleźć szczęścia bez siebie. To, że trafili na siebie w zatłoczonym klubie. To, że wpadli w swoje objęcia, kiedy spragnieni i tęskniący wybiegli w poszukiwaniu siebie nawzajem. Wszystko zaczynało mieć w jej głowie coraz więcej sensu. — Ty i ja… Tylko my.
Podniosła wzrok, aby spojrzeć mu w oczy. Piękne zielone tęczówki, które wpatrzone były w nią cały ten poranek. Palce Romy wsunęły się nieco mocniej w jego włosy, a ciało przyległo mocniej do jego. Jak gdyby chciała zaznaczyć swoją obecność na nim. Pokazać mu, że jest i że nigdzie się nie wybiera.
— Chcę, aby wracał już tylko do mnie. — Powiedziała szeptem. Niemal muskając swoimi ustami jego. — A najlepiej… gdybyś nigdy już nie odchodził i został tu na dobre. — Chciała robić małe kroki, powoli przywrócić im znajomy rytm, ale nie potrafiła jednocześnie trzymać w sobie tych pragnień, które związane były z nim. Gdyby nie ta odrobina obawy powiedziałaby mu teraz o każdej myśli, jaką miała w nocy. O tych wszystkich wielkich planach na ich przyszłość, które śmiało pojawiały się w jej umyśle. Nie zrobiła tego. Nie tyle w obawie, że się wystraszy, czy że nie myślał podobnymi kategoriami. Nie zrobiła tego, bo było za wcześnie i jak wspomniał ich emocje wciąż nie opadły, a Romy nie chciała, aby wyglądało to jak wielkie obietnice składane po wspaniałej nocy.
Romy nie potrzebowała przestrzeni, a już na pewno nie od niego. Każde puste miejsce w swoim życiu chciała wypełnić bliskością Leo, bo tak naprawdę te puste miejsca zostały po nim. Brakowało jej jego głośnego śmiechu, kiedy coś mocno go rozbawiło. Dołeczków w policzkach, kiedy przyglądał się jej i nic nie mówił, a ona peszyła się i żartobliwie rzucała, aby przestał się gapić. Tych zwykłych wieczorów, które spędzali razem i choć nie musieli nic robić wspólnie to wystarczyła jej świadomość, że są razem. Oboje czytający książkę, czy nawet bezmyślnie przeglądając internet i pokazywanie sobie nawzajem zabawnych filmików. Brakowało jej tego, że tworzyli razem życie, a gdy go zabrakło Romy nie wiedziała co ma ze sobą zrobić i jak poprawić swoje życie, aby nie było ono tak puste. Więc, teraz gdy miała go na wyciągnięcie ręki to wcale nie zamierzała tworzyć między nimi przestrzeni, a wręcz chciała ją zapełnić na nowo.
UsuńOdwzajemniła pocałunek powoli, bez pospiechu. Tak, jak poprzedni, kiedy nie spieszyli się z niczym. Jej palce odruchowo mocniej złapały go za włosy. Pogłębiła pieszczotę po krótkiej chwili, kiedy wsunęła język do jego ust i zaczepiła nim o jego. Przeszył ją przyjemny, rozkoszny wręcz dreszcz, który z pewnością mógł czuć pod swoimi palcami, które muskały jej plecy. Blondynka westchnęła w jego usta, kiedy na moment się odsunęła, aby złapać odrobinę powietrza. Zamiast jednak mówić cokolwiek sięgnęła znów do jego ust. Pozwalając sobie, aby zapomnieć o dręczących ją myślach i kłopotach, jakie wciąż czekały za drzwiami.
— Leo… — Wyszeptała między kolejnymi pocałunkami. Wciąż w zasadzie niedowierzała, że on tutaj naprawdę był, a ona mogła go czuć tak blisko, że był przy niej i pozwalał jej na te pocałunki. — To źle się skończy, jak będziesz mi dalej pozwalał się tak całować. — Ostrzegła z rozbawieniem, aczkolwiek daleko jej było do tego, aby się odsunąć czy znaleźć w sobie jakąkolwiek przyzwoitość i zachować się poprawnie. Mogła przecież przerwać, wspomnieć o czekającym ich śniadaniu, jednak dlaczego miałaby przejmować się czymś tam prozaicznym, jak jedzenie, skoro mogli mieć na śniadanie siebie nawzajem?
I ta krótka myśl jej wystarczyła, aby znów zadrżeć. Zacisnęła na nim uda, wzdychając ciężko do własnych myśli, a te Leo mógł już czytać z wyrazy jej twarzy czy rozmarzonego spojrzenia, a także krótkich i ciepłych westchnięć.
— Ale… Chyba nie chcesz, żebym przestała?
Romy z całą pewnością nie chciała. Gubiła się w swoich uczuciach i w jego, jednak teraz poukładanie ich w coś sensownego było niemożliwe do zrealizowania, a grzebanie w przeszłości i trudnych momentach nie było czynnością, na której powinni się skupiać.
No, I don't know what you're made of
But it tastes so good to me🩷🌼☀️
Wyobrażenie Romy co do tego poranka było inne. Dała mu to już odczuć i naprawdę sądziła, że gdy obudzą się to przywita ich zupełnie inna atmosfera. Miała pewne myśli co do tego, jak zaczną wspólnie dzień. W żadnym scenariuszu nie było momentu, kiedy odrobinę załamana mówi mu o swoich obawach oraz tym, jak czuła się przez te wszystkie miesiące, że opowiada mu o braku zaufania i o tym, jak niepewnie czuje się w ich relacji. Romy bardzo chciała zacząć czuć się przy nim tak, jak powinna. Jednak musiała brać pod uwagę to, że zajmie im to trochę czasu, zanim będzie tak, jak być powinno. Zmian przecież nie oczekiwała tu i teraz, a gdyby się wydarzyły to byłaby pewnie bardziej niż szczęśliwa. Musiałaby się chyba znaleźć w bajce, aby z miejsca wszystko poukładało się tak, jak tego pragnęła. Romy potrafiła być cierpliwa, a miała przeczucie, że w ich przypadku cierpliwość okaże się warta wszystkiego.
OdpowiedzUsuń— Kocham, kiedy mówisz do mnie Ro. — Przyznała cicho. Był jedynym, który tak się do niej zwracał i pierwszym, który wymyślił, aby tak skracać jej imię. Dla rodziców i znajomych była po prostu Romy. I sama najczęściej korzystała z tej wersji swojego imienia. Dla dziadków zwykle była Rosemary i tylko oni ta naprawdę się do niej zwracali w ten sposób. Jednak Ro należało tylko i wyłącznie do Leo. Podobało się jej, że mieli coś co należało tylko do nich i nie było łatwo dostępne dla nikogo innego.
Spojrzała na niego rozczulona, kiedy przyznał, że ten poranek już jest idealny. Romy na siłę szukała sposobu, aby sprawić, żeby ten dzień taki był, kiedy Leo miał rację i on już był idealny. W końcu, gdyby go tutaj nie było to obudziłaby się zapewne wtulona w pluszowego króliczka i w jego koszulce, a jej serce i ciało tęskniłoby za jego bliskością i wołało o to, aby był tuż obok. Gdzie teraz, kiedy otworzyła oczy spojrzała prosto w jego piękne zielone oczy i to było idealne. Było wystarczające.
— Masz rację. — Uśmiechnęła się. Możliwe, że była jedną z nielicznych dziewczyn, które przyznawały rację swojemu partnerowi tak często w ciągu kilku minut. — Jest idealnie, bo jesteśmy razem.
Przymknęła na moment oczy, znów się w niego wtulając i czując, jak spokój powoli znów zalewa jej ciało. Może jeszcze mieli wiele rzeczy do omówienia, ale mogły one zaczekać. Na odrobinę lepszy moment, kiedy nie będą tak emocjonalnie potłuczeni, a trochę jednak byli. Wydarzyło się naprawdę wiele, a oni zwyczajnie potrzebowali czasu na to, aby zrozumieć, że nie wszystko musi być wyjaśnione już tu i teraz. Mogła tego pragnąć, ale musiała być realistką. Nie było to najłatwiejsze zadanie na świecie, ale radziła sobie i to było najważniejsze.
— Wczoraj jeszcze bym nie pomyślała, że tak mógłby wyglądać mój poranek. — Przyznała i zaśmiała się krótko pod nosem. Cóż, chyba żadne z nich nie sądziło, że następny dzień spędzą właśnie razem i to w swoich objęciach. Romy spodziewała się, że mogą spędzić upojną noc razem. W końcu napięcie między nimi pojawiło się jeszcze podczas pokazu, jednak nie spodziewała się, że obudzi się tuż obok niego. — Ale jeśli będzie ich więcej, to wcale się nie pogniewam.
Starała się. Naprawdę starała się, aby ich wspólne życie odnalazło odpowiednie tory. Niczego bardziej blondynka nie chciała niż tego, aby potrafili się dogadać. Wszystko wskazywało na to, że byli na dobrej drodze do tego. Póki co, ale nie chciała niczego zapeszać. Zwłaszcza, że wiele mogło się wydarzyć, a oni raczej powinni podejmować małe kroki i powoli kierować się w stronę przyszłości, którą kreowali w swoich głowach.
Nie potrafiła się powstrzymać przed tym, aby nie myśleć o ich przyszłości. Zwłaszcza, gdy miała go tak blisko siebie i wszystko wskazywało na to, że zmierzają w odpowiednim kierunku. Pragnęła każdego rodzaju poranków. Od tych spokojnych i cichych, po te namiętne i głośne, pragnęła wypełnić ich poranki śmiechem i wspólną bliskością. Wszystkim czego tak bardzo brakowało jej przez minione miesiące.
Romy na nowo pragnęła zapełnić swoje życie obecnością Leonem Maxwellem.
Byli oboje na dobrej drodze, aby to zrobić. Powoli i krok po kroku, aż w końcu znajdą tę odpowiednią drogę. Dzisiaj to się nie wydarzy, ale w swoim czasie owszem. Potrafiła być cierpliwa, a w ich przypadku musiała być. Bo w końcu nie chciała niczego pospieszać i sprawić, aby nie mieli czasu na przemyślenie błędów, które popełnili w przeszłości. Zależało jej, aby oboje zrozumieli, że nie muszą nic przed sobą ukrywać, a to w końcu wcale nie było takie łatwe zadanie. Wymagało ono od nich wiele pracy, aczkolwiek patrząc na to, jak traktowali siebie nawzajem to byli na dobrej drodze, aby w końcu między nimi zaczęło układać się tak, jak powinno być od samego początku.
UsuńRomy widziała go w swojej przyszłości mocniej niż Leo był w stanie sobie to wyobrazić. Gdyby odpowiednio poprowadzili tę rozmowę przyznałaby mu się do każdej skrytej myśli jaką w sobie miała. To jednak nie było miejsce ani czas, aby wyznawać wieloletnie plany, które miała na związek, który zaczęli dopiero co. Sama wiedziała, że to jest zbyt wcześnie, aby stawiać go w takiej sytuacji i opowiadać o wyobrażeniach, które nie spełnią się przez przynajmniej kilka najbliższych lat.
Przechyliła lekko głowę na bok, jak gdyby pod tym kątem lepiej się jej na niego patrzyło i uśmiechnęła się ciepło, delikatnie. Czując, jak po jej wnętrzu rozlewa się ciepła fala miłości, która biła od Leo jasnym światłem.
— Ja również mam wszystko, Leo. — Potwierdziła mu cicho. Niczego bardziej niż tego, aby z nią tutaj był nie pragnęła i… I dostała to wszystko. Miała jego. Swojego Leo w swoich objęciach. Bezkarnie mogła całować go tak długo, jak tylko miała na to ochotę. Mogła się do niego przytulać, opowiedzieć o swoich zmartwieniach i robić tak naprawdę wszystko na co tylko miała ochotę, a on by się zgodził. — Ty jesteś moim wszystkim, wiesz o tym? Jesteś moją przyszłością i… I wiem, że to co jet dla nas przygotowane będzie piękne, bo będzie należało tylko do nas.
Zmarszczyła lekko nos, kiedy ją w niego pocałował. Zaraz po ty krótko się roześmiała. Uświadamiając sobie, jak bardzo brakowało jej takiej beztroski między nimi. Wiedziała, że na ten moment mogła, a może nawet musiała odłożyć zmartwienia na bok. Nie zmieni tego co czuła w ciągu jednego poranka, ale mogła się za to skupić na tym, co dzieje się właśnie teraz, a ta wizja podobała się jej o wiele bardziej.
Prawda również była taka, że Romy wątpiła przede wszystkim w siebie. Miała ku temu powody, jednak mogła obiecać mu to, że powoli postara się przestać w ten sposób myśleć. Słyszała przecież, że mu na niej zależało i jak wiele żalu miał w głosie, kiedy mówił jej o tym wszystkim. Romy miała dość powodów, aby odwrócić się do niego plecami i nigdy więcej nie pozwolić, aby wrócił do jej życia. Tylko, że najwyraźniej nie uczyła się na własnych błędach. Zapewne, gdyby ktoś wiedział z kim właśnie była to zostałaby zbesztana za to od stóp do głów. I poniekąd by to rozumiała. Romy słuchała jednak swojego serca i postanowiła, że podąży za nim, a dopiero potem zacznie martwić się konsekwencjami. Serce blondynki wołało o Leo i o to, aby był razem z nią, więc kim ona była, aby się z nim nie zgadzać?
— Na zawsze. — Potwierdziła swoje słowa. Zaledwie parę minut temu prosiła go o to, aby zaczęli na spokojnie i od tego dnia, a teraz była już gotowa na to, aby poprosić go o resztę życia razem. — Wiem, czego chcę, Leo. I chcę ciebie przy swoim boku. Chcę stworzyć z tobą życie, kochanie. Chcę, żebyśmy byli ze sobą szczęśliwi, gdziekolwiek to życie miałoby nas zaprowadzić.
Nie wiedziała, na jak wiele jest gotowa. Aczkolwiek wiedziała tyle, że jest gotowa na życie z nim. Na naprawę błędów, na popełnianie kolejnych i wszystkie dobre oraz złe rzeczy, które na nich czekały. Nikogo przed Leo nie pragnęła tak mocno. Wydawało się jej przez krótki moment, że stworzy takie życie z Oliverem, jednak, gdy dopuściła do siebie myśli o Leo to nie widziała Caldwella w swoim życiu jako partnera. Przyjaciela, owszem. Nie był on jednak tym, którego kochała szczerze i prawdziwie, a nie zamierzała spędzić reszty swojego życia w kłamstwie.
Oliver również nie zasługiwał na to, aby być ciąganym za nos. I Romy miała szczerą nadzieję, że na jego drodze pojawi się ktoś kto będzie dla niego odpowiedni i pokocha go w sposób, na który zasługiwał, że będzie z tą dziewczyną szczęśliwy, a przede wszystkim, że nie poczuje się tym zraniony tak bardzo, jak Romy sobie wyobrażała, że może być.
UsuńPokiwała delikatnie głową w zgodzie z jego słowami.
— Będę nad tym pracowała, dobrze? — Poprosiła. Nie potrafiła mu obiecać, że już teraz przestanie o tym myśleć. Romy mogła odłożyć te myśli na bok, jednak nie była pewna, czy uda się jej w pełni o tym zapomnieć tak po prostu. Było to trudne, jednak teraz już nie chciała się tym martwić. Nie chciała, aby jakiekolwiek złe myśli weszły między nich, gdy powoli łapali równowagę.
Sama czuła, jak napięcie opuszcza jej ciało i jak powoli zaczyna czuć się już lepiej niż zaledwie chwilę temu. Nie interesowało jej, czy to była kwestia ich pocałunków, czy tego, że naprawdę zaczynała wierzyć w zmianę. Było to mało istotne, a Romy zamierzała z tego korzystać, aby nie wpaść w spiralę negatywnych myśli i złości, która wciąż w niej w środku siedziała.
— Śniadanie? Jesteś w ofercie? — Zażartowała. Chociaż, czy na pewno? Romy pozwoliła sobie na niego zadziorny uśmiech i również na to, aby ta bardziej figlarna część blondynki doszła do głosu. — Obawiam się, że słodszego śniadania niż ja nie dostaniesz.
Wracać do tematu nie zamierzała. Rozumiała potrzebę, aby odłożyć ciężkie momenty na później. Rozmowa im nie ucieknie, a była im wręcz ona potrzebna. Jednak może faktycznie powinna mieć ona miejsce, kiedy nie będą tak delikatni i niepewni wszystkiego co działo się wokół. Romy znacznie bardziej wolała skupić się na tym, co było między nimi i że odnajdowali do siebie drogę raz po raz, a cała reszta mogła przecież zaczekać.
— Mhm, później.
Mogła brzmieć lekceważąco, jednak nic podobnego. Oboje wiedzieli, że temat wróci. Prędzej czy później, jednak to nie był ten moment. Ta chwila należała do nich. I do tego, że wciąż byli siebie spragnieni, a Romy chciała trochę ten poranek osłodzić. Był on nieco dziwny i wymknął się spod kontroli, więc teraz, kiedy oboje zgodni byli co do tego, aby zaczekać – zamierzała się tego posłuchać, a dopiero potem zająć poważnymi problemami, które ciągle czaiły się w zakamarkach ich umysłów.
Romy chciała podarować mu tak wiele czasu, ile będzie potrzebował. Rozumiała, że to nie będzie łatwe, aby ją do siebie dopuścić. Szczególnie, gdy miał zapewne swoje powody do tego, aby trzymać ją na dystans. Jej również nie było łatwo i ona tak samo potrzebowała czasu, aby mu na nowo zaufać. Oboje musieli nauczyć się, jak się przed sobą otworzyć, a to nie było łatwe zadanie. Wymagało ono czasu, a tego mieli na szczęście pod dostatkiem. Nie goniło ich tak naprawdę nic, a choć Bellini bywała w gorącej wodzie kąpana i częściej niż rzadziej chciała wszystko mieć na już to wiedziała, że musi akurat tutaj zrobić pauzę. W końcu nie chciała, aby Leo przypadkiem się wystraszył czy uznał, że wymaga od niego zbyt wiele i zbyt szybko. To wystraszyłoby również i ją, więc póki co, ale małe kroczki, a potem dopiero cała reszta.
— Dobrze, że mamy całą wieczność, aby się tego nauczyć. — Powiedziała cicho. Nie tylko Leo miał lekcje do odrobienia, ale ona również i teraz zamierzała skorzystać z tego, że oboje wyciągnęli wnioski z ostatnich miesięcy, ale to dopiero później. Za jakiś czas, kiedy już łatwiej jej będzie myśleć, a przeszłość nie będzie tak bolesna.
Pragnęła dzielić z nim swoje życie. Każdą jego część i zamierzała udowadniać mu to każdego dnia i tak długo, jak będzie jej to dane. Nie potrafiła wyobrazić sobie już nikogo innego, jak właśnie Leo u swojego boku. Pragnęła, aby o tym wiedział i czuł, jak bardzo go kocha i jak wiele znaczy dla niej to, co usłyszała zarówno tego ranka, jak i zeszłej nocy.
Romy zamrugała raz, a potem drugi. Jeszcze trzeci, jak gdyby chciała pozbyć się irytującej wilgoci spod powiek, która niespodziewanie się w nich zebrała. Zacisnęła usta, kiedy wyznał, że jest jego domem. Chwyciło ją to za serce o wiele mocniej niż się spodziewało. Poruszyło to strunami delikatności, które w sobie miała, a dźwięk, który z nich wyszedł był przepiękną melodią, która prowadziła ją prosto w jego objęcia. Była to co melodia, która słyszała jedynie Romy, ale to jej wystarczyło.
Usuń— Nigdy więcej, Leo. — Poprosiła. Nie przeżyłaby, gdyby rozdzieliło ich coś po raz kolejny. Mogło to brzmieć dramatycznie i pewnie takie było, jednaj, gdyby była zapytana to bez wahania by powiedziała, że odejście Leo sprawiło, że coś w niej umarło. I odżywało powoli teraz, kiedy znów miała go w swoich objęciach i ramionach, kiedy trzymała go tak blisko siebie i słyszała wszystkie piękne zapewnienia, które koiły zranioną duszę. — Zawsze do mnie wracaj. Cokolwiek by się nie działo… Chcę, żebyś zawsze wracał, dobrze?
Odwzajemniła jego spojrzenie, a w jego zielonych oczach niemal widziała własne odbicie. To, jak wzruszona ich wspólną chwilą była, a jeszcze bardziej tym, ile cudownych słów od niego słyszała. I każde z nich było dla blondynki równie mocno ważne. Widziała, jak mocno ją kochał i jak się starał, a to dla niej było ważne.
Odpowiadała na jego pocałunki łakomie. Tak, jak gdyby wcale nie spędziła zeszłej nocy na gorących pocałunkach, które sprawiały, że jej ciało przyjemnie drżało i było tak rozkosznie pobudzone przez szatyna. Objęła go mocniej za kark, delikatnie i prawie niezauważalnie, ale nie dla niego, poruszyła się nad nim na pościeli, która była jak bezużyteczna bariera między nimi. Westchnęła niemal z frustracją, że cokolwiek ich teraz dzieli.
Wymieniane pocałunki znaczyły dla niej więcej niż czyste zaspokojenie. I czuła również, że dla Leo nie były one jedynie kolejnym fizycznym uniesieniem. Właściwie to nic co między nimi się wydarzyło nie było tylko potrzebą zaspokojenia fizycznych potrzeb. To była tęsknota, ogromna i ciężka do utrzymania na ramionach. To były tygodnie spędzone w samotności. Miesiące unikania swoich własnych uczuć i mierzenia się z konsekwencjami wyborów.
— Mieliśmy zjeść śniadanie… — Westchnęła, jednak wcale nie spieszyło się jej do posiłku. Romy, jak i Leo, miała potrzeby, ale podobnie do swojego chłopaka nie chciała, aby przyćmiły one ten moment między nimi. — Tak… źleWięc całuj mnie tak cały czas.
Romy niemalże poczuła, jak przez jej ciało przechodzi przyjemny i rozkoszny dreszcz. Objęła tym razem jego twarz dłońmi i przyciągnęła do siebie, niemal przerywając mu dalszą wypowiedź w połowie. Wpiła się w jego usta łapczywie, jak gdyby cały ten czas była spragniona ich smaku oraz jego bliskości. Pocałowała go mocno i pewnie, świadoma tego, że do niewinnej wymiany pocałunków było im już daleko.
Westchnęła czując jak jego dłonie powoli gubią się pod koszulką, którą jakiś czas temu na nią założył. Romy ledwo odsunęła się od ciepłych ust, by pocałunki przenieść na jego policzek, a potem na linię żuchwy. Po raz kolejny mocniej zacisnęła na nim uda, a kolejne westchnięcie odbiło się od jego skóry. Palce wbiła mocniej w jego ramiona, jak gdyby chciała się go mocno chwycić, aby już mieć pewność, że nigdy nie wyślizgnie się jej z rąk.
Przymrużyła oczy, a głowa posłusznie opadła na bok, kiedy ją dla siebie odchylił.
UsuńChcesz, skarbie?
Przeszył ją kolejny przyjemny dreszcz. Nie potrafiła już myśleć o tych złych rzeczach, które wciąż ściskały gardło. Wolała skupić się na jego ustach, które świadomie i pewnie zostawiały po sobie pocałunki. Bliskość, którą dawał jej Leo było uzależniająca. Romy pokiwała lekko głową w odpowiedzi, jednak nie zamierzała długo pozostać bierną.
— Zawsze cię pragnę, kochanie.
Zdradziła mu już parę godzin temu, jak daleko jej pragnienia sięgały. Co robiła i o czym myślała, gdy była sama. Nic w tej kwestii się nie zmieniło, a Leo co najwyżej je podsycał, gdy był blisko i dotykał jej dokładnie tak, jak tego chciała i pragnęła, jak lubiła. Podniosła głowę, aby na niego spojrzeć z lekko przymrużonych powiek, by po chwili zdjąć ręce z jego ramion i samej sięgnąć do koszulki, którą dość szybkim i sprawnym ruchem zdjęła przez głowę, a jej materiał rzuciła za siebie. Jeszcze nie tak dawno szukała miejsca, aby się schować, a teraz znów nie mogła doczekać się, aż będzie czuła na sobie jego palące spojrzenie i poczuła je dokładnie w chwili, kiedy zdejmowała koszulkę. Uniosła się również, aby wysunąć spod siebie kołdrę. Ta chwile później znalazła się już w ich nogach. Zajęła z powrotem miejsce na jego udach, a dłonie ułożyła na jego ramionach.
— Tak, chcę więcej. — Potwierdziła. Przybliżyła swoją twarz do Leo, by delikatnie musnąć ustami jego. Zaciągnęła się również jego zapachem, który mieszał się z tym czekoladowym żelem. Kolejny raz ledwo musnęła jego usta, a potem policzek i kierowała się z pocałunkami w stron jego ucha, zanim jednak się odezwała chwyciła płatek ucha między zęby. Zakołysała na nim biodrami, zdając sobie sprawę z konsekwencji tego ruchu, a także słów, które wyszeptała później przy jego uchu. — wypełnij mnie, Leo. Chcę znowu poczuć, jak dobrzy razem jesteśmy.
Now, pretty baby, I'm running back home to you
Fresh out the slammer, I know who my first call will be to🩷
Ro od pierwszej chwili należało tylko do nich.
OdpowiedzUsuńZamierzała się upewnić, aby pozostało tak już na resztę ich życia. Nikt inny nie miał tak naprawdę prawa do tego, aby nazwać ją w ten sposób. Dla reszty świata mogła być Romy albo Rosemary, ale dla Leo i tylko dla niego, od zawsze był tylko i wyłącznie Ro. Pamiętała, jak wściekała się, kiedy nazwał ją tak w południe. Przywołało to zbyt wiele wspomnień, z którymi blondynka nie chciała się mierzyć, a teraz mogłaby bez końca słuchać, jak nazywa ją w ten sposób. Naprawdę była jego Ro i nic nie miało tego zmienić. Kochała, gdy ją tak nazywał i kochała to, że wciąż chciał ją w ten sposób określać. Że mimo tych różnych rzeczy, które się wydarzyły Leo dalej uważał ją za swoją.
— Mój Leo. Tylko mój. — Powtórzyła po nim. Brzmiało to przepięknie. Niemal jak sen, który śniła od wielu miesięcy, a każdego ranka uświadamiała sobie, że to jest tylko i wyłącznie sen. Dziś jednak stał on się słodką rzeczywistością, w której Romy rozkosznie pływała. Mogli wciąż mieć wiele problemów, ale nie ukrywała, jak bardzo podobało się jej to, że odnaleźli do siebie drogę powrotną. Że udało im się pokonać pierwsze trudności, a reszta… Reszta mogła zaczekać.
Chwilami nie była pewna, czy może cieszyć się z ich powrotu. Obawiała się, że okaże się to zbyt pięknym snem, aby było prawdziwe. Jednak powoli dopuszczała do siebie myśl, że nie musi przecież cały czas być tak czujna. Że może na moment pozwolić sobie na to szczęście, które nosił w sobie Leo. Zasługiwali w końcu na to, aby być ze sobą szczęśliwi. Nawet, jeśli to nie miało długo trwać, bo w końcu przed nimi była nieprzyjemna rozmowa, aczkolwiek to musiało zaczekać. Nawet nie przez to, że przed nimi malował się znacznie przyjemniejszy sposób na rozpoczęcie poranka. Nie wszystko należało rozwiązywać od razu.
Musiała się uszczypnąć, aby uwierzyć, że to jest jedynie wytwór jej wyobraźni. Pamiętała swój poprzedni poranek, a ten był dość chaotyczny, bo szykowała się na kilka różnych pokazów. Od rana było zamieszanie i tak naprawdę nie miała czasu, aby za nim tęsknić. Dopóki nie zrozumiała, że Leo siedzi obok niej na pokazie. Wtedy mur, który wokół siebie budowała runął w mig, a tęsknota dobijała się zza zamkniętych drzwi i wręcz błagała, aby ją do niego dopuścić. Trzymała fason tak długo, jak to było możliwe. Udając, że jego powrót nic nie znaczył. Teraz wiedziała, jak głupie to było i jak dobrze, że mimo wszystko, ale trafili na siebie w nocy ponownie, bo teraz już nie wyobrażała sobie, aby mieli zacząć dzień inaczej niż bez siebie u boku.
— Podoba mi się taka wizja. — Przytaknęła. Kiedyś, gdy już nadejdzie odpowiedni moment to poranki będą spędzać u nich. Nie na zmianę w swoich mieszkaniach, ale w jednym wspólnym, który zapełnią swoimi rzeczami i wspomnieniami. W miejscu, które oboje będą nazywali domem i Romy tego nie mogła się doczekać, a jednocześnie zamierzała cierpliwie zaczekać, aż ten dobry moment nadejdzie. I choć było to nieco bolesne to wiedziała, że minie trochę czasu, ale w końcu przed nimi było całe życie i nie musieli się spieszyć, prawda?
Romy wiedziała, że go kocha.
Wiedziała również, że Leo kochał ją i nie miała co do tego wątpliwości. Czasami jednak miłość to było zbyt mało, aby poradzić sobie ze wszystkim. Głęboko jednak wierzyła w to, że uda im się pokonać wszystkie przeciwności losu, a oni niedługo będą szczęśliwi dokładnie tak, jak na to zasługiwali. Romy już była z nim szczęśliwa i nie czuła, aby potrzebowała czegoś więcej. Miała przy sobie mężczyznę, który gotów był podarować jej cały świat, więc czy znajdowała się w pozycji, aby prosić o więcej? Wątpiła. Nie chciała również nadwyrężać dobroci Leo i tego, jak wiele był gotów dla niej zrobić, a nie miała wątpliwości, że gotów był zrobić naprawdę wiele, jak nie wszystko.
Przez zaledwie krótki moment zastanawiała się, czy nie powiedziała zbyt dużo.
UsuńNie potrafiła jednak zatrzymać w sobie tych uczuć, które od dawna się w niej gromadziły. Romy niczego bardziej niż tego, aby stworzyć z nim życie nie chciała. Mieć go w swojej codzienności, aby mogli stworzyć własną. Własne rytuały i tradycje, mieć miejsce, które będą nazywać domem. Przede wszystkim, aby mieli siebie nawzajem. Zeszłej nocy pozwoliła sobie na bardzo odważne myśli, a gdy do niej wróciły to zdała sobie sprawę, że… że wciąż tego chce. Kiedyś w przyszłości, gdy już poradzą sobie z trudnościami, które mieli teraz. Mimo, że nigdy nie była tą dziewczyną, która po zakochaniu się od razu tworzy ogromne wizje przyszłości. To właśnie teraz, kiedy dzielili ze sobą trudny poranek zrozumiała, jak bardzo chciała z nim tworzyć rodzinę. Może nawet, aby ją powiększyli. Było jeszcze na to jednak za wcześnie, a oni przecież mieli przed sobą całe życie na podejmowanie takich decyzji.
— Powoli już nam się to udaje. — Powiedziała nieśmiało. Może nie było idealnie, ale należało to do nich, a to dla blondynki był już dostatecznie duży znak, że udało im się pokonać pewne przeciwności losu. — Dobrze, że chcemy tego samego. Póki co…. Póki co nam się to udaje, więc róbmy tak dalej i myślę, że przyszłość będzie dokładnie taka, jaką sobie wymarzymy. Bo będzie wspólna i to… To wszystko czego potrzebuję. Żebyś był u mojego boku, a ja u twojego. Kiedy jest źle i dobrze. Chcę być twoja przez resztę życia i… i chciałabym, abyś ty chciał być mój przez resztę swojego.
Brzmiało to może odrobinę dramatycznie, bo w końcu cała rozmowa dotyczyła tego, jak bardzo chcą być razem. Wciąż najwyraźniej potrzebowała tych zapewnień, że również i Leo tego pragnie. Widziała to w jego oczach i w sposobie, jak jej dotykał z jaką czułością to robił, kiedy jego dłoń gładziła jej policzek, a jego oczy niemal się szkliły. Jej nie pozostawiały dłużne. To był moment pełen emocji i trudno było to ukryć.
Pokiwała lekko głową, gdyż sama nie chciała zamienić tej chwili w emocjonalny rollercoaster. Dość ich już mieli, a dzień ledwo się zaczął. Choć równie dobrze mogła być dwunasta w południe, ale to było bez znaczenia w tym momencie, która była godzina. Dopóki miała go przy sobie to reszta świata nic nie znaczyła.
— Kocham cię, Leo. — Szepnęła chwilę po pocałunku. — Obiecuję, że ja też zawsze będę do ciebie wracała. Że zawsze będziesz moim pierwszym i jedynym wyborem, dobrze? — Dodała. Nie wyobrażała sobie już tego, że ktoś inny mógłby być na jego miejscu. Właściwie to nigdy sobie tego nie wyobrażała. To miejsce od początku należało tylko i wyłącznie do Leo.
Odwzajemniła pocałunek, który był niemal, jak przypieczętowanie wzajemnie złożonej sobie obietnicy. Romy nie potrzebowała, aby mówili sobie takie rzeczy ciągle, jednak tego dnia to było dla niej ważne. Słuchanie tych zapewnień i utwierdzanie się w przekonaniu, że dobrze zrobiła wybierając Leo na swojego partnera. Nie mogła trafić lepiej. Tego była pewna. Leo był spełnieniem wszelkich marzeń i jeszcze więcej, więc teraz, kiedy znów go miała nie zamierzała pozwolić sobie na to, aby co ich rozdzieliło.
Czuła, jak pocałunek robi się mniej cierpliwy. Odpowiadała mu dokładnie tym samym. Spragniona go bardziej niż przypuszczała, bo choć miała go od wielu godzin dla siebie to wciąż nie miała go dość. Chciała więcej, tak po prostu. Więcej Leo i więcej tego, aby był przy niej.
— Mhm, śniadanie… ale to nieistotne. — Mruknęła ucinając temat. Śniadanie, niestety, ale musiało już poczekać, a Romy nie miała w planach przerywania ich bliskości, aby zapełnić żołądek. Nie czuła głodu. Właściwie to czuła, ale niewiele on miał wspólnego z jedzeniem, a znacznie więcej z mężczyzną, który całował ją tak, jak gdyby odzyskał swój najcenniejszy skarb. — Wolę ciebie od śniadania…
Być może wiedziała, że zaczęcie drugiej części poranka od kolejnej próby dobrania się do niego wcale nie było dobrym rozwiązaniem. Romy nie potrafiła, a przede wszystkim, ale nie chciała udawać, że go w ten sposób nie potrzebuje. Potrafili, jak widać, spędzić wiele czasu na mówieniu o swoich uczuciach i na wzajemnym zapewnianiu się, że tym razem ich związek przetrwa. Tęskniła za byciem uwielbianą przez niego, za tym, jak potrafił odebrać jej dech jednym spojrzeniem. Przez bardzo krótki moment sądziła, że powoli wygrzebią się z łóżka, udadzą do kuchni i spróbują wymyślić śniadanie, aczkolwiek nie była pewna, czy poza kilkoma jajkami, serem i schłodzoną butelką wina znaleźliby coś wartościowego na śniadanie. Jak widać, ale śniadanie wcale nie było im pisane, jak sądzili, a Romy już na pewno nie planowała narzekać na to, jak ich rozmowa się potoczyła. Wcale nie zapomniała również o swoich odczuciach, ale potrafiła odłożyć je bok, bo nawet ona czuła, że to nie jest odpowiednia chwila, aby wyciągać na wierzch wszystkie ich problemy. Tych było zbyt wiele, aby jeden poranek mógł wszystko naprawić.
UsuńRomy nie spuszczała z niego wzroku, kiedy zdejmowała koszulkę. Zaledwie przez krótki moment poczuła te znajome zawstydzenie, jednak i ono prędko odeszło na bok. Policzki oblał rumieniec, jednak nie miał on zbyt wiele wspólnego z byciem onieśmieloną, a z rosnącymi w niej uczuciami. Każde jedno z nich kierowane było prosto w stronę szatyna. Podążyła swoim wzrokiem za jego i nie potrafiła powstrzymać uśmiechu, który sam wślizgnął się jej na twarz.
Rozchyliła lekko usta, wręcz zachwycona tym, że miała go teraz pod sobą, a przez brak kołdry mogła znacznie lepiej poczuć, jak jego ciało reaguje na nią. Znała się z nim w końcu całkiem dobrze, bardzo dobrze wręcz, a jednak i tak za każdym razem się nim zachwycała. Zakołysała na nim biodrami, ocierając się o niego z wręcz bezczelnym uśmiechem. I dobrze wiedząc, że od tego nie ma już odwrotu, a choćby się starali to nic ich od siebie już nie odklei.
— Leo… — Szepnęła imię swojego ukochanego tuż przy jego ustach. Nie sądziła, że nadejdzie dzień, kiedy znów będzie mogła to robić. Wprost okazywać mu uczucia i tak śmiało pokazywać, jak bardzo pragnęła jego obecności. — Kochanie, wszystko w porządku? — Zapytała figlarnie i niemal się zaśmiała, jednak wstrzymała śmiech w sobie. Musnęła delikatnie jego usta, by po chwili zsunąć się z pocałunkami na jego policzek. Wargi blondynki musnęły jego żuchwę, a później złożyła parę pocałunków na jego szyi. Mogłaby spędzić już resztę dnia w ten sposób. Schowana czule w jego ramionach i smakująca ciepłej skóry. Czy istniało coś lepszego? Prawdopodobnie nie, a nawet, jeśli coś takiego było to Romy wcale nie chciała się o tym teraz dowiadywać. Miała przecież tutaj wszystko czego kiedykolwiek pragnęła. Reszta świata oraz jej pragnień mogła zaczekać na lepszy moment. Taki, który w pełni nie będzie pochłonięty przez Leone Maxwella.
Romy Bellini była w pełni pochłonięta przez Leo.
Nie tylko tego poranka czy zeszłej nocy, kiedy tak chętnie mu się oddawała i prężyła się przed nim niczym kotka. Dokładnie pamiętała pierwszą noc, kiedy ich spojrzenia się skrzyżowały. Mimo, że tamtej nocy Romy miała za sobą kilka mocniejszych drinków i nie pamiętała wielu drobnych rzeczy z urodzin Allie to pamiętała jednak jego intensywne zielone spojrzenie, mocny zapach perfum, który o dziwo nie był duszący oraz to, jak ciepły Leo był, kiedy przypadkiem na niego wpadła potykając się o próg. Zapamiętała wiele szczegółów, które dotyczyły przede wszystkim jakim mężczyzną był. Na tamtą chwilę nie mogła przecież wiedzieć, że jest również wrażliwym mężczyzną, który dba o swoją ukochaną. Że jest typem człowieka, który zapamiętuje drobne szczegóły o swoich bliskich, jak troskliwy i czuły jest. A już tym bardziej nie mogła wiedzieć, jak namiętny jest. O tym przekonała się dopiero wiele miesięcy później, a teraz łapczywie z tej wiedzy korzystała.
Zbyt szybko również przestać nie zamierzała. Tłumaczyła sobie to tym, że mieli przecież długą przerwę, a na pewno Romy ją miała. Nie chciała wnikać w to, czy Leo przez ten czas z kimś by. Nie byłaby zdziwiona. Miał charyzmę, która przyciągała kobiety, więc to było całkiem możliwe. Nie pozwoliła sobie jednak na to, aby tego typu myśli pojawiały się zbyt często w jej głowie. Dobrze wiedząc, że gdyby dała im do siebie dostęp to ta brzydka strona Romy, pełna zazdrości i zaborczości, wyszłaby na jaw. Nie lubiła tej części siebie, bo kiedy jej zazdrość się uaktywniała to Romy nie poznawała chwilami samej siebie i niemal przerażało ją do czego jest zdolna, aby udowodnić samej sobie, że Leo należy tylko i wyłącznie do niej. A przecież tutaj nie było nikogo kto mógłby chcieć po niego sięgnąć. Znajdowała się w swoim bezpiecznym miejscu z mężczyzną, którego kochała i który kochał ją, a jedyną rywalką, którą Romy mogła tu mieć była Odette, choć ta aktualnie zniknęła z pola widzenia. I bardzo dobrze, pomyślała. Kochała swoją kotkę, ale naprawdę w tym momencie cieszyła się, że dała im spokój i nie próbowała domagać się pieszczot.
UsuńDomagać się ich za to zaczęła Romy, która nie szczędziła sobie ani Leo miłych słów. Miała tę świadomość, jak na niego działała. To była miła myśl, że nawet po takim czasie wciąż potrafiła znaleźć sposób, aby się jej podporządkował.
— Zawsze możesz mi odmówić — mruknęła, a jej uśmiech był odrobinę zadziorny — ale wiem, że nie będziesz potrafił.
Oczy blondynki rozbłysły, kiedy to powiedziała. Nigdy oczywiście nie próbowałaby go zmusić do czegoś na co nie miał ochoty. Dobrze odczytała jednak znaki, które jej wysyłał i łatwo było się domyślić w jakim kierunku zmierza ich poranek. W stronę, która podobała się im o wiele bardziej niż rozdrapywanie ran z przeszłości, a tych przecież trochę już rozdrapali. Na kolejne przyjdzie czas w odpowiednim momencie.
Westchnęła głośniej, kiedy jego dłonie mocniej zacisnęły się na jej ciele. Romy nie zwlekała z odwzajemnieniem pocałunku, gdy złączył ich usta. Całowanie go zawsze przychodziło jej z łatwością. Niemal od pierwszego razu, kiedy pozwolili sobie na pocałunek Romy poczuła, jak gdyby została trafiona przez piorun. Porażona tym, jak świetnie kształt ich ust do siebie pasował. Jak gdyby Leo był wręcz stworzony dla niej. Kiedy się od niej odsunął fuknęła cicho z frustracją w głosie, jednak, kiedy odnalazł jej spojrzenie prędko zrozumiała, dlaczego to zrobił. Wyraz twarzy blondynki odrobinę złagodniał, a ona sama przechyliła lekko głowę na bok. Nie próbowała zakryć seksem ich rozmowy. Ta wciąż na nich czekała i była nieunikniona, ale nie była ona teraz priorytetem. Stała się za to priorytetem na nowo ich bliskość, która pozwalała im na dotarcie do siebie w głębszy sposób. Ten namiętny i intymny, zbliżający ich do siebie jeszcze mocniej.
Z zadowoleniem i cichym pomrukiem odwzajemniła pocałunek. Westchnęła między pocałunkami, gdy dłoń Leo przesunęła się niżej po jej ciele. Oderwała się od jego ust z kolejnym głośniejszym tym razem westchnięciem, a głowa mimowolnie opadła jej w tył.
— Zawsze mi z tobą dobrze — wyszeptała. Oparła się jedną dłonią o jego nogę, odchylając się w tył. Wygięła plecy w lekki łuk, gdy dłoń Leo z pewnością i bez trudu odnalazła się między jej biodrami.
Zakołysała kolejny raz biodrami powoli dopasowując się do tempa, które nadał Leo. Wbiła paznokcie mocniej w jego nogi, o które się właśnie opierała. Odchylona lekko do tyłu nie zdawała sobie wręcz sprawy z tego, jak bardzo obnaża się teraz przed Leo. Chociaż, czy miała mu do pokazania coś czego nie widziałby już przedtem? Znał ją przecież od każdej strony i równie dobrze znał jej ciało oraz potrzeby. Wiedział o wiele lepiej niż blondynka czego jej tak naprawdę potrzeba.
Już w nocy czuła się otoczona przez niego troską oraz uwagą. Leo potrafił w krótkiej chwili sprawić, że serce blondynki mocno drżało, a ciało stawało mu się posłuszne. Rozpalał ją jednym spojrzeniem, jednym krótkim zdaniem i zdawał sobie z tego sprawę. W niemal bezczelny sposób wykorzystując to przeciwko niej, a Romy oddawała się temu ochoczo w pełni. Nie była pewna, czy rozpala ją bardziej jego dłoń między udami czy ta owinięta wokół jej szyi, trzymał ją pewnie i mocno, ale nie na tyle, aby musiała walczyć o oddech.
UsuńRomy zamruczała głośno w rozkoszy, która coraz mocniej oblepiała jej ciało. Zadrżała delikatnie od ruchów dłoni Leo, niemal za każdym razem będąc pod wrażeniem, jak dobry w tym jest i niemal zawsze jej to uświadamiało i wyprowadzało z równowagi, że przed nią było dostatecznie wiele dziewczyn, aby nabrał praktyki. Nie pozwoliła sobie jednak na to. Była w końcu jedyną i to od ponad roku, z którą był i nie planowała być jedną z tych, które robią awantury o byłe partnerki.
— Zawsze należałam tylko do ciebie, Leo… Tylko twoja. — Przytaknęła rozmarzonym tonem. Nie miała wątpliwości co do tego, że jej miejsce jest właśnie przy nim i że to z nim spędzi resztę swojego życia. — Właśnie tak, kochanie…
Zassała powietrze dość nagle, kiedy zaczął się z nią drażnić. Od razu też na niego spojrzała, jak gdyby samym spojrzeniem chciała mu przekazać, aby przestał się z nią bawić. Jednak dobrze wiedziała, że była to zaledwie część planu, który już dla niej układał w swojej głowie.
— Leo… Och, proszę… — wymruczała cicho. Rozchyliła lekko usta, poruszając wciąż biodrami i odrobinę napierając nimi na jego członka, którego wyraźnie czuła pod sobą i nawet nie próbowała udawać, że nie sprawia jej przyjemności, że to dzięki niej robił się twardy i gotowy. Przygryzła delikatnie dolną wargę, a jej spojrzenie z oczu Leo przemieściło się po jego torsie, aż po dłoń między jej udami. Był to niemal niepoprawny, wyuzdany widok i podbijający już i tak rosnące w niej pożądanie. — Czuję, że ty jesteś gotowy na mnie… Musi ci być niewygodnie…
Rozchyliła usta w niemym jęku, kiedy poczuła jego palce w sobie. Na krótką chwilę zastygła w miejscu, a palce wbiła mocniej w jego ciało. Nie myśląc, że mogła mu tym sprawić dyskomfort. Zamknęła oczy, by po chwili rozchylić powieki i spojrzeć na niego nieco zamglonym od przyjemności spojrzeniem.
Leo był jak spełnienie wszystkich marzeń, które Romy miała. Mężczyzną, o którym nawet nie wiedziała, że marzy, a tymczasem go miała i to niemal na każde, nawet małe, skinienie swojego palcami. Poruszała się na jego dłoni miarowo, dopasowując do szybkiego i mocnego tempa, czując jak coraz trudniej jest jej łapać oddech. Zadrżała na dźwięk jego słów. Tak zuchwałych i pewnych siebie, takich męskich i oszałamiających. Czuła niemal, jak jej policzki oblewają się rumieńcem, a serce przyspiesza odrobinę mocniej.
— Mhm… — Mruknęła, a jeśli próbowała powiedzieć coś z sensem – nie była w stanie wydusić z siebie słów. Przymknęła znów oczy, jednak pragnienie, aby na niego patrzeć było zbyt silne. Jasnoniebieskie oczy blondynki błyszczały intensywnie od rozkoszy i pragnienia. — Boże, jesteś taki… niegrzeczny — niemal się zaśmiała, choć nie w prześmiewczy sposób. Zestawienie słowa niegrzeczny przy Leo było niemal niedopowiedzeniem. — Taki mój i niegrzeczny… Kocham, kiedy to robisz…
Romy pozwoliła sobie na kolejny, głośny i bezwstydny jęk. Nie przejmując się sąsiadami z góry czy dołu, choć liczyła na to, że ściany są akurat na tyle grube, że to co działo się między nią, a Leo pozostanie tylko między nimi.
Odrobinę zmieniła pozycję, pochyliła się nieco do przodu i oparła dłoń o jego ramię, a drugą ułożyła na jego torsie. Poruszała się wciąż na jego dłoni, czując jak rozkoszną przyjemność jej daje ta bliskość z nim.
— A jeszcze bardziej kocham… — szepnęła mu w usta, gdy w tej samej chwili dłoń powoli przesuwała się wzdłuż jego torsu. A raczej paznokcie, które zostawiały na skórze delikatnie zaczerwienione ślady. — …, kiedy czuję cię w środku, kochanie.
UsuńZłączyła ich usta w pocałunku, nie czekając na jego odpowiedź. Była spragniona jego ust i tego, co wiedziała, że potrafi jej dać. Ich ciała były ze sobą nieco splątane, a jednak mimo to dłoń Romy sprawnie odnalazła się w tej plątaninie i wsunęła między nich. Mogła grzecznie zaczekać i dać mu się dalej rozpieszczać, ale nie potrafiła i nie chciała pozostać mu dłużna. Paznokciami podrażniła podbrzusze i niemal uśmiechnęła się, kiedy poczuła jak zadrżał. Palce osunęła niżej, by zaledwie parę sekund później objąć pewnie i śmiało członka, sama niemal zadrżała czując, jak gorący i twardy był w dotyku. Przeszył ją po chwili jednak przyjemny dreszcz.
— Będziesz moim dobrym chłopcem, Leo? — Szepnęła mu w usta, które lekko i niemal niewinnie musnęła. — Będziesz nim dla swojej słodkiej i rozkosznej Ro?
'Cause this love is only gettin' stronger
So, I don't wanna wait any longer
I just wanna tell the world that you're mine🩷
Romy czasami nie potrafiła uwierzyć, że to właśnie na nią Leo zwrócił uwagę. Być może właśnie z tego powodu łatwo znalazła wytłumaczenie na to, dlaczego ją zostawił. Pomijając to, że musieli przez naprawdę długi czas żyć w sekrecie. Romy nie miała w sobie nic szczególnego, aby przyciągnęło cudzą uwagę. Choć, czy mogła naprawdę tak mówić, kiedy zdołała ściągnąć na siebie uwagę nie jednego, ale dwóch kierowców wyścigowych? Jednych z niewielu, najlepszych z najlepszych? Mężczyzn, którzy mieli pod dostatkiem kobiet, które mogły zaoferować im znacznie więcej niż dziewczyna z Nowego Jorku, która miała jedynie sporo szczęścia w życiu. I mimo, że trudno było jej uwierzyć w to, że Leone Maxwell, TEN, Leone Maxwell jest jej mężczyzną, to brała tę rzeczywistość garściami i nigdy z nikim nie chciała się nim dzielić. Leo był jej, a ona była w pełni jego i nie musieli się z tym wcale godzić. To był fakt, którego nic nie mogło podważyć. Romy wiedziała do kogo należy już na tamtym przyjęciu, choć wtedy oczywiście, było zbyt wcześnie, aby mogła w ogóle o tym pomyśleć. Jednak teraz, ponad dwa lata później i po tysiącu dodatkowych komplikacjach, niczego nie była tak pewna, jak właśnie tego, że to z nim spędzi swoje życie. Nawet, jeśli miałoby to się na niej odbić rykoszetem. Była gotowa zaryzykować i widziała, że Leo również był gotów podjąć się ryzyka, na które dawniej żadne z nich by się nie odważyło.
OdpowiedzUsuńZdawała sobie sprawę, że to był dopiero tak naprawdę początek ich wspólnej drogi. Mieli dużo do naprawy i jeszcze więcej do omówienia, jednak na ten moment akceptowała, że nie zmienią wszystkiego w ciągu jednego dnia. To byłoby zbyt piękne, gdyby mogli tak po prostu zapomnieć o wszystkim, czy też udawać, że minione miesiące nie miały miejsca. Romy była pamiętliwa, a choć nie zamierzała mścić się na Leo za to, jak ją potraktował, nie umiała też zapomnieć. Dlatego, gdy poprosił ją o czas bez wahania zgodziła mu się go dać. Ponieważ ona również go potrzebowała. Wiedziała, że mogłaby czasem powiedzieć coś, co nie będzie zgodne z jej dzisiejszymi obietnicami, może nieświadomie by go testowała, czy faktycznie chce przy niej być. Dlatego ten czas był im tak potrzeby, aby nawzajem nauczyli się sobie ufać i traktować tak, jak powinno to mieć miejsce od zawsze.
Serce Romy powoli zwolniło.
W głowie wciąż przetwarzała słowa, które właśnie do niej wypowiedział Leo. Kimś więcej niż tylko dziewczyną. Dobrze wiedziała co kryło się za tymi słowami. Potrafiła się więc na niego tylko patrzeć w absurdalnym wręcz milczeniu. Bo gdyby właśnie teraz wypowiedział słowa, które złączyłby ich na resztę życia, powiedziałaby tak. Zgodziłaby się bez wahania.
— Będę? — Nigdy przedtem w końcu o tym nie rozmawiali i nie była pewna czy obecna sytuacja jest odpowiednią na rozmowy o ewentualnym małżeństwie. Nie potrafiła jednak ukryć tego, jak to wyznanie na nią wpłynęło. Jak bardzo jej twarz się rozświetliła, kiedy Leo wypowiedział te słowa. — Ja już jestem twoja, Leo. Zawsze byłam i… nigdy nie przestałam być.
Była pewna, że powiedziała mu coś podobnego zeszłej nocy. I była to prawda, którą w sobie nosiła, a którą chciała się z nim podzielić. Mimo rozstania Romy wciąż miewała chwile, kiedy myślała o sobie, jak o jego dziewczynie, choć przecież nie powinna. Teraz te myśli były w niej żywe oraz intensywne, nie musiała ich przed nim ukrywać.
Odetchnęła nieco głębiej i odnalazła jego spojrzenie. Jej własne było teraz niemalże miękkie, trochę rozmarzone jego słowami oraz obietnicami. Romy Maxwell… Przeszło jej to przez myśl niemal samo. Nieproszone, a może jednak? Przecież sam właśnie powiedział, że nie będzie tylko jego dziewczyną. Opuściła na moment wzrok, by podnieść go po chwili z powrotem na Leo i jego cudowną twarz. Tę, którą chciała już oglądać kolejnego ranka i każdego następnego przez tak długo, jak tylko będzie jej to dane.
— To dobrze, kochanie. Naprawdę dobrze, bo… Bo chciałabym, żebyś został dla mnie w przyszłości kimś więcej niż tylko chłopakiem.
Nie przyznawała się do tego nieśmiało czy z trudem. Romy nie miała problemu z tym, aby wyobrazić sobie, jak za pewien czas ich związek staje się o wiele poważniejszy, a przyszłość zaczyna wyglądać doroślej. Niczego jednak nie chciała pospieszać, bo w końcu dopiero zaczynali od nowa. Nie było w końcu potrzeby, aby z czymkolwiek się spieszyć, prawda?
Usuń— To najlepszy poranek, jaki miałam od dawna, wiesz? — Powiedziała cicho. Coś czuła, że mogła usłyszeć coś podobnego w odpowiedzi, a patrząc na to, jak wiele dziś i wczoraj sobie mówili Romy wcale nie byłaby zaskoczona. — Zaczynam go z tobą i to… To dokładnie to, czego chciałam. Ciebie i nas.
Z niczym nie musieli się spieszyć. Najważniejsze teraz mieli przed sobą. Przyszłość na nich zaczeka, a póki co ważniejsze było, aby skupili się na naprawieniu teraźniejszości, która nie była idealna, ale dopóki należała do nich to nic więcej już się nie liczyło.
Mimo, że poranek nie zaczął się dla nich najlepiej to widać było, jak oboje próbują to naprawić. Romy nie wykorzystywała słabości Leo do niej, aby odciągnąć jego myśli od tych nieprzyjemnych tematów, które wciąż kryły się w cieniach ich związku. Pragnęła go i w ten sposób chciała mu to pokazać, zaprosić go ponownie w swoje wnętrze, aby ją wypełnił i wziął jako swoją tak, jak miało to miejsce w nocy. Potrafili mówić pięknymi słowami, ale równie pięknie potrafili pokazywać sobie, jak im na sobie zależy. Romy więc nie tylko chciała seksu, krótkiego upojenia, ale znacznie bardziej zależało jej na bliskości, która z tego zbliżenia płynęła. Wiedziała w końcu, że nikt tak dobrze się nią nie zajmie, jak właśnie Leo. Ufała mu z każdymi swoimi najskrytszymi fantazjami, które siedziały jej w głowie i powoli również uczyła się, aby na nowo zaufać w jego słowa i uczucia, bo, mimo że jego słowa brzmiały dokładnie jak coś co Romy pragnęła usłyszeć od dawna to jej zaufanie zostało wręcz zniszczone, a to wymagało czasu, aby odbudować. Gotowa była jednak zaryzykować jeszcze raz. Prowadzona zbyt silnym uczuciem, aby je zignorować. Życie bez Leo było… Nijakie. Nie chciała brzmieć, jak dziewczyna, która nie potrafi żyć bez faceta. Problem leżał w tym, że Leone nie był tylko kolejnym facetem, o którym blondynka mogłaby szybko zapomnieć. Zatopił się w jej duszę, znał ją od podszewki i był jedynym, z którym pragnęła tej zwykłej codzienności i wspólnego życia. Widząc na nie szanse chciała z niej skorzystać. Nawet, jeśli karty, które rozkładali nie miały być najlepsze. A może właśnie szczególnie wtedy, jeśli nie wszystko będzie się dobrze układało. W końcu, czy właśnie nie o to chodziło w relacji? Aby ciągle nad nią pracować i nie osiadać na laurach, kiedy zrobiło się dobrze? O wzajemne zdobywanie się i przyciąganie? Upewnianie się, że ta uwaga i miłość cały czas jest żywa i szczera? Romy nie miała wątpliwości co do tego, że z tym akurat nie będą mieli problemu.
— Kocham cię, Leo. Kocham cię. — Powtórzyła zaraz po nim. Mogła mówić mu to teraz bez końca, bo nareszcie, ale nie musiała bać się tych dwóch słów. Od tak dawna pragnęła mu to powiedzieć, jednak miała wtedy powody, aby tego nie robić i być może dobrze zrobiła, że nie wyznała mu tego wcześniej. Nie miała już jednak czasu na to, aby zastanawiać się nad, a co by było, gdyby, bo to przecież było już nieistotne. Istotne było to, że miała go pod sobą i że to właśnie z nim planowała przyszłość.
Na kolejne zapewnienie ze strony Leo już nie odpowiedziała. Nie zdążyła, bo złączył ich usta w pocałunku, a Romy nie chciała od jego ciepłych i miękkich warg się odrywać. Westchnęła rozkosznie zanim odwzajemniła pieszczotę. Wplątała palce jednej dłoni w kosmyki jego włosów i nieco mocniej przylgnęła do jego ciała, jak gdyby chciała na dobre stopić się w jedno z jego ciałem.
Romy nie umiała wykorzystywać swojego ciała do celów, które nie byłyby zgodne z jej morałami. Dlatego, teraz gdy tak lgnęła do Leo i niemo prosiła o jego bliskość wcale nie chodziło jej o zakrycie problemów, które mieli. One przecież wciąż istniały i nie przestaną tylko, dlatego że znów dopuści go do swojego ciała. Musiały po prostu zaczekać na swoją kolej. I w końcu ona nadejdzie, ale jeszcze nie teraz. Ten czas należał w pełni tylko do Romy i do Leo. Czuła przecież, jak na niego działała i choć wiedziała, że nie robiłby jej wyrzutów, gdyby postanowiła wstać i przyszykować się do dnia, to Romy tego nie chciała. Wolała zacząć ich dzień tak, jak sobie to wyobrażała zanim zasnęła. Zacząć go od Leone. Nie wątpiła, że zapewne miał podobne myśli i wcale nie umiała go za to winić. Śmiało chyba mogła powiedzieć, że Leo wręcz zawładnął jej umysłem zeszłej nocy, gdy pierwszy raz miała okazję od dawna zasmakować jego ust. Po tym pragnęła ich tylko więcej i więcej, na całym ciele i nie jedynie na własnych wargach, które tak chętnie przyjmowały i odwzajemniały jego pocałunki.
UsuńBlondynka wręcz czuła, jak wzrok Leo, kiedy śledził jej nagie ciało, ją rozpalał. Romy może nie emanowała pewnością siebie na każdym kroku, ale z pewnością wzrastała ona, kiedy jej mężczyzna patrzył na nią w ten sposób. Policzki Romy delikatnie się zarumieniły, jednak niewiele wspólnego miało to z zawstydzeniem, a rosnącym w niej pożądaniem, które potrzebowało być zaspokojone natychmiast. Przesunęła językiem po ustach, jak gdyby chciała zasmakować w ten sposób bardziej swojego Leo. Czując, jak mocniej zacisnął palce na jej biodrach uśmiech na twarzy blondynki znacząco się powiększył.
— Ja? Drażnię z tobą? Nigdy w życiu. — Powiedziała nachylając się przy jego uchu. Musnęła ustami płatek ucha, a następnie miejsce tuż pod nim. Zostawiła parę kolejnych pocałunków na jego szyi. Och, gdyby tylko mogła to robiłaby to już przez resztę życia. — Upewniam się tylko, że nic nie brakuje mojemu ulubionemu i jedynemu mężczyźnie…
Cieszyła się, że nie próbował nad nią zapanować. Sądziła, że jemu samemu było nad sobą trudno panować i akurat takie rozwiązanie bardzo się jej teraz podobało. Mieli siebie na wyłączność, żadnych telefonów i nikt nie dobijał się do drzwi. Jedyną istotą, która mogła próbować przeszkodzić była Odette, ale ona na szczęście zniknęła z pola widzenia. Więc teraz nie pozostało im tak naprawdę nic więcej, jak skupienie się na sobie nawzajem. Spojrzenie Leo i jego dłonie z taką uwagą badające jej ciało działały na blondynkę zachęcająco, sprawiając, że jej pragnienie jedynie w niej rosło i że coraz trudniej było je ukrywać, choć akurat tego przecież nie zamierzała robić. Chciała, aby Leo wiedział, jak bardzo na nią działał. Że wystarczyła jej zaledwie krótka myśl o nim, aby podniecenie w blondynce rosło i zaczynało być widoczne, a także wyczuwalne.
Romy czuła się przy Leo swobodnie. Wiedząc, że może pozwolić sobie na bycie prawdziwą sobą, na proszenie o kolejne pieszczoty, choć tych miała od niego pod dostatkiem i nie odmawiał jej przecież nigdy. Było w tym uczuciu coś niezwykle wyzwalającego, że znalazła osobę, przy której słowo dyskomfort nie istniało. Dawał jej dokładnie wszystko czego pragnęła, choć jeszcze bardziej podobało się jej, kiedy przejmował inicjatywę i decydował sam, a Romy posłusznie i rozkosznie poddawała się wizji Leo. Poniekąd, chyba nawet, kiedy wydawało się jej, że ma go w garści to tak naprawdę on ją miał w garści.
Słowa uwięzły jej w gardle, a nawet, gdyby chciała coś powiedzieć to nie była pewna, czy będzie w stanie. W tym momencie w pełni skupiła się na ruchach dłoni Leo, że nie potrafiła wydusić z siebie zdania z sensem. Przymknęła jedynie oczy i rozchyliła usta, spomiędzy, których wychodziły pojedyncze westchnięcia i pojękiwania spowodowane przez niego.
— Kochanie… — Westchnęła drżącym głosem. Rozchyliła powiek, aby na niego spojrzeć. Migające w jego oczach iskierki były cudowne niegrzeczne i zapowiadały to, jaka rozkosz czekała na blondynkę w bliskiej przyszłości. — Och, Leo… wiesz, jak cudowny jesteś? — Wymruczała. Dopasowała również ruch swoich bioder do narzuconego przez Leo tempa.
UsuńCzuła go wyraźnie pod sobą, a niedługo później również w swojej dłoni. Nie potrafiła go nie objąć, nie dać mu odrobiny rozkoszy od siebie. Choć myśli Romy prędko stały się zbliżone do myśli Leo. Potrafiła niemal sobie wyobrazić, jak schodzi z jego bioder i układa się wygodnie między nimi. I wiedziała, że prędzej czy później i tę wizję spełni. Jedynie chwilowo pozwalała sobie na bycie nieco większą egoistką niż zazwyczaj i na to, aby to Leo zadowalał ją. Zadrżała rozkosznie, gdy jej dłoń z wolna poruszyła się na członku Leo, a uśmiech pełen zadowolenia wślizgnął się na twarz blondynki, gdy szatyn głośno westchnął. Uwielbiała ten dźwięk – uwielbiała jego, gdy miała go przed sobą w takim stanie.
— Och, tak. Jesteś moim niegrzecznym, rozkosznym chłopcem… — Mruknęła. — Moim dużym i niegrzecznym chłopcem. — Westchnęła przy jego ustach.
Wręcz uradowana, gdy odpowiedział ruchem bioder. Zagryzła delikatnie dolną wargę, pogłębiając ruch dłonią. Jednocześnie siląc się na to, aby skupić się na tym, co z nią robił Leo. Dochodzące do niej dźwięki były wręcz bezwstydne, wyuzdane i… I sprawiające, że pragnęła znacznie więcej. W odpowiedzi na przyspieszone ruchy Leo, Romy nieświadomie dłoń zacisnęła wokół niego odrobinę mocniej, a palce drugiej mocniej wbiła w nogę, o którą wciąż się opierała. Odchyliła głowę w tył z głośnym, bezwstydnym jękiem.
Prawie miała Leone dokładnie tak, jak tego chciała. Jego ciepłe usta wędrujące po jej piersiach, od każdego złożonego na nich pocałunku drżała rozkosznie w jego objęciach gotowa i spragniona kolejnych. Nie sądziła, że będzie jej to dane. Chwilami, ale wciąż nie potrafiła wyjść z szoku, że Leo naprawdę przy niej był, a to to nie był jedynie piękny i realistyczny sen, który lada moment może się zakończyć. To była jej rzeczywistość i to taka, do której mogła się zacząć powoli przyzwyczajać, bo w końcu zapewnił ją więcej niż raz, że to między nimi się nie zakończy.
Otworzyła oczy w zaskoczeniu, kiedy nie czuła już go w sobie. Gotowa do protestu, jednak zanim zdążyła cokolwiek powiedzieć Leo sprawnym i stanowczym ruchem ją odwrócił. Opadła miękko na poduszki. Głęboko oddychała, nie musiała zastanawiać się nad tym, co dalej. Widziała to w jego oczach, pięknych i błyszczących, zapełnionych zachwytem i pożądaniem.
— Będę kim tylko zechcesz. — Powiedziała szeptem. Czuła, jak serce w jej piersi głośno dudni, a na jego słowa ciało blondynki ponownie zadrżało. — Będę twoją grzeczną dziewczynką… Albo niegrzeczną. Nie wiem, czy grzeczne dziewczynki rozkładają tak nogi. — Dodała w tej samej chwili rozsuwając własne nogi przed nim.
Odwdzięczyła mu się tym samym spojrzeniem, gdy lustrował ją wzrokiem. Romy zrobiła dokładnie to samo z Leo. Niemal niedowierzając, że ten mężczyzna, który był pożądany przez tak wiele kobiet wybrał właśnie ją. Dziewczynę, która przecież niczym specjalnym się nie wyróżniała na tle innych. Była po prostu jedną z wielu, a jednak dla Leo była tą jedyną. Niekoniecznie chciała się teraz rozprawiać nad tym, co takiego sprawiło, że Leo wybrał właśnie ją. Liczyło się jedynie to, że to zrobił, a nad całą resztą nie musiała się zastanawiać.
— Przy tobie zawsze jestem zrelaksowana.
Z wypiekami na twarzy niemal obserwowała, jak Leo znika pod kołdrą. Odchyliła głowę w tył, gdy założył jej nogi na swoich ramionach. Nieco stłumiony głos doszedł do niej spod kołdry. Mam ogromną ochotę cię zasmakować. Poczuła, jak drży i to w ten najlepszy sposób. Jej dłonie opadły na kołdrę, która zakrywała nie tylko Romy, ale i Leo. Czuła, że to nie fair, że zniknął jej z pola widzenia, jednak nie potrafiła długo się tym przejmować.
Wystarczył jeden ruch z jego strony, aby myśli blondynki w pełni kręciły się wokół jego miękkiego języka znającego jej ciało i dokładne potrzeby, które się w niej gnieździły. Głowę miała delikatnie odchyloną w tył, a oczy przymknięte. Palce objęły materiał kołdry, którą nakrył ich Leo, a całe skupienie kierowało się tylko i wyłącznie na Leo między jej udami na jego język. Wilgotny i miękki, sprawny i tak bardzo jej świadomy.
Usuń— Och, Leo…
Próbowała poruszyć biodrami, trochę niecierpliwie i jednocześnie spragniona kolejnych pieszczot, jednak dłonie Leo stanowczo trzymały jej biodra niemalże wbite w materac. Ciepło, które gromadziło się w jej ciele kumulowało się w podbrzuszu blondynki, sprawiając, że coraz mocniej napinała mięśnie pod wpływem ruchów języka Leo. Wygięła plecy w delikatny łuk, poruszając się pod nim niespokojnie. Rozkoszowała się tym, jak o nią dbał, jak to jej rozkosz stawiał na pierwszym miejscu i udało mu się sprawić, aby na ten moment Romy nie myślała o niczym innym, jak o sobie i o nim między jej nogami. Żałowała jedynie tego, że nie mogła na niego spojrzeć, że mężczyzna, dzięki któremu tak rozkosznie wzdychała i pojękiwała schowany był pod materiałem kołdry.
— Leo, boże — sapnęła ledwo łapiąc kolejne łyki powietrza, czując, jak kolejne fale przyjemności rozchodząc się po jej ciele. — Kochanie… gdybyś wiedział, jak mi teraz dobrze. — Zamruczała. Odchyliła głowę na bok, a kolejny jej jęk stłumiony został przez poduszkę, w którą wtulała twarz.
Zsunęła nogi z jego ramion, starając się je rozsunąć nieznacznie mocniej przed nim i jednoczenie spróbować odzyskać choć minimum kontroli nad sytuacją. Palce Romy mocniej ścisnęły kołdrę, a jej biodra w dość niespokojnym ruchu poruszały się pod tempo nadane przez Leo.
— Jeszcze… Proszę. — Jęknęła płaczliwie, zdając sobie sprawę, że tak naprawdę nie musiała przecież go prosić. Leo sam z rozkoszą dawał jej to wszystko i jeszcze więcej. Przez ciało blondynki przechodziły przyjemne dreszcze, wprawiając je w delikatne drżenie. Oddech Romy dawno już stał się płytki i nierówny, a w piersi serce odbijało się głośno i szybko, zdradzając jak blondynka się czuła, choć to nie był jedyny znak, który Leo mógł poczuć, że rozkosz, którą obdarzał dziewczynę sprawiała, że coraz szybciej zaczynała tracić kontrolę nad własnym ciałem, a te w tej chwili w pełni i niezaprzeczalnie należało do niego.
Spent so much time apart, still nothing's changed
I find nirvana inside of your love🩷💋🔥