Zagadki, tajemnice i morderstwo. Czy ktokolwiek zdoła uciec? Już wkrótce!
Zobacz wydarzenie →
Wczorajszej nocy w nowojorskim hotelu The Plaza doszło do gwałtownego pożaru, który wybuchł około godziny 2:30 nad ranem w reprezentacyjnej Sali Balowej (Grand Ballroom). W chwili pojawienia się ognia odbywająca się tam zamknięta impreza dobiegała końca.To, co miało być kolejnym ekskluzywnym spotkaniem nowojorskiej elity, w ciągu kilku minut przerodziło się w scenę prosto z koszmaru. Okoliczności zdarzenia bada nowojorska policja.
Han Yoonjae miał dwadzieścia cztery lata, pięć okazji do zniszczenia sobie życia i nazwisko, które w Korei Południowej otwierało więcej drzwi, niż tych, do ktorych większość ludzi zdołałaby kiedykolwiek zapukać. Jego matka od lat należała do grona najbardziej rozpoznawalnych aktorek w kraju, ojciec natomiast uchodził za jednego z najbardziej cenionych reżyserów swojego pokolenia. Dorastanie u ich boku oznaczało wygodę i łatwość w realizacji tego, co powinien nazywać marzeniami. Niosło ze sobą jednak także flesze aparatów, czerwone dywany i niekończące się nagłówki na portalach plotkarskich. Zanim zdołał ukończyć szkołę, internet zdążył już przypiąć mu łatkę kolejnego nepo baby, które prędzej czy później miało wykorzystać rodzinne koneksje do tego, by przekierować na siebie całą uwagę. Problem polegał na tym, że... Yoonjae nigdy tej uwagi nie chciał. Nie w tej wersji i nie oficjalnie.
Gdy tylko nadarzyła się okazja, zniknął. Nie dosłownie, oczywiście, choć wizja ta kusiła równie mocno, co każdorazowe sprzeciwianie się przyjętym normom. Z zadziwiającą konsekwencją wymazał samego siebie z przestrzeni, w której wszyscy byli przekonani, że nadal istnieje. Zablokował największe koreańskie profile plotkarskie, porzucił dawne media społecznościowe i założył nowe, całkowicie prywatne konta, do których dostęp miało jedynie sprawdzone grono osób. Przynajmniej na początku. Rodzice, zapytani przez dziennikarzy o syna, niezmiennie odpowiadali, że studiuje w Japonii. Nikt nie miał powodu w to przecież wątpić.
Tak naprawdę... Yoonjae mieszkał tysiące kilometrów dalej, w Stanach Zjednoczonych, gdzie, zgodnie z kolejnym kaprysem, studiował sztukę użytkową i po raz pierwszy od lat funkcjonował jak zwyczajny człowiek. Bez ochroniarzy, bez fotografów czekających pod uczelnią i bez ludzi, którzy znali jego nazwisko jeszcze przed poznaniem jego samego. Ta anonimowość była dla niego czymś więcej niż wygodą. Stała się luksusem, którego wcześniej nigdy nie zaznał. Przepustką do normalności i... okazji posmakowania wszystkiego, co kusiło łatką wcześniejszej niedostępności.
Żył zbyt szybko, czasami tak, że sam gonił za własnymi założeniami, potykając się co trzeci krok. Noce kończył dopiero wtedy, gdy miasto zaczynało budzić się do życia, a decyzje podejmował pod wpływem impulsu, zostawiając konsekwencje przyszłemu sobie. Nie znosił monotonii. Nuda drażniła go bardziej niż cokolwiek innego, dlatego nieustannie szukał nowych wrażeń, coraz mocniejszych emocji i granic, które tylko czekały na to, aż ktoś odważy się przesunąć je jeszcze odrobinę, choćby o cal. Ryzyko nigdy nie budziło w nim przecież strachu. Było jedynie kolejną formą rozrywki, której chciał się poddać. Nie zauważył nawet momentu, w którym niewinna zabawa przestała być niewinna. Granica bezpieczeństwa, którą przez długi czas uważał za nienaruszalną, zniknęła gdzieś za jego plecami, a on sam wpadł w wir ludzi, dla których cudze sekrety stanowiły walutę cenniejszą od pieniędzy. Im głębiej w to brnął, tym wyraźniej czuł, że wystarczy jeden nieostrożny krok, jedno spojrzenie skierowane w niewłaściwą stronę, by misternie budowana anonimowość rozsypała się na jego oczach niczym domek z kart.
Łatwo było pomylić tę beztroskę z głupotą. W rzeczywistości pod warstwą pozornego chaosu krył się umysł pracujący z zawstydzającą sprawnością. Nauka przychodziła mu z naturalnością, która irytowała zarówno wykładowców, jak i innych studentów, czemu nie potrafiłby się nawet dziwić. Zarywał kilka nocy z rzędu tylko po to, by w końcu pojawić się na zajęciach z kubkiem niedopitej kawy w ręce i mimo to bez wysiłku odpowiadać na zadawane mu pytania. Udzielanie korepetycji młodszym studentom zaczęło się od zwykłej kalkulacji. Uczelnia oferowała za to dodatkowe punkty, a Yoonjae lubił kolekcjonować osiągnięcia równie mocno, jak kolejne dawki adrenaliny. Szybko okazało się jednak, że posiada rzadki talent do tłumaczenia nawet najbardziej skomplikowanych zagadnień. Co prawda... nigdy nie przyznałby, że sprawiało mu to jakąkolwiek satysfakcję. Oficjalnie robił to wyłącznie dla własnych statystyk.
Być może właśnie w tym tkwił największy paradoks Han Yoonjae. Miał wszystko, czego potrzeba, by prowadzić spokojne, uporządkowane życie, ale spokój przerażał go bardziej niż porażka. Dlatego raz po raz dokładał kolejne cegiełki do konstrukcji, która prędzej czy później musiała runąć. Pozostawało jedynie pytanie, czy kiedy usłyszy pierwszy trzask pękających fundamentów, spróbuje się wycofać... czy, jak zawsze, zrobi krok naprzód.
Hi, brave one! At what time do we start our tutoring session? 👀
OdpowiedzUsuń— Nie mamo… Nie, wszystko jest w porządku… Tak, mhm, jadłem… Odrobiłem pracę domową… MAMO! Nie jestem już dzieckiem… tak wyprałem…
OdpowiedzUsuńNogi In-hana energicznie odbijały się od płyt chodnikowych, gdy przeciskał się przez gęsty tłum ludzi, z wprawą kogoś, kto od miesięcy żył w nieustannym biegu. Stopy niemal same niosły go przed siebie, a wzrok co chwilę uciekał ku godzinie wyświetlającej się na ekranie telefonu.
— Mamo, naprawdę nie mogę teraz rozmawiać… wszystko jest w porządku, po prostu się spieszę… — Westchnął cicho i wywrócił oczami, gdy kobieta po raz kolejny wróciła do swojego ulubionego tematu. Wyjazd do Nowego Jorku wciąż pozostawał dla niej jedną wielką pomyłką, fanaberią, którą uparcie nazywała widzimisię. Zwykle cierpliwie wysłuchiwał wszystkich argumentów, nawet jeśli znał je już niemal na pamięć, ale dzisiaj naprawdę się spieszył i wolał nie doprowadzić rozmowy, do punktu, w którym nigdy w życiu nie zdoła odłożyć słuchawki, nie uświadczając drobnej obrazy rodzicielki. Nie chciał spóźnić się pierwszego dnia. Zwłaszcza na spotkanie z kimś, kto zgodził się poświęcić mu swój czas. Sam dobrze wiedział, że tutaj nikt nie rozdawał go za darmo i był bardzo cenną walutą.
— Zadzwonię wieczorem, dobrze? Kocham cię.
Gdy w końcu udało mu się doprowadzić rozmowę do końca. sunął telefon do kieszeni mocno spranych jeansów. Materiał dawno stracił swój intensywnie niebieski kolor, ustępując miejsca wyblakłemu odcieniowi szarości. Za duża bluza miękko opadała na jego szczupłą sylwetkę, a wysłużony plecak, pamiętający jeszcze czasy liceum, jak zwykle zwisał z jednego ramienia.
Korepetycje organizowane przez uczelnię były jedną z niewielu rzeczy, na które mógł sobie pozwolić bez liczenia każdego wydanego dolara. Wszystko inne, co wykraczało poza najpotrzebniejsze wydatki, musiało cierpliwie poczekać na lepszy moment.
Tym bardziej nie zamirzał spóźnić się bardziej, niż już zdążył. Przyspieszył kroku i dopadł do drzwi biblioteki niemal w ostatniej chwili. Szybkie spojrzenie na zegarek wystarczyło, by odetchnął z ulgą.
Trzy minuty. Mogło być gorzej.
Nie wiedział nawet, kogo właściwie szuka. Poza imieniem sekretarka nie zdradziła mu nic więcej, dlatego ruszył powoli między stolikami, dyskretnie przyglądając się twarzom siedzących w sali osób.
Para siedząca na długiej ławie pod oknem. Nie.
Dwie dziewczyny plotkujące szeptem nad rozłożonymi zeszytami. Też nie to.
Starszy mężczyzna, który na milion procent był jednym z wykładowców. Zdecydowanie nie.
Dopiero przy ostatnich rzędach stolików jego spojrzenie zatrzymało się na samotnej, lekko przygarbionej sylwetce ze słuchawkami na uszach. Bingo?
Inhan wziął głębszy oddech i ruszył w tamtą stronę. Serce wciąż biło mu trochę szybciej po niemal biegowym tempie, ale przynajmniej odzyskał oddech. Miał tylko imię, które sekretarka wymówiła w taki sposób, że równie dobrze mogło oznaczać połowę studentów na kampusie.
— Cześć… my chyba jesteśmy umówieni na korki. — Zatrzymał się przy stoliku, a jego cień padł na blat. Przyjrzał się twarzy chłopaka uważniej, wyłapując zmęczenie rysujące się pod oczami.
Wątpił aby się znali, choć miał silne wrażenie, że już wcześniej się spotkali. Lub przynajmniej widzieli. Widzieli z daleka.
In-han uśmiechnął się nieśmiało. Zawsze istniała szansa, że zaczepił właśnie niewłaściwą osobę i za moment zrobi z siebie kompletnego głupka. Nie byłby to pierwszy raz.
Inhan
Inhan przez krótką chwilę po prostu stał nieruchomo.
OdpowiedzUsuńUśmiech, który jeszcze przed momentem gościł na jego twarzy, nie zniknął całkowicie. ale wyraźnie przygasł, jakby ostrożnie dostosowywał się do temperatury rozmowy. Nie spodziewał się fanfar ani szczególnego entuzjazmu, jednak chłodne przyjęcie i ton, z jakim starszy student rzucał kolejne słowa, skutecznie rozwiały resztki wyobrażeń o swobodnej atmosferze pierwszego spotkania.
Naprawdę potrzebuję już łóżka.
To zdanie zabrzmiało bardziej szczerze. Spojrzenie Inhana mimowolnie, raz jeszcze przesunęło się po twarzy chłopaka. Prócz cieni pod oczami, które wcześniej zauważył, teraz zwrócił uwagę na lekko zaczerwienione białka i zmęczenie wypisane właściwie na całej jego sylwetce. A to pozwoliło mu poprowadzić kolejne sznureczki pomiędzy kropkami, które wyskoczyły mu w głowie. Bo naprawdę miał wrażenie, że już się spotkali. A to spotkanie miało miejsce kilka godzin wcześniej, gdy dał się zaciągnąć na nieszczęsną imprezę. Dla żartu, jak się okazało. Dlatego szybko się ewakuował i dane było mu się wyspać.
— Jasne…
Odpowiedział ciszej niż wcześniej.
Przez moment miał nawet ochotę powiedzieć, że mogą przełożyć spotkanie. Nie znał chłopaka, ale trudno było nie zauważyć, że ledwo trzymał się na nogach. Ostatecznie jednak zrezygnował z tej propozycji. Gdyby naprawdę chciał odwołać korepetycje, zapewne zrobiłby to sam dużo wcześniej.
Poprawił pasek plecaka zsuwający się z ramienia, po czym usiadł ostrożnie na wskazanym krześle.
— Dzięki.
Odłożył plecak na podłogę i wyjął z niego gruby segregator oraz laptopa, którego narożniki nosiły ślady kilku mniej lub bardziej szczęśliwych spotkań z podłogą.
— Sekretarka powiedziała, że najlepiej ogarniasz AutoCad i modelowanie przestrzenne… — zaczął z lekkim, trochę zakłopotanym uśmiechem. — Na naszym wydziale właśnie zaczęliśmy projektować pierwszy system retencji wód deszczowych dla niewielkiego osiedla. Sama koncepcja jeszcze jakoś idzie, ale kiedy przychodzi do przeniesienia tego wszystkiego do programu… — Urwał na moment i cicho parsknął pod nosem. — Program chyba obraził się na mnie już pierwszego dnia.
Podrapał się niezręcznie po karku.
— Wiem mniej więcej, co chcę narysować. Problem polega na tym, że komputer ma na ten temat własne zdanie.
Kąciki jego ust uniosły się odrobinę wyżej. Nie próbował rozładować atmosfery na siłę. Po prostu taki już był. Łatwiej było mu śmiać się z własnych braków niż udawać, że ich nie ma.
Na chwilę zamilkł, po czym dodał już trochę ostrożniej.
— Ale… jeśli jesteś naprawdę padnięty, możemy skończyć szybciej. Albo przełożyć spotkanie. Serio, nie będzie problemu. — Powiedział to całkowicie szczerze. Nie z grzeczności. Po prostu trudno było mu spokojnie siedzieć naprzeciwko osoby, która wyglądała tak, jakby funkcjonowała wyłącznie dzięki kofeinie i sile własnej woli.
In
Ulga przyszła niemal niezauważalnie.
OdpowiedzUsuńNie była spektakularna ani szczególnie odczuwalna, raczej przypominała cichy wydech, którego nawet nie był świadomy, dopóki nie poczuł, że napięcie powoli opuszcza ramiona. Widząc, jak starszy student bez większych dyskusji przysuwa do siebie jego materiały, Inhan uznał, że chyba jednak nie przeszkadzał aż tak bardzo, jak zdążył sobie wmówić przez ostatnie kilka minut.
Uśmiechnął się odrobinę szerzej, choć ostrożniej niż za pierwszym razem.
Nie chciał ponownie wystawiać cierpliwości chłopaka na próbę.
— No dobrze. — Odpowiedział cicho, poprawiając się na krześle.
Pochylił się nad segregatorem i od razu odnalazł odpowiednią stronę z wspomnianymi wartościami, które od paru dni nie dawały mu spokoju. Karki były pełne kolorowych zakładek, odręcznych notatek i poprawek nanoszonych w pośpiechu miękkim ołówkiem. Na pierwszy rzut oka, brakowało w tym systematyczności i porządku, ale Inhan dobrze odnajdywał się w swoim bałaganie.
— Prowadzący kazał nam zaprojektować zbiornik, wiesz dobrać jego pojemność i rozrysować cały układ. Obliczenia jeszcze jakoś policzyłem… — Na chwilę zawahał się. przesuwając palcem po jednym z wydrukowanych rzutów. — Przynajmniej taką miałem nadzieję.
Cichy śmiech wymknął mu się spomiędzy ust.
— Może rzeczywiście to tu popełniłem błąd skoro wszystko rozjeżdza się w tym nieszczęsnym programie. — Odwrócił laptopa w stronę chłopaka. Na ekranie widniał projekt, który już na pierwszy rzut oka zdradzał rękę początkującego. Linie miejscami delikatnie się rozjeżdżały, część warstw była nazwana przypadkowymi literami, a kilka elementów wyraźnie znajdowało się tam, gdzie znaleźć się nie powinno.
— Wprowadziłem wszystkie wartości z obliczeń. Powierzchnię, współczynnik spływu, natężenie opadów i pojemność… Przynajmniej wydaje mi się, że wszystko przepisałem dobrze.
Przesunął kursorem po ekranie.
— kiedy próbuję połączyć wszystko w jedną całość, ta całość zaczyna wariować. Linie uciekają, warstwy znikają albo nagle okazuje się, że coś jest dziesięć razy większe niż powinno.
Zmarszczył nos z lekkim zakłopotaniem.
Na moment zamilkł pozwalając mu spokojnie przejrzeć projekt i wszystkie notatki. Sam również opuścił wzrok na rozłożone kartki, odruchowo obracają między palcami ołówek. Lubił obserwować ludzi podczas pracy. Sposób, w jaki skupienie niemal natychmiast zastąpiło wcześniejsze zmęczenie na twarzy starszego studenta, był… ciekawy.
Może nawet trochę imponujący. I właśnie dlatego kompletnie nie spodziewał się kolejnych słów.
Gapisz się.
Mrugnął
Raz… potem drugi. Jakby dopiero po chwili jego mózg postanowił przetworzyć znaczenie tego krótkiego zdania i następnego, jeszcze gorszego, które pojawiło się zaraz po nim. Policzki Inhana momentalnie oblały gorące rumieńce.
— Ja…? Nie… Znaczy…
Nerwowy śmiech wyrwał mu się szybciej, niż zdążył go powstrzymać. Odruchowo zastukał końcówką ołówka o blat stolika, po czym niemal natychmiast przestał, orientując się, że tylko dokłada sobie niezręczności.
— To znaczy… trochę? — Świetnie. Naprawdę świetnie. Właśnie przyznał się do otwartego gapienia… Miał ochotę zbić piątkę z własnym czołem. Przez krótką chwilę rozważał nawet, czy pod stołem istnieje wystarczająco dużo miejsca, żeby zwyczajnie się pod niego wsunąć.
— Po prostu… — odchrząknął cicho, usiłując odzyskać choć odrobinę, rozbitej w drobny mak, godności. — No bo nie wiem jak się nazywasz — przełknął ślinę, czuł jak pocą mu się dłonie — i chyba widzieliśmy się wieczorem na imprezie. — dodał chcąc zupełnie odwrócić uwagę od zakłopotania, które pobrzmiewało mu w głosie.
Inhan mógł być otwarty. Mógł szeroko uśmiechać się do mijanych studentów, pomagać sąsiadce, której wiek nie oszczędzał, ale w głębi serca był nieśmiałym chłopakiem z prowincji, którego łatwo było można zapędzić w kozi róg.
Innie
Czuł się fatalnie od dłuższego czasu. Jego związek istniał już chyba tylko z przyzwyczajenia. Mijali się, nie potrafili ze sobą rozmawiać, a niemal każde spotkanie kończyło się mniejszą lub większą kłótnią. Był tym wszystkim zwyczajnie zmęczony i coraz częściej dopuszczał do siebie myśl o rozstaniu.
OdpowiedzUsuńNie było to jednak łatwe. Ryan należał do osób, które przywiązywały się mocno i na długo. Wystarczyła mu nić porozumienia, wspólny język, podobne poczucie humoru czy zwykły komfort bycia obok drugiego człowieka. Dotyczyło to nie tylko związków, ale każdej relacji. Pragnął bliskości, zainteresowania i przede wszystkim zrozumienia. A ostatnio miał wrażenie, że nie dostaje żadnej z tych rzeczy.
Zamknął laptopa, wypuszczając z ust ciężkie westchnienie. Sięgnął po telefon, po czym spojrzał na kota wyciągniętego tuż obok na kanapie. Mimowolnie się uśmiechnął. Gdy przesunął dłonią po miękkim futrze, napięcie choć na moment odpuściło. Przez chwilę leżał bez ruchu, wpatrzony w bliżej nieokreślony punkt, pozwalając myślom płynąć własnym rytmem.
Ciszę przerwał dźwięk przychodzącej wiadomości. Obrócił powoli głowę i zerknął na ekran.
Wychodzisz z nami?
Zwykle odmawiał. Tym razem jednak poczuł, że jeśli zostanie w domu, utknie we własnej głowie na resztę wieczoru. Potrzebował się wyrwać. Głośna muzyka, tłum ludzi i kilka drinków wydawały się całkiem dobrym sposobem, by choć na chwilę przestać analizować wszystko, co działo się w jego życiu.
Podniósł się z kanapy i zaczął się szykować.
Nigdy nie był typowym imprezowiczem. Lubił od czasu do czasu wyjść, potańczyć i dać się porwać atmosferze, ale zdecydowanie częściej wybierał spokojne wieczory. Odkąd zaczął pojawiać się na branżowych wydarzeniach, premierach i afterach, prywatne wyjścia niemal całkowicie zniknęły z jego życia. Z tyłu głowy zawsze siedziała myśl, że powinien uważać. Wystarczył jeden filmik wyrwany z kontekstu, jedno zdjęcie wrzucone do internetu, żeby rozpętała się niepotrzebna burza. Wielu ludzi z branży boleśnie przekonało się, jak łatwo o taki scenariusz, a Ryan za wszelką cenę chciał tego uniknąć.
Tego wieczoru rozsądek zszedł jednak na dalszy plan. Chciał po prostu odetchnąć i choć na kilka godzin zapomnieć o wszystkim, co ciążyło mu na barkach. Ewentualnymi konsekwencjami mógł martwić się jutro.
I chyba właśnie tego było mu najbardziej potrzeba. Kilka godzin beztroski. Śmiech znajomych zagłuszał natrętne myśli, muzyka wypełniała każdą wolną przestrzeń, a on coraz częściej łapał się na tym, że uśmiecha się całkiem szczerze. Po raz pierwszy od dawna nie wracał myślami do swojego... właściwie już tylko niby chłopaka. Nie analizował ostatnich kłótni ani tego, co powinien zrobić. Liczyło się tylko tu i teraz. Żył chwilą i pozwalał sobie po prostu dobrze się bawić.
Po kilku tańcach i niezliczonych rozmowach poczuł, że zaschło mu w gardle. Przecisnął się więc przez tłum do baru, opierając łokcie o blat. Przez dłuższą chwilę wodził wzrokiem po karcie, nie mogąc zdecydować się na jednego drinka. Było ich zdecydowanie za dużo. Przesuwał wzrokiem od klasyków do bardziej wymyślnych propozycji, zastanawiając się, na co właściwie ma ochotę. Tym razem nigdzie mu się nie spieszyło.
Ryan
Czuł na sobie spojrzenie Yoonjae i to w najmniejszym stopniu nie pomagało mu opanować zawstydzenia. Jego własny wzrok skakał po przypadkowych przedmiotach, z krzesła na wysoki regał, z regału na ławkę pod oknem, z okna na podłogę, by w końcu wrócić na własne, splątane dłonie.
OdpowiedzUsuńW liceum nigdy nie należał do popularnych osób. Przemykał korytarzami z klasy do klasy jak cień, a kiedy któregoś dnia nie pojawił się na lekcji, nikt nawet nie zauważał brakującego chłopaka w za dużych okularach. Znajomych miał niewielu, a i ci rzadko byli z nim naprawdę mocno zżyci. Inhan większość popołudni spędzał pochylony nad książkami albo pomagając rodzicom w gospodarstwie. Nie wychodził do kina, nie pijał shaeke’ów ani piwa nad rzeką w piątkowe wieczory. W domu też był niemal niewidzialny. Nie wątpił w miłość rodziców ani w ich dobrą wolę, po prostu cała uwaga skupiała się na jego starszym bracie, który miał przejąć po nich dorobek lub na młodszej siostrze, która naturalnie potrzebowała więcej troski. Czuł się niekiedy niepotrzebny, jak niepasujący element układanki. Marzący o czymś więcej. O większym mieście, o osiągnięciach, o pracy, która nie smakowałaby przegraną. Nauczył się jednak żyć w tej szarej, przytłumionej strefie. Dlatego każda dodatkowa uwaga wprawiała go w ten sam stan, kiedy język zaczyna się plątać, a policzki pieką. Wzruszył więc tylko ramionami, uśmiechając się przy tym krzywo, próbując nie pogrążyć się jeszcze bardziej.
— W porządku — ośmielił się wreszcie podnieść spojrzenie na chłopaka — strasznie dużo ludzi tam było, a ja szybko wyszedłem. — Wyjaśnił to, nie chcąc, by Yoonjae poczuł się nieswojo z powodu tego, że go nie kojarzy. Gdy temat nie został pociągnięty, zamilkł skupiając się na notatkach. Przez krótką chwilę panowała cisza. Nie milczał dlatego, że nie wiedział co powiedział. Po prostu próbował nadążyć za wszystkim, co się wokół niego działo.
Gdy chłopak parsknął pod nosem, Inhan poderwał nos znad zeszytu.
— Aha… — wydukał, marszcząc brwi.
Yoonjae spokojnie przesuwał ołówkiem po ekranie, zatrzymywał się w konkretnych miejscach. Bez większego wysiłku wyłapał popełniony błąd. Jeszcze kilka minut wcześniej projekt, który od paru dni spędzał Inhanowi sen z powiek, wyglądał jak bezładna plątanina przypadkowych linii i liczb. Teraz wszystko zaczynało układać się w zaskakująco logiczną całość. Nie było w tym żadnej magii. Yoonjae nie odkrywał przed nim żadnych tajemnych wzorów ani sekretów, których nie dałoby się znaleźć w podręczniku. Po prostu… wiedział gdzie patrzeć.
Inhan poczuł się jak skończony debil. Błąd nie wynikał z braku zrozumienia tematu. Wynikał z braku uwagi i z pośpiechu z jakim ostatnio robił wszystko. Brał tyle nadgodzin w pracy, że prace domowe robił na kolanie, w autobusie z domu do pracy albo z pracy na uczelnię. Uczył się w przerwach między jednym a drugim. Do tej pory radził sobie w ten sposób całkiem nieźle, wierząc, że jego bystrość wystarczy, by pogodzić dwa światy. Najwyraźniej i w tym się mylił.
— Rozumiem. — powiedział nieco ciszej, starając się zamaskować zażenowanie, które drżało mu w głosie. Nie chciał wyjść przed nikim na głupka. A już na pewno nie na kogoś, kto olewa swoje obowiązki. Zależało mu na dobrych wynikach. Nie mógł pozwolić sobie na zawalenie żadnego przedmiotu. Musiał utrzymać stypendium, w przeciwnym razie pożegnałby się i z nauką, i z Nowym Jorkiem. A takiej porażki nie przełknąłby. Nie wróciłby do domu z podkulonym ogonem, gdzie usłyszałby krótkie, treściwie a nie mówiłam.
—- Muszę się bardziej pilnować następnym razem. — dodał szybko. Podniósł wesołe spojrzenie na kolegę. — Dzięki. Sądziłem, że jak wpiszę to tylko w pierwsze pole, to reszta może zostać pusta. — Przywdział kolejny uśmiech, który miał ukryć całą jego niepewność.
— Tak właściwie to się nie przedstawiłem — wyciągnął nad stolikiem dłoń w kierunku chłopaka — Kim Inhan.
zawstydzony gupek
Ryan dawno nie bawił się w ten sposób. Może właśnie dlatego tak bardzo tego potrzebował.
OdpowiedzUsuńBas uderzał mocno, niemal fizycznie, rozchodząc się po jego ciele przy każdym kolejnym dźwięku. Światła przesuwały się po twarzach ludzi wokół niego, muzyka zagłuszała wszystkie niepotrzebne myśli, a lekko rozgrzewający alkohol sprawiał, że w końcu przestał analizować każdy swój ruch. Nie myślał o tym, co powinien, czego nie wypada, ani jakie konsekwencje może mieć zwykłe wyjście do klubu.
Po prostu był. I to było zaskakująco przyjemne.
Nie pamiętał, kiedy ostatnio pozwolił sobie na taką beztroskę. Bez kontroli, bez ciągłego oglądania się przez ramię, bez ludzi, którzy przypominaliby mu o tym, co robi źle. Bez ciężaru problemów, który ostatnimi czasy zdawał się przygniatać go z każdej strony.
Tego wieczoru nie był influencerem, którego każdy ruch mógł zostać oceniony w internecie. Nie był chłopakiem próbującym naprawić relację, która od dawna przestała działać. Był po prostu Ryanem, który chciał dobrze się bawić.
I chyba właśnie dlatego bawił się tak dobrze.
Po kilku godzinach tańca i rozmów w końcu usiadł przy barze, pozwalając sobie na chwilę odpoczynku. Oparł się wygodniej o blat, obracając powoli szklankę w dłoni, gdy nagle zauważył, że ktoś zatrzymał się obok niego.
Uniósł brew, spoglądając w stronę nieznajomego.
Pierwszą rzeczą, którą pomyślał, było to, że chłopak był naprawdę przystojny. Drugą, że zupełnie się tego nie spodziewał.
Dawno nikt nie zaczepił go w taki sposób. Nie dlatego, że nie spotykał ludzi, wręcz przeciwnie. Tyle że zazwyczaj podchodzili do niego ze świadomością, kim był, z telefonem w dłoni albo pytaniem o zdjęcie. To było inne. Zwyczajne. Trochę niespodziewane, ale przez to właśnie przyjemne.
Lekko się uśmiechnął i odruchowo poprawił włosy, słuchając uważnie tego, co chłopak miał do powiedzenia. Było w tym coś pewnego siebie, trochę tajemniczego, co od razu przyciągnęło jego uwagę.
Kiedy usłyszał propozycję zmiany drinka, zmarszczył lekko brwi i spojrzał na kartę. Dolać jeszcze więcej alkoholu? Rozsądek podpowiadał mu, że może nie był to najlepszy pomysł. Ale rozsądek tego wieczoru najwyraźniej dostał wolne. Poza tym... raz się żyje.
Uniósł wzrok z powrotem na nieznajomego, a na jego ustach pojawił się lekko zaczepny uśmiech.
— A chcesz być zapamiętany? — zapytał, przyglądając mu się z rozbawieniem.
W jego głosie nie było już tej ostrożności, którą zazwyczaj zachowywał przy nowych osobach. Tego wieczoru pozwalał sobie na odrobinę spontaniczności.
I może właśnie tego najbardziej mu brakowało.
Ryan
Pochwała, nawet tak oszczędna, podziałała na Inhana zdecydowanie lepiej niż prawdopodobnie powinna. Kąciki ust uniosły się niemal odruchowo, a wzrok jeszcze raz przebiegł po ekranie, tym razem już bez nieprzyjemnego uczucia, że zaraz wyskoczy z niego kolejny błąd, który Yoonjae odnajdzie w czasie potrzebnym mu do mrugnięcia okiem.
OdpowiedzUsuń— Tak coś czułem, że jednak przeżyję — mruknął z zadowoleniem, którego nawet nie próbował ukryć, przesuwając po touchpadzie. — Co prawda przez ostatnie trzy dni projekt miał na ten temat trochę inne zdanie, ale miło, że chociaż ty jesteś po mojej stronie.
Nie wiedział, czy właśnie w ten sposób powinno rozmawiać się, ze starszym o dwa lata studentem, który został wyznaczony do ratowania jego ocen, ale ostatnie kilka minut zdążyły rozładować nieco napięcie, z którym wszedł do biblioteki
Yoonjae nadal miał w sobie coś, co nie pozwalało zapomnieć, że jeszcze niedawno najchętniej zamieniłby całe spotkanie na kilka dodatkowych godzin snu, jednak nie przypominał już chłopaka, którego pierwsze siadaj zabrzmiało niemal jak wyrok. Rozsiadł się wygodniej, pozwolił sobie na kilka uszczypliwości, nawet się śmiał, i Inhan, któremu do szczęścia zwykle wystarczało bardzo niewiele, uznał to za całkiem przyzwoity postęp.
Spędzili ze sobą wystarczająco dużo czasu, żeby Yoonjae zdążył doprowadzić jego projekt do stanu używalności, wyśmiać bałagan w plikach i kilka razy wpędzić go w zakłopotanie, a żaden z nich nie zadał sobie wcześniej trudu wykonania najbardziej podstawowej czynności. Dlatego uznał, że wyciągnięcie ku niemu dłoni i oficjalne przedstawienie się, jest po prostu kulturalne, i wypada to zrobić.
Uścisk trwał krótko. Pewnie. Bez niepotrzebnego przeciągania chwili, która dla Yoonjae najwyraźniej była dokładnie tym, czym być powinna, zwyczajnym przedstawieniem się dwóch osób. In-han zamierzał potraktować ją dokładnie tak samo. Naprawdę zamierzał. Problem pojawił się sekundę później.
Innie.
Mrugnął. Tylko raz, ale wystarczająco wolno, żeby zdradzić krótkie zaskoczenie.
Nie samo zdrobnienie było szczególnie niezwykłe. W domu odmieniano jego imię na tyle sposobów, że matka prawdopodobnie potrafiłaby stworzyć z tego zupełnie nowe słowo, gdyby tylko dostała odpowiednio dużo czasu. Tutaj jednak nikt tak do niego nie mówił. Na uczelni był Inhanem, Kimem, czasami po prostu hej, Ty, kiedy ktoś zapomniał nazwiska. Z ust człowieka, którego znał od niespełna godziny, zabrzmiało to więc zaskakująco… poufale. I zdecydowanie zbyt swobodnie jak na kogoś, kto jeszcze niedawno wyglądał, jakby rozważał pozostawienie go sam na sam z własną katastrofą projektową.
Kącik jego ust drgnął.
— Innie? — powtórzył, zanim zdążył się powstrzymać, a w głosie zamiast oburzenia, pobrzmiewało raczej szczere rozbawienie. Uniósł lekko brwi. — Szybko awansowałem.
Mógłby na tym skończyć. Może powinien. Prawdopodobnie nawet by skończył, gdyby Yoonjae nie przyglądał mu się właśnie w ten sposób.
Inhan znał to spojrzenie. Może nie konkretnie jego, ale sam mechanizm już tak. Ten moment, kiedy ktoś przestawał jedynie patrzeć, a zaczynał obserwować, wyłapywać drobiazgi, które wcześniej wydawały się pozbawione znaczenia, i układać je w całość. Inhan robił dokładnie to samo od początku spotkania, tylko najwyraźniej nie tak dyskretnie, jak mu się wydawało.
Uśmiech zastygł mu na ustach odrobinę za późno.
O.
No tak. Właśnie o to chodziło. Kiedy Yoonjae wspomniał o jego kolejnych „zadaniach domowych”, Inhan jeszcze próbował zachować minę człowieka absolutnie niewinnego. Przy pełnym imieniu było już znacznie trudniej.
Han Yoonjae.
Usłyszenie go na głos nie przyniosło żadnego wielkiego olśnienia. Nie potrzebował go. Było raczej ostatnim elementem układanki, którą od pewnego czasu składał sobie po cichu, trochę z ciekawości, trochę dla zabawy, a w zdecydowanie większym stopniu, niż chciałby się do tego przyznać, dlatego że internet stanowił jego osobistą słabość.
Inhan potrafił zmarnować w nim absurdalne ilości czasu.
Nie chodziło nawet o to, że śledził życie celebrytów z jakimś szczególnym oddaniem. Po prostu lubił wiedzieć. Zaczynał od jednego filmu, potem sprawdzał nazwisko człowieka wspomnianego w komentarzach, z nazwiska przechodził do artykułu, z artykułu do starego wywiadu, a czterdzieści minut później orientował się, że wie, z kimś ktoś pokłócił się trzy lata wcześniej i dlaczego pół internetu nadal ma na ten temat własne zdanie. Algorytmy pokochały go za tę słabość dawno temu i regularnie odpłacały mu za nią rzeczami, o których istnieniu jeszcze pięć minut wcześniej nie miał pojęcia.
UsuńTwarz Yoonjae należała właśnie do tej kategorii
Nie rozpoznał go od razu.
To byłoby zbyt proste.
Pierwsze wrażenie pojawiło się gdzieś na granicy pamięci jakiś czas temu, gdy Han mignął mu na uczelnianych korytarzach i wczoraj, podczas imprezy, gdy miał możliwość przyjrzeć mu się z bliska. To nie było nic konkretnego, raczej irytujące poczucie znajomości, które kazało mu spojrzeć drugi raz. Potem trzeci. Coś w linii brwi, może w oczach, może w sposobie, w jaki twarz Yoonjae zmieniała się przy uśmiechu, uparcie zaczepiało o wspomnienie, którego Inhan nie potrafił wyciągnąć na powierzchnię.
Dopiero później przypomniał sobie, skąd mógł go znać.
Nie z uczelni. Z ekranu.
Rodzice Hana należeli w Korei do ludzi, których twarze znało się nawet wtedy, gdy człowiek nie potrafił wymienić połowy ich dorobku. Pojawiali się w artykułach, urywkach programów, kampaniach, wywiadach, filmach i napisach końcowych, a finalnie w rolkach na TikToku, które algorytm podrzucał między jednym zupełnie niezwiązanym materiałem a drugim. Inhan wychował się wystarczająco daleko od tego świata, żeby wszystko, co działo się w jego centrum, zawsze miało dla niego lekko nierealny połysk.
A dzieci znanych ludzi pojawiały się na pierwszej stronie przy okazji.
I właśnie tam chyba widział Yoonjae po raz pierwszy.
Chyba.
Bo kiedy już raz przyszło mu do głowy, że jego korepetytor może być tym Hanem, zrobił rzecz całkowicie naturalną dla siebie i absolutnie kompromitującą, gdyby miał ją teraz wyjaśniać na głos.
Sprawdził. Potem sprawdził jeszcze raz. Mimo wszystko stuprocentowej pewności nie miał.
Do tego Yoonjae siedzący teraz naprzeciwko niego, zmęczony, z ołówkiem w dłoni i niezbyt imponującym zapasem cierpliwości do cudzych błędów, zupełnie nie pasował do tej dziwnej otoczki, którą internet potrafił zbudować wokół ludzi tylko dlatego, że mieli znane nazwisko.
Był po prostu… Yoonjae.
Trochę złośliwy. Zdecydowanie zbyt spostrzegawczy. Dobry w tym, co robił. I najwyraźniej wystarczająco pewny siebie, żeby po niespełna godzinie przemianować go na Inniego.
Ta zwyczajność paradoksalnie utrudniała uwierzenie w całą resztę.
Inhan znieruchomiał na pytanie o sekretariat.
Spojrzał na Yoonjae.
Ten nadal obserwował go uważnie.
No pięknie pomyślał.
Cała ta mozolnie pielęgnowana iluzja dyskrecji właśnie umarła.
— Powiedzieli. — Odpowiedź przyszła odrobinę za szybko.
Inhan natychmiast skrzywił się pod nosem.
— Znaczy... nie. — Jeszcze lepiej.
Wypuścił powietrze przez nos i na moment opuścił głowę, tłumiąc śmiech, który wyrwał mu się bardziej z własnej nieudolności niż z rzeczywistego rozbawienia. Opuszkiem palca zastukał dwa razy o blat, jakby kupował sobie w ten sposób kilka sekund potrzebnych na zebranie myśli.
— Powiedzieli mi, że mam przyjść tutaj i znaleźć Hana. Tyle. — Uniósł wzrok. Tym razem nie uciekł nim od razu, chociaż cień zakłopotania nadal czaił się w uśmiechu. — Nie powiedzieli, którego Hana.
UsuńTo właściwie było zgodne z prawdą. Wystarczająco, żeby odzyskał odrobinę gruntu pod nogami.
Inhan przesunął językiem po wewnętrznej stronie policzka, przez moment zastanawiając się, czy powinien zostawić temat właśnie tutaj. Mógł. Yoonjae dał mu nawet całkiem wygodną możliwość wycofania się. Problem polegał na tym, że kłamanie nigdy nie wychodziło mu szczególnie dobrze. A jeszcze gorzej wychodziło wtedy, kiedy rozmówca już wiedział, że coś jest na rzeczy.
— Ale… — Przeciągnął słowo, a jego spojrzenie mimowolnie uciekło na bok. — Kojarzyłem cię wcześniej. — Brzmiało źle. Bardzo źle. — To znaczy twarz. — Jeszcze gorzej.
Inhan zamknął usta i przez sekundę wyglądał, jakby właśnie odbywał sam ze sobą bardzo poważną naradę dotyczącą dalszego używania języka.
— Nieważne. — Parsknął w końcu, przecierając dłonią kark.
Innie
Przez swojego chłopaka Ryan coraz częściej łapał się na tym, że przestawał czuć się atrakcyjny. Nie dlatego, że słyszał od niego coś przykrego. Wręcz przeciwnie. Właśnie ta oczywistość była chyba największym problemem. Ich związek stał się czymś tak naturalnym, tak mocno wpisanym w codzienność, że przestał pamiętać, kiedy ostatni raz poczuł przyjemne ukłucie niepewności. To krótkie zastanowienie, czy dobrze wygląda. Czy druga osoba naprawdę cieszy się na jego widok. Czy spojrzenie, które właśnie na nim zatrzymała, oznacza coś więcej.
OdpowiedzUsuńBrakowało mu tych drobnych starań. Tego, że ktoś chciał zrobić na nim dobre wrażenie, a on sam chciał zrobić dobre wrażenie na kimś. Brakowało mu flirtu, który nie był jeszcze oczywistością, przypadkowego dotknięcia dłoni, przeciągniętego spojrzenia, tego specyficznego napięcia, kiedy obie osoby doskonale wiedzą, że coś między nimi zaczyna się dziać, ale żadna nie chce jeszcze powiedzieć tego na głos.
Nie marzył przecież o niczym wielkim.
Nie potrzebował drogich restauracji, prywatnych kolacji na dachu wieżowca ani bukietów kwiatów większych od niego samego. Właściwie znacznie bardziej cieszyły go rzeczy, które dla większości osób mogły wydawać się zupełnie nieistotne. Krótki, spontaniczny spacer po parku. Kawa kupiona po drodze. Siedzenie na ławce i obserwowanie wiewiórek, które bezczelnie próbowały wyłudzić jedzenie od przechodniów. Śmianie się z czegoś kompletnie głupiego. Zwyczajna rozmowa, która przeciągała się o godzinę dłużej, niż początkowo planowali, bo żadne z nich nie chciało jeszcze wracać do domu.
Pomimo całego swojego statusu, pieniędzy, popularności i życia, które z boku mogło wyglądać jak spełnienie wszystkich możliwych marzeń, Ryan nadal potrzebował właśnie takich rzeczy. Może nawet bardziej niż wcześniej. Lubił luksus, nie zamierzał udawać, że było inaczej, ale luksus nigdy nie zastępował mu poczucia, że ktoś naprawdę chce być obok niego.
Dlatego kiedy młody mężczyzna podszedł do niego, gdzieś głęboko pod wszystkimi rozsądnymi myślami pojawiła się nagle mała iskra. Ekscytacja. Tak prosta i tak dawno zapomniana, że aż przez moment nie wiedział, co właściwie z nią zrobić.
Poczuł przyjemne ciepło gdzieś pod żebrami, a jego uwaga mimowolnie skupiła się na nieznajomym. Złapał się na tym, że obserwuje go uważniej, niż powinien. Nie chodziło nawet o sam wygląd. Ryan zawsze uważał, że atrakcyjność człowieka składa się z dużo większej liczby rzeczy niż tylko ładna twarz czy dobrze zbudowane ciało. Bardziej przyciągała go pewność siebie, sposób poruszania się, ton głosu, to, czy ktoś potrafił utrzymać jego uwagę.
A ten zdecydowanie ją utrzymał.
Mógł od razu zaznaczyć, że jest w związku. Jedno proste zdanie wystarczyłoby, żeby postawić między nimi wyraźną granicę. Powinien był to zrobić. Zamiast tego pozwolił sobie przez chwilę udawać, że ten fakt nie istnieje. Że nie ma chłopaka, do którego powinien wrócić. Że nie powinien czerpać przyjemności z tego, że ktoś nowy patrzy na niego z zainteresowaniem.
W końcu i tak zamierzał to zakończyć. Prawda?
Ta myśl pojawiła się szybko, niemal automatycznie, jak gotowe usprawiedliwienie. Nie chciał zastanawiać się nad tym, czy rzeczywiście była prawdziwa. Nie teraz.
Uśmiechnął się na jego odpowiedź, jakby była dokładnie tym, czego oczekiwał. Coś w jego zachowaniu sprawiło, że Ryan poczuł kolejny dreszcz ekscytacji. Przez moment miał wrażenie, że znowu ma dwadzieścia lat i nie musi myśleć o konsekwencjach każdej swojej decyzji.
Zdrowy rozsądek powoli schodził na dalszy plan, wypierany przez emocje, których tak bardzo mu brakowało. Alkohol również robił swoje. Wypił już wystarczająco dużo, żeby łatwiej ignorować głos rozsądku, a zamiast tego zamierzał tylko dolać sobie jeszcze odrobinę.
— Ach tak? — spytał zaczepnie, znów na moment przesuwając wzrokiem po karcie. Przewrócił stronę bardziej dla zachowania pozorów niż z rzeczywistego zainteresowania menu, po czym uniósł spojrzenie na młodego mężczyznę.
UsuńMógł być mniej więcej w jego wieku albo odrobinę młodszy. Ryan nie potrafił tego dokładnie określić, ale nie miało to większego znaczenia. Nie można było odmówić mu uroku. Miał przyjemną twarz i coś w spojrzeniu, co sprawiało, że trudno było przejść obok niego obojętnie. Nie była to nachalna pewność siebie ani próba udowodnienia wszystkim dookoła własnej wartości. Raczej spokojna świadomość tego, że dobrze czuje się we własnej skórze.
I właśnie to Ryanowi się podobało.
Było w nim coś magnetycznego. Coś, co sprawiało, że Ryan chciał sprawdzić, jak długo będzie w stanie utrzymać jego uwagę.
— No dobrze, przekonajmy się, jak obrzydliwe to będzie. Kto wie, może się zaskoczymy? — powiedział w końcu z uśmiechem, po czym przeczesał dłonią swoje włosy.
Przez chwilę milczał, przyglądając mu się z rozbawieniem. Potem przechylił lekko głowę, a jego uśmiech stał się odrobinę bardziej zaczepny.
— Chociaż jeśli okaże się dobre, będziesz musiał znaleźć mi coś jeszcze. Nie wypada przecież pozwolić mi się nudzić, skoro już zwróciłeś na siebie moją uwagę.
Brzmiało to jak niewinny żart. Ale sposób, w jaki na niego patrzył, sugerował coś zupełnie innego.
Ryan sam nie był pewien, gdzie dokładnie przebiega granica między niewinną zabawą a czymś, czego później mógłby żałować. I chyba właśnie ta niepewność podobała mu się najbardziej.
Ryan
Za każdym razem, kiedy patrzyła na zapchaną część szafy, wydzieloną przede wszystkim na stroje występowe, potrafiła skupić się tylko na jednym – przeklętym, teoretycznie wepchniętym w kąt, a i tak śmiejącym się jej w twarz niebieskim zestawie, którego nie mogła nawet podnieść, bo niewielkie kryształki od razu zsuwały się z delikatnych sznurków, łączących wszystko w spójną całość.
OdpowiedzUsuńJuż wcześniej wiedziała, że powinna była go wyrzucić dobre kilka miesięcy temu, na pewno przed tym, jak wpadła na pomysł, aby go ubrać, i jedynie dzięki wyćwiczonemu nastawieniu ‘the show must go on’, włączyła sypiące się elementy do części występu. Po to, żeby chwilę później, z poirytowanymi łzami w kącikach oczu, zdjąć z siebie zestaw i wrzucić go niechlujnie do losowego worka, byleby nie wpadła na pomysł, żeby go naprawiać. Chyba że planowała go zrekonstruować, mimo że co najwyżej umiała zaszyć drobne dziury w kostiumach. Choć sama myśl o kilkugodzinnym przewlekaniu drobnych kryształków, ryzykując przy tym, że pokuje sobie palce, a praca i tak będzie po nic, sprawiała, że natychmiastowo odrzucała ten absurdalny pomysł.
Inną kwestią było poproszenie kogoś, kto robił to umiejętnie. Kogoś, kto specjalizował się w awangardzie w jej najczystszej formie.
Planowała więc podpytać dziewczyny z klubu o jakieś polecenia. Zawsze też mogła iść do znanego sobie projektanta, który dokładnie wiedział, jaki strój idealnie sprawdzi się do konkretnego aktu czy, rzadziej, narzucanej tematyki wieczoru. Ale kobieta była akurat na urlopie przez najbliższe dwa tygodnie. I gdyby nie to, to byłaby bezpiecznym i zapewne pierwszym wyborem Mijoo.
Nieprzemawiający do niej w impulsywnej chwili przeglądania Instagrama, gdzie dojrzała jedne z bardziej niesamowitych, a zdecydowanie nietypowych dla świata burleski, designów. I niewiele myślała, kiedy pisała z przesadną ilością wykrzykników i emotek do @ghostedbyhannie, aby pochwalić talent. Później ponarzekać na niedawno rosnący w siłę brak oryginalności w bliskiej jej części świata projektantów, aby w końcu wyżalić się chłopakowi.
I jaki był jej zachwyt, niemalże kończący się radosnym płaczem, kiedy – bez żadnych konkretów i składanych obietnic – umówili się na spotkanie. Dla samego przegadania sprawy, zobaczenia, czy w ogóle zdołają wpaść na coś spójnego i zgodnego z wizją Mijoo oraz Yoonjae, ale tyle jej wystarczyło, aby odepchnęła żal związany z kostiumem i (dla niej) nieudanym występem na bok.
Jakiekolwiek negatywne emocje do niej powróciły wraz z chwilą, w której poprawiała osuwający się pasek torebki podczas szaleńczego biegu na metro, bo ubzdurała sobie pomoc w przyszykowaniu otwarcia klubu, wcześniej z kolei nie spiesząc się z ogarnięciem siebie w domu, a czas przeleciał jej przez palce tak szybko, że mogła się pożegnać ze spokojnym dojazdem.
Co kilka minut zerkała w telefon z wypisaną, gotową wiadomością, aby w razie potrzeby móc ostrzec, a zarazem przeprosić chłopaka za spóźnienie. Każda minuta zmuszała ją do coraz mocniejszego spięcia się i zaciśnięcia warg, z których co rusz zlizywała ochronną pomadkę.
Dopiero po wyjściu z metra i znalezieniu się przed drzwiami studia pod odpowiednim adresem, była w stanie – nieznacznie – się rozluźnić i wykasować te kilka niewysłanych zdań. I wtedy, gdy jedyny stres jej towarzyszący to ten, którego nie potrafiła odróżnić od ekscytacji, skorzystała z dołączonego przy drzwiach dzwonka, a chwilę później poczuć pierwszą garstkę ulgi, po stuprocentowej pewności, że trafiła w dobre miejsce
— I kolor i zniszczenia są jak najbardziej prawdziwe — przyznała z równie nerwowym, co ciepłym uśmiechem, chwytając końcówki między palce, bezczelnie zdradzające lekkie przepalenie włosów rozjaśniaczem. Pozwoliła sobie wejść do środka, kiedy tylko została przepuszczona przez drzwi, przy okazji wskazując z cichym pytaniem na buty, nie mając pewności, jakie zasady porządku wyznawał projektant. Bo mogłaby, ale nie zamierzała (przez własną tendencję do bałaganienia), oceniać tego na podstawie panującego wokół chaosu
Usuń— Ale mam nadzieję, że to komplement, a nie obraza — zauważyła chwilę później z podejrzliwym, żartobliwym zmrużeniem oczu — I że nie będzie wadzić przy dzisiejszej burzy mózgów.
mijoo ᓚᘏᗢ
Ta noc nie zapowiadała się na szczególnie udaną ani tym bardziej inną od pozostałych. Wyjście ze znajomymi przynajmniej uchroniło go przed siedzeniem w domu i rozkładaniem swojej relacji na czynniki pierwsze. Ryan miał paskudną tendencję do szukania winy przede wszystkim w sobie. Potrafił godzinami analizować własne słowa, zachowanie, pojedyncze gesty, zastanawiając się, co mógł zrobić inaczej, jednocześnie znajdując dziesiątki powodów, by usprawiedliwić zachowanie swojego partnera. Wiedział, że nie było to zdrowe. Wiedział też, jak bardzo toksyczne potrafiło być takie myślenie, a mimo wszystko za każdym razem wpadał w dokładnie tę samą pułapkę.
OdpowiedzUsuńDoskonale zdawał sobie sprawę, że powinien z nim zerwać. Skończyć relację, która już od dawna nie przypominała tego, czym była na początku. Był przecież dorosłym człowiekiem i rozumiał, że czasami po prostu tak się działo. Ludzie zmieniali się, rozwijali w różnych kierunkach, zaczynali chcieć od życia zupełnie innych rzeczy. Uczucia również nie były czymś stałym, czego można było kurczowo trzymać się tylko dlatego, że kiedyś było dobrze.
Bał się jednak. Cholernie bał się tego, co zostanie po wszystkim. Pustego mieszkania, wieczorów spędzanych samotnie, tej nieznośnej ciszy, która nagle pojawiłaby się tam, gdzie wcześniej zawsze był ktoś drugi. Gdyby nie ten strach, prawdopodobnie zakończyłby to już dawno, po prostu i po ludzku, tak jak przystało na dorosłą osobę.
Alkohol i kotłujące się w jego głowie myśli sprawiały, że tego wieczoru był wyjątkowo łatwym celem. Potrzebował czegoś, co pozwoliłoby mu choć na chwilę zapomnieć. Potrzebował uwagi, poczucia, że nadal może się komuś podobać, że ktoś może spojrzeć na niego z zainteresowaniem, którego tak bardzo brakowało mu w związku. Dlatego zainteresowanie nieznajomego trafiło dokładnie w tę część jego psychiki, która od dawna domagała się odrobiny potwierdzenia.
Uśmiechnął się lekko, a jego spojrzenie nabrało nieco bardziej zaczepnego charakteru.
— To jakie to pomysły? Czy mi ich na razie nie zdradzisz? — spytał zaczepnie.
Przez chwilę przyglądał się nieznajomemu, próbując wyłapać z jego twarzy choćby najmniejszą wskazówkę. Nie znał go, nie wiedział, czego właściwie powinien się spodziewać, a może właśnie to było w tym wszystkim najbardziej kuszące. Nie musiał niczego zakładać, nie musiał wiedzieć, dokąd prowadzi ta rozmowa. Mógł po prostu pozwolić sobie na odrobinę spontaniczności.
— Lubię — potwierdził. — Fajnie jest próbować nowych rzeczy — stwierdził z uśmiechem.
I mówił prawdę. Choć wychodzenie ze swojej strefy komfortu nigdy nie należało do najprzyjemniejszych rzeczy, od czasu do czasu lubił się na to zdobyć. W takich chwilach miał wrażenie, że na moment przestaje być kimś, kto wszystko dokładnie analizuje i przewiduje każdy możliwy scenariusz. Nowe doświadczenia pozwalały mu zobaczyć siebie z trochę innej perspektywy, sprawdzić, na co właściwie go stać i czego jeszcze o sobie nie wiedział. Czasami zostawały po nich tylko zabawne historie, czasami wspomnienia, do których wracało się z uśmiechem po latach. Bywało też, że poznawał dzięki nim ludzi, których w innych okolicznościach prawdopodobnie nigdy nie spotkałby na swojej drodze. I chyba właśnie tego teraz potrzebował. Czegoś, co nie miało jeszcze żadnej historii ani oczekiwań.
Na moment zamyślił się, jakby naprawdę rozważał jego słowa. Mógł przecież wymyślić sobie tożsamość. Podać fałszywe imię, stworzyć na tę jedną noc zupełnie inną wersję siebie i potraktować wszystko jak niewinną zabawę bez żadnych konsekwencji. Tak byłoby łatwiej. Bez pytań, bez konieczności pamiętania o szczegółach, bez ryzyka, że rano obudzi się z poczuciem, że powiedział obcej osobie zdecydowanie za dużo.
Ale właściwie po co?
— Ryan — przedstawił się w końcu z uśmiechem, przysuwając się nieco bliżej nieznajomego. Muzyka była głośna, basy sprawiały, że czuł wibracje przechodzące przez całe ciało. W tym hałasie zmniejszona odległość między nimi wydawała się nagle czymś naturalnym, wręcz koniecznym, by w ogóle móc się usłyszeć.
Usuń— Zakładasz, że będą jakieś błędy? No, no — mruknął zaczepnie. — I to tak na dzień dobry — zaśmiał się cicho, po czym spojrzał na barmana, który przygotowywał ich drinki. — Chociaż po tym może się różnie skończyć — stwierdził, lekko się krzywiąc na widok ilości wlewanego alkoholu.
Nie musieli długo czekać, a dwie szklanki już zostały przed nimi postawione. Kim wziął głęboki oddech i przysunął jedną bliżej siebie, a następnie nachylił się, by ją powąchać. Poza mocnym zapachem procentów pachniała całkiem ładnie. Obrócił szklankę w dłoniach, jakby przez moment oceniał sposób jej podania, zanim w końcu uniósł wzrok na swojego towarzysza.
— To co, za te błędy? — Uniósł szklankę, a potem upił dużego łyka.
Niemal od razu na jego twarzy pojawił się grymas niezadowolenia. Otrząsnął się, zasłaniając usta dłonią, by następnie wybuchnąć cichym śmiechem. Wyglądało to niemal jak jakaś nerwowa reakcja, jakby sam nie spodziewał się, że smak okaże się aż tak intensywny.
— No... wybitne to może nie jest, ale najgorsze też nie. Da się wypić — ocenił w końcu, posyłając mu rozbawione spojrzenie. — A ty co sądzisz?
Ryan
Chciał dać się porwać temu wieczorowi. Nie myśleć, nie planować, nie zastanawiać się nad tym, co wypada, a czego nie powinien robić. Po prostu zobaczyć, dokąd go to wszystko zaprowadzi. Przez kilka godzin chciał zapomnieć o tym, co czekało na niego poza klubem, o związku, który od dawna bardziej przypominał ciężar niż coś, do czego chciał wracać. Potrzebował nowości. Czegoś, co wyrwałoby go z tej monotonii i pozwoliło poczuć choć odrobinę ekscytacji, której ostatnio tak bardzo mu brakowało.
OdpowiedzUsuńDoskonale wiedział, że prawdopodobnie jutro będzie tego wszystkiego żałował. Będzie odtwarzał w głowie każdą rozmowę, analizował własne zachowanie i zastanawiał się, w którym momencie powinien był się wycofać. Być może obudzi się z ciężką głową i jeszcze cięższymi wyrzutami sumienia. Ale to wszystko należało do jutra. A dzisiaj? Dzisiaj chciał po prostu przestać się przejmować. Skoro przez tak długi czas wszystko w jego życiu było dokładnie przemyślane i przewidywalne, może raz mógł pozwolić sobie na odrobinę chaosu.
— A ty? Zdradzisz mi swoje imię? — spytał z ciekawością.
Upił kolejny łyk drinka, próbując przyzwyczaić się do jego dziwnego smaku. Może z czasem przestanie mu przeszkadzać, a może alkohol zacznie robić swoje i po prostu przestanie zwracać na to uwagę. Na razie jednak zdecydowanie nie był to jego ulubiony napój.
— To dobrze, przynajmniej będzie ciekawiej — stwierdził z zadowoleniem. — I uwierz... zrobię nam przepysznego drinka! Nawet mam pomysł — oznajmił z wyraźną ekscytacją, jakby właśnie wpadł na coś naprawdę genialnego.
Miał tylko nadzieję, że jego nowy znajomy nie uzna wymyślonego przez niego trunku za coś zbyt banalnego. Chociaż... nawet jeśli? Mogli najwyżej pośmiać się z efektu końcowego. Właściwie sam pomysł wydawał mu się wystarczająco zabawny.
— Nie żebym się przechwalał, ale sam w sobie jestem gwarancją miłych wspomnień — rzucił, posyłając mu szeroki uśmiech.
Poprawił włosy, zakładając kilka kosmyków za ucho, a zaraz potem zaśmiał się cicho z własnych słów. Brzmiały niemal absurdalnie sztampowo. Jak jedna z tych kwestii, które ktoś rzuca w filmie, próbując za wszelką cenę zrobić na drugiej osobie wrażenie. Cóż... trudno. Może właśnie przez to było w tym wszystkim coś zabawnego.
Kiedy chłopak odwrócił głowę, Ryan przyglądał mu się uważnie, nawet nie próbując szczególnie ukrywać swojego zainteresowania. Kolorowe światła przesuwające się po jego twarzy, półmrok i wszechobecne cienie dodawały mu uroku. Był przyjemnym widokiem, na którym można było zawiesić wzrok na odrobinę dłużej, niż wypadało.
Dopiero jego pytanie wyrwało Kima z zamyślenia. Odwrócił głowę i przez chwilę milczał, rozglądając się w poszukiwaniu znajomych. To był ten moment, w którym mógł się jeszcze ocknąć. Mógł podziękować za drinka, może w ramach rewanżu zamówić kolejnego, a potem wrócić do swoich znajomych. Potraktować tę rozmowę jako niewinną, przypadkową znajomość z klubu i na tym zakończyć. Wrócić do tańca, pośmiać się z przyjaciółmi, a później po prostu wrócić do domu. Do swojego życia. Tego samego, które ostatnio wydawało mu się tak boleśnie nudne i przewidywalne.
Spojrzał jednak ponownie na nieznajomego. I zamiast się wycofać, pozwolił sobie zrobić ten jeden mały krok dalej.
— Ze znajomymi — przyznał w końcu, ponownie kierując spojrzenie na mężczyznę. Na jego ustach pojawił się zaczepny uśmiech. — Nie obrażą się, jak porwałbyś mnie na parę piosenek na parkiet — dodał, posyłając mu zachęcające spojrzenie.
Przecież nie robił nic nieodpowiedniego. Po prostu rozmawiał. Pił drinka. Poznawał kogoś nowego. Bawił się, tak jak wszyscy inni w tym klubie. I może właśnie tego potrzebował najbardziej. Przez kilka piosenek nie być Ryanem, który powinien wiedzieć, co robić, podejmować właściwe decyzje i myśleć o konsekwencjach. Mógł być po prostu Ryanem, który miał ochotę zatańczyć.
Ryan
— Han? — powtórzył, uśmiechając się delikatnie. — Han, Han, Hannie! Bardzo ładnie — stwierdził zadowolony, delikatnie przekręcając głowę w bok i obserwując go z ciekawością.
OdpowiedzUsuńBył go naprawdę ciekawy. Tego całego wieczoru, tego, co mogło się jeszcze wydarzyć. Czuł w sobie ekscytację i to przyjemne mrowienie oczekiwania na coś nowego, czego od dawna nie czuł. Na chwilę pozwalało mu to zapomnieć o troskach codziennego życia, o swojej relacji, która już od dłuższego czasu przestała przypominać związek dwójki kochających się osób.
Czasami Ryan zaczynał się nawet zastanawiać, czy nie było to zaangażowanie jednostronne. Od początku naprawdę się starał. Przez jakiś czas wszystko szło w dobrym kierunku, ale problemy pojawiły się zaskakująco szybko. Najpierw były słowa, które skutecznie podkopywały jego pewność siebie, a z czasem również własną wartość. Potem pojawił się stres. Coraz częściej analizował, czy podczas kolejnego spotkania jego partner będzie miał ochotę na odrobinę czułości, czy może znowu usłyszy coś, co zostanie obrócone w żart, a jemu samemu utkwi gdzieś z tyłu głowy i będzie go trawić przez następne tygodnie. Zastanawiał się, czy spotkanie nie zostanie odwołane w ostatniej chwili. Czy może tym razem jego telefon albo wiadomość również pozostaną bez odpowiedzi. Nigdy nie wiedział, czego właściwie może się spodziewać.
Han był za to tu i teraz. Dawał mu uwagę. Słuchał go, reagował, podtrzymywał tę dziwną, lekką grę między nimi. Ryan czuł się trochę jak ćma lecąca na ślepo w stronę pięknej, ozdobnej świeczki, która za chwilę mogła zrobić mu poważną krzywdę. Tym razem kompletnie go to jednak nie obchodziło. Bo czuł coś, czego tak bardzo brakowało mu od dawna. Zainteresowanie. Po prostu.
— Otóż to! — potwierdził, jakby faktycznie był bardzo zadowolony ze swoich słów.
Sam nie do końca wiedział, jak zareagowałby, gdyby ktoś wyjechał mu z podobnym tekstem. Teraz mógł się jedynie cieszyć, że jego nowy znajomy potraktował to jako żart i przymknął oko na to pijackie porównanie.
— Najwyżej złożysz reklamację. Co ci szkodzi spróbować? — zagadnął, ciągnąc tę małą grę jeszcze przez chwilę.
Czuł się dobrze. Wręcz podejrzanie dobrze. Niczym ptak trzymany zbyt długo w klatce, który w końcu może rozprostować skrzydła. Na razie jeszcze nie podrywał się do lotu. Sprawdzał, oceniał, na ile właściwie może sobie pozwolić, ale samo to było niesamowicie ekscytujące. W środku naprawdę zaczynało przyjemnie buzować, a uśmiech niemal nie schodził mu z twarzy.
Gdy Han przystał na propozycję tańca, Kim szybko dopił swojego drinka. Zmarszczył mocno brwi, czując na języku mocne połączenie alkoholi, po czym lekko pokręcił głową. Odkaszlnął cicho, a chwilę później roześmiał się głośno, jakby właśnie ten niezbyt elegancki moment dodatkowo poprawił mu humor.
Na parkiecie czuł się jak ryba w wodzie. Przeciskał się między tańczącymi osobami sprawnie, omijając łokcie i ręce rzucane we wszystkie możliwe strony. Bas wprawiał jego ciało w drżenie, a Ryan nie mógł doczekać się, aż w końcu będzie mógł pokazać, na co go stać.
Co prawda muzyka klubowa różniła się od układów, które ćwiczył zazwyczaj, ale nie miało to najmniejszego znaczenia. Uwielbiał muzykę i czuł ją całym sobą. Nie potrzebował nawet konkretnej choreografii. Wystarczyło kilka pierwszych taktów, żeby jego ciało samo zaczęło reagować na rytm.
Gdy tylko usłyszał wyzwanie, na jego ustach pojawił się prowokacyjny uśmiech. Zakołysał biodrami, wprawiając w ruch resztę ciała. Początkowo poruszał się spokojnie, jakby chciał wyczuć rytm i sprawdzić, ile właściwie ma miejsca. Ramiona uniosły się lekko, dłonie przecięły powietrze w rytm basu, a chwilę później jego ruchy zaczęły nabierać pewności. Nie tańczył według żadnego konkretnego układu. Po prostu pozwalał, żeby muzyka prowadziła go tam, gdzie chciała.
UsuńJego ciało poruszało się płynnie. Raz przyspieszał, wykonując krótkie, precyzyjne ruchy, by zaraz zwolnić i pozwolić sobie na bardziej swobodne kołysanie. Obrócił się wokół własnej osi, płynnie przechodząc do pracy ramion. Wszystko przychodziło mu naturalnie. Nie musiał się zastanawiać, co zrobić z rękami, nogami czy biodrami. Taniec był jednym z niewielu momentów, w których Ryan naprawdę potrafił wyłączyć myślenie i po prostu być.
Co jakiś czas zerkał na Hana, sprawdzając jego reakcję. I za każdym razem, gdy zauważał jego zainteresowanie, uśmiechał się szerzej. To dodatkowo go nakręcało. Lubił, kiedy ktoś patrzył. Lubił wiedzieć, że robi wrażenie. Lubił tę świadomość, że jego ruchy przyciągają czyjąś uwagę. Po całym napięciu, niepewności i myśli, których zdecydowanie nie chciał teraz analizować, zwyczajnie chciał się tym nacieszyć.
Przesunął dłonią po własnym ramieniu, płynnie prowadząc ją wzdłuż ciała, po czym wyciągnął ją przed siebie, jakby rzucał Hanowi kolejne, nieme wyzwanie. W jego spojrzeniu pojawiło się coś zaczepnego. Jeszcze chwilę wcześniej sprawdzał, na ile może sobie pozwolić. Teraz coraz bardziej miał ochotę przekonać się, gdzie właściwie znajduje się ta granica.
Muzyka przyspieszyła, a Ryan natychmiast za nią podążył. Włosy opadły mu na czoło, oddech stał się cięższy, ale uśmiech ani na moment nie zniknął z jego twarzy. W pewnym momencie zupełnie przestał zwracać uwagę na ludzi wokół. Liczył się tylko rytm, światła przesuwające się po parkiecie i to przyjemne uczucie, że przez kilka minut nie musi myśleć absolutnie o niczym. Po prostu tańczył. I cholernie dobrze się przy tym bawił.
Ryan
Bawił się naprawdę cudownie. Całkowicie zatracił się w muzyce i tańcu, pozwalając, by wszystkie problemy l całkowicie wyparowały mu z głowy. Czuł się wolny i po prostu szczęśliwy. Mięśnie miał przyjemnie rozluźnione, a na twarzy szeroki, niczym nieskrępowany uśmiech. Śpiewał cicho do piosenek, które znał, a przy tych mniej znajomych poruszał się jeszcze energiczniej, jakby sam rytm wystarczał mu za słowa.
OdpowiedzUsuńZmęczenie powoli zaczynało dawać o sobie znać, ale Ryan starał się ignorować je tak długo, jak tylko mógł. Zbyt dobrze bawił się w towarzystwie swojego nowego znajomego. Zwłaszcza że coraz częściej łapał z nim kontakt wzrokowy. Czuł, jak Han go obserwuje, a świadomość ta nakręcała go jeszcze bardziej. Chciał dobrze wyglądać. Chciał dobrze tańczyć. Chciał, żeby mężczyzna patrzył właśnie na niego i nie miał najmniejszego powodu, żeby odwrócić wzrok. Nie zamierzał jednak zastanawiać się, skąd właściwie wzięła się w nim ta potrzeba. Nie miało to teraz najmniejszego znaczenia. Liczyło się tylko to, że oczy Hana były skupione właśnie na nim, a Ryan chciał całym sobą pokazać, że zdecydowanie był tego wart.
Kiedy zauważył wyciągniętą w jego stronę dłoń, a chwilę później poczuł na sobie jego dotyk, aż cicho mruknął z zaskoczenia. Dźwięk niemal natychmiast zginął wśród muzyki i odgłosów tłumu. Znajdując się tak blisko przystojnego, rozgrzanego tańcem chłopaka, poczuł przyjemne mrowienie rozchodzące się po całym ciele. Lekko drgnął, ale wcale nie próbował się odsunąć.
Skłamałby, gdyby powiedział, że takie zachowanie mu się nie podobało. Zdradzało go zresztą wszystko — przygryzana warga, błyszczące z ekscytacji oczy, gęsia skórka i coraz mocniej bijące serce. Od dawna nie czuł się tak zauważony. Nie był w centrum czyjejś uwagi dlatego, że coś zrobił, o coś poprosił albo desperacko próbował ją zdobyć. Po prostu był. I to wystarczyło.
Ta świadomość uderzyła w niego z zaskakującą siłą. Przez chwilę zupełnie nie obchodziło go, co będzie później. Nie myślał o konsekwencjach ani o tym, czy właśnie przekracza jakąś granicę. Chciał tylko zostać w tym momencie, chłonąć zainteresowanie i cieszyć się tym, że ktoś patrzy na niego tak, jakby naprawdę chciał być właśnie tutaj, obok niego.
Ostatnia kłódka zdrowego rozsądku została zamknięta.
Słowa wypowiedziane prosto do jego ucha zdecydowanie nie pomagały w odzyskaniu trzeźwego myślenia. Po całym jego ciele aż przeszła fala gorąca, a mózg jakby na kilka sekund całkowicie się wyłączył. Trwał tak przez chwilę, obejmując mężczyznę za kark i delikatnie go po nim gładząc. Bo właściwie czemu nie? Skoro już był tak blisko.
Chwilę zajęło mu opanowanie siebie i wyrwanie się z tego krótkiego zawieszenia. Odsunął się na tyle, by móc spojrzeć na twarz Hana, i niemal od razu złapał z nim kontakt wzrokowy. Przyglądał mu się przez moment, jakby próbował odczytać coś z jego spojrzenia, po czym cicho się zaśmiał. Nie był to złośliwy ani nieprzyjemny śmiech. Wręcz przeciwnie. Był czysty, radosny i melodyjny, zupełnie pozbawiony napięcia.
— Tak? — mruknął w końcu. — Jesteś pewny, że ty mnie, a nie ja ciebie? — spytał rozbawiony, powoli przesuwając dłonie z jego karku na ramiona.
Znów się zaśmiał, a zaraz potem oparł czoło na obojczyku chłopaka. Wziął głęboki oddech, dopiero wtedy zdając sobie sprawę z tego, jak bardzo zaschło mu w gardle.
— Zmęczyłem się! Chodźmy się napić. Wiszę ci przecież obiecanego dobrego drinka! — oznajmił, po czym złapał Hana za rękę.
Trzymając się blisko siebie, przedzierali się przez tłum tańczących, aż w końcu udało im się dotrzeć do baru. Chwilę zajęło im znalezienie wolnego miejsca, ale gdy w końcu Ryan oparł się o blat, od razu sięgnął po kartę z dostępnymi trunkami.
Przez moment przeglądał ją uważnie, po czym zagadał jedną z pracujących barmanek, pytając o możliwość modyfikacji jednego z drinków. Ostatecznie zdecydował się na Red Cherry. Ryan naprawdę lubił wiśnie w drinkach, a jego ulubione były właśnie te, które miały wyraźne, kwaśne nuty. Miał tylko nadzieję, że Hanowi również przypadnie do gustu.
Gdy dostał szklankę, od razu podał ją swojemu towarzyszowi.
Usuń— Czuję się, jakbym jakiś egzamin miał teraz zdawać — zaśmiał się rozbawiony, przysuwając się nieco bliżej niego. — No nic, najwyżej złożysz reklamację.
Delikatnie stuknął swoją szklanką o jego, a potem napił się, od razu upijając niemal połowę drinka. Poczuł na języku dominujący smak wiśni wymieszany z wódką, a zaraz po nim przyjemny, słodki posmak ananasa. Uśmiechnął się zadowolony, najwyraźniej usatysfakcjonowany własnym wyborem, po czym spojrzał na Hana, wyczekując jego werdyktu.
W międzyczasie jego palce niemal bezwiednie zaczęły bawić się materiałem niebieskiej koszulki chłopaka. Zwyczajny, drobny gest, który w tej chwili wydawał mu się zupełnie naturalny. Ryan nawet nie próbował się nad nim zastanawiać. Po prostu chciał być blisko.
ryan
Ryan bawił się świetnie. Towarzystwo Hana okazało się niezwykle przyjemne, może nawet ciut zbyt przyjemne, biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności. Z każdym kolejnym wspólnie wypitym drinkiem coraz bardziej zatracał się w tym wieczorze, aż w pewnym momencie zupełnie przestał zwracać uwagę na to, co działo się poza ich małym, chwilowo zamkniętym dla reszty świata kręgiem. Nawet nie wiedział, kiedy dokładnie przestało go to obchodzić. W tym momencie jego życie składało się właściwie z krótkich odcinków; wyjścia na parkiet, śmiechu, kolejnego drinka, kilku słów wymienionych przy barze i powrotu między tańczących ludzi. I tak w kółko. W głowie przyjemnie mu szumiało od alkoholu i głośnej muzyki, ciało zaczynało odczuwać zmęczenie, ale wszystko to wydawało mu się odległe i zupełnie nieistotne.
OdpowiedzUsuńNie myślał nawet o tym, z kim właściwie tu przyszedł. Nie zastanawiał się, czy jego znajomi nadal byli w lokalu, czy może już dawno wyszli. Nie miał pojęcia, która jest godzina. Prawdopodobnie gdyby ktoś go teraz o to zapytał, musiałby spojrzeć na telefon, żeby w ogóle udzielić odpowiedzi.
I właśnie ten stan sprawiał, że czuł się tak dobrze. Nie przejmował się tym, czy to, co mówi, jest odpowiednie. Nie zastanawiał się, czy za chwilę usłyszy jakiś wykład albo kolejną uwagę. Nie analizował, czy pasuje komuś do nastroju, czy przypadkiem nie jest zbyt głośny, zbyt energiczny albo zwyczajnie zbyt sobą. Mógł być po prostu Ryanem.
I, co chyba najbardziej go w tym wszystkim uderzało, wcale nie musiał się o tę uwagę starać. Dostawał jej więcej niż przez ostatni czas od osoby, która powinna być mu najbliższa. Może właśnie dlatego wszystko poszło tak łatwo? Dał się przekupić kilkoma drinkami, miłymi słowami i zainteresowaniem, którego tak bardzo mu brakowało. Wystarczyło, że ktoś patrzył na niego z zaciekawieniem, słuchał, śmiał się z jego żartów i chciał spędzać z nim kolejne minuty, a Ryan już zdążył poczuć się niemal wyjątkowo.
Pewnie jutro będzie siebie za to przeklinał. Może nazwie się w myślach naiwnym idiotą. Albo wymyśli jakiś zdecydowanie bardziej dosadny epitet, który lepiej odda jego poziom głupoty.
Teraz jednak nie miało to najmniejszego znaczenia. Teraz chciał po prostu czuć się dobrze.
W głowie kręciło mu się coraz bardziej, a zmęczenie powoli zaczynało przypominać o swoim istnieniu. Kiedy kolejny raz stanęli przy barze, Ryan przeciągnął się leniwie, unosząc ręce nad głowę, jakby ten niemal koci gest miał w jakikolwiek sposób pomóc mu odzyskać energię. Oczywiście nie pomógł.
Wypuścił z siebie ciche westchnienie i opadł z powrotem na swoje miejsce, a wtedy kolejne słowa Hana sprawiły, że jego umysł na moment rzeczywiście trochę się przebudził. Spojrzał na niego z zainteresowaniem, unosząc lekko brew.
Przez chwilę przyglądał mu się tak, jakby naprawdę analizował jego słowa i rozważał wszystkie możliwe opcje. Prawda była jednak zdecydowanie mniej skomplikowana. Był po prostu zbyt zmęczony, żeby prowadzić w głowie jakiekolwiek poważniejsze rozważania. Jego wzrok przesuwał się powoli po twarzy Hana. Zatrzymał się na delikatnie zroszonej potem szyi, potem na wyraźnej linii żuchwy, która w tym momencie wydawała mu się wyjątkowo atrakcyjna. Później na kształtnych ustach wygiętych w delikatnym uśmiechu, aż w końcu na oczach wpatrujących się prosto w niego.
Mógłby sprawiać wrażenie człowieka pogrążonego w głębokich rozważaniach, ale zdecydowanie tak nie było. Po prostu zapatrzył się na niego trochę za długo. Kiedy w końcu zdał sobie z tego sprawę, zaśmiał się cicho pod nosem. A potem odważnie przysunął się bliżej.
Ułożył dłoń na policzku Hana i delikatnie przesunął po nim kciukiem. Ten prosty gest wystarczył, by przyjemne ciepło rozlało się po jego ciele. Nie spieszył się. Przez moment po prostu patrzył mu w oczy, jakby chciał sprawdzić, co właściwie zobaczy w jego spojrzeniu.
— Tak? To dobrze się składa. Też nie chcę wychodzić sam — oznajmił z zadowoleniem. — Mam koty do nakarmienia. Pomożesz mi, co?
Puścił mu oczko, a drugą ręką złapał tę należącą do znajomego. Jego palce zacisnęły się na niej naturalnie, jakby od początku właśnie tak miało być.
Usuń— To co? Łapiemy taksówkę? — spytał.
Nie czekał jednak na odpowiedź. Dopił szybko ostatniego drinka, bo przecież nic nie mogło się zmarnować, po czym odstawił pustą szklankę. Dopiero wtedy zdał sobie sprawę, że decyzja została właściwie podjęta. I wcale nie czuł potrzeby jej cofać.
Szybko znaleźli się przed klubem. Na dworze nadal panowała noc, a chłodniejsze powietrze niemal natychmiast uderzyło Ryana w twarz. Odetchnął głęboko, czując, jak choć na moment łatwiej mu się oddycha. Mimo późnej pory w okolicy nadal kręciło się sporo osób; przechodnie, palacze, grupki znajomych i ludzie tacy jak oni, czekający na okazję do złapania taksówki.
Podeszli do krawędzi chodnika, a Kim trzymał się Hana zdecydowanie bliżej, niż było to konieczne. Jakby bał się, że wystarczy chwila, by ta cała magia gdzieś zniknęła. Nie chciał stracić uwagi, którą dostał. Nie chciał, żeby ten wieczór skończył się zbyt szybko. Nie chciał, żeby jego nowy znajomy nagle się rozmyślił albo zwyczajnie stracił zainteresowanie.
Sama myśl o tym sprawiła, że przygryzł lekko wargę. Nie chciał się teraz tym zamartwiać ani pozwolić, żeby jego głowa znowu zaczęła pracować na pełnych obrotach. Delikatnie przygryzł więc policzek, próbując zatrzymać myśli w miejscu.
Nie potrzebował tego. Przecież właśnie od tego chciał uciec.
Gdy w końcu zatrzymała się przed nimi taksówka, Ryan niemal odetchnął z ulgą. Sprawnie zajęli miejsca na nieco już wysłużonej kanapie, a Kim podał kierowcy swój adres. Potem rozsiadł się wygodniej i spojrzał na Hana z rozbawieniem.
Przez chwilę milczał, aż w końcu przypomniał sobie jego wcześniejsze słowa.
— Naprawdę nie robisz tego często? — zagadnął. — Zaczepianie przypadkowych kolesi. Przesunął się nieco bliżej. — Bo… poszło ci to całkiem sprawnie, wiesz?
Ostatnie słowa wypowiedział ciszej. Przysunął się na tyle blisko, że między ich twarzami zostało zaledwie kilka centymetrów. Ryan poczuł przyjemne pulsowanie gdzieś pod skórą. To charakterystyczne mrowienie, które rozchodziło się od karku aż po koniuszki palców. Alkohol zdecydowanie nie pomagał mu zachować zdrowego rozsądku, ale prawda była taka, że nawet bez niego pewnie nie odsunąłby się teraz ani o centymetr.
Patrzył na Hana, czekając na jego reakcję. Jedno lekkie pochylenie wystarczyłoby, żeby ich usta się zetknęły. Ryan tego chciał. Chciał poczuć, co wydarzy się, jeśli przestanie się powstrzymywać. Jednocześnie nie zrobił tego sam. Pozostał na swoim miejscu, pozwalając, by ta ostatnia decyzja należała do Hana. Bo właśnie to dzieliło go od całkowitego zatracenia się w tym wieczorze. I chyba po raz pierwszy od dłuższego czasu Ryanowi wcale nie przeszkadzało, że nie wiedział, co wydarzy się dalej.
ryan
Oczywiście, że liczył na coś więcej. Liczył, że to właśnie Han wykona ten pierwszy ruch, który pociągnie za sobą kolejne. Chciał tego zdecydowanie zbyt mocno. Skóra paliła go niemiłosiernie, a serce biło zdecydowanie za szybko jak na zwykłe siedzenie obok kogoś, kto jeszcze kilka godzin temu był dla niego nieznajomym. Mimo wszystko nic takiego nie miało miejsca. Siedzieli blisko siebie, ich ciała co jakiś czas ocierały się o siebie, ale na tym się kończyło.
OdpowiedzUsuńRyan uniósł brew, nie kryjąc swojego niezadowolenia. Przez krótką chwilę znów przemknęło przez jego ciało to paraliżujące, chłodne, niemal bolesne uczucie, którego tak bardzo nienawidził przez ostatnie miesiące. To samo, które pojawiało się za każdym razem, gdy usilnie próbował zwrócić na siebie uwagę, a Alex kwitował to prychnięciem, nieprzyjemnym komentarzem albo, co gorsza, całkowitym brakiem odpowiedzi. Ta obojętność działała mu na nerwy i z czasem zrobiła coś, czego Ryan nigdy nie chciałby przed sobą przyznać — sprawiła, że z pewnego siebie faceta zaczął zmieniać się w kogoś, kto coraz częściej stawał przed lustrem i zastanawiał się, co jeszcze powinien w sobie poprawić.
Czasami naprawdę zaczynał wierzyć hejterom. Że ma zbyt małe i krzywe oczy. Że jego rysy są zbyt delikatne, zbyt kobiece. Że ciało jest nieproporcjonalne, a twarz zwyczajnie nudna. Potrafił doszukiwać się zmarszczek tam, gdzie wcześniej ich nie widział, zatrzymywać wzrok na drobnych niedoskonałościach i zastanawiać się, czy inni również zauważają je równie mocno.
Oczywiście nigdy się do tego nie przyznawał. Nawet przed samym sobą starał się udawać, że to nic takiego.
Robił swoje mimo wszystko. Nadal śmiał się do kamery, wygłupiał, tańczył, publikował kolejne rzeczy i udawał, że wszystko jest w porządku. Musiał przecież pracować. Musiał zapewniać innym rozrywkę, skoro właśnie z tego uczynił część swojego życia. Wiedział, jak bardzo był uprzywilejowany i jak wiele osób zazdrościło mu miejsca, w którym się znalazł. Jak wielu ludzi chciałoby być na jego miejscu.
To jednak wcale nie sprawiało, że nagle przestawał potrzebować czyjejś uwagi.
Zacisnął dłoń na materiale swoich ciemnych spodni, próbując w ten sposób powrócić do rzeczywistości. Wiedział, że miał tendencję do tworzenia w głowie katastroficznych scenariuszy, które zamiast cokolwiek naprawiać, tylko bardziej niszczyły to, co już wcześniej zostało nadszarpnięte. A teraz nie chciał sobie na to pozwolić. Nie mógł. Nie wtedy, kiedy siedział obok kogoś, kto jeszcze chwilę temu sprawiał, że czuł się naprawdę dobrze.
Wziął głęboki oddech, a na słowa Hana odpowiedział cichym śmiechem. Zagryzł wargę, po czym przesunął drugą dłonią po jego torsie, powoli kierując ją wyżej, aż zatrzymała się na jego szyi.
— Nie należę do cierpliwych osób — przyznał szczerze.
Jego kciuk delikatnie przesunął się po wciąż rozgrzanej skórze. Ryan spojrzał mu prosto w oczy i wystarczyła zaledwie ta jedna chwila, by wszystkie wcześniejsze myśli zaczęły odsuwać się gdzieś na dalszy plan.
Bo w oczach Hana nie widział tej obojętności, znudzenia czy rozdrażnienia, do których zdążył przywyknąć przez ostatni czas. Nie było tam chłodu, który kazałby mu zastanawiać się, czy znów zrobił coś nie tak. Zamiast tego w tych pięknych, czekoladowych tęczówkach dostrzegł chęć zabawy. Te przyjemne ogniki, które sprawiały, że coś ciepłego rozlewało się po jego wnętrzu.
— Ale dobrze... jeszcze momencik — wyszeptał w końcu i odsunął się.
Wziął głęboki oddech, przymykając oczy na krótką chwilę. Jakby naprawdę musiał zebrać myśli i przypomnieć sobie, że potrafi jeszcze przez moment poczekać.
Kiedy dotarli na miejsce, Ryan zaczął zastanawiać się, w jakim właściwie stanie zostawił mieszkanie. Wcisnął odpowiedni przycisk w windzie i przez kilka pięter próbował odtworzyć w głowie obraz każdego pomieszczenia. Pokój po pokoju. Kuchnia, salon, sypialnia. Z tego, co pamiętał, nie powinien mieć tam armagedonu. Chociaż po ilości alkoholu, którą wypił, nie był już stuprocentowo pewien, czy jego pamięć można uznać za wiarygodne źródło informacji.
Gdy tylko drzwi się otworzyły, rzucił szybkie spojrzenie na przedpokój. Wyglądało w porządku. Odetchnął z ulgą, po czym niedbale zrzucił buty i odwiesił skórzaną kurtkę obok tej należącej do Hana.
OdpowiedzUsuńUniosł wysoko brew, słysząc jego pytanie. Był zdecydowanie zbyt pijany, żeby od razu dokładniej analizować znaczenie jego słów.
Ryan był otwarty i nigdy nie miał szczególnie wyszukanych zasad dotyczących tego, kto może co u niego robić. Niejednokrotnie zdarzało się, że znajomi wracali z nim do domu, zajmowali kanapę, drewniany, podwieszany hamak albo, jeśli byli naprawdę bliscy, kończyli z nim w jednym łóżku. Oczywiście po prostu śpiąc. Każdy, kto był u niego więcej niż dwa razy, doskonale wiedział, gdzie trzyma kubki i talerze, skąd wziąć dodatkową poduszkę, jak zrobić sobie kawę i gdzie znaleźć jego ulubione roślinne napoje do kawy. Nawet schowek ze słodyczami nie był żadną tajemnicą.
Toteż chwilę zajęło mu przyswojenie pytania Hana. Dopiero ocierający się o jego nogi Milkyway skutecznie wyrwał go z zamyślenia.
— No hej, mały — mruknął z rozbawieniem.
Zaśmiał się cicho i wziął kota na ręce. Milkyway natychmiast wtulił się w jego tors, zaczynając głośno mruczeć, jakby właśnie wrócił jego człowiek, na którego czekał od co najmniej kilku dni, a nie kilku godzin. Zaraz obok pojawiła się czarna Nyx, która zatrzymała się kawałek dalej i uważnie zmierzyła spojrzeniem nowego przybysza.
Ryan zerknął na nią z uśmiechem.
— Zaraz pokażę ci, co i jak, ale najpierw muszę dać im jeść — powiedział, kucając i wyciągając rękę w stronę starszej kotki.
Pogłaskał ją kilka razy po głowie, po czym szybko udał się do kuchni. Wyjął dla nich saszetki z mokrą karmą, nałożył odpowiednie porcje do misek i odstawił je na swoje miejsce. Dopiero wtedy umył dłonie i wrócił do Hana.
Uśmiechnął się z zadowoleniem, a jego spojrzenie bez większego skrępowania przesunęło się po sylwetce mężczyzny. W mieszkaniu miał wiele źródeł ciepłego, lekko przygaszonego światła. Nigdy nie przepadał za tym mocnym, padającym prosto z góry, które potrafiło zepsuć atmosferę nawet w najładniejszym pomieszczeniu. Tutaj wszystko było miększe, spokojniejsze.
I w takim świetle Han prezentował się naprawdę cholernie dobrze. Ryan nie zamierzał nawet udawać, że tego nie zauważa.
Podszedł bliżej i ujął jego dłoń, splatając z nią swoje palce na krótką chwilę.
— Tam, na końcu, te drzwi na wprost to łazienka. Po lewej jest moja sypialnia, po prawej pracownia — mruknął.
Jego dłoń przesunęła się wyżej, aż zatrzymała na ramieniu mężczyzny. Ryan lekko pociągnął go w stronę otwartego salonu. Przeszli kilka kroków, aż dotarli do jednej z dwóch ciemnych, puchatych kanap.
Ryan zatrzymał się przed Hanem i spojrzał mu w oczy. Przez chwilę po prostu czekał, jakby upewniając się, że ten rzeczywiście podąża za nim z własnej woli. Nie dostrzegając sprzeciwu, pozwolił sobie na kolejny krok. Naparł na niego ciałem, powodując, że Han opadł miękko na kanapę.
UsuńRyan mruknął z zadowoleniem i niemal od razu znalazł się nad nim, siadając okrakiem na jego kolanach. Ta pozycja zdecydowanie bardziej mu odpowiadała. W końcu mógł spojrzeć na niego z góry i, co najważniejsze, obserwować jego reakcję z bliska.
Westchnął cicho, wyraźnie zadowolony z tego, co miał przed sobą.
— Ach... nie. Jednak zdecydowanie nie umiem być cierpliwy — rzucił z rozbawieniem.
Jego dłonie odnalazły nadgarstki Hana i zatrzymały się na nich, ale Ryan nie odrywał od niego wzroku. Wciąż uważnie obserwował jego twarz, szukając choćby najmniejszego sygnału, że posuwa się za daleko. Alkohol dodawał mu odwagi, ale nie chciał, żeby ta odwaga sprawiła, że przestanie zwracać uwagę na granice drugiego człowieka. Dopiero kiedy upewnił się, że Han nie protestuje, pochylił się bliżej.
— Także pozwól, że sięgnę rękoma po to, na co mam ochotę — wymruczał cichym, niskim tonem prosto do jego ucha.
Zaczepnie musnął zębami jego ucho, po czym powoli przesunął się niżej. Nie spieszył się. Wręcz przeciwnie, chciał przeciągnąć tę chwilę tak długo, jak tylko się dało.
Czubkiem nosa trącił skórę na szyi mężczyzny, zatrzymując się przy niej na moment. Ciepły oddech drażnił wrażliwe miejsce, a Ryan celowo nie robił nic więcej, jakby sama bliskość była wystarczająca, by podtrzymać napięcie między nimi. W końcu dotarł do jabłka Adama i zatrzymał się tam na krótką chwilę.
Dopiero później musnął jego skórę językiem.
Ciche westchnienie wyrwało się z jego ust, gdy przesunął się wyżej, w stronę brody, a następnie wzdłuż linii szczęki, zostawiając po sobie wilgotny ślad. Cały czas robił to powoli, niemal prowokująco, jakby sprawdzał, ile jeszcze może zyskać samym oczekiwaniem.
Dopiero po chwili odsunął się odrobinę.
Powoli. Bez pośpiechu.
Spojrzał Hanowi prosto w oczy, a przez moment nie powiedział ani słowa. Chciał zobaczyć jego reakcję, upewnić się, że wszystko, co robił, było dla niego w porządku. W tej chwili to właśnie jego spojrzenie było dla Ryana ważniejsze niż jakiekolwiek słowa.
Ryan
Ryan uwielbiał się bawić. Lubił mieć kontrolę, sprawdzać, jak daleko może się posunąć i jak wiele jest w stanie wyciągnąć z drugiej osoby samym dotykiem, spojrzeniem czy odpowiednio dobranym słowem. Najbardziej podobało mu się obserwowanie reakcji. Tego, jak ktoś początkowo próbował zachować spokój, a potem coraz trudniej było mu ukryć zainteresowanie. Każdy niespokojny ruch, urwany oddech czy cichy dźwięk odbierał niemal jak nagrodę. Spijał je jak najsłodszy i najpyszniejszy napój, delektując się każdym kolejnym sygnałem, że jego obecność naprawdę działa.
OdpowiedzUsuńLiczył, że tej nocy scenariusz będzie wyglądał podobnie. Że Han należy do tych osób, które tylko przez pierwszą chwilę zgrywają silnych, mających wszystko pod kontrolą, by później pod jego dotykiem stopniowo i coraz śmielej poddawać się temu, co Ryan miał im do zaoferowania. Miał chyba w sobie coś z małego sadysty, bo lubił przeciągać te momenty. Tańczyć na granicy cierpliwości drugiej osoby, sprawdzać, kiedy zacznie się niecierpliwić i jak długo będzie jeszcze próbowała udawać, że wcale nie czeka na więcej.
Przez ostatni czas tak właśnie wyglądała jego relacja. Przyzwyczaił się do tego, że to on przejmował inicjatywę, nadawał tempo i decydował, w którą stronę potoczy się cała ta przyjemna gra. Już niemal zapomniał, jak to jest znaleźć się po tej drugiej stronie. Dlatego przejęcie kontroli wydawało mu się czymś tak naturalnym jak oddychanie.
To on musiał się starać. To on zabiegał, wymyślał, prowokował i pilnował, żeby druga osoba nie straciła zainteresowania. Z czasem zaczął traktować to niemal jak swoją odpowiedzialność. Teraz działał trochę na autopilocie, nawet nie dopuszczając do siebie myśli, że mężczyzna pod nim może mieć własny plan na ten wieczór. Że może wcale nie zamierzał tak łatwo pozwolić Ryanowi przejąć całej kontroli.
Uniósł zaciekawiony brew, uważnie przyglądając się Hanowi. Podobał mu się ten zaczepny ton. Ta gra, którą najwyraźniej obaj zaczynali rozumieć bez potrzeby tłumaczenia sobie jej zasad. W końcu czuł zainteresowanie. Prawdziwe, wyraźne i skierowane właśnie na niego. Euforia, która się z tym wiązała, niemal rozsadzała go od środka.
Cieszył się. Znacznie bardziej, niż był w stanie pokazać i niż pozwalała mu na to obecna sytuacja. Jeszcze kilka godzin wcześniej wychodził z domu nieco markotny i przygaszony. Jego spojrzenie było puste, myśli odległe, a w środku tkwiło to nieprzyjemne poczucie, że znowu czegoś mu brakuje. Teraz natomiast nie potrafił powstrzymać uśmiechu. Wręcz promieniał.
Chciał tego więcej. Więcej jego spojrzeń. Więcej zainteresowania. Więcej tego przyjemnego ciepła, które pojawiało się gdzieś pod żebrami za każdym razem, gdy Han dawał mu kolejny powód, by wierzyć, że naprawdę mu się podoba. Był trochę jak ćpun, który właśnie dostał upragnioną działkę, tylko zdecydowanie zbyt małą. Jeszcze. Więcej. Więcej. Więcej.
— Tak? Jesteś pewien? — spytał z bezczelnym uśmiechem. Jego spojrzenie przesunęło się po sylwetce Hana, zatrzymując się na jego twarzy. — Bo twoje zaciśnięte nogi i dłonie mówią zdecydowanie co innego — wytknął mu z rozbawieniem.
W jego oczach pojawiły się wesołe iskry. Był zaintrygowany. Wręcz zainspirowany tą interakcją między nimi. Czuł, że Han, podobnie jak on, ma ochotę się pobawić. Poprzeciągać linę. Sprawdzić, który z nich pierwszy odpuści i przestanie udawać, że wcale nie zależy mu na wygranej.
Dla Ryana oba scenariusze były właściwie do zaakceptowania. Ale mimo wszystko chciał wygrać. Chciał mieć kontrolę, sprawić, by drugi całkowicie oddał się mu, wypełniając jego mieszkanie nieskrępowanymi okrzykami przyjemności, jaką zamierzał mu dać. Czuł do tego znaczną motywację, by się nim zająć. Najlepiej, jak tylko potrafił. Chciał, by ten uśmiech z twarzy znikł, ustępując rozchylonym wargom, spomiędzy których ulatywałyby kolejne słodkie dźwięki. Ta uwaga, jaką dostawał, była uzależniająca.
Oddychał ciężej, a skóra niemiłosiernie zaczęła go palić.
Ten komentarz został usunięty przez autora.
UsuńWciąż jednak nie odrywał wzroku od Hana. Na moment spojrzał na trzymany przez siebie nadgarstek, jakby dopiero teraz przypomniał sobie o jego obecności, po czym ponownie uniósł wzrok. Zatrzymał go na oczach mężczyzny i przez chwilę po prostu patrzył. To właśnie w nich chciał się zatracić. To one sprawiały, że czuł zdecydowanie zbyt wiele. Gdzieś w środku nadal czaiła się obawa, że to wszystko jest tylko snem. Pijackim przewidzeniem, które za chwilę zniknie, a na jego miejscu pojawi się znajoma obojętność. Taka sama, do jakiej zdążył przywyknąć przez ostatnie miesiące.
UsuńTen strach jednak wcale go nie paraliżował. Wręcz przeciwnie. Sprawiał, że miał ochotę starać się jeszcze bardziej.
Wydał z siebie zadowolony pomruk, kiedy Han przysunął się bliżej. Wytrzymał jego spojrzenie, rozkoszując się bliskością i tym, jak wyraźnie obaj reagowali na tę sytuację. Kolejna fala przyjemnych dreszczy przebiegła pod jego skórą, wywołując gęsią skórkę.
Na moment przymknął oczy. Zaraz jednak znów je otworzył, posyłając Hanowi zaczepne spojrzenie. Powoli wysunął język, zahaczając nim prowokacyjnie o jego wargę. Nie przeciągał tego dłużej. Po chwili ich usta połączyły się w pocałunku. Ryan naparł na niego swoim ciałem, zmuszając go, by ponownie oparł plecy o kanapę. Przez moment pozwolił sobie zatracić się w tej bliskości, ale równie szybko się odsunął.
Spojrzał na Hana z góry. Na jego ustach pojawił się zadziorny uśmiech.
— Wymagający, co? — zagadnął, po czym cmoknął go w policzek.
Nie spieszył się. Nadal trzymał jego nadgarstki, choć teraz bardziej z przekory niż z rzeczywistej potrzeby. Chciał po prostu podkreślić, że wciąż pamięta o tej małej rywalizacji między nimi.
Przesunął się niżej, zostawiając kolejne pocałunki na szyi, ramieniu ukrytym częściowo pod materiałem koszuli i torsie. Każdy ruch był spokojny i celowo niespieszny, jakby Ryan doskonale wiedział, że właśnie oczekiwanie potrafi być najbardziej ekscytujące.
W końcu zsunął się z jego kolan i opadł na dywan, pomiędzy nogami Hana. Spojrzał w górę z tym samym zaczepnym uśmiechem, który nie opuszczał jego twarzy od kilku chwil. Zębami uniósł lekko materiał luźnej koszuli, odsłaniając fragment skóry brzucha. Zatrzymał się na moment, jakby chciał nacieszyć się samym widokiem, po czym złożył na rozgrzanej skórze kilka delikatnych pocałunków.
W końcu odsunął się nieznacznie i ponownie spojrzał Hanowi w oczy.
— Mmm, Hannie... — westchnął z zadowoleniem, niemal teatralnie oblizując wargę. Przechylił lekko głowę. — To może powiesz mi, gdzie chciałbyś poczuć mój język? — spytał z tym samym rozbawieniem, które zdradzało, że przede wszystkim chciał zobaczyć jego reakcję.
Nachylił się jeszcze na moment, muskając pocałunkiem jego udo, po czym zatrzymał się, jakby celowo zostawiał tę chwilę niedokończoną. Jeszcze chwilkę. Nie musiał przecież dostawać wszystkiego od razu.
Podniósł się i tym razem usiadł tylko na jednym jego udzie. Puścił w końcu jedną dłoń Hana, przesuwając własną rękę wyżej, aż dotarł do jego twarzy. Ujął delikatnie jego podbródek. Kciukiem powoli przesunął po dolnej wardze mężczyzny, cały czas patrząc mu prosto w oczy. Tym razem nie mówił już nic. Po prostu czekał. I chyba właśnie to oczekiwanie podobało mu się najbardziej.
ryan
Nie oczekiwał, że ten wieczór przyniesie coś tak ekscytującego. Że w końcu poczuje się tak inaczej, tak dobrze. Że ktoś będzie nim naprawdę zainteresowany. Tak wpatrzony w niego, spragniony jego bliskości, jego dotyku, każdego kolejnego ruchu, który wykonywał. Czuł narastające napięcie i obserwował z uwagą każdą, nawet najmniejszą reakcję Hana. Drgnięcie mięśni, zmianę oddechu, sposób, w jaki na niego patrzył. Wszystko to tylko utwierdzało Ryana w przekonaniu, że to zainteresowanie wcale nie było wymyślone. Nie dopowiadał sobie czegoś, czego nie było. To działo się naprawdę. I chyba właśnie dlatego tak trudno było mu się zatrzymać.
OdpowiedzUsuńBył podekscytowany. Ta świadomość dodawała mu energii, sprawiała, że chciało mu się śmiać, niemal piszczeć ze szczęścia jak dzieciak, który właśnie dostał coś, na co czekał zdecydowanie zbyt długo. To zainteresowanie było takie czyste, niewymuszone i po prostu prawdziwe. Nie musiał się o nie prosić. Nie musiał robić niczego więcej, żeby zwrócić na siebie uwagę. Han sam jej szukał, sam patrzył, sam zbliżał się do niego coraz bardziej.
Czegoś takiego Ryan nie czuł od dawna. I przez to tak łatwo było mu zapomnieć, że to, co robił, było, lekko mówiąc, nie w porządku.
Siedząc na kolanach Hana, niemal całkowicie zapomniał o swoim partnerze. O tym, że przecież nadal byli razem. Może już dawno oddalili się od siebie emocjonalnie. Może ich relacja od jakiegoś czasu bardziej przypominała wygodną umowę, przyzwyczajenie niż prawdziwy związek. Może Ryan coraz częściej miał wrażenie, że jest traktowany jak wygodna opcja, ktoś, kto po prostu zawsze będzie pod ręką, zamiast jak człowiek, którego naprawdę chce się mieć przy sobie.
Ale to nadal była relacja. Oficjalnie nadal pozostawali razem. Ta myśl przemknęła gdzieś z tyłu jego głowy, lecz alkohol skutecznie rozmywał jej znaczenie. W tej chwili znacznie głośniejsze było to przyjemne ciepło rozlewające się po całym jego ciele i świadomość, że ktoś w końcu patrzył na niego dokładnie tak, jak Ryan od dawna chciał być oglądany.
Jego umysł był dodatkowo stępiony przez sporą ilość wypitego alkoholu, a każda kolejna chwila spędzona z Hanem tylko utrudniała mu przypomnienie sobie, gdzie właściwie powinny znajdować się granice. Nie chciał myśleć o jutrze. Nie chciał zastanawiać się, co poczuje, kiedy emocje opadną, a wszystko stanie się znacznie bardziej skomplikowane. Teraz liczyło się tylko to, że w końcu ktoś go chciał. Naprawdę chciał.
Widok, który miał przed sobą, był niesamowicie gorący. Ryan obserwował z zachwytem każdy fragment twarzy mężczyzny, jakby próbował zapamiętać go w najmniejszych szczegółach. Kształt szczęki, linię ust, ciemne oczy, które ani na moment nie przestawały skupiać się na nim. Był w tym momencie całkowicie pochłonięty Hanem.
Oddychał ciężej, a jego klatka piersiowa unosiła się coraz szybciej. Gdy poczuł język na opuszku palca, przez jego ciało przebiegł przyjemny dreszcz, a z ust wydobyło się zadowolone westchnienie. Ten jeden, prowokacyjny gest wystarczył, by napięcie natychmiast wzrosło. Ryan zacisnął lekko szczękę, przez moment nie odrywając wzroku od twarzy Hana. To było zdecydowanie zbyt przyjemne. I zdecydowanie zbyt łatwo było się od tego uzależnić.
Spojrzał na swój nadgarstek, a słysząc kolejne słowa Hana, cicho się zaśmiał. Uniósł wysoko brew, jakby właśnie został wyzwany, a w jego spojrzeniu pojawiły się znajome, zaczepne iskierki.
— Nawet nie wiesz, jak bardzo kreatywny potrafię być — rzucił z wyraźnym zadowoleniem.
Zaraz potem przysunął kolano do jego krocza i poruszył nim sugestywnie, celowo obserwując reakcję mężczyzny. Chciał wiedzieć, jak bardzo na niego działa. Chciał zobaczyć ten moment, w którym pewność siebie Hana choć odrobinę się zachwieje. Dopiero wtedy wyrwał swój nadgarstek z jego objęć.
Puścił mu oczko, a następnie podniósł się sprawnie, wyciągając do niego rękę i pociągając go za sobą. Gdy tylko znaleźli się na tej samej wysokości, Ryan nie dał mu nawet chwili na zastanowienie. Od razu wpił się w jego usta. Pocałunek był zachłanny i namiętny, podszyty nagromadzonym przez cały wieczór napięciem. Ryan nie próbował już udawać cierpliwego. Całe to czekanie, drobne gesty, spojrzenia i prowokacje zdawały się właśnie znajdować ujście w tym jednym momencie. Raz po raz podgryzał wargi Hana, nie odrywając się od niego na dłużej, niż było to absolutnie konieczne.
UsuńZnów objął go za nadgarstek i pociągnął za sobą, prowadząc w stronę sypialni. Poruszał się zdecydowanie, niemal bez wahania, sprawnie omijając wszelkie przeszkody po drodze. Nawet wtedy nie chciał całkowicie przerywać pocałunku, jakby każda sekunda dystansu była czymś niepotrzebnym.
Kiedy znaleźli się w sypialni, Ryan zabrał jedną z dłoni z jego nadgarstka i sprawnie rozpiął guziki koszuli. Niebieski materiał po chwili zsunął się z ramion Hana i wylądował na panelach. Ryan odsunął się na moment. Tylko po to, żeby móc spokojnie zobaczyć to, co wcześniej pozostawało ukryte. Jego wzrok powoli przesunął się po sylwetce mężczyzny, a na ustach pojawił się pełen zadowolenia uśmiech. Nie próbował nawet ukrywać, że podobało mu się to, co widział.
— Mhm... — mruknął cicho, jakby sam dla siebie.
Zaraz potem położył dłonie na jego ciele i popchnął Hana na łóżko, tak by ten wylądował na nim brzuchem.
Ryan nie czekał, aż ten zdąży zmienić pozycję. Pochylił się nad nim, a jego zęby zaraz odnalazły kark Hana, podszczypując delikatnie rozgrzaną skórę. Przesunął wargi niżej, podążając wzdłuż jego kręgosłupa aż do łopatek, a język dołączył do tego powolnego, prowokacyjnego gestu.
— Może powinienem cię zakneblować, co? — rzucił z zadowoleniem, sunąc jedną z dłoni po odkrytym ciele. Zatrzymał ją na moment, jakby celowo dawał sobie czas na obserwowanie reakcji Hana. — Chociaż skoro tyle gadasz, to musisz naprawdę pięknie jęczeć — dodał rozbawionym, niskim tonem.
Zaraz potem pochylił się ponownie i zasunął wargami na jego barku, zostawiając tam wyraźny ślad. Przez chwilę nie odrywał ust od rozgrzanej skóry, jakby chciał zaznaczyć swoją obecność, a dopiero później powoli uniósł głowę.
W jego spojrzeniu wciąż było to samo podekscytowanie. I coś jeszcze. Ta uwaga, którą dostawał od Hana, działała na niego zdecydowanie zbyt mocno. Była jak nagroda po miesiącach czekania, jak coś, czego nawet nie wiedział, jak bardzo potrzebował, dopóki w końcu tego nie dostał. Ryan czuł, jak z każdym kolejnym spojrzeniem i każdym gestem coraz trudniej było mu myśleć o czymkolwiek innym. Oddychał ciężej, a skóra niemiłosiernie zaczęła go palić. I tym razem wcale nie chciał, żeby to uczucie minęło.
ryan
Nie zamierzał mu czegokolwiek narzucać. Nigdy nie był i nie chciał być taką osobą, zwłaszcza w sytuacji, w której znajdowali się teraz. Przecież właściwie wcale się nie znali. Nie mieli pojęcia o swoich granicach, upodobaniach ani o tym, co sprawiało drugiemu przyjemność, a co mogło wywołać dyskomfort. Ta niewiadoma była niezwykle elektryzująca, ale jednocześnie wiązała się z pewnym napięciem.
OdpowiedzUsuńPrzywykł do wyłapywania drobnych zmian w głosie, mimice i ruchach. Potrafił zauważyć, kiedy ktoś się wahał, próbował coś ukryć albo zdradzał więcej, niż zamierzał. Teraz jednak alkohol mógł skutecznie utrudnić mu ocenę sytuacji, dlatego musiał zachować szczególną ostrożność. Łatwo było dać się ponieść chwili, zwłaszcza gdy pod nim, na jego własnym łóżku, leżał tak cholernie seksowny i już półnagi mężczyzna. Ryan naprawdę próbował zachować rozsądek, ale Han zdecydowanie nie ułatwiał mu tego zadania.
Uniósł się lekko na rękach, gdy Han postanowił zmienić pozycję i obrócić się do niego przodem.
Dał mu chwilę przestrzeni na zebranie myśli i złapanie oddechu. Nie chciał go poganiać. Miał nawet zamiar skomentować jakoś jego wcześniejsze słowa, rzucić kolejną zaczepkę i sprawdzić, jak tym razem Han na nią zareaguje, ale ostatecznie nie wydusił z siebie ani słowa. Zdecydowanie zgubił się w tych oczach, tak uporczywie wpatrzonych w jego własne. A już szczególnie w ustach, które wydawały mu się teraz niesamowicie kuszące. Przez chwilę miał wrażenie, że wystarczyłby jeden niewielki ruch, by znów skrócić dzielącą ich odległość. Nie musiał jednak długo czekać, aż Han sam postanowił to zrobić.
Wydał z siebie zadowolony pomruk, gdy poczuł jego usta na swoich. Przez pierwszą sekundę był nieco zaskoczony, ale szybko skupił się już wyłącznie na pocałunku. Na tej zachłannej pieszczocie, która zdawała się mówić mu więcej, niż Han byłby skłonny przyznać na głos. I chyba właśnie to pociągało Ryana najbardziej. Ta sprzeczność między tym, co mężczyzna mówił, a tym, co zdradzało jego ciało. Jakby sam wciąż nie potrafił zdecydować, jaką rolę chciał przyjąć w tej sytuacji i ile kontroli był gotów oddać drugiej osobie.
Ryan odnosił wrażenie, że pod tym względem byli do siebie zaskakująco podobni. Może nawet zbyt podobni, by w innych okolicznościach mogła taka sytuacja między nimi zajść. Obaj lubili się bawić i droczyć. Każdy robił to na swój własny sposób, ale cel pozostawał podobny. Ryan wyczuł to już w klubie. Słyszał to w tonie głosu Hana, dostrzegał w jego zachowaniu i w sposobie, w jaki potrafił przejąć inicjatywę, by chwilę później sprowokować Ryana do działania.
Ta świadomość tylko bardziej go intrygowała. Ryan nie miał pojęcia, jak długo Han pozwoli mu prowadzić ani kiedy sam postanowi ponownie przejąć inicjatywę. Na razie zamierzał korzystać z tego, że ten postanowił mu ja odstąpić. Na jak długo? Nie wiedział. I to było w tym wszystkim najlepsze.
Odsunął się od niego z cichym westchnieniem. Oblizał usta w nieco prowokacyjnym geście, po czym rzucił Hanowi zadowolone spojrzenie. Wyprostował się nieco, by teraz klęczeć nad nim, i powoli, spokojnie omiótł jego ciało wzrokiem. Nie spieszył się. Chciał nacieszyć się tym widokiem, zapamiętać go.
Musiał przyznać, że było na co patrzeć. Widok mężczyzny leżącego przed nim był niesamowicie piękny i ekscytujący, a ciepło rozlewające się po ciele Ryana zdawało się z każdą chwilą coraz bardziej palić jego skórę. Miał ochotę zrobić znacznie więcej, niż pozwalał sobie pokazać, ale przecież nigdzie mu się nie spieszyło. Przynajmniej próbował wmówić to samemu sobie.
— Shhh… — mruknął, umieszczając dłonie na pasku jego spodni. — I kto tu jest niecierpliwy, hę? — zamruczał zaczepnie, po czym sprawnie rozpiął sprzączkę.
Skłamałby, gdyby stwierdził, że sam miał w sobie wystarczająco dużo cierpliwości. Nie był przecież z kamienia, a Han skutecznie utrudniał mu zachowanie pozorów pełnego opanowania.
Po rozpięciu paska Ryan nie czekał już więcej. Rozpiął Hanowi spodnie, które po kilku chwilach wylądowały obok niebieskiej koszuli. Przyjrzał się uważnie temu, co miał przed sobą, pozwalając sobie na krótką chwilę zachwytu, po czym ponownie zawisł nad ciałem Hana. Tym razem jednak, zanim zrobił cokolwiek więcej, spojrzał mu w oczy. Chciał upewnić się, że mężczyzna nadal czuł się z tym dobrze, i że Ryan nie przekroczył granicy, której nie powinien był przekraczać. Pociągała go ta sytuacja, ale nie na tyle, by przestać zwracać uwagę na drugą osobę.
UsuńDopiero wtedy ponownie połączył ich usta w gorącym pocałunku. Ryan nie miał najmniejszego problemu z okazywaniem, jak bardzo mu się to wszystko podobało. Nie zamierzał ukrywać własnej przyjemności ani udawać obojętności, skoro nie było ku temu żadnego powodu. Z jego gardła wydobywały się pomruki zadowolenia i ciche westchnienia, a on sam coraz bardziej zatracał się w bliskości, na którą obaj się zdecydowali.
Oderwał się od Hana na moment, ponownie odnajdując jego spojrzenie. Sam pozbył się koszulki, dorzucając ją do reszty ubrań. Wiedział, że nie na tym najbardziej zależało mężczyźnie, ale cóż, nie zamierzał od razu dawać mu wszystkiego. Trochę droczenia jeszcze nikomu nie zaszkodziło, a Ryan zdecydowanie nie byłby sobą, gdyby zrezygnował z okazji do kolejnej zaczepki.
— Piękny — mruknął z zachwytem, po czym zaraz przesunął się z pieszczotami na jego szyję.
Całował rozgrzaną skórę, przesuwał po niej językiem, a momentami zaczepiał ją zębami. Powoli wędrował przez ramię i obojczyki, docierając w końcu do mostka. Nie spieszył się. Chciał poświęcić uwagę każdemu fragmentowi skóry, jednocześnie obserwując, jak Han reaguje na jego bliskość.
Na chwilę zatrzymał się przy jednym z sutków, poświęcając mu sporo uwagi. Miał przecież mały cel, który wyznaczył mu sam Han. Chciał usłyszeć te piękne odgłosy, przekonać się, jak brzmią, kiedy wymykają się mężczyźnie spod kontroli. Sama myśl o tym wywoływała w nim kolejną falę ekscytacji. Chciał, żeby Han mógł zapomnieć o całym świecie, choćby na kilka krótkich chwil, i po prostu skupić się na tym, co działo się między nimi.
Przeszedł na brzuch, przesuwając się coraz niżej. Powoli całował skórę tuż przy materiale bokserek, a uśmiech zadowolenia nie schodził mu przy tym z twarzy. Ekscytacja powoli rozrywała go od środka, ale wciąż potrafił się powstrzymać. Chciał przedłużyć tę chwilę, nacieszyć się nią i nie pozwolić, by wszystko wydarzyło się zbyt szybko. Było mu coraz trudniej zachować cierpliwość, zwłaszcza że sam nie pozostawał obojętny na bliskość Hana, ale właśnie to sprawiało, że przeciąganie momentu miało w sobie tyle przyjemnego napięcia.
Ucałował jedną z kości biodrowych, po czym uniósł wzrok.
— Piękny — powtórzył.
Tym razem już bez zbędnych ceregieli powoli wysunął swój długi język i przesunął nim po jego ukrytej za materiałem męskości. Nie potrzebował próśb ani dodatkowych potwierdzeń. Sam wzrok Hana i wcześniejszy pocałunek wydawały mu się wystarczającą nagrodą oraz zachętą do działania. Ryan nie chciał jednak sprowadzać całej tej chwili do własnej satysfakcji. Zależało mu na tym, by Han czuł się przy nim swobodnie i nie żałował, że pozwolił mu przekroczyć granicę, która jeszcze niedawno oddzielała ich od siebie.
Chciał po prostu sprawić, żeby Han nie żałował tego, że postawił mu tego cholernego drinka.
ryan
Gdy Han uniósł się na łokciach, a następnie przeszedł do siadu, Ryan przez pierwszą chwilę był przekonany, że robi to wyłącznie po to, by zyskać lepszy widok albo łatwiej chwycić go za włosy i w ten sposób przejąć kontrolę nad tym, co działo się między nimi. Właściwie nie miałby nic przeciwko takiemu rozwiązaniu. Był ciekawy, jak Han zachowywałby się, gdyby wreszcie przestał się z nim droczyć i zdecydował się na bardziej zdecydowany ruch. Tak się jednak nie stało, co nieco zbiło Ryana z tropu. Przez pierwszą chwilę zdążył się nawet lekko zestresować, zastanawiając się, czy przypadkiem nie zrobił czegoś nie tak albo czy mężczyzna nie zmienił nagle zdania.
OdpowiedzUsuńNiepewność trwała jednak zaledwie kilka sekund. Wkrótce na jego ustach ponownie pojawił się rozbawiony, nieco prowokacyjny uśmiech.
Właściwie właśnie wtedy uświadomił sobie, że miał rację. On i Han byli do siebie zdecydowanie podobni. Obaj lubili się droczyć, sprawdzać reakcje drugiej osoby i przeciągać tę przyjemną chwilę niepewności, w której żaden z nich nie chciał jako pierwszy odsłonić wszystkich kart. Mogliby pewnie spędzić cały wieczór na takim przerzucaniu się zaczepkami, pocałunkami i spojrzeniami, próbując udowodnić, że to właśnie ten drugi szybciej straci cierpliwość. Problem polegał na tym, że pokłady Ryana, i tak niezbyt imponujące, zaczynały się już wyczerpywać. Miał ochotę na coś więcej. Nie chciał przerywać tego, co działo się między nimi, ani tym bardziej pozwolić, by cała ta atmosfera rozpłynęła się w kolejnych żartach.
Odsunął się nieco i spojrzał Hanowi prosto w oczy. Delikatnie przechylił głowę na bok, odrzucając przy tym irytujące kosmyki grzywki, które wpadały mu do oczu i psuły tak przyjemny widok. Nie zamierzał pozwolić, by cokolwiek rozpraszało go w tej chwili, a już szczególnie własne włosy.
— Na razie tak to się zapowiadało — mruknął z lekkim rozbawieniem, ale i wyraźną zaczepnością w głosie.
Ryan nie miał nic przeciwko zamianie ról w łóżku. Co prawda, przywykł do tego, że to po jego stronie leżała niemal każda najmniejsza inicjatywa i to on musiał się nagimnastykować, żeby doprowadzić do tego, czego chciał. Dosłownie i w przenośni. Lubił mieć kontrolę, lubił decydować o tempie i obserwować, jak druga osoba reaguje na jego kolejne posunięcia.
Powoli podniósł się, siadając Hanowi na kolanach. Z jego gardła wyrwał się zadowolony pomruk, a zaraz potem ponownie połączył ich usta w pocałunku. Zarzucił mu ręce na ramiona, oddając się tej pieszczocie i pozwalając sobie na chwilę zapomnieć o potrzebie kontrolowania wszystkiego dookoła. Nie musiał przecież zawsze wiedzieć, co wydarzy się za moment. Czasami mógł po prostu cieszyć się tym, co dostawał.
Prawda była jednak taka, że oddanie kontroli wciąż go stresowało. Gdyby był trzeźwy, prawdopodobnie znacznie mocniej odczuwałby ten dyskomfort, analizując każdy szczegół i zastanawiając się, czy na pewno potrafi zaufać komuś, kogo dopiero poznawał. Teraz jednak podniecenie i alkohol zdecydowanie brały górę nad rozsądkiem. Chciał dostać swoją nagrodę. Chciał poczuć tę przyjemność, którą mogli się razem dzielić, i przestać na moment zastanawiać się nad tym, kto powinien wykonać kolejny ruch. Nie zależało mu szczególnie na samej formie. Ważne było to, by obaj czerpali z tej chwili tyle samo przyjemności i żeby Han rzeczywiście chciał go mieć tak blisko.
— Więc… — zaczął, odsuwając się od niego na moment. — Mam ci się oddać? Tego byś chciał, co? Hannie? — wymruczał cicho, po czym zaraz nachylił się, by wsunąć między wargi płatek jego ucha.
Stęknął mu do niego prowokacyjnie, wyraźnie zadowolony z własnej zaczepki. Nawet teraz nie potrafił całkowicie zrezygnować z droczenia się, choć sam coraz bardziej pragnął przekonać się, dokąd zaprowadzi ich ta noc.
— Mam się grzecznie położyć? — dopytał, odsuwając się, by ponownie spojrzeć mu w oczy.
Zaraz zsunął się z jego kolan. Nie spuszczając z niego wzroku, powoli rozpiął pasek od spodni. Te szybko wylądowały na podłodze razem z jego bielizną. Całkowicie nagi, nie licząc biżuterii, którą wciąż miał na sobie, ponownie zajął miejsce na kolanach Hana.
Nie stresował się samą nagością. Doskonale wiedział, że niektórzy mogliby uznać jego sylwetkę za zbyt kobiecą albo zbyt szczupłą, ale w tej chwili zupełnie go to nie obchodziło. Nie miał zamiaru przejmować się cudzymi wyobrażeniami o tym, jak powinno wyglądać męskie ciało. Szczególnie że Han patrzył na niego w taki sposób, że Ryanowi trudno było myśleć o jakichkolwiek niedoskonałościach. W tym spojrzeniu było coś, co sprawiało, że jego zwyczajowa pewność siebie rosła jeszcze bardziej. Czuł się atrakcyjny, pożądany i, co chyba najważniejsze, naprawdę zauważony.
UsuńOczywiście, wystarczyłby jeden niepochlebny komentarz, żeby ten stan rzeczy uległ zmianie. Ryan potrafił być pewny siebie, ale nie oznaczało to, że pozostawał całkowicie odporny na cudze opinie. Pod tym względem wciąż miał w sobie sporo próżności i potrzebował potwierdzenia, że rzeczywiście działał na drugą osobę tak, jak sobie wyobrażał. Nie podejrzewał jednak Hana o to, by miał zamiar zepsuć tę chwilę czymś podobnym. Przynajmniej na razie nie dostrzegł w jego zachowaniu niczego, co kazałoby mu się tego obawiać.
Poprawił się na jego kolanach i lekko zarzucił włosami, które miękko opadły mu na ramiona. Następnie ponownie wpił się w jego usta, wzdychając z zadowoleniem. Smakowały naprawdę wybornie i Ryan zdecydowanie potrzebował ich tego wieczoru więcej. Mógłby wracać do tych pocałunków bez końca, za każdym razem odnajdując w nich coś, co zachęcałoby go do kolejnego. Było w tym coś niezwykle wciągającego, zwłaszcza że nie miał jeszcze pojęcia, jak wiele Han był gotów mu dać.
— Lubisz rozkazywać, co? To powiedz mi… co byś chciał ze mną zrobić? — zapytał cicho, wsuwając jedną z dłoni w jego włosy i powoli je przeczesując.
Robił to delikatnie, z czułością, ale również z wyczuwalnym napięciem. Chciał poznać odpowiedź. Nie tylko dlatego, że sama myśl o usłyszeniu jej działała na jego wyobraźnię, ale również dlatego, że naprawdę interesowało go, jak Han zamierzał rozegrać tę sytuację. Ryan mógł prowokować go kolejnymi słowami i udawać, że wszystko jest jedynie zabawą, jednak pod tymi zaczepkami kryło się coś więcej niż zwykła ciekawość.
To pytanie było także swego rodzaju sprawdzianem. Chciał dowiedzieć się, czego Han pragnął, na co miał ochotę i jak wyobrażał sobie dalszy ciąg ich spotkania. Było w nim również miejsce na niewypowiedziane wprost pytanie o zgodę i granice, których obaj powinni być świadomi. Ryan nie chciał sam podejmować każdej decyzji, ale nie zamierzał też bezmyślnie oddawać drugiemu całej odpowiedzialności za to, co miało się wydarzyć. Chciał, żeby Han powiedział mu, czego chce, a on sam mógł zdecydować, czy również ma na to ochotę.
W końcu nawet jeśli lubił kontrolować sytuację, nie oznaczało to, że nie potrafił dzielić się nią z kimś innym. Musiał tylko poczuć, że może sobie na to pozwolić. A Han, ku jego własnemu zaskoczeniu, coraz skuteczniej sprawiał, że Ryan zaczynał mieć na to ochotę.
ryan
Spodobała mu się reakcja Hana. To, jak podążał za nim wzrokiem, jak uważnie go obserwował i nie odwracał spojrzenia, jakby w tej chwili nie istniało nic ciekawszego od niego. Ryanowi naprawdę niewiele było potrzeba, by poczuć się dobrze. Samo zainteresowanie działało na niego niemal jak ciche zapewnienie, którego nawet nie musiał domagać się na głos. Nie oczekiwał niczego więcej. Ta uwaga była dla niego łakomym kąskiem, czymś, co chciał chłonąć i czym cieszył się znacznie bardziej, niż powinien. Przypominała słodycz ukrytą na najwyższej półce, o której marzył od dawna, aż w końcu ktoś podał mu ją prosto do rąk. Niby drobiazg, a jednak wystarczył, by wywołać w nim prawdziwą radość.
OdpowiedzUsuńDzięki temu mógł wreszcie nieco się rozluźnić i przestać analizować każdy szczegół. Mógł po prostu cieszyć się chwilą, pozwolić sobie na odrobinę beztroski i skupić na tym, co działo się tuż przed nim.
Kiedy poczuł dłoń we włosach, na moment przymknął oczy. Z jego gardła wydobył się cichy pomruk zadowolenia, którego nawet nie próbował powstrzymać. Taki dotyk naprawdę sprawiał mu przyjemność. Był zaskoczony delikatnością i czułością, z jaką Han przesuwał palcami między jego kosmykami, ale zdecydowanie nie zamierzał na to narzekać. Wręcz przeciwnie. Mógłby przyzwyczaić się do czegoś takiego zdecydowanie szybciej, niż wypadało przyznawać komuś, kogo poznał zaledwie kilka godzin wcześniej.
Było w tym coś cholernie uzależniającego. Ryan lubił dotyk, ale jeszcze bardziej lubił tę swobodę, która pojawiała się, kiedy nie musiał o niego zabiegać. Nie musiał się przymilać, rzucać kolejnych żartów ani szukać sposobu, by zwrócić na siebie uwagę. Han po prostu sam wyciągnął do niego rękę, a Ryan mógł odpowiedzieć na ten gest tak, jak podpowiadało mu ciało. Bez kalkulowania, bez zastanawiania się, czy przypadkiem nie prosi o zbyt wiele.
Odchylił posłusznie głowę, nie widząc sensu w dalszym droczeniu się. Przynajmniej na ten moment. Zresztą, kiedy poczuł wargi Hana na swojej szyi, szybko przekonał się, że była to dobra decyzja. Aż stęknął z zadowolenia, zupełnie nie przejmując się tym, czy mężczyzna usłyszy, jak bardzo podoba mu się to, co robi. Złapał go za biodra, bawiąc się gumką jego bokserek, i pozwolił, by myśli powoli odpłynęły gdzieś daleko. Nie chciał teraz niczego roztrząsać. W jego głowie miała pozostać jedynie przyjemna pustka, ciepło bliskości i przyjemność, którą czerpał z obecności Hana.
Nie spodziewał się jednak takich pytań. Ani tym bardziej takich słów.
Odsunął się od niego na krótki moment i wlepił w niego spojrzenie pełne szczerego zdziwienia, jakby Han właśnie zapytał go o ulubioną zupę albo o coś równie niepasującego do sytuacji. Przez chwilę chyba nawet zapomniał, co właściwie chciał zrobić. Musiał przetworzyć to, co usłyszał, bo zupełnie nie spodziewał się takiego obrotu spraw.
Nie chodziło o samą kwestię zgody czy bezpieczeństwa. To przyjął za pewnik już w momencie, kiedy obaj zdecydowali się pojechać do jego mieszkania. Ryan nie zamierzał robić niczego, na co Han nie miałby ochoty, i oczekiwał tego samego z jego strony. Mimo wszystko usłyszenie tego wypowiedzianego na głos wywołało w nim zaskoczenie. Może dlatego, że przywykł do sytuacji, w których takie rzeczy pozostawały niedopowiedziane, a może dlatego, że nie spodziewał się, iż ktoś, kogo ledwie znał, tak otwarcie podejdzie do ich wspólnej przyjemności.
Przyglądał mu się w lekkim osłupieniu jeszcze przez moment, aż w końcu poczuł uścisk na swoich udach. Ten dotyk nieco go otrzeźwił. Zamrugał, jakby dopiero teraz wyrwano go z krótkiego transu, a na jego ustach powoli pojawił się uśmiech. Kiwnął głową, dając do zrozumienia, że rozumie, ale nim zdążył cokolwiek powiedzieć, Han kontynuował.
I zrobił to w taki sposób, który zadziałał na Ryana znacznie mocniej, niż ten byłby w stanie przyznać. Zwłaszcza w połączeniu z dotykiem na nagiej skórze, bliskością ich ciał i całą sytuacją, w której się znaleźli. Ryan był gotowy na flirt, na kolejne zaczepki i na to, że Han spróbuje przejąć inicjatywę. Nie był jednak przygotowany na to, jak bardzo mogą poruszyć go tak proste słowa.
Chcę ciebie.
UsuńDwa słowa, które wywołały w jego głowie prawdziwą burzę. Han wypowiedział je z taką lekkością, jakby były czymś zupełnie oczywistym. Jakby w tej chwili nie było niczego dziwnego w tym, że chciał właśnie jego. Dla Ryana nie było to jednak takie proste. Od dawna nie słyszał czegoś podobnego w sposób, który mógłby uznać za szczery i niewymuszony. Zwykle to on był tym, który wypowiadał podobne słowa, który robił wszystko, by usłyszeć je w odpowiedzi. To on zabiegał o uwagę, szukał potwierdzenia, starał się być wystarczająco dobry, wystarczająco atrakcyjny, wystarczająco wart czyjegoś zainteresowania. A jego wysiłki zbyt często pozostawały bez nagrody. I nagle dostawał to wszystko od zupełnie obcej osoby, poznanej zaledwie parę godzin wcześniej. Tak po prostu. Bez konieczności proszenia. Bez prób zasłużenia na te słowa. Bez zastanawiania się, czy nie powinien zrobić czegoś jeszcze, żeby utrzymać czyjąś uwagę choćby przez chwilę dłużej.
Jego spojrzenie zmieniło się diametralnie. Dotychczas pełne pewności siebie, rozbawienia i prowokacyjnych błysków, teraz przypominało bardziej spojrzenie szczeniaka czekającego na kolejną porcję czułości. Ryan sam pewnie nie zauważyłby tej zmiany, ale gdyby ktoś mu ją wytknął, natychmiast próbowałby obrócić wszystko w żart. Nie chciał przecież wyjść na kogoś, kto tak łatwo daje się rozczulić. Zwłaszcza przez dwa proste słowa.
Nie oczekiwał jednak kolejnych zapewnień. To, co już dostał, było znacznie więcej, niż mógł się spodziewać. Poczuł przyjemne ciepło, zupełnie inne od tego, które jeszcze przed momentem rozlewało się po jego ciele, gdy Han pieścił jego szyję. Tym razem nie chodziło wyłącznie o fizyczne podniecenie. Pojawił się w nim dziwny komfort, poczucie bezpieczeństwa, a może nawet delikatne wzruszenie, którego nie potrafiłby sensownie wyjaśnić.
Wiedział, że powinien się ogarnąć. To nie było ani miejsce, ani czas na podobne emocje. Mężczyzna wyraził swoje pragnienie, a Ryan nie powinien szukać w tym czegoś więcej, niż rzeczywiście zostało powiedziane. Tyle że nie potrafił powstrzymać reakcji, którą te słowa w nim wywołały.
Coś wyraźnie się przełączyło. Dotychczasowa chęć dominacji i kontrolowania przebiegu całej sytuacji nie zniknęła całkowicie, ale na moment zeszła na dalszy plan. Ryan chciał więcej. Chciał jeszcze przez chwilę poczuć, że ktoś naprawdę go pragnie i nie musi wcale robić niczego szczególnego, by na to zasłużyć.
W końcu wziął głęboki oddech, próbując zapanować nad sobą i gonitwą myśli. Nie chciał, by Han zauważył, jak bardzo poruszyło go to, co usłyszał. Nie dlatego, że się tego wstydził, ale dlatego, że sam nie do końca rozumiał (a może nie chciał rozumieć), skąd wzięła się tak silna reakcja. Nie zamierzał też obarczać mężczyzny ciężarem swoich wcześniejszych doświadczeń.
— Oczywiście — szepnął z delikatnym uśmiechem.
Nachylił się nad nim, by ucałować jego brodę, potem policzek, a następnie usta. Zrobił to z wyraźną czułością, jakby chciał w ten sposób odpowiedzieć na słowa, na które sam nie potrafił znaleźć niczego równie prostego. Westchnął z zadowoleniem, nie mając zamiaru szczędzić Hanowi pomruków przyjemności ani jakichkolwiek innych odgłosów, które mogłyby się z niego wyrwać. Nie widział powodu, by udawać obojętność, skoro wcale jej nie czuł. A jeśli Han chciał go właśnie takiego, bez niepotrzebnego udawania i ciągłego kontrolowania każdego gestu, Ryan mógł spróbować mu na to pozwolić.
— Na razie idzie ci całkiem nieźle — przyznał, kiedy w końcu się od niego oderwał.
Han w tym momencie zajmował całą jego głowę. Ryan musiał to przyznać, ale wcale mu to nie przeszkadzało. Wręcz przeciwnie, podobało mu się to, jak łatwo potrafił zatracić się w jego obecności, zapominając o wszystkim, co jeszcze niedawno zaprzątało mu myśli. Skupiał się na jego spojrzeniu, dotyku i każdym słowie, chłonąc tę bliskość, jakby właśnie tego potrzebował. Nie chciał analizować własnych reakcji ani zastanawiać się, co właściwie się z nim działo. Po prostu cieszył się tą chwilą i pozwalał sobie na to, by Han całkowicie pochłonął jego uwagę.
Po chwili odsunął się nieznacznie i przesunął wzrok na jedną z szafek nocnych.
Usuń— W tej mam gumki i lubrykant — oznajmił, po czym poprawił swoje włosy.
Powiedział to dość swobodnie, ale zaraz potem jego zachowanie nieco się zmieniło. Przez krótką chwilę wyglądał, jakby zastanawiał się, czy powinien dodać coś jeszcze. Przygryzł wargę, wahając się, czy dzielić się z Hanem tą informacją.
— Tylko jedna rzecz — zaczął w końcu.
Na moment urwał, czując, jak serce lekko mu przyspiesza. Nie była to jednak wyłącznie obawa. Owszem, trochę się stresował, jednak znacznie silniej odczuwał jednak ekscytację.
— Nieczęsto zdarza mi się być po tej stronie — oznajmił w końcu, czując, jak jego serce przyspiesza jeszcze odrobinę.
ryan
Ryan wcześniej przyjmował różne role, jednak najczęściej to właśnie jego zaczepna, kontrolująca strona okazywała się tą dominującą. W swoim związku, który trwał już od dwóch lat, to on był odpowiedzialny praktycznie za wszystko. I wcale nie wyglądało to tak od samego początku. Kim doskonale pamiętał, że początkowo oboje byli równie zaangażowani. Starali się po równo, zapraszali siebie nawzajem na randki, wykonywali miłe gesty i pamiętali o ważnych dla nich datach. Potem jednak coś zaczęło się zmieniać. Powoli, niemal niezauważalnie, aż w końcu drobne zapomnienia ze strony partnera stały się coraz częstsze, a jego zaangażowanie stopniowo malało. W pewnym momencie Ryan zorientował się, że właściwie sam podtrzymuje tę relację, starając się za nich obu, żeby wszystko jakoś się układało. Wciąż dawał z siebie tyle samo, choć coraz rzadziej otrzymywał coś w zamian. Nie chciał zostać sam. Nawet jeśli obecny stan coraz bardziej mu doskwierał, męczył go i odbierał mu siły, nadal próbował wierzyć, że jeszcze da się coś naprawić.
OdpowiedzUsuńMoże właśnie dlatego zachowanie Hana tak bardzo wytrąciło go z równowagi. Mężczyzna skupiał na nim całą swoją uwagę. Nie sprawiał wrażenia, jakby musiał się do tego zmuszać, jakby okazywanie zainteresowania było kolejnym obowiązkiem do odhaczenia. Po prostu chciał być blisko Ryana. Chciał jego. A kiedy poczuł na swoich policzkach ciepłe dłonie Hana, zadrżał, przytłoczony nagłym napływem emocji. Przez krótką chwilę nie wiedział nawet, co powinien z nimi zrobić. To wszystko wydawało mu się niemal nierealne, a jednocześnie było tak przyjemne, że nie potrafiłby się od tego odsunąć, nawet gdyby próbował.
Sama myśl, że nie musiał wszystkiego pilnować, przewidywać kolejnych kroków ani zastanawiać się, czy tym razem również będzie musiał sam zadbać o odpowiednią atmosferę, przynosiła mu zaskakującą ulgę. Mógł po prostu być. Pozwolić komuś innemu przejąć inicjatywę i nie zastanawiać się bez przerwy, czy robi wystarczająco dużo, by utrzymać czyjeś zainteresowanie. Ta świadomość była niezwykle uwalniająca. Sprawiła, że znów poczuł przyjemne otępienie, przypominające to, które wcześniej wywołał w nim alkohol, choć tym razem nie chodziło wyłącznie o wypite drinki. Było w tym coś znacznie bardziej osobistego. Coś, co sprawiało, że na moment przestawał przejmować się wszystkim, co jeszcze niedawno ciążyło mu na głowie.
Czuły dotyk Hana sprawił, że Ryan wciąż przyglądał mu się z lekkim zaskoczeniem. W jego spojrzeniu kryło się jednak coś jeszcze. Miękkość, której nie potrafił całkowicie ukryć, i ciepło zdradzające, jak bardzo rozczulała go ta niespodziewana troska. Kąciki jego ust uniosły się delikatnie, a spojrzenie samo nabrało łagodności. Miał ochotę po prostu zatrzymać się w tej chwili i pozwolić sobie na odrobinę bezbronności, choć podobne zachowanie nie przychodziło mu tak łatwo, jak mogłoby się wydawać. Zwłaszcza że Han wcale nie ułatwiał mu zachowania zwyczajnej swobody. Każde czułe słowo, każdy gest i każde spojrzenie sprawiały, że Ryan miękł coraz bardziej. Mógł próbować zachować swoją zwyczajową pewność siebie, rzucać zaczepne uwagi i udawać, że nic szczególnego się nie dzieje, ale trudno było mu ukryć, jak mocno to na niego działało.
Uśmiechnął się na jego słowa, które w połączeniu z jego zachowaniem okazały się wręcz rozbrajające. Całe napięcie, które wcześniej odczuwał, wyraźnie zelżało, a on sam zaczął nabierać pewności siebie, choć tym razem miała ona nieco inny charakter. Nie musiał już tak usilnie kontrolować sytuacji ani pilnować, by wszystko przebiegało po jego myśli. Mógł pozwolić sobie na odrobinę spontaniczności, a nawet przyznać przed samym sobą, że podobało mu się, kiedy to Han przejmował inicjatywę. I to chyba właśnie było w tym wszystkim najbardziej zaskakujące.
Oddał powolny, czuły pocałunek, pozwalając, by Han bez zbędnego narzekania przeniósł go na łóżko. Kiedy jego plecy zetknęły się z miękkim materiałem pościeli, westchnął cicho, układając się wygodniej. Widok Hana pochylającego się nad nim zdecydowanie mu odpowiadał. Mężczyzna był cholernie atrakcyjny, a Ryan nie zamierzał udawać, że tego nie dostrzega. Wręcz przeciwnie. Mógł bez skrępowania nacieszyć się tym widokiem, zwłaszcza że uwaga Hana nadal pozostawała skupiona wyłącznie na nim. Mruknął z zadowoleniem, a chwilę później z jego ust wyrwały się kolejne ciche dźwięki, kiedy mężczyzna zaczął obcałowywać jego rozgrzaną skórę. Ryan przymknął na moment oczy, pozwalając sobie chłonąć te doznania, i mimowolnie uśmiechnął się pod nosem.
UsuńNa wzmiankę o problemie uniósł zaciekawioną brew. Nie przerywał Hanowi, cierpliwie czekając na dalszy ciąg, a na jego twarzy pojawił się lekko rozbawiony uśmiech, kiedy mężczyzna przycisnął jego rękę do łóżka. Ten gest zdecydowanie przypadł Ryanowi do gustu. Co prawda trudno było mu odmówić sobie przyjemności związanej z przejmowaniem kontroli, zwłaszcza gdy sam doskonale wiedział, jak wiele satysfakcji potrafiło to dawać, ale tym razem postanowił nie przeszkadzać Hanowi w realizowaniu jego własnej wizji. Był ciekaw, co ten zamierzał zrobić.
— Ach tak? Pierwsze słyszę, żebyś mi coś obiecywał — oznajmił z rozbawieniem, przyglądając mu się z wyraźną ciekawością.
Ryan nie należał do osób cierpliwych. Czekanie nigdy nie było jego mocną stroną, a jeśli czegoś chciał, najchętniej dostałby to od razu. Trochę przypominał pod tym względem dziecko, które nie zamierzało spokojnie siedzieć, kiedy tuż przed nim znajdowało się coś wyjątkowo kuszącego. A Han zdecydowanie taki był. Ryan nie miał ochoty tracić czasu na przeciąganie chwili, choć jednocześnie podobało mu się to, w jaki sposób mężczyzna próbował trzymać go w niepewności. Ta drobna gra miała w sobie coś pociągającego, nawet jeśli cierpliwość Ryana wystawiała na próbę.
Dlatego objął Hana nogami w pasie i przyciągnął go bliżej, aż ich ciała znalazły się tuż przy sobie. Poruszył sugestywnie biodrami, ocierając się o niego, przy czym lekko wygiął plecy. Przez jego ciało przebiegł przyjemny dreszcz, a znajome, uzależniające ciepło znów rozlało się pod skórą. Właśnie tego chciał. Bliskości, dotyku i tej elektryzującej świadomości, że Han pragnął go równie mocno, jak on jego. Nie musiał niczego zgadywać ani szukać ukrytych znaczeń w każdym geście. Mógł po prostu cieszyć się tym, co działo się między nimi.
Posłał mu zadowolony, lekko zaczepny uśmiech, nie zamierzając rezygnować z okazji do kolejnego drobnego prowokowania.
— Cierpliwość? Ach, po co ona komu? — zapytał, wychylając się w jego stronę.
Chwilę później jego usta znalazły się na szyi mężczyzny. Ryan przeciągnął po niej językiem, wzdychając cicho z zadowoleniem. Nie potrafił się powstrzymać, tak samo jak nie widział powodu, by udawać, że wcale nie miał ochoty na więcej. Mógł pozwolić Hanowi przejąć inicjatywę, mógł nawet dać mu się trochę podroczyć, ale nie oznaczało to, że zamierzał siedzieć bezczynnie i czekać na każdy kolejny ruch. Zwłaszcza kiedy miał go tak blisko.
Tak, on również go chciał. Bardzo.
ryan
Taeyang nie był święty. Jak zresztą większość osób w Nowym Jorku, co wykazywało się między innymi przez mimowolne, czasami wręcz naznaczone zgorszeniem, zerkanie na niejasne, a zarazem tak kuszące, posty Plotkary. Tak bezczelnie wpychającej nosa w nie swoje sprawy bez choćby grama wstydu; piorącej cudze brudy publicznie, a raczej zostawiającej na nich jeszcze większą skazę, tak naprawdę bez jakiejkolwiek, a przynajmniej znanej czytelnikom, korzyści dla siebie.
OdpowiedzUsuńZ kolei właśnie takie osoby jak Kwon – we własnych oczach nieposiadające nic za uszami, czy tym bardziej czegoś, co mogłoby zostać wykorzystane przeciwko niemu – czerpały z tego ogromną przyjemność. Czasami ze skrzywioną miną i odrobiną żalu, bo stan życia poszczególnych osób wydawał się zbyt tragiczny, aby mógł być prawdziwy. A finalnie i tak któraś z plotek była na językach, przebijała się ponad wszystkie z tych, narodzonych wewnątrz prywatnych grupek, bo o cudzym nieszczęściu zawsze mówiło się o wiele przyjemniej niż o tym, które było tuż obok.
A do przyjemności dołączały własne korzyści, nieprzejmujące się tym, jaki cel kierował autorką wpisów, kiedy to one oferowały przyjemną i bezpieczną osłonę pod postacią cudzej porażki, która pozwalała zapomnieć o własnych przewinieniach. Które Taeyang i tak uważał za normalną postać rzeczy, aniżeli coś, za co w ogóle powinien pokutować, zostawiając jedynie kolejną osobę na pękającym lodzie.
Nie spodziewał się jednak, że blog da radę być dla niego również źródłem cennych informacji. Na pewno nie w postaci nicku, który czystym przypadkiem zwrócił jego uwagę podczas niezobowiązującego scrollowania w telefonie w krótkiej przerwie na prowizorycznym planie jednego z wyrwanych zleceń. I z nudów, może z ciekawości, sprawdził podane konto na Instagramie, kiedy wyskoczyło mu w proponowanych po otwarciu aplikacji, wstępnie przywdziewając na twarz grymas, gdy zaatakowała go informacja o włączonym trybie prywatnym, ale wystarczyło nieznaczne przesunięcie wzrokiem po ekranie; zbyt gwałtowne, aby uznać je za przypadkowe, kliknięcie w zdjęcie profilowe i przybliżenie na tyle, na ile pozwalała aplikacja, aby do zmęczonych oczu przerażająco szybko powrócił błysk ekscytacji, wymieszany z namiastką niedowierzania.
Z garścią niedowierzania, kiedy jego oczom ukazała się twarz Yoonjae, którego ostatni raz widział w Korei. Który równie dobrze mógłby mu wtedy napluć w twarz, zostawiając go na lodzie, choć niewiele wcześniej z drobnym uśmiechem odwzajemniał niepewny, skrócony przez strach pocałunek.
A przy kolejnym z rzędu pakowaniu walizek był przekonany, że nigdy więcej go nie zobaczy. Mimo złości, która zdążyła się w nim zagotować. Mimo bólu, o którym chciał jak najszybciej zapomnieć, ale ten zostawił po sobie obrzydliwy ślad na jego obecnej dumie. Dawno już zapominając o ścisku serca, jaki wtedy towarzyszył mu podczas ściskania telefonu z niewysłaną informacją, że wraca do Stanów.
Niewiele myślał, a tym bardziej nie wątpił, kiedy stuknął w prośbę o obserwację, o której za chwilę i tak musiał zapomnieć, bo poruszenie na planie wciągnęło go do siebie i wrzuciło w ponowny wir pracy, która nagle stała się o wiele sprawniejsza, ze względu na jeszcze większe zaangażowanie ze strony Taeyanga. Może i przez to, że podświadomie chciał uwinąć się z tym jak najprędzej, aby wrócić do siebie; aby sprawdzić powiadomienia i z zadowoleniem przekonać się, że został zaakceptowany niecałe kilka minut po wysłanej prośbie.
I tym samym przekonać się, że Yoonjae nie był już w Korei.
Że był w Stanach, w Nowym Jorku. Uczęszczał na Tisch, bo przecież Taeyang wszędzie rozpoznałby jedną z sal na uczelni, w których spędzał znaczną część swojego czasu. A teraz mógł ją dostrzec na relacji Hana, jak gdyby nigdy nic, w towarzystwie kolejnego zdjęcia z uczelnianej kawiarni, która jeszcze chwilę wcześniej nie mogła Kwona mniej obchodzić.
A teraz, kilka dni później, stał właśnie przed nią – w przerwie między zajęciami a dostępem do labu – tłumacząc naruszenie rytualnego, wspólnego wyjścia z Siwoo potrzebą zostania w pobliżu wydziału, a więc nie potrzebował nic więcej niż prostej, studenckiej kawy. To i tak nie ona miała go rozbudzić, mimo kuszącego zapachu, jaki przywitał go na progu
Usuń— Dobra, no już daj spokój, Siwoo — przyciskał telefon do ucha własnym ramieniem, przeciskając się, przypadkowo, a zarazem z idealnie obranym celem, w postaci komunalnego stolika — Wolne? Dzięki — rzucił z czystej grzeczności, nie oczekując nawet reakcji siedzących tam osób. Podnosząc wzrok dopiero chwilę później, jakby nie spodziewał się, kto zajmował jedno z miejsc — Pójdziemy jutro przecież– bez jaj, Yoonjae? Han Yoonjae? — rozłączył się bez poszanowania dla słyszanego przez słuchawkę oburzenia, zamiast tego zwracając całą swą uwagę na siedzącego przy stoliku bruneta, którego widok rozbudzał Taeyanga lepiej, niż intensywny zapach kawy, otaczający ich z każdej strony, a zarazem przepuścił wręcz niezauważalny, szaleńczy błysk w oku, kiedy utęskniona okazja znajdowała się tuż przed jego nosem — Co ty tutaj robisz?
taeyang
Ryan miał ostatnio spore trudności z zaufaniem innym. I, co gorsza, szczerze nienawidził się do tego przyznawać. Brzmiało to głupio, może nawet trochę dziecinnie, jednak funkcjonując w świecie eventów, przelotnych znajomości zawieranych pod wyświetlenia i rozmaitych współprac, szybko zauważył, że wiele osób nie jest do końca szczerych w swoich intencjach. Relacje stanowiły zresztą osobny problem. Odkąd stał się bardziej rozpoznawalny, coraz częściej odnosił wrażenie, że inni dostrzegają w nim przede wszystkim potencjalne korzyści. Był kimś, przy kim można było się pokazać, na kim można było zyskać, licząc, że znajomość z nim otworzy jakieś drzwi. Niestety, zdążył już doświadczyć podobnych schematów na własnej skórze. Z czasem coraz bardziej zamykał się więc na nowe osoby, choć jednocześnie wciąż potrzebował kontaktu z innymi. Potrzebował rozmów, bliskości i poczucia, że ktoś chce spędzać z nim czas nie dlatego, że może coś na tym ugrać, ale po prostu dlatego, że lubi jego towarzystwo.
OdpowiedzUsuńPrzeciągnął się lekko pod mężczyzną, starając się jednak nie wykonywać zbyt gwałtownych ruchów. Być może tylko mu się wydawało, ale w oczach i mimice Hana na krótką chwilę dostrzegł coś na kształt irytacji. Niewielką zmianę, ledwie cień, który równie dobrze mógł być wytworem jego wyobraźni. Mimo to wystarczyło, by Ryan poczuł nieprzyjemne mrowienie w opuszkach palców.
Był wyjątkowo wyczulony na podobne sygnały. Drobne zmiany w czyjejś mimice, tonie głosu czy sposobie poruszania się potrafił wychwycić niemal natychmiast. Nauczył się tego, choć zdecydowanie nie była to umiejętność, którą chciałby posiadać. Musiał przewidywać cudze nastroje, zanim te przerodziły się w nieprzyjemne słowa. Słowa, które potrafiły później długo odbijać się echem w jego głowie, podważając poczucie własnej wartości i wpływając na to, jak postrzegał samego siebie. Czasami wystarczył jeden grymas, by zaczął zastanawiać się, co tym razem zrobił nie tak.
Nie chciał, żeby Han nagle zmienił zdanie. Żeby stracił zainteresowanie, odsunął się od niego i przestał go pragnąć. Wręcz desperacko chciał ponownie usłyszeć te czułe słowa, zobaczyć zaangażowanie w jego spojrzeniu i poczuć, że mężczyzna nadal jest nim zainteresowany. Nie chciał dostrzegać irytacji. Nie teraz, kiedy wreszcie miał obok siebie kogoś, kto sprawiał, że czuł się tak cholernie dobrze.
Zagryzł mocniej dolną wargę, próbując w pośpiechu przeanalizować całą sytuację. Co znów zrobił źle? W którym momencie okazał się niewystarczający? Co było z nim nie tak? Może z tej perspektywy wyglądał niekorzystnie? Może jego ciało układało się w jakiś dziwny sposób, a on sam prezentował się teraz wręcz nieatrakcyjnie? A może gdzieś niedokładnie się ogolił albo po prostu powiedział coś, czego nie powinien?
Myśli zaczęły krążyć po jego głowie z nieprzyjemną intensywnością. Próbował znaleźć choć jeden konkretny powód, który mógłby wyjaśnić tę drobną zmianę w zachowaniu Hana, ale im dłużej się nad tym zastanawiał, tym więcej możliwości przychodziło mu do głowy. Przez krótką chwilę nie potrafił skupić się na niczym innym. Już wyobrażał sobie to upokorzenie, które poczułby, gdyby mężczyzna nagle postanowił się wycofać i zostawić go samego z własnymi oczekiwaniami.
Może powinien więc po prostu być grzeczny i leżeć spokojnie. Tak, zdecydowanie. Nie przeszkadzać, nie próbować przejmować inicjatywy, nie robić niczego, co mogłoby zepsuć atmosferę. Musiał zapomnieć o tym, jak bardzo obca stała się dla niego ostatnio taka rola, pozwolić się prowadzić i spróbować odprężyć. Po prostu.
W końcu naprawdę nie mógł doczekać się tego, co miało nastąpić. Han wydawał się niemal idealnym kochankiem. Jasno wyznaczał granice, zwracał uwagę na jego samopoczucie i nie sprawiał wrażenia, jakby troska o drugą osobę była dla niego czymś uciążliwym. To przecież tak niewiele, a jednak Ryan był tym wszystkim zaskakująco urzeczony. Problem polegał na tym, że przez ostatni czas zdążył odzwyczaić się od zwykłego skupiania na własnej przyjemności. Nawet teraz, kiedy miał pozwolić Hanowi przejąć kontrolę, nie potrafił po prostu stać się biernym uczestnikiem. Nie umiał być typową kłodą, która jedynie leży i czeka na kolejne ruchy drugiej osoby. Wciąż gdzieś z tyłu głowy zastanawiał się, czy sam również robi wystarczająco dużo, czy odpowiada na dotyk w odpowiedni sposób i czy przypadkiem nie powinien bardziej się postarać.
UsuńA przecież tak bardzo nie chciał, żeby Han gdziekolwiek szedł. Żeby go zostawił albo wyniósł z tej nocy złe wspomnienia. Zależało mu, żeby obaj czerpali z tego przyjemność. Naprawdę. Chciał, by ich wspólna noc była czymś, czego żaden z nich nie będzie żałował.
Spróbował więc uspokoić oddech i odsunąć od siebie nieprzyjemne myśli. Nie chciał pozwolić, by odebrały mu coś, na co przecież tak bardzo czekał. Skupił się na przyjemności, na widoku pochylającego się nad nim Hana i na pocałunkach, które ten składał na jego łydce. Czuł przyjemne ciepło rozlewające się w podbrzuszu, a z każdym kolejnym muśnięciem ust mężczyzny coraz łatwiej było mu odsunąć od siebie wszystko, co jeszcze przed chwilą zaprzątało mu głowę.
Przyglądał się temu wręcz zafascynowany. Wciąż nie do końca dowierzał, że ktoś naprawdę chciał się nim w ten sposób zająć. Że mógł całkowicie przejąć kontrolę, wyznaczać kierunek i tempo, nie oczekując przy tym, że Ryan będzie musiał nieustannie odwzajemniać każdy gest czymś równie intensywnym. Było to dla niego niemal abstrakcyjne. Jego umysł zdążył chyba zapomnieć, że bliskość może wyglądać właśnie tak. Że nie zawsze trzeba na nią zasłużyć, zapracować czy nieustannie zabiegać o uwagę drugiej osoby. Kiedy jednak udało mu się choć na chwilę uciszyć te wszystkie nieprzyjemne myśli, wizja bycia rozpieszczanym i pozostawienia wszystkiego w rękach Hana zaczęła wydawać mu się naprawdę kusząca.
Odchylił więc głowę, a z jego ust wydobywały się ciche westchnienia, gdy wargi mężczyzny dotykały jego rozgrzanej, spragnionej czułości skóry. Powoli jego umysł znów zaczynała ogarniać ta przyjemna, lekko mrowiąca pustka. Uwielbiał ten stan. Chwilę, w której nie musiał już niczego analizować ani zastanawiać się nad tym, co powinien zrobić. Chciał zatrzymać ją jak najdłużej, pozwolić sobie na całkowite zatracenie się w doznaniach.
— Nah... — mruknął w końcu w odpowiedzi. — Zaufam ci. Skoro jesteś tak pewny siebie, to coś musi za tym stać — wyszeptał, kierując na niego spojrzenie.
Zdecydowanie widok był cudowny. Han prezentował się naprawdę gorąco, a Ryan z wyraźną lubością przesuwał wzrokiem po jego sylwetce. Dopiero teraz zaczął sobie uświadamiać, jak bardzo przeszkadzała mu obecność bokserek na ciele mężczyzny. Chciał zobaczyć więcej. Zdecydowanie więcej.
Oblizał powoli usta, po czym ponownie spojrzał Hanowi prosto w oczy.
— Nie mogę się już doczekać, aż zobaczę cię całego — oznajmił z zadowoleniem, przesuwając nieco bardziej na bok wolną nogę.
Ryan