Nowe powiadomienie
Wczorajszej nocy w nowojorskim hotelu The Plaza doszło do gwałtownego pożaru, który wybuchł około godziny 2:30 nad ranem w reprezentacyjnej Sali Balowej (Grand Ballroom). W chwili pojawienia się ognia odbywająca się tam zamknięta impreza dobiegała końca.To, co miało być kolejnym ekskluzywnym spotkaniem nowojorskiej elity, w ciągu kilku minut przerodziło się w scenę prosto z koszmaru. Okoliczności zdarzenia bada nowojorska policja.
[omg, jako największa (psycho)fanka tego tworu, jestem taka excited. Chodźcie już do nas </3]
OdpowiedzUsuń[A co to za piękny toksyk na głównej się pojawił? Tak się na mnie patrzy z tego gifa i zdjęcia, że pozwolę mu zniszczyć moje własne życie i jeszcze za to podziękuję, o! (>᎑<๑)/♡
OdpowiedzUsuńOczywiście przygody między nim a Haneczką będę uważnie obserwować, hihihi (๑>◡<๑) A jak będziecie chciały wciągnąć Hae w tę dramkę, to wchodzę w to, no questions asked!
I jeszcze rzucam Felixa w jego kierunku, bo a) wizerunki zobowiązują, b) sam był toksykiem i był z toksykami, więc na pewno dałoby się tutaj coś wykombinować.
BAW SIĘ Z NIM DOBRZE I NAMIESZAJ NAM WSZYSTKIM W ŻYCIACH! ♥︎]
[ Ten gif to taka sama słodycz, a tu taki diabeł się zapowiada! No, no! Lubimy takie kontrasty <3 Oczywiście będę śledzić losy jego i Hanusi! Tylko uwaga, bo Ryan już kapcie szykuje jakby trzeba było bronić swojej psiapsi!!
OdpowiedzUsuńNiemniej, chętnie coś bym napisała z tobą i tym panem! Nie powiem, z Sebkiem też można byłoby coś ukręcić. On swojego czasu też w różnym środowisku się obracał i święty nie jest xDDD
Jak coś, zapraszamy! ♥ ]
Ryan i Sebastian
Fraaajeeer 📣
OdpowiedzUsuńPyłek… Nieznośny, ziemisty pyłek, który roznosił mu się właśnie po języku, okazał się jedynym, co było w stanie osadzić go ponownie w tym co tu i teraz. Nie pozostawiało jakiejkolwiek wątpliwości, że posmak drewna i grafitu nie był tym, co Han lubił czuć we własnych ustach, a jednak od dobrych kilku minut przygryzał koniec ołówka z zaangażowaniem tak ogromnym, jakby to właśnie od tego zależało powodzenie projektu, który pochłaniał obecnie każdą jego myśl.
OdpowiedzUsuńKawiarnia na terenie kampusu zdążyła już kilkukrotnie opustoszeć i ponownie zapełnić się studentami, odkąd Han zajął miejsce przy jednym z długich, wspólnych stołów. Nie potrafiłby powiedzieć, ile osób przewinęło się w tym czasie przez lokal ani jak długo ekspres do kawy pracował niemal bez przerwy. Zresztą niewiele go to obchodziło. Siedział z jedną nogą podciągniętą na krzesło - w pozycji dalekiej od elegancji, ale też takiej, w której było mu zwyczajnie wygodnie - i od blisko dwóch godzin nie potrafił oderwać się od szkicownika. Jedna z jego dłoni co jakiś czas wędrowała do kubka z ulubioną kawą (która dawno zdążyła już wystygnąć), ołówek zaś obracał się między palcami albo lądował między zębami, kiedy Han potrzebował chwili, by przyjrzeć się własnej pracy. Kawiarniany gwar, urywki rozmów, śmiech dobiegający z sąsiedniego stolika i stukot filiżanek o fikuśne spodeczki w pastelowych barwach, tworzyły wokół niego ten przyjemny szum, którego właściwie i tak przestał być świadomy. Całą uwagę pochłaniało to, co powoli wyłaniało się spod jego ręki.
Pomysł na nowy projekt chodził za nim od kilku dni. Od tamtej rozmowy w studiu, kiedy Hae z zainteresowaniem oglądali kolejne materiały, dotykali ich, sprawdzali faktury i opowiadali o modzie w sposób, który na nowo rozbudził w Hanie coś, czego ostatnio wyraźnie mu brakowało. Potrzebował stworzyć coś innego. Wyjątkowego. Coś, co krzyczałoby wystarczająco głośno i długo, by wywalczyć dla siebie miejsce w głowie każdego, kto miałby szansę przyglądać się temu choćby te dwie ulotne sekundy.
Poprzeczka postawiona zbyt wysoko. Być może. Czuł to, ale… nie potrafił zmusić się do wywieszenia białej flagi. A jednak teraz…
Zmarszczył brwi i pochylił się nieco niżej nad szkicownikiem. Przez chwilę wodził wzrokiem po kartce, zatrzymując go na kolejnych fragmentach rysunku, aż w końcu dotarło do niego, że coś zdecydowanie nie zgadzało się z pierwotnym zamysłem. Sam strój, któremu przecież miał poświęcić całe popołudnie, pozostawał zaledwie niedokończonym zarysem. Wciąż nie był pewien, co do proporcji niektórych elementów, a o wykończeniu i drobnych dodatkach, które miały nadać całości charakteru, nie zaczął nawet myśleć.
Ale… twarz.
Han znów zagryzł ołówek i przyjrzał się jej z niejakim zdziwieniem. Linia szczęki, kształt ust, łuk brwi, nawet te drobne załamania, których odtworzenie wymagało znacznie więcej uwagi. Wszystko wskazywało na to, że przez ostatnią godzinę z równym zaangażowaniem, co zupełnie nieświadomie, pracował nad czymś, co w ogóle nie miało być częścią projektu. Co gorsza, nie musiał się nad tym zastanawiać, bo… doskonale wiedział, czyją twarz miał właśnie przed oczami.
Cholera… nawet projektowanie nie było już bezpieczne.
Musiał wziąć się w garść. Wypuścił powietrze nosem, zamierzając wreszcie wrócić do właściwej pracy. Zdążył nawet ponownie oprzeć końcówkę ołówka o papier, kiedy tuż obok rozległo się przeciągłe szurnięcie krzesła. Miał ochotę sapnąć z niezadowolenia, gdy zdał sobie sprawę, że ktoś najwyraźniej postanowił skorzystać z wolnego miejsca przy stole. Han nie zamierzał poświęcać temu większej uwagi, dopóki nie dotarły do niego wypowiedziane chwilę później słowa.
Han Yoonjae. Och. Jego imię i nazwisko. Pełne, wypowiedziane z niepokojącym niedowierzaniem, które zawsze nakazywało mu zatrzymać się w połowie kolejnego kroku. Dłoń Hana znieruchomiała więc nad szkicownikiem. Przez krótką chwilę nawet nie mrugnął, wpatrując się w niedokończoną linię i uparcie nie podnosząc wzroku, jakby nagłe zainteresowanie własnym rysunkiem mogło jeszcze kupić mu kilka dodatkowych sekund. Jedynie po to, by upewnić się, że miał wszystko pod kontrolą. Dbał o to, by się nie wyróżniać, przynajmniej tutaj, na uczelni. Znajomości, które nawiązał, z powodzeniem mógł zliczyć na palcach jednej dłoni. Nie chciał tego zmieniać. Nie zamierzał.
Usuń— Dopijam kawę — odpowiedział więc obojętnie, mając nadzieję, że wyzbyty z emocji ton i brak wyraźnego zainteresowania, pokaże jasno, że nie był kimś, wartym poświęcenia uwagi i czasu — i staram się pracować, a…
Ale potem spojrzał wyżej. Szybko, na krótko… I miał wrażenie, jakby ktoś uderzył go właśnie w twarz. Oczy były pierwszym, co uderzyło w niego niemal fizycznie. Kojarzył je zbyt dobrze, by móc zignorować to paraliżujące uczucie, które rozlało się nagle po całym jego ciele, ale którego nie potrafiłby jednak jasno opisać. A potem reszta twarzy. Nie mógłby zapomnieć, to było niemożliwe. Nie mógłby się także pomylić, Taeyang nie zmienił się przecież na tyle, choć od momentu, gdy widzieli się ostatnim razem, minęło już kilka lat. Na żywo, pomyślał, bo przecież skłamałby, gdyby zaprzeczył temu, że jeszcze przez jakiś czas nie zdarzało mu się wędrować po jego kanałach na mediach społecznościowych.
— Yan… — zaczął, ale znajome przezwisko utknęło mu (na jego szczęście) w gardle. Han zakaszlał znacząco i odłożył szkicownik na blacie, próbując odzyskać trzeźwość myślenia. — Taeyang… ja...
Weź się w garść, nakazał samemu sobie.
— Nie wiedziałem, że jesteś w Stanach — kłamstwo numer jeden. Zaczynał naprawdę okropnie.
Hannie
Lubił swoją pracę i był tak cholernie wdzięczny, że pojawiła się w jego życiu, właściwie zupełnie niespodziewanie. Kiedy w trakcie pandemii zaczął wrzucać do sieci swoje układy, treningi czy filmiki przedstawiające codzienne życie, nawet przez chwilę nie zakładał, że może wyniknąć z tego coś więcej. Robił to przede wszystkim dla siebie. Chciał dzielić się swoją pasją, być może poznać nowe osoby, obserwować własne postępy i motywować się do dalszego działania. Był to również sposób na poradzenie sobie z monotonią i przygnębiającą rzeczywistością, w której kolejne dni spędzane w czterech ścianach zaczynały zlewać się w jedno. Z czasem jednak pod jego filmikami pojawiało się coraz więcej osób, a część z nich zostawała z nim na dłużej. Każda nowa znajomość, każdy komentarz i kolejne wyświetlenia dodawały mu energii. W pewnym momencie zrozumiał, że dostał od losu naprawdę wyjątkową szansę. I zdecydowanie nie zamierzał jej zmarnować.
OdpowiedzUsuńOczywiście nie wszystko było idealne. Zdarzał się hejt, a od czasu do czasu trafiał na wyjątkowo nieprzyjemne sytuacje z udziałem obserwujących, którzy potrafili go śledzić albo prosić o wspólne zdjęcia w najmniej odpowiednich momentach. Mimo to nie miał zbyt wielu powodów do narzekania. Bywały dni lepsze i gorsze, chwile zwątpienia oraz zmęczenia, ale ostatecznie wciąż uważał, że niesamowicie mu się poszczęściło.
Tak było również teraz, kiedy otrzymał propozycję współpracy z marką kosmetyczną. Jego twarz miała pojawiać się w reklamach, co stanowiło dla niego kolejny, całkiem spory krok naprzód. Może było w tym trochę próżności, może nawet zwykłego łechtania własnego ego, ale nie zamierzał udawać, że nie sprawiało mu to przyjemności. Traktował tę propozycję jako sukces, coś, czym naprawdę mógł się pochwalić. Szczególnie że ostatnio jego poczucie własnej wartości bywało dość chwiejne, a takie drobne potwierdzenia potrafiły skutecznie poprawić mu humor. W końcu ktoś uznał, że jest odpowiednią osobą do reprezentowania marki i reklamowania jej produktów! I to nie tylko za pośrednictwem jego własnych mediów społecznościowych, ale również w znacznie szerszej kampanii. Trudno było nie czuć z tego powodu dumy.
Kiedy podczas zdjęć zarządzono przerwę, Ryan przeciągnął się lekko i niemal od razu zaczął rozglądać się za swoim nowym znajomym. Bycie rozpoznawalnym miało jednak jeszcze jedną wadę, którą ostatnio odczuwał coraz dotkliwiej. Jego grono przyjaciół stopniowo się kurczyło, a przynajmniej coraz trudniej było mu określić, które znajomości były naprawdę szczere. Im większe sukcesy odnosił, tym częściej w relacjach pojawiały się zazdrość, rywalizacja albo zwyczajna chęć skorzystania z jego popularności. Kim przez długi czas chętnie pokazywał swoje prywatne życie, choć po rozstaniu zaczął nieco ograniczać tę część swojej aktywności. Nie każdy chciał przecież być w jakikolwiek sposób łączony ze światem mediów społecznościowych, a on sam coraz częściej potrzebował zachować pewne rzeczy wyłącznie dla siebie. Zauważał też, jak wiele znajomości, które początkowo wydawały się obiecujące, w rzeczywistości opierało się na biznesowych układach, wymianie zasięgów i wzajemnych korzyściach. Niewiele było w tym miejsca na coś trwalszego czy głębszego.
Wszystko to sprawiało, że coraz częściej doskwierała mu samotność. Nie chodziło nawet o brak ludzi wokół, bo tych przecież nie brakowało. Miał ekipę, współpracowników, znajomych z branży i osoby, z którymi mógł spędzić czas. Brakowało mu jednak poczucia, że może do kogoś odezwać się bez konkretnego powodu, że ktoś zaprosi go gdzieś dlatego, że zwyczajnie chce go zobaczyć. Coraz mocniej szukał więc kontaktu z innymi, nawet jeśli nie zawsze potrafił przyznać przed samym sobą, jak bardzo go potrzebował.
Po przygotowaniu sobie kawy ruszył w stronę stolika, przy którym siedział jego nowy znajomy wraz z pozostałymi członkami ekipy. Uśmiechnął się do zgromadzonych, nie chcąc narzucać im swojego towarzystwa. Miał jedynie nadzieję, że jego obecność nie będzie nikomu przeszkadzać. Na szczęście szybko okazało się, że zupełnie niepotrzebnie się tym przejmował.
Ku jego zadowoleniu rozmowa potoczyła się całkiem swobodnie, a niedługo później pojawił się pomysł wspólnego wyjścia po zakończeniu zdjęć. Miało to być niewielkie uczczenie dobrze przepracowanego dnia, okazja, żeby na chwilę odetchnąć i spędzić trochę czasu poza planem. Ryan początkowo chciał odmówić. Ostatnimi czasy jego wyjścia w miejsca, w których pojawiał się alkohol, nie kończyły się szczególnie dobrze. Doskonale wiedział, że miewał problem z zachowaniem umiaru, a późniejsze wyrzuty sumienia i analizowanie własnych decyzji następnego ranka były czymś, czego zdecydowanie wolałby uniknąć.
UsuńZ drugiej strony perspektywa powrotu do pustego mieszkania i spędzenia kolejnego wieczoru na rozmyślaniu wcale nie wydawała mu się atrakcyjna. Nie chciał znów siedzieć sam ze swoimi myślami, zwłaszcza że ostatnio i tak poświęcał im zdecydowanie zbyt dużo uwagi. Może więc takie wyjście wcale nie było najgorszym pomysłem? Nie musiał przecież przesadzać z alkoholem. Mógł po prostu posiedzieć z ludźmi, pośmiać się i nacieszyć ich towarzystwem.
Cicho westchnął, po czym zerknął na Taeyanga, jakby właśnie w nim szukał ostatecznego potwierdzenia swojej decyzji.
— Co sądzisz? — spytał, upijając łyk kawy. — Idziesz?
Sam nadal nie był do końca przekonany, co powinien zrobić, dlatego postanowił nieco zrzucić odpowiedzialność za decyzję na chłopaka. W końcu spośród wszystkich obecnych to właśnie jego zdążył poznać najlepiej. Trudno było wprawdzie mówić o jakiejś szczególnie głębokiej znajomości, ale przynajmniej miał już z nim pewien kontakt i czułby się zdecydowanie swobodniej, gdyby Taeyang również zdecydował się dołączyć. Zawsze raźniej było mieć obok siebie kogoś znajomego, zwłaszcza w towarzystwie, w którym nie zdążył jeszcze poczuć się w pełni pewnie.
Ryan