Zagadki, tajemnice i morderstwo. Czy ktokolwiek zdoła uciec? Już wkrótce!
Zobacz wydarzenie →
Wczorajszej nocy w nowojorskim hotelu The Plaza doszło do gwałtownego pożaru, który wybuchł około godziny 2:30 nad ranem w reprezentacyjnej Sali Balowej (Grand Ballroom). W chwili pojawienia się ognia odbywająca się tam zamknięta impreza dobiegała końca.To, co miało być kolejnym ekskluzywnym spotkaniem nowojorskiej elity, w ciągu kilku minut przerodziło się w scenę prosto z koszmaru. Okoliczności zdarzenia bada nowojorska policja.
Przerwa spowodowana eskalacją konfliktu to zdecydowanie coś, czego nigdy byś się nie spodziewał nie tylko w środku sezonu, ale w całej swojej karierze w Formule 1. Tak samo nie spodziewałbyś się serii dziwnych problemów na torze, zwolnienia twojego zaufanego inżyniera czy pojawienia się nowego kierowcy. Twój tymczasowy zastępca w zasadzie przejął twoje miejsce i dobrze o tym wiesz, bo nawet talent nie wygra z ogromnym medialnym wsparciem i nazwiskiem, które waży więcej niż twoje sukcesy.
"Wspólnie z Leo zdecydowaliśmy się na chwilowe wycofanie z rywalizacji, by umożliwić mu pełne skupienie na regeneracji fizycznej i psychicznej po intensywnych latach w Formule 1. Naszym celem jest jego długofalowy powrót do formy.”
Nie kupujesz tego. Nic dziwnego, bo przecież znasz prawdę, a przynajmniej tę jej część, której nikt nie chce nazwać głośno. W głębi duszy liczysz, że świat też tego nie kupuje, równie mocno, co ty. Tak, to cicha, może nieco głupia nadzieja, bo papier przyjmie wszystko, a ten, który się sprzedaje zawsze stanie się źródłem manipulacji. Wiesz więc doskonale, jak łatwo można sprawić, by jeden artykuł, jeden post i jedno zdjęcie sprawiło, by kochał cię cały świat, a nazajutrz nienawidził równie mocno. Cancel culture. Wiesz to, nie jesteś głupi, ale nie rozumiesz. Nie rozumiesz, dlaczego odwrócono się od ciebie, kiedy dawałeś z siebie wszystko. Nagle tak wiele rzeczy zaczęło iść nie tak i tego też nie rozumiesz. A przede wszystkim nie rozumiesz, dlaczego za każdym razem, kiedy próbowałeś nazwać to po imieniu, ktoś znajdował wystarczająco rozsądne wyjaśnienie.
F1 INSIDER
@F1Insider
After a promising start, Leo Maxwell’s 2026 season spiraled amid personal struggles. Now on a break, rumors say tensions with his team’s new director run deep… #F1 #LeoMaxwell #HawthornRacing
1:20 PM ◦ Jul 14 ◦ 137.3K Views
Grudzień 2025, wtedy zaczęło się twoje piekło. Poczułeś to od razu – narastające naciski, dziwna strategia i chłodne spojrzenia nowego dyrektora zespołu. Eric od samego początku nie był łatwym człowiekiem, ale nie spodziewałeś się, że konflikt z nim zabierze ci aż tyle… Mimo wszystko liczyłeś, że napięcie minie i wszystko się ułoży. Niestety, początek kolejnego sezonu położył temu kres. Najpierw strategia zawodziła, potem raz wypuszczono cię na złych oponach, choć jeszcze kilka minut wcześniej warunki wyglądały zupełnie inaczej. Oficjalnie to wynik błędnej prognozy. Ot, zwykła pomyłka. Pech. Tylko że takich “pomyłek” i “pechowych zdarzeń” zaczęło być więcej. W kwalifikacjach zaliczyłeś kraksę; to wtedy wyznałeś, że jeszcze nigdy nie miałeś tak źle ustawionego auta. I naprawdę próbowałeś uwierzyć, że to tylko błąd. Może coś źle zrozumiałeś, może zmiana balansu była konieczna. Może to ty nie potrafiłeś się dostosować. A tak przecież najłatwiej było cię uciszyć – po prostu sprawić, żebyś sam zaczął podważać własne odczucia i myśli.
Nie wszystko jednak dało się wyjaśnić pechem, a szczególnie wtedy, gdy Pierce zaczął zadawać pytania. To on zauważył rzeczy, których ty wtedy nie potrafiłeś ze sobą połączyć. Nie mówił, że ktoś cię sabotuje, zresztą sam chyba nie był tego pewien. Powtarzał tylko, że zbyt wiele decyzji zaczyna układać się w ten sam wzór. Wciąż pamiętasz, jak któregoś wieczoru powiedział ci, że nie chodzi przecież o to, że chcą cię wyrzucić, tylko o to, żebyś sam zaczął się zastanawiać, czy wciąż jesteś wystarczająco dobry. Pierce nigdy nie kłamał, a jego słowa wyryły ci się w pamięci, kiedy kilka dni później go zwolnili. Oficjalnym powodem była restrukturyzacja zespołu, ale ty wiesz, że chodziło o coś więcej.
Od tamtej pory coraz trudniej było ci odróżnić przypadek od celowego działania. Nie miałeś żadnych dowodów, tylko dane, wspomnienia i to nieprzyjemne uczucie, że ktoś bardzo konsekwentnie odsuwa cię od miejsca, w którym powinieneś być. W tym wszystkim zadawałeś sobie jednak pytanie, czy może po prostu nie szukałeś desperacko sensu w tym, że nagle wszystko zaczęło się rozpadać. A rozpadło się na dobre w lipcu, kiedy popełniłeś głupi błąd. Bal charytatywny po Silverstone stał się twoim wyrokiem; tam, trochę przez alkohol, trochę przez kłębiące się w tobie uczucia, powiedziałeś za wiele. “Ale proszę, pamiętajcie że F1 to nie tylko wyścigi i prędkość, ale ponad wszystko polityka”. Następnego dnia twoje słowa rozeszły się błyskawicznie, media oszalały, a twój manager złapał się za głowę. A ty… Cóż, ty już wiedziałeś, że to koniec. I kiedy patrzyłeś na instagramowy post TMZ nagle wszystko zaczęło być dla ciebie jaśniejsze niż dotychczas. Problematyczny kierowca, konfliktowy zawodnik, nieprzepracowana trauma. Człowiek, który nie radzi sobie z presją i zdecydowanie potrzebuje przerwy. Szach mat.
the #4 girl
@maxxedout
sorry but leo going from fighting at the front to “taking a break” mid season??? yeah i’m gonna need a little more than that actually 😭
11:51 AM ◦ Jul 14 ◦ 20.9K Views
Minęło kilka dni – na tyle krótko, by nadal bolało; na tyle długo, by zatęsknić za swoim życiem. Nowy Jork to dom z wyboru, ale smakuje jak więzienie. Kolejnego dnia masz nową kampanię reklamową, a na plan zdjęciowy wejdziesz z maską udawanego spokoju, podczas gdy cały świat szepcze za twoimi plecami. No trudno. Boli, denerwuje, frustruje i stresuje, to prawda, ale przecież tego na razie nie zmienisz. Powtarzasz sobie, że życie ciągnie się dalej, świat się nie zatrzyma, a jutro nie zbuduje się samo. Wiesz, że musisz zacząć kształtować swoją przyszłość na nowo, znaleźć swoje miejsce w świecie, może formuły, może nie. Na razie starasz się ignorować szepty z przeszłości, a ponad wszystko te ojcowskie, które niegdyś były motywacją, a teraz świadectwem prawdy. Twierdził, że Formuła 1 to nie świat dla ciebie. Sam już nie wiesz, co było prawdą. Wiesz za to, że silna wola matki i jej zawziętość, to coś, co płynie w twoich żyłach; coś, co nie pozwoli ci poddać się tak łatwo. Nie szukasz jednak poklasku, nigdy tego nie robiłeś. Teraz za to już wiesz, że nawet ciężka praca nie wystarczy, jeśli masz wrogów za blisko.
Od tamtej pory znikasz z social mediów, zupełnie tak samo, jak robisz to przed Grand Prix, tylko tym razem z innego powodu. Po tygodniu wrzucasz czarno-białe zdjęcie Manhattanu i piszesz z westchnieniem.
Reset. Do not disturb.
[Dzień dobry. ✨
OdpowiedzUsuńLeo zdecydowanie łatwiej historii nie ma z zespołem, a ja mu tak brzydko jeszcze w życiu prywatnym namieszałam. I wcale nie mam z tego powodu wyrzutów sumienia. 🤭 Jego historii z pewnością żaden kierowca doświadczyć by nie chciał. Dobrze, że na blogach można wszystko i sabotowanie własnego kierowcy tak dobrze wygląda w fikcyjnym świecie. Napisałabym, że mam nadzieję, że w Nowym Jorku znajdzie trochę spokoju i odpocznie, ale chyba dobrze wiemy, że to nie jest prawda. ^^
Bawcie się dobrze i obiecuję, że długo na nas nie będziecie musieli czekać!🩷]
Romy Bellini i moi chłopcy Cameron, Dominic & Gabriel
[a ja czekam na te wszystkie dramy, z nim w roli głównej (i pewnej pani 🤭)
OdpowiedzUsuńTak jak pisałyśmy, my musimy sobie wszystko jeszcze obmyślić dokładnie, ale możesz nam już klepnąć miejsce w wsteczni, żeby później żalu nie było! Bawcie się pięknie 🩷]
Octavia & Vivian
Fashion Week rządził się swoimi prawami, a Romy akceptowała cały chaos wokół.
OdpowiedzUsuńNie był to jej pierwszy pokaz, na który dostała zaproszenie. Odkąd Bellini zaczęło być bardziej rozpoznawalne zaproszeń na różnego rodzaju eventy pojawiało się coraz więcej. Romy była od małego przyzwyczajona do głośnego, hałaśliwego życia i obecności paparazzi. Dopiero w ostatnich latach zaczęło być ich znacznie więcej. Blondynka zamiast chować się za innymi, być nieśmiałą chętnie pozowała do zdjęć. Tym razem było podobnie i liczyła, bardzo liczyła, że ludzie będą zbyt skupieni na otaczających ich luksusowych markach i zapomną o jej drobnych błędach z ostatnich miesięcy. Sama Romy starała się zbyt mocno nie myśleć o popełnionych przez siebie błędach. Ciężko było wymazać pewne wydarzenia z własnego życia. Szczególnie, gdy wspomnienia wciąż były żywe, a iPhone wyświetlał zdjęcia, których świat nigdy nie ujrzał, jako miłe przypomnienie o chwilach, które teraz istniały tylko w jej głowie.
Punkt siódma trzydzieści siedziała na wygodnym fotelu w hotelu, a wokół niej pracowało parę osób. Mogła przygotować się w swoim mieszkaniu, w końcu mieszkała w Nowym Jorku, jednak nigdy nie chciała łączyć swojego mieszkania w pełni z pracą. To było jej miejsce. Sanktuarium, gdzie odpoczywała i na pewno nie potrzebowała obcych ludzi kręcących się po miejscu, w którym posiadała setkę osobistych rzeczy.
W dłoniach trzymała kubek z parującą kawą, koniecznie na mleku kokosowym z syropem waniliowym i wciąż trochę przysypiała, kiedy wizażystka przyklepywała jej twarz podkładem. Romy nie należała do rannych ptaszków. Wiedziała jednak, że za kilka minut trochę się ożywi, emocje uderzą i będą ją prowadziły przez resztę dnia. Grafik był napięty, a ona dziś miała wiele do zrobienia. Wszystko brzmiało ekscytująco, jednak nie przed dziesiątą rano.
Od: Sienna
do: Romy
Przyjdziesz dzisiaj, prawda?
Od: Romy
Do: Sienna
Oczywiście! Nie mogłabym tego przegapić. Właśnie się szykuję!
Do wiadomości Romy załączyła selfie. Usta wystawiła w dziubek, kubek z kawą miała przy twarzy, a w tle widać było hotelowe wnętrze i parę kręcących się w tle osób. Tak naprawdę to cały ten dzień chciała poświęcić dla Sienny, a na pewno późne popołudnie. Domyślała się, że jej przyjaciółka musi się stresować swoim występem. Romy z kolei była przekonana, że pójdzie jej świetnie. Odnosiła sukcesy już wcześniej, więc dlaczego dziś miałoby być inaczej?
Od: Sienna
Do: Romy
Przysięgam, że zwymiotuję zanim tam wyjdę.
Od: Romy
Do: Sienny
Mówisz tak za każdym razem. Wystarczy, że pojawisz się na wybiegu i wszyscy są kupieni. Będzie świetnie. Wyluzuj!
Wymieniły jeszcze kilka szybkich wiadomości, zanim obie pogrążyły się w przygotowaniach. Dzień wymagał nie tylko energii od Romy, ale i od Sienny. Ona w przeciwieństwie do przyjaciółki nie musiała dziś pokazać się na wybiegu i przejść kilkadziesiąt metrów bezbłędnie. Miała za sobą sesje i radziła sobie świetnie przed aparatem, jednak wcale nie była taka pewna, czy dobrze poradziłaby sobie na wybiegu. Wydawało się jej, że ma zbyt koślawe nogi i jet zbyt niska, aby bawić się w modelkę. Romy też mimo wszystko, ale wolała być po drugiej stronie. Ona chciała ubierać modelki w swoje projekty i pokazywać je światu. Poniekąd już to właśnie robiła. Jeszcze nie na ogromną skalę, ale wystarczającą, aby Vouge poprosiło ją o krótki wywiad na początku roku.
Dwie godziny przygotowań zleciały szybko, a zanim Romy tak naprawdę się obejrzała wychodziła już z hotelu. Pod nim czekała dość spora ilość zaciekle walczących ze sobą fotografów. Tak, jak zwykle chętnie pozowała, tym razem gonił ją czas. Mogła pozwolić sobie zaledwie na zatrzymanie się na kilka sekund, zanim agentka zaczęła ją pospieszać. Mimo wiszącej w powietrzu jesieni, wciąż było ciepło i Romy dziękowała za sobą pogodę, gdyby przyszyło jej w tym stroju wyjść, kiedy temperatura wynosiłaby mniej niż dwadzieścia stopni wróciłaby się do hotelu po rajstopy i kurtkę.
Pogoda dopisywała dzisiejszej kreacji Romy. Krótka czarna sukienka leżała na niej perfekcyjnie, dekolt był wystarczająco głęboki, aby zaciekawić, ale nie wulgarny. Na ramiona luźno zarzuconą miała ciemną marynarkę ze złotymi guzikami. Wysokie szpilki dodawały jej kilkunastu centymetrów. Romy na co dzień nosiła jaskrawe kolory, dziś jednak niewiele miała do powiedzenia w kwestii swojego wyglądu i ani trochę jej to nie przeszkadzało. Dopóki wyglądała, a stylizacja nie kłóciła się mocno z jej estetyką, dobrze gotowa była nosić wszystko.
UsuńGdyby to tylko było możliwe zobaczyłaby się z Sienną jeszcze przed pokazem. Dodała przyjaciółce trochę otuchy, uspokoiła przed występem. Czasami nie wiedziała skąd w niej brała się ta niepewność. Sienna była jedną z najpewniejszych siebie osób, które Romy znała. Wielokrotnie zazdrościła jej tego, jak potrafiła zatrząsnąć światem. Kiedy pojawiały się dni takie jak ten, a przyjaciółka pisała jej o tym, jak stres ją zjada ciężko było Romy w to uwierzyć. Wątpiła, że dziewczyna odczyta jej kolejną wiadomość, ale i tak ją wysłała. Jeszcze zanim dojechała na miejsce.
Im bliżej było lokalizacji, tym wolniej poruszało się auto.
Nowy Jork podczas Fashion Weeku miał w sobie coś absurdalnego. Ulice były pełne czarnych SUV-ów, fotografów z aparatami przewieszonymi przez szyje i ludzi, którzy wyglądali tak, jakby każdy z nich właśnie wyszedł z innego pokazu. I właściwie w tym ostatnim stwierdzeniu wcale nie było kłamstwa.
Romy obserwowała wszystko przez przyciemnioną szybę, poprawiając jednocześnie kilka pasm włosów, które wymknęły się z idealnie gładkiej fryzury.
Schowała telefon do niewielkiej torebki, kiedy auto się w końcu zatrzymało. Wiadomości zwrotnej nie otrzymała. Wzięła głęboki wdech przed wyjściem, a gdy tylko drzwi się uchyliły pojawił się prawdziwy chaos. Ludzie się przekrzykiwali, flesz błyskał za fleszem. Padały pytania kogo kreację ma na sobie, czy biżuteria, którą nosi była jej. Kierując się w stronę wejścia Museum of Modern Art parę razy zatrzymywała się, aby zapozować do zdjęć. Mijała znajome twarze, raczej z internetu niż z prawdziwego życia. W środku zdawało się być odrobinę ciszej, ale były to jedynie pozory. Romy została poprowadzona w pobliże swojego miejsca. Roiło się tutaj od celebrytów; aktorów, którzy podbijali Hollywood, wschodzących gwiazd, dziennikarzy, sportowców. Był tak naprawdę tu każdy kto coś znaczył.
Przez myśl nawet jej nie przeszło, że podczas tego pokazu nie będzie tu sama. Zastanawiała się przy kim będzie siedziała. Miała w głowie dziesiątki nazwisk, jednak w najgorszych koszmarach, a może w najlepszych snach, nie podejrzewałaby, że ten konkretny pokaz będzie jej dane spędzić w towarzystwie człowieka, którego próbowała wyplenić ze swojego umysłu i serca.
Te drugie zadrżało mocniej, gdy była zaledwie paręnaście kroków od swojego miejsca. Pierwszy rząd, setka osób wokół, a jej wylosowało się miejsce tuż obok niego. Wyraźnie zwolniła kroku, do samego końca licząc na to, że to jakiś nieśmieszny żart, a za moment okaże się, że miejsce Romy jest w zupełnie innym miejscu.
Tylko, że wcale nie było.
Romy🩷
Romy była przekonana, że to co właśnie widzi jest jedynie wytworem jej wyobraźni. Głupie, stęsknione serce podesłało głowie obraz, który wcale nie miał odzwierciedlenia w rzeczywistości. Jednak z każdym kolejnym krokiem, który zbliżał ją w stronę Leo rozumiała, że to wcale nie jest żadna fatamorgana. Nie dostała nagle urojeń. To nie jet tylko zbliżony do niego wyglądem facet. To naprawdę był Leo. Siedzący na miejscu obok jej. W pierwszej chwili nie była pewna, czy bardziej chce mu się rzucić na szyję czy jednak wymierzyć mu siarczysty policzek za to co jej zrobił. Gdyby zdecydowała się na drugą opcję w przeciągu minut internet by oszalał, jej menadżerka dostałaby wścieklizny, podobnie, jak i menadżer Leo, a sekret, który trzymali tak uparcie w ciszy wyszedłby na jaw.
OdpowiedzUsuńRomy nie mogła pozwolić sobie na kolejną PR’ową katastrofę. W zupełności wystarczyły jej krążące po internecie plotki. Zdawało się, że tak naprawdę mało kto nabierał się na wersję dwójki znajomych, którzy czasem spędzają ze sobą czas. Tak najłatwiej było się wytłumaczyć, gdy zdarzało się, że zostali przyłapani przez paparazzi czy fanów. Znali się na długo przed rzeczami, które między nimi się wydarzyły. Byli w końcu niczym więcej jak przyjaciółmi. Dla publiki byli właśnie tylko tym. Jednak, gdyby miała powiedzieć na głos kim byli dla siebie nawzajem to najpewniej nie znalazłaby odpowiednich słów. Przecież nigdy nie padło żadne potwierdzenie. Niczego sobie nie wyznali. Niczego sobie nie obiecywali.
W momencie, kiedy Leo ją tak po prostu od siebie odciął, Romy czuła, jakby została uderzona z pięści prosto w żołądek. Mimo, że nigdy nie padły między nimi żadne deklaracje sądziła, że sama jej obecność jest wystarczającym dowodem, że dla niej to wcale nie jet tylko przygoda, o której za parę lat będzie wspominała z uśmiechem. Romy przekonywała samą siebie, że i dla niego ten wspólnie spędzony czas, te ukradzione momenty, które nie powinny istnieć, znaczyły coś więcej niż bycie jedną z wielu. Tłumaczyła sobie to tym, że miał trudny okres. Cóż, zajebiście trudny. Nawet nie potrafiła sobie wyobrazić, co tak naprawdę musiało dziać się w jego głowie i chciała to zrozumieć. Być tą osobą, z którą rozmawia o takich rzeczach. Przysłużyć mu się ramieniem, które byłoby dla niego oparciem. W zamian dostała chłodny dystans i nagłe zerwanie kontaktu bez wyjaśnienia czegokolwiek. Jakby naprawdę była tylko jedną z wielu dziewczyn, które za nim wzdychały i czekały, aby dał im szansę.
Powoli zaczynała też w to wierzyć. Zniszczyła swój związek dla mężczyzny, który widział w niej tylko jedną z wielu. Jak żałosne to było? Nie potrafiła jednak uwierzyć w to w pełni. Nie, gdy myślała o tych wszystkich momentach, które dzielili tylko we dwójkę. Czy naprawdę był w stanie udawać to, jak na nią patrzył? Przybierać tak perfekcyjną maskę, aby uwierzyła, że to coś więcej niż krótka wzajemna fascynacja?
Głęboki wdech, Romy. Poradzisz sobie.
To właśnie zrobiła. Zamiast się rozkleić przybrała na twarz uśmiech. Byli przecież otoczeni kamerami z każdej strony. Ludzie między sobą rozmawiali, choć może niekoniecznie o nich. Nie każda osoba na tym świecie przecież interesowała się ich życiem, a jednak każdy szept zdawał się być teraz o nich.
Boże, wyglądał świetnie. On zawsze wygląda świetnie przemknęło jej przez myśl. Zwłaszcza z mokrymi włosami tuż po prysznicu. Skarciła samą siebie za to, że akurat taki obraz musiała przywołać sobie do głowy. Czuła się jak idiotka. Jak beznadziejnie zakochana nastolatka w koledze ze starszej klasy, który nie ma pojęcia o jej istnieniu.
Głos uwiązł jej w gardle. Musiała przełknąć ślinę, aby w ogóle zebrać się na odwagę i coś powiedzieć. Liczyła też, że zrobiła to na tyle dyskretnie, a ten gest mu umknął.
— Hej. — Odpowiedziała. Ciszej niż planowała. Co miała powiedzieć? Tęskniłam? To było głupie. Zrujnowałeś mi życie? Zbyt drastyczne i miejsce było niepoprawne. Dobrze wyglądasz? Nie mogła przecież pokazać, że jeszcze jej na czymkolwiek zależy. Wyskoczymy na drinka wieczorem? To dopiero było głupie.
Tak naprawdę Romy chciałaby powiedzieć to wszystko. Brakowało jej jednak odwagi, aby wykrztusić z siebie więcej niż te słabe „hej”. Te proste przywitanie zaczęła zbyt mocno analizować w głowie. Może brzmiało zbyt przyjacielsko? Może powinna była powiedzieć „cześć” tak jak on? Trzyliterowe słowo wywierało na niej teraz stanowczo zbyt dużą presję. Przecież zawsze wiedziała co powiedzieć, jak się zachować. Tymczasem wystarczyło, aby niespodziewanie Leo pojawił się obok, a ona zaczynała wariować.
UsuńSienna powiedziałaby, że zachowuje się żałośnie. Wciąż wzdychając do faceta, który z dnia na dzień ją rzucił. Choć czy w ogóle mogła mówić, że ją rzucił, skoro nigdy razem nie byli? Romy poniekąd zdawała sobie sprawę z tego, że zachowywała się żałośnie. Starała się nie robić sobie żadnych nadziei. Te parę tygodni ciszy powinny dać jej do myślenia. Tymczasem siedział tuż obok, a jej głowa parowała.
Gdyby posłuchała się Sienny już dawno wybiłaby go sobie z głowy. Nie pomogły jej babskie wakacje po rozstaniu ani zbyt duża ilość szampana, którą wtedy wypiła. Niewiele właściwie pamiętała, ale była przekonana, że po alkoholu jeszcze mocniej chciała z nim wtedy porozmawiać.
Gdyby posłuchała się Sienny nie byłaby teraz tak rozstrojona emocjonalnie. Przywitałaby się bez analizowania, czy wybrzmiała dobrze. Gdyby posłuchała się Sienny i może faktycznie zaczęła umawiać z innymi, aby o nim zapomnieć to być może towarzyszyłby jej dziś ktoś w kim miałaby oparcie. Lub może w końcu odpowiedziałaby na jedną z wielu wiadomości pytających, czy mogą dać sobie kolejną szansę i zamiast rozpaczać szykowałaby się do oglądania kolejnego ekscytującego wyścigu.
Romy schyliła się, aby zdjąć z krzesełka karteczkę ze swoim imieniem. Zawahała się przed zajęciem miejsca. Może jeszcze nie było za późno, aby poprosić o zmianę miejsca? Ktoś zauważyłby, gdyby podmieniła karteczkę z osobą siedzącą obok? Przez chwilę faktycznie zastanawiała się nad zrobieniem tego. W końcu to było tylko jedno miejsce, ale zanim zdążyła podjąć decyzję kątem oka dostrzegła zbliżającego się fotografa. Ten nie kierował się konkretnie w ich stronę, a fotografował wszystkich powoli zbierających się gości pokazu. Świetnie. Nie ucieknę. Jakaś jej część również nie chciała uciekać. Romy tak naprawdę nieświadomie tylko czekała na moment, aż znajdą się w jednym miejscu. W jej wyobrażeniach ta chwila była jednak w ustronnym miejscu, a nie na pokazie mody wśród setki osób i dziesiątek kamer.
Zajęła w końcu swoje miejsce. Założyła nogę na nogę, a torebkę ułożyła na udach. Niechcący zaczepiając wiszącą nogą o nogę Leo.
— Przepraszam. — Rzuciła dziwnie speszona tą niespodziewaną bliskością. Musiała wziąć się w garść. Przecież tylko go szturchnęła. Nie zrobiła tego celowo.
Przybrała spokojny wyraz twarzy. Tak sądziła. Nie chciała żadnych niespodzianek po pokazanie. Wystarczyło, że siedzieli obok siebie, aby to wywołało małe zamieszanie w internetowym, i nie tylko, świecie.
Tylko wzrok sam z siebie kierował się co jakiś czas na bok. Jakby chciała lepiej zapamiętać to jak Leo dziś wygląda. Wyglądał zbyt dobrze, jak na fakt, jak zła na niego była. I cholera, ale wcale nie pomagało jej to w uspokojeniu myśli. Tych miała aż nadto, a przecież była tutaj na zaproszenie przyjaciółki. I tej myśli się trzymała.
— Wiesz, że Sienna otwiera pokaz? — Nie zamierzała pytać się go o pogodę, ale Sienna to był bezpieczny temat. Romy wiedziała, że źle będzie wyglądało, jeśli będą ze sobą rozmawiać i równie źle, gdyby ze sobą nie rozmawiali. Wybrała więc temat przyjaciółki. — Chyba przed żadnym nie była tak zdenerwowana, jak dzisiaj.
Romy🩷
Romy czuła dyskomfort. Większy niż gotowa była przyznać. Wyobrażała sobie wiele razy, jak to będzie, kiedy w końcu spotka się z nim twarzą w twarz. Przygotowała różne monologi, bo oczywiście nie dałaby mu dojść do słowa zbyt szybko i najpewniej krzyczałaby, aby jej nie przerywał i dał skończyć. Z wierzchu Romy większości uchodziła za ten typ dziewczyny, która nie potrafi się odezwać. I będąc całkowicie szczerą bardzo jej ta narracja pasowała. Sama tworzyła wokół siebie estetykę cichej, skromnej dziewczyny. Ludzi zawsze zaskakiwało, gdy okazywało się, że ta cicha blondyneczka ma cięty język, a stawianie na swoim i stanowcze mówienie nie przychodzi jej z taką samą łatwością, jak zamawianie kokosowego latte.
OdpowiedzUsuńTeoretycznie nie miała prawa mu nawrzucać za to, że ją zostawił. Nie tylko nie ujawnili się przed światem, a przede wszystkim nie przyznali sami przed sobą, że są razem. Na tamten moment to była odpowiednia strategia. Romy nie chciała skrzywdzić Oliviera. Wbrew temu co mu zrobiła, to dziewczynie na nim naprawdę zależało. Miał odpowiednie cechy na idealnego chłopaka. Był opiekuńczy i troskliwy. Zawsze najpierw dbał o nią, a dopiero później myślał o sobie. Znał na pamięć jej ulubione piosenki. Nawet te, których twierdził, że nie znosi, ale gdy wspólnie jechali autem to dziwnym trafem playlista zawierała tylko jej ulubione kawałki. Olivier był spełnieniem marzeń każdej dziewczyny, o czym Romy doskonale wiedziała. It couple. Tak ich określali, kiedy postanowili, że pokażą się razem. Internet był zachwycony. Pomijając te jednostki, którym żadna decyzja kogoś tak rozpoznawalnego, jak kierowca Formuły 1 nie pasowała. Nie otaczali się skandalami wartymi uwagi. Nie wszczynali awantur. Para idealna. Tylko… Olivier nie był Leo.
Olivier nie wzbudzał w niej tak ogromnych uczuć. Próbowała go kochać odpowiednio i na swój sposób go kochała. Nie potrafiłaby z nim być tyle czasu i nie wykształcić jakichkolwiek uczuć w jego stronę. Jednak mimo wszelkich starań to, co czuła do Leo nigdy nie zgasło. Doskonale pamiętała, kiedy spojrzała na niego po raz pierwszy. Od razu zauważyła dołeczki w policzkach i błyskotliwe spojrzenie. Już na samym początku poczuła coś. Najpierw określiła to zwykłym zauroczeniem przystojnym chłopakiem, który wpadł jej w oko, a potem niby przypadkiem zaczęli spędzać ze sobą coraz więcej czasu, a Romy zaczęła dla niego przepadać. Z każdym wymienionym zdaniem coraz bardziej utwierdzała się w przekonaniu, że byli dla siebie stworzeni. Było to śmiałym stwierdzeniem. I troszeczkę naiwnym. Jednak Romy nie potrafiła oprzeć się wrażeniu, że naprawdę tak było. Leo ją rozumiał i przede wszystkim również chciał ją zrozumieć. Szanował ją i czuła to w każdej interakcji. Słuchał, zapamiętywał. I były to może błahe rzeczy. Podstawowe wręcz. Sam sposób w jaki się do niej odnosił ją oczarował. Pokochała sposób w jaki opowiadał o ważnych dla siebie rzeczach. Nie nudziło jej, gdy mówił o silniku, bolidach, strategiach. Nawet, jeśli wtedy jeszcze nie wszystko rozumiała i była to dla niej czarna magia. Równie chętnie słuchała o znacznie prostszych rzeczach. Leo mógł jej opowiadać o składzie szamponu, którego używał, a równie chętnie by słuchała i rozciągnęła temat o setkę pytań tylko po to, aby go słuchać.
Leo był kimś więcej niż gościem, którego poznała przypadkiem. Był mężczyzną, który zawładną jej duszą. Śmiało mogła stwierdzić, że nie było na świecie osoby, która rozumiałaby ją lepiej. Sienna nie potrafiła jej tak zrozumieć, jak rozumiał ją Leo, a przecież była jej najlepszą przyjaciółką i znała ją o wiele dłużej niż Leo. Olivier nigdy jej potrafił jej w pełni zrozumieć. Jeszcze nie znalazła odpowiedzi, dlaczego tak właśnie było. Próbowała, a zanim nadarzyła się okazja Leo zwyczajnie wymazał ją ze swojego życia. Jakby nigdy w nim nie istniała. Jakby nie tylko ostatnie miesiące, ale i cała ich znajomość była nic nieznaczącą chwilą. Jakby to ona była nic nieznaczącą relacją, którą można zepchnąć na bok, gdy jest się znudzonym.
Romy od tamtej nocy, która zakończyła wszystko, zastanawiała się, czy udaje mu się wieczorami zasnąć. Czy przeżywa to równie mocno, co ona. Czy on również czuje to szarpiące od środka uczucie, które nie pozwala funkcjonować w dziennym świetle. Miała tak wiele pytań, na które nie poznała odpowiedzi. Zmuszała się wręcz do tego, aby nie być desperatką, która dzwoni, pisze i błaga o wyjaśnienie. Zwyczajnie w świecie nie rozumiała, dlaczego postąpił w taki sposób. Najpierw szukała wyjaśnień sama. Rozwiązania, które dałoby jej spokój ducha. Żadne nie brzmiało na tyle sensownie, aby mogła odetchnąć z ulgą i ruszyć do przodu. Później usłyszała trzy słowa, które już nie dawały jej spokoju. Znudził się tobą. I to zaczęło brzmieć sensownie. Stereotypowo wręcz pasowało do obrzydliwie bogatego faceta z ogromną karierą i dziewczynami, które, gdyby ustawić obok siebie to zapełniłby małe państwo. Jednocześnie ta sama myśl nie do końca blondynce się kleiła. Nie z problemami, z którymi się mierzył w tamtym czasie.
Usuń— Poradzimy sobie.
Tak mu mówiła, gdy widziała w jakim nastroju wracał do mieszkania po spotkaniach z zespołem. Leo nie musiał jej wtedy nawet mówić, co się dokładnie dzieje. Wystarczyło spojrzeć na jego twarz, aby ktoś kto go znał był w stanie odczytać, że wcale dobrze nie jest, a to tak naprawdę dopiero początek prawdziwej burzy. I śledząc nagłówki z ostatnich tygodni Romy wcale nie była zaskoczona. Czuła jednocześnie też gniew i żal, bo nie rozumiała, jak można było go zastąpić. Odsunąć od zespołu, w którym spędził wiele lat. W którym się rozwijał, poświęcał swój czas i energię. Nie było jej jednak wtedy przy nim, aby mu to powiedzieć. I na pewno nie zamierzała być teraz jego dziewczyną od pocieszania. Uciszała chęć bycia dziewczyną od pocieszania. To już nie było jej miejsce. I raczej Leo wcale też nie chciał, aby pocieszała go była-nie-była ex. Miał już z pewnością inną, która czekała na niego w apartamencie, którego każdy metr znała na pamięć.
I ta myśl na moment wytrąciła ją z równowagi. Spojrzała w bok na kogoś w oddali. Wyłapując elementy garderoby. Ciemna spódnica, sportowe buty i koszula w dziwny wzór, którego Romy nie potrafiła z tej odległości odczytać. Należało włożyć jednak soczewki.
Myśli zagalopowały dalej niż powinny. Leo nie był typem mężczyzny, któremu pasuje samotność. Nie wyzywałaby go od razu od play boy’ów, czy w gorszym stwierdzeniu fuck boy’ów. Jemu pasowała dziewczyna z boku. I przez chwilę ty nią byłaś… Dopóki się nie znudził. Albo cię nie zastąpił. Znów te uparte myśli. Dziś nie powinno ich być. Dziś miała świętować sukces przyjaciółki, a tymczasem w absurdalnej ciszy wzdychała do swojego byłego.
Ten krótki kontakt był wystarczający, aby przeszył ją dreszcz. Nie dotknęła nawet jego skóry, nie zetknęli się ciałem w żaden sposób. Wierzch skórzanej szpilki tylko przesunął po jego nodze, a to Romy wystarczyło. Boże, była naprawdę tak stęskniona za nim czy tak zdesperowana na męski dotyk? Nie musiała sobie odpowiadać, bo doskonale wiedziała, jak brzmi odpowiedź. Ta odpowiedź siedziała niebezpiecznie blisko niej. I najgorsze chyba nie było to, że nie mogła nic zrobić. Tylko, że nie mogła zrobić tego, co naprawdę chciała zrobić. Gdyby nikogo nie było wokół, gdyby tylko miała pewność, że jedynymi świadkami są oni – nie wahałaby się przed niczym. I być może wylądowałaby na jego kolanach, a może najpierw wyrzuciłaby mu za to, co jej zrobił, a potem na nich wylądowała. Istniała trzecia opcja i wyrzucałaby mu te wszystkie rzeczy między gorączkowymi pocałunkami.
Była żałosna.
Potraktował ją gorzej niż dziewczynę, z którą spędza się jedną noc, a rankiem wskazuje drzwi wyjściowe. Przekreślił nie tylko ten romantyczny aspekt ich relacji, ale przede wszystkim ten przyjacielski. Romy sądziła, że potrafiłaby być jego przyjaciółką, jeśli nie chciał jej jako dziewczyny. Bellini po prostu chciała być w jego życiu. Wspierać bez względu na to, czy będą dzielić razem łóżko czy jedynie w przelocie będą mówić sobie cześć.
Nie potrafiła się jednak cicho nie roześmiać na jego komentarz.
I to w nim również uwielbiała. Potrafił bez względu na okoliczności ją rozbawić. Mogła być na niego wściekła, a wystarczył jeden komentarz, aby się śmiała. I tęskniła za tym. Potwornie tęskniła za jego osobowością. Sarkastycznymi żartami. Luźniejszym spojrzeniem na świat.
Usuń— Albo napiszą, że kopnęłam cię celowo. — Zauważyła. Wciąż nie odważyła się na niego spojrzeć. To co widziała kątem oka powinno jej wystarczyć. Skupiała się na kobiecie w dziwnej koszuli, jakby to ona była najciekawszą osobą w całym hotelu. — Rozłam przyjaźni czy coś.
Poruszyła ramieniem.
Chciało się jej z tego śmiać. Bo tak, jak i przyjaciółmi może byli i rozłam był to z całą pewnością nie dotyczył on tylko przyjaźni. Skąd mieliby wiedzieć, że Leo Maxwell pewnego majowego wieczoru złamał jej nie tylko serce, ale i duszę? Skąd mieliby wiedzieć, że przez cały czerwiec Romy nie wyszła ze swojego mieszkania na dłużej niż dziesięć minut w ciągu dnia. Skąd mieli wiedzieć, że Romy planowała na koniec czerwca coś specjalnego? Niewiele mogła co prawda zrobić, bo wtedy, jeszcze, Leo miał mieć wyścigi. Nie mogła się na nich pojawić z oczywistych względów, jednak mogła pojawić się w Austrii bez względu na wszystko. Zaryzykować i towarzyszyć mu w dniu jego urodzin. Skończyło się tylko na planach, bo ani nie było jej w Austrii ani nie mogła z nim świętować kolejnych urodzin.
Wiedziała, że pokazywanie się w pobliżu Leo było ryzykowane. W każdej chwili ktoś mógł ich zobaczyć; splecione dłonie, pocałunki, których sobie przecież nie żałowali. Paparazzi mieli swoje sztuczki, aby robić zdjęcia z masywnych odległości. Ciągłe uważanie było męczące. Romy jednak nie naciskała, aby się ujawnili. To kosztowałoby zbyt wiele ich oboje. Więc się ukrywali. Przyjeżdżali i wyjeżdżali osobno. Czasem jedno wychodziło dużo wcześniej. Tworzyli nieszczerą narrację, byle tylko nikt nie powiązał ich wspólnych wyjść. Kłamstwo, w którym oboje żyli skrzywdziłoby zbyt wiele osób i miałoby zbyt duży wpływ na już i tak napiętą sytuację. Było to uciążliwe i trudne, a Romy z uporem maniaka w to szła. Tak bardzo nie chciała go stracić, a ostatecznie i tak przecież go nie miała.
— To ważny pokaz. — Stanęła w obronie przyjaciółki. Romy była słodko nieświadoma wszystkiego. Z jej perspektywy Sienna gardziła Leo po tym, jak ją potraktował. W najgorszych snach nie przypuszczałaby, że gdy ta wyjechała do Europy w lecie to wcale nie była tam sama. Romy nie mogła jej towarzyszyć. Zawaliła się pracą i ostatnie na co miała ochotę to kolejne imprezy. — Nie powiedziałabym ci, że to tylko wyścig.
Powinna była ugryźć się w język. I od razu pożałowała słów, które padły z jej ust. Cofać ich ani za nie przepraszać jednak nie zamierzała. Za tamto kopnięcie też nie powinna była. To on miał ją przepraszać, a nie ona jego.
— To nieistotne. Kto siedzi obok ciebie? — Spytała uznając, że skoczenie do kolejnego tematu będzie lepsze od siedzenia w ciszy, która dobijała ich oboje.
I would stay forever if you say, "Don't go"
Romy🩷
Romy stworzyła kilka prawdopodobnych wersji, dlaczego ich związek się zakończył. Najlogiczniejszym powodem była oczywiście jego obecna sytuacja i niestety, ale tej Romy nie pozwalała dojść do głosu. O wiele łatwiej było uwierzyć jej w to, że pojawiła się inna Romy. Dziewczyna, która rozumie go lepiej. Taka, z którą nie musiałby się ukrywać przed światem. Taka, która tym, że go pokochała nie zepsułaby mu relacji z przyjacielem z toru i nie postawiłaby w koszmarnie złym świetle przed ludźmi odpowiedzialnymi za jego wizerunek, pracę i przed fanami, którzy dla nieczystych zagrywek bywali bezlitośni. Oboje mieli wiele do stracenia i rozsądnym krokiem było rozejście się w różne strony. Niestwarzanie sytuacji, które mogłyby wskazać na nich palcem i krzyknąć winni. Doskonale wiedziała, że ich relacja nie była ulubionym tematem Rafe’a i Macie. Przysporzyli im sporo kłopotów w ciągu tych ostatnich miesięcy. Zresztą, nie tylko Rafe i Macie mieli z nimi setkę pożarów do gaszenia. Mały, ale zgrany zespół Romy również działał na wysokich obrotach pilnując, aby nic niepożądanego nie wyciekło do sieci. I obiecała, że będzie trzymała się z daleka od Leo po tym koszmarnym rozstaniu, a tymczasem wesoło siedziała obok niego na Fashion Weeku.
OdpowiedzUsuńJakim cudem ktoś nie dostał wcześniej planu usadzenia? Dlaczego nikt nie wychwycił, że ta dwójka absolutnie nie powinna była znaleźć się obok siebie? Najwyraźniej ktokolwiek szykował ten plan doskonale wiedział co robił i musiał bawić się przy tym świetnie. Uciec już nie mogła, a im dłużej przy nim siedziała tym bardziej zdawała sobie sprawę z tego, że naprawdę chciała obok niego siedzieć. Romy tęskniła i gdyby nie była tak zawzięta być może nawet by mu o tym powiedziała. Choć, czy musiała cokolwiek mówić? Leo doskonale ją przecież znał. Nie tylko poznał każdy zakamarek jej ciała, ale i umysłu. Dopuściła go bliżej niż kogokolwiek przed nim. Nie potrzebowałby wiele, aby wyczytać z jej mimiki, jak bardzo chciała znaleźć się z nim w ustronnym miejscu. Wcale nie po to, aby mógł podwinąć jej sukienkę, ale, aby porozmawiać. Bez szeptów wokół, bez kamer i bez tego uczucia, że muszą uważać na każdy najmniejszy gest.
Nie miała już jednak prawa do tego, aby za nim tęsknić. Uparcie sobie to powtarzała, gdy raz po raz przez głowę przebijała się jej myśl, aby mu to powiedzieć. Romy była zbyt dobrze przeszkolona, aby o tak osobistych rzeczach mówić podczas tak ważnych eventów. Jednocześnie była czasami zbyt głupiutka, aby trzymać język za zębami. I właśnie dlatego wróciła myślami do tamtego wieczoru, kiedy widziała go ostatni raz. Nie musiała próbować przypomnieć sobie chłodnego tonu jego głosu. Słyszała go aż nazbyt wyraźnie w głowie. Leo podjął decyzję, z którą blondynka wykłócać się nie mogła. Wyjaśnień zbyt wielu nie było. Pojawiło się coś znacznie gorszego. Dobijająca cisza. Z początku jeszcze myślała, że po stresującym czasie potrzebuje dłuższej chwili dla siebie. Minuty zmieniały się w godziny, a te w dniu. Aż w kompletnej ciszy umknęły niemal trzy miesiące. Potrzebowała tego, aby nie zdążył zauważyć, że uczucia w niej wciąż były tak samo żywe, jak jeszcze parę miesięcy temu. Że wcale się nie wyleczyła i gdyby tylko nadarzyła się okazja to wróciłaby do ukrywania się razem z nim przed całym światem.
Romy tak naprawdę wcale nie chciała uczyć się życia bez niego. Wbrew własnej woli musiała i powiedziałaby, że wychodzi jej to całkiem znośnie. Wystarczyła jednak ta chwila między nimi, aby to znośnie zaczęło zmieniać się w nijak. Chyba nie spodziewała się, że przebywanie z nim przez tak krótki moment może okazać się taką emocjonalną katastrofą. Pragnęła mieć ten pokaz już za sobą. Wrócić do hotelu, przebrać się i pozwolić sobie na zapomnienie podczas after party, choć na te nie miała już najmniejszej ochoty iść. Zamknięcie się w czterech ścianach było jeszcze gorszą opcją. Tam mogła chociaż udawać, że dobrze się bawi i wcale nie rozmyśla o zakazanym dla niej mężczyźnie.
Zgrabnie zamierzała przejść przez ten dzień. Bez pozwolenia sobie na choćby najdrobniejsze potknięcie. Prędzej czy później ich drogi znów by się przecięły. Obracali się w podobnym środowisku, mieli wspólnych znajomych. To była tylko kwestia czasu. Wszechświat uznał, że najwyraźniej będzie to bardzo zabawne, kiedy spotkają się świeżo po rozstaniu. Romy przyszykowała sobie więc plan. Nie zostało wiele czasu do rozpoczęcia pokazu, a podczas niego (miała nadzieję) przecież czasu nie będzie na rozmyślanie o byłym. Skupi się na Siennie oraz na kolekcji, której wręcz nie mogła się doczekać. Wszystko to jednak i tak schodziło na drugi plan, a Romy chcąc nie chcąc, ale wracała myślami do Maxwella.
UsuńPowinna była być odrobinę mądrzejsza. Nie teraz, ale wiele miesięcy temu, kiedy wyraźnie jej dał znać, że nie jest zainteresowany związkiem. Romy była przy nim bezpośrednia i niemal na samym początku znajomości oznajmiła mu, że jest zainteresowana. Co prawda nie zrobiła tego wprost, jednak nie umknęło mu zielone światełko, które mu przygotowała. Te świeciło się dla niego równie mocno, gdy weszła w związek z jego przyjacielem i do tej pory wciąż nie zgasło. Nie należała do wstydliwych, a gdy wyczuła okazję to postanowiła zarzucić sieć. Leo może nie wplątał się w nią od razu, ale wcale też przed nią nie uciekał. Mogłaby próbować zwalić winę na niego, że skoro wcale taki zainteresowany nie był to mógł odejść. Nie trzymała go siłą. On natomiast zawsze był w pobliżu, a gdy już myślała, że może uda się coś między nimi stworzyć to Leo przedstawił jej Olivera. I Romy w to poszła. Najpierw pierwsze niezobowiązujące spotkanie, które poprowadziło do kolejnego i tak naprawdę zanim się obejrzała to była dziewczyną Olivera Caldwella i przez długi czas sądziła, że to właśnie jest to. Wszystko wręcz wskazywało na to, że ta relacja będzie długotrwała. I być może by była, gdyby nie to, że w tle zawsze był on.
Leo siadający obok niej w restauracji, gdy wychodzili z przyjaciółmi na kolację. Leo wyłapujący jej żart najszybciej ze wszystkich. Leo odprowadzający ją spojrzeniem. Gdzie się nie obejrzała tam był Leo, a Romy wcale się przed tym przecież nie broniła. Nie wiedziała, czy robiła to na tyle dyskretnie, aby jedynie on był świadkiem spojrzeń czy przypadkowego muśnięcia dłoni. Wszystko przecież zawsze działo się między nimi przypadkiem, aż nie podjęli boleśnie świadomej decyzji. Sienna wiedziała od samego początku, że coś między nimi było. Dopiero z czasem dowiedziała się, że to coś wcale nie zniknęło, gdy Romy związała się z Oliverem. Nadal iskrzyło, tylko może ciut lżej. Zachowywali czasami bezpieczny dystans, dopóki jedna sytuacja nie doprowadziła do tego, że żadne nie potrafiło trzymać się z daleka. Krótko po tym zakończyła relację z Oliverem. Zrobiła to w naprawdę paskudnym okresie. Przed sobą wciąż miał kilka ostatnich wyścigów, a Romy zarzuciła mu na barku emocjonalny bagaż i zamiast sama przeżywać rozstanie większość wolnych chwil spędzała w ramionach Leo.
I zrobiłaby to wszystko po raz kolejny, bo nie żałowała ani jednej chwili. Wiedziała, że w końcu to wszystko do niej wróci i ugryzie ją w tyłek, ale była gotowa to przełknąć. Czy było warto? Było. Tylko tyle była w stanie powiedzieć, bo choć starała się go znienawidzić za to, jak ją potraktował to, gdyby mogła się cofnąć w czasie i przez moment poczuć się znów tak dobrze, gdy była przy jego boku Romy zaryzykowałaby po raz kolejny.
Może to jednak on zarzucił sieć, a nie ona? Może Romy była po prostu naiwną dziewczyną, która powierzyła serce nieodpowiedniej osobie? Chciała wierzyć, że on również tęskni za nią w ten sam sposób. Czy gdyby mu naprawdę zależało to pozbyłby się jej w taki sposób? Przekreśliłby to, jak bardzo ryzykowali przez te ostatnie miesiące? Każdą wspólną chwilę? Być może to ona źle odczytała wszystkie sygnały. Być może Leo szukał tylko krótkiej relacji. Kogoś przy kim można zapomnieć na moment o tym kim się jest dla publiki.
Romy była przecież do tej roli idealna. Znała smak medialnego życia, rozumiała trudności powiązane z byciem kierowcą Formuły 1. Przechodziła przez przeróżne etapy z Oliverem, więc była gotowa na sportowe skandale. Znała ten świat. Potem zjawiła się kolejna myśl czy naprawę byłby na tyle okrutny, aby wykorzystać ją dla własnego zysku? I chyba był, skoro nie siedzieli tu jako para, a dwója ledwo rozmawiających ze sobą osób.
UsuńByło to całkiem śmieszne, że trafili na siebie akurat tutaj. To takie głupiutkie, że w wielkim Nowym Jorku wpadli na siebie akurat tutaj. To była taka mała uszczypliwość ze strony losu. Mało brakowało, a Romy uznałaby to za znak i wiadomość, że ich historia jeszcze się nie zakończyła. Istniało duże prawdopodobieństwo, że zacznie w to wierzyć. Wszystko zależało od tego, jak potoczy się reszta wieczoru i czy znów na siebie wpadną. Była świadoma, że wrócił do Nowego Jorku. Nie potrafiła usunąć go z Instagrama i w ten sposób dowiedziała się o jego powrocie. Czarno-białe zdjęcie Manhattanu. Bolała ją, że wiedziała, z którego pomieszczenia w apartamencie zrobił tamto zdjęcie.
Pozwoliła sobie na to, aby dyskretnie zwrócić głowę w jego kierunku. Jeszcze nie na tyle, aby być z nim twarzą w twarz, ale dostatecznie, aby widzieć więcej. Koszula tamtej kobiety wcale nie była interesująca. Raczej nudna i ktokolwiek ją w nią ubrał powinien zostać zwolniony.
— Tak, dobrze, że to tylko nagłówki. — Powtórzyła po nim. Zlepek nagłówków. Im bardziej krzykliwy tym lepiej. — W końcu to nie było nic więcej, prawda?
Romy chyba nie chciała, aby jej odpowiadał. Niewinne pytanie, a jednak oboje byli świadomi, że wcale nie mówiła o nagłówkach. Te z pewnością będą, a nawet, jeśli nie dostaną własnego artykułu w jakimś szmatławcu to bez wątpienia pojawią się TikToki i posty na Instagramie. Kolejne teorie, kolejne komentarze.
— Strasznie cięty na nią jesteś. — Zauważyła. Nie przypominała sobie, aby między nimi wydarzyło się coś nieprzyjemnego. Sienna często była obecna obok Romy. Przyjaźniły się i dla blondynki to było naturalne, że pojawiały się razem. Bywał czas, że były niemal nierozłączne. Jak papużki. Wszędzie musiały chodzić razem, bo inaczej zaczynały być chore bez bliższego kontaktu. Nic dziwnego, że Romy tak zawzięcie broniła przyjaciółki. — Rozmawiała z tobą? — Nie wiedziała, dlaczego się pytała. Oficjalnie Romy nie wiedziała nic o żadnych spotkaniach i rozmowach, o wiadomościach ani tym bardziej nie wiedziała o Ibizie. Sienna próbowała jej wybić Leo z głowy. Znosiła jej zmienne nastroje. Przyjeżdżała z butelką wina i po raz setny pozwalała, aby Romy się jej wygadała.
Przez moment pomyślała, że może Sienna z nim jednak rozmawiała. I że to wcale nie była przyjemna rozmowa, a dziewczyna wyrzuciła mu to, jak potraktował blondynkę. Pasowałoby to jej do przyjaciółki, choć prosiła, aby pod żadnym pozorem nic mu nie pisała, bo przecież tak naprawdę Romy pretensji mieć nie mogła. Żadnego związku nie było, więc jak mogła mieć do niego problem o to, że zakończył coś co nigdy nie istniało?
Romy nareszcie również odważyła się na Leo spojrzeć.
Dopiero teraz zdając sobie sprawę również z tego, jak blisko naprawdę są. Nie była to wulgarna bliskość, a jednak po tych wszystkich miesiącach te kilka centymetrów teraz zdawało się być o wiele bardziej intymne niż być powinny.
Blondynka lekko zmarszczyła nos na jego komentarz.
— Nie możesz mnie tak nazywać. — Zauważyła. Głos miała cichy, choć drżący. Miał tylko on ją usłyszeć i tylko on ewentualnie usłyszeć to krótkie zawahanie, które mimo wszystko się pojawiło. — W tym nie ma nic uroczego.
Minęła krótka chwila, zanim Romy zebrała w sobie więcej odwagi, aby spojrzeć mu w oczy. Broniła się przed tym z jednego powodu. Jego jasne i często błyszczące oczy od samego początku były jej słabością. Powodem, dla którego drżały i miękły jej nogi, a gdyby tylko się jeszcze do tego wszystkiego uśmiechnął… Romy przepadłaby bezpowrotnie.
UsuńJuż nawet nie zarejestrowała odpowiedzi na swoje pytanie. Było ono i tak nieistotne. I tylko po to, aby zabić ciszę między nimi.
Dear God, take his kiss right out of my brain
Romy🩷
Tych wszystkich sytuacji można było uniknąć w bardzo prosty sposób. Romy i Leone najwyraźniej uwielbiali komplikować sobie nawzajem życie i żadne konsekwencje nie były im straszne. Wystarczyło, aby zrobili jedną bardzo łatwą rzecz. Opanowali się i nie wchodzili sobie nawzajem do łóżka. Najwyraźniej to było dla obojga zbyt trudne, a trzymanie się od siebie z daleka było niewykonalne. Przynajmniej tak się Romy przez pewien czas zdawało. Jeszcze parę miesięcy temu kilka dni spędzone w osobności były dla niej katorgą. Nie potrafiła już zliczyć, jak wiele razy leciała z Nowego Jorku w różne miejsca na świecie. Spędziła więcej czasu na lotniskach niż we własnym domu, bo tak bardzo spieszyło się jej do tego, aby go zobaczyć. Mimo chęci nie mogła zastopować swojego życia i być przy Leo nieustannie. Aż tak zafiksowana nie była na jego punkcie, aby w pełni zapomnieć o sobie. Niektórzy mieliby pewnie inne zdanie na ten temat, ale akurat zdanie innych mało co Romy obchodziło. Gdyby tak przejmowała się każdą opinią wydaną na jej temat nie opuściłaby już nigdy więcej swojego apartamentu.
OdpowiedzUsuńNie wszyscy też o tej pokręconej sytuacji wiedzieli. Mogła na palcach jednej ręki wyliczyć, ile osób znało całą radę i były to przede wszystkim osoby, które ratowały im tyłki przed dosłownym pożarciem. Romy nie miała w sobie dość odwagi, aby przyznać się rodzicom, jak bardzo nabałaganiła w swoim życiu. Byli zdewastowani, kiedy przyznała, że zakończyła związek z Oliverem. Alessando i Elizabeth go uwielbiali. Mimo, że jej ojciec z początku kręcił nosem i był wielce niezadowolony z tego, że jego córka już zaczęła się umawiać z dorosłymi facetami. Zdawała sobie sprawę z tego, że to były w większości żarty, a gdy przekonał się, że Caldwell jest naprawdę porządnym człowiekiem jakiekolwiek obiekcje odeszły na bok. Mama znała ją najlepiej i jeszcze w zeszłe lato przeczuwała, że coś jest nie w porządku. Nie mogła jednak wiedzieć, że już w tamtym czasie Romy świetnie bawiła się między jednym chłopakiem, a drugim. I to wcale nie było też tak, że Romy była bezduszną osobą, która wykorzystywała ich słabość do siebie. Relacja z Leo, gdy wciąż była z Oliverem nigdy miała się nie rozpocząć. Teraz dokładnie już nie pamiętała co przesądziło o tym, że ich przyjaźń zmieniła się w ukrywany w cieniu romans. To się po prostu stało. Romy bardzo chciała zachować się porządnie wobec ówczesnego partnera. Chciała zakończyć relację, zanim doszło między nią, a Maxwellem do czegoś więcej. Ciągle znajdowała jednak kolejne wymówki, aż w końcu nie była w stanie kłamać mu dalej prosto w oczy. Powoli ją to wyniszczało od środka. Czuła się podle wychodząc z apartamentu Leo, oczywiście po cichu i tak, aby nikt jej nie zauważył, wiedząc, że Oliver na nią czekał, że coś może planował, a ona stała się najkoszmarniejszą dziewczyną na świecie.
Nie zasłużył sobie na takie traktowanie z jej strony. Romy nie umiała również znaleźć powodu, dlaczego nagle się od niego sama zaczęła odsuwać. Nie krzywdził jej w żaden sposób. Nie obracał się w towarzystwie, które obudziłoby w niej wątpliwości. Oliver był idealny. Romy nie mogła też powiedzieć, że się przy nim nudziła, bo to byłoby kłamstwo. Romy po prostu… Pragnęła innego.
Leo zapewne też miał rację. Być może, gdyby zakończyła swój związek z Caldwellem poprawnie, przyznała się, że tak naprawdę jej uczucia kiełkują w stronę kogoś innego to być może z czasem zaakceptowałby ich związek. Być może nawet potrafiłby się cieszyć z ich szczęścia. Jednak na wyznania było już za późno, a gdyby spróbowali to dowiedziałby się, że była mu niewierna od miesięcy. Że w czasie, kiedy on przeżywał rozstanie i nie potrafił się pozbierać jej to wcale aż tak mocno nie dotknęło. Kłamałaby, gdyby powiedziała, że pozostała w pełni obojętna na koniec ich relacji. Romy przeżywała to na swój sposób i brakowało jej pewnych rzeczy, które robił Oliver. Zdawała sobie jednak sprawę, że nie może mieć ich obu na raz. Podjęła trudną, ale zdawało się, że właściwą decyzję.
Oliver nie cierpiał.
Oliver nie cierpiał bardziej niż było to konieczne. Bez wątpienia cała prawda rozłożyłaby go mocniej na łopatki, a Romy nie chciała już nikogo krzywdzić. Było lepiej, kiedy nie wiedział o wszystkim i tak miało już pozostać. Wyśmiewał zawsze te głupie teorie spiskowe na TikToku i komentarze od zatroskanych fanów, którzy uprzedzali go o Romy. I najgorsze było to, że wcale nie byli daleko od prawdy. Oliver nie chciał w nią uwierzyć lub naprawdę sądził, że Romy nie zrobiłaby mu takiego świństwa. Och, jak on się mylił. Romy to robiła i to z tak szerokim uśmiechem, że czasem bolały ją od tego policzki. Teraz jedyne co ją bolało to głowa i roztrzaskane serce, którego nie potrafiła posklejać.
UsuńWcale nie była taka pewna, czy poradziłaby sobie z hejtem, gdyby prawda wyszła na jaw. Internauci by ją zjedli. Wielokrotnie już próbowali, kiedy nie robiła nic złego i po prostu istniała. Komentarze, które czytała na swój temat były paskudne. Chwilami, aż ciężko było jej uwierzyć w to, co ludzie potrafią napisać. I to wszystko dlatego, że odważyła umawiać się z kimś popularnym i rozchwytywanym. Zajęło jej dość czasu, aby nauczyć się to ignorować i skupiać na tym gronie, które ją lubiło. Im dłużej w tym siedziała tym łatwiej przychodziło jej ignorowanie takich komentarzy. Jednak wiedziała, po prostu wiedziała, że gdyby świat dowiedział się wszystkiego – nie miałaby tu już czego szukać. To wcale nie było takie najgorsze. Poradziłaby sobie świetnie, ale nie odratowałaby już wizerunku.
I to i tak byłaby najmniejsza strata. Wszystko co wartościowe Romy straciła już jaki czas temu. Zaczynając od Olivera, który w tym wszystkim był niewinną ofiarą niemoralnych wyborów. Straciła Leo, dla którego zaryzykowała tym wszystkim. Wątpiła, aby na ten moment jakiekolwiek jego słowa mogły ją utwierdzić w przekonaniu, że naprawdę była dla niego ważna. Chciała pozwolić sobie uwierzyć, że jego słowa są prawdziwe. Wrócić na moment do bycia tą naiwną dziewczyną, która porzuciła dla niego wszystko co wygodne i łatwe. Wciąż mieć nadzieję, że Leone i Romy mogą istnieć nie tylko pod osłoną nocy, ale i w ciągu dnia, kiedy spojrzenia wszystkich skierowane są na nich.
Ukrywanie się z nim było ekscytujące. Nutka adrenaliny, której nie czuła na co dzień pojawiała się zawsze, gdy mieli być razem. Wraz z kolejnymi miesiącami brakowało jej jednak czegoś więcej. Pragnęła móc go pocałować bez zastanawiania się kto ich widzi. Potrzymać za rękę, gdy szli ulicą. Być obok wtedy, kiedy jej potrzebował, a nie ukrywać się na innym kontynencie. Otworzyłaby bramy piekła, gdyby pojawiła się w garażu i na litość jeszcze go szukała po wyścigu – niezależnie czy udanym czy też nie. Siedziała więc w mieszkaniu oglądając, najczęściej w środku nocy, wyścig i nie trzymała kciuków za Olivera, tylko za Leo. I w ostatnim czasie nie miała okazji widywać go zbyt zadowolonego po wyścigach. Błąd wkradał się za błędem. I bolało ją, że wtedy nie mogła okazać mu wsparcia tak, jakby tego chciała. Mogła to zrobić jedynie po kryjomu. Wcale też nie chodziło o rozgłos. Bellini wcale go nie potrzebowała. Rozchodziło się o obecność drugiego człowieka, a tego nie mogła mu, zważywszy na okoliczności, podarować.
Mogłaby bez końca rozmyślać o tym, jak potoczyła się ich historia. Zastanawiać, czy naprawdę na to wszystko zasłużyła i czy faktycznie było warto, ale to i tak nie zmieniłoby przeszłości. I nie naprawi przyszłości. Trudno było skupić się na czymś innym, gdy siedział tak blisko, a ona nie mogła sięgnąć po jego dłoń. Była z pewnością ciepła, znacznie większa od jej. Znajoma i czuła. Tak je zapamiętała. Och, jak wiele by oddała, aby chociaż jeszcze raz ujął jej twarz w dłonie. Wiele by oddała, aby chociaż jeszcze jeden raz mogli zrobić razem wszystko.
Wyraźnie odetchnęła z ulgą, gdy zaprzeczył. To dobrze, tego potrzebowała usłyszeć. Nie miała kontroli nad Sienną i jej chwilami zbyt ostrym językiem. Powodu, aby mu nie wierzyć również nie miała. Miałaby, gdyby przyjaciółka jej wyznała, że za plecami blondynki spotykała się z Leone. Że wciąż rozmawiali. Że jej wakacje w Europie to nie był tylko wypad na włoskie plaże.
Usuń— Dobrze. — Skwitowała krótko. Nie rozmawiali, więc nie musiała się martwić głupotkami. Jakby nie patrzeć Romy miała o wiele poważniejsze sprawy na głowie, którymi należało się martwić. Jak na przykład tym, aby nie pozwolić sobie na wyobrażenia co by było, gdyby, bo przecież nic się nie wydarzy. Nie mogła dopuścić do tego, aby cokolwiek się wydarzyło. — Będzie świetnie. Zawsze jest, nie mogę się doczekać, aż ją zobaczę.
Romy faktycznie była urocza. Uroczo nieświadoma, że sama padła ofiarą dokładnie tego samego zachowania, które zaserwowała komuś innemu. Skąd miałaby podejrzewać, że między nimi coś było? Taka myśl nigdy nie przeszła jej nawet przez głowę.
Pokręciła lekko głową na boki. To był delikatny ruch, który z boku mógłby wyglądać, jakby po prostu się poruszyła. Dla Leo był wyraźniejszy.
— Nie rób tego. — Poprosiła krótko. Nie mógł nazywać jej Ro i uroczą w jednym zdaniu. Nie była już Ro i nie mogła być dla niego urocza. Romy nie była już jego Ro i z całą pewnością nie miał prawa, aby myśleć, że jest urocza. Nie mógł dawać jej nadziei na coś co nigdy nie miało się rozwinąć w coś więcej.
Musieli zmienić temat. Najlepiej, jak najszybciej. Jeśli wciąż będzie na nią patrzył w taki sposób, mówił takie rzeczy i uśmiechał się tak, jak to robił, to nie była pewna, jak wiele samokontroli jeszcze w sobie ma, aby nie zrobić czegoś absurdalnie głupiego.
Muzyka przyjemnie grała w tle, rozpraszając dzięki temu jeszcze wciąż toczące się rozmowy. Goście wciąż napływali. Powoli zajmując swoje miejsca. Romy lubiła bawić się w wyłapywanie celebrytów. Takich, za którymi przepadała. Jednak chwilowo patrzyła na kogoś kogo bardzo lubiła i wszystkie ważne osobistości nie miały już żadnego znaczenia.
— Przepraszam?
Nieśmiały, obcy głos dobiegł ich z tyłu. Romy zmuszona wręcz była, aby spojrzeć na bok i zobaczyła młodą dziewczynę, może niewiele starszą lub młodszą od niej, która ze swojego miejsca pochylała się w ich stronę. Wcześniej delikatnie dotykając ramienia Leo, aby zwrócić jego uwagę na siebie.
— Jesteś Leone, prawda? Leone Maxwell? — Brzmiała na pewną, że wie z kim rozmawia, ale i na taką, która potrzebuje dodatkowego zapewnienia. — To głupie i nie chcę wam przeszkadzać, ale… — zaśmiała się krótko — mogę poprosić o wspólne zdjęcie? Mogłabyś je zrobić? Mój ex jest super fanem Formuły 1 i jet strasznym dupkiem… Mogę tu używać takich słów? W każdym razie, to wiele by dla mnie znaczyło.
— Pewnie, jeśli Leo nie ma nic przeciwko. — Zgodziła się i jeszcze zanim zdążył właściwie odpowiedzieć to w dłoni trzymała telefon. — Musiał ci chyba zajść za skórę, że aż tak się na nim odgrywasz.
Dziewczyna westchnęła ciężko i była chyba blisko, aby zacząć opowiadać im historię swojego życia.
— Straszny typ. Okazuje się, że nie tylko mnie lubił. — Mruknęła. Wywróciła oczami. — Jego strata, nie? To ja poznałam gościa, którego ogląda na ekranie i płacze, gdy mu nie wychodzi. — Tym razem się zaśmiała.
Och. Czy już do końca życia będą prześladować ją jej własne błędy? Dziewczyna robiła sobie fotkę z Leo, bo były ja zdradzał. Tymczasem oni nie potrafili ze sobą rozmawiać, bo też zdradzali. Świetnie.
— Poproszę ładne uśmiechy do zdjęcia. — Powiedziała Romy przybierając wesoły ton, bo w końcu nie mogła dać po obie poznać, że cokolwiek jest nie tak.
Oh, I gave you everything that I couldn't afford to lose🩷
Romy nigdy nie miała wyobrażeń, jak jej przyszły związek może wyglądać. Daleko było jej do kreowania scenariuszy, w których wychodzi za mąż i zajmuje się domem oraz gromadką dzieci. Chciała kogoś mieć, oczywiście. Życie samemu wcale nie było takie wesoło na jakie mogło się wydawać. Sądziła jednak, że gdy pozna odpowiednią osobę to ich relacja nie będzie okraszona zdradami, tajemnicami i wyrzutami sumienia. Wydawało się jej, że Oliver był odpowiedni. Kiedy Leo ich ze sobą zapoznał przez moment nawet zdążyła zapomnieć o tym, że w pierwszej chwili zainteresowana była Maxwellem. Pozwoliła, aby uczucie między nią, a Oliverem powoli się kształciło i przez jakiś czas wszystko było w porządku. Dopóki nie zaczęła ponownie zwracać uwagi na Leo. Blondynka z początku starała się to ignorować. Przypominać sobie, że nie chciał jej przecież na początku, więc dlaczego miałby chcieć jej teraz? Jednak nie potrafiła o nim zapomnieć. Nie wiedziała, jak ma wybić sobie go z głowy. Dlatego, kiedy nadarzyła się okazja do wspólnego spędzania czasu Romy nigdy nie odmawiała. To, co wydarzyło się później zostało już tylko między nimi. Z czasem zaczęła zdawać sobie sprawę z tego, że odpowiednią, a jednocześnie najgorszą osobą dla niej był właśnie Leo. Zawsze to jego szukała w tłumie, choć przecież powinna była rozglądać się za swoim chłopakiem, a nie jego przyjacielem. Kiedy Bellini odniosło pierwszy sukces, a stworzona przez nią kolekcja się wyprzedała pierwszą osobą, do której napisała był Leo. Dzieliła z nim najintymniejsze momenty, nie jedynie te w sypialni, gdzie ich oddechy się ze sobą mieszały, a ciała były splątane.
OdpowiedzUsuńNigdy nie chciała mu stawiać granic. Właściwie dla niego przekraczała te, o których istnieniu nawet nie wiedziała. Nigdy nie wyobrażała sobie, że mogłaby być tą zdradzającą. Że będzie dziewczyną, która ma dwóch chłopaków na raz, ale tylko z jednym jest szczera. Nigdy nie podejrzewała, że musiałaby ukrywać swoją miłość do drugiej osoby. Nie tylko przed całym światem, ale i najbliższymi osobami. Postawiła się, bo wiedziała, że gdyby pozwoliła mu na dalsze komentarze oraz uśmiechy roztopiłaby się szybciej niż czekolada wystawiona na pełne słońce. Romy nie chciała po raz kolejny przechodzić przez identyczne sytuacje, jak z początku roku. Mimo, że tęskniła. Naprawdę cholernie za nim tęskniła i gdyby może wiedział, jak ogromna była to tęsknota to zrozumiałby, że nie może z nim spędzać czasu i wracać do tego, co było dawniej. Leo miał sporo racji i blondynka gotowa była rzucić mu się w ramiona. Wcale się nie wyleczyła. Minęło niewiele czasu. Uczucia ciągle były żywe. Pożerały ją w nocy, gdy zamiast natrafić na ciepłe i znajome ciało przytulić mogła się jedynie do kota. Czy też wtedy, kiedy łapała się na tym, że koniecznie chce mu o czymś powiedzieć i już nawet sięgała po telefon, a po paru sekundach przypominała sobie, że przecież nie może. Nie byli przyjaciółmi, aby się sobie z czegokolwiek zwierzać.
Przeszłości zmienić już nie mogła, a dawno temu doszła do wniosku, że gdyby taka szansa istniała, to zrobiłaby dokładnie to samo. Nie, by kogoś skrzywdzić. Ale, aby być szczęśliwą. Nawet, jeśli jej szczęście miało termin ważności. Jak się okazało miało i najważniejsze, co ją do tej pory uszczęśliwiało skończyło się z końcem maja. Z pewnością jeszcze kiedyś znajdzie podobne, jednak było za wcześnie, aby mogła o tym myśleć czy nawet wrócić do randkowania. Chwilowo nie potrafiła uwierzyć w to, że na jej drodze może pojawić się jeszcze ktoś kto poruszy jej serce w taki sposób w jaki zrobił to Leo. Czuła się jak skończona idiotka. Kochała kogoś kto nie kochał jej. Nie wątpiła, że Leo jakieś uczucia wobec niej miał. Nigdy jednak tego nie usłyszała. Z żadnej ze stron nie padły poważniejsze wyznania i być może, gdyby któregoś wieczoru się odważyła i wyznała mu, co tak naprawdę czuje, to teraz nie znaleźliby się w takiej pokracznej sytuacji.
Mogła jedynie zgadywać, bo przecież nie zapyta się, czy gdyby wiedział, że go kocha to czy wciąż z nią był, czy może pogoniłby ją jeszcze na długo przed majem.
Obserwowała jego interakcję z obcą dziewczyną z lekkim rozbawieniem, ale także i rosnącym poczuciem winy. Nawet nie zdawała sobie sprawy z tego, jak komiczna była to sytuacja. Raczej tragiczna. Ciekawe, czy gdyby wiedziała, że oni również dzielili podobne zainteresowania z jej byłym to byłaby tak samo chętna do wspólnej fotki.
Usuń— Poproszę ładne uśmiechy. — Romy sama się uśmiechnęła, kiedy przez ekran telefonu zobaczyła uśmiech Leo. Na moment podniosła wzrok znad aparatu, aby na niego spojrzeć. I to był błąd. Czuła, jak jej żołądek zaciska się mocniej, gdy napotkała jego spojrzenie. Spróbowała otrząsnąć się z tego szybko i skupić na zrobieniu fotografii. — Proszę bardzo. Masz kilka fotek, będziesz mogła wybrać te najlepsze. — Dodała, kiedy podawała telefon dziewczynie.
Nie potrafiła przypomnieć sobie, kiedy robiła mu zdjęcie po raz ostatni. Teoretycznie mogła wejść w galerię w telefonie i to sprawdzić, ale nie chciała. Nie chciała, bo wtedy zaczęłaby przeglądać wszystko. Każdy filmik, na którym był i się śmiał. Każde zdjęcie; wspólne czy tylko jego. I zaczęłaby żałować wszystkiego jeszcze mocniej, a przecież miała być silna i miała zapomnieć o istnieniu kogoś takiego jak Leone Maxwell. Gdyby to jeszcze było takie proste. Romy nie była pewna, czy kiedykolwiek potrafiłaby o nim zapomnieć. Być może z czasem wspomnienia o nim nie byłyby tak bolesne, jak obecnie. Na ten moment zapomnienie nie wchodziło w grę i nawet, gdyby posiadała moc wymazania każdego wspomnienia z nim – nie zrobiłaby tego. Wolała cierpieć, ale chociaż pamiętać, że był czas, kiedy kochała wbrew wszystkiemu.
Romy po tej krótkiej interakcji również już się nie odezwała.
Bawiła się złotymi pierścionkami na palcach. Czasem spojrzała przed siebie. Próbując przypomnieć sobie, dlaczego tutaj tak naprawdę jest. Nie przyszła przecież dla Leo. Została tu zaproszona i nie mogła zawieść swojej przyjaciółki. Opuścić pokazu również nie mogła. Przede wszystkim rozchodziło się o Siennę, która potrzebowała mieć wśród zebranych znajomą twarz. Romy nigdy nie odpuszczała jej pokazów, o ile nie miała dobrego powodu. Czasem nie pozwalał jej grafik. Nie opuściłaby jej przez chłopaka. Może siedzenie obok Leo było teraz niekomfortowe, a sama Romy czuła się trochę zażenowana to przełknęła te uczucia i cierpliwie czekała na rozpoczęcie pokazu. Przed kompletną ciszą uratowała ich Evelyn Hart, a także sąsiadka Romy. Rozmowy trwały, dopóki światła nie przygasły, a muzyka nie przestała grać. Niemalże w tej samej chwili Romy usiadła prościej. W dłoni trzymała własny telefon, gotowa nagrać wyjście przyjaciółki. Owszem, występ przecież zostanie nagrany profesjonalnie, ale chciała mieć również coś dla siebie. Całego pokazu nie przesiedzi z nosem w telefonie. Tylko ten początek, kiedy najważniejsza dla niej osoba (niemal najważniejsza) będzie rozpoczynała pokaz.
Romy siedziała w gotowości. Na moment pozwalając sobie zapomnieć kto siedzi obok niej. Było to paskudne kłamstwo. Jej myśli, wbrew jej własnej woli, wracały do Leo. Świadomość tego, jak blisko jest była wręcz miażdżąca. Bolało ją to, że tu jest, a ich relacja jest oziębła. Na ten moment nie mogli z tym jednak nic zrobić. Wymiana zdań poprowadziłaby do nieporozumień. Te z kolei aż prosiły się o kolejne atakowanie przez hejterów i wskazywanie palcem na winnych. Byli winni. Byli bardzo winni, ale jeżeli już mieli się ujawnić to na własnych zasadach, a nie zostać zdemaskowanymi przez TikTokowych detektywów, którzy w każdej interakcji doszukiwali się drugiego dna.
Pokaz rozpoczął się o planowej godzinie. Blondynka niemal z zapartym tchem czekała na pierwsze wyjście Sienny.
I gdy już wyszła – zapierała dech w piersi. Wyglądała zjawiskowo, jak zawsze. Wystylizowana od butów po czubek głowy. Romy nieznacznie uniosła telefon, aby nagrać całość.
Miała na sobie komplet, który wyglądał jak współczesna wersja amerykańskiej szkolnej elegancji. Krótka, dopasowana marynarka w granatowo-czerwono-zieloną kratę, zapięta na pojedynczy guzik, pod którą wystawał biały kołnierzyk koszuli. Dopasowana góra przechodziła w krótką, plisowaną spódniczkę z tego samego tartanu, odsłaniając długie, opalone nogi. Czarne loafersy na masywniejszej podeszwie i białe skarpetki dopełniały całości, nadając stylizacji nonszalancki, niemal uniwersytecki charakter. Sienna poruszała się z tą irytującą łatwością, której Romy zawsze jej zazdrościła. Z każdego jej kroku biła pewność siebie oraz ta drażniąca świadomość, że jest zajebiście dobra w tym co robi. Romy była zachwycona, a choć Sienna była jeszcze kilka dobrych metrów przed ich rzędem to dostrzegła wystarczająco, aby zachwycać się przyjaciółką. Po Siennie nie było widać nerwów, które rano jeszcze z siebie wypluwała. Wszystkie wiadomości, które od niej dostała teraz zdawały się być śmieszne. Przecież tak nie wygląda dziewczyna, która jeszcze parę godzin temu stresowała się, że sobie nie poradzi. Głowę miała wysoko uniesioną, Romy powiedziałaby, że wygląda nawet zadziornie. Choć może to była już po prostu twarz Sienny, która taki wyraz miała niemal ciągle.
UsuńUniosła telefon pod innym kątem, gdy dziewczyna zbliżała się w ich stronę. Chciała mieć ten moment zapisany. Chciała go potem pokazać przyjaciółce i powiedzieć jej, jak cholernie dobrze wyglądała oraz, jak dobrze wypadła.
Sienna była już coraz bliżej pierwszego rzędu.
Patrzyła przed siebie, niemal zupełnie obojętnie, dopóki nagle nie zatrzymał się na znajomej twarzy, kiedy ich mijała. Najpierw na Leo, a dopiero potem spojrzała na Romy. Trwało to ledwie ułamek sekundy. Uśmiechała się szeroko w ten cichy sposób okazując przyjaciółce dodatkowe wsparcie. Wyraz twarzy Sienny praktycznie się nie zmienił. Jedynie na moment uniosła brwi, jakby nie spodziewała się ich siedzących razem. Romy była zbyt podekscytowana, aby to dostrzec i nie miała też przecież powodu, aby doszukiwać się w Siennie dziwnego zachowania. Brunetka pozwoliła sobie w odpowiedzi na ledwo zauważalny uśmiech, po czym odwróciła wzrok i poszła dalej, zostawiając za sobą rytmiczne uderzenia obcasów i kolejne błyski aparatów.
Romy opuściła telefon dopiero wtedy, kiedy Sienna zniknęła za końcem wybiegu.
— Potrzebuję tej spódniczki. — Powiedziała do siebie. Wychyliła się lekko licząc, że zobaczy jeszcze przyjaciółkę, lecz ta już była daleko.
Na moment jej wzrok z wybiegu przesunął się na Leo. Nie potrafiła odgadnąć jego wyrazu twarzy, jednak zamiast go analizować po prostu się uśmiechnęła. W niewymuszony, ciepły sposób, bo wbrew sobie i temu, że miała o nim zapomnieć on tutaj cały czas był.
— Wygląda na to, że miałeś rację. — Blondynka lekko się nachyliła w stronę Leo. — Poradziła sobie.
Ro🩷
Słodko nieświadoma zdrady Romy cieszyła się pokazem.
OdpowiedzUsuńMiała do wyboru wciąż przeżywać to, jak blisko jest Leo i nie móc z tym nic zrobić lub wziąć się w garść i zrobić to co do niej należało. Oczywistym było dla niej to, że gdy zostanie już sama i nie będzie otoczona kamerami, a na karku nie będzie czuła jego ciepłego oddechu to wszystkie krążące po jej ciele uczucia wrócą w jednym uderzeniu. Najpewniej będą one ciężkie do zniesienia, a w niej na nowo rozpali się nadzieja, że być może to spotkanie coś znaczyło.
Słyszała, że podobno, jeśli ludzie nie są sobie pisani to ich drogi nigdy więcej już się nie skrzyżują. Więc, czy gdyby nie było dla nich już nadziei to siedzieliby razem na pokazie? Mogli usadzić ich w dwóch różnych miejscach, a dopóki nie wyszłyby zdjęcia z pokazu to być może nawet nie wiedzieliby, że byli w jednym budynku. Romy zgadywała, że Leo gdzieś tu może być. W końcu był ambasadorem marki i wiedziała, że był w Nowym Jorku, jednak do samego końca nie podejrzewała, że przypadnie jej miejsce obok niego. Z jednej strony była na to zrządzenie losu wściekła, a z drugiej… Nazwał ją uroczą oraz Ro. I tęskniła za tym zestawieniem. Mimo, że nie powinna była wcale za nim tęsknić po tym, jak ją potraktował. Serce miała jednak głupiutkie, a rozum zawsze robił tył zwrot, gdy Maxwell był w pobliżu. Podobnie było też teraz. Musiała mu się w tamtym momencie postawić. Znała siebie i gdyby dopuściłaby go znów bliżej cierpiałaby bardziej. Romy więcej cierpieć już nie chciała, a kiedy sądziła, że powoli zaczęła się podnosić i dopuszczać do siebie to, że Leo już nigdy więcej nie będzie jej, a ona nie będzie już jego Ro on postanowił o sobie przypomnieć.
Na czas trwania pokazu Romy się wyłączyła. Była to jedynie gra, jednak bez tego zamiast patrzeć się na modelki gapiłaby się na Leo, a to nie doprowadziłoby do niczego dobrego. Wystarczająco mocno rozpraszał ją samą obecnością i tym, że chcąc nie chcąc kątem oka czasem na niego zerkała. Robiła to z własnej, niewymuszonej woli, ale jak miała na niego nie patrzeć, gdy był tak blisko? Powtarzała sobie, że to chwilowe. Że próbuje tylko lepiej go zapamiętać, bo skąd ma mieć pewność, że się znów zobaczą? To równie dobrze mógł być ostatni raz, gdy są tak blisko. Nie dostali przecież poprawnego zakończenia ich relacji, a raczej to ona nie dostała, więc łapała się takich momentów, jak ten.
Z nieudawanym zachwytem oglądała kolejne prezentacje kreacji z wiosennej kolekcji. Notowała, które zestawienie podobało się jej najbardziej. Gdyby tylko zechciała miałaby całą kolekcję w swojej garderobie w przeciągu następnych kilku miesięcy, aż będzie dostępna do kupienia. Być może poprosiłaby swoją asystentkę, aby sprawdziła, które projekty może zakupić od ręki. I to najpewniej zrobi. Przez myśl jej nie przeszło, że Leo zwracał uwagę na to, co jej się podobało. Niczego przecież od niego nie oczekiwała, a już na pewno nie żadnych prezentów. Skłamałaby jednak, gdyby niektóre kreacje nie przyciągnęły jej uwagi, bo potrafiła sobie w nich wyobrazić jego. Ciemnogranatowa marynarka z jaśniejszymi mankietami wyglądałaby na nim świetnie.
Kiedy pokaz dobiegł końca Romy poczuła, jak coś nagle siada na jej klatce piersiowej.
To była świadomość jego obecności. I że to się właśnie kończyło. Jasne dla blondynki było to, że nie mogli wyjść stąd razem. Wsiąść do jednego samochodu i odjechać, może do jego apartamentu, a może do jej? Nie mogli razem nic zrobić i był to najpewniej ostatni moment, kiedy go widzi. Przez kilka sekund, gdy ludzie wokół wstawali, klaskali i zbierali się do składania gratulacji, Romy siedziała z wzrokiem wbitym w swoje kolana i poczuciem, że zrobiła dziś coś bardzo źle, choć nie potrafiła wskazać co właściwie mogła źle zrobić. Zachowała się poprawnie, grzecznie. Tak, jak się tego od niej wymagało.
Podniosła wzrok, gdy zauważyła, że Leo się podnosi. W pierwszej chwili chciała temu zaprotestować. Może złapać go za rękę, co źle by się dla nich skończyło. Postanowiła się wiec uśmiechnąć, niezbyt szeroko, a w uśmiechu dostrzegalny był smutek, który kryła przed nim cały ten czas.
Usuń— Dobrze się bawiłam. Dziękuję, Leo.
Absolutnie nie mogła pozwolić sobie na to, aby jakiekolwiek większe emocje zostały dostrzeżone przez innych. Dlatego zgrabnie podniosła się z miejsca. Pozwoliła sobie jeszcze raz na to, aby na niego spojrzeć i obrała inny kierunek. Musiała znaleźć Siennę, pogratulować przede wszystkim jej.
Chciała tego, czy też nie, ale musiała zostawić myśli o Leo za sobą. To nie był jego dzień, a Romy nie była przygotowana emocjonalnie na poświęcanie mu czasu.
Panował tutaj niewielki chaos. Romy odnajdowała się w nim jednak bez problemu. Dryfowała między ludźmi bez jakiegokolwiek napięcia. Rozmowy toczyły się lekko i sprawnie. Były krótkie, każdy w końcu miał coś komuś do przekazania. Została może na piętnaście, góra dwadzieścia minut zanim musiała wyjść. W ostatniej chwili dyskretnie szukała jeszcze wzrokiem Leo, jakby chciała ostatni raz na niego spojrzeć, ale gdziekolwiek on był – Romy go nie dostrzegła. Nieco rozczarowana opuszczała Plazę.
Przed wejściem do hotelu była oczywiście masa ludzi. Nie tylko paparazzi, którzy chcieli jak najlepsze zdjęcia, ale również i ogromna liczba regularnych ludzi, którzy z bliska chcieli zobaczyć celebrytów. Głosy mieszały się ze sobą, flesze błyskały co sekundę. Okrzyki były raz cichsze, a raz głośniejsze. W zależności od tego kto akurat wychodził z hotelu. Romy nie oglądała się już za siebie. Wsiadała do auta, które miało zabrać ją tym razem już do mieszkania.
Odetchnęła dopiero, kiedy drzwi od czarnego SUV’a się za nią zamknęły. Przyciemniane szyby odcięły ją od zewnętrznego chaosu. Romy odchyliła głowę do tyłu i zamknęła oczy. Naprzeciwko niej siedziała Avery Reed. Z zaskakującą szybkością wypisywała coś na telefonie.
— Udany pokaz? — Zagadnęła nie podnosząc wzroku na Romy. Ta z kolei jeszcze nie otworzyła oczu, jakby to, że ma je zamknięte odcinało ją od świata. Gdyby to był środek nocy to mogłaby udawać, że zasnęła w sekundę, ale na litość, było późne popołudnie i Avery Reed doskonale wiedziała, że Romy jest daleko od snu.
— Był w porządku. Bardzo ładna kolekcja. — Pochwaliła. Zrobiła to dość oschle i niechętnie. Nie pytała przecież o pokaz, tylko o Leo. Romy nawet zastanawiała się nad strategią zrobienia awantury pt. Kto do cholery usadził mnie przy Leo i dlaczego tego nie naprawiliście?! Ale wszyscy wiedzieliby, że to jest paskudne kłamstwo. — Nic się nie wydarzyło, Avery. Możesz odetchnąć.
— Nie pytałam, czy coś się wydarzyło.
— Ale pomyślałaś.
Avery westchnęła ciężko i w końcu odłożyła również telefon.
Romy za to otworzyła oczy i spojrzała na swoją menadżerkę. Uwielbiała ją, naprawdę. Była świetna w tym co robi i pomogła jej wiele razy, ale czasem naprawdę miała jej dosyć.
— Siedziałaś na pokazie obok swojego byłego situationship, z którym internet cię łączy od dobrych dwóch, a może i trzech lat. Mam powody, aby się martwić.
— Jak ty go właśnie nazwałaś? — Zaśmiała się. Raczej wymuszonym śmiechem. Avery trafiła w sedno. Tym przecież właśnie byli. Situationshipem, który nie miał końca. — Tylko obok siebie siedzieliśmy. Przywitaliśmy, pogadaliśmy o pokazie i tyle. To tylko znajomy, nikt więcej.
Kobieta wydała z siebie ciche mhm potwierdzając, że ani trochę nie uwierzyła w ostatnie słowa Romy. Nie trzeba było być geniuszem, aby wiedzieć, że byli wszystkim, ale nie znajomymi. Romy nie wiedziała, jak inaczej ma o nim myśleć czy mówić, bo gdyby zaczęła intensywnie się nad tym zastanawiać dostałaby palpitacji serca, a mózg najpewniej by się jej usmażył.
— Uważaj dziś wieczorem, Romy. — Ostrzegła ją. — Prawie stanęłaś na nogi. Nie chcę, abyś znów popełniła ten sam błąd. To nie może być tego warte.
UsuńTo jest tego warte.
Zachowała te słowa jednak dla siebie. Avery zabiłaby ją w tym aucie, gdyby tylko Romy się przyznała, że z ogromną chęcią popełni te same błędy, jeśli tylko to miało oznaczać, że na moment znów znajdzie się w znajomych objęciach, których brakowało jej od miesięcy.
Będąc w mieszkaniu niedbale zrzuciła szpilki ze stóp. Miała jeszcze trochę czasu, aby zacząć się szykować. Wykorzystała ten czas na chwilę odpoczynku i pozbieranie własnych myśli. Czekała na Siennę, która obiecała przyjechać i razem miały szykować się na imprezę, a w międzyczasie musiała jeszcze coś zjeść. Musiała zmusić się do przełknięcia obiadu. Gardło miała zaciśnięte z emocji. Przeczuwała, że go znów zobaczy. I nie była pewna, czy to się jej podoba, czy jest przerażona. Chłodny prysznic również nie postawił jej na nogi, rozluźnił jedynie trochę napięte mięśnie.
Jestem w drodze. Sorki, przeciągnęło mi się parę spraw.
Wciąż było wcześnie, więc Romy nie musiała się martwić tym, że którakolwiek z nich się spóźni. Zresztą, nawet, gdyby miały się spóźnić to nikt nic by im przecież nie powiedział.
Gdy wciąż była sama w mieszkaniu chęć, aby coś do niego napisać tylko rosła. Trzymała już nawet telefon w dłoni i otwierała wiadomości, ale powstrzymała się w ostatnim momencie. To już nie był jej interes co robi i z kim robi, czy pojawi się na imprezie czy też nie. Jakaś jej część miała nadzieję, że go nie będzie. Romy chciała się odstresować, wypić parę drinków i nie bać się, że popełni jakieś koszmarne błędy, które będą ją prześladować przez najbliższy rok. I jednocześnie miała nadzieję, że tam będzie, aby mogła popełnić błędy.
Drzwi do jej mieszkania otworzyły się nagle i to tylko mogło zwiastować pojawienie się Sienny.
— Jestem! — Zawołała od wejścia. Towarzyszył jej dźwięk zrzucanych szpilek. — Jaki chaotyczny dzień!
Romy wyszła z sypialny, aby przywitać się z przyjaciółką, której niemal od razu uwiesiła się na szyi.
— Byłaś niesamowita!
— Wiem.
— I skromna.
— Wiem.
Obie zaśmiały się w tym samym momencie. Romy chciała opowiedzieć jej o Leo, ale… Wstrzymała się. Sienna nasłuchała się o nim w ciągu ostatnich tygodni wystarczająco. I też właściwie zanim Romy zdążyła uformować myśl w głowie przez jej mieszkanie przebiegły pierwsze dźwięki muzyki, a to tylko oznaczało koniec luźnych pogaduszek i zajęcie się sobą. Mogły, oczywiście, ściągnąć tu odpowiednią ekipę, ale obie uznały, że przyda im się chwila oddechu od chaosu z makijażystkami, stylistami i fryzjerami. Potrafiły w końcu o siebie równie dobrze zadbać. I o wiele więcej zabawy było, gdy pomagały sobie nawzajem niż gdy ktoś robił wszystko za nie.
Na wieczór Romy postawiła na dość odważną kreację. Zdecydowała się na dość odważną kreację. Najpewniej była zbyt odważna, jak na standardy Romy, a jednak od kiedy ją zobaczyła uparła się, że musi w niej gdzieś wyjść, a dziś miała idealną okazję.
Stała przed lustrem w garderobie spoglądając na własne odbicie. Czarny materiał wieczorowej sukienki przylegał do jej ciała. Odważne wycięcia na lewym boku odsłaniały żebra, a także zarys piersi. Długi dekolt na plecach kończył się dość nisko, a sprawne oko bez problemu dostrzegłoby ślady po opalaniu. Kreację dopełniła złotymi kolczykami w kształcie spirali, które były jej własnym projektem. Podobnie, jak bransoletka i pierścionki. Rzadko nosiła biżuterię, która nie należała do niej. Wykorzystywała każdą okazję, aby pochwalić się własnymi umiejętnościami.
— Cholera. — Sienna pojawiła się znikąd. Ona w przeciwieństwie do Romy postawiła na krótką sukienkę w odcieniu ciemnej czerwieni. Zmierzyła przyjaciółkę wzrokiem. — Leo będzie miał ciężką noc.
UsuńTen komentarz wytrącił ją na sekundę z równowagi.
— Nie ubrałam się dla niego. — Zaznaczyła wyraźnie. Może trochę. Nie, nie. Nie wybierała tego dla niego. Przecież, gdy wypatrzyła tę sukienkę to nie brała pod uwagę, że włoży ją na imprezę z prawdopodobieństwem, że wpadnie na byłego! — Przesadziłam?
— Oczywiście, że nie. — Zaprzeczyła od razu brunetka. — Wyglądasz fantastycznie. Prosisz się o kłopoty, Romy. — Puściła jej oczko.
Być może trochę czuła, że ta sukienka to jak zaproszenie do kłopotów. Ale za to najlepszych jakie mogą tylko istnieć.
— Ty jesteś tu modelką. Wszyscy i tak będą patrzeć na ciebie i twoje długie nogi. — Zauważyła Romy z delikatnym uśmiechem. — Jestem tylko twoim plus one, zapomniałaś?
— Plus one, które wygląda lepiej ode mnie. — Dodała, zanim zostawiła ją samą w garderobie. Ostatnie poprawki i mogły ruszać.
Romy nie mogła się doczekać. Pragnęła się tylko dobrze dziś bawić. Taki przecież miał być plan. Dojechać na miejsce, parę fotek dla paparazzi i impreza w gronie znajomych i nieznajomych, ale to już była drobnostka. I być może w towarzystwie byłego, którego chciała spotkać mocniej niż gotowa była przyznać.
Even my phone misses your call, by the way
Ro🩷
Romy była ciekawa, czy Leo zjawi się w tym samym klubie. Jakie było w końcu prawdopodobieństwo, że wylądują na tej samej imprezie? Nowy Jork był ogromny, a lista imprez organizowanych po zakończeniu Fashion Weeku ciągnęła się w nieskończoność. Musieliby mieć naprawdę ogromnego pecha, aby na siebie ponownie trafić albo ogromne szczęście. Romy nie przyznałaby tego głośno, a już na pewno nie przed Sienną, że liczyła na obecność Maxwella.
OdpowiedzUsuńPrawda była taka, że blondynka wciąż się z niego nie wyleczyła. Mogła udawać przed przyjaciółką, że jego obecność nic już dla niej nie znaczy, czy że Leo oficjalnie trafił do szufladki „byli, z którymi nie gadam”. W rzeczywistości zrobiłaby wszystko, aby móc z nim jeszcze chwile porozmawiać. Żałowała, że jednak do niego nie napisała i jednocześnie była z siebie dumna. Naprawdę nie chciała być tą dziewczyną, która ugania się za swoim byłym partnerem, bo nie potrafi wyrzucić go z głowy. Jak żałosne to było? W końcu, gdy jej koleżanki przechodziły przez rozstanie to zalecała im to samo, co sama słyszała od własnej. Nie dać się ponieść emocjom, wytrzymać ten okres, kiedy boli i ruszyć do przodu. Nie było to jednak takie łatwe do spełnienia. Zwłaszcza, gdy wszystko pamiętało się tak wyraźnie.
Romy dokładnie pamiętała wszystko to, czego pamiętać nie powinna była. Czasami chciałaby, aby ktoś wymazał jej pamięć. Przekonana, że wtedy łatwiej będzie znieść codzienność. Jednoczenie pozbycie się wspomnień o Leo wydawało się być wręcz bezduszne. Musiałaby być całkowicie pozbawiona jakichkolwiek emocji, aby tak po prostu chcieć o nim zapomnieć. Tylko w tych najgorszych momentach, kiedy naprawdę nie dawała sobie rady z rzeczywistością, pragnęła tego prostego zapomnienia. Wydawać by się mogło, że tego dnia również zapragnie o nim zapomnieć. Nic jednak podobnego. Romy rozpaliła w sobie jakąś dziwną nadzieje. Pojawiły się myśli, którym normalnie nie dałaby dojść do głosu. Scenariusze, które nieco kontrowersyjne, ale na dłuższą metę mogły mieć sens.
Leo miał przerwę od pracy, a swój wolny czas spędzał w Nowym Jorku. Romy mieszkała tutaj od urodzenia, a ich apartamenty dzieliło jedynie niecałe dziesięć minut autem. Nie, aby specjalnie liczyła. Zapamiętała, gdy kiedyś sprawdzała, ile zajmie im dojechanie do siebie. Gdyby jej zależało mogłaby wskoczyć w metro, ale tak odważna nie była, aby poruszać się nowojorskim metrem. Wtedy byłaby u niego w trzy minuty. W każdym razie, biorąc pod uwagę, jak blisko siebie mieszkali i że ich dzielnice ze sobą sąsiadowały, to było wręcz naturalne, aby na siebie wpaść. Leo był singlem, Romy była singielką i znali się od dawna. Nie byłoby to wielkim zaskoczeniem, gdyby pojawiło się między nimi uczucie, prawda? Tłumaczyła sobie, że w ten sposób nikt nie byłby pokrzywdzony. Oliver nie dowiedziałby się o romansie, a oni nie musieliby się już dłużej ukrywać. Ot, naturalna kolej rzeczy dla dwójki znajomych, którzy zaczęli, ponownie, spędzać ze sobą wiele czasu.
To wszystko to były jednak pobożne życzenia. Romy rozumiała, że pozostaną one jedynie w strefie marzeń. Nie było w końcu żadnego sygnału z jego strony, że byłby wciąż zainteresowany. Owszem, nazwał ją uroczą i Ro, czego Romy trzymała się jak głupia, ale to jeszcze przecież niczego nie oznaczało. Był dla ciebie miły i tyle. Tak, to brzmiało sensownie. Musiał zauważyć, że wciąż jet tak samo w niego zapatrzona, nie chciał robić jej przykrości w miejscu pełnym kamer i postanowił, że będzie miły. To ona źle odczytała sygnały i wyobrażała sobie teraz rzeczy, o które nie odważyłaby się poprosić.
W końcu, gdyby myślał podobnie, jak ona, to z pewnością by się do niej odezwał. Romy go przecież nigdzie nie zablokowała. Miała okres, kiedy chciała to zrobić i kompletnie wyrzucić go ze swojego życia, ale to wzbudziłoby podejrzenia. Było to śmieszne, że odobserwowanie kogoś w mediach społecznościowych decydowało o wspólnej relacji. Wciąż obserwowała Olivera, więc gdyby wyrzuciła Leo… Cóż, w cichy sposób potwierdziłaby tylko różne teorie krążące po internecie, a tego nie potrzebowali.
— Myślisz o nim.
UsuńSienna, jak zwykle, trafiała w sedno.
Blondynka zmarszczyła lekko nos, jak miewała to w zwyczaju, a potem pokręciła lekko głową. Vale znała ją zbyt dobrze. Wyczuwała kłamstwo z daleka, a już zwłaszcza te, które dotyczyły Leone Maxwella. I w tej chwili również była w stanie wykryć kłamstwo, zanim padło ono w ogóle z ust Romy.
Zanim odpowiedziała, westchnęła. Ciężko, jakby zrzucała z siebie ogromny ciężar.
Były już w aucie, a kierowca wiózł je do 1OAK. Obie wyglądały obłędnie. Przed wyjściem, oczywiście, wpadła jeszcze krótka sesja. Zdjęcia czekały jednak na swój moment, aby zostać upublicznione. Romy nie wrzuciła dziś jeszcze nic i starała się jak najmniej zaglądać na media społecznościowe. Bała się co może znaleźć na TikToku po dzisiejszym pokazie. Kolejne teorie spiskowe, kolejne przypisywanie min i spojrzeń, a to kopnięcie na pewno zostało zauważone i analizowane pod każdym możliwym kątem. Na samą myśl robiła się zmęczona i czuła zbliżającą się migrenę.
— Tylko trochę. — Przyznała. Obiecywała jej wiele razy, że nie będzie o nim myśleć, ale jak miała nie myśleć, skoro dziś był tak blisko? Sienna musiała to zrozumieć.
— Powinnaś się dziś zabawić, Romy. To nienormalne tyle za kimś tęsknić, kto nie tęskni za tobą. — Wypomniała jej. Jak zawsze bez ogródek i jakiegokolwiek filtra.
Romy delikatnie przygryzła wnętrze policzka. Sienna miała rację. Wyglądała dziś zbyt dobrze, aby tego nie wykorzystać. Niekoniecznie myślała o tym, aby wrócić z kimś do domu, ale przynajmniej mieć jakieś towarzystwo wieczorem. Bo z pewnością znajdzie się jakieś odpowiednie towarzystwo. Aktor, wokalista, raper… Lista była długa. Tylko, że Romy miała na oku jedną konkretną osobę, a Sienna miała rację i nienawidziła przyznawać jej racji.
Wypuściła powoli powietrze nosem.
— Powiedziałam tylko, że myślę, a nie że tęsknię. — Upomniała ją. Zrobiła to nieco ostrzej niż planowała. Vale raczej się nie zamierzała tonem blondynki przejąć. — Gdybym tęskniła to nie wychodziłabym z tobą, tylko zajadała się lodami Ben & Jerry’s i oglądała po raz tysięczny Bridget Jones.
Sienna jedynie uniosła brew.
— Strasznie to millenialskie, Romy. — Westchnęła wyraźnie zażenowana jej postawą. — Ogarnij się, będzie dużo fajnych facetów i odbijesz sobie ten rok. Powinnaś odbić sobie ten rok, Romy. Zasługujesz na to i już najwyższy czas zostawić go w przeszłości.
— Przecież to robię. Na własny sposób. — Obroniła się. Romy nie miała w zwyczaju dobijać sobie w sposób, o którym mówiła Sienna. — Zobaczymy, jak wyjdzie. Może ktoś się faktycznie trafi.
Wzruszyła lekko ramionami. Obie wiedziały, że Romy wcale nie zamierzała nikogo znajdować. Jedyną osobą, którą chciała tam znaleźć był Leo. Było to z jej strony nieodpowiedzialne, bo nie tylko Sienna kazała jej trzymać się od Maxwella z daleka. Avery również nie pałała do niego miłością. Numer do Rafe’a i Macie miała chyba na szybkim wybieraniu przez ostatnie miesiące, a Romy i Leo z pewnością przyczynili się do siwych włosów na jej głowie. Fryzjer Avery musiał być im za to wdzięczny, ona niekoniecznie.
Nie rozmawiały już dalej o Leo. Nic dobrego z tego by nie wyniknęło. Romy chciała się zapytać, czy Sienna wie kto został zaproszony i czy może Leo tam również będzie. Trzymała jednak język za zębami. Już i tak podejrzewała, że poleci do niego przy pierwszej możliwej okazji i chyba nawet się nie myliła. Romy mogła obiecywać sobie i całemu światu, że będzie trzymała się od niego z daleka, że nic już dla niej nie znaczy, ale dobrze wiedziała, jak będzie, gdy znów znajdzie się blisko. W dodatku w miejscu, gdzie nie będzie kamer. Mogli sobie pozwolić tam na wszystko, czego zapragnął. W końcu z tych zamkniętych imprez nie wychodziły żadne plotki, prawda? Nikt nawet by nie mrugnął, gdyby gdzieś we dwójkę zniknęli. Nie byliby jedyną parą, która ucieka. I nie jedyną kontrowersyjną.
Zapędzasz się, Ro. Musiała aż skarcić samą siebie w myślach. Nie mogła o nim ciągle myśleć, a jednak – podróż umknęła jej na zastanawianiu się, czy i gdzie zobaczy Leo. Mogła sprawdzić relacje, podpytać znajomych, ale nic z tego nie zrobiła. Dzielnie trzymała się swojego postanowienia. Żadnego internetu, dopóki nie ochłonie. I nie wytrzeźwieje. Potrzebowała dziś drinka albo pięciu i może wtedy faktycznie będzie potrafiła sobie odbić ten rok, jak mówiła Sienna.
UsuńSamochód w końcu się zatrzymał. Było na zewnątrz spokojniej niż przed Plazą, a jednak paparazzi i tak znaleźli sposób, aby dowiedzieć się, w którym klubie dziś będą imprezować. Flesze błyskały, aczkolwiek tym razem nikt nie chciał zatrzymywać się na dłużej. Romy i Sienna przeszły sprawnie z ochroniarzem do środka. Romy czuła, jak chodnik niemal drga od głośnych basów. Właśnie tego potrzebowała; chwili wytchnienia i czegoś co kompletnie zagłuszy jej myśli. Niemal od samego wejścia był ktoś z kim można było się przywitać i porozmawiać. Romy w moment weszła w imprezowy rytm, nie potrzebując wiele, aby zacząć dobrze się bawić.
W pierwszej kolejności podeszły do baru. Na wspólnego drinka, który prędko zmienił się w kolorowe shoty. To Sienna była dziś rozchwytywana i bardzo dobrze. Miała za sobą świetny pokaz, a w klubie była masa jej znajomych z branży. Romy nawet nie była zaskoczona, gdy po niecałej godzinie jakaś modelka, której imię wyleciało jej z głowy (tak naprawdę nie usłyszała go przez muzykę) porwała Siennę i obiecała, że ją niedługo odda. Romy nie chcąc smęcić samej w loży uznała, że to najwyższa pora na kolejnego drinka. Wypity wcześniej alkohol dodał jej odrobinę więcej odwagi i uznała też, że być może, ale przy barze wpadnie na odpowiednie towarzystwo. Żałowała przez moment tej długiej kiecki. Krótka byłaby wygodniejsza, ale podobało się jej to, jak wiele spojrzeń przyciągała. Na uwadze wcale jej nie zależało, było to jednak miłe poczuć się chcianą. Nawet jedynie przez pryzmat tego, jak dziś wyglądała.
— Espresso martini z wanilią. — Rzuciła do barmana. Skinął głową w odpowiedzi, że usłyszał jej zamówienie.
Przyszła tutaj z zadaniem, ale nie spodziewała się, że wykonanie go przyjdzie jej tak… Szybko. W pierwszej chwili myślała, że wzrok znowu płata jej figla, ale i tym razem był obok i był bardzo żywy.
— Śledzisz mnie? — Przymrużyła lekko oczy, kiedy zwróciła głowę w stronę Leo. Czuła pod skórą przyjemne drżenie, za które był odpowiedzialny. Ułożyła dłonie na blacie, zaskakująco czystym i nielepkim. — Jeszcze chwila i pomyślę, że nie dajesz mi spokoju.
Policzki miała lekko zaróżowione od alkoholu. Rumieniec jedynie się pogłębił, kiedy uważniej na niego spojrzała. To było wręcz nieprzyzwoite, aby w taki sposób wyglądać. Subtelnie, bądź też nie, przesunęła wzrokiem po sylwetce Leo. Niemal od razu rozpoznając włosy w lekkim nieładzie. Zawsze tak wyglądały po prysznicu, a Romy mu zawsze mówiła, że takie lubi najbardziej.
— Wpadnę w kłopoty, jeśli mnie z tobą przyłapią.
Zachichotała krótko, gdy to powiedziała. Dowiedzieć mogła się tylko Sienna, która była teraz Bóg raczy wiedzieć, gdzie, a Romy nieszczególnie planowała chwalić się Avery, że znów wpadła na Leo. Ukatrupiłaby ją na miejscu albo tu przyjechała i wyciągnęła siłą, a po drodze zgarnęłaby Rafe’a i oboje dostaliby pewnie godzinny wykład o tym, jak nieodpowiedzialni są. No trudno.
— Dlaczego… Ze wszystkich miejsc musisz być tutaj?
And I swear that I’m not thinking about you all the time
Just today, yesterday, every day, and tomorrow night
Ro🤭🥂✨
Myślenie, że go tutaj nie spotka było naiwne. Należało się spodziewać obecności Leo w klubie. Wbrew wszystkim logicznym powodom, które istniały mała część Romy miała nadzieję, że nie wpadną tutaj na siebie. Pragnęła go zobaczyć o wiele bardziej niż gotowa była to przed sobą przyznać. Spotkanie go w takim miejscu oznaczało brak hamulców, a tych potrafiła się przy nim pozbyć bez mrugnięcia okiem. Klub, w którym tak na dobrą sprawę nikt nie zwracał na nich uwagi, bo albo był zbyt pijany lub zbyt skupiony na własnych sprawach, budował sytuacje. Avery ją ostrzegała, aby nie pozwoliła sobie na tym wiele. Wiedziała zapewne więcej niż Romy, co na takich imprezach się dzieje i nie chciała, aby na koncie Romy pojawiły się wpadki, które potem będą się jej śnić po nocach. Cóż, jeżeli nie chciała, aby Romy wpakowała się w kłopoty to należało dokładnie sprawdzić z kim siedzi podczas pokazu. Wszystko zaczęło się od tego nieszczęsnego pokazu. Chciała myśleć, że gdyby nie on to nie zaprzątałaby sobie głowy Leo i nie szukałaby go tu. Tymczasem, gdy tylko weszła do klubu świadomie wzrokiem szukała znajomej twarzy.
OdpowiedzUsuńI w końcu ją znalazła.
Jeszcze nie była pewna, czy zamierza to wykorzystać i pozwolić sobie na ostatnią chwilę w jego towarzystwie, zanim znów będzie musiała udawać dorosłą i ignorować jego istnienie. Mogła traktować to jako zwykłe wpadnięcie na ex. Problem polegał na tym, że Romy nie potrafiła spojrzeć na niego, jak na zwykłego byłego. Wciąż go kochała, choć bardzo starała się ugasić to uczucie. Przez krótki moment myślała, że jej się to udało. Wystarczyło jednak, aby raz do niej wróciły te wszystkie chwile, które razem dzielili, a do niej docierało, że wcale nie przestała go kochać. O wiele prościej by się jej żyło, gdyby go nie kochała lub gdyby potraktowała go od początku, jak przyjaciela, z którym czasem sypia. Ich relacja od samego początku była o wiele głębsza, a seks, nie ważne, jak niewiarygodnie dobry, stanowił dla niej tylko przyjemny dodatek.
Mogła próbować udawać, że go tutaj nie ma. Rzeczywistość była jednak nim wypełniona. To, co działo się obecnie za jej plecami stało się nieistotne. Klub był wypełniony ludźmi, a Romy czuła, jakby zostali tutaj tylko we dwójkę. Bar ograniczył się jedynie do nich. Do tej bolesnej świadomości, że znów ma go na wyciągnięcie ręki i że tym razem może przekroczyć granicę, gdyby miała taką ochotę. Kosztowało ją wiele samokontroli, aby nie zrobić chociaż minimalnego kroku w jego stronę. Nie miała żadnej pewności, że życzył sobie jej towarzystwa. Choć, czy gdyby go nie chciał to czy próbowałby z nią rozmawiać? Nawet grzeczność miała swoje granice, a Leo nie był jej znany z robienia rzeczy, na które nie miał chęci.
— Chciałeś, żebym dała ci spokój.
Prawda była bolesna. Sam chciał, aby odeszła, mimo że nie rozumiała, dlaczego. To Leo wybrał, aby ich drogi się rozeszły. Nie chciała pamiętać tamtych rozmów, które i tak nie doprowadziły do niczego. Ani tego, jak zbierała swoje rzeczy z jego życia. Nie sposób było nie zapełnić jego apartamentu czy auta własnymi rzeczami, kiedy byli nierozłączni przez miesiące. Najpewniej nie pozbierała wszystkiego. Jednak w stanie, w którym ją zostawił dbanie o materialne rzeczy było ostatnim co miało dla Romy znaczenie. Nie potrafiła więc zrozumieć, dlaczego właśnie teraz miałby chcieć jej bliskości, kiedy przez ostatnie tygodnie, a w zasadzie miesiące, nie zabiegał o jej uwagę. Wciąż czekała na wiadomość od niego. Połączenie o trzeciej w nocy i usłyszenie zmęczonego, zaspanego głosu. Nawet samego oddechu. Wystarczyłaby jej świadomość, że o niej pomyślał i może potrzebował usłyszeć jej głos, poczuć, że jest obok. Nic podobnego się nie wydarzyło. Nadzieja na powrót powinna więc gasnąć, a ta w niemalże irytujący sposób wciąż się tliła.
Nie potrzebowała, aby się jej tłumaczył. Nie w tym miejscu, gdzie myśli bywały zniekształcone, a słowa nie zawsze równały się z prawdą. Udawać jednak nie mogła, że to, w jakim znaleźli się teraz miejscu, jest przypadkiem. Leone doprowadził do ich upadku, a choć Romy potrafiła zrozumieć co nim mogło kierować, to nie rozumiała, dlaczego nie przeszli przez to razem.
UsuńCoraz trudniej przychodziło jej ignorowanie uczuć, które się pojawiały. Były nieznośnie głośne. Domagające się większej uwagi i zaspokojenia. Mogłaby go skarcić za to, jak na nią teraz patrzył. Przypomnieć, że stracił prawo do tego już dawno temu. Byłaby jednak okrutną hipokrytką. Sama nie pozostawała mu dłużna, a jej wzrok przesuwał się po znajomej sylwetce. Pod palcami niemalże czuła ciepło jego skóry. Dzielił ją zaledwie jeden krok od tego, aby przekonać się, czy jego skóra wciąż jest tak samo nagrzana. Jasne spojrzenie zsunęło się na szyję, a wyobraźnia niechcący przypomniała o tych chwilach, gdy wtulona składała na niej czułe pocałunki, czasami wręcz leniwe, gdy jeszcze nie rozbudziła się w pełni.
Myślenie o nich w takich momentach wcale nie pomagało jej zachować spokoju. Tak naprawdę pomógłby jej jednie kubeł lodowatej wody wylany prosto na głowę. Orzeźwiłby ją może jedynie na chwilę. Tymczasem, kiedy pozwalała sobie zerknąć w zielone oczy i na zaczepny uśmiech, ciepło rozchodziło się po jej ciele coraz szybciej. Trafiało prosto na policzki, które nawet pokryte ulubionym różem, od razu ją zdradzały. Było jej trochę wstyd za te reakcje. Nie chciała wiedzieć, co musiał sobie myśleć lub jak dobrze się bawić widząc, że po tygodniach od rozstania wciąż jest zakorzeniony w jej umyśle. Powoli pozwalała sobie na myślenie, że ona w jego również była. Uważała to jednak za zbyt odważną myśl, aby uznać ją za prawdę. Łatwiej było też przekonywać się, że nic dla niego nie znaczyła niż że sprawy między nimi mogą się jeszcze pozmieniać.
Nie odrywając wzroku, bo nie potrafiła i wcale nie chciała, przysunęła własny kieliszek z martini. Barman postawił go już jakiś czas temu. Straciła nim zainteresowanie, jednak, gdyby nie sięgnęła po kieliszek to sięgnęłaby po Leo, a na to wciąż jeszcze nie była gotowa.
— Nie powinniśmy rozmawiać. — Przypomniała mu. Faktycznie, tylko rozmawiali. Oboje doskonale wiedzieli, jak ich rozmowy kończyły się w przeszłości. Teraz być może i nikogo już by nie skrzywdzili, poza sobą, jednak wciąż rozsądnie było nie powtarzać pewnych schematów. — Ostatnim razem nie byłeś chętny do rozmowy.
Powracanie do tego tematu nie było rozsądne. Ciężko było jej jednak odpuścić i nie robić małych przytyków. Leo nie potrzebował przypomnienie, dlaczego jest między nimi, jak jest. Romy poprzestać jednak nie zamierzała. Wciąż ją to bolało, a skoro nie miała okazji powiedzieć mu tego wtedy to na własny sposób mogła mu o tym powiedzieć teraz.
Jednocześnie na kilka kolejnych godzin gotowa była o wszystkim zapomnieć. Nie wyczuła, aby chciał się jej pozbyć, więc być może istniała szansa, że naprawdę przez chwilę będzie mogła być jego Ro, a on znów zostanie jej Leo. Nawet, jeśli miało to trwać dziesięć minut to gotowa była się poświęcić i znów cierpieć.
Romy nie była znana z podejmowania właściwych decyzji, a wpuszczanie go po raz kolejny do swojego życia taką decyzją nie było. Chciała zaryzykować i zobaczyć, jak daleko będą w stanie się posunąć, zanim nie powiedzą stop. Patrząc na ich przeszłość było jednak jasne, że nie ma takich granic, których nie odważyliby się przekroczyć.
To Leo zrobił pierwszy krok. W momencie, kiedy się przybliżył jej serce zaczęło bić jeszcze mocniej. Mogła przysiąc, że jest głośniejsze niż otaczająca ich muzyka, a może to tylko jej aż tak szumiało w skroniach. Przełknęła ślinę, nie spodziewając się tego, jak blisko będzie. Był bliżej niż na wyciągnięcie ręki, a na to wcale nie była gotowa. Zwilżyła delikatnie usta językiem, ścierając z nich różowy błyszczyk. Akurat brakiem produktu na ustach się nie przejęła. Nawet w szpilkach była wciąż o kilka centymetrów niższa. Nie zadzierała głowy bardzo, podniosła jedynie oczy i to wystarczyło, aby w środku cała zmiękła, a mur ochronny, który dzielnie budowała przez lato zaczął się burzyć.
Usuń— Może mam coś przeciwko. — Kłamczucha. Utrudniała sobie tę sytuację własnym niezdecydowaniem. Chciała zachować się w porządku wobec samej siebie i wobec Leo. Uszanować jego decyzję. Nie ważne, jak bolesną dla niej. I jednocześnie bez wahania wkroczyłaby w jego życie na nowo, gdyby tylko zadeklarował, że tego pragnie.
Potrzebowała zrobić cokolwiek, aby nie zwariować.
Wtedy jej wzrok na moment opadł na szklankę z Whiskey, którą trzymał w dłoniach. Puściła swój kieliszek, a dłoń wyciągnęła po napój Maxwella. Celowo, nie potrafiła się już powstrzymać, musnęła palcami jego, kiedy wyjmowała mu szkło w dłoni. Trwało to może zaledwie parę sekund. Było wystarczające, aby przez palce przeszło przyjemne mrowienie, które dotarło aż do kręgosłupa. Wywołując w niej niemal śmieszną reakcję. Jak u nastolatki, która pierwszy raz jest na randce. Poniekąd tak się właśnie czuła.
Smak Whiskey nigdy nie był jej ulubionym. Sięgała najczęściej po słodkie koktajle i drinki. Whiskey smakowało jednak nim, a to zmieniało tak naprawdę wszystko. Właśnie dlatego upiła łyk, a przez jej twarz niemal od razu przebiegł grymas niezadowolenia.
— Nie jest takie złe. — Oddała mu szklankę powoli. Licząc na kolejny dotyk, krótki i pewnie nic nieznaczący. Potrzebowała go. Choćby po to, aby móc na własny pokręcony sposób zamknąć rozdział, który nosił ich imiona.
It's bad timing and I'm probably gonna end up crying
Ro🩷
Ostatnie kilka tygodni spędziła na życzeniu, aby Leo pojawił się w jej pobliżu. Wyobrażała sobie przebieg ich potkania i z początku te wyobrażenia były pełne skrywanego w jego stronę gniewu. Niczego bardziej niż wyrzucenia mu tego, jak bardzo go nienawidzi nie chciała. Kłamałaby jednak, gdyby nienawidzę cię była w stanie w ogóle powiedzieć. Żywiła do niego masę różnych uczuć, ale nienawiść nie była jednym z nich. Kochała go, ale nienawidziła tego, jak zakończył ich relację. Tego, że odsunął ją tak nagle i bez wytłumaczenia, że nie dał im szansy na poukładanie trudnych spraw razem. Jakby życie osobno miało być o wiele łatwiejsze. Być może dla Leo samotność była łatwiejszym wyborem, ale na pewno nie była ona łatwa dla Romy. Nie mogła jednak nie uszanować jego decyzji. Zamiast z tym walczyć – odeszła. Robiąc dokładnie to, czego od niej chciał. Dała mu przestrzeń, spokój. Nie pisała i nie dzwoniła, nie próbowała wślizgnąć się na nowo do jego codzienności. Uczucia, które żywiła do Leo były silniejsze i przyćmiły to, jak rozstanie ja bolało. Rozumiała, że czasami miłości należy dać odejść. Szczególnie tej, która jest nieodwzajemniona. Na dłuższą metę przecież żadne z nich nie byłoby szczęśliwe, gdyby wciąż byli razem. Romy czekałaby na zakończenie, które nie nadejdzie, a Leo musiałby ciągle udawać, że chce, aby Romy była blisko. Może więc dobrze się stało, a każde z nich poszło w różne strony. Przynajmniej do dzisiejszego dnia byli po dwóch różnych stronach. A jak widać wystarczyło jedno spotkanie, aby znów znaleźli się na identycznej ścieżce.
OdpowiedzUsuńNie potrafiła jednak nie być odrobinę złośliwą. Pomęczyć go, zostawić z brakiem odpowiedzi tak samo, jak on zostawił ją. Było to może dziecinne zachowanie, ale czy Romy była z kolei tak wielce dorosła? Niekoniecznie. Gdyby była to najpewniej nie bawiłaby się teraz słowami, nie próbowałaby mu przez nie przekazać, że ją skrzywdził. Myślała również, że gdy na siebie wpadną to uniesie wysoko głowę i będzie go ignorowała, a tymczasem lgnęła do niego, jak ćma do światła. Poniekąd Leo właśnie był dla Romy światłem, którego pragnęła dotknąć i poczuć jego ciepło. Lubiła o nim w ten sposób myśleć. Wcale nie mijało się to też z prawdą, a Leo był w stanie rozświetlić nawet najpochmurniejszy dzień. W obecnej chwili nie potrafiła się na niego nawet złościć tak, jak chciałaby się złościć.
Patrzył na nią tak, jakby nic się między nimi nie zmieniło. Jakby wciąż naprawdę była jego Ro, a te miesiące ciszy wcale nie miały miejsca. Romy również pozwoliła sobie na parę chwil pomyśleć, że te tygodnie się nie wydarzyły, a ten dzień to jeden z wielu, które już razem przeżyli. Kolejna impreza, na której są jako przyjaciele, a gdy nadarzy się okazja to nie szczędzą sobie dotyku i bliskości. Pozwoliła sobie uwierzyć, że Leo wciąż należy do niej. Było to bolesne, bo przecież zdawała sobie sprawę, że gdy nadejdzie koniec imprezy to wrócą do tego, co było im już znane. Do kolejnego ignorowania się. Układania sobie życia bez siebie nawzajem. Jednak czy to było tak bardzo złe, że Romy chciała choć na moment przypomnieć sobie, jak się czuła, kiedy Leo był jej całym światem, a ona jego? Kiedy ich jedynym zmartwieniem było to, czy ktoś ich widział, a potem śmianie się z tego, że prawdopodobnie ich przyłapano? Martwili się tym, jasne, ale gdyby tylko poświęcali wspólny czas na zamartwianie się to nie mogliby się cieszyć wspomnieniami, które w tamtych chwilach tworzyli.
Miała przerąbane.
Zdała sobie z tego sprawę już podczas pokazu, kiedy jej myśli natarczywie krążyły wokół Leo. Cały czas udawała, że skupia się na innych rzeczach, ale w rzeczywistości wracała myślami do nich. I nawet, kiedy na moment coś faktycznie przykuło jej uwagę to lada moment wracała ona do Leo. Chciała, czy nie, ale miał nad nią większą władzę niż była gotowa sobie tego życzyć. Pochłonął najważniejsze elementy jej życia. Nieszczególnie się przed tym broniła, a przede wszystkim to sama pozwoliła mu na to, aby tyle od niej wziął.
Podała mu się na pozłacanej tacy i niczego nie żałowała.
UsuńBez względu na konsekwencje Romy weszłaby w ten pokręcony układ od nowa. Nawet z wiedzą, że skończy się on szybciej niż by tego chciała. Była tak zakochana, a może tak głupia. Podobno zakochani ludzie robili głupie rzeczy, a to tłumaczyłoby jej zachowanie. To, że się zakochała nie było niczym złym. Złe było to, że po drodze krzywdziła zupełnie niewinną i nieświadomą osobę. Równie złe było to, że gotowa była po raz kolejny poświęcić Olivera, aby poczuć znów ten dreszczyk emocji, który jej towarzyszył, kiedy Leo był blisko. Może jednak wcale nie była tak dobrą osobą, na jaką próbowała się kreować.
Zatrzymała na moment wzrok na jego ustach. Był czas, kiedy nie musiała zastanawiać się nad tym, czy może go pocałować. Był czas, kiedy nie sądziła, że będzie za jego pocałunkami tęskniła. To nie ludzie wokół wstrzymywali ją przed popełnieniem błędu. To była ona sama. Wiedząc już, jak smakuje rzeczywistość bez Leo nie chciała w pełni przypominać sobie za czym tęskniła. Wspomnienia miała aż nazbyt ostre. Minęło zbyt wiele nocy, kiedy leżąc samotnie w łóżku wyobrażała sobie, jak jej towarzyszy. Jednak własne dłonie nie były w stanie zastąpić jego, tych, które tak dobrze znały jej ciało. Może źle odczytywała to, jak blisko niej był. W końcu, dlaczego miałby o niej myśleć i chcieć, aby mu towarzyszyła, gdy sam zadecydował o przerwie? Nie uciekał jednak, a wręcz przeciwnie. Niebezpiecznie szybko się do niej zbliżał, a Romy zamiast się postawić i zażądać, aby dał jej spokój trwała przy nim i bawiła się przez moment jego dłonią, jakby wciąż miała do tego prawo.
Czy gdyby spróbowała go teraz pocałować odwzajemniłby pieszczotę czy może kazałby się jej opamiętać? Byłby zaskoczony czy przyjąłby gest z ulgą? Uważaj dziś wieczorem, Romy. (…) Prawie stanęłaś na nogi. Nie chcę, abyś znów popełniła ten sam błąd. Och, pieprzyć bycie uważną. Pieprzyć Avery i jej złote rady. Przestała być uważna w Plazie. Jedyną osobą z ich otoczenia, która mogłaby się o nich teraz dowiedzieć była Sienna. Tylko, że Sienny obok nie było, a to działało na korzyść Romy. Nie mając u boku głosu rozsądku łatwiej było dać się ponieść emocjom i wyobraźni. Łatwiej było jej spoglądać na niego z tą tęsknotą, którą ukrywała cały ten czas i z pragnieniem, którego nic nie było w stanie ugasić. Bez rozsądnej osoby obok łatwiej było pomyśleć, że mogą spróbować jeszcze raz, a to rozstanie było jednym wielkim nieporozumieniem, z którego za jakiś czas będą się jeszcze śmiali.
— Ale nie rozmawiałeś ze mną, Leo. — Nawet nie zdawał sobie sprawy z tego, jak bardzo czekała na jakąkolwiek wiadomość. Nawet na głupie stories na Instagramie, w którym mogłaby zacząć doszukiwać się drugiego dnia i myśleć, że zostało wstawione z myślą o niej. Była cisza oraz pustka. Tyle po sobie zostawił i nie próbował przerwać lawiny milczenia. — Jak miałam się odezwać, skoro nie chciałeś mnie w swoim życiu? Zapytać, co u ciebie i jak leci? To byłoby trochę żałosne, nie sądzisz?
Chyba nie oczekiwał, że to ona pierwsza się złamie. Była tego blisko, wiele razy. Szczególnie ostatnio, gdy wieści o jego przedłużonych wakacjach stały się bolesną prawdą. Jak nigdy wtedy chciała po prostu zadzwonić. Nie po to, aby wyjaśnić sprawy między nimi. Aby zapytać się, czy czegoś nie potrzebuje, czy jest coś co mogłaby dla niego zrobić, aby ta „przerwa” stała się łatwiejsza do zniesienia. Sienna przekonała ją, aby nie łamała braku kontaktu. Co dobrego by z tego wyszło? Pluła sobie w brodę, że tego nie zrobiła. Być może wtedy wszystko wyglądałoby inaczej, a oni potrafiliby ze sobą porozmawiać, zamiast krążyć wokół siebie i zachowywać się niemal jak obcy. Obcy, którzy zbyt dobrze znają swój smak, dźwięk głosu i śmiechu.
Sama zainicjowała dotyk, ale gdy jej odpowiedział i zrobił to znacznie śmielej niż ona, Romy na moment wstrzymała oddech. Świat zwolnił na parę sekund. Rozchyliła usta, jakby chciała mu coś powiedzieć, ale żaden dźwięk nie padł z jej ust. Dopiero po kilku sekundach zamrugała parę razy i na moment odwróciła wzrok, aby pozbierać myśli i nie pozwolić, aby ten moment zbyt mocno na nią wpłynął. Już wyobrażała sobie zbyt wiele, a było w końcu jasne, że żadna z wizji się nie wydarzy.
Usuń— To twój problem, jeśli tak brzmię. — Rzuciła pospiesznie. Mogła próbować, ale z marnym skutkiem wychodziło jej pokazywanie, że jego obecność jej tu przeszkadza. Nie przeszkadzała i w tym leżał cały problem. Czuła się w jego towarzystwie bardzo dobrze. Lepiej niż sądziła, że będzie się czuć.
Jeżeli chciała zachować resztki zdrowego rozsądku musiała przestać na niego patrzeć. Było to o tyle trudne, bo Romy chciała na niego patrzeć. Satysfakcji nie miała żadnej z oglądania go na zdjęciach. Mimo, że te potrafiły przenieść ją w te lepsze chwile, odtworzyć wieczory spędzane na jachcie, gdzie jedyną muzyką był szum morza oraz ich wspólny śmiech, to nic nie mogło równać się z patrzeniem na żywą osobę. Na zdjęciu nie mogła zaobserwować, jak jego źrenice się rozszerzają, jak błyszczą coraz bardziej, a usta układają się w uśmiechu, od którego zawsze miękły jej kolana. Zdjęcia nie nosiły na sobie perfum. Zdjęcia nie miały ciepłej dłoni, która właśnie muskała jej. Zainicjowała dotyk, a teraz sama nie była w stanie go znieść.
To jeszcze nic nie musiało oznaczać, a jednak Romy pozwoliła sobie na coraz odważniejsze myśli. Być może, gdyby nie wypiła wcześniej to teraz zachowywałaby się rozsądniej. Winy na alkohol zrzucić jednak nie mogła. Alkohol nie upijał jej tak, jak robiła to obecność i dotyk mężczyzny, którego nie potrafiła wyrzucić z umysłu i serca. W przypływie chwili niemal już rozchylała usta, aby wyznać, że za nim tęskni. Stał tuż przy niej, dotykał jej, a ona tęskniła. Powtrzymała się w ostatniej chwili. Nic dobrego z tego przecież nie wyniknie, a ostatnie co chciała robić to namieszać mu bardziej w życiu. Radził sobie najwyraźniej dobrze bez niej. Wniosłaby niepotrzebne zamieszanie, gdyby się przyznała. Mogła tęsknić w ciszy. Robiła tak od tygodni i mogła robić to dalej.
— Dużo rzeczy mogłoby być lepszych.
My moglibyśmy być lepsi.
Romy opuściła wzrok na sukienkę. Ta nagle wydawała się jej być zbyt odważna. Świadomie wybrała taki krój, a teraz, gdy stała obok Leo czuła się odsłonięta. Nieśmiały uśmiech przebiegł jej przez twarz. Widział ją ubraną, skąpo ubraną i rozebraną, a nagle sukienka odsłaniająca żebra i plecy stała się zbyt odważna?
— Dziękuję. Dobrze się w niej czuję. — Odparła. Miała wrażenie, że pierwszy raz od początku tej rozmowy się rozluźniła. Co on najlepszego ze mną robi? Tylko skomplementował sukienkę, nie musiała doszukiwać się w tym drugiego dna.
Powróciła spojrzeniem do zielonych tęczówek. Może odnalazła w sobie tę odwagę, aby znów w nie spojrzeć. Oczy pokochała w nim pierwsze. Jeszcze zanim była w stanie nazwać to uczucie, którym go darzyła. I to te zielone oczy prowadziły ją zawsze w najsłodsze kłopoty.
— Dobrze ci w czerni. — Powtórzyła po nim. Przeszył ją przyjemny, mrowiący dreszcz, kiedy ich spojrzenia się ze sobą zderzyły. Serce coraz mocniej i szybciej obijało się o żebra. Dopiero teraz zdała sobie sprawę z tego, jak naprawdę blisko Leo był. Wtedy w Plazie sądziła, że przekroczyli granicę bliskości. Była najwyraźniej go zbyt mocno spragniona, skoro odbierała jego obecność tak intensywnie. — Z tym uśmiechem również ci do twarzy…
Ostatnie zdanie wypowiedziała niemal szeptem mieszającym się z dudniącą muzyką. Jakby nie chciała, aby to usłyszał. Bo nie chciała, aby wiedział, że jego uśmiech wciąż doprowadza ją do szału i rumieńców.
UsuńNie słyszała zmieniającej się muzyki. Uwaga blondynki była pochłonięta przez Leo i istniało spore prawdopodobieństwo, że gdyby spadł tu meteoryt to również nie zwróciłaby na to uwagi. Niemal jak w obawie mu się przyglądała, że ta noc okaże się tylko sen, a ona lada moment się obudzi po raz kolejny w samotności. Bała się tego bardziej niż skłonna była przyznać.
Z letargu wyrwał ją wyraźniejszy dotyk męskiej, znajomej dłoni. W pierwszym odruchu nie była pewna, jak ma zareagować. Kompletnie nie spodziewała się, że tak odważnie po nią sięgnie. Zamiast dyskretnie wyrwać ją z uścisku, jej palce jedynie mocniej otoczyły jego dłoń. Tę, po która w przeszłości Romy sięgała bez żadnego zawahania. Już niczego nie była pewna. Ani tego, czy naprawdę to się dzieje ani czy ich przerwa kiedykolwiek się wydarzyła.
— To tylko taniec. Nie robimy przecież nic złego. — Przytaknęła. Nawet w swojej najrozsądniejszej wersji Romy nie byłaby w stanie mu odmówić.
Zaśmiała się krótko, kiedy wspomniał o łamaniu zasad. Tylko z nim lubiła łamać zasady. Nikt inny nie sprawił, aby przyszło jej do głowy robienie rzeczy, które w teorii były dla nich niedozwolone.
— Albo kilka więcej. — Wypowiedziała to niemal, jak wyzwanie i czekała, czy je przyjmie czy z grzeczności i rozsądku odmówi. Cichy głosik szeptał jej w ucho, że rozsądku pozbawieni byli oboje i już samo to, jak łapczywie trzymała się jego dłoni było na to dowodem.
We're getting closer
Inches away
Ro🩷
Myśl, że w tym czasie Leo mógł być z inną kobietą rozsadzała Romy od środka. Budował się w niej ten rodzaj gniewu, którego wcześniej u siebie nie znała. Świadomość, że jakaś inna mogła sięgnąć po mężczyznę, który należał do niej była przygniatająca. Pulsowało jej od samych myśli w skroniach, a krew wrzała. Leo był atrakcyjnym mężczyzną, przyciągał wzrok wielu kobiet; młodszych i starszych, a Romy wielokrotnie była świadkiem, jak próbowały się do niego przymilać. Tylko wtedy nie miała żadnego prawa, aby kazać im spadać. Nie mogła, bo najczęściej była wtedy razem z Oliverem, a Leo przecież był tylko jej przyjacielem i należało się cieszyć, że ma powodzenie. Dlatego zawsze udawała, że ją bawi, gdy któraś odważyła się podejść i śmiało okazywała swoje zainteresowanie. Ukrywanie zazdrości nigdy nie przychodziło jej łatwo. Potrafiła się sprawnie maskować, gdy wymagała tego sytuacja, aby uniknąć niepotrzebnych pytań. Musiała to robić, aby Oliver nie robił się podejrzliwy i nie zaczął przyglądać im się uważniej. Kiedy musieli być ostrożniejsi, z wiadomych powodów, Romy znajdowała zajęcie, aby nie patrzeć na Leone i zainteresowane nim dziewczyny. Wtedy nie mogła powiedzieć nic. Nie mogła mieć żadnych żądań. Nie mogła kazać mu obiecać, że nie spojrzy na żadną inną, gdy ona w tym czasie była przecież w związku, a część tych nocy, których nie spędzała z nim spędzała w domu innego. Nie pytała wtedy, czy są inne, czy sypia z kimś. Miał do tego prawo, a nawet, gdyby Romy się o to wściekała, to czy naprawdę miała do tego prawo? Oficjalnie przecież łączyła ich tylko kilkuletnia przyjaźń.
OdpowiedzUsuńOstatnio Romy pilnować się, aż tak, nie musiała. Spędzając samotnie wieczory zbyt często wyobrażała sobie, że ma towarzystwo, że jego noce nie są samotne tak, jak jej i tak, jak w sekundzie szkliły się jej oczy to tak samo prędko potrafiła rzucić wazą o ścianę. Bo, jakim prawem, ktoś kto w ogóle go nie znał mógł go dotykać? Całować w sposób, który robiła to Romy? Poznać krawędź jego ciała? Całować wszystkie miejsca, które należały do niej? Wzdychać jego imię? Gniew rozpalał jej policzki, mglił oczy i wprowadzał w nienazwany wciąż stan. Wahający się między wściekłością, a rozczarowaniem samą sobą, że najwyraźniej nie była wystarczająca, aby go przy sobie zatrzymać. To były niebezpieczne myśli, które bardzo łatwo mogły popchnąć ją w stronę destrukcyjnych decyzji. Mogła sobie powtarzać, że nie miał prawa mieć innych, że skoro ona przez ten ostatni czas była sama, że jedynym towarzystwem były wspomnienia o nim, to u niego również tak musiało być. Miewała chwile, kiedy obsesyjnie sprawdzała wszystkie konta na portalach społecznościowych, na których mogła znaleźć informacje o nim; z kim był, gdzie był, jak długo i czy były tam jakieś kobiety, a gdy były (nawet w tle, nawet niepowiązane z jego wyjściem) nie tylko wazami miała chęć rzucać.
I nawet teraz, kiedy Romy była jedyną kobietą, na której spoczywało spojrzenie Leo, poczuła ten sam gniew. Z iloma był? Czy wciąż jakaś była? Smukłe palce mocniej oplotły się wokół jego dłoni, jakby ten gest miał go przy niej zatrzymać na dłużej i zapewnić ją, że przynajmniej przez najbliższy czas Leo będzie tylko jej. Takie uczucia nie miały już prawa się w niej tlić, a jednak były jak najbardziej żywe. Romy miała w sobie również coraz mniej cierpliwości, aby to ciągle przed nim ukrywać i udawać obojętną na to, co między nimi się działo. I jeżeli miała wyjść na tym na idiotkę, która naiwnie trzyma się każdego spojrzenia i każdego słowa – trudno. Jeżeli to niczego między nie zmieni, to nie była pewna, co mogło sprawić, aby zrozumiał, że Romy wciąż go kocha, że wciąż liczy na jakąkolwiek zmianę i przede wszystkim, że gdyby od tego zależało to mogłaby się dalej z nim ukrywać. Byle tylko już jej po raz kolejny tak od siebie nie odsuwał.
Jedyny powrót do byłego, jaki ją interesował to był powrót do Leo. Na ten moment Romy nie miała pojęcia czy powrót do niego jest możliwy. Póki co, wszystkie znaki na niebie wskazywały, że jest to całkiem możliwe. Chyba, że źle odczytała, ale coś jej mówiło, że dobrze je interpretuje.
Usuń— Stwierdzam tylko fakt, Leo. — Odpowiedziała. Być może była trochę okrutna, a choć wizja małej zemsty na nim była kusząca. Jednocześnie nie czuła żadnej satysfakcji z tego. Krzywdzenie go nigdy nie przyniosłoby jej satysfakcji. — Oboje przecież wiemy, jak było.
Mogła udawać, że tamta majowa noc się nie wydarzyła. Że nie powiedział jej słów, które padły, a przede wszystkim mogła udawać, że między nimi jest dobrze. Ona złamała się dla niego już dawno. Nie musiałby jej o to wcale prosić. Robiła to z własnej woli.
Przekrzywiła delikatnie głowę na bok, jakby pod tym kątem lepiej jej się na niego patrzyło. Nie potrafiła się nie uśmiechnąć. Zrobiła to delikatnie. Tak, jak zwykle, kiedy czymś ją rozbroił i nie potrafiła już tego przed nim ukrywać. Tonęła w jego zielonych oczach, a te zdawało się, że błyszczą teraz tylko dla niej. To była przyjemna myśl, której chciała uczepić się na dłużej. Pomagała jej przetrwać ten wieczór i na moment przenieść się w lepsze chwile.
— A jeśli jednak nie chcę się ciebie pozbywać? — Spytała. Jak mogłaby chcieć się go pozbyć? Z początku może trochę, kiedy jeszcze sądziła, że ma w sobie siłę, aby odepchnąć od siebie uczucia, którymi go darzyła.
Wiedziała, że nie powinna była mu mówić takich rzeczy. To nie tylko działało na niego, ale przede wszystkim na nią. Brała to wszystko do siebie, aż nazbyt mocno. Wiedziała, że ta noc da jej nadzieję na coś, co prawdopodobnie nie mogło się wydarzyć. Ostatnie czego potrzebowała to myślenie, że między nimi jeszcze będzie dobrze, ale nie zamierzała tej nocy pozwalać sobie na rozsądne myślenie. Pozwolić zamierzała sobie na bliskość z Leo, której była od tak dawna spragniona i której nie potrafiła już ukrywać, a im dłużej się starała tym było jej trudniej.
— Bo mi się podobasz, Leo. — Wyznała. Choć czy to naprawdę to nie było żadne wyznanie? Zdawał sobie przecież z tego doskonale sprawę, że jej się podobał. — Od dawna mi się podobasz.
Miała wrażenie, jakby zrzuciła właśnie z ramion ciężar, który długo nosiła. Nosiła się z takimi myślami, które nie mogły znaleźć swojego ujścia. Zaczęła czuć się bardziej komfortowo, pozwalała sobie na więcej i nie żałowała ani jednego słowa, które wypowiedziała. Nawet, jeśli miało ją to poprowadzić w kolejne kłopoty. Patrząc mu w oczy wiedziała, że będzie warto.
— Sądziłam, że to jest oczywiste.
Leo siedział w jej umyśle oraz sercu od bardzo dawna, a czas, który minął wcale niczego nie zmienił. Dziewczyna była wręcz przekonana, że minione tygodnie sprawiły, że to uczucie wzrosło. A przecież cisza i obojętność, z którą się zderzyła powinna była sprowadzić ją na ziemię. Pokazać, że nie ma już o co walczyć, a przede wszystkim, że nie ma dla niej miejsca w jego życiu. Jak jednak miała tak sądzić, gdy teraz niemalże trzymał ją w swoich objęciach? Jak miała uwierzyć, że to, co się zadziało było jednostronne, kiedy patrzył na nią w ten sposób?
— Nie wyglądasz mi na kogoś, kto miałby coś przeciwko łamaniu dodatkowych zasad. — Przyznała. Jeżeli się nie myliła, a wszystko wskazywało na to, że się nie myli, to byli na bardzo dobrej drodze do tego, aby złamać szczególnie te, przed którymi oboje dostali dziś ostrzeżenie. Być może, gdyby poprosiła, aby stąd wyszli to byliby już w drodze do auta. Najpewniej tylnym wyjściem, jak zwykle, aby nikt ich razem nie dostrzegł. Lub jedno z nich wyszłoby przodem, drugie tyłem i spotkaliby się w aucie. Romy czuła jednak, że to jeszcze za wcześnie i mimo, że bardzo chciała znaleźć się z nim sam na sam, to musiała jeszcze chwilę zaczekać. Odpowiedniejsze słowo to było pocierpieć, ale tyle jeszcze była w stanie wytrzymać. — Dobrzy w to jesteśmy… Może powinniśmy się przekonać, czy wciąż potrafimy je łamać.
Prosisz się o kłopoty, Romy. Prosiła i nie zamierzała przestać, bo choć wiedziała, że później to wszystko się na niej odbije, to nie potrafiła zachować się inaczej. Potrzebowała go. Potrzebowała tego, aby Leo przy niej był i razem z nią wszedł znów na ten delikatny grunt, który w każdej chwili mógł się załamać pod ich ciężarem. Złamać to, co było już i tak kruche. Upadek najpewniej byłby bolesny, ale z nim o wiele łatwiej było przez wszystko przejść. Nawet przez te najtrudniejsze chwile.
UsuńRomy niemalże z dziecięcą radością podążyła za nim. Trzymając ciepłą dłoń w swojej tak mocno, jakby obawiała się, że ktoś lub coś ich zaraz rozdzieli. Miała podstawy, aby się tego obawiać i sądzić, że coś podobnego może się wydarzyć.
Nagle poczuła również, jak zaschło jej w gardle, a żołądek zaciskał się w mocny supeł. Denerwowała się, ale czym? Przecież to miał być tylko taniec. Tylko krótka chwila spędzona na parkiecie z człowiekiem, którego kochała. Jeszcze na moment rozsądek próbował zapukać jej do głowy. Przypomnieć, jak rozbita była po rozstaniu. Romy uciszyła go szybko. Więcej już nie chciała myśleć o tym, jak to było, kiedy ją zostawił. Bo teraz liczyło się, że Leo znów był blisko i że znów mogła poczuć go tak blisko siebie.
Przeszył ją nagły dreszcz, kiedy zarzucił jej ręce na szyję. Krótkie, zaskoczone wręcz westchnięcie wyrwało się jej spomiędzy ust. Zagłuszyła je jednak otaczająca ich muzyka, która wchodziła pod skórę i wprawiała ją w przyjemne mrowienie. Prędzej była jednak skłonna uwierzyć w to, że był to Leo i jego dotyk na jej odsłoniętej skórze. Chryste… Już nawet nie potrafiła odnaleźć słów, aby opisać, jak mocno ten dotyk się na niej odbijał. Do tej pory nie zdawała sobie sprawy, ja ogromna ta tęsknota była. Za czymś tak prostym, jak dotyk, którego nie dane było jej czuć od miesięcy.
— Leo… — Ledwo poruszyła ustami. Chciała coś powiedzieć, ale nie znalazła już słów. Na pewno nie zamierzała protestować. Przysunęła się bliżej, nie moc znieść tego minimalnego dystansu między nimi. Dotarło do blondynki, że trzymanie grzecznej odległości nie jest im dane i męczy ich oboje. Postanowiła im więc to ułatwić.
W tłumie o wiele łatwiej było być anonimowym. Szczególnie w miejscu, w którym każdy miał coś do stracenia. Romy zsunęła jedną dłoń z jego karku. Musnęła opuszkami palców szyję, na której znała przecież każdą żyłę, krawędź. Doskonale wiedziała, w których miejscach ma pieprzyki. Obcałowała je wszystkie wielokrotnie. Palce powoli zsunęły się niżej, znacznie śmielej, choć nie tak, jak przedtem, kiedy wiedziała, że może. Teraz badała grunt, czy wciąż ma do niego dostęp, czy może to jednak będzie przekroczeniem narzuconej niewidzialnej granicy. Skóra pod jego obojczykiem była rozgrzana, dokładnie tak, jak się spodziewała.
Ich ruchy były płynne, niemalże zsynchronizowane ze sobą. Romy przez cały ten czas nie potrafiła spojrzeć w bok; swój wzrok miała utkwiony w tych zielonych oczach, które obecnie stały się dla niej centrum całego świata. Neonowe światła raz po raz przecinały jego przystojną twarz, którą widziała niemal każdej nocy przed zaśnięciem.
Może należało spodziewać się, że skończą właśnie w taki sposób.
W swoich objęciach i niepotrafiący się od siebie oderwać. I mimo, że naprawdę nie robili nic złego, tylko tańczyli, dla Romy ten moment stał się intymniejszy niż wszystkie zbliżenia, które za sobą mieli. To nie byłby pierwszy raz, kiedy to poczuła. Intymność płynącą z chwili, gdy oboje byli w pełni ubrani. Ten moment miał z jakiegoś powodu dla niej większe znacznie. Być może dlatego, że od tak dawna już nie czuła ciepła płynącego od Leo. Jeszcze wczoraj była przekonana, że nic dla niego nie znaczy, że cały ten czas, który razem spędzili był dla niego tylko oderwaniem się od rzeczywistości. Teraz niczego nie była już pewna. Poza tym, że ta chwila mogłaby się nie kończyć, a gdyby to było możliwe, zostałaby na parkiecie razem z nim.
UsuńPoderwała głowę nieco wyżej. Wzrok blondynki na krótki moment zsunął się z jego oczu na wargi, które znajdowały się stanowczo zbyt blisko. Niemalże na wyciągnięcie jej własnych, a te odruchowo zwilżyła językiem, jakby tym gestem powstrzymywała się przed złamaniem kolejnej zasady.
— O czym myślisz?
Chciała poznać jego myśli. Dowiedzieć się, co siedziało mu teraz w głowie. Czy to była ona? Czy myślał o tych samych rzeczach, o których myślała Romy? Czy zastanawiał się nad tym, jak bardzo skomplikują sobie tą nocą życie?
Nieśmiało ułożoną dłoń na karku przesunęła w górę. Docierając do skręconych włosów. Dawniej mogła przeczesywać, bawić się jego włosami niemal ciągle. Chwilowo nie była pewna, czy wciąż może. Jednak, gdyby nie mogła, to by ją powstrzymał, prawda? Kosmyki miał tak miękkie, jak zapamiętała. Trochę dłuższe niż ostatnim razem, ale była to subtelna różnica, którą dostrzec mógł tylko ktoś kto znał jego włosy na pamięć. Romy nie powstrzymała uśmiechu, który sam wcisnął się na jej usta. Pod palcami drugiej ręki ciągle czuła ciepło nagiej skóry. Trzymała dłoń w jednym miejscu, poruszając jedynie delikatnie kciukiem. Nie zdając sobie sprawy z tego, jak mocno teraz ta sama dłoń drży w dotyku z klatką piersiową.
Nie planowała, aby ten wieczór przyniósł przypominanie sobie, jaka jego skóra jest w dotyku. Nie planowała tego, że będzie się jej kręciło w głowie od jego spojrzenia, a już na pewno nie planowała tego, że będzie wyczekiwała na moment, w którym ją pocałuje i sprawi, że cały ból naprawdę odejdzie na dobre.
Obeszłaby się i bez tego, bo teraz najważniejszy był Leo.
I jego obecność sama w sobie była wystarczającym lekiem na wszystkie bolesne wspomnienia, które w sobie nosiła.
Need your hands on my waist, please
God, don't let me die waitin'
Ro🩷
Wraz z kolejnymi słowami oraz gestami, którymi się obdarzali Romy przekonywała się coraz bardziej, że oboje idą dokładnie w tym samym kierunku. Mogło to być naiwne myślenie z jej strony, jednak blondynka nie była aż tak łatwowierna, a Leo reagował na nią tak, jak zapamiętała. Znała go wystarczająco dobrze, aby dostrzec te momenty, kiedy udawał zainteresowanie. Żadne z nich teraz nie udawało. I w końcu pozwoliła uwierzyć sobie w to, że nie potrafiłby być dla niej tak okrutny, jak podejrzewała jeszcze zaledwie parę godzin temu. Początkowo odsuwała od siebie myśl, że mógł pragnąć jej w tak samo pokręcony i silny sposób, jak pragnęła go ona, bo jednak łatwiej było wierzyć, że tylko ona była tak beznadziejnie w nim zakochana. Tymczasem stał przed nią żywy dowód i potwierdzenie, że nie była osamotniona w swoich myślach, a jeśli się sparzą to zrobią to we dwoje. Chwilowo nie wiedziała, czy bardziej bolało ją to, że z nią zerwał, czy że zmarnowali ostatnie kilka tygodni, skoro równie dobrze mogli być razem. Romy mogła długo się nad tym zastanawiać, jednak nie chciała. Nie chciała tracić tak cennego czasu, jakim była ta noc. Przerwać mogło im coś w każdej chwili, a nie była gotowa na pospieszne pożegnanie. Nie, dopóki jej ciało dokładniej nie przypomni sobie o tym, jak jego dotyk sięgał pod wszystkie warstwy skóry. Zrzucać tego na alkohol nie zamierzała, a choć wypiła to podejmowane przez nią decyzje były w pełni świadome. Romy Bellini doskonale wiedziała, co właśnie wyprawia i kogo ponownie zaprasza do swojego życia, a jeśli miała tego później żałować, to przynajmniej będzie mogła sobie powiedzieć, że robiła wszystko w zgodzie ze sobą.
OdpowiedzUsuńPrzestająca się pilnować Romy stawała się niebezpieczna dla samej siebie. Jedyne co mogło ją teraz powstrzymać to, gdyby coś celowo złapał ją za rękę i od Leo odciągnął. Nie zapowiadało się, aby coś podobnego miało miejsce, więc korzystała. Nie wiedziała, jak wiele czasu zostało im razem i nie chciała go tracić na kolejne zbędne myśli. Przerażała ją również myśl, że wraz z końcem piosenki Leo może zniknąć. Jeszcze chwilami sądziła, że ta scena to wytwór jej wyobraźni. Że w końcu sięgnęła dna wspominając go. Bo jak to było możliwe, że po tych wszystkich tygodniach znów go miała? Że znów czuła ciepłą dłoń na swoim ciele, a oddech muskał jej policzki i doprowadzał do obłędu?
Romy niczego potwierdzać mu nie musiała. Widziała w jego oczach, że z każdego słowa, które padło z jej ust, Leo zdaje sobie sprawę. Potrzebowała jednak mu to powiedzieć. Przyznać się, że tak naprawdę te miesiące niczego nie zmieniły, a ona wciąż miała dla niego otwarte serce. Podjęła wiele prób, aby go wyrzucić ze swojego życia. Za każdym razem natrafiała na pewnego rodzaju blokadę, której nie dało się przeskoczyć. Ponieważ pozbycie się Leone Maxwella z życia wcale nie było takie proste. Gdyby byłoby to jasne potwierdzenie, że ruszyła dalej, a jego osoba nie jest w żaden sposób już dla niej ważna. Oznaczałoby to, że Romy w pełni pogodziła się z jego odejściem i że jest gotowa na rozpoczęcie nowego rozdziału z kimś nowy. Romy Bellini absolutnie nie była gotowa na wpuszczenie kogoś nowego, a przede wszystkim nie była gotowa na permanentne pozbycie się Leone ze swojego życia. Rany wciąż były zbyt świeże, a każda osoba, która weszłaby do jej codzienności po nim, byłaby jedynie jak zastrzyk morfiny. A to nie było w stanie zadowolić blondynki na długo.
Fakt, że Leone również tak samo obsesyjnie zachowywał się wobec niej, jak ona do niego, przyniosło jej pewnego rodzaju satysfakcję. Okazało się, że nie była osamotniona w swoich myślach i pragnieniach; on również tęsknił, a ona nareszcie mogła to poczuć. Po tak długim czasie oboje w końcu mogli odetchnąć i na moment zatopić się znów w swoich objęciach. Romy już przestała chować się za maską przyzwoitości i rozsądnych decyzji. Konsekwencje, bez względu na to, jak drastyczne, nie miały możliwości konkurować z niegasnącym do Leo uczuciem.
Czy konsekwencje istniały naprawdę? Czy może były im jedynie narzucone z góry? Owszem, ich związek niósł za sobą katastrofalne skutki. Jednak, dlaczego istnieli ludzie, którzy kazali im wybierać między uczuciem, a wizerunkiem? Dlaczego dopuścili do tego, aby ktoś wszedł między nich? Potrafili przez długi czas żyć w cieniu i mogliby to robić również do czasu, aż wszystkie pożary, które ich relacja wznieci nie opadną. Prędzej czy później każdy mniejszy czy większy grzech zostałby im wybaczony lub zapomniany, a może nawet zignorowany. Pojawiłyby się kolejne od innych ludzi, znacznie bardziej skandaliczne, o wiele gorsze niż to co robili oni. Romy i Leo winni byli tego, że się pokochali i że zrobili to raniąc najbliższą im osobę; reszta ich wspólnych grzechów była jedynie do ich wglądu oraz oceny. Romy coraz bardziej zaczynała drażnić świadomość, że rozstali się, bo niemalże z każdej strony słyszeli o tym, jak nieodpowiednie to jest, że mogą przez to utracić kontrakty, że ludzie nie będą już na nich patrzeć tak, jak wcześniej. I czy utrata materialnych rzeczy naprawdę była ważniejsza od tego, co do siebie czuli? Czy naprawdę byli aż tak płytcy, aby stawiać takie rzeczy ponad siebie? Głębiej wiedziała, że to nie jedyny powód, dlaczego odradzano im bycie razem. Z pewnością Rafe i Avery mieli dobre powody, aby trzymać ich od siebie z daleka, jednak w tym momencie, gdy Romy o tym myślała, a jej roziskrzone oczy z taką lubością wpatrywały się w zielone oczy Leo, te wszystkie powody stawały się błahe.
UsuńCzasem myślała, że życie bez Leo będzie lepsze, a na pewno łatwiejsze. Próbowała do siebie dopuszczać myśl, że z czasem, gdy rany będą zagojone, a jej serce przestanie drżeć na samo wspomnienie o nim, znajdzie mężczyznę, który nie będzie chował jej przed światem. Nie miała na myśli wrzucania zdjęć do internetu, pokazywania każdej sekundy życia. Ceniła sobie prywatność, a ostatnie miesiące udowodniły, że potrafi ukryć nie tylko przed światem, ale i przed własną rodziną, jak naprawdę wygląda jej życie. Bez niego nie musiałaby martwić się, że internetowi detektywi po dywanie na podłodze rozpoznają w czyim mieszkaniu jest. Mogłaby odwiedzać swojego partnera nie bojąc się, że ktoś ją śledzi, a za parę godzin świat dowie się do czyjego mieszkania szła. To wszystko jednak traciło znaczenie, bo kimkolwiek nie byłby ten bezproblemowy partner, nigdy nie byłby Leo.
Romy jeszcze na początku była ostrożna. Starała chronić samą siebie przed rozczarowaniem, gdyby jednak okazało się, że była jedyną tęskniącą. W chwili, kiedy zrozumiała, że serce Leo rwie się w jej stronę, przestała. Jej ruchy stały się śmielsze, a także bardziej świadome. Przez moment miała wrażenie, że przez tę przerwę zapomniała, jak go dotykać, jak z nim rozmawiać. Wszystko to było jednak złudnym wrażeniem, a blondynka odnalazła się w tej chwili bez większego problemu. Zadrżała, krótko wzdychając, kiedy ją do siebie przyciągnął. Był to delikatny ruch, a Romy odniosła wrażenie, jakby ich ciała zderzyły się ze sobą z ogromną prędkością. Przymknęła na moment oczy w odpowiedzi na ciepłą dłoń na jej nagiej skórze. Nie sposób było jej teraz wytłumaczyć, jak bardzo za tym tęskniła. Za dotykiem, owszem, ale równie mocno tęskniła za tym, jak się czuła, kiedy Leo trzymał ją blisko siebie. Tęskniła za byciem jego Ro. I w tym momencie znów nią była.
Otwierając ponownie oczy od razu napotkała jego. Kącik jej ust delikatnie zadrżał, kiedy wzrok spoczął na jej wargach. Te równie mocno tęskniły za jego pocałunkami. Było to niemalże śmieszne, jak łatwo mogła sobie wyobrazić, że się nad nią pochyla i całuje. I gdyby to zrobił cały dotychczasowy świat Romy ległby w gruzach i odbudował się na nowo.
— Zademonstruj mi te słodkie myśli. — To nie była tylko prośba. Romy wiedziała, że od tego nie będzie już ucieczki. Była zmęczona uciekaniem od niego. Udawaniem, że jest im lepiej osobno. Jakiego jeszcze dowodu potrzebowali, aby zrozumieć, że ten dystans był najgorszą decyzją w ich życiu?
UsuńRomy poczuła, jakby w tej chwili wreszcie pozwolili sobie na więcej. Być może przestali się bać tych wielkich konsekwencji, o których oboje obsesyjnie myśleli. A może zwyczajnie mieli dość tego, że to inni decydowali za nich. To Avery, przede wszystkim, mówiła jej, że ma się trzymać z daleka. Romy w to starała się uwierzyć i przekonać sama siebie, ale jak głupia by była, gdyby się jej posłuchała?
Gwałtowniej wciągnęła powietrze, kiedy się nachylił. Ciepły oddech muskał jej policzek. Obecność Leo stała się jeszcze wyraźniejsza niż przed chwilą. Niemalże poczuła, jak całe jej ciało mięknie.
Przeszył ją długi dreszcz, który sięgał głęboko. Wchodził między kości, wygrzebywał z niej wszystko to, co próbowała pogrzebać. Trwała przy jego boku zupełnie odsłonięta; z uczuć i pragnień, a wszystkie były niemalże widoczne w jej spragnionym spojrzeniu. Słowa Leo przyjemnie rozbijały się w jej głowie. Potrzebowała jednak chwili, aby się po nich pozbierać i wcale nie była pewna, czy się jej to udało.
Milczała jeszcze przez chwilę. Czując, że jeśli odezwie się teraz, to nie wykrztusiłaby z siebie nic sensownego. Powoli naparła na niego swoim ciałem nieco mocniej. Palce wyplątała spomiędzy kosmyków i przeniosła ją na rozgrzany policzek.
— Robię to samo, co ty robisz ze mną. — Odpowiedziała niemalże na jednym wydechu. Zaczynało brakować jej tchu, szumiało jej w głowie; od jego zapachu i głosu, ciepłych dłoni, które chciała poczuć jeszcze wyraźniej.
Nie spodziewała się usłyszeć kolejnych słów. Może powinna. Wytrącił ją jednak nimi z równowagi, a jeszcze bardziej sposobem w jaki to zrobił. Wargi jej zadrżały, a Romy była niemalże pewna, że mógł wyczuć to na swoich.
— Udowodnij mi to. — Wierzyła mu. Oczywiście, że mu wierzyła. Pragnęła to jednak po raz kolejny poczuć. I być może rzucała mu tym samym wyzwanie, które, jeśli podejmie, zmieni między nimi wszystko. Po raz kolejny. Romy gotowa była jednak zaryzykować i przekonać się, że ich bliskość wcale nie jest tylko efektem jednej, samotnej nocy wypełnionej tęsknotą.
Pozwoliła sobie na coś śmielszego. Przybliżyła twarz ku jego. Niemalże czując pod swoimi zniecierpliwionymi ustami jego, a jednak go nie pocałowała. Ciepło jego oddechu na jej ustach było rozbrajające, a choć Romy tak bardzo pragnęła pocałunku, wciąż nie pozwalała sobie na przekroczenie tej granicy, która między nimi zaczęła pękać już dawno. Zawiesiła się na ułamek sekundy, pozwalając, aby napięcie rozeszło się między nimi w oczekiwaniu, aby myśli przestały brzmieć logicznie. Potem z ledwo zauważalnym uśmiechem wysunęła czubek języka. Musnęła nim dolną wargę Leo, ledwo zauważalnie. Daleko było temu do pocałunku, bliżej za to do obietnicy.
— Udowodnij. — Powtórzyła szepcząc mu w usta, nim się odsunęła, aby spojrzeć na niego spod długich rzęs i obdarzyć niemalże grzesznym uśmiechem.
Jeżeli Romy Bellini miała w sobie jeszcze jakieś granice, to właśnie się ich pobyła.
I tylko Leo mógł się przekonać, jak daleko one sięgały.
You showed me colors you know I can't see with anyone else
You taught me a secret language I can't speak with anyone else
Nowa rzeczywistość, w której Romy musiała się odnaleźć po tamtej majowej nocy nie zniknęła nagle. Wolno, wręcz irytująco wolno, każde słowo oraz gest zbliżało ją do tego, by powrócić do miejsca, o którym marzyła od ciągnących się w nieskończoność tygodni. Przedtem nie pozwalała sobie na tak odważne myśli, jak tej nocy. Coraz śmielej zaczynała dopuszczać do siebie świadomość, że być może nie wszystko jest stracone. Być może istniał powód ich zerwania, aczkolwiek teraz Romy wcale nie chciała go poznawać. Żadna informacja nie byłaby już w stanie sprawić, aby logika została dopuszczona do głosu. Rozstanie jeszcze przecież nie oznaczało definitywnego końca, a gdyby tak było w ich przypadku, to czy wciąż patrzyliby na siebie w taki sposób? Romy nie wierzyła, że ich reakcje – przyspieszone oddechy i rozbijające się w klatce serca, zamglone spojrzenia i urywane oddechy były jedynie fizyczną odpowiedzią na zadawane sobie bodźce. Gdyby to zależało jedynie od dotyku i ciepła bijącego od ciała drugiej osoby, to szarpiące, rozrywające uczucie w niej by się nie pojawiło. Fizyczność Romy była w stanie stłumić, ale tego, jak teraz jej dusza rwała się prosto w objęcia Leone nie potrafiła zignorować.
OdpowiedzUsuńWyczułaby, gdyby ciałem targało jedynie pożądanie. To, co się działo, było czymś zupełnie innym. Wspomniane uczucie sięgało głęboko, wyciągało z niej to, co sprawnie ukrywała przed samą sobą, a raczej co starała się przed sobą ukryć, by móc zacząć podążać w stronę ukojenia. Romy Bellini nie pragnęła trywialnego fizycznego zaspokojenia. Romy Bellini pragnęła, aby Leone Maxwell zakotwiczył się w jej duszy. Gotowa była znów dopuścić go w najciemniejsze zakamarki swojego umysłu, otworzyć się tak, jak potrafiła to zrobić tylko przy nim i nigdy więcej już nie musieć przechodzić przez okres, kiedy nie ma go w pobliżu. Romy Bellini w pełni właśnie traciła dla niego głowę i nie zamierzała za to nikogo przepraszać. Zapewne, gdyby ktoś powiedział jej tego ranka, że wieczorem trafi prosto w objęcia człowieka, który miał nad nią absurdalnie ogromną kontrolę, nie uwierzyłaby. Rankiem sama myśl o przebywaniu z nim w jednym pomieszczeniu wydawała się być irracjonalna i niemożliwa do spełnienia, a już szczególnie irracjonalne było to, że dane jej będzie skosztować ust, które niegdyś przecież należały tylko i wyłącznie do niej. Skłamałaby mówiąc, że nie czuje potrzeby, aby go pocałować. Romy resztkami silnej woli powtrzymała się, aby nie zatopić się w jego ustach. Obiecała sobie, że nie pocałuje go pierwsza. Jeśli Leo pragnął tego w równym stopniu, co ona, a czuła, że tak jest, to on musiał zrobić pierwszy krok. Za tym postanowieniem nie kryła się przemyślana filozofia. Potrzebowała jednak, aby pierwszy pocałunek od przerwy wyszedł od niego. Niemal jakby to miało być dla niej ostatecznym potwierdzeniem, że jego tęsknota równa się wielkości z jej, a być może jest nawet większa.
Romy nie mogła się doczekać, aż odczuje na własnej skórze to, jak bardzo Leo za nią tęsknił. Dobrze wiedziała czego może się spodziewać, a równocześnie nie miała pojęcia. Minione tygodnie zmieniły tak naprawdę wszystko. I być może będą potrzebowali czasu, aby nauczyć się siebie nawzajem na nowo. Klub był dla nich ograniczeniem, jednak nie takim, którego nie da się przeskoczyć. Ciemność gwarantowała anonimowość, której oboje potrzebowali. Nie liczyła, ile osób znajduje się wokół nich. Było wystarczająco wiele par, aby stali się jedną z nich. Romy nie pozwoliła sobie na rozglądanie się, gdyby odwróciła teraz wzrok, choćby na moment, umknęłyby jej istotne zmiany w twarzy oraz oczach Leo, których pomijać zdecydowanie nie zamierzała. Jeśli jednak by to zrobiła, to dostrzegłaby, że nikt nie zwraca na nich uwagi. Pary zajęte były sobą, tańcem, rozmowami, a pewna ich część była zajęta równie mocno sobą, jak oni. Być może wtedy poczułaby się lepiej wiedząc, że nie są jedynymi, którzy okazują sobie czułość na parkiecie.
Romy nie potrafiła się dzielić pewnymi rzeczami bądź osobami. Bywała zaborcza, a zazdrość wielokrotnie sprawiała, że zachowywała się w irracjonalny sposób. Szczególnie nie potrafiła dzielić się Leo, a najchętniej każdy ich wspólny moment zachowałaby tylko dla siebie. Więc nawet teraz, gdy byli na parkiecie, a na nich nikt nie patrzył, (a nawet, jeśli to w mroku przerywanym neonowymi światłami, ciężko było ich rozpoznać), Romy wolałaby, aby wokół nie było nikogo. Wtedy oboje mogliby pozwolić sobie na więcej. Romy dostrzegała, być może, więcej niż Leo sobie tego życzył. Uwaga blondynki poświęcona była w pełni mężczyźnie, który zawładną jej ciałem oraz umysłem. Rozumiała, że słodkie myśli należały do słodkich, owszem. Były one jednak równie grzeszne, a Bellini smak wspólnego grzechu z Leo znała bardzo dobrze. Jedynie strzępki zdrowego rozsądku trzymały ich jeszcze w miejscu.
Usuń— Oczywiście, że możesz. — Odszepnęła. Znajdowali się przy tej cienkiej granicy, którą łatwo było przekroczyć. Romy czuła jego ciepłe wargi na swoich, jednak to wciąż nie był pocałunek, którego pragnęła. I wiedziała, że gdy Leo ją w końcu pocałuje to cały jej dotychczasowy świat się zakołysze, a ona sama nie będzie potrafiła niczego mu odmówić. I to też nie tak, że chciała czegokolwiek mu teraz odmawiać. — Ze mną zawsze możesz.
Zamknęła oczy, powoli wypuszczając powietrze noszone w płucach. Dotyk Leo był rozpraszający, a wraz z tym, jak jego dłonie wędrowały po jej ciele, blondynka coraz mocniej zdawała sobie sprawę z tego, jak za tym tęskniła. Potrafiła wytrzymać bez dotyku drugiej osoby, gdyby zaszła potrzeba, jednak nie potrafiła i dłużej nie chciała już wytrzymywać bez dotyku Leo. To nie był tylko rozpalający w niej najgłębsze pożądanie dotyk. Przebrnęła przez tygodnie samotności, które teraz wyraźnie dawały o sobie znać. Ciało Romy automatycznie odnajdowało wspólny rytm z Leo. Dopasowało się do narzucanych przez niego ruchów. Kołysała swobodnie biodrami w rytm, który znany był tylko im. Nie dbając o to, czy pasuje on do towarzyszącej im z głośników muzyki. Jedyną muzyką, która do niej teraz docierała, były miękkie słowa Leo oraz ciepłe palce na jej rozedrganej skórze, która aż wołała o więcej.
Nieznacznie odchyliła głowę, aby móc na niego lepiej spojrzeć. Romy zamierzała całą sobą wchłonąć emocje, które przebiegały mu teraz po twarzy. Miała nadzieję, że tym gestem go zaskoczyła. Prawdę mówiąc zaskoczyła samą siebie. Bo choć nie byłby to pierwszy raz, kiedy Romy robiła coś podobnego, to nie sądziła, że w tak krótkim czasie odważy mu się świadomie okazywać pragnienia. Już nie kiełkujące, lecz w pełni rozwinięte i jak najbardziej świadome.
Rozkoszny uśmiech wkradł się jej na twarz, kiedy z radością obserwowała jego reakcje. Te krótkie zmieszanie, jakby potrzebował chwili, aby rzeczywistość wokół niego zaczęła mieć sens. Romy czuła się identycznie, gdy był blisko.
— Coś nie tak? — Zapytała z wyraźnie malującym się rozbawieniem w głosie. Sposób w jaki zachowywała się Romy mówił, że doskonale wiedziała co robi, jakie puszki otwiera oraz jak będą wyglądać konsekwencje. Nie podejrzewała, że dane będzie jej jeszcze się w taki sposób przy nim poczuć. Popołudniem czuła krępującą niezręczność. Dobijający fakt, że znali się tak dobrze, a prędzej zachowywali niczym obcy. Tutaj niezręczności nie uświadczyli. — Denerwujesz się, amore mio?
Inaczej nie potrafiła o nim już myśleć. Leo był jej, choćby mieli już nigdy więcej na siebie nie spojrzeć, a ich drogi się nie przeciąć. Bawiła się wybornie, mimo, że jednocześnie dręczyła samą siebie. Romy sądziła, że jet gotowa na pocałunek, który w każdej chwili mógł jej sprezentować, jednak podświadomość szeptała, że wiszący w powietrzu pocałunek nie będzie przypominał tych, które znała i do których zdążyła się przyzwyczaić. Po miesiącach głodu oraz ciszy jeden krótki nie byłby w stanie ich zadowolić.
Absolutnie nie była gotowa na to, co nadeszło dalej. W odpowiedzi zadarła głowę, a spomiędzy rozchylonych warg uciekło stęsknione westchnienie. Pragnęła usłyszeć z jego ust, że wciąż należy do niego, aby ją przywłaszczył, jednak na ten moment wystarczył jej sposób w jaki ją trzymał. Od pociemniałych oczu zrobiło jej się słabo, a to uczucie tylko się pogłębiło, kiedy trzymał ją w tańcu mocniej niż dotychczas. Niemalże złamała daną samej sobie obietnicę, gdy znalazł się tak blisko. Już nie była pewna, czy to jej wyobraźnia, czy rzeczywistość. Muskające jej wargi usta znajdowały się blisko, a jednocześnie były dalej niżby sobie tego życzyła. Palcami złapała za materiał koszuli. Potrzebowała się czegokolwiek złapać. Od tego prostego gettu zawirowało jej w głowie, a blondynka czuła, że lada moment straci równowagę. Bawił się nią w ten sam sposób, a być może i gorszy, jak ona bawiła się z nim. Dotykające jej, ale niecałujące usta doprowadzały do czystego obłędu. Romy zadrżała w jego ramionach, by chwilę później załkać od niewystarczających pieszczot. Przypominało jej to słodkie udręczenie, które przyjmowała ochoczo i wręcz prosiła o więcej. Jeżeli rozsądek jeszcze między nimi się kręcił to właśnie znalazł drzwi wyjściowe i nawet nie pomachał im na pożegnanie.
Usuń— Nie… — Urwała wraz z kolejnym westchnięciem, kiedy się odsunął. Brak jego obecności odczuła nagle oraz boleśnie. I choć trwało to zaledwie parę sekund to w tym czasie zdążyło pojawić się w jej głowie zbyt wiele myśli. Zrobiłam coś nie tak? Nie tego chcieliśmy? Żadnego jednak nie zdała na głos. Zdezorientowanie zastąpiło poczucie błogości, które przecież jeszcze chwilę temu ją torturowało w najlepszy, najsłodszy sposób.
W ciągu tych paru sekund Romy miała zbyt wiele myśli. Skłonna była już go nawet przeprosić za swoje zachowanie i za to, że być może źle odczytała jego propozycję tańca. Zanim jednak zdążyła wydać z siebie choćby ułamek dźwięku plecami już przylegała do jego torsu. Odetchnęła z ulgą, mocno i głośno, niemalże stapiając się z ciałem Leo za sobą.
Odnalezienie spójnego rytmu zajęło jej dłużej niż oczekiwała.
Leo kompletnie wytrącił ją z równowagi, a raczej Romy sama siebie wytrąciła. Jak mogła sądzić, że chciał to zakończyć? Zdawkowa myśl, że naprawdę gotów był powiedzieć im stop zabolała o wiele bardziej niż chciałaby to przed kimkolwiek przyznać. Rozluźniła się w pełni dopiero po chwili. Dając ponieść się muzyce oraz narzuconemu przez Leo tempie. Zaledwie przez krótki moment przyszło jej myśleć, że cokolwiek między nimi kontroluje, kiedy w rzeczywistości to Leo trzymał ich w swojej kontroli. Romy z tym nie walczyła. Oddała mu się w pełni i bez wahania zrobiła to po raz kolejny.
Sięgnęła dłońmi do jego. Jednak nie po to, aby je z siebie ściągnąć. Palcami uważnie sunęła po miękkiej skórze przedramion, zanim jedną z rąk ułożyła na karku Leo. Zaczepiła paznokciami o skórę, jakby chciała w ten sposób wziąć go dla siebie jeszcze bardziej.
Wypowiedziane przez Leo słowa słyszała już wcześniej. W innej scenerii, kiedy wokół nie było nikogo i to sprawiło, że po jej plecach przebiegł dreszcz. Słowa niosły ze sobą również wspomnienia, od których zrobiło się tłoczno w głowie.
Walczyła chwilę ze sobą, aby nie powiedzieć lub nie zrobić czegoś zbyt pospiesznie. Zwróciła powoli głowę w jego stronę dopiero po chwili, niemalże natrafiając na policzek Leo. Jego ciepły oddech zdawał się wciąż tańczyć na jej skórze.
— Pragnę więcej, Leo.
I just want your two hands on me at all times, baby
Spełniała się właśnie największa fantazja, którą Romy Bellini nosiła w swoim sercu oraz umyśle od dawna. Fantazja, która do tej pory istniała tylko w tych dwóch miejscach. Rankiem jeszcze nie myślała o Leone, a już na pewno nie fantazjowała o jego pocałunkach i dłoniach na własnym ciele. Tego rodzaju myśli były zarezerwowane na szczególne momenty, gdy miała pewność, że jest sama i nie będzie w pobliżu żadnego świadka jej słabości, którą był Maxwell. Romy Bellini nie fantazjowała jedynie o grzesznych momentach, które wspominałaby z wypiekami na twarzy. Przede wszystkim wszelkie wyobrażenia, które miała, a trzeba zaznaczyć, że pojawiła się ich naprawdę pokaźna kolekcja, Romy fantazjowała o tym, że nie musi swoich uczuć do Leo ukrywać. Nie tylko przed samą sobą czy przed światem, ale przede wszystkim przed nim. Udało mu się utwierdzić ją w dziwnym przekonaniu, że im mniej im będzie ich okazywała tym będzie dla nich lepiej.
OdpowiedzUsuńPoniekąd właśnie przez to przekonanie na pokazie zachowywała chłodny dystans. Nie broniła tylko swojego już i tak kruchego serca, ale również chroniła jego. Ostatnie czego by chciała to, aby dowiedział się, jak trudne emocjonalnie były dla niej minione tygodnie. Wolała w jego oczach zostać dziewczyną, która radzi sobie ze wszystkim. A już szczególnie, że poradziła sobie z jego odejściem. Tymczasem Leo stał się świadkiem tego, jak ogromna jej słabość do niego jest i wcale nie było jej z tego tytułu źle. Obecnie, gdy już wiedziała, a raczej domyślała się, że nie jest na nią obojętny i że również na nim odbiło się rozstanie, wręcz pragnęła, aby o tym wszystkim wiedział. Aby zdał sobie sprawę z tego, na jak wiele Romy skłonna była sobie i jemu pozwolić. Dlatego nie wstydziła się wyznać tych skrywanych od długiego czasu pragnień. One wręcz same wkradały się na jej usta i w proszący, a także zachęcający sposób ciągnęły Leo za sobą. Niemalże oplatały się wokół niego. Wiły i zaciskały, zabierając przestrzeń na rozmyślenie się czy podjęcie dorosłej decyzji.
— Pragnę Ciebie.
Romy oczywiście wiedziała, że jedna noc nie jest w stanie wymazać tygodni milczenia i nieporozumienia, które między nimi się pojawiło. Rozsądek przestał już dawno dobijać się do ich dwójki. Zmusić do przeprowadzenia rozmowy, dowiedzenia się, czego oboje chcą. Nie, gdy są pod wpływem silnych emocji, a impuls stał się ich najlepszym przyjacielem. Nie, gdy tęsknota krzyczała o bliskość i domagała się zaspokojenia. Bellini była jednak zbyt samolubna, aby teraz zmuszać ich do rozmowy. Noc była zbyt krucha i krótka, aby mogli poświęcić ją na coś, co jedynie w teorii mogło poczekać. Być może i rozsądniejszym byłoby przegadanie wszystkiego. Żadne z nich jednak gotowe na rozmowę nie było. Najważniejsze mogła mu teraz pokazać, nie powiedzieć. Obawiała się, że gdyby przyszło co do czego to zwyczajnie odebrałoby jej mowę, a wszystkie przygotowane monologi wyparowałyby z głowy blondynki.
Dłużej Romy nie wiedziała już jak mogłaby bronić się przed własnymi pragnieniami. Starała się je zepchnąć na bok. To miał w końcu być tylko taniec. Ich dwoje tańczących ze sobą w klubie. Rozchodzący się wraz z końcem piosenki. Być może w innej rzeczywistości faktycznie skończyło się tylko na tym, a oni pożegnali się spokojnym uśmiechem i każde wróciło do swoich przyjaciół, a noc i buzujące w nich uczucia puścili w niepamięć trwale stojąc w postanowieniu, że osobno będzie im lepiej.
Na całe szczęście znajdowali się w odpowiedniej rzeczywistości. Nikt od nikogo nie odchodził. Tym razem. Zamiast życzyć sobie dobrej nocy pogłębiali tylko taniec, który z początkowo prawie niepewnego przemienił się w chwilę znacznie intymniejszą. Taką, która przeznaczona była jedynie dla nich.
Serce Romy rozbijało się teraz prawdopodobnie z prędkością, z jaką Leo jeździł po torze. Serce Romy biło teraz w tym szaleńczym tempie tylko dla Leo i prawda była taka, że biło w ten sposób dla niego od dawna. Tej nocy po prostu lepiej to zrozumiało.
Romy odchyliła głowę, opierając ją o ramię Leo. Oczy miała wpółprzymknięte, rozkoszując się znajomym oraz ciepłym dotykiem. Delektowała się najmniejszym muśnięciem, od których całe jej ciało drżało, a krew zaczynała wrzeć. Romy uśmiechnęła się, niepewna, czy to widzi, czy nie, gdy jego smukłe palce objęły ją za szyję. Jej własne z nieco większą siłą zacisnęły się na przedramieniu Leo, jednak nie w proteście. Nie wątpiła, że mógł poczuć pod opuszkami przyspieszony puls dziewczyny. Badać niemalże teraz najdrobniejsze reakcje jej ciała, którymi to on był sprawcą. Leo i wszystkie grzeszne myśli, które miała o nim, a których starała się do siebie nie dopuszczać.
Usuń— Czuję to. — Przytaknęła. Oboje chcieli dać sobie znacznie więcej niż pozwalała im przestrzeń, w której się znajdowali. Smak rozkoszy czuła niemalże na końcu własnego języka. Chodziło jednak o znacznie więcej niż zaspokojenie odpychanych w kąt od tygodni potrzeb. Romy pragnęła przede wszystkim, aby znów byli dla siebie. Z łatwością zatraciłaby się po raz kolejny w słodkich pocałunkach i dłoniach, które znały jej ciało lepiej niż ona sama. O wiele bardziej jednak chciała, aby między nimi znów był ten rodzaj porozumienia, którego nie znaleźli do tej pory w innych ludziach.
Czuła się trochę bezradnie będąc w tej pozycji. Nie mogła dotknąć go w sposób, o którym myślała. Nie mogła spojrzeć mu prosto w oczy, aby bez słów przekazać, jak bardzo zatracona jest w tym momencie. Jak mocno zatraciła się w nim. Jednocześnie Leo to wszystko przecież czuł pod własnymi dłońmi. Te sięgały po nią w sposób, który Romy doskonale przecież znała i pamiętała, a chwilami i tak odnosiła wrażenie, jakby dotykał jej po raz pierwszy. I być może coś w tym stwierdzeniu właśnie było. Pamiętała, jak zdezorientowana była, kiedy pozwolili sobie na więcej po raz pierwszy; jak miotała się między podążaniem za uczuciami, a byciem lojalną. I jak łatwo uległa uczuciom, których wypierać się nie potrafiła. Przeszył ją kolejny dreszcz, kiedy dłoń z brzucha zsunęła się niżej, a Romy w tej samej chwili w odpowiedzi naparła swoim ciałem na jego. Nie chcąc pozostać mu dłużną, chcąc od tej chwili znacznie więcej niż oboje byli w stanie sobie dać na parkiecie. Ten chronił ich na tyle, na ile mógł, ale wiecznie ich schronieniem być nie mógł. Gdzieś z tylu głowy Romy wiedziała, że nadejdzie moment, w którym będą musieli iść dalej. A czy zrobią to wspólnie zależało już tylko i wyłącznie od nich.
— Jeszcze mnie nie poczułeś, Leo. — Jeszcze brzmiało, jak obietnica, którą zamierzała spełnić. Mimo, że byli tak blisko, a granice zaczynały się przecierać, Romy ciągle czuła, że coś między nimi jest. Przestrzeń, która zaczyna się poszerzać, a która nie miała nic wspólnego z uczuciami, którymi się darzyli, a z miejscem, w którym się znajdowali. Parkiet był ograniczeniem, a tego Romy chciała się jak najszybciej pozbyć. Jednocześnie ciągle pławiąc się tym, jak do siebie podchodzili. Brak pospiechu, niemal ostrożność rozbudzały w niej głęboko skrywane pragnienia, a te z każdą kolejną chwilą stawały się coraz trudniejsze do okiełznania. Potrafiła wyobrazić sobie, jak zasmakuje całość, kiedy po trzymaniu się na dystans i wszystkich słowach, które między nimi padną, pozwolą sobie na przekroczenie kolejnej granicy. Nie wiedziała jednak, jak wiele cierpliwości jeszcze w sobie ma, aby móc prowadzić tę grę razem z nim dalej. Cierpliwości nigdy jej nie brakowało, a jednak po tym długim czasie, który zmuszeni byli przejść bez siebie, otoczeni chłodem i obojętnością. Romy nie była pewna, czy stać ją na to, aby jeszcze być porządną dziewczyną i doczekać się lepszego miejsca, w którym mogliby dać upust wszystkiemu co nienazwane.
Nie spodziewała się zmiany pozycji. Sekundę temu była zwrócona twarzą do parkietu, by za chwilę znów mieć przed oczami Leo. Swojego Leo, który od już tak dawna rozpalał w niej każdy nerw, a ciało i umysł coraz głośniej się domagały jego obecności. Choć przecież był tuż obok niej, to jej wciąż było mało. Mało pocałunków, mało dłoni na gorącej niemalże skórze. Mało wszystkiego co mógł jej dać. Wyczekiwała z niecierpliwością jego kolejnego ruchu. Już nie obawiając się, że mogła z czymkolwiek przesadzić bądź źle zinterpretować. Wszystko było w jak najlepszym porządku, a na pewno było tak w tej chwili. Romy była zbyt zajęta, aby wygrzebywać na wierzch sprawy, które doprowadziły ich do tego miejsca. One musiały poczekać na swoją kolej.
UsuńTeraz nadszedł ich moment. Tej Romy i tego Leo, którzy znali się najlepiej i wiedzieli, co sobie nawzajem podarować. Tej dwójki ludzi, którzy nawet po długiej rozłące wciąż do siebie wracali. Na tyle, na ile potrafiła, przysunęła się bliżej. Objęła go dłońmi w pasie. Nie potrafiąc trzymać już rąk z daleka. Nawet, gdyby próbowała, to nie umiałaby go nie dotknąć. Nie, gdy był tak blisko, a jego oddech osiadał na jej twarzy. Miętowy z nutą wypitej wcześniej Whiskey, a Romy wręcz nie mogła się doczekać, aż będzie mogła naprawdę przekonać się, czy wciąż pamiętała tak dobrze jego pocałunki, jak sądziła.
Przeciąganie pieszczoty, o którą prosiła od długiego czasu, było torturą, której sama chętnie się poddawała. Muskał jej usta swoimi. Romy wyraźnie czuła ich kształt oraz ciepło, ale wciąż jednak nie czuła ich tak wyraźnie, jakby sobie tego życzyła. Zadrżała, gdy tym razem to jego język prześlizgnął się po jej wardze. Palce odruchowo mocniej zacisnęły się na jego boku. Mruknęła pod nosem coś niezrozumiałego. Słowa nie były wyraźne, frustracja za to już owszem. I kiedy już myślała, że po tych wszystkich cierpieniach nadszedł odpowiedni moment… Muzyka się zatrzymała, a Leo zastygł w miejscu. Będąc na wyciągnięcie ręki i jednocześnie będąc tak daleko…
— Uratowani przez DJ’a. — Wymamrotała, choć wiedziała, że to nie koniec. Żadne z nich nie potrafiło już odpuścić. Romy czuła to przez jego delikatny dotyk na policzku i spojrzenie, w którym iskra wciąż nie gasła.
Być może inni na ich miejscu by się wycofali. Dla nich było stanowczo za późno na zrobienie kroku wstecz. Dlatego też wcale nie opanowała, kiedy odnalazł jej dłoń. Prowadzona przez Leo weszłaby w sam środek pożaru i prawdopodobnie właśnie w coś takiego teraz wchodziła. I jeżeli miała wyjść poparzona, a nawet, jeśli miał zostać z niej tylko popiół to było warto.
Romy nie zwracała szczególnej uwagi na to, gdzie podążają. Szła za Leo ufnie i pewnie. Dobrze wiedząc, że nie poprowadziłby jej w nieodpowiednie miejsce. W kłopoty? To była inna sprawa. Niejeden raz w nie razem wpadali, a wszystko wskazywało na to, że teraz wskakiwali w jeszcze większe.
Gdziekolwiek teraz byli było ciszej, a przede wszystkim – było pusto. Romy na moment niemalże wstrzymała oddech. Niedowierzając, że znaleźli tu miejsce, które nie byłoby zapełnione kimś. Zajęło jej chwilę, aby zorientować się, że naprawdę byli tu sami. I to otwierało niebezpieczną dla nich okazję do wykorzystania, a zdawało się, że tej nie zamierzali sobie przepuścić.
Westchnęła prosto w jego usta, gdy plecami zderzyła się ze ścianą. Romy odnalazła niemal od razu jego ciało, sięgając tam, gdzie tylko mogła, a jednocześnie wciąż nie pozwalając sobie na więcej niż słodki, niewinny dotyk na torsie. Oddychała znacznie ciężej niż jeszcze chwilę temu. Spojrzenie Leo przeszywało ją na wskroś.
— Leo… — Szepnęła dłońmi obejmując twarz. Pod palcami czuła te krople potu, a także to, jak rozgrzane miał policzki. — Wiem… Wiem, kochanie. — Romy nie miała teraz w sobie słów, aby poprawnie nakreślić sobie emocje. Tych było wiele i wszystkie tworzyły mieszankę, która kotłowała się w blondynce starając się znaleźć ujście.
Przełknęła ślinę, chcąc pozbyć się tego uporczywego uczucia z gardła, które blokowało ją przed wypowiedzeniem słów, które naprawdę chciała. Jednocześnie mówienie czegokolwiek zdawało się być teraz zbędne, kiedy tak wiele przekazywali sobie bez słów.
Usuń— Masz mnie… Możesz… My możemy… — Gubiła słowa, ale nie sens. Leo ją miał, bez względu na to, jak wiele czasu minęło i co ich rozdzieliło to nie zmieniło się to, że Romy była jego. — Boże, Leo… Potrzebuję cię. Potrzebuję nas…
Romy nie miała pewności, czy to co mówi do niego dociera, czy może wypowiadała to wszystko tylko w swoich myślach będąc już niezdolną do wypowiedzenia choćby słowa.
Wydawało się jej, że śni.
Chwila, którą dzielili była niczym wyrwana prosto ze snów, których Romy miewała dziesiątki, jak nie setki. W tamtych chwilach były one jednak dla niej przykrym wspomnieniem. Czymś czego nie mogła już się chwycić, nazwać swoim. Początkowo zamarła, niemal niedowierzając, że Leo właśnie ją pocałował.
Nieśmiało rozchyliła wargi, niemalże ostrożnie, zapraszając go, aby sięgnął po więcej. W tych pierwszych momentach Romy ciągle była przekonana, że śni wyjątkowo realistyczny sen i tak bardzo drżała ze strachu, że gdy tylko otworzy oczy to rozpłyną się w powietrzu. Pogłębiła z chwilą pocałunek, biorąc więcej, ale nie łapczywie. Wciąż jakby badając, czy na pewno to rzeczywistość. I jeżeli to jedna miał być sen to prosiła tylko o to, aby ten nigdy się nie kończył, bo wreszcie po miesiącach udręki Romy Belini znalazła się dokładnie w miejscu, w którym chciała być.
Religion's in your lips
Even if it's a false god🩷🩷🩷
Romy znała stan zauroczenia, jednak to, co czuła do Leo było o wiele silniejsze. Uczucia, którymi go darzyła urosły do rozmiarów, których nigdy by się po sobie nie spodziewała. Ponieważ nie była świadoma, że można drugą osobę kochać aż tak mocno, jak Romy kochała Leo. Stanowczo przez zbyt długi czas wzbraniała się przed tymi uczuciami; początkowo nie obnosiła się z nimi zbyt głośno, ponieważ nie wiedziała na czym tak naprawdę stoją. Ich relacja przez długi czas była nienazwana, a kiedy już zaczynała odnajdywać w sobie odwagę, aby mu wyznać rzeczy, które bała się wypowiedzieć wcześniej Leo zakończył całkowicie ich znajomość. Odeszła zanim pierwsze kocham cię mogło zostać wypowiedziane. Trzymała to więc w sobie. Starała się również o tym zapomnieć, jednak wyplenienie kogo ze swojego serca wcale nie było łatwym zadaniem. Być może, gdyby chodziło o kogoś zupełnie innego to Romy z czasem by zapomniała. Ona próbowała wymazać ze swojego serca Leo, a to, jak się okazało jest niemożliwe do wykonania. Romy nigdy nie pokochała nikogo tak, jak pokochała Leo i choć gubiła się w tych uczuciach to wiedziała jedno – jest ono szczere. Kochała Leone Maxwella i gotowa była to przyznać teraz przy nim, wyszeptać mu w usta te dwa słowa, które cisnęły się jej na język, a jednocześnie pragnęła zaczekać na lepszy moment. Na czas, kiedy muzyka nie będzie wprawiała budynku w drżenie, a nad nimi nie będzie wisiała ta myśl, która towarzyszyła im niemalże od samego początku; „a co, jeśli ktoś nas zobaczył?”
OdpowiedzUsuńMimo, że wyznania między nimi nie padły w postaci słów, to Romy wyraźnie je czuła w gestach, którymi ją obdarzał. Nie tylko czuła, że ją dotyka. Romy czuła, że Leo ją wielbi, a to uczucie znacząco różniło się od prostego dotyku, który mógł sprezentować jej każdy. Przez miękkie, czułe palce czuła, jak jego tęsknota za jej obecnością na nią przechodzi. W każdym drgnięciu ciała, które w nim wzbudzała czuła, jak mocno i on sam cierpiał przez te miesiące absurdalnej ciszy. Przede wszystkim jednak Romy czuła, że przez ten cały czas była dla niego o wiele ważniejsza; nie była jedną z wielu, nie była dziewczyną, którą odbił koledze. Była jego słodką Ro, która kompletnie i bezpowrotnie straciła dla niego serce.
Spojrzenie Romy już dawno stało się zamglone od pożądania, które podpaliło każde zakończenie nerwowe w jej ciele. Leo pogłębiał to uczucie, kiedy sprawnie dłońmi przesuwał po jej ciele, niemal tak, jak gdyby przypominał sobie każdą krawędź jej ciała, które niegdyś w pełni należało do niego. I jak się okazało przerwa między nimi wcale tego nie zmieniła. Dusza Romy, a także jej ciało, tak bardzo podatne na najdrobniejsze zetknięcie z jego, wciąż należały do niego. Była przekonana, że bez problemu odnaleźliby się w pogrążonym w kompletnej ciemności i zapełnionym setką ludzi pokoju. Szliby do siebie jak po sznurku. Prowadzeni nawoływaniem własnych serc i nieustającej tęsknoty, która nie malała nawet wtedy, gdy już byli blisko. Romy pragnęła tę bliskość pogłębić. Potrzebowała go mocniej i więcej; nie tylko chciała czuć go na swoim ciele, chciała go również poczuć w sobie i zatracić się dla Leo jeszcze bardziej. O ile było to jeszcze możliwe, aby jej uczucie do niego tylko się pogłębiło. Zapragnęła poczuć na ciele jego ciężki, gorący oddech, łapczywe i głodne dłonie, które brały to, co do nich należało, ciężar znajomego ciała na swoim. I wcale nie pozostałaby mu w tym dłużna. Przecież czuła, że ich myśli krążą po tej samej ścieżce. Spotykają się w połowie, domagając kolejnych doznań. Potrzebując więcej niż dawał im 1OAK, a który teraz tak naprawdę stał się dla nich jedynie tłem.
Szaleństwo, które zawładnęło ciałem oraz umysłem blondynki z upływającymi chwilami pozwalało sobie na znacznie więcej. Zupełnie tak, jakby kompletnie zapomniała, że wciąż znajdują się w miejscu, do którego dostęp miał przecież każdy z uczestników. Gdziekolwiek się teraz znajdowali, bo Romy nie zwróciła na to aż takiej uwagi, to miejsce dawało tylko złudne poczucie prywatności. W każdej chwili mogli tędy przechodzić ludzie, a jednak i to nie było w stanie jej zatrzymać. Odpowiadała na prezentowanie pocałunki z tęsknotą, wetchnięciami głośniejszymi niż by wypadało i z niegasnącym żarem w oczach. Romy również miała w sobie myśl, że pozwoliłaby im na znacznie więcej, gdyby tylko oboje odważyli się po to sięgnąć. Chwila, którą się dzielili była satysfakcjonująca, ale nie wystarczająca. Romy już nawet nie liczyła, a oczekiwała wręcz, że zakończą tę noc w swoich objęciach. Zbyt zmęczeni i otumanieni bliskością, aby choćby przez chwilę zastanawiać się, czy nie popełnili błędu pozwalając sobie na powrót. Zapragnęła więcej niż tylko tego; ona chciała rano obudzić się wtulona w znajome ciało, które oplotłaby swoim. Niemal wyobrażała sobie ten poranek, który jeszcze nie nadszedł. Leniwe, zaspane pocałunki, które składałaby mu na ramieniu. Szeleszczącą między ich ciałami pościel. Ciche jeszcze nie w proteście, który oboje zatrzymałby w łó¬żku na dłużej. Zapragnęła tych drobnych rzeczy, które sprawiały, że ich relacja była tak żywa.
UsuńLista pragnień Romy Bellini tylko się powiększała, a wszystkie te marzenia sprowadzały się tak naprawdę tylko do Leo. W niemych gestach prosiła go, aby już więcej jej nie opuszczał. Skąd miała mieć pewność, że poradzi sobie z kolejnym rozstaniem? Gdyby to wszystko między nimi okazało się tylko przyjemnym snem, innym wymiarem rzeczywistości, halucynacją – wiedziała, że nie stanęłaby z powrotem na nogi. Odczucia były jednak tak prawdziwe, tak namacalne… Nie dałaby rady wyobrazić sobie aż tak wiele i czuć to wszędzie.
Wsunęła palce między kosmyki jego włosów, a drugą dłoń ułożyła na ramieniu. Pewniej chwytając się go, jakby tym samym miała zapewnić samą siebie, że nie pozwoli mu odejść. Nie wypuści go ze swoich objęć, choćby ją o to prosił. Nic nie wskazywało na to, aby zamierzał odchodzić, a jednak i tak tlił się w niej niewielki strach, że znów go straci.
Romy, o ile to możliwe, spragniona była go tylko mocniej. Mimo, że już przecież go dostała. Trzymał ją pewnie, całował dokładnie tak, jak zapamiętała. Różniło się tylko to, że ich obecne pocałunki zapełnione były wzajemną tęsknotą i głodem, który nakarmić mogli sobą nawzajem. Jej dłonie ześlizgnęły się po jego torsie, palce zaciskały się na koszuli nieświadomie wyciągając ją zza spodni. W pewnym momencie dłoń Romy wsunęła się pod czarny materiał ubrania. Palce musnęły brzuch, jakby musiała i tam sprawdzić, czy Leo jest prawdziwy.
Krótki, urywany jęk padł między nimi, gdy nazwał ją swoją. Następnego nie kontrolowała, kiedy powiedział, że za nią tęsknił. Czułe, delikatne, pieszczotliwe słowo, którym ją określił rozgościło się w jej umyśle.
— Twoja… Tylko twoja. — Szepnęła gorączkowo przy jego ustach. — Tylko twoja… Tylko. — Romy nie miała żadnych wątpliwości, że należy tylko i wyłącznie do Leo. Od momentu, kiedy ich spojrzenia przecięły się po raz pierwszy czuła, że ich znajomość nie zakończy się tylko na wspólnych imprezach od czasu do czasu. Wtedy to były jeszcze tylko nieśmiałe życzenia. Chęć dobrej zabawy, potrzeba nowych znajomości. Nie śmiała nawet podejrzewać, że Leone Maxwell będzie miał tak ogromny wpływ na całe jej życie.
Przymknęła na moment oczy, łapiąc oddech. Nie próbowała jednak nad nim zapanować ani się uspokoić. Romy rozchylała usta, chcąc coś powiedzieć, a jednak poza głębokimi oddechami nie pojawiło się nic więcej. Przynajmniej chwilowo. Potrzebowała momentu. Działo się tak wiele, a dla niej to ciągle był sen. Piękny, składający ją na nowo w całość sen, którego nie była gotowa kończyć.
— Tęskniłam za tobą… Każdego dnia. — Romy przez moment była na granicy wybuchnięcia płaczem, a ponownego zatopienia się w jego ustach. Leo podjął decyzję za nią. Nie miała szansy pomyśleć. Objęła go mocniej, a pocałunek odwzajemniła bez zastanowienia. Wpijając się w jego usta mocniej, plącząc swój język i oddech z jego.
UsuńZaczerpnęła głęboko powietrza w tej krótkiej przerwie, którą on rozpoczął. Dłoń Romy wróciła na jego ramię, druga znalazła się na plecach. Gładząc je powoli, spokojnie. Co było niemal śmiesznym porównaniem z tym, jak chaotyczne przed chwilą były ich pocałunki.
— Zabierz mnie do domu, Leo. — Poprosiła. Nie interesowało ją już after party. Nie interesowało ją to, że przecież była tutaj dla swojej przyjaciółki, której być może należało poszukać. Zastanowić się, gdzie jest i czy wszystko jest w porządku. Nie widziała jej przecież od dobrych… Cóż, nie wiedziała. Straciła kompletnie poczucie czasu. Nawet nie wiedziała, gdzie ma swój telefon i czy go jeszcze odzyska. — Leo, proszę… — Szepnęła. Głowa blondynki sama opadła delikatnie na bok, chcąc dać mu też lepszy dostęp do swojej skóry. Każde scałowane przez niego miejsce paliło w tej rozkoszny sposób.
— O Boże… To nie jest sen, prawda? Naprawdę tu jesteś…
Uśmiechnęła się, kiedy w odpowiedzi pocałował kolejny skrawek szyi.
Romy tym razem, kiedy się odsunął, nie zaczęła się nagle bać, że to wszystko zniknie. Wręcz przeciwnie. Już wiedziała, że ich czas nie dobiegł końca, a właściwie to dopiero się rozpoczynał. Blondynka dała mu się prowadzić. Gdzie? Nie wiedziała. Przed siebie, za siebie. Dalej od hałasu i ludzi, daleko od tego, co mogło ich rozproszyć. Tak przynajmniej sądziła do czasu. Leo tak bardzo pochłonął uwagę Romy, że kiedy w pierwszej chwili się od niej odsunął nie zorientowała się, że coś go rozproszyło. Zamiast podążyć za nim sama sięgnęła po niego. Wysokie obcasy teraz wiele jej ułatwiały, mogła bez problemu sięgnąć ustami do ciepłej skóry na jego szyi. Składała pocałunek za pocałunkiem, dłońmi błądząc po jego klatce i plecach, czasem pozwalając sobie na to, aby jej palce same odnajdowały drogę do ciepłej skóry brzucha.
Westchnęła w zniecierpliwieniu, kiedy jej uciekł, ale wtedy również zorientowała się, że coś jest nie w porządku.
— Leo? — Odezwała się. Zmarszczyła nieco brwi, bo dźwięki dochodziły do niej z opóźnieniem.
Rozmowa toczyła się spójnym rytmem. Z początku głosy były blondynce nieznane, a może po prostu nie chciała dopuścić do siebie świadomości czyje to są głosy. Wystarczyło jednak, aby usłyszała jedno imię, aby nagle i głos stał się jej doskonale znany.
— Nie… — Zaprzeczyła, jakby to, że się z nim nie zgadza miało nagle wszystko zmienić. To nie mogła być przecież prawda… Nie mogło go tutaj być. Opuściła ramiona z bezgłośnym wetchnięciem, jakby bała się, że to ich zdradzi. Tylko, że to wcale nie westchnięcie Romy okazało się problematyczne.
Głośny, irytujący w tej chwili dźwięk dzwonka dochodzący z kieszeni Leo był niczym rzucane na nich ostre światło reflektorów. Wskazujące uciekinierów. Chciała się cofnąć, jednak za sobą miała ścianę, a wokół miała Leo. Droga ucieczki została jej odcięta.
— … mówisz i masz!
Ktoś wyłonił się z loży, wyraźnie skuszony dźwiękiem dzwonka. Romy chciała zapaść się pod ziemię. Uciec jak najdalej. Przecież to nie tak miało wyglądać…
— Idź. — Szepnęła. Nie mogli przecież zobaczyć ich razem. Nie w takim stanie, gdy ledwo nad sobą panowała. Jak miałaby się wytłumaczyć? Co powiedzieć, aby chociaż udawali, że jej wierzą, że wcale właśnie ostatnich minut nie spędziła na całowaniu się z Leo? — Zajmij ich czymś… Po prostu idź, Leo…
Słyszeli, że tu jest i to była kwestia czasu zanim ich znajdą razem.
And who's gonna hold you like me?
And who's gonna know you, if not me?
Romy resztę nocy oczekiwała, że spędzi razem z Leo. Wszystko właśnie na to przecież wskazywało; na wspólny chaotyczny powrót do apartamentu. Noc w znajomych objęciach, za którymi tak potwornie tęskniła. Wystarczyła jednak chwila, aby wszystkie plany zmieniły się bezpowrotnie. Zamiast kolejnych rozgrzanych pocałunków nastała napięta atmosfera przerywana wesołym nawoływaniem Milo. Rozpoznała jego głos dopiero po chwili, modląc się, aby tylko on wyszedł na przywitanie Leo. Milo o ich słodkim sekrecie w końcu wiedział. Romy szczerze wątpiła, że byłby zaskoczony, gdyby zobaczył ich razem w takiej sytuacji. Nie miała jednak żadnej pewności, czy wyszedł sam. Co, jeśli towarzyszył mu Oliver i ich zobaczy? Jak mieliby się wytłumaczyć ze swojego stanu akurat przed nim?
OdpowiedzUsuńŻałowała, że przyszli właśnie tutaj. Nieświadomie nogi zaprowadziły ich do miejsca, które względnie miało być bezpieczne, a okazało się być najgorszym ze wszystkich. Blondynka tak bardzo teraz chciała wrócić na parkiet. Tam było im łatwiej zniknąć. Oddzieleni jedynie ścianą od loży, w której trwała prywatna impreza byli niczym przygotowane na odstrzał kaczki. Żadne z nich nie było przygotowane na to, aby akurat teraz tłumaczyć się ze swoich uczuć i decyzji przed innymi. Przerabiali to już w końcu wiele razy, a taka sytuacja wcale nie była niczym nowym. I być może właśnie to ich teraz nieco uratowało. Romy, choć bardzo chciała móc bez obaw potrzymać za rękę Leo w miejscu publicznym i pocałować go, kiedy miała na to ochotę, to wiedziała, że nie mogli ujawnić się w taki sposób. Najwyraźniej miała jeszcze resztki rozsądku, gdy chodziło o ich wspólne dobro i wizerunek, a może nauczona przeszłością nie chciała ryzykować. Większość ich wspólnego czasu była tak naprawdę poświęcona temu, aby pilnować każdego kroku, co wrzucają na stories i czy przypadkiem nie zostaną uwikłani w dziwne internetowe gry, w których ludzie łączyli ze sobą aż nazbyt dobrze kropki. Wątpiła, aby którekolwiek z nich było gotowe na rozmowę z Oliverem o ich trwającym od miesięcy romansie i do przyznania się do każdego spotkania, które odbywało się za jego plecami. Romy uważała, że powinien znać prawdę, ale nie powinien dowiadywać się o niej w taki sposób. Nie, gdy wiedziała, że wciąż na nią czekał. Ta świadomość rozszarpywała jej serce. Kiedy od niego odchodziła miała nadzieję, że wkrótce o niej zapomni. Modliła się, aby na jego drodze pojawiła się kobieta, która doceni go tak, jak na to zasługiwał, że będzie mu oddana i wierna, że nie będzie taką partnerką jaką była Romy. Tymczasem wyglądało na to, że uczucia Olivera do niej nie gasły. Zupełnie tak, jak jej uczucia do Leo, których nie stłamsiła nawet długa przerwa między nimi.
Przymknęła oczy podczas tego ostatniego pocałunku, którym ją obdarował. Potrzebowała zapamiętać ten moment na dłużej, bo wraz z każdą sekundą, która ich od siebie oddzielała nie wiedziała, kiedy znów dane będzie jej go poczuć.
— Już jest dobrze. — Powiedziała cicho. Nie była to sytuacja, w której blondynka chciałaby się znaleźć, ale na ten moment wystarczyło jej, że byli tu razem i że wbrew wszystkiemu co się działo wokół to odnaleźli do siebie drogę. — Przyjdę. Tylko… Za moment.
Romy niemalże wtapiała się w ścianę, jakby to miało chować ją teraz przed całym światem. Usta wciąż nosiły na sobie smak warg Leo, drżały od pocałunków, którymi obdarzali się tak obficie jeszcze chwilę temu, a teraz pozostała po nim dziwna pustka. Mimo, że blondynka w kościach czuła, że wrócą do tego. Wrócą do przerwanej chwili, bo to przecież było właśnie tylko tym. Przerwanym momentem. Chwilą, która z różnych powodów musiała zostać przerwana. Jak przez mgłę obiecała, że wróci do mieszkania razem z przyjaciółką – pod warunkiem, że nie znajdą towarzystwa na noc, a Romy teraz, jak nigdy prosiła, aby Sienna już kogoś miała i ją olała. Odesłałaby ją z uśmiechem, a sama pobiegła prosto do tego. Chwilowo nie wydawało się to jednak tak proste, jakby sobie tego życzyła. Ucieczka z nim teraz zdawała się być niemalże niemożliwa do wykonania, kiedy w towarzystwie pojawił się Oliver.
Słuchała stłumionej rozmowy między Milo, a Leo przez chwilę, dopóki głosy nie zmieniły się w niewyraźny szmer. To, że Milo wiedział wcale jej nie przeszkadzało. Był jego najlepszym przyjacielem i to było oczywiste, że wiedział. Tak samo, jak Sienna wiedziała o nich. Romy przez bitą minutę stała w bezruchu, nasłuchując czy kto więcej nie nadchodzi, ale wszystko wskazywało na to, że obecność Leo wystarczyła, aby nikt nie miał potrzeby wychodzić dalej. I całe szczęście, że nikomu nie wpadł pomysł, aby sprawdzić z kim Maxwell tam był. Wtedy chyba naprawdę zapadałby się pod ziemię.
UsuńNie mogła tam przyjść od razu. To byłoby zbyt oczywiste, a przynajmniej dla niektórych. Musiała namierzyć swój telefon, ochłonąć chociaż trochę i może poszukać Sienny. Czuła się, jak zła przyjaciółka. Olała ją kompletnie dla faceta, który złamał jej serce. Narzekała jej od miesięcy na jego temat, a kiedy pojawiła się okazja, aby wskoczyć mu w ramiona Romy zrobiła to bez zastanowienia i nawet przez sekundę nie pomyślała o swojej przyjaciółce. Niby wiedziała, że Vale miała towarzystwo i że prawie na pewno nic złego się nie działo, a jednak złamała tę niemą obietnicę „nie rozdzielamy się” dla chłopaka. Nieistotne było to, dla jak ważnego chłopaka.
Odeszła po cichu, starając się nawet nie stukać zbyt mocno obcasami. Muzyka i tak zagłuszyłaby jej kroki, jednak przekonana była, że wszyscy tam doskonale wiedzą, że to ona była tą dziewczyną, z którą Leo spędzał przyjemne chwile. Gdyby tylko wiedzieli, jak przyjemne… Wpadła na główną salę po chwili. Tutaj było głośno i tłoczno, podłoga drżała od basów uderzających z głośników. Romy znów na moment poczuła się anonimowo. Dokładnie tak, jak potrzebowała. Rozejrzała się wokół, zastanawiając czy przypadkiem wśród wielu twarzy nie znajdzie przyjaciółki. Jednocześnie spotkanie z Sienną oznaczało, że brunetka wyczyta wszystko z jej twarzy.
— Spokojnie, Romy. — Powiedziała do siebie. Wzięła głębszy wdech. — Nic się przecież nie dzieje… Nic się nie dzieje. — Mówiła dalej. Mówienie do samej siebie często ją ratowało. Robiła to często, nieraz ktoś jej odpowiadał, ale była tak zaangażowana w monolog, że tych odpowiedzi zupełnie nie rejestrowała.
Romy skierowała się do miejsca, w którym siedziały wcześniej ze Sienną. Było tam parę osób, które kojarzyła, ale z którymi nie przyjaźniła się zbyt mocno. Powitała ich uśmiechem i z ulgą dostrzegła, że jej torebka wciąż tutaj leży, a także jej telefon. Nie wszystko, jak widać, zostało stracone.
— Romy!
Nawet nie zdążyła się odwrócić, kiedy czyjeś szczupłe ramiona ją objęły. Rozpoznała ten głos od razu, a chwile później na jej ramieniu spoczywały długie różowe włosy. Kennedy była jedną z ich kumpelek. Dziewczyna pojawiała się dosłownie wszędzie i Romy szczerze ją lubiła.
— Sienna cię szuka po całym klubie. — Przewróciła oczami. — Pokłóciła się nawet z ochroniarzem, ale nie jestem pewna, czy się z nim kłóciła dla sportu, czy po prostu się jej spodobał i prowadziła dziwną grę wstępną. Ale był boooski. No wiesz, ten typ, który wiesz, że będzie tobą pomiatał w łóżku i…
— Czaję, Kenny. — Zaśmiała się nerwowo przerywając jej. — Już jestem. Napiszę do niej, aby się nie martwiła.
— Pewnie wspina się teraz po tym ochroniarzu i ci nie odpowie. — Kenny trajkotała nad uchem blondynki o ochroniarzu i o Siennie dalej. Jednym uchem jej słuchała, a drugim wypuszczała. Boże, jak ona liczyła, aby ta historia była prawdziwa. Nie zniosłaby teraz jej oskarżycielskiego spojrzenia i prób przemówienia jej do rozsądku. Romy zamierzała wrócić z Leo do mieszkania, czy się to komuś podobało czy nie. Musiała swoje plany lekko zmodyfikować. Nic w końcu straconego, prawda? Oczekiwanie zawsze było tego warte.
Odblokowała telefon i od razu zasypała ją masa wiadomości.
Gdzie jesteś?
Halooo, Romy????
Żyjesz??
Wszystko w porządku?
I znacznie więcej. Wszystkie od Sienny. Kilka nieodebranych połączeń. W tym jedno od Milo i jedna wiadomość zapraszająca do wspólnej imprezy. Śmiesznie, przecież już o niej wiedziała. Chwilę później przyszło zdjęcie z loży. Na fotce był, oczywiście na pierwszym planie Milo, jakieś nieznane jej dziewczyny, Oliver i… Leo. Romy przygryzła dolną wargę, bo widok jego na zdjęciu tym razem nie sprawił, że jej serce się rozpadało. Sprawił, że biło ono szaleńczo na samo wspomnienie tego, jak przyciskał ją do ściany i żarliwie całował.
UsuńGapiła się na fotkę dłużej niż powinna.
— Kto to… Och, łaadny. — Kenny zerknęła w telefon. — Wolny? — Spytała, a zaraz spojrzała na Romy. Nie wiedziały o sobie wszystkiego, a już na pewno nie wiedziała tego, że Leo wcale wolny nie był. Okej, teoretycznie był i ona również, jednak ta noc zbyt wiele zmieniła zdaniem blondynki. I w pierwszej chwili miała ochotę zaprzeczyć. Głośno przyznać, że nie, bo umawia się z nią, ale… Przecież się nie umawiał. Nie ustalili niczego. Poza tym, że pragnęli siebie nawzajem, a fizyczne pragnienia przejęły władzę nad wszystkim.
— Który? — I pozwoliła, aby Kenny wzięła telefon do ręki. Dobrze przecież wiedziała, o którego ładnego jej chodziło. Mimo, że wszyscy tam byli na zdjęciu ładni.
— O ten, za tym, który się szczerzy jak pojebany. — Wskazała, oczywiście, na Leo. Romy krótko zacisnęła zęby, a paznokcie wbiła w środek własnej dłoni. Dlaczego to musiał być akurat Leo… Dlaczego nie Ollie? Boże, wszystko byłoby łatwiejsze, gdyby wskazała na Caldwella.
Romy nie zdążyła się odezwać. Zanim otworzyła usta została wyprzedzona.
— Jest wolny.
Sienna.
Zimny pot oblał kark Romy, która powoli odwróciła się w stronę brunetki. Wyglądała nienagannie, choć spojrzenie miała pełne grzechu. Uśmiech na jej twarzy nie przypominał przyjacielskiego. Romy znała ją jednak na tyle, aby wiedzieć, że ona po prostu uśmiecha się w ten sposób. Albo Romy bardzo chciała w to wierzyć.
— Szukałam cię. — Zabrzmiało to niemal jak zarzut, którego się Romy nie spodziewała. Czy to nie Sienna zostawiła ją pierwszą?
Blondynka uniosła lekko brew, zmieszana słyszanym w jej głosie oskarżeniu.
— Byłam na parkiecie. — Wzruszyła ramionami. — Zrobiłam co mi mówiłaś i dobrze się bawiłam.
— Sama?
Krótki uśmiech przebiegł Romy przez twarz. Nie, nie sama. Tłumaczyć się jednak nie zamierzała z tego, że była z Leo, a na pewno nie tutaj i nie przy Kenny, która prawie zaśliniła jej telefon. Wyjęła komórkę z dłoń koleżanki i wrzuciła go z powrotem do małej torebki.
— Nie, nie byłam sama. — Przyznała. — Nie wiem kto to był, ale był uroczy i teraz go nie ma, a ja jestem tutaj. Co powiecie na drinka? Albo dwa?
— Myślę, że powinnyśmy pójść tam, gdzie jest ten ładny. — Zaświergotała Kennedy. Jej jasna twarz aż się rozjaśniła od samej myśli, że znalazłaby się w tym samym miejscu co Leo.
Sienna i Romy wymieniły spojrzenia. Najwyraźniej nie tylko blondynka dostała wiadomość ze zdjęciem, a Vale zdawała się doskonale wiedzieć o czym mówiły. Zaciąganie Romy do tamtego miejsca nie było rozsądne. Wiedziała o tym Sienna i Romy. W drodze mówiła jej, że zapomniała o Leo i o nim nie myśli. Okazja była idealna, aby to potwierdzić. Tylko, że Romy o nim notorycznie myślała i ciągle wspominała pocałunki sprzed kilkudziesięciu minut.
— Szukałam cię, bo ciekawsza impreza dzieje się w tej… Zamkniętej części. I Ollie bardzo chcę cię zobaczyć. Wiedziałaś, że tu jest?
— Nie… Nie, nie wiedziałam. — Wiedziałam. Opuściła wzrok czując, jak wyrzuty sumienia znów się wkradają jej na ramiona i szepczą do ucha o tym, jak podłą żmiją jest. — Nie wiem, czy to dobry pomysł. Nie powinnam… On też nie powinien…
Obiecała Leo jednak, że tam przyjdzie. I chciała tam przyjść, jednak teraz ze świadomością, że Kenny będzie się na niego gapić wcale nie chciała tam iść. I Sienna przecież też będzie obserwowała każdy jej ruch. Jezu, czemu to wszystko było takie skomplikowane i poplątane? Romy nie rozumiała, jakim cudem znów uwikłała się w ten dziwny trójkąt.
Usuń— Pogadajcie chociaż. Będzie w porządku, zobaczysz. Chodźcie, zostawiamy pijanych i naćpanych. Polubisz ich Kenny, a co do Leo… Nie oczekiwałabym po nim długotrwałych relacji. — Zdradziła, a jej spojrzenie znów padło na Romy.
Blondynka zmarszczyła brwi, ale nie powiedziała nic. Nie przy Kennedy i przy reszcie osób, które tam siedziały. Niewypowiedziane słowa zostały między nimi. Obie doskonale wiedziały, co chciały sobie powiedzieć. Zamiast wdać się w dyskusję to Romy ostatecznie podjęła decyzję, aby tam poszły. W drodze przy barze zamówiły butelkę Belvedere 10 oraz Dom Pérignon. Połączenie wódki i szampana, a przede wszystkim tego, że Romy była już upojona smakiem Leo, było mieszanką, która aż prosiła się o milion kłopotów.
Szły dokładnie tym samym korytarzem, który niedawno był świadkiem przerwanej nagle bliskości. Przechodząc obok ich kąta Romy poczuła, jak policzki ją pieką, a serce wali szaleńczo. Dzieliły ją tak naprawdę metry od spotkania Leo na nowo. I Olivera. To sprawiło, że blondynce nie spieszyło się z powrotem i żałowała, że dziewczyny nie zgodziły się na drinka przy barze i uznały, że lepiej zabrać bar ze sobą.
Znów słyszała szmer rozmów, śmiechy. Wyłapała dla siebie ten najważniejszy. Ten, który zawsze sprawiał, że i ona sama uśmiechała się szeroko. Nie pozwoliła sobie jednak teraz na większą reakcję. Już i tak za bardzo ściągnęła na siebie uwagę Sienny, a po raz kolejny tego robić nie zamierzała.
To właśnie brunetka weszła pierwsza. Wchodząc dosłownie Milo w zdanie.
— Słyszałyśmy, że nudzicie się bez nas, chłopcy. — Stanęła przy stoliku stawiając na nim butelkę. Omiotła wzrokiem wszystkich, zatrzymując spojrzenie na dłużej na Leo. Jakby szukała w nim potwierdzenia, że to właśnie on był powodem zniknięcia Romy. — Przyszłyśmy uratować waszą beznadziejną imprezę. Naprawdę, drętwo tu bez nas.
Romy nie odważyła spojrzeć się w pierwszej chwili na Leo. Nie spojrzała nawet na Olivera. Wybrała sobie za to jedną z dziewczyn. Koleżanek Milo. Bezpieczniej było spoglądać na nieznajome niż na twarze, które znały ją aż nazbyt dobrze.
— No i wszyscy w komplecie! — Ollie podniósł się z miejsca, aby przywitać się z dziewczynami. — Dobrze was widzieć.
Lekko objął w pasie Siennę, która to odwzajemniła i na powitanie musnął jej policzek. Przedstawił się Kenny, która głośno oznajmiła swoje imię wszystkim, a miejsce znalazła obok Leo. Wymijając nawet Siennę, bo najpewniej tam właśnie planowała usiąść. Cóż, dziewczyna z różowymi kosmykami była szybsza. Romy aż miała ochotę wrzasnąć, aby tam nie siadała.
I wtedy przyszła kolej na Romy. Przez moment tylko na siebie patrzyli, a Romy miała wrażenie, że na twarzy ma wypisane, że kilkanaście minut temu całowała się z facetem, który jest całym jej życiem i siedzi na kanapie jakiś metr dalej. Chwilę było niezręcznie, a tę niezręczność Romy budowała sama. Oliver musiał to wyczuć i uśmiechnął się do niej, by przywitać się z nią w ten sam sposób co ze Sienną. Trwało to jednak dłużej, a jego dłoń delikatnie przesunęła się po plecach blondynki.
— Cześć, Romy. — Wypowiedział przy jej uchu. — Ślicznie wyglądasz.
Usuń— Cześć, Ollie. — Nie wiedziała, dlaczego zmiękczyła jego imię. Nie chciała mu przecież dawać żadnych powodów, aby myślał, że między nimi cokolwiek można naprawić. — Dziękuję, to… Valentino, chyba. — Jakby naprawdę kogoś interesowało kto projektował sukienkę.
Blondyn uśmiechnął się nieco szerzej, a kiedy odsuwał od ciała dziewczyny ręce sięgnął po jej dłoń, chcąc poprowadzić na kanapę obok siebie. Romy nie poczuła tego elektryzującego uczucia, które pojawiało się, kiedy robił to Leo. Nie było oszałamiających uczuć. Było tylko poczucie winy, bo widziała, że on wciąż ma nadzieję, a Romy nie mogła mu podarować tego, czego tak bardzo od niej chciał.
Lord, save me, my drug is my baby
O mój Boże.
OdpowiedzUsuńGłowa Romy pracowała teraz na przyspieszonych obrotach. Weszła do środka z maską obojętności na twarzy. Okazało się, że jednak wcale nie była tak dobrą aktorką, a żaden Oscar na nią nie czekał. Odkąd zerwała z Oliverem nie musiała pilnować się ze swoimi uczuciami do Leo aż tak bardzo. Zawsze, gdy byli gdzieś we trójkę robiło się niezręcznie, a ostatni raz, kiedy Romy dopuściła do takiej sytuacji, że znajdowali się razem, było to niemal rok temu. Zaledwie na kilka bardzo krótkich tygodni zanim zerwała z Oliverem. Tłumacząc to tym, że będzie o wiele łatwiej, jeśli przez jakiś czas nie będą się widywać wspólnie. Atmosfera między nią, a Leo gęstniała wraz z każdym dniem, który zbliżał ją do tytułu singielki, a przecież nie mogli w żaden sposób dać po sobie poznać, że łączy ich coś więcej niż przyjaźń. Dlatego też uznała, że będzie o wiele lepiej, jeśli na jakiś czas przed nie będą się widywać tak często w większym gronie. Nie odpuściła sobie, oczywiście, prywatnych spotkań z nim. Po zakończeniu relacji z Oliverem było łatwiej. Wciąż trwał sezon, a Romy z oczywistych powodów nie pojawiała się już na padoku. Zamiast latać po świecie i wspierać swoją miłość siedziała w Nowym Jorku, a wyścigi oglądała online. Brakowało jej hałasu związanego z życiem podczas wyścigowego weekendu. I czuła, że kiedyś znów poczuje tę samą adrenalinę, oglądanie wyścigu prosto z garażu, a przede wszystkim, że znów będzie stała pod podium i ze łzami wzruszenia obserwowała, jak wręczają Leo trofeum. Romy była tego cholernie pewna, mimo, że jego przyszłość tam teraz była bardzo niepewna. To od samego początku starała się myśleć dobrze. Leo miał talent, którego marnowanie byłoby istną głupotą i to wcale nie z jego strony, jednak to nie był temat na dzisiejszy wieczór.
Spojrzenie Romy dopiero po chwili powędrowało w stronę Leo.
Serce zadrżało jej mocniej, kiedy to spojrzenie odwzajemnił. Była pewna, że wisi nad nią teraz ogromny neonowy znak, który oznajmia tu wszystkim, że jest winna. Ja się zapadnę pod ziemię… I była tego naprawdę bliska. Przeczuwała, że spędzanie czasu w takim gronie będzie nieco problematyczne, ale nie spodziewała się, że aż tak. Od przekroczenia progu serce biło jej jak oszalałe, a myśli krążyły po głowie robiąc w niej absurdalny chaos. Nie nadawała się teraz do tego, aby z kimkolwiek rozmawiać. A już na pewno nie do tego, aby rozmawiać z Oliverem, który… Który wciąż był ideałem. Dosłownie chodzącym ideałem z manierami wyjętymi prosto z podręcznika, który jak nic wkuwała na pamięć rodzina królewska. Kiedy jej dotknął to był dotyk przyjemny i znajomy, skłamałaby mówiąc, że nie. Traktowała go jednak jako przyjacielskie powitanie, choć wiedziała, że dla niego ma on zupełnie inny wydźwięk. Romy nie umiała go potraktować źle. Przede wszystkim, ale sobie na to nie zasługiwał i nie zrobił jej też nigdy świństwa, aby miała potrzebę go upokorzyć przed ludźmi. Chyba nikogo Romy nie potrafiłaby w ten sposób potraktować, a już na pewno nie kogoś kogo swego czasu kochała.
Być może, gdyby nie to, jak szaleńczo zakochana była w jego przyjacielu, to naprawdę dałaby im drugą szansę. Oliver jako partner był świetny. Romy nie wątpiła, że stworzyliby piękną i zgraną rodzinę. Była za młoda, aby o takich rzeczach myśleć i jeszcze nie chciała o nich myśleć, jednak, jakby się nad tym zastanowić to naprawdę mogli to zrobić. Oczywiście, gdyby na bok odłożyć to, że jej serce biło dla innego mężczyzny. Gdyby nie biło ono dla Leo to przecież nie byłaby w tej sytuacji. Romy mogła tylko gdybać nad przyszłością, która nie istniała. Bardzo łatwo było różne przyjemne i łatwe wizje stworzyć, gdy już się tego życia zasmakowało. Więc tak, Oliver był partią idealną. Pochodził z dobrej rodziny, miał stabilną karierę i do końca życia już żadne z nich nie musiałoby pracować, aby mieć dobre życie.
Problemem, dla Olivera, było to, że Romy nie potrafiła z nim dłużej być. Od momentu, kiedy zrozumiała, że Leo nie jest tylko krótkim zauroczeniem, czy też błędem jednej nocy, nie umiała już go kochać. Zanim uczucia między nią, a Maxwellem rozrosły się to sądziła, że popełniła bardzo głupi, młodzieńczy błąd, a wspólna z nim noc była jednorazowym wyskokiem, o którym szybko oboje zapomną. Nie zapomnieli. I nawet, jeśli miała wcześniej jakieś głębsze myśli związane z Oliverem, to szybko tak naprawdę je porzuciła w kąt. Ponieważ w każdych wyobrażeniach idealnego życia pojawiał się nie kto inny, jak Leone. Jeżeli miała z kimś spędzić swoje życie to tylko z nim. Nie ważne, jak skomplikowane mogły okazać się sprawy w międzyczasie. To wciąż mogło być tylko młodzieńcze zauroczenie. W co Romy wcale nie wierzyła, jednak ludzie zakochiwali się kilka razy w życiu, mieli różnych partnerów i może, tylko może, Leo miał być na krótką chwilę? Kimś z kim doświadczy intensywności, której nie znała wcześniej? Wszystko to było, z perspektywy Romy, gówno prawda. Leo nie był kimś na chwilę. Nigdy nie potrafiłaby o nim w ten sposób pomyśleć na poważnie. W chwilach złości owszem, jednak było to tuż po zerwaniu i próbowała w ten sposób chociaż na moment udawać, że jej przeszło.
UsuńJednak teraz stojąc tak blisko i czując jego wściekle rozpalone spojrzenie na swoim ciele, Romy rozumiała, jak bardzo głupiutkie to były myśli. Starała się go ignorować ze wszystkich sil i skupić na tym, co mówił Oliver, ale nawet tego nie usłyszała.
Leo. Leo. Leo. Leo. Leo. Mój Leo.
Chryste, doprowadzał ją do szaleństwa. Samym tym, jak blisko był i jak się patrzył. Zaledwie kilkanaście minut temu znajdowali się w swoim własnym świecie, pozbawieni jakichkolwiek obaw i trosk, zainteresowany wyłącznie sobą i tym, aby jak najprędzej wydostać się z klubu. Jakim, kurwa, cudem znaleźli się w loży z jej byłym?
— Przepraszam, co mówiłeś? — Przerwała Oliverowi, ponieważ naprawdę nie słyszała. Zamrugała wyrywając się z transu i próbując udawać, że wcale nie myślała teraz o Leo, o tym, jak ją chwilę temu całował i o rzeczach, które jeszcze się nie wydarzyły. Wydarzyć mogło się jeszcze naprawdę wiele. Naprawdę nie powinna była o nim myśleć, kiedy naprzeciwko niej stał Oliver z dłonią na jej plecach i tym jasnym spojrzeniem.
Ollie uśmiechnął się lekko.
— Mówiłem, że dobrze cię widzieć.
— Ciebie również.
Nie było to w pełni kłamstwo. Czasem za nim tęskniła, jednak, kiedy nad tym myślała to dochodziła do wniosku, że tak naprawdę tęskniła za nim, jak za przyjacielem. Zanim zaczęli być razem zaprzyjaźnili się. I być może, gdyby Romy razem z Leo do pewnych rzeczy przyznali się wcześniej to w tej chwili Oliver byłby również tylko jej przyjacielem, a nie jej byłym. Ta impreza wyglądałaby zupełnie inaczej, a Romy zamiast nerwowo stać przy Caldwellu być może, ale siedziałaby na kolanach Leo. Bawiłaby się jego włosami, całowała bez skrępowania i z uśmiechem słuchała, jak ich grupa znajomych z udawanym obrzydzeniem mówi znajdźcie sobie pokój. Oni bez zastanowienia mogliby wyjść z loży, wrócić za jakiś czas i nie tłumaczyć się z rumianych policzków, pogniecionych ubrań i poplątanych włosów. Wszystko to zostało jednak w strefie fantazji, bo niestety, ale byli w innej rzeczywistości.
W takiej, w której to palce Olliego oplatały się wokół niej. To obok niego siedziała na kanapie, a Leo był zaledwie metr dalej. Blisko, na wyciągnięcie ręki, a jednoczenie tak cholernie daleko, że Romy jak wszystkie jej wnętrzności się zaciskają.
— Coś może wydarzyć. — Odpowiedział mu zachowując w głosie odrobinę zgryźliwości.
Należało zareagować, jednak w obecnym stanie Romy musiała uważać. Dlatego wybrała kartę zakłopotanej byłej dziewczyny. Tak po prostu było łatwiej, zaśmiała się trochę nerwowo i spojrzała w bok.
Leo. Leo. Leo. Leo…
UsuńBez przerwy o nim myślała. Przestawić się nie potrafiła. Maxwell przejął tego wieczoru wszystkie jej myśli. Cholera, naprawdę nie mogła się doczekać, aż ta noc dobiegnie końca. Pragnęła, aby dobiegła końca, a raczej, aby skończyła się ta impreza, bo dla noc Romy tak naprawdę dopiero miała się rozpocząć.
Siedzenie obok Olivera nie było krępujące. To uczucie należało do tych mniej przyjemnych. Romy wyrządziła mu paskudną rzecz, o której nie wiedział, a wraz, kiedy siedział tak blisko, a jego dłoń czasami zaczepiała o tę, którą Romy ułożoną miała na kanapie, to jej myśli krążyły wokół Leo. Spojrzenie szatyna wywiercało jej dziurę w brzuchu. Była aż nazbyt świadoma tego, jak intensywnie na nią patrzy i właśnie z tego powodu starała się nie patrzeć na niego. Nic jednak nie mogła poradzić na to, że czasem jej wzrok uciekał w kierunku młodego kierowcy. Od czasu do czasu dostrzegała więc jego napiętą szczękę, palce wbijające się w udo i te ruchy języka, kiedy przeciągał nim po wewnętrznej stronie policzka. W tej samej chwili naszła ją myśl, że mógłby go wykorzystać w zupełnie inny, znacznie przyjemniejszy sposób.
— Wszystko w porządku, Ro? — Ro. Nazywała ją tak tylko jedna osoba, jednak to nie do niej należał ten głos. To był głos Olivera. — Gorąco ci? Ej, niech ktoś podkręci klimę! — Zawołał. Romy nie zwróciła wcześniej uwagi na to, czy gdzieś w pobliżu kręciły się osoby z obsługi. Czy może jednak mówił do kogoś z ich grupy?
—Nie, nie. Wszystko jest w porządku. — Zapewniła. Przecież nie mogła się przyznać, że parę sekund temu fantazjowała o języku Leo, prawda? Tym, który doskonale znał każdy skrawek jej ciała, który potrafił… Nie. Dość. Naprawdę nie mogła myśleć o Leo w ten sposób. Tylko, jak miała się przed tym powstrzymać? Czuła jego obecność, wspominała gorliwe pocałunki i… I chciała, aby to wszystko się powtórzyło.
Popełniła błąd, kiedy zerknęła na Leo. Siedział o wiele bliżej niż Romy się spodziewała. Nagle jego obecność stała się jeszcze bardziej namacalna, a krążące jej po głowie myśli wyraźniejsze. Faktycznie, było jej gorąco. Jednak nie z powodu, o którym mógł pomyśleć Oliver. Robiło się jej gorąco, bo pozwalała sobie na cholernie śmiałe myśli oraz wyobrażenia, w których główną rolę odgrywał najlepszy przyjaciel jej byłego. Pójdziesz za to do piekła, Romy. Uznałaby, że już znajdowała się w piekle.
— Chcesz się przewietrzyć? — Jego głos autentycznie był przejęty. Boże, gdyby nie był tak dobry wyrzuty sumienia w niej byłby o wiele mniejsze. — Parę minut, możemy wyjść na chwilę i złapać trochę świeżego powietrza.
To nie świeżego powietrza potrzebowała. Obawiała się też, że gdyby go zaczerpnęła to wraz z pierwszym wdechem wróci zdrowy rozsądek, a ona swoją przygodę zakończy i wcale nie wróci razem z Leo.
— Nic mi nie jest, Ollie. Trochę za dużo drinków, to tyle.
Blondyn pokiwał głową, choć nie wydawał się w pełni przekonany słowami dziewczyny. Potrafił ją całkiem nieźle rozczytać. Jednak minął prawie rok, a przez ten czas Romy zdążyła się zmienić. Nie w drastyczny sposób, ale wystarczający, aby już nie znał jej tak dobrze, jak dawniej. Znajdowała się tu tylko jedna osoba, która ją doskonale znała i nazywała się Leo Maxwell.
— Ja myślę, że to baaardzo dobry pomysł, aby Romy się przewietrzyła. — Sienna podchwyciła temat niemal natychmiast. Otwierała właśnie szampana, wesoła i zachwycona z życia, a może z tego, że mieszała bardziej niż wypadało.
Puściła blondynce oczko, jakby wyrządzała jej tym przysługę. Przez chwilę dziewczyny porozumiewały się tylko spojrzeniami. Było dla Romy jasne, że Sienna wie. Wyczuła powód, dlaczego Bellini była tak rozgrzana, a jej sukienka z nienagannej zmieniła się w pogniecioną. Dla Romy to były próby prawienia, aby przebywała jak najmniej w towarzystwie Leo, który przecież w narracji, którą przez ostatnie tygodnie trzymała Romy, jest facetem, który złamał jej serce i zghostował, a ona, jak gdyby nigdy nic wpadła mu tej nocy prosto w objęcia, a dodatkowo planowała znaleźć się w jego pościeli. Z perspektywy Romy, Sienna po prostu o nią dbała i o serce, które przeszło już swoje.
Usuń— Jest w porządku. — Powtórzyła się. — Jestem pewna, że jeśli będę tego potrzebowała to Ollie mi potowarzyszy. — Niemal od razu pożałowała tych słów. Ponieważ od razu poczuła, jak Oliver się rozochocił. Pewnie gotów był wstać już teraz i z nią wyjść.
— Poważnie, Ro, jeśli potrzebujesz to możemy wyjść. — Zapewnił. Przekręcił się do niej bokiem, a potem, zaskakując ją, odgarnął z policzka kosmyk włosów. — Nic nas tu nie ominie. Wszyscy mają towarzystwo. Milo ma nawet dwie koleżanki… Wychodzi w sumie po równo dla Leo i Milo. Oboje mają po dwie. — Roześmiał się.
Tym razem to Romy ścisnęła szczękę. Niewiele mogła zrobić z dłońmi, choć w tej chwili bardzo pragnęła zrobić… Cokolwiek, a myśl o Leo i dwóch dziewczynach na raz sprawiała, że na usta cisnęły się jej same nieprzyzwoite słowa. Dwie dla Leo… Wychodzi po równo…
— Jestem pewna, że mieliby ręce pełne roboty. — Burknęła pod nosem. Zmarszczyła nos, a jej wzrok powędrował na bok. I to był błąd, bo wtedy zobaczyła Leone i Kennedy.
Jej Leo i Kenny.
Oczy blondynki od razu pociemniały, a w środku coś się przewróciło. Wstrzymała na moment oddech, zastanawiając się, czy to co widzi jest prawdą, czy może tylko sobie to wyobraża. Kennedy chichotała pod nosem, kiedy Leo jej dotykał, a on… On posyłał jej te swoje pieprzone uśmieszki, które miały być tylko dla niej. Zabolały ją aż zęby od tego, jak mocno je zacisnęła. Rozluźniła szczękę po chwili i odwróciła wzrok. Dzieliły ją sekundy od tego, aby powiedzieć jej, aby trzymała łapy z daleka od jej faceta, a to nie skończyłoby się dobrze dla nikogo.
Sienna proponując im wyjście była niczym zapalnik dla Romy.
Spojrzała na przyjaciółkę, jakby chciała się zapytać jej, co najlepszego odpierdala. Bo „co ty robisz” brzmiało zbyt łagodnie, jak na stan, w którym znalazła się Romy. Dlaczego, do cholery, próbowała się wszystkich pozbyć z tej loży? A potem jej zaświtała myśl, co, jeśli Sienna tego chciała, aby została tu tylko z Milo? To miało sens. Pomijając, że były tu dwie dziewczyny, których imion Romy nie pamiętała i w zasadzie to było nieistotne teraz. Ale i ich z pewnością by się łatwo pozbyła, aby dostać to, czego chciała. Jeśli miałaby wymienić jeden z darów Sienny to było to to, że zawsze dostawała wszystko czego zapragnęła. Nawet, jeśli miało jej to zająć dłuższą chwilę.
— Ta dziewczyna, z którą się obściskiwałeś w korytarzu? — Pytanie padło ze strony Olivera. Niepostrzeżenie jego dłoń znów znalazła się w pobliżu dłoni Romy. — Wiesz, było was słychać… Tak trochę. — Zaśmiał się, a Romy zamarła.
Słyszeli ich? To niemożliwe… Nie mogli. Przecież to niemożliwe, aby mogli cokolwiek usłyszeć. Byli za daleko, a może to jednak oni byli za głośno?
— Awww, ktoś już był wcześniej? — Zagadnęła Sienna, uważając to najwyraźniej za najlepszą zabawę tego wieczoru. Rozlała szampana do kieliszków, a Romy po swój sięgnęła zbyt szybko. — Może ją tu przyprowadzisz? W grupie zawsze raźniej, prawda?
UsuńAluzję rzuconą przez Leo zrozumiało kilka osób w tym pomieszczeniu. I Romy czuła, że brakuje jej powietrza, jakby nagle te się skurczyło. Z jednej strony miała Leo i Kenny, blisko, zbyt blisko i ten jej rozmarzony wzrok, jakby liczyła, że tę noc skończy z nim. Obok Olivera, któremu już pozwalała bawić się swoją dłonią i nie protestowała. A prze sobą Siennę, która aż zbyt dobrze wiedziała, że tą dziewczyną była Romy i Leo nikogo przyprowadzić nie mógł. I był jeszcze Milo, który miał chyba największą frajdę z tej sytuacji.
How can it be? You and me
Might be meant to be, can't unsee it❤️🔥
Romy zdążyła odzwyczaić się od lawirowania między Leo, a Oliverem. Jeszcze rok temu była w to naprawdę niezła, a choć to nie była umiejętność, którą chciałaby się chwalić, to musiała przyznać, że robiła to zajebiście dobrze. Udawanie zakochanej w Caldwellu, kiedy jej serce od dawna biło już tylko dla jego najlepszego kumpla. Wtedy wiedziała, jak i ile dawkować komu, które uczucia, aby żaden nie poczuł się pokrzywdzony. W ciągu tamtych nocy była dziewczyną Olivera oraz przyjaciółką Leo, której tylko czasem powieka drgała, kiedy jakaś dziewczyna zbliżała się do niego zbyt blisko. Towarzyszyło jej teraz dziwnego rodzaju zakłopotanie, a choć bardzo się starała to nie potrafiła tego ukryć. Pocieszała się tym, że wygląda to po prostu na niezręczne spotkanie z byłym chłopakiem. Przynajmniej tak brzmiała oficjalna wersja. Niektórzy doskonale wiedzieli, że to wcale nie jest spowodowane tym, a raczej zbliżeniem z Lego, do którego przecież dojść nie powinno. Blondynka niczego nie żałowała, a na ten moment nie mogła się doczekać, aż znów znajdzie się z nim sama i wszystkie myśli, które oboje mieli, przerodzą się w czyny. Nie miała żadnych wątpliwości, że wkrótce ten stan się zmieni. Musieli tylko najpierw przebrnąć przez tę imprezę. I Romy również nie miała wątpliwości, że czas będzie się dłużył niemiłosiernie.
OdpowiedzUsuń— Masz jakieś plany, o których nie wiem? — Zagadnęła Olivera, kiedy wspomniał, że coś się może wydarzyć. Nie, na pewno nic się nie wydarzy, a na pewno nic z rzeczy, o których mógł myśleć Caldwell.
Widziała w jego oczach nadzieję. Tę samą, której doświadczyła, gdy tamtego jesiennego wieczoru poprosiła go o rozmowę. Nie kłócili się wtedy. Nie było rzucania rzeczami, które mieli pod ręką. Oliver zaakceptował jej decyzję, mimo, że jej nie rozumiał. Pytał, co się stało, a Romy nie potrafiła udzielić mu odpowiedzi. Przyznanie się do długiego romansu z jego przyjacielem nie wchodziło w grę. Romy nie chciała zniszczyć ich relacji bardziej niż już to zrobiła. Powiedziała mu, że potrzebuje przerwy, że więcej czasu spędzają osobno niż razem, a choć to nie było kłamstwo, to przecież istniał bardzo łatwy sposób, aby temu zapobiec. Kłamała w żywe oczy; oddalamy się od siebie. W rzeczywistości to ona oddalała się od niego. Pędząc prosto w objęcia innego.
— Być może. — Odparł zagadkowo. Jego uśmiech był nieco szerszy niż powinien, co najpewniej było spowodowane alkoholem, który wypił wcześniej. — Zgaduję, że zobaczymy, dokąd zaprowadzi nas noc.
Romy dobrze wiedziała, dokąd ją zaprowadzi ta noc i wcale nie prowadziła ona do miejsca Olivera. Fałszywych nadziei również nie zamierzała mu dawać. Po prostu… Zachowywała się grzecznie i poprawnie. Złamała mu serce już jeden raz, a kolejnego nie musiała przecież dokładać.
— Póki co noc prowadzi mnie w stronę kolejnego kieliszka szampana. — Zakończyła tę rozmowę i właśnie po kieliszek sięgnęła. Nie przetrwa tego na trzeźwo, a upojona Romy to również był kiepski pomysł. Zdawała sobie sprawę z tego, że jej upojenie głównie wynika z tego, że kilkadziesiąt minut temu całowała się z Leo i że pragnęła znacznie więcej niż tylko się z nim całować. Przeżywała istne katusze nie mogąc po niego sięgnąć, gdy był na wyciągnięcie ręki.
Pragnienie, aby znaleźć się daleko od tego miejsca rosło wraz z każdą sekundą, która mijała. Oczami wyobraźni widziała już, gdzie się znajduje. Przestronny apartament w Tribeca, gdzie dobrze znała każdy kąt. Szybkie przejście z auta do windy, w której nie potrafiliby trzymać od siebie rąk z daleka. Kilka minut spędzonych w zamkniętym pomieszczeniu razem z Leo brzmiało ekscytująco. I na tę samą myśl blondynka aż się rozpromieniła. Co źle musiał odczytać Oliver. Spojrzenie, które jej posłał miało w sobie aż nazbyt wiele nadziei.
Chwilowo, ale Romy nie potrzebowała werbalnego zapewnienia ze strony Leo, że należy do niego. Wybiegała myślami stanowczo zbyt naprzód, jednak w swojej głowie ona znów uważała się za jego dziewczynę. Wyrzuty sumienia nie dotyczyły tylko Olivera, ale również i Leo. Czuła, jakby to jemu teraz robiła świństwo uśmiechając się do swojego byłego chłopaka i pozwalając mu na to, aby jej dotykał. Romy, oczywiście, mogła rzucić, że wybacz, Ollie, ale spotykam się z kim, ale wtedy to wzbudziłoby masę pytań. Wszyscy nagle chcieliby wiedzieć kim jest nowy i tajemniczy chłopak Romy, patrzyliby jej uważnie na ręce, więc… Więc najlepszym, według niej, wyjściem było udawać, że jest zakłopotana obecnością byłego i że wciąż stoi przy swoim zdaniu, że ich związek nie ma większej przyszłości. Liczyła, że w końcu to do niego dotrze. Romy kolejny raz naprawdę nie chciała się powtarzać. Nie była pewna, czy ma na to siłę.
UsuńRomy Bellini, jej ciało i dusza, należały tylko do Leone Maxwella i nie wiedziała, jak wyraźniej może to w tej chwili okazać. Żaden uśmiech kierowany do Olivera nie był w pełni szczery. Owszem, cieszyła się, że go widzi i że może z nim porozmawiać, a przede wszystkim cieszyła się, że wygląda dobrze, a nie, jak wrak człowieka. Pamiętała zdjęcia, które wyciekły niedługo po ich rozstaniu. I wtedy naprawdę nie wyglądał dobrze. Było jej wtedy żal, że go tak potraktowała. Jednocześnie nie potrafiła żałować. Nie, gdy w tamtym czasie już mogła zasypiać przy Leo i nie słyszeć tego irytującego głosu, który szeptał jej do ucha, że zachowuje się, jak najgorsza suka. Zasłużyła sobie na o wiele gorsze określenia, a gdyby ktoś wiedział to z pewnością by się ich nasłuchała. Sienna nie miała prawa jej oceniać, bo sama nie była święta, a lista jej byłych i tego, co robili sobie nawzajem, była długa i poplątana. Dlatego nie obawiała się reakcji przyjaciółki, a ludzi, którzy kompletnie nie wiedzieli, jak wygląda sytuacja od środka. Tych zwłaszcza Romy się obawiała, bo potrafili zniszczyć życie samymi komentarzami.
Nie mogła teraz patrzeć na Leo, bo gdyby to zrobiła, wydałoby się wszystko. Przede wszystkim, ale nie chciała też oglądać tego, jak Kennedy stara się z nim obściskiwać. Nie robiła tego nawet w subtelny sposób. Znaki wysyłane do Leo były klarowne i jaskrawe, a Romy, gdy tylko słyszała jej śmiech, czy kątem oka widziała, jak sięga ręką w okolice Leo miała ochotę wstać i wyprowadzić ją stąd za włosy. Przypominając, że Leo należy do niej i jeśli jeszcze raz położy ręce na jej chłopaku to za niedługo może je stracić. Nic podobnego jednak się nie wydarzyło, a Romy jedynie co to mogła zaciskać zęby i modlić się, aby jej reakcja nie była zbyt głośna.
Wypiła niemal duszkiem szampana. Z boku to najpewniej wyglądało po prostu, jak dziewczyna na imprezie, która dorwała się do swojego ulubionego trunku. W rzeczywistości szukała sobie zajęcia. Gdzie nie spojrzała tam był ktoś, kogo widzieć nieszczególnie chciała lub nie mogła. Obok Oliver z tą beznadziejną nadzieją w oczach. Z drugiej strony Leo i Kenny; zbyt blisko siebie i zbyt mocno spoufalający się. I jeszcze Sienna, która dolewała oliwy do ognia. Naprawdę nie rozumiała o co przyjaciółce teraz chodzi. Może tak, rozumiała, ale nie rozumiała, dlaczego próbuje podkopać ich oboje. Z jakiej niby racji miałoby jej zależeć, aby prawda wyszła na jaw? Sama nieraz jej podsuwała pomysły, jak zachować dyskrecję, więc co się zmieniło? Dlaczego z przyjaciółki, która pomaga jej ukryć romans stała się tą, która próbuje go wywlec na wierzch?
Romy planów nie miała, aby wracać kiedykolwiek do Olivera. Ten rozdział był zakończony w jej życiu, a przynajmniej tak właśnie myślała. Zdawała sobie sprawę, po części, z tego, że jeśli będzie ona obecna w życiu Leo to prędzej czy później, ale Ollie będzie obecny w jej. Nie spodziewała się jednak, że wydarzy się to tak szybko. Blondynka tej nocy nie oczekiwała, że przyjdzie się mierzyć jej z dwoma swoimi byłymi.
Brzmiało to jak bardzo nieśmieszny żart, a z niej ktoś zrobił sobie puentę. Boże, gdyby wiedziała to zostałaby w domu. Pisząc wcześniej do Leo, aby olał after party i przyjechał do niej. Wnioskując po wszystkim, co miało między nimi miejsce, nie wątpiła, że zgodziłby się w sekundę.
UsuńJak miała go teraz zapewnić, że to właśnie z nim wyjdzie? Powiedzieć przy wszystkich i przyznać się do rzeczy, które trzymali w sekrecie od miesięcy? Kierowana impulsem zapewne byłaby w stanie to zrobić. Wstać, złapać go za rękę i powiedzieć głośno, że jej planem na później jest Leo. Nie, wstać i powiedzieć, że on jest planem na całe jej cholerne życie. I tylko garstka zdrowego rozsądku ją przed tym powstrzymywała. Bo, gdyby to zrobiła, to istniało spore prawdopodobieństwo, że nie potrafiliby cieszyć się z tej nocy tak, jak na to zasługiwali.
Cholera, to wszystko było zbyt skomplikowane. Odzwyczaiła się od tego, jak wiele komplikacji na raz czasem wpadało jej do życia. Musiała sobie z tym jednak poradzić i nie robić zbędnych scen. Romy naprawdę musiała, a przede wszystkim chciała przejść przez to z resztkami godności, którą być może jeszcze w sobie miała.
— Wow, naprawdę się kochacie. — Wtrąciła Romy, gdy skończyli sobie dogryzać. Chyba nigdy przedtem nie widziała między nimi takiej zaciekłości. Sienna nie pałała przyjaźnią do Leo po tym, jak ją zostawił. Gdyby Romy miała zacząć opowiadać, co mówiła to co drugie słowo musiałoby być cenzurowane.
— Nie masz pojęcia, jak bardzo. — Odpowiedziała bruneta, a jej spojrzenie sięgnęło Romy. Miała znów ten nieodgadniony wyraz twarzy, którego Bellini odszyfrować nie potrafiła. W najgorszych koszmarach nie podejrzewałaby jej ani Leo o to, co się między nimi wydarzyło.
Nieświadomość była czasem błogosławieństwem.
Niestety, boleśnie była za to świadoma tego, co się działo tuż obok niej. I tego, że Leo był tak cholernie blisko Kennedy. Romy była pewna, że jeszcze moment, a dziewczyna zacznie się dosłownie ślinić tuż przy jego szyi. Romy patrzyła się na nich zbyt długo, aby było to przypadkowe. Ignorowała to, co mówił obok niej Oliver. Uwagę poświęciła Leo i jego nowej koleżance. Propozycja padająca z jego ust brzmiała tak lekko, a w Romy odpaliła to, co było w niej najgorsze. Obserwowała, jak sięgał po butelkę i rozlewał alkohol do szklanek, a Kenny z taką radością sięgnęła po szkło. Romy nie pamiętała już, kiedy ostatni raz czuła w sobie tak ogromną złość, która niemalże wylewała się jej pianą z ust.
Zacisnęła palce mocniej wokół kieliszka. Jeszcze moment, a złamie go w pół. Wcale nie przejęłaby się tym, gdyby szkło rozcięło jej skórę. Nie miała jednak takich skłonności, aby robić z siebie ofiarę, choć z pewnością odwróciłoby to uwagę Leo od Kenny. Rozważała to przez moment, jednak ostatecznie doszła do wniosku, że łatki psychopatki nie potrzebuje. Dlatego odstawiła kieliszek na stolik. Robiąc to głośniej niż zamierzała.
Obserwowanie Leo z jakąś dziewczyną, z jej koleżanką na litość!, było doświadczeniem bolesnym. Romy ze wszystkich sił starała się udawać obojętną, jednak nie potrafiła. Jak miała, kiedy miłość jej życia pozwalała na to, aby obca dziewczyna się do niego kleiła? Nawet, jeśli podświadomie wiedziała, że Leo nie wyrządziłby jej krzywdy, to logika nie miała tu dużego pola do popisu. Romy Bellini była zazdrosna o uwagę, którą otrzymywała Kennedy. Zazdrosna o to, że poświęcał jej uwagę, kiedy to powinien siedzieć obok niej i na nią patrzeć, do niej się uśmiechać. Romy przełknęła ślinę, odwracając w końcu wzrok. Jeszcze moment i rozpętałoby się tu piekło.
Śmiało. Baw się dobrze. Ja też potrafię - chciała powiedzieć, ale nie mogła.
Romy zwróciła się więc bardziej w stronę Olivera. Czuła się żałośnie wykorzystując go teraz, ale był tak naprawdę jej jedyną bronią. Leo wiedział, że nie zrobiłaby nigdy kroku w stronę Milo, a poza ich trójką nie było tu nikogo kogo Romy mogłaby się uczepić, aby Leo posmakował własnej gierki na języku. Mam nadzieję, że będzie ci smakowało. Boże, chciała stąd wyjść i to jak najszybciej.
— Opowiedz mi, jak spędziłeś lato? — Zapytała. Autentycznie ciekawa, a przygody letnie Olivera zawsze były ciekawe. Rzadko kiedy tak naprawdę siedział w domu podczas wolnych tygodni.
UsuńZanim jej odpowiedział, nachylił się. Tak blisko, że niemalże czuła jego oddech na skórze policzka. Romy nie spodziewała się znów takiej bliskości z nim. Dłoń Olivera sięgnęła po jej, a raczej ledwo tylko ją musnęła, jakby w obawie, że jeśli zrobi zbyt poważny krok to Romy ucieknie. I miał rację, a w niej potrzeba ucieczki tylko wzrastała.
— Rozmyślając o tobie.
Jego szept był miękki. Przeznaczony jedynie dla niej. Otulający ucho i tak przepełniony tęsknotą, że gdyby nie to, jak mocno jej serce wyrywało się w stronę Leo, to Romy odpowiedziałaby mu tym samym. Jesteś żałosna. Była. Potwornie żałosna była. Bawiąc się dwójką facetów, którzy byli przyjaciółmi.
Przez chwilę nie odpowiadała. Spojrzała w bok, ale nie na Leo. Nie patrzyła na nikogo, tylko gdzieś na ścianę. Kurwa… I tyle było z jej nadziei, że Oliver zaczął układać sobie życie bez niej. Spędził lato myśląc o niej. Świetnie. A ona płakała za Leone. I gdzie tu sprawiedliwość?
— Nie powinieneś…
Na moment zapomniała, że znajdują się wśród znajomych. Było jej po prostu przykro, że minęło tyle miesięcy, a on nie potrafił jej wyrzucić z głowy i serca. Romy doskonale znała to uczucie. Nie mogła powiedzieć, że żałowała czegokolwiek. Żałowała jedynie tego, że oboje z Leo byli tchórzami i nie pozwolili sobie na więcej, gdy mieli ku temu okazję. Zrobili to dopiero, kiedy sprawy były zbyt komplikowane.
— Przepraszam, Romy. Ja… Cholera, wiem, że to złe miejsce. Zapomnij, że cokolwiek mówiłem.
Na moment przestrzeń między nimi zrobiła się większa. Romy za to dziękowała. Nie była pewna, ile byłaby w stanie jeszcze wytrzymać w ten sposób. Modliła się, aby ktoś się wtrącił i wciągnął ich w rozmowę, byle tylko nie musieli rozmawiać sami ze sobą.
W tej chwili rozmowa toczona między pozostałymi była jej obojętna. Potrzebowała oddechu. Od napięcia wiszącego w powietrzu, a przede wszystkim, ale od samej siebie. To nie mogło skończyć się dobrze, gdy oboje z Leo wyrzucali z siebie zazdrość, a jednocześnie… Nie umiała odpuścić. To Oliver wybił ją z rytmu. Chciała z nim tylko porozmawiać, a on… On wyznawał jej rzeczy, których nie chciała słyszeć.
Z tego dziwnego transu wyrwał ją Leo. Pojawił się właściwie znikąd, a gdy Romy zdała sobie sprawę z jego obecności znów poczuła, jak brakuje jej tchu. Uniosła głowę, orientując się, jak blisko był. Uderzył w nią niemal od razu zapach jego mocnych perfum. Przymknęła oczy zaledwie na moment. Otworzyła je niemal od razu, bojąc się, że Oliver zorientuje się, że coś jest na rzeczy.
— Bałeś się, że nie przyjdę? — Powtórzyła po Leo. Była tym lekko zaskoczona, choć tak właściwie to nie obchodziło jej, czy Oliver o niej myślał. Ona nie myślała o nim, ale nie mogła przecież być nieczuła. I nie była. Po prostu Caldwell nie był już kimś o kim Romy myślała z zapartym tchem. — Musielibyśmy się nie lubić, abym nie przyszła.
Blondyn zaśmiał się krótko. Odwzajemniając spojrzenie przyjaciela. Z boku owszem, to była rozmowa dwóch kumpli. Jeden pocieszający drugiego, że była dziewczyna wcale może nie jest taka była. Romy już nie wiedziała w co Leo gra.
Nie wiedziała też, że tak odważnie po nią sięgnie. Oczy blondynki rozszerzyły się niemal od razu, kiedy poczuła jego dłoń na plecach. Zmierzającą niżej, niżej i… Jezu, nie. Nie mógł jej robić tutaj takich rzeczy. Kosztowało ją to zbyt wiele, aby w żaden sposób nie zareagować. Nie mogła zrobić miny, nie mogła westchnąć, nie mogła poprosić o więcej. Nie mogła zrobić nic. Poza udawaniem, że jest jej to obojętne, że nie zauważyła i niczego nie poczuła, kiedy w rzeczywistości ten jeden dotyk rozpalił ją od nowa, a raczej – sprawił, że te przygaszone uczucia intensywnie odżyły.
Była jego.
UsuńRomy nie miała co do tego żadnych wątpliwości. I udowodni mu to na wiele sposobów, gdy już nikt nie będzie patrzył im na ręce. Zacisnęła mocniej usta, próbując go ignorować, jednak to nigdy nie wychodziło jej dobrze. Serce łomotało jej w piersi, a Romy była pewna, że ten dźwięk słyszą wszyscy.
Romy odetchnęła, kiedy się odsunął. Jednak wcale nie z ulgi, a z rozczarowania, że to już się skończyło. Przez te kilka bardzo krótkich sekund blondynka zdążyła nakręcić się od nowa. Niemal zapomnieć, że przed chwilą zazdrość wypełniała każdy metr tego pomieszczenia. Wystarczyło jednak, aby Leo wrócił do dziewczyn, a jego dłoń odnalazła dłoń Kenny. Zagryzła z całej siły policzek od wewnętrznej strony, aby nie pozwolić sobie choćby na słowo, które mogłoby zdradzić to, jak obrzydliwie zazdrosna się w tej chwili poczuła. Nie pomagało jej to, że to wszystko to był tylko akt. Och, nie. To, że to tylko gra w udawanie niczego nie zmieniała.
— Tak właściwie… — Zaczął Oliver, który właśnie sięgał po jedną ze szklanek i podał ją Romy, a drugą wziął dla siebie. — Zawsze myślałem, że skończycie razem. — Dodał wskazując na Leo i Siennę. Żołądek Romy się ścisnął, gdy to powiedział. — Jak nie w związku, to chociaż w łóżku.
Oliver nie miał prawa wiedzieć o Ibizie. I nie wiedział, ale wiedział za to, że Romy i Sienna były nierozłączne, a zanim on dołączył do nich jako znajomy to przecież dziewczyny pojawiały się wszędzie razem. Zaliczyły masę imprez razem z Leo. Naturalnie nasuwała się myśl, że Leo i Siennę coś połączy, bo przecież nie mogło łączyć go nic z Romy.
— Co? — Rzucił czując, że zapadła jakaś niezręczna cisza. — Tylko mówię. — Wzruszył ramionami. — Nie myślałaś, aby ich ze sobą spiknąć?
Pytanie zadał Romy. Blondynka spojrzała najpierw na przyjaciółkę, a potem na Leo.
— Jakoś nie przeszło mi to przez myśl. — Powiedziała w końcu. Boże, co to była za rozmowa? Myśl o Leo i Siennie sprawiała, że robiło się jej niedobrze, a wszystko co dziś wypiła i zjadła podchodziło do gardła.
Prędzej rzuciłaby się prosto pod rozpędzony bolid niż dopuściła do siebie ułamek myśli, aby tę dwójkę nakierować ku sobie. Upiła łyk alkoholu, który był zbyt mocny, ale właśnie tego teraz potrzebowała. Obrazy same zaczęły napływać jej do głowy i wcale się jej one nie podobały. To była tylko jej głupia wyobraźnia, ale wystarczyło, aby to, co poczuła nie było tylko zazdrością. To była złość.
Romy wróciła do bawienia się swoimi pierścionkami, a Ollie zaczął zagadywać ją o nowe projekty. Chwilę rozmowy toczyły się po prostu wokół nieistotnych rzeczy. Romy starała się nie patrzeć na Leo i Kenny, ani na dziewczyny siedzące obok. A zwłaszcza starała się nie patrzeć na Siennę, bo choć jej przyjaciółka nic nie zrobiła, to Romy miała ochotę wyrządzić komuś krzywdę za samo to, że zaczęła o nich w ten sposób myśleć.
Telefon zawibrował w jej torebce, ale nie sięgnęła po niego od razu. Zbyt skupiona na tych durnych wyobrażeniach, które nic nie miały wspólnego z rzeczywistością i na nic niewnoszącej rozmowie z Oliverem, byle tylko coś mówić i spróbować wyrzucić z głowy te paskudne obrazy.
Sięgnęła po komórkę dopiero po chwili. Zmniejszyła jasność obrazu z przyzwyczajenia, a kiedy zorientowała się od kogo dostała wiadomość, kącik jej ust lekko drgnął.
Leo.
Nie odpisała od razu. Gapiła się na tę wiadomość z ekranem przechylonym tak, aby Oliver nie mógł nic zobaczyć, gdyby próbował. Nie próbował tam zaglądać i całe szczęście.
Doprowadza mnie do szału, że to nie ty siedzisz obok.
Wysłane.
Chciałabym już stąd wyjść z Tobą.
Wysłane.
Dotknij jej jeszcze raz. Wyzywam Cię.
Zakończyła wiadomość zwykłym, prostym uśmiechem. Przecież nie groziła, prawda?
Jedynie ostrzegała.
It's hard for me to communicate the thoughts that I hold
But tonight, I'm gon' let you know
Potrzeba, aby wydostać się z 1OAK rosła coraz szybciej. Romy dosłownie cała drżała, kiedy czytała wiadomość od Leo, a całość podsycał fakt, że znajdował się na wyciągniecie ręki. Mimo, iż wiedziała, że Leo czuje to samo i chce stąd uciec równie mocno, jak ona, to niewiele to zmieniało w związku z jej zazdrością. To paskudne, oblepiające gardło uczucie rozrastało się w zastraszającym tempie, a kolce z brutalnością wbijały się w ciało pozostawiając w nim otwarte rany. Nie zniknął fakt, że Kennedy wciąż siedziała obok niego, wiła swoim ciałem przy nim i chichotała z każdego słowa, które padało z jego ust. Romy obserwowała tę scenkę w milczeniu. Zapamiętując dokładnie to, co robił Leo w kierunku dziewczyny, a także to, co robiła ona. Wyobraźnia blondynki potrafiła podesłać jej teraz naprawdę okropne obrazy, które złość w niej jedynie nakręcały, a Romy… Och, Romy nie potrafiła jej okiełznać.
OdpowiedzUsuńWcale też nie zamierzała dać jej opaść. W niepojęty sposób blondynka nakręcała się tylko bardziej, a skoro nie mogła mieć Leo na własnych zasadach, to zamierzała poddać się tym, które oboje narzucali sobie z góry. Jeszcze jakiś czas temu, być może, gdyby nie doszło między nimi do niczego, to spojrzałaby na tę sytuację zupełnie inaczej. Inaczej zinterpretowałaby obecność Olivera oraz jego stęsknione spojrzenie. Być może wtedy, ale Romy zaczęłaby się zastanawiać, czy nie skusić się i nie dać im jeszcze drugiej szansy. Istniało prawdopodobieństwo, że gdyby to Oliver trafił na nią tej nocy pierwszy – to Romy aż tak intensywnie nie myślałaby o Leo. Było to jednak puste gdybanie, a blondynka przecież znała odpowiedź. Leo zawładnął już dawno jej sercem; zamieszkał tam wiele miesięcy temu, a mimo tej bolesnej przerwy wcale się z niego nie wyprowadził. Najprawdopodobniejszym scenariuszem było to, że Romy prędzej czy później znów znalazłaby się w objęciach Leo i na swoje szczęście – to niedługo miało się spełnić.
Obserwowała więc go z Kenny dalej. Boże, jak ona jej teraz działała na nerwy. Pomijając tę noc, Romy naprawdę ją lubiła. Nie była jedną z tych dziewczyn, które próbują się z tobą zaprzyjaźnić dla zysku. Kenny, gdyby wiedziała o uczuciach Romy do Leo, nie spojrzałaby w jego kierunku. Trzymałaby za nich kciuki i popychała blondynkę do popełnienia głupstw. Kennedy nie miała jednak prawa wiedzieć o łączącym ich uczuciu. Aż tak blondynka nie trzepała językiem na prawo i lewo o swoim życiu uczuciowym, a Kenny… Kenny miała swój własny świat. Tej nocy jednak Bellini przestała widzieć w niej jedną z bliższych osób, a widziała zagrożenie, które trzeba, jak najszybciej wyeliminować.
Wciągnęła powietrze przez nos. Romy była zirytowana, a irytację było widać na jej twarzy. Zwykle okruszonej słodkim uśmiechem, który najczęściej był szczery. Gdyby teraz próbowała się uśmiechnąć miałaby na twarzy grymas pełen złości. Dlatego się wstrzymywała. Mogła reakcję zwalić na rozmowę między nią, a Oliverem. Ollie wyczuł, że zbudowała między nimi dystans po usłyszeniu jego odpowiedzi, a choć jego bliskość nie zniknęła całkiem to stała się teraz subtelniejsza. Była mu za to wdzięczna, bo nie wyrobiłaby, gdyby znów jej dotknął lub po raz kolejny wyznał, jak bardzo za nią tęsknił. Obecność Olivera nie działała jej na nerwy, a była dla blondynki zaskoczeniem. Ze wszystkich osób na świecie to jego nie chciała dziś tu widzieć. Głównie przez to, że była tu z Leo i czuła, że wszyscy obecni znajomi, nie ważne, jak bardzo Romy ich kochała, dziś działali jej na nerwy. Każdą tu osobę po kolei wysłałaby poza orbitę, jeśli to miało znaczyć, że ona i Leo będą mieli święty spokój, którego byli najzwyczajniej w świecie spragnieni.
Milczenie, które zapadło po słowach Olivera wierciło dziurę w brzuchu.
Romy wyobrażała sobie aż nazbyt wiele i cholera, nie chciała sobie tego wyobrażać. Wystarczyło jej, że miała wizualizację z Leone i Kennedy w rolach głównych. Widok jej mężczyzny z inną bolał. To, że były to jedynie popisy niczego nie zmieniało.
Jednak ta wizja już została jej podsunięta do głowy. Czuła obrzydzenie do samej siebie, że w ogóle sobie na to pozwalała. Leo i Sienna… To nie miało sensu. Nigdy nie przyjaźnili się jako wybitnie mocno. Romy była też ostatnią osobą, aby podejrzewać swoje przyjaciółki o takie rzeczy. Zresztą, to były tylko głupie słowa Olivera. Jasne, że czasem widziała komentarze na ich temat. Internauci lubili shippować każdego z każdym. Romy była chronicznie online, taka jej wada. Trafiła na dziesiątki różnych filmików z Leo i różnymi aktorkami, modelkami, influencerkami i tak dalej w roli głównej. Bawiło ją to, czasem mu je pokazywała lub wysyłała, jeśli nie był wtedy akurat obok niej. Najczęściej dotyczyło to różnych fanfików i nie chodziło nawet o prawdziwe życie. Oliver mówił jednak poważnie, a jego słowa nie były wymysłem siedemnastolatki, która pisze opowiadania i szuka, jak mogą wyglądać jej bohaterowie.
Usuń— Niewiele osób dałoby sobie radę z tym cudem. — Rzuciła do niej Romy z lekkim uśmiechem, próbując rozluźnić atmosferę w swojej własnej głowie. Nie podobały się jej myśli, które miała. I potrzebowała pozbyć się ich w trybie natychmiastowym.
— Ty sobie poradziłaś. — Sienna nie rozluźniła się jakoś szczególnie. Cena, którą przyszłoby im zapłacić, gdyby prawda wyszła na jaw była zbyt duża. Łatwiej było przekręcić temat w inny sposób.
Ktoś gwizdnął, chyba był to Milo. Romy na niego spojrzała i dostrzegła ten głupkowaty uśmiech, na który nabierały się dziewczyny. Nie, aby im się dziwiła. Milo potrafił być czarujący.
— Wiedziałem, że nie jesteście tylko przyjaciółkami! — Zaśmiał się.
Romy oparła łokcie o swoje kolana, palce złączyła razem i oparła o rękę policzek. Jej wzrok wędrował między Sienną, a Milo. Zapominając, że Leo wciąż tu był. I że Kenny również tutaj była.
— Mamy swoje tajemnice. — Odezwała się. Poruszyła lekko ramionami, jakby mówiła o tym, że w każdy trzeci piątek miesiąca urządzają sobie babski wieczór i domowe spa. — Nie bez powodu jesteśmy najlepszymi przyjaciółkami.
Gdyby uważniej przyjrzała się teraz swojej przyjaciółce Romy może dostrzegłaby, jak na moment Sienna się spina. Cała ta rozmowa u wszystkich wywołała dziwne uczucia. U każdego z innych pobudek. Romy poczuła obrzydzenie. Oliver rzucił głupim żartem. Milo… To Milo. Jemu chyba wszystko było obojętne. Leo i Sienna za to zdawali się stać po tej samej stronie i wciąż trzymali się wzajemnej niechęci. I Romy to pasowało, bo mogła dopisać do tego własną historię. Ot, było to dziecinne proste. Sienna widziała w nim byłego chłopaka Romy, a babski kodeks nakazywał jej go nienawidzić. Inne wytłumaczenie nawet nie przychodziło blondynce do głowy. Leo… Leo natomiast pragnął Romy, więc dlaczego miałby interesować się jej koleżankami? Nawet przelotnie. Romy ślicznie to wszystko sobie wytłumaczyła, a początkowe uczucie zmieniło się w ulgę. To były tylko głupie myśli. Nic więcej. Tego zamierzała się także trzymać, bo nie widziała powodu, aby nakręcać się na coś, co nawet nie było prawdą.
Prawdą natomiast było to, że jej zazdrość o Kenny wciąż rosła. Sienna na moment tylko zajęła jej miejsce. Zagrożeniem była inna koleżanka, a przynajmniej tak myślała Ro. Okej, nie myślała tak. Leo przecież by jej tego nie zrobił. To były tylko żarty. Sprawdzanie, które z nich pęknie pierwsze. Kto się złamie i zacznie w końcu być posłuszny.
Cóż, nie będzie to Romy.
Kącik ust Romy uniósł się delikatnie, kiedy odczytała kolejne wiadomości. Parsknęła krótko pod nosem, nie dostrzegając, że zwróciła tym samum uwagę Olivera. Był jednak dżentelmenem, jak zwykle i nie spoglądał jej w ekran. Wyglądał jedynie na zaciekawionego, ale nie wścibskiego.
UsuńRomy przesunęła językiem po dolnej wardze, a jej palec zawisł nad klawiaturą ekranu. Wiedziała, że Leo zerka. Chciała, aby patrzył. Niczego tak, jak jego spojrzenia nie chciała na sobie czuć. Nie, wróć. Potrzebowała jeszcze jego dłoni, ust i znacznie więcej niż pozwalała sobie teraz pomyśleć. Wszelkie pragnienia i fantazje musiały zaczekać.
Próbujesz mi rozkazywać?
Miała aż ochotę się zaśmiać. Niczego podobnego, jednak nie zrobiła. Błękit w oczach Romy był już ledwo dostrzegalny. Jej zazwyczaj jasne spojrzenie płonęło teraz wściekłością i zazdrością, a to wszystko kierowane było na Leo. Nie, bo zrobił coś złego. Bo nie był w tym momencie tak jej, jak chciałaby, aby był. Bo pozwalał Kenny na dotyk, który należał tylko do niej. Bo uśmiechał się do niej tak, jak powinien uśmiechać się tylko do Romy. Bo mówił jej o rzeczach, których miała słuchać blondynka.
Ja również lubię grać, kochanie.
Oboje byli uparci, a to w obecnej sytuacji nie było dobrym połączeniem. Romy potrzebowała się uspokoić. Nie ułatwiał jej tego Leo ani pieprzona Kenny, która czuła się coraz swobodniej. Naprawdę, gdyby mogła, to Romy by ją stąd wyprowadziła.
Romy nie ruszyła się z miejsca. Zablokowała telefon, po czym odłożyła go na stolik ekranem do dołu. Tym razem jej twarz rozświetlił delikatny uśmiech, jakby właśnie podjęła pewną decyzję, której nie zamierzała cofać.
Czerpała dziką wręcz satysfakcję z tego, jak reagował Leo. Bawiło ją to i dokładnie tak samo bolało. Ponieważ Ollie nie robił nic złego. On najzwyczajniej w świecie egzystował w jej obecności, próbując w subtelny sposób zwrócić na siebie uwagę blondynki. Ta w pełni pochłonięta była przez Leo i Kenny, choć oczywiście starała się nie wyglądać na taką, która gapi się na nich bez przerwy. Wyprostowała się i założyła nogę na nogę. Żałując, że sukienka nie ma jednak rozcięcia na nodze, którą teraz mogłaby eksponować. Wystarczyły jej jednak w pełni odkryte plecy oraz żebra, które, och, na nieszczęście Leo, odsłonięte były od strony, z której siedział Ollie.
Problem Romy polegał na tym, że nie potrafiła tylko z tego czerpać. Musiała również coś od siebie dać, a kiedy spojrzała na nich znów, czuła, jak jej gardło się zaciska. Miała ochotę do nich podejść i ich rozdzielić. Obrzuciła ich krótkim, niemal morderczym spojrzeniem, kiedy Leo dotknął ręki dziewczyny. Przewróciła oczami, zanim sięgnęła po swój kieliszek, który chwilę temu odstawiła.
— Nudzę się. — Rzuciła nagle Romy. Postanawiając przerwać te pieszczoty, które działy się na jej oczach. — Podobno miało być tu lepiej. Słaby z ciebie kłamca, Milo.
To on ją tu ściągał, więc łatwo było zrzucić winę na niego. Romy miała dość patrzenia na Leo i Kenny. Na to, jak jego dłoń przesuwała się po talii dziewczyny. Pół godziny temu to jej dotykał w ten sposób. Całował ją po szyi, szeptał, jak za nią tęsknił, że jest jego Ro… I choć Ro wiedziała, że to jest tylko gra, to zaczynała się jej coraz mniej podobać. Kenny siedząca na kolanach Leo było punktem kulminacyjnym dla blondynki. Wiedziała, że albo stąd wyjdzie albo rozpęta się istne piekło. I o wiele bezpieczniejszą opcją było… Stąd wyjść.
Zazgrzytała niemal zębami ze złości. Wiedziała, że lada moment i zrobi coś głupiego. Coś, czego absolutnie robić nie powinna i że znowu, ale niewinną ofiarą w tym wszystkim będzie Ollie, który sobie absolutnie na traktowanie takie z jej strony nie zasłużył.
Romy wstała i zwróciła się w stronę Olliego.
— Chyba skorzystam z twojej propozycji. — Oznajmiła i wyciągnęła w jego stronę dłoń. — Chodź. Zrobiło się tu faktycznie za tłoczno.
UsuńOliver nawet nie myślał, tylko od razu ujął dłoń blondynki i wstał zaraz za nią.
Romy nie myślała nad tym, co robi. Szukała wymówki, aby się stąd wydostać i dłużej nie patrzeć na Kennedy i Leo. Każda kolejna sekunda spędzona w ich towarzystwie sprawiała, że robiło się jej coraz gorzej. Sama tego chciała, a jednak, gdy przyszło co do czego to nie potrafiła tego udźwignąć. Tej świadomości, że dotykał ją w dokładnie ten sam sposób, który sądziła, że zarezerwowany jest tylko dla niej. Pozwolił jej, aby na nim usiadła, aby już nie tylko dotykała jego dłoni, ale tych miejsc, które Romy nie dawno całowała, a tego już znieść nie potrafiła. Może i przegrała w ich grze, ale wolała to niż przez kolejne minuty oglądać, jak jej koleżanka oddaje się kolejnym pieszczotom, które miały przecież należeć do niej.
Wychodząc z loży nie obejrzała się za siebie. Trzymała dłoń Olivera, gdy wychodzili z pomieszczenia. Prosto na korytarz, który miała wrażenie, że wciąż był nasączony nią oraz Leo, że ściany szeptały co tu się niedawno działo.
Boże, co ja zrobiłam…
Było już jednak za późno, aby się wycofać.
You are the thing that I crave when it's hard to sleep at night
I'll do anything for you, so just tell me what you like
To nie miało żadnego znaczenia, że Leo nie wciągnął Kennedy sam na kolana. Wysyłał jej chyba każdy możliwy sygnał, że jest nią również zainteresowany. Gdyby Romy teraz myślała logicznie to potrafiłaby przekonać samą siebie, że to wszystko to jest jedynie akt, który odgrywa specjalnie dla niej. Nakręcali się nawzajem zazdrością, która miała wybuchnąć dopiero za jakiś czas. Nie w klubie, który powstrzymywał ich przed okazaniem uczuć, które naprawę chcieli sobie pokazać. W miejscu, gdzie swobodnie będą mogli zamknąć za sobą drzwi, a żadne nadstawione uszy nie będą słuchać ich rozmów. Dla Romy jednak ten konkretny moment był w odległej przyszłości, która równie dobrze mogła nie nadejść i blondynka była tego boleśnie świadoma. Mogli nie znaleźć sposobu, aby wymknąć się z klubu w swoim towarzystwie. Zatrzymać mogło ich tu tak naprawdę wszystko. Poczynając od Milo i Sienny, a kończąc na zupełnie obcych osobach, które koniecznie chciały poznać Leo bądź Romy. Istniała też marna szansa, że to zdrowy rozsądek zabroni im, aby wracać ze sobą do apartamentu. Mogli opamiętać się na tyle, aby dojść do wniosku, że uciekanie z powrotem w to, co robili miesiące temu wcale nie jest odpowiedzią.
OdpowiedzUsuńPojawiła się także trzecia opcja. Takiej, której Romy wcale nie chciała brać pod uwagę. Tak, jak dałaby radę przełknąć to, że oboje zgodnie zadecydowaliby, że nie kończą tej nocy razem, to co, jeśli Leo uzna, że jej wyjście z Oliverem to za dużo? Jeżeli sobie pomyśli, że wychodząc z nim za rękę z loży Romy popełniła największe przestępstwo? Bądź, co gorsza, podjęła decyzję o ich relacji i zdecydowała, że powrót do Olliego jest mniej problematyczny? Cóż, był mniej problematyczny i tutaj nie mogli się nawet kłócić. Ponieważ związek z Oliverem był nieskomplikowany, a jego uczucie do niej szczere i pełne oddania. Tak naprawdę Romy miała w nim jak w bajce. Mogła żyć jak księżniczka do końca swojego życia, a Ollie każdego dnia wielbiłby ziemię, po której stąpała Bellini. Mogła z nim być szczęśliwa i przecież dawniej była szczęśliwa, dopóki nie pojawił się Leo, który poprzestawiał chemię w jej mózgu i nie sprawił, że za każdym razem, kiedy całowała Olivera, gdy kładła się z nim do łóżka, kiedy dawała mu dostęp do swojego ciała – widziała Leo. I gdyby teraz wybrała Olivera to mimo swojego księżniczkowego życia Romy już po kres swoich dni myślałaby tylko o tym, jak mogło wyglądać jej życie, gdyby wybrała Leo. Paraliżowała ją myśl, że po jej wyjściu z loży Leo nie będzie chciał mieć z nią nic więcej wspólnego. Jednocześnie nie potrafiła w pełni uwierzyć w to, że mógł ją tak łatwo przekreślić. Chwilowo umysł zamroczony miała myślami, które nie pozwalały jej spojrzeć na ich sytuację z lepszej perspektywy. Jeśli chodziło o Leo, to w obecnej sytuacji Romy wolała nastawić się na najgorszy rozwój wydarzeń, a swoim nadziejom nie pozwolić wychylać się zbyt mocno, aby potem nie leczyć się z jeszcze gorszych ran niż przez ostatnie tygodnie.
Nie miała pojęcia czy dane jeszcze będzie jej zasmakować ponownie jego ust po tym, jak wyszła z Oliverem. Ochoczo trzymała jego dłoń, nie zaszczycając Leo nawet spojrzeniem, jakby naprawdę stał się jej w ciągu tych kilkudziesięciu minut obojętny. Och, gdyby tylko znał prawdę, gdyby tylko wiedział, jak Romy o niego wołała i jak bardzo pragnęła, aby wszystkie najskrytsze myśli o nim się spełniły. Nie tylko tej nocy, ale już każdego następnego dnia, aby mogli iść przez życie razem. Cieszyć się ze wspólnych sukcesów, opłakiwać wspólnie porażki i być dla siebie takimi partnerami jakimi być powinni od samego początku.
Musiała jednak opuścić lożę. Minuta dłużej, a o ich małym sekrecie wiedzieliby już wszyscy, a przecież od samego początku było jasne, aby wiedziało jak najmniej osób, a przede wszystkim – aby nie wiedział o tym Oliver. I Romy zamierzała go chronić przed tą wiedzą tak długo, jak będzie to możliwe. Ponieważ powtórne łamanie serca Oliverowi Caldwellowi absolutnie nie wchodziło w grę.
Prędzej rzuciłaby się w przepaść niż po raz kolejny skrzywdziła człowieka, który był dla niej dobry.
Serce Romy należało tylko do jednego mężczyzny w loży, a nie był nim obejmujący jej dłoń Oliver Caldwell. Wszystkie znaki na niebie wskazywały na to, że to właśnie ich związek byłby lepszym rozwiązaniem. Romy była jednak na nie ślepa oraz głucha, a jedynym mężczyzną, którego pragnęła był Leone i dlatego właśnie obserwowanie go z inną było tak bolesnym doświadczeniem. Widząc, jak przeciągał dłonią po talii Kennedy, Romy potrafiła wyobrazić sobie, co dziewczyna czuła. Tak naprawdę to wcale nie musiała sobie tego wyobrażać, bo w końcu nie tak dawno temu, ale sama to przeżywała, czyż nie? Palący dotyk w talii był mrowiącym skórę wspomnieniem. Jego pocałunki, spragnione i tak bardzo kuszące oraz obiecujące znacznie więcej niż dawał jej na tamten moment, były jedynie przyjemną zapowiedzią, którą być może teraz Romy właśnie sobie odebrała. Gdyby miała spędzić tam choćby ułamek dłużej – zwariowałaby. Zapragnęła zachować resztki godności, którą już od dłuższego czasu szurała po dnie i wyjść z uniesioną głową.
UsuńKłamałaby mówiąc, że to było jedynie dla niej.
W pewien sposób chciała mu pokazać, że również potrafi się bawić i że wcale nie potrzebuje do tego Leo, a potrafi sama sobie dobrze zorganizować czas. Nikt nie zabolałby go tak, jak Ollie. Umyślne krzywdzenie Leo nie było na spisie listy, których w swoim życiu chciała dokonać Romy. Była jednak teraz tak wściekła, rozgoryczona i zraniona, że inaczej nie potrafiła się zachować, jak dając mu posmak własnego lekarstwa. Zupełnie było to też bez znaczenia, że przecież sama prosiła o tę zabawę. Przeliczyła się i nie zniosła zazdrości tak dobrze, jakby sobie tego mogła życzyć. Bywała o niego zazdrosna już w przeszłości, jednak tamte uczucia były śmiesznie nijakie w porównaniu z tym, co czuła teraz. Nigdy przedtem nie miała w sobie tak wielkiej złości napędzanej zazdrością. Pierwszy raz w swoim życiu poczuła niemal fizyczną potrzebę, aby wyrządzić komuś krzywdę. I to wszystko za to, że Kennedy wykorzystała otwartość Leo. Romy była wściekła na nich oboje. Na Kenny za to, że nie potrafiła czytać pomieszczenia i nie zauważyła, jak mordercze spojrzenia lecą w ich kierunku, a na Leo za to, jak zapraszający był. Zachowywał się, jakby był wolny. Bo przecież jest wolny. Owszem, był. Miał prawo robić co oraz z kim chciał. Mógł zakończyć tę noc z Kenny, która z pewnością nie miałaby nic przeciwko temu. Mógł ją zabrać ze sobą i nikt by nie miał o to pretensji. Romy niemal potrafiła wyobrazić sobie, jak Milo im kibicuje i gwiżdże, gdy będą wychodzić. Sienna rzuciłaby sarkastycznym komentarzem, a gdyby Romy nie była tak beznadziejnie w nim zakochana to dołączyłaby do swoich przyjaciół w przedrzeźnianiu go i szydzenia z tego, jak jego noc się potoczy. Zamiast tego Romy uciekła, bo była przecież boleśnie świadoma, że to właśnie mógł zrobić.
To, co wydarzyło się między nimi, a także wymienione przez nich wiadomości jeszcze nie musiał nic oznaczać. Mogły być tylko krótką chwilą słabości stęsknionych ludzi, którzy jeszcze nie wyleczyli się z siebie w pełni. Romy oczywiście nie chciała akceptować takiej możliwości, ale musiała brać ją pod uwagę. Tak samo, jak to, że tak naprawdę wróci sama do swojego mieszkania, gdzie towarzystwem będzie jedynie biały, puchaty kot oraz otwarte wino, które zostawiła w lodówce.
Wszystko (tak naprawdę to nic, ale Romy już upiła się wizją, że wraca do domu sama) wskazywało na to, że właśnie tak będzie wyglądał jej wieczór. Nie byłby to w końcu pierwszy, który spędzi sama z kotką, która jako jedyna tak naprawdę widziała Romy najczęściej rozpaczającą za szatynem. Było, więc, wielce prawdopodobne, że również i tę noc spędzi podobnie, a Romy była już trochę pijana, a gdy dobije się winem to jak nic puchate futerko Odette będzie całe przemoczone.
Romy prowadziła Olivera przed siebie.
UsuńIgnorując szepczące ściany i to poczucie winy, które dobijało się głośniej, kiedy przechodzili obok ściany, o którą opierał ją Leo. Romy poczuła, jak jej żołądek się zaciska. Wiele ją kosztowało, aby nie spojrzeć w tamtym kierunku. Spojrzała. I cholera, ale mogła przysiąc, że widziała skąpane w cieniu ich sylwetki. Zacisnęła powieki na moment, aby ten obraz usunąć z głowy. Pojęcia nie miała, co powie Oliverowi, gdy wyjdą. Ani czy powie cokolwiek, czy po prostu będzie udawała, że chciała złapać drinka przy barze, a jego odeśle z kwitkiem. Zupełnie sobie tego nie przemyślała ani tego, co pomyśleć sobie mógł teraz Oliver. Nie chciała go krzywdzić, a dobrze wiedziała, że to zrobi. Wykorzystała go do jakiej głupiej gierki, która nigdy nie powinna się rozpocząć. Świetnie Romy, naprawdę świetnie. Była to tak beznadziejna sytuacja, że Romy zwyczajnie w świecie brakowało słów. Jedyne, czego pragnęła, to znaleźć się daleko stąd. Daleko od Nowego Jorku i problemów, które sama ściągnęła na swoją głowę, bo lada moment i naprawdę wszystko runie. Winić mogła jedynie siebie i swoją niewyparzoną buzię, która nie potrafiła zachować neutralnej miny.
— Hej, Romy. — Zawołał za nią Oliver. Był co prawda zaledwie parę kroków za nią, jednak blondynka szła tak szybko, że równie dobrze mogła biec. — Zwolnij trochę, piękna.
Te jedno słowo sprawiło, że się zatrzymała. Pamiętała, że lubił, kiedy ją w ten sposób nazywał. Nie chodziło o komplement, a o to, jak brzmiał, kiedy wypowiadał te krótkie słowo. Blondynka zatrzymała się, aby odetchnąć głębiej. Musiała nad sobą zacząć panować, aby Oliver nie zaczął jej podejrzewać o zazdrość. Naprawdę nie potrzebowała, aby domyślił się, że cyrk, który dział się w loży nakręcany był przez Bellini.
— Jesteś pewna, że wszystko jest w porządku? — Zapytał. Niespiesznie przyciągnął ją do siebie, aby następnie odwrócić twarzą do siebie. Romy nie zaoponowała, choć schyliła głowę, aby nie widział wyrazu jej twarzy i szklanych oczu.
Jeżeli Oliver naprawdę niczego nie zauważał to albo był naprawdę głupi, o co Romy go nie potrafiła oskarżyć, albo naprawdę ślepy. I chyba na ten moment wolała nie znać odpowiedzi. Subtelna przecież nie była, a już tym bardziej subtelny nie był Leo. To, jak się zachowywali zauważyłby nawet ślepy i głuchy, bo nie chodziło jedynie o gesty czy ton głosu, ale o atmosferę, którą wprowadzili.
— Porozmawiaj ze mną, Romy. — Poprosił. Poczuła jego ciepłą dłoń na policzku. To nie była jednak dłoń Leo, aby wtuliła się w nią bez zastanowienia.
Blondynka milczała dłużej niż było to konieczne. Oliver powinien być jej przyjacielem, aby mogła wyrzucić z siebie wszystko to, co w niej siedziało. Przyznać się, jak bardzo działał jej na nerwy teraz Leo i Kenny, że chętnie rzuciłaby w nich butelką z szampanem albo chociaż kieliszkiem, aby nie wyrządzić im dużej krzywdy. Romy tak wiele rzeczy chciała z siebie wyrzucić, a nie mogła, bo… Bo stał przed nią Oliver, który nie mógł wiedzieć o niczym.
— Jestem tylko trochę zmęczona, to wszystko. — Marne to było kłamstwo i Romy zdawała sobie z tego sprawę. Wciąż jednak nie odważyła się spojrzeć mu w oczy. — Przepraszam, wypiłam trochę za dużo i nie radzę sobie z tequilą.
Ollie parsknął pod nosem.
— Wiem, że sobie nie radzisz. — Przyznał. — Po tequili zawsze kaca leczysz dwa dni, a dopiero trzeciego odzyskujesz wzrok. — Jego głos przesiąknięty był wspólnymi wspomnieniami. Jak choćby ten wieczór, kiedy świętowali jego pierwsze zwycięstwo w sezonie. Romy niewiele pamiętała z tamtej nocy. Było dużo, dużo tequili, limonek i soli. I w tle chyba był również jacht, ale nie dałaby sobie ręki uciąć.
Romy mimowolnie roześmiała się na to wspomnienie, bo to faktycznie była prawda. Miała słabą głowę do alkoholu, choć tego nigdy nie odmawiała. Ot, na imprezach i innych wydarzeniach, gdzie lał się strumieniami tam ona stała z kieliszkiem.
Usuń— Powiedz, co się dzieje w tej twojej małej głowie. — Poprosił. — Nie będę oceniał. Możesz mi powiedzieć wszystko, Romy.
Nie mogę. W tym polegał cały problem, bo naprawdę nie mogła powiedzieć mu wszystkiego. Nie mogła przyznać się do tego, że jest zakochana w jego najlepszym przyjacielu i że jakiś czas temu metr dalej w tym niewielkim kącie całowali się tak szaleńczo, że do tej pory się nie uspokoiła, a jej wargi drżały na samo wspomnienie. Nie mogła przyznać się, że zazdrość o Kenny była tak wielka, że zaczęło ją to przerażać, bo nie miała pojęcia, jak się zachowa w następnej sekundzie i czy nie zrobi czegoś głupiego.
Nie wiedząc, kiedy, ale oparła głowę o jego tors. Szukając pocieszenia, którego nie miała prawa od niego brać. Oliver nie dodał już niczego, a jedynie przyciągnął ją odrobinę bliżej siebie. Tym razem, ale w jego dotyku nie było już tęsknoty, której nie mogła znieść przez ostatni czas. Pojawił się za to Oliver, który przede wszystkim był jej przyjacielem i ją rozumiał. Romy czuła się paskudnie. Przytulała się do mężczyzny, którego zdradzała. Któremu wyrządziła tak okropne świństwo. Nie tylko w przeszłości, ale i dzisiaj, bo nawet teraz, gdy stała wtulona w ciepłe męskie ciało nachodziła ją myśl, że to Leo powinien tu stać.
— Okej. Nie musisz mówić. — Zapewnił. Najpewniej wyczuwając, że Romy nie zamierza się do niczego przyznać. I to w nim uwielbiała, że ją naprawdę szanował. Było to absolutne minimum, ale nie wszyscy je rozumieli. Jego dłoń swobodnie przesuwała się wzdłuż jej pleców. Gładził je delikatnie, a przez jego dłonie nie przechodziło pożądanie, którego Romy myślała, że może się spodziewać. — Przez cokolwiek przechodzisz, to nie jest warte, abyś przez to cierpiała.
— Mam to na własne życzenie. Nabroiłam trochę, wiesz? — Romy nie mogła mu powiedzieć prawdy, ale milczenie również nie było dobrym rozwiązaniem. Gdyby ciągle milczała może zacząłby łączyć kropki, a nie chciała do tego dopuścić. — Przepraszam, nie chciałam ci psuć zabawy.
— Nie wygłupiaj się, głuptasie. — Skarcił ją. Odsunął się i tym razem nie czekał na to, aż Romy na niego spojrzy. Sam podniósł jej głowę. — Ciężko nazwać to imprezą, kiedy kręcą cyrk i wbijają sobie szpile. Chodź, napijesz się czegoś zimnego i bezalkoholowego. Dobrze ci to zrobi. Może znajdziemy dla ciebie frytki. Przydałoby ci się coś zjeść po tej tequili.
— Brzmi jak dobry plan.
Oboje się do siebie uśmiechnęli, zanim Ollie poprowadził ją do wyjścia z plątaniny korytarzy. Romy robiła źle. Bardzo źle, jednak ta krótka interakcja uświadomiła jej, że nie każdy ich wspólny moment nasączony musi być tęsknotą. Ona czasami również tęskniła, a już zwłaszcza za tym, jak potrafili się dogadać. I żałowała, że nigdy więcej nie będzie im to dane, jeśli prawda kiedykolwiek wyjdzie na jaw. Miała więc nadzieję, że Oliver nigdy się nie dowie.
Wyjście z nim pomogło Romy trochę ochłonąć. Trafili do małej loży, gdzie od razu zajął się nimi ktoś z obsługi. Oliver zamówił dla nich dwie mocno schłodzone, podkreślił to aż dwa razy, colę, a także porcję frytek do podziału. O dziwo, ale mieli tu frytki. Najwyraźniej, gdy było się kierowcą formuły 1 to kluby oferowały również frytki. Zostały im one dostarczone dość szybko. Nie rozmawiali o ich związku ani niepewnej przyszłości, nie padło ani razu imię Leo.
Było tak… Zwyczajnie nudno. Romy dzięki temu odetchnęła, choć to wcale nie sprawiło, że przestała myśleć o Leo. Czasami zastanawiała się, co teraz robi. Czy już wyszedł z Kennedy, czy dopiero zamierza z nią wyjść. Jak długo siedziała mu na kolanach? A może wcale z nich nie zeszła? Czy poruszała się na nim sugestywnie? Czy jej ruchy na niego działały? Wprawiały ciało w drżenie, odprowadzały krew z głowy? Tak naprawdę nie chciała znać odpowiedzi na żadne z tych pytań, bo gdyby je poznała to cały ten gniew, który przykryła uśmiechem i zajadała frytami – wróciłby bezpowrotnie.
UsuńTak naprawdę nie musieli tam wracać, jednak Romy zostawiła swój telefon i poniekąd nie chciała, aby Leo musiał dłużej wyobrażać sobie, co robili. Mimo, że jakaś część Romy uważała, że sobie na to zasłużył. I chciała, aby cierpiał nie wiedząc, jak mają się sprawy między nią, a Oliverem. Aby intensywnie myślał, czy nie znaleźli sobie przyjemnego kąta, w którym oddawaliby się wspólnemu uniesieniu. Mógł również nie myśleć o niej wcale, bo w końcu, gdy wychodziła to wszystko wskazywało na to, że miał zajęte ręce, a i niedługo mógł mieć również zajęte usta.
Początkowo Oliver szedł obok niej. Ramię w ramię, zwolnił jednak kroku, kiedy jego telefon zaczął wibrować. Skupił się na czytaniu, a potem na odpisywaniu wiadomości. Romy, tak, jak on wcześniej, nie interesowała się. Mimo to pojawiła się ciekawość. Ot, prosta i ludzka, bo chciałaby wiedzieć, co takiego i do kogo wypisywał. Nie odważyła się jednak zapytać.
Blondynka zwolniła kroku, gdy z powrotem znaleźli się w korytarzu. Ściany po raz kolejny zaczęły szeptać, a ona widziała ich sylwetki już nie tylko w kącie, ale na każdej ścianie. Świetnie, jeszcze mi halucynacji brakuje, pomyślała z przekąsem.
— Ale dno. — Mruknęła pod nosem. Patrzyła pod nogi, bo już nie ufała sobie na tyle, aby patrzeć przed siebie. Sukienka była za długa, szpilki były zbyt wysokie. Wiedziała, że Oliver jej nie usłyszał, więc mogła gadać do siebie, ile chciała. — Jestem taka głupia… naiwna i głup…
Mruczenie do siebie przerwała w chwili, kiedy jej na kogoś wpadła. Jeszcze zanim podniosła wzrok zorientowała się, że to jest Leo. Poczuła jego perfumy niemal od razu, tak mocno wymieszane z jej. Romy niemalże zachłysnęła się powietrzem, gdy zdała sobie z tego sprawę. Złapała się go odruchowo, jakby bojąc się upadku, który wcale nie nadchodził. Poderwała głowę do góry niemal natychmiast, a jej oczom ukazał się Leo.
Jej Leo.
Te kilka sekund, kiedy trwali w uścisku, zdawały się trwać w nieskończoność, a jednocześnie nie trwały one wystarczająco długo. To on odsunął się od niej pierwszy. Romy puściła koszulę szatyna i zrobiła krok do tyłu, jakby właśnie otarła się o coś gorącego. I była to poniekąd prawda.
— Nic się nie stało. — Zapewniła. Przełknęła ślinę i wygładziła odruchowo przód sukienki. — Nieudana noc? — Rzuciła od niechcenia, ale czy naprawdę chciała poznać odpowiedź? Romy nie była wcale tak tego pewna, bo jeśli powie, że tak… Weźmie to zbyt personalnie. Uzna, że zniszczyła mu cały wieczór, noc i może resztę życia również.
Oliver pojawił się przy nich po chwili. Wciąż z telefonem w dłoni i z miną, która zdradzała lekką irytację. Oddychał przez nos, jednak Romy czuła, że cokolwiek go wytrąciło z równowagi nie miało nic wspólnego z nią czy Leo.
— Ja się chyba będę musiał zbierać. — Rzucił niechętnie. Widać było, że nie chciał wychodzić, a może nie chciał opuszczać Romy. Widząc jej zatroskane spojrzenie lekko się uśmiechnął. — Anya przyleciała ze mną i cóż, znosi tequilę jeszcze gorzej niż ty. — Mruknął, puszczając jej oczko w nawiązaniu do ich poprzedniej rozmowy.
— Ale nie ma dwudziestu jeden lat. Kto ją wpuścił do klubu? — Romy zmarszczyła brwi, choć to przecież wcale nie było zaskoczeniem, że nieletni łazili po klubach. Zwłaszcza bogaci nieletni z ultra znanym na cały świat starszym bratem. — Gdzie ona jest?
— Gdzieś w Soho. Pójdę do niej zadzwonić, może łaskawie odbierze. — Westchnął. Czyli to z Anyą tyle czasu pisał. Wyjaśniło się. — Zajmiesz się nią? — Rzucił przelotnie do Leo.
Romy ścisnęła usta.
— Poradzę sobie sama. Nikt nie musi się mną zajmować. — Zwłaszcza, jeśli nie chce i ma lepsze towarzystwo. Odważnie spojrzała na Leo. Czuła się już na tyle spokojnie, że nie bała się o to, czy przypadkiem coś się nie wyda. — Do domu też wrócić mogę sama.
UsuńRozmowa powoli przestawała tyczyć się jej bezpieczeństwa, a wracała do niezałatwionych spraw między nią, a Leo. I Oliver był zupełnie nieświadom, a Romy liczyła, że jeszcze długo tak zostanie.
— Muszę stąd wyjść. Zasięg jest tu tragiczny — westchnął — zobaczymy się później? Gdybym jednak musiał ratować jej pijaną dupą, jeszcze jakiś czas będę w mieście.
Romy pokiwała lekko głową i odwzajemniła jego lekki uśmiech.
— Zobaczymy się innym razem. — Obiecała. Ollie nachylił się do niej i musnął delikatnie jej policzek, zanim szybkim krokiem zaczął kierować się w stronę wyjścia.
Romy nie ruszyła się z miejsca. Stała wciąż pośrodku korytarza. Dość blisko loży, ale nie na tyle, aby wszyscy mieli słyszeć co się tu dzieje. Może to było błogosławieństwo, a może… Może największe przekleństwo. W końcu się ruszyła, ale jedynie po to, aby oprzeć się o ścianę naprzeciwko Leo. Skrzyżowała ręce pod piersiami, a wzrok wbiła w jego zielone oczy.
— Teraz co?
Messy top lip kiss
How I long for our trysts
Stała oparta o zimną marmurową ścianę, jednak wcale nie czuła na plecach chłodu. Czuła się tak, jak podczas gorączki. Temperatura jej ciała wcale jednak nie wzrosła od grzesznych myśli, czy też rzeczy, które mogła z Leo robić. Wzrastała przez zazdrość, która ciągle w niej siedziała. Niczym chwast, którego nie potrafiła z siebie wyplenić. Oblepiała jej gardło swoim słodkogorzkim smakiem. Rozgaszczała się w umyśle blondynki coraz swobodniej. Łapczywie przejmowała kontrolę nad wszystkim, co blondynka mówiła i robiła. Gdyby Romy została w loży dłużej padłyby słowa, których później by żałowała. Zdawała sobie z tego boleśnie sprawę i poniekąd również żałowała, że do tego nie doszło, że nie wyrzuciła z siebie wszystkiego co siedziało w niej tak długo. Bo tak naprawdę wcale nie chodziło tylko o ten wieczór ani o Kenny, która siedziała wygodnie na kolanach Leo w tej swojej krótkiej srebrnej sukience. Wyglądała ślicznie, przepięknie. Zwracała na siebie uwagę mężczyzn i Romy nie byłaby zaskoczona, gdyby zwróciła również uwagę Leo. Kennedy miała do zaoferowania oczywiście o wiele więcej niż tylko swój wygląd, jednak znajdowali się w sytuacji, kiedy to liczył się najpierw wygląd, aby przyciągnąć uwagę, a dopiero później cała reszta. Blondynka szybko zrozumiała, że ta dwójka dogadałaby się bez większego problemu i zaczęło jej to przeszkadzać. Była zazdrosna o to, że się porozumiewali, że dobrze razem wyglądali i byliby całkiem fajną parą. Przeszkadzały jej te myśli, które nasuwały się same, a razem z nimi pojawiały się obrazy, których Romy wcale nie chciała oglądać.
OdpowiedzUsuńRomy Bellini była paskudnie, obrzydliwie wręcz zazdrosna o Leo. Pieprzyć to, że jakaś dziewczyna siedziała mu na kolanach. Rozchodziło się o to, że on jej na to pozwolił. Myślała, że ta ich mała gierka przybierze nieco inny wydźwięk, że nie pozwolą sobie na tak wiele dotyku od niemalże obcych osób. Prędzej liczyła na słowne zaczepki, kolejne ukradkowe spojrzenia. Została zderzona jednak brutalnie z rzeczywistością, która pokazała jej, jak szybko Leo jest w stanie ją zastąpić. Romy przecież nie była głupia i doskonale wiedziała, że ma powodzenie u kobiet. Z łatwością mógł mieć ich dziesiątki. O wiele ładniejszych od niej, mądrzejszych i lepszych w każdym aspekcie. Dlatego, teraz gdy zastąpił ją Kennedy zazdrość przybrała nieco inną formę. Wciąż była zazdrosna, to jedno się nie zmieniło. Romy była również rozczarowana, że oboje pozwolili, aby zmieniło się to niemal w grę o przetrwanie. Romy w tamtej loży walczyła o każdy oddech, który nie brzmiałby podejrzanie. Walczyła sama ze sobą, aby nie pokazać, jak ją to zraniło, a potem odpowiedziała tym samym ogniem. Różnica polegała na tym, że ona widziała co robił Leo, a on został sam z domysłami. I na ten moment wcale nie zamierzała przepraszać za to, jeśli poczuł się zraniony.
Tak naprawdę nie chciała go ranić. Romy chciała go kochać. Pokazać mu, jak ogromne jest jej uczucie do niego. Udowodnić, że zawsze był ważniejszy niż Oliver, że tak naprawdę od samego początku liczył się tylko Leo. Powiedzieć, że potrzebowała trochę więcej czasu, aby to zrozumieć.
Wszystko co powiedziała mu tej nocy, gdy byli we dwójkę – było prawdą.
Prawdą było to, że za nim tęskniła. Prawdą było to, że chciała wrócić z nim do domu. Prawdą było to, że mimo tego, jak się czuła obecnie to wciąż ich pragnęła. Leo również, to oczywiste. Romy tęskniła również za tym, jacy byli razem. Czego potrafili razem dokonać, jacy być dla siebie nawzajem, gdy nikt nie wchodził im w drogę. Prawdą również było to, że Romy Bellini nie potrafiła żyć bez Leo, a te ostatnie miesiące były katuszami. Spędziła bez niego ponad trzy miesiące i podczas niemalże każdego dnia zastanawiała się, co zrobiła źle, że zaczął mieć jej dość. Co sprawiło, że przestał widzieć w niej swoją Romy, a zaczął widzieć osobę, której należało się pozbyć. Zostawić bez większych wyjaśnień i do dziś nie odezwać się nawet jednym słowem.
Cisza, która między nimi zapadła, kiedy zostali sami zrobiła się niekomfortowa. To nie był ten poziom z pokazu, kiedy oboje wiedzieli, że każda interakcja może zostać źle odczytana przez media. Tam się pilnowali i byli swoimi najlepszymi wersjami na publiczności. Grzeczne uśmiechy i nieśmiałe wymiany zdań. Ostrożne słowa, aby nie powiedzieć zbyt dużo i nie dać ponieść się emocjom. Dopiero w 1OAK pozwolili sobie na więcej, a w chwili, kiedy Leo zabrał ją na parkiet Romy poczuła, że naprawdę zaczęła odżywać. Jakby dopiero tego wieczoru w końcu coś się w niej zmieniło. Przestała być tak potwornie nieszczęśliwa. Tak bardzo, tęskniłem, skarbie nagle głos Leo odezwał się w jej głowie. Szeptał jej te słowa gorączkowo podczas tego pierwszego, najważniejszego, pocałunku. I Romy w nie uwierzyła. Być może przez to, że jej uczucia były dokładnie takie same, a tęsknota rosła każdego dnia.
UsuńPrzełknęła ślinę, odwracając spojrzenie od Leo i jego zielonych oczu, których teraz już nie potrafiła znieść. Była zagubiona i nie wiedziała, ile z tego co się dziś wydarzyło było prawdą, a ile tak naprawdę tylko chwilą słabości. Być może to wszystko było jedynie słabością, która skończy się wraz z pierwszymi promieniami słońca, które będą roztaczać się nad Nowym Jorkiem. Ta myśl sprawiła, że przez ciało Romy przeszedł nieprzyjemny dreszcz. Zadrżała od tego, a jednocześnie pozwoliła, aby teraz w tym kierunku poszły jej myśli. Słabość, coś co nie powinno się wydarzyć. Krótka przygoda z byłym, który nigdy nie był oficjalnie jej chłopakiem. Przecież nie mogła nawet go przedstawić koleżankom, gdy na jakieś wpadli. Nigdy nie padło żadne:
— To Leo. Jest moim chłopakiem.
Zawsze było:
— To Leo. Jest moim przyjacielem.
Pieprzone kłamstwa, które blondynka znała już na pamięć. Każdą formułkę, którą miała przygotowaną na wszelkie ewentualne przeciwności losu. Proste wyjaśnienia, dlaczego są tak często widywani razem. I teraz również je miała. Było to w końcu bajecznie proste, dlaczego tutaj teraz byli. Fashion Week, dużo wspólnych znajomych i ciut za dużo tequili oraz tęsknoty, której nie mieli prawa dać dojść do głosu.
— Nie wiesz. — Powtórzyła cicho. — Fajnie.
Ona również nie wiedziała. Myślała, że wie w jakim kierunku to wszystko zmierza. Było to przecież tak boleśnie oczywiste, a teraz, gdy przed nim stała sama już nie wiedziała, czy naprawdę tego chcieli czy tylko… Udawali. Cholera, przecież nie mogło chodzić tylko o szybkie zaspokojenie, prawda? Przecież, gdyby Leo naprawdę chciał to miałby w swoim łóżku dziewczynę w przeciągu chwili. Ba, modelkę prosto z wybiegu i być może nawet nie jedną. Nie potrzebował tam wcale Romy, ale chciała myśleć, że on jej tam chciał, że to z nią chciał spędzić noc. Nie na pustym, szybkim seksie, po którym robi się niezręcznie, a obie strony zastanawiają się, czy zasypiają razem czy lepiej opuścić mieszkanie zanim ktoś się zorientuje. Kiedy składała na jego ustach pocałunki, kiedy całowała jego ciepłą skórę wyobrażała sobie tę chwilę, kiedy zamykają się za nimi drzwi. Pamiętała jak bezbłędnie Leo obchodził się z jej ciałem, jak wiele szacunku jej okazywał i tych nienazwanych uczuć, które można było podpiąć pod miłość. Dokładnie to samo jej okazywał w klubie, który, ale jakby nie patrzeć, był jednak stworzony właśnie do szybkiego seksu, o którym się po chwili nie pamięta. Tymczasem Romy pamiętała każdy pocałunek, każde westchnięcie w jej skórę i każdy dotyk, a te wszystkie rzeczy niosły za sobą tak ogromną ilość szacunku, miłości i tęsknoty, że nawet, gdyby dało się nimi wypełnić cały klub to one i tak wyciekałyby na zewnątrz zalewając ulice Nowego Jorku.
Zanim odważyła się na niego spojrzeć musiała przetrzeć miejsce pod okiem. Najpewniej rozmazując makijaż, jednak nie mogła sobie pozwolić na okazanie teraz jakiejkolwiek słabości. Jednocześnie, Leo znał ją najlepiej ze wszystkich ludzi na świecie. Doskonale wiedział, na jakich filmach płacze ze śmiechu, a na których ze wzruszenia i smutku. Wiedział o tych wszystkich małych rzeczach, że ma uczulenie na kiwi, więc nigdy go nie było nawet w jego mieszkaniu, a on zawsze dwa razy sprawdzał czy zamówiony deser na pewno go nie zawiera. Wiedział też, jak się zachowywała, kiedy robiła wszystko, aby trzymać się w garści i nie rozpaść się na tysiące malutkich kawałków, które potem musiałaby zbierać z podłogi.
Usuń— Już nie wiem, czego chciałam.
W tej chwili nie potrafiła wyobrazić sobie, że wraca z nim do apartamentu. Namiętność i pasja, którą obdarzali się jeszcze dosłownie chwilę temu wyparowała. Pojawiła się niezręczność i nieporozumienie. Jak teraz miała mu okazywać te wszystkie uczucia, kiedy poczuła się tak… Upokorzona w pewnym sensie. Przed Milo i przed Sienną, w końcu zdawali sobie sprawę z tego, jak ich relacja wyglądała. Upokorzona przed Leo, który właśnie dostał spektakl i jak nigdy przedtem mógł dostrzec, że Romy w jego rękach jest niczym marionetka. Poruszająca się dokładnie tak, jak on sobie tego życzył. Jak miała z nim wrócić, kochać się z nim i udawać, że wszystko jest w porządku, kiedy nie było? Owszem, jakaś jej część była skłonna to zrobić. Tylko ta, której Romy tak długo nie pozwalała dojść do głosu właśnie się odzywała i robiła to głośno. Pukając ją w ramię i przypominając, że jeśli to teraz zrobi, to rano nie spojrzy sobie w oczy. Nie będzie umiała wybaczyć sobie tego, że pozwoliła mu się do siebie zbliżyć, kiedy wszystko runęło.
— Było przyjemnie. — Mruknęła bez większego entuzjazmu. Nawet nie kłamała, bo naprawdę było. To była miła odmiana porozmawiać z kimś i po prostu… Nie czuć tak wiele sprzecznych chwilami ze sobą uczuć. Tej potężnej zazdrości, która przesłaniała widok na wszystko.
Mogła go zapewnić, że nic się nie wydarzyło. Tylko, że on już o tym wiedział i zdawał sobie sprawę, że Romy by tego mu nie zrobiła. Mimo wiedzy, że posiadała w sobie możliwość, aby za plecami człowieka, którego rzekomo kochała, spotykać się i sypiać z innym. Once a cheater, alway a cheater czy jakoś tak to szło. Może Romy na zawsze zostanie tą, która zdradza. Może jego też by zdradziła? To był absurdalny scenariusz i wystarczyło jej, że sama wiedziała, że nigdy, nigdy, nigdy nie dopuściłaby się tego, aby Leo tak przez nią cierpiał. To, co zrobiła dziś było wręcz niewinną zagrywką. Zabawą, aby go zapiekło i wiedziała, że udało się jej trafić w czuły punkt.
Zacisnęła mocniej zęby, gdy na nią patrzył. Teraz nie chciała, aby na nią patrzył, aby pożerał ją wzrokiem, choć nawet teraz, kiedy to robił okazywał jej szacunek. To było wkurzające, że nawet w takiej sytuacji potrafił się zachować. Romy też nie umiała przed sobą ukryć tego, że wbrew wszystkiemu, co się wydarzyło, to wciąż się jej podobało, że jego wzrok nakierowany był na nią.
— Jak Kennedy? — Wcale nie chciała wiedzieć. Wolałaby, aby do tego nigdy nie doszło, ale przecież już zmienić biegu wydarzeń nie mogła.
Potarła lekko dłonią ramię, chcąc się jakoś rozproszyć. Na próżno, bo czego by nie zrobiła, to i tak nie udawało się jej o nim zapomnieć.
— Dobrze, że wiesz. Zjadłam frytki, popiłam colą. Nic specjalnego. — Wzruszyła ramionami. Dlaczego mu się tłumaczyła? Dlaczego próbowała go tak bardzo zapewnić, że nie zrobiła mu świństwa? Że jemu była wierna?
— Podobało ci się?
Przechyliła lekko głowę. Głównie po to, bo stanie w miejscu zaczynało ją męczyć. Szpilki, choć wygodne, robiły się nieprzyjazne dla stóp. Była to raczej kwestia zmęczenia i tego, jak potwornie czuła się sama ze sobą.
Romy nie chciała wiedzieć, czy mu się podobało. Wiedziała, że mu się nie podobało.
UsuńWszystko co się wydarzyło było głupim przedstawieniem. Wystawionym po to, aby nakręcili się na siebie bardziej. Tylko, niestety, zadziałało to w zupełnie innym kierunku. Sprawiło, że znowu nie potrafili ze sobą rozmawiać. Że znowu wszystko było tak pokraczne i pokręcone, że znowu… Że znowu siebie tracili. Niemal czuła to w powietrzu. Nadchodzącą rozłąkę, bo najwyraźniej bycie razem im nie było pisane.
— Dobrze się bawiłeś z Kenny. Nie musi ci być głupio, bo z kimś się polubiłeś. — Mówiła trochę za szybko i bardziej z przejęcia. — Nie jestem twoją dziewczyną, abyś mi się tłumaczył. Przecież możesz robić co chcesz i z kim chcesz.
Wzruszyła ramionami, jakby to naprawdę było aż tak proste. Oboje wiedzieli, że to wcale proste nie było. Jakieś pół godziny temu Romy poważnie myślała o nim, jak o swoim chłopaku. Partnerze, z którym będzie szła przez życia. I to wszystko, bo ją pocałował. Jak głupie to było? Głupie i naiwne. Miała rację mówiąc sobie, że taka jest. Najpierw całował ją, a potem miał na kolanach inną. Fajnie, jak to powiedziała.
Romy nigdy nie chciała, aby doszło do czegoś takiego między nimi. Do dziwnej rywalizacji, która ich od siebie oddalała. Zazdrość była potężnym narzędziem, a oni źle z niego skorzystali. Zamiast dawkować sobie ją w małych porcjach, delikatnie i z wyczuciem oboje rzucili się na głęboką wodą i okazało się, że nie są w stanie tego unieść.
Chciała udawać, że nie czuje jego spojrzenia. Kiedy w nie spojrzała widziała znacznie więcej niż wtedy, kiedy byli sami. To spojrzenie samo w sobie wystarczyło, aby ją orzeźwić. Chciała móc zrobić krok w jego stronę, zamknąć w uścisku i nigdy więcej nie wypuszczać, ale wiedziała też, jak głupie to będzie. Jak wiele to, znowu, skomplikuje.
— Leo… — Urwała, bo to co chciała powiedzieć mogło pogrążyć ich o wiele bardziej. Zwilżyła usta, musząc również odwrócić od niego wzrok. Boże, tak bardzo ją to bolało. Tak szarpało od środka. — Zrobiłam tylko to, o co prosiłeś. Niczego nie straciłeś — brzmiało to niemal tak, jakby zamierzała go zapewnić, że między nimi jest dobrze, że ta noc ich uleczyła — pobyłeś się tego, czego już dłużej nie chciałeś. Dla mnie to nie brzmi, jak strata.
Pamiętała, jak nerwowe były te dwa, może trzy tygodnie zanim zakończył wszystko. Krótkie rozmowy, rzadkie odpisywanie na wiadomości. Dzielił ich wtedy ocean i strefa czasowa, jednak przedtem to nigdy nie był problem. Potrafili zarywać nocki lub wstawać przed wschodem, aby ze sobą porozmawiać. W tamtym czasie to było niemal niemożliwe. A później przyleciał do Nowego Jorku. Romy cieszyła się jak dziecko, że w końcu go zobaczy, że spędzą razem trochę czasu. Tylko tego czasu była naprawdę garstka.
Zaczęło się niewinnie.
UsuńOd rozmowy. Romy, choć bardzo się wtedy martwiła to nie sądziła, że dystans między nimi mógł być spowodowany nią. Sądziła, że to sprawy zespołowe; masa zmian i nieprzyjemności, które spotkały go po drodze. Rozmowa nie zmieniła się w kłótnię i chyba to bolało najbardziej, bo gdyby mieli siłę krzyczeć to Romy miałaby nadzieję, że nie wszystko jest stracone. Było jednak spokojnie. Zbyt spokojnie, jak na fakt, że oboje potrafili dać się ponieść emocjom, a potem było tylko gorzej.
Potrzebujemy przerwy. Musimy się rozstać. Tak będzie lepiej.
Na tę noc pozwoliła sobie o tym zapomnieć. Jednak teraz wszystko do niej wróciło, a razem z tym… Wrócił rozsądek, który w końcu prześlizgnął się przez szparę.
Leo znalazł się nagle zbyt blisko. Tak blisko, że czuła jego oddech na policzku, a między nimi były milimetry. Pocałunek był prosty, ale niczego by nie wyjaśnił. Nie zmieniłby już tak naprawdę niczego. Być może rozpaliłby w nich na nowo uczucia, które już zdążyły przygasnąć. Ogłupił na trochę, ale nie wyjaśniłby niczego.
Blondynka nie szarpała się, kiedy poprowadził ją w głąb korytarza. Śmiechy dochodzące z loży oraz muzyka działały jej na nerwy. Była tym zmęczona, przygnębiona i wszystko co mogło pójść nie tak – poszło.
Romy nie ruszyła się z miejsca. Kiedy Leo się zatrzymał, ona również.
Pozwoliła sobie na dłuższą chwilę milczenia. Na poukładanie chaosu w głowie, choć to nie było proste. Romy… Romy potrzebowała postawić siebie na pierwszym miejscu. I to, co zamierzała powiedzieć zapewne będzie brzmiało, jakby wszystko co między nimi się wydarzyło było bez znaczenia. Prawda była jednak taka, że to wszystko miało znaczenie. Każdy pocałunek, dotyk i słowa, każde tęskniłam za tobą, to wszystko było dla niej tak cholernie ważne, ale… Ale ta noc była trudna i przyniosła więcej szkody niż pożytku.
Kiedy Leo dotknął jej policzka, Romy przymknęła oczy. Wtuliła się w jego dłoń, spragniona ciepła bijącego od jego ciała. Spragniona jego zapachu i obecności. Sama sięgnęła swoją dłoń po jego i wplotła w nie palce. By po chwili przysunąć sobie ją do ust i złożyć na wierzchu pocałunek. Podniosła spojrzenie na Leo i… Boże, widziała w jego oczach tyle nadziei, bólu, tęsknoty, wstydu i strachu, że aż ścisnęło ją za gardło. Nieśmiało się uśmiechnęła, czule wręcz, bo tylko on zasługiwał na jej czułe uśmiechy.
— Wiem, co będzie dalej. — Odezwała się po chwili. Ściskało ją w piersi, jednak to była jedyna rozsądna decyzja, którą mogła dziś podjąć. Musiała odetchnąć, aby się znowu odezwać. — Wrócę po swoje rzeczy i pożegnam się z naszymi przyjaciółmi. Wrócę do domu i… I ta noc będzie miłym wspomnieniem.
Oczy miała już zaszklone, ale nie pozwoliła sobie na płacz. Nie tutaj i nie przy nim.
Mówiąc to, wciąż się uśmiechała, jednak ten uśmiech niewiele miał wspólnego z radością. Był on raczej smutną realizacją, że nie są dla siebie dobrzy. Że robiąc to, co robią krzywdzą wszystkich wokół, ale również siebie nawzajem.
— A ty… Wrócisz na imprezę. Spędzisz noc z Kenny albo… Jak tylko ci się zamarzy. A ja dam ci tę przestrzeń, której tak pragniesz.
Unforgettable together, held the whole world in our hands
Unexplainable, a love that only we could understand
❤️🩹❤️🩹❤️🩹
Czuła, jak ziemia osuwa się jej spod nóg, a wszystko co do tej pory znała traciło swoje kolory. Romy wcale nie czuła, aby podejmowała odpowiednią decyzję. To było niemal nieuchronione, aby skończyli właśnie w taki sposób. Ich drogi nigdy po raz kolejny nie powinny były się przeciąć, a wspólna historia miała być właśnie tylko tym – historią. Momentami, które miały ich nauczyć jakich decyzji należy nie podejmować, aby nie krzywdzić siebie i ludzi, na których im zależało. Chciałaby cofnąć czas, zanim trafili do tego korytarza. Pozwolić im na to, aby uciekli z klubu nie przejmując się niczym ani nikim. Być może wtedy ta noc nie kończyłaby się tak tragicznie. Być może, ale od samego początku skazani byli właśnie na taki koniec, a wszystko co ich łączyło miało być jedynie ulotną przyjemnością, która skończyła się zanim tak naprawdę miała okazję rozwinąć skrzydła.
OdpowiedzUsuńRomy nie potrafiła i nie zamierzała zwalić winy na Leo, a na pewno nie w pełni. Winni byli oboje. Pozwolili na to, aby intensywnie uczucia, z którymi sobie nie potrafili poradzić przejęły nad nimi kontrolę. Przekraczali kolejne granice, aż w końcu trafili na tę, która okazała się być ich końcem. Romy wciąż czuła, jak cała ta złość, zazdrość i nieporozumienie rozlewa się po jej ciele, a tuż za nimi coraz śmielej wkraczało poczucie winy i wstyd, że znów znaleźli się w sytuacji, kiedy muszą tłumaczyć się sobie nawzajem z własnych uczuć. Noc wymknęła im się z kontroli, bo gdy jeszcze siedzieli w loży, posyłali sobie pełne zazdrości i mordercze spojrzenia, to wszystko przecież było w porządku, a oni wiedzieli czego chcą – siebie nawzajem. Pragnęli tego, aby wciąż było między nimi tak, jak dawniej i niemal wszystko wskazywało na to, że są na dobrej drodze, aby trzy miesiące milczenia i braku odpowiedzi zmieniły się w końcu w coś, czym być powinny od samego początku. W związek. Prawdziwy i nieskrywany przed światem; w Romy i Leo. Parę, która przecież nie widziała poza sobą świata. Wystarczyło, aby znaleźli się w jednym pomieszczeniu, a wszystko wokół traciło znaczenie i istnieli wyłącznie dla siebie. Niczego bardziej niż tego, aby z dumą mówić, że Leo jest jej, a Romy jest jego słodką Ro, nie chciała. Była jednak świadoma, że nie może tego mieć. Nie może mieć Leo. Nie może mieć z nim przeszłości, której tak bardzo pragnęła i którą wyobrażała sobie tak często. To wszystko to były fantazje wyrwane prosto z przepięknego snu, a oni znajdowali się w brutalnej rzeczywistości, która nie pozwalała im na uczucia tak, jakby sobie tego życzyli.
— To już nie ma znaczenia, Leo. — Powiedziała cicho. Wierzyła mu, że nie chciał tamtej bliskości z Kennedy, a jednak na nią pozwolił. Zranił ją, choć sama przecież dała mu do tego zielone światełko. Poprosiła o więcej, karmiąc swoją własną zazdrość widokiem Leo z jej koleżanka. Odpłacając mu się później w podobny, a może nawet okrutniejszy sposób. Zraniła również jego, czego przecież wcale nie chciała. Zależało jej, aby tej nocy Leo poczuł to, jak ogromnie Romy go kocha. Udowodnić, że te miesiące niczego nie zmieniły, a tymczasem wszystko między nimi rozpadało się na małe kawałeczki, a blondynka nie potrafiła już znaleźć rozwiązania dla tej poplątanej sytuacji. Nie wiedziała już, czy kiedykolwiek będą mogli to między sobą naprawić.
— Stwierdzam tylko fakt, kochanie. — Ostatnie słowo wymknęło się z jej ust niespodziewanie. Bolało to, jak bardzo prawdziwe to było, a przynajmniej tak się dziewczynie wydawało. Dlaczego miała pomyśleć sobie coś innego? Dlaczego miała uwierzyć, że jego potrzeba przestrzeni była wywołana przez coś niezwiązanego z nią? To ją od siebie odsuwał, to jej kazał dać sobie przestrzeń. To przecież z nią zerwał bez wytłumaczenia swojej decyzji, a Romy mogła jedynie to zaakceptować i właśnie to teraz robiła. Wbrew temu, czego dziś doświadczyła. Dawała mu przestrzeń. — Tak będzie dla nas lepiej.
Dodała ostatnie słowa już ciszej. Będzie ich to przez jakiś czas bolało, może będą na siebie wściekli i z początku nie będą rozumieli, dlaczego tak wspaniała noc zakończyła się w tak okrutny sposób, ale poradzą sobie z tym. Raz już przecież dali sobie radę, prawda? Poradzili sobie z tymi rozrywającymi duszę uczuciami. Z tęsknotą, która każdego dnia wbijała w ich dusze kolce i rozdzierała na małe kawałeczki. Tym razem również sobie poradzą.
UsuńWiedziała, że to było samolubne. Korzystać z resztek bliskości, którą oferował jej Leo. Inaczej jednak nie potrafiła. W końcu wiedziała, że to już niczego nie zmieni, a ich relacja kończyła się niemalże w tym samym miejscu, w którym tej nocy się rozpoczęła. Było w tym coś śmiesznego. Godzinę temu stała przyklejona do ściany, obejmując Leo, gorączkowo szepcząc jego imię i przekonana, że trafili w odpowiednie miejsce, aby teraz znaleźli się w tym samym miejscu i pozwalali, aby ich drogi rozeszły się po raz kolejny. Oferować mu od samej siebie czułość, która dawała tylko złudne wrażenie, że wszystko będzie w porządku. Chciała jednak jeszcze przynajmniej przez ułamek sekundy poczuć, że naprawdę tak może być. Jednak, kiedy sięgała po jego dłoń to Romy czuła, jak cały jej świat się rozpada, a mimo to nie pozwoliła sobie na wycofanie się. Składając pocałunek na jego dłoni żegnała się. W cichy sposób, który rozumieli jednak oboje. Romy nie umiała pozwolić sobie na uwierzenie, że może być między nimi dobrze. Ta noc była niczym dowód, że byli dla siebie dobrzy w ukryciu. Wtedy, kiedy nikt nie widział, a to nie był sposób na spędzenie reszty życia. Dlatego chciała dać im przestrzeń, aby mogli spróbować na nowo nauczyć się życia bez siebie i być może, ale za kilka lat, jeśli się spotkają to nie będą mieli sobie tego za złe.
Zadrżała, kiedy ujął jej twarz w swoje dłonie. Cieple i miękkie, znajome i przyjemne. Te same, które jeszcze niedawno trzymały ją tak pewnie i były głodne jej ciała. Wyczuła zmianę w sposobie, w jaki ją teraz dotykał. To nie był już dotyk wypełniony po brzegi pożądaniem, a raczej przykrą świadomością, że to jest ostatni raz i dlatego to bolało o wiele bardziej. Mógłby ją w tej chwili pocałować, a Romy najpewniej wcale nie broniłaby się przed pocałunkiem. Ciężar sytuacji jednak na to nie pozwalał. Leo zawsze ją w końcu szanował i nie pozwoliłby samemu sobie na to, aby tę kruchą sytuację rozbić jeszcze bardziej. Tliła się w niej, mimo wszystko, nadzieja na to, że jeszcze będą mogli w przyszłości to naprawić, bo Romy, wbrew słowom, które padły z jej ust i decyzji, które podjęła, naprawdę wciąż naiwnie liczyła, że będą dla siebie mieli szansę. Brzmiała teraz, niczym niezdecydowany dzieciak. Pragnęła bliskości z Leo bardziej niż czegokolwiek innego na świecie, a z drugiej strony pragnęła też wolności. Pragnęła, aby nic nie oblepiało jej gardła, kiedy jest blisko. Pragnęła poprowadzić swoje życie tak, aby nie być ciągle ranioną. Nie jedynie przez niego, ale i przez własne decyzje, a przecież, dopóki byli razem to krzywdzili siebie i swoich bliskich.
Zacisnęła mocno powieki, jakby to miało ją oddzielić od tej chwili.
Usta Leo były miękkie i wylądowały na jej czole w długim, czułym pocałunku, który brzmiał jak najgorsze pożegnanie. Serce Romy ścisnęło się z całej siły, a ona miała wrażenie, jakby cała dopływająca do niego krew rozlała się dookoła. Żadne kolejne słowa nie musiały już paść. Żadne żegnaj Ro. Nie musieli mówić sobie niczego więcej. Milczeniem i gestami powiedzieli sobie aż nazbyt wiele.
Romy tak bardzo pragnęła go zatrzymać. Przeprosić za wszystko; błagać, aby nie odchodził. Nie poruszyła się jednak z miejsca. Nawet nie podniosła głowy, aby za nim spojrzeć, kiedy się odsunął i oddalał się z każdym krokiem od niej coraz dalej. Był to najgorszy wieczór od miesięcy. Wspomnienia zalewały jej głowę mieszając się z euforią, którą jeszcze niedawno czuła, a teraz… Znowu straciła wszystko.
Straciła ponownie swojego Leo.
Nakryła usta dłonią w obawie, że wyrwie się z nich głośny szloch, który zwróciłby nie tylko jego uwagę, ale i przyjaciół w loży. Wcisnęła się plecami w ścianę, bojąc poruszyć. Co ja zrobiłam… Poczucie winy zalało ją w chwili, gdy w pełni pojęła, że Leo wcale już nie było obok niej. Że naprawdę odszedł i że tym razem to ona kazała mu odejść. Broniąc się tym, że to było przecież coś, czego on chciał. Wciskała mu te słowa do gardła, choć całą noc przecież czuła, jak bardzo za nią tęsknił. Uwierzyła, że tamta majowa noc była błędem z jego strony, który teraz chciał naprawić, a Romy tę szansę mu odebrała. I wcale nie czuła, jakby dobrze zrobiła. Czy to naprawdę było konieczne? Czy naprawdę musiało dojść do tego, aby w taki sposób ich wspólna noc się zakończyła? Miało przecież być zupełnie inaczej. Teraz jednak to, o czym oboje intensywnie myśleli zdawało się być naprawdę daleko. W innej galaktyce, do której nie mieli już dostępu. Zamknęła oczy, a dłoń zsunęła z ust. Brała małe łyki powietrza. Próbując się uspokoić, bo przecież musiała wrócić do loży, pożegnać się i wrócić samej do mieszkania.
Usuń— Romy?
Blondynka nawet nie zauważyła, kiedy obok niespodziewanie pojawiła się Sienna. Dziewczyna nie odważyła się jednak spojrzeć na przyjaciółkę, której tak bardzo teraz widzieć nie chciała.
— Wszystko w porządku? — Zapytała. Dotknęła ramienia blondynki. Dostrzegła od razu, że nie ma tutaj Leo. I dobrze. Jeszcze brakowało, aby tutaj był i znów mącił.
— Tak. Jest okej. — Boże, była naprawdę marnym kłamcą. — Po prostu…
— Pokłóciliście się?
— Pożegnaliśmy.
Sienna nie zadawała kolejnych pytań. Widok Romy w takim stanie mówił wystarczająco wiele. Nie górowała nad tym, że blondynka zerwała na dobre z Leo. Właściwie to sama nie była pewna, co poczuła i czy wolno było jej czuć cokolwiek. Zarządziła jednak kryzysem i wygoniła Romy do łazienki. Idąc tam razem z nią oczywiście, aby naprawić rozmazany makijaż i przypomnieć jej, że jest przecież cholerną Romy Bellini i radziła sobie z o wiele gorszymi rzeczami, że nie może płakać i rozpadać się przez jakiego faceta, który nie jest wart jej czasu. Żadne podobne słowa jednak nie padły, a Romy była jej wdzięczna, że nie zaczynała tematu. Nie odważyła się jednak wrócić do loży i pożegnać. Sienna przyniosła jej rzeczy i odprowadziła przed klub, czekając razem z Romy na samochód i kierowcę. Wróciła do środka dopiero, kiedy Romy bezpiecznie siedziała już w aucie prowadzonym przez Matthew.
Przyznanie się przed sobą, że pożegnała się tej nocy z Leo – tej samej, podczas której się z nim witała – było niczym nóż wbity prosto w serce i przekręcony, aby była pewność, że Romy już nigdy więcej się nie podniesie. Wcale nie czuła, że podjęła prawidłową decyzję. Podjęła decyzję, która roztrzaskała dwie dusze i oddaliła ich od siebie. Nie miała już jednak żadnego prawa, aby to zmieniać. Nie mogła zrobić niczego, aby zmienić tę noc.
Siedziała wyprostowana niczym struna na tylnym siedzeniu. Auto jechało płynnie, zatrzymując się co jakiś czas na światłach. Wszystko powinno wyglądać zupełnie inaczej, a tymczasem… W oczach zbierały się jej łzy. O niczym innym nie potrafiła już myśleć, jak o tym, że straciła właśnie miłość swojego życia. Mężczyznę, który ją uszczęśliwiał. Człowieka, z którym widziała swoją przyszłość. Będąc przy nim Romy nigdy nie bała się konsekwencji ich wyborów, bo wiedziała, że poradzą sobie we dwójkę ze wszystkim. Że będą razem niezniszczalni. Tak bardzo się myliłam… Straciła mężczyznę, którego kochała całą sobą. Mężczyznę, który od samego początku przecież należał do niej. Jednocześnie miała w głowię pustkę i wirowało jej od setek myśli; dlaczego się na to zgodziła? Dlaczego pozwoliła mu odejść? Dlaczego… Dlaczego, dlaczego, dlaczego…
W pewnym momencie sięgnęła po swój telefon. Zaraz po odblokowaniu pokazały się jej wiadomości z Leo. Skarbie rzuciło się jej w oczy niemal od razu. Ta wiadomość ścisnęła ją mocno za gardło odbierając dopływ powietrza. Wtedy wszystko jeszcze było w porządku. Wtedy jeszcze była jego słodką Ro.
Weszła w galerię.
UsuńOdruchowo, jakby chcąc sobie coś udowodnić. Tylko jeszcze nie wiedziała co takiego. Starała się do tego konkretnego albumu nie zaglądać zbyt często. Wypełniony był on po brzegi ich wspólnymi zdjęciami, a także samym Leo. Otworzyła pierwsze, które niemal od razu przeniosło ją do deszczowej Anglii, gdzie spędzili zimę. Byli wtedy w East Sussex i wcale nie na kolejnej imprezie, a z jakiegoś powodu wczesnym rankiem udali się na wycieczkę. W przeciwdeszczowych kurtkach, a Romy pamiętała, jak mówiła, że czuje się jak kaczka. Jej kurtka była jaskrawo żółta i rzucała się w oczy z daleka, a na nogach miała różowe kalosze. Śmiała się wtedy przez całą drogę, czasem narzekając, że od wędrówki brakuje jej już tchu, ale widoki były tego warte. Pamiętała pitą z termosu herbatę i spokój, jaki między nimi wtedy panował. Pamiętała też, że oboje później przez trzy dni przekonywali się, że się rozchorowali, a czas głównie spędzali wtedy pod grubym kocem i z niezdrową ilością gorącej czekolady. Przesunęła palcem dalej i natrafiła na zdjęcie samego Leo. Opierał się o wyspę kuchenną, miał na sobie szarą bluzę, a jej kaptur zaciągnięty był na głowę. Spoglądał prosto w obiektyw, uśmiechając się do Romy w ten rozczulający sposób, który uwielbiała. Byli wtedy tacy szczęśliwi. Nie opadały na nich żadne problemy, nie było wtedy niczego i nikogo kto mógłby zaburzyć ich spokój.
Gdyby nie podjęła tak dewastującej decyzji mogli to wciąż przecież mieć.
Zanim Romy zdążyła przesunąć zdjęcia dalej ekran ściemniał, a po chwili telefon całkiem się wyłączył. Nawet nie zwróciła uwagi na to, że bateria była na wyczerpaniu.
— Nie, nie, nie… — Prosiła, ale prośby wcale niczego nie zmieniły.
Leo nie tylko zniknął z jej życia, a teraz zniknął również z ekranu. To była mała rzecz, bo w końcu zaraz będzie w domu, gdzie telefon naładuje. Jednak teraz Romy poczuła, jak znów jest jej coś odebrane. Po raz kolejny Leo znikał jej z życia. Cisnęła telefonem na siedzenie obok. Wściekła na siebie, że dopuściła do tego wszystkiego. Wściekła na Leo, że pozwolił jej odejść. Wściekła na cały świat.
Romy nie mogła zmienić już niczego. Było za późno, a przynajmniej tak przekonywała samą siebie. Jeśli Leo jej jeszcze nie znienawidził, a byłaby bardzo zaskoczona, gdyby tego nie zrobił, to może nie wszystko było stracone. Gubiła się w tym, co należało zrobić. Rozsądek podpowiadał, że zrobiła dobrze. Nie tylko dla samej siebie, ale przede wszystkim dla niego. Ponieważ teraz nie traci przyjaciela i nie zyska wroga na torze, wciąż będą mogli się przyjaźnić i wciąż będą swoją przyjaźń pielęgnować. To Romy był tutaj przecież problemem. Wciągnęła ich oboje w swoje życie, nie potrafiąc tak naprawdę zrezygnować ani z jednego ani z drugiego, a kiedy już decyzję podjęła to nie było dane jej się tym nacieszyć. Próbowała sobie wmówić, że razem z Leo podjęli odpowiednią decyzję. Nic już nie będą musieli ukrywać, nie będą musieli tłumaczyć się przed światem, a z czasem te uczucia przecież znikną. Nauczą się z nimi żyć i zapomną, że był czas, kiedy się kochali.
Było to bardzo ładne kłamstwo, w które Romy absolutnie nie wierzyła.
Jak miała kiedykolwiek zapomnieć, że go kochała? Że on kochał ją?
Takich rzeczy i takich ludzi nie można było zapomnieć. Leo nigdy nie powiedział jej tego wprost, ale ona to czuła. Czuła, jak bardzo ją kocha i że ich wzajemna miłość jest na tyle silna, że przetrwa wszystko. I chciała również zacząć wierzyć, że ten wieczór jet jedynie wyboistą drogą, a oni lada moment znajdą do siebie drogę powrotną. Tylko czy na pewno? Czy mieli jeszcze prawo pragnąć siebie nawzajem?
Z zamyślenia wyrwał ją Matt, oznajmiając, że są już na miejscu. Romy jeszcze przez chwile siedziała na miejscu, zanim opuściła auto. Okolica, w której mieszkała blondynka była bardzo ładna, jednak teraz nie zachwycało jej nic. Uciekła do środka szybko, jak w obawie, że ktoś ją rozpozna i zrobi zdjęcie zapuchniętych i czerwonych oczu, że znów zaczną wypisywać o niej i o Leo, dokładając do tego Olivera i milion niestworzonych historii.
UsuńNaprawdę go straciłam…
Apartament powitał ją ciszą. Boleśnie głośną, huczącą w uszach. Zamykając za sobą drzwi wcale nie poczuła ulgi. Poczuła… Nic nie poczuła. Pustka nie tyczyła się jedynie apartamentu, w którym poza śpiącym już od wielu godzin kotem nie było nikogo więcej. Dotyczyła tego, jak bardzo teraz jej dusza była pozbawiona wszystkiego co sprawiało, że Romy była Romy. Nie była w stanie stwierdzić, ile czasu spędziła stojąc w przedpokoju i po prostu patrząc się w ciemną przestrzeń przed sobą. Skronie pulsowały bólem, serce rozdarte i pokiereszowane obijało się o żebra już wolniej, jakby właśnie zaczynało tracić powody do dalszego pracowania. Inaczej wyobrażała sobie tę noc. Inaczej wyobrażała sobie wszystko i gdy tak stała patrząc bezmyślnie przed sobą pojawiła się pewna myśl. Myśl, że może warto spróbować. Może warto zaryzykować jeszcze jeden ten ostatni raz.
Zapaliła pierwszą lampkę na swojej drodze. Musiała znaleźć ładowarkę. Zadzwonić. Napisać. Wysłać baner z helikopterem. Zrobić cokolwiek, aby to nie był koniec. To przecież nie mógł być koniec. To nie mógł być koniec.
Nerwowo przemieszczała się po apartamencie. Uparcie szukając ładowarki, której nigdzie nie było. Jej mieszkanie przypominało teraz pole bitwy; rozrzucone ubrania i buty po tym, jak się szykowała. Otwarta walizka na środku salonu z ostatniego krótkiego wypadu do Miami. Romy niemal ślizgała się na panelach w szpilkach, gdy tak desperacko szukała ładowarki. Nie przeszło jej przez myśl, aby napisać z iPada. Że mogła go użyć, aby skontaktować się z Leo.
Porzuciła pomysł z ładowarką. Telefon zostawiła na blacie w kuchni i wypadła z mieszkania. Mogła wziąć auto, ale nie pomyślała. I też nie powinna, bo przecież piła i to niemało, ale droga do apartamentu Leo nie była daleka. Setki razy urządzała sobie do niego spacery. Piętnaście minut – nigdy więcej jej to nie zajmowało. Nie brała pod uwagę, że nie zmieniła butów, a szpilki zawsze ją spowalniały. To było też nieistotne.
Potrzebowała go.
Tak mocno to w nią uderzyło, że nic teraz nie było w stanie jej zatrzymać. To, jak bardzo go potrzebowała, to jak bardzo za nim tęskniła przesłoniło teraz wszystko. To już nie było zwykłe pragnienie ani potrzeba. Przekraczało to granice, o których istnieniu przedtem Romy nie miała pojęcia.
Wypadła z mieszkania tak, jak stała. Wciąż w długiej czarnej sukience i wysokich szpilkach. Nie zajmując sobie głowy znalezieniem okrycia, a wrześniowe noce niosły już za sobą chłód. Stukot jej szpilek odbijał się od marmurowych schodów, gdy z nich zbiegała. Trzymała się jedynie poręczy.
Ulica, przy której mieszkała Romy była spokojniejsza. Wciąż było to centrum, jednak jej mieszkanie znajdowało się między budynkami mieszkalnymi. Z dala od głównych ulic. O wiele prościej było tu zaparkować i znaleźć odrobinę spokoju, a więc, gdy wypadła na zewnątrz nie powitał jej typowy dla Nowego Jorku hałas, ten był odległy i znajdował się w tle. Powitało ją chłodne powietrze, a także poczucie, że ma misję do wypełnienia. Powitało ją również coś zupełnie innego, coś, ktoś kogo się nie spodziewała. Romy tylko zbiegła ze schodów prowadzących do jej kamienicy, gdy ciałem na kogoś wpadła. Odbiła się od męskiej sylwetki, a w pierwszej chwili głowę miała zamroczoną i nie dotarło do niej na kogo wpadła.
Dopiero po chwili, kiedy chciała z nerwów zacząć krzyczeć, aby się odsunął i dał przejść zorientowała się, że po raz kolejny tej nocy wpadła w objęcia tego, za którym cały czas wołało jej serce.
Thought you'd hate me, but instead you called
And said, "I miss you"
Pozwalając mu odejść Romy popełniła gigantyczny błąd, który przyjechał za nią z 1OAK aż na Greenwich Village. Starała się przekonać, że podjęła słuszną decyzję, a oni sobie nawzajem podziękują w przyszłości za to, że nie zniszczyli sobie życia decyzjami, które wyniszczały ich od miesięcy. Prawda była taka, że coraz trudniej było im udawać przed światem, że łączy ich tylko przyjaźń i coraz mniej ludzi kupowało to, że są tylko tak bliskimi przyjaciółmi.
OdpowiedzUsuńRomy wciąż starała się zadowolić wszystkich wokół, zapominając przy tym, że przecież to na jej własnym szczęściu zależeć powinno jej najbardziej i że to o sobie musiała, chociaż raz, pomyśleć w pierwszej kolejności. Sądziła, że tak robiła, że kiedy na korytarzu kazała mu odejść i zostawić w spokoju, gdzie wrzuciła go do szufladki „wspomnienia” to właśnie o sobie myślała. Nic jednak podobnego, bo myślała o wszystkich, ale nie o samej sobie. Myślała o Leo i o tym, jak wiele dodatkowego stresu i niepotrzebnego przynosi mu ukrywanie się z nią. Przypominała sobie to, jak reagował na hejt wymierzony w ich stronę, który często też zaczepiał o jego karierę. Nie radził sobie z tym tak dobrze, jak to mogło wyglądać na zewnątrz. Dlatego uznała, że może mu tego oszczędzić odchodząc. Myślała o Oliverze, który załamałby się dowiadując się o niej i o Leo. O swoich rodzicach, którzy byliby zawiedzeni postępowaniem ich jedynej córki. Romy nie myślała o sobie. Nie pomyślała o tym, że podejmując tę decyzję rozerwała własne serce na wiele kawałków, że wpuściła truciznę do swojej duszy, którą uratować mógł tylko Leo. Pozwalając mu odejść tej nocy Romy wcale nie ratowała się przed kolejnym złamanym sercem – ono było w proszku już od miesięcy, a gdy zorientowała się, że Leo o nią nie zawalczył, lecz odszedł zgodnie z życzeniem blondynki, poczuła, jakby ktoś zdmuchnął jej sproszkowane serce, a po tym nastała niemożliwa do wypełnienia czymkolwiek pustka.
Całą drogę walczyła ze sobą, aby nie podjąć zbyt pochopnej decyzji. Takiej, która mogłaby doprowadzić do kolejnych zniszczeń, ale już nie słuchała siebie. Jeżeli miała cierpieć, jeżeli nie będzie go w apartamencie to będzie siedziała mu pod drzwiami, dopóki się tam nie zjawi. Jakkolwiek to żałośnie mogło wyglądać tym razem już nie chciała uciekać. Przejmować się opinią ludzi i pozwalać, aby to wszyscy wokół decydowali, czy może go kochać czy lepiej ich uczucie zgnieść w zarodku, aby nie miało szansy na rozwinięcie. Było na to już stanowczo za późno, a uczucia, którymi się darzyli rozkwitły już dawno temu. Bała mu się to wyznać, jakby w obawie, że jeśli mu powie te dwa słowa to zniknie albo uzna ją za wariatkę, która nie wie, co mówi.
Niczym Romy już nie ryzykowała. Jeżeli zamierzał ją wyśmiać przyjmie to z resztkami godności, które w niej zostały. Jeżeli odpowie tym samym to cała ta noc, zazdrość i zwątpienie, krótkie przebłyski nienawiści i złości, przestaną mieć już jakiekolwiek znaczenie. Musiała z nim porozmawiać. Nawet ten jeden ostatni raz, aby mieć pewność, że oboje wiedzą co tej nocy mogli utracić. Dopóki nie wstało słońce, dopóki Leo wciąż był w Nowym Jorku i był na wyciągnięcie ręki wszystko jeszcze mogło się zmienić. Romy zamierzała to zmienić.
Pozwoliła, aby przemawiał tej nocy przed nią strach. Strach oraz wstyd, o to, co pomyślą o nich inni, że zrani Olivera, a przede wszystkim, że zrani Leo tym, jak bardzo potrafiła go kochać. Miłość, którą nosiła w sobie Romy była ogromna i dłużej nie potrafiła trzymać jej już tylko w sobie. Mogła mu to przedtem okazywać na milion sposobów, a jednak i tak za każdym razem jej usta błagały ją o to, aby w końcu wyznała prawdę. Powiedziała o tych uczuciach, a nie jedynie mu pokazywała. Niemal było tak, jakby w milczeniu zgodzili się, że najlepsze co mogą zrobić to o tych uczuciach nie mówić. Zupełnie tak jakby ignorowanie ich miało sprawić, że przestaną je odczuwać. One jednak z każdym dniem tylko rosły, pielęgnowane przez nich oboje na sposób, który zrozumiały był jedynie dla ich dwójki.
Romy nie miała tak naprawdę żadnego planu na to, co powie mu, kiedy już go spotka.
UsuńW całym tym chaosie starała się nie myśleć o tym, że mogłaby się z nim minąć. Albo że nie wrócił do domu, bo co, jeśli wciąż był w klubie? Mógł zmienić miejsce na zupełnie inne, a szukanie jednej osoby w Nowym Jorku było zadaniem niemożliwym do wykonania, gdy było odciętym się od świata w postaci telefonu, który rozładowany leżał na kuchennym blacie. Śmiało można było powiedzieć, że logiczne myślenie opuściło Romy, ale jej wcale z tym nie było teraz źle. Kierowało nią uczucie tak silne, że przemierzyłaby całe Stany Zjednoczone wzdłuż i wszerz, aby tylko znaleźć tego, którego kochała i mu o tym powiedzieć patrząc prosto w oczy. Krótka realizacja, że pozwoliła mu odejść sprawiła, że blondynka nagle miała w sobie tak wiele siły, której nigdy by się po sobie nie spodziewała. To, jak wiele determinacji miała w sobie, aby go teraz odnaleźć, choć nie miała pojęcia, gdzie tak naprawdę znajdował się Leo, była niesamowicie ciężka do uniesienia. Napędzała ją do brania kolejnych kroków, szybkiego zbiegnięcia ze schodów. W całym tym szaleństwie nawet nie pomyślała o windzie, a raczej uznała, że jej czas jest zbyt cenny, aby czekać na windę. Nie potrafiła również ustać w miejscu dłużej niż pół sekundy. Ratowało ją to, że kamienica nie była ogromna, a jej apartament znajdował się na czwartym piętrze. Swobodnie mogła pokonać więc kilka tych pięter bez zadyszki. I tak jednak oddychała ciężko. Przytłoczona własnymi emocjami, z którymi sobie Romy teraz absolutnie nie radziła. To jednak nie było ważne. Ważne było to, aby odnalazła Leo. Spojrzała mu w oczy i powiedziała to wszystko, co od tak dawna siedziało jej na sercu. Spróbować zatrzymać go w swoim życiu, przyznać się do bycia skończoną idiotką i poprosić, aby spróbowali jeszcze raz. Ten jeden jedyny raz, bo być może, ale to właśnie teraz nadszedł czas na to, aby przestali udawać, że są sobie nawzajem obojętni.
Wypadając z kamienicy nigdy jednak nie sądziłaby, że trafi od razu na jego objęcia.
Romy aż zachłysnęła się powietrzem, gdy zdała sobie sprawę z tego kogo ma przed sobą. Takie rzeczy przecież działy się jedynie w filmach. Poniekąd tak właśnie się teraz poczuła – jak w filmie. Biegnąc do niego nie natrafiła na żadne przeszkody, a trafiła prosto w objęcia, o których nie potrafiła zapomnieć. Pierwsze kilka sekund upłynęło w absurdalnym milczeniu, a Romy musiała się, aż upewnić, że nie jest to żadna halucynacja, a słodka, słodka prawda.
Było to wręcz niemożliwe, że ze wszystkich ludzi w tym mieście trafiła właśnie na niego.
Dała radę jedynie rozchylić usta, a żadne słowa nie chciały z nich wyjść. Drżała, ale nie od chłodu czy spadających kropel z nieba. Drżała, bo właśnie najgorszy koszmar, który mógł ją spotkać rozwiał się w powietrzu. Nie musiała na ślepo błądzić i szukać go po mieście. Martwić się tym, że nie uda się jej go znaleźć.
Znalazł ją sam.
Oczy zaszkliły się jej niemal od razu, a uczucie ulgi przyszło od razu. Mimo, że nie padły jeszcze żadne słowa, a Romy nie wiedziała, jak to się potoczy. Widok lśniących od łez zielonych oczu Leo sprawił, że te same popłynęły po jej policzkach. Miała mu tak wiele do powiedzenia i przekazania, tak bardzo chciała wyrzucić z siebie wszystko i go przeprosić, a stała niemal jak sparaliżowana. Tym razem nie strachem, a obezwładniającą ją miłością, której nikt i nic nie było w stanie podrobić.
— Leo… — Drżał jej głos, kiedy po raz kolejny tej nocy wymówiła jego imię. Tym razem zrobiła to delikatniej, a Romy właśnie zrozumiała, jak wiele mogli naprawdę tym razem stracić. Nie poddał się. Tak samo, jak ona – szukał jej. Wracał do niej w ten sam sposób w jaki Romy wracała do niego. Potrafiła żyć bez niego, wiedziała o tym. Radziła sobie w rzeczywistości, która pozbawiona była jego obecności, ale wcale już nie chciała. — Nie chcę dawać ci przestrzeni. — Oznajmiła. Wypowiedziała to tak stanowczo, jakby nie zamierzała dać mu szansy na to, aby odmówił.
I nie zamierzała mu jej dać.
Przylgnęła do niego całym swoim ciałem. Pragnąc, aby przestrzeń między nimi zmniejszyła się do absolutnego minimum. Zrobiła to, co powinna była zrobić jeszcze w klubie, kiedy Leo starał się ratować to co z nich wtedy zostało. Ciepło bijące z jego ciała ogarnęło ją niemalże od razu, a Romy w końcu poczuła, że znalazła się w odpowiednim miejscu. Oraz że wszystko się ułoży. Niezależnie od tego, jak wiele razem będą musieli jeszcze przejść, a dopóki będą razem, dopóki będą przez życie przechodzić razem to nic nie będzie im straszne, bo będą razem, a razem przecież potrafili być niezniszczalni.
UsuńBrakowało jej tchu; od biegu po schodach, ale przede wszystkim od tego, co działo się w jej wnętrzu. To nie była już złość, może trochę, ale bardziej na samą siebie niż na niego. Romy wypełniona była nadzieją, a ta jedynie się powiększała, bo, teraz gdy go miała tak blisko, gdy Leo trzymał ją w swoich dłoniach obchodząc się z nią, jak z najcenniejszym skarbem, czuła, jak wszystko wraca na swoje miejsce. Jakby właśnie został wręczony jej brakujący element układanki.
On.
I kiedy już myślała, że nie może być lepiej, że nie wydarzy się nic, co mogłoby sprawić, że ta chwila między nimi stanie się piękniejsza Leo wyznał jej to, czego nigdy przedtem nie dane było jej usłyszeć. Nie była pewna, czy dobrze usłyszała, czy naprawdę to powiedział, czy to jednak jej umysł podsunął jej te piękne słowa, bo tak bardzo pragnęła je usłyszeć. Nie tylko tej nocy, ale już dawno temu.
Kocham cię, Romy.
Wypowiedziane bez pospiechu. Nie były rzucone mimochodem, aby przestała o nie prosić. Wypowiedział je szeptem, przeznaczając je jedynie dla niej. Dla niej i tylko dla niej. Kochał ją. Kochał ją, kochał ją, kochał…
— Kocham cię, Leo. — Odwdzięczyła się tym samym. Wypowiadając je tak miękko i z lekkością, ale także z ulgą. Ulgą, bo nie była w tych uczuciach odosobniona. Nie mogłaby być, nie po tym wszystkim co jej okazywał i jak się z nią obchodził. A jednak, jednak bywały chwile, kiedy Romy nie tyle co wątpiła w jego uczucia, ale w to, czy naprawdę można kogoś kochać i nigdy mu o tym nie powiedzieć. — Tak bardzo cię kocham…
Puściła cała tama, którą Romy wewnątrz siebie budowała całą noc. W końcu, po tych wszystkich miesiącach i dzisiejszych torturach, mogła mu to powiedzieć. Przyznać się do tego, co tak często wchodziło jej na usta. Zdarzało się, że czasami mu to mówiła. Nigdy jednak na głos i nigdy tak, aby mógł zobaczyć w jaki sposób układają się jej usta. Na początku bała się, że to za wcześnie, bo jak mogła go kochać, gdy ledwo co zakończyła związek z innym? Im dalej szli tym trudniej było jej to powiedzieć, a teraz… Teraz nic jej już przed tym nie powstrzymywało.
Pokręciła lekko głową, jak w zaprzeczeniu.
— Jest idealnie. Dziś… Było idealnie.
Przez wzbierające się w jej oczach łzy ledwo już go tak naprawdę widziała. W zasadzie to go nie widziała. Było ich zbyt dużo, aby obraz Leo nie był rozmazany. Romy płakała, a jej szloch rozniósł się aż po całej ulicy. Zwracając na krótki moment uwagę przechodzącej po drugiej stronie kobiety, która przyglądała im się uważnie. Bardziej jednak badając sytuację czy Romy nie potrzebuje pomocy. Nie potrzebowała. Romy Bellini znajdowała się dokładnie w tym miejscu, w którym znajdować się chciała.
I gdy ją pocałował – Romy już się nie wahała przed niczym.
Odpowiedziała na sprezentowany pocałunek zachłannie. Przylegając swoim drobnym ciałem do jego tak mocno, jak tylko to było teraz możliwe. Wyplątała swoje dłonie spomiędzy ich zbliżonych ciał, aby móc je swobodnie przerzucić przez jego ramiona. Zupełnie tak, jakby chciała się upewnić, że nic i nikt już nie wyrwie jej Leo z objęć, a to, co się działo nie jest jedynie snem.
Pogłębiła pocałunek mocniej. Zapominając, że znajdują się na ulicy, że najczęściej w pobliżu zawsze kręcił się paparazzi. Była to w końcu popularna dzielnica, dużo celebrytów w pobliżu. To był jednak ich moment. Chwila stworzona tylko dla nich, a po raz kolejny Romy nie chciała się już martwić tym, że muszą być ostrożni. Krzywdzili siebie tak wiele razy tej nocy, że ten moment, stworzony został specjalnie dla nich i nic nie mogło im tego popsuć.
UsuńPocałunek jedynie przybrał na sile. Pieszczota, chaotyczna i zachłanna, była dokładnie tym, czego Romy potrzebowała. Posmakować znajomych ust, które znały ją na wylot. Zasmakować swojego Leo. Sądziła, że przepadło wszystko, że już nigdy więcej nie znajdą drogi do siebie. Och, tak bardzo się martwiła. Tak bardzo martwiła się tym, że Leo już nigdy więcej nie będzie chciał na nią spojrzeć, że nigdy więcej nie będzie jej dane, aby móc z nim porozmawiać. Łapała powietrze w tych krótkich odstępach w pocałunkach, ale czy naprawdę ich potrzebowała? To Leo był teraz jej powietrzem. Dawał jej wszystko czego potrzebowała. Pocałunek miał słony posmak, jednak dopiero po chwili Romy zorientowała się, że wciąż płacze. Mimo, że właśnie, jak na tacy dostała potwierdzenie, że wszystko jest w porządku, to ona ciągle płakała. Z ulgi i niedowierzania. Odsunęła swoje usta na moment, kiedy złapanie kolejnego oddechu przyszło jej z trudem. Miała wrażenie, jakby ktoś właśnie ścisnął jej płuca i zabrał cały dostęp do tlenu, a mimo tego, sięgnęła do jego ust ponownie. Jakby to właśnie w nich znajdowały się odpowiedzi na wszystkie pytania.
— Przepraszam. — Wydukała. Przepraszała za tę noc, nieudaną i tragiczną. Przepraszała za to, że nie potrafiła go teraz pocałować tak, jak na to zasługiwał. Przepraszała za wszystko co się między nimi wydarzyło. — Tak bardzo cię przepraszam… Chciałam… Chciałam… — Urwała, niemalże dławiąc się własnymi łzami. Zaniosła się od płaczu, a twarz na moment osunęła na jego koszulę. Palce również zacisnęła na jej materiale, jakby to miało ją zapewnić, że Leo nigdzie się stąd nie rusza, że naprawdę teraz przy niej jest i nie zamierza odejść. Nie zniosłaby, gdyby odszedł po raz kolejny.
Romy miała mu tak wiele do powiedzenia, a jednak nic co teraz mówiła nie miało większego sensu. Było zlepkiem kilku powtarzanych słów, szybkiego i łapczywego łapania powietrza i dławienia się własnymi łzami, których zdawało się, że nic teraz nie powtrzyma.
— Nie chciałam… Tego. Tam… Przepraszam.
Materiał koszuli przesiąkł jej łzami. Twarz miała wtuloną w tors Leo, pozwalając sobie tam nie tylko wylewać łzy, ale i wszystkie słowa, które nie miały teraz żadnego sensu. Trzymała w sobie płacz od tamtej chwili na korytarzu. Pewna, że to właśnie tam pozwoli sobie na pełną słabość. Okazało się, że wcale nie. Czekała na moment, aż znajdzie się przy osobie, przy której czuła się bezpiecznie. Takiej, która rozumiała jej słabości i niezrozumiałe słowa. Czekała, aż znajdzie się przy Leo, który akceptował ją w pełni taką, jaką była.
Romy podniosła w końcu głowę, aby móc na niego spojrzeć. Łzawiącymi wciąż oczami, w których już nie było bólu ani zranienia. Jedyne co w się w nich znajdowała to cała ta skrywana od miesięcy miłość do Leo, której wreszcie mogła pozwolić wyjść na wierzch. Kropla deszczu wpadła jej do oka, przez co zamknęła je od razu przerywając na moment kontakt wzrokowy z Leo. Do tej pory nie zwracała uwagi na chłodny wiatr muskający jej ciało ani na osiadające na skórze krople deszczu, a te z każda chwilą jedynie przybierały na sile. Blondynka ponownie spojrzała na Leo. Na czoło opadał mu mokry kosmyk włosów, krople deszczu spływały po policzkach, a Romy doszła do wniosku, że nigdy nie widziała go piękniejszego.
Zamiast znów płakać i przepraszać, wciąż nie skończyła, ale to musiało zaczekać, pocałowała go tym razem pierwsza. Delikatnie, jakby sprawdzała, czy naprawdę może, czy jednak wyobraziła sobie ten moment. Leo był jednak jak najbardziej prawdziwy, a pocałunek mokry już nie jedynie od jej łez, ale i deszczu, który jakby wiedząc, jak bardzo potrzebowali tej nocy oczyszczenia, przybrał na sile.
UsuńAnd if the sky falls from heaven above
Oh, I know I had the best time falling into love
Kocham cię, Romy.
OdpowiedzUsuńSłowa wypowiedziane w jej kierunku przez Leo dźwięczały w głowie blondynki niczym najpiękniejsza melodia, jaką przyszło jej kiedykolwiek słyszeć. Powtarzała je przez ten cały czas nie potrafiąc pojąć, jakim cudem zajęło im wypowiedzenie ich tak długo. Zupełnie tak, jakby te słowa czekały na odpowiedni moment, aby znaleźć się między nimi. Czekały na swoją chwilę. Na ten konkretny moment, kiedy wypowiedzenie ich nie będzie tylko przypieczętowaniem miłości, jaką się obdarzali, ale potwierdzeniem, że te wszystkie miesiące spędzone w ukryciu, każda wbita drzazga – że to wszystko miało sens. Mogła czekać i kolejny rok, aby je usłyszeć. Nigdy tak naprawdę nie nastawiała się na to, że na pewno je usłyszy. Miała nadzieję, że pewnego dnia znajdą w sobie dość odwagi, aby wypowiedzieć do siebie te dwa słowa. Dwa tak przepiękne słowa, które teraz Romy pragnęła słyszeć każdego dnia. Niemal tak, jak gdyby mieli nadrobić nimi za cały ten czas, kiedy odmawiali sobie wyznania uczuć.
Wcześniej, kiedy spoglądała mu w oczy, widziała w nich coś innego. To wciąż był Leo; ta sama przystojna twarz, te same zielone i błyszczące oczy, jego głos wciąż brzmiał tak samo, a jednak było w nim coś innego. Zrozumiała to z opóźnieniem, że to co w nim widziała było ciężarem ostatnich miesięcy. Przekonywała samą siebie, że tylko ona cierpiała. Wydawało się jej, że miała prawo tak sądzić. Tamtej potwornie ciepłej majowej nocy zadecydował za nich oboje; podjął decyzję, przez którą ten ciężar osiadł nie tylko na jego ramionach, ale również i na niej. Tym ciężarem były każde niewypowiedziane wtedy słowa. Uczucia, które musieli przygasić, jeśli chcieli przynajmniej spróbować przetrwać ten okres samotności. Uderzyło w nią to dopiero teraz, że przez ten cały czas Leo tęsknił za nią w równie mocnym stopniu. Jak naiwnie myślała, że chciał się jej pozbyć ze swojego życia. Niczym zbędnego balastu. Była tak naiwna w sądzeniu, że potraktowałby ją w ten sposób. Każdy pocałunek, którym się obdarzali był dowodem, że żadna z tych myśli nie miała podłoża w rzeczywistości.
Romy całowała tak, jakby od tego pocałunku zależało całe jej życie. I poniekąd była to prawda, a Leo trzymał w swoich objęciach znacznie więcej niż tylko dziewczynę, której serce biło tylko i wyłącznie dla niego. Gdyby ją teraz wypuścił, gdyby pozwolił, aby przez moment poczuła, że się jej wymyka, że go znowu traci – wszystko przestałoby mieć sens. Wyznanie, które padło i pocałunki, jakimi się obdarzały nie były przypadkowe i nie padły w trakcie gwałtownej chwili, kiedy nad sobą nie panowali. Romy była świadoma wszystkiego co powiedziała, nawet tych słów, które nie miały żadnego sensu i zdawała sobie sprawę, że Leo również decyzję o przyjeździe tutaj podjął świadomie.
Niemal było tak, jakby to nie oni, ale ich serca zadecydowały, że muszą spotkać się w połowie drogi. Jak gdyby w tej samej chwili zadecydowali, że już dość się nacierpieli, że teraz nadeszła pora, aby poznali jak naprawdę smakuje szczęście. Niemal jakby zrozumieli, że nie znajdą tego szczęścia z nikim innym, że choć popełnili błędy, skrzywdzą Olivera, bo nie było możliwości, aby nie zranić jego uczuć tym, jak bardzo się kochali, to prawdziwe szczęście, prawdziwą miłość znajdą tylko w swoich objęciach. I Romy już nigdy więcej nie chciała doświadczać, jak smakuje rzeczywistość bez Leone Maxwella. Zasmakowała jej jeden jedyny raz i gdyby miała na skórze poczuć to po raz kolejny to nie była pewna, czy byłaby w stanie to przeżyć.
Wiedziała, że ten pocałunek i wyznanie nie zmieniło tak wiele, jak się jej teraz wydawało. Jednak na najbliższy czas nie chciała przeprowadzać z nim długich rozmów. Wyjaśniać sobie powody ich przerwy i zatracać się w tych przykrych momentach, które doprowadziły ich do tej chwili. Mimo, iż chciała zachować się dorośle i zacząć ich związek – bo dla Romy było to już jasne, że to będzie związek i nic przed nikim nie będą ukrywać – od szczerej i tak cholernie potrzebnej rozmowy.
Jednak nie tej nocy. Tej nocy była już tylko jego słodką Ro.
Rozmowa, choć istotna i potrzebna, musiała poczekać.
UsuńNajbliższe godziny, a może nawet i dni, chciałaby, aby były poświęcone wyłącznie im. Budzeniu się przy jego boku i zasypianiu przy nim. Bez zamartwiania się, czy robią po raz kolejny coś niepoprawnego. Robili, jednak czy miało to naprawdę, aż tak ogromne znaczenie? Czy naprawdę na każdym kroku musieli przepraszać za swoją miłość? Romy nie była pewna, czy dałaby radę po raz kolejny tak długo się z nim razem ukrywać. Udawać, że wcale nie spędziła z nim najlepszego czasu w swoim życiu, a po wszystkim zachowywać się tak, jak gdyby Leo nie znaczył dla niej więcej niż pozwolili wszystkim myśleć. Ta noc zmieniła między nimi tak wiele, doprowadziła ich do miejsca, w którym być powinni od samego początku. Najwyraźniej oboje potrzebowali czasu, aby to zrozumieć. Mogła żałować, że zajęło im to tyle czasu, ale nie potrafiła. Nie, gdy obejmowała cały swój świat, który właśnie jej szeptał, że ją kocha. Tyle wystarczyło, aby pewne rzeczy powoli zaczęły wracać na swoje miejsce. Od razu nie wszystko musiało się poukładać, gdyby miała tyle szczęścia, że i sprawy dookoła związane z nimi się rozwiązały, to naprawdę zaczęłaby podejrzewać, że śni. Wszelkie problemy i to, co mogło nadejść oraz co nadejdzie na pewno, przestało mieć już jakiekolwiek znaczenie.
Pocałunki, choć wciąż pełne tęsknoty teraz miały dla niej zupełnie inny wydźwięk. Były o wiele bardziej świadome, a także w końcu bez obaw, że coś pójdzie nie tak, mogła mu nim przekazać, jak cholernie mocno go kochała. Nie tylko dziś, ale przez cały ten czas – od miesięcy, a może nawet i od lat. Romy tak naprawdę nie była w stanie twierdzić, kiedy zrozumiała, że kocha Leo. To uczucie nie uderzyło w nią z dnia na dzień. Pojawiło się cicho i bez zapowiedzi. Nie prosiło o zaproszenie ani o to, czy jest chciane. W pewnym momencie Romy zaczęła przykładać większą uwagę do Leo i do tego co robi, z kim jest. Martwiła się takimi prostymi rzeczami, zastanawiając, czy już zjadł śniadanie, czy wypił wystarczająco wiele wody w ciągu dnia. Zamartwiała się drobnostkami, by dopiero po dłuższym czasie zdać sobie sprawę, że to jej zamartwienie się nie było jedynie częścią jej osobowości – tej, która chciała zadbać o wszystkich i przypominała swoim przyjaciołom, jak ważne jest nawadnianie. Romy już budziła się z myślą, aby sprawdzić, czy jego poranek jest przyjemny, czy niczego mu nie brakuje. Gotowa wskoczyć w auto, aby przyjechać ze świeżym pieczywem i powidłami, przygotować mu posiłek, gdyby się okazało, że nie miał na niego czasu. Romy zaczęła Leo kochać powoli, a kiedy już to zrobiła, ruszyła lawina uczuć, których nie była w stanie zatrzymać. Niespecjalnie starała się, aby te uczucia wstrzymać. Pozwoliła im rosnąć, pielęgnowała je i trzymała w sekrecie. Leo i tak wiedział, ona również wiedziała, że ją kocha, jednak nigdy nie pozwoliła sobie na to, aby te myśli przejmowały nad nią władzę. Tęsknie czekała na dzień, kiedy wyznałby jej to wszystko, a gdy on nie nadchodził Romy wcale nie traciła nadziei. Ona wiedziała, że ten dzień kiedyś nadejdzie. Przekonywała samą siebie, że czekają na odpowiedni moment. Na dzień, kiedy już nie będą musieli chować swojego uczucia przed światem. I wszystko wskazywało na to, że ten dzień nadszedł właśnie teraz.
Romy Bellini kochała Leone Maxwella od długiego czasu – to był fakt. Faktem również było to, że bała się tych uczuć, gdyż nie wiedziała, dokąd one ją zaprowadzą. Głupio bała się, że nie zostaną one nigdy odwzajemnione w taki sposób, jakiego Romy potrzebowała.
I cholera, jakie to było miłe uczucie się mylić.
Płakała wciąż. Dając upust wszystkiemu co gnieździło się w niej przez te wszystkie miesiące, kiedy nie mogła na niego nawet spojrzeć. Miała zdjęcia i filmiki, jednak w tamtym okresie patrzenie na niego przynosiło jej jedynie więcej bólu. Maltretowała się nimi, oczywiście. Miewała więcej nocy, które tak właśnie wyglądały, a Romy z wielkimi niczym groch łzami oglądała ich momenty i wracała do czasów, kiedy była szczęśliwa. Za każdym razem ściskało ją to tak mocno za serce, że chwilami była pewna, że zwymiotuje od zbyt intensywnego i długiego płaczu. Tęsknota za nim była w stanie doprowadzić ją na skraj wyczerpania, zarówno emocjonalnego jak i fizycznego. I nigdy nie przyznałaby mu się, jak naprawdę te trzy miesiące wyglądały. Bezradność, którą widziała teraz w jego twarzy nie byłaby w stanie równać się z tym, co musiałby poczuć, gdyby wiedział, jak beznadziejnie było. Ten sekret, jeden jedyny, który przed nim miała, Romy zamierzała zachować dla siebie.
Usuń— Nie mogę… — Nie mogła przestać płakać i nie mogła przestać go nie przepraszać, choć teraz nie była już pewna za co właściwie go przepraszała. To chciała powiedzieć, jednak słowa uwięzły jej w gardle. Ani złapać oddechu, który pozwoliłby jej na to, aby się uspokoić. Romy drżała, już nie tylko od rozsadzającej jej od środka miłości, której w końcu pozwoliła ujrzeć, może nie światło dzienne, ale blask księżyca, ale również od tego, jak bardzo nie mogła uwierzyć, że to jest prawdą.
Łapczywie próbowała złapać teraz chociaż łyk powietrza. Powoli wydarzenia z tej nocy mieszały się z minionymi miesiącami. Romy chowała w sobie tak wiele uczuć, a teraz nie była już pewna, którego ma się chwycić. Zupełnie, jakby na krótki moment wszystkiego było za dużo. Głowa blondynki pracowała teraz na najwyższych obrotach, tworząc w niej jeszcze większy chaos. To powinno być w końcu proste. Kochali się – to powinno jej wystarczyć i pomóc się uspokoić. Miłość do Leo była obezwładniająca. Tak długo go kochała i nie mogła z tym zrobić absolutnie nic, musiała dusić w sobie to wszystko, a teraz, kiedy bez obaw mogła już mu o tym powiedzieć czuła się bezradnie.
Odetchnęła głęboko i z ulgą, kiedy przyciągnął ją bliżej. Objęła go niemal instynktownie, chcąc być bliżej. Tak blisko, na ile pozwalała im ta chwila. Schowała twarz w jego przemoczonej już nie tylko łzami, ale i deszczem koszuli. Ignorowała chłód i deszcz, którego duże krople odbijały się od jej odsłoniętego ciała. Nie dbała o własny dyskomfort. Tak długo, jak Leo był obok, Romy była gotowa znieść wszystko.
Nie wstydziła się uczuć, które wylewała razem z łzami. Wzroku również nie odwróciła, kiedy uniósł jej brodę. Usta miała rozchylone, a powoli, słysząc jego kojący głos i czując dotyk na skórze zaczynała się uspokajać. Powoli branie kolejnych oddechów przychodziło jej już o wiele łatwiej, aż w końcu wzięła ten ostatni i poczuła spokój w klatce. Serce nie dudniło jej w ten przerażający sposób, a ciało, choć drżało, to teraz już jedynie z chłodu, którego wiecznie jednak lekceważyć nie mogła.
— Nie mogę cię znowu cię stracić, Leo. — Wyznała. Obnażali się przed sobą z własnych lęków, a ten jeden był w niej największy. Utrata. Strach przed tym, że znów mógłby zniknąć paraliżował i otępiał. — To mnie zabije, jeśli znów odejdziesz… Nie poradzę sobie znowu. — Ścisnęła wargi ze sobą, aby nie powiedzieć nie radzę sobie. To była już przeszłość, prawda? Radziła sobie, bo wrócił do jej życia i nic już nie wskazywało na to, aby kiedykolwiek miał kierować się w stronę wyjścia.
Przymknęła oczy, kiedy ścierał łzy. Zanim zdążyła je otworzyć na nowo, Leo scałowywał miejsca, których dotknęły jej łzy. Chwyciło ją to za serce o wiele bardziej niż się spodziewała. Łzy nie przestały płynąć, nie było ich jednak tak wiele, jak przed chwilą. Romy nie wątpiła, że w końcu przestanie, jednak jeszcze nie teraz. Chwila była zbyt świeża, a Romy trzymała te uczucia w sobie zbyt długo, aby parę minut okazało się wystarczające, aby przestała.
Romy już nie rozpaczała nad ich losem. Był to zupełnie inny rodzaj płaczu – ulga wymieszana z niedowierzaniem. Świadomość, że powoli sprawy zmierzały w tym kierunku, w którym powinny były zmierzać od samego początku.
Usuń— Kocham cię, Leone Henry Maxwellu i nie pozwolę, aby coś nas rozdzieliło. — Składała mu cichą obietnicę, której zamierzała postarać się dotrzymać. Bo tak, jak życie bywało nieprzewidywalne to na niektóre rzeczy mieli wpływ. Niektóre rzeczy mogli powstrzymać zanim się wydarzą. Romy pragnęła przyszłości z nim. Tej nieznanej, która czekała na to, aż wejdą w nią razem. Pragnęła tego wszystkiego, co życie postanowi im dać. Były to może odważne myśli, jednak to z nim chciała założyć rodzinę. Bez znaczenia, czy miałaby się powiększyć, czy będzie tylko ich dwójka i jej kot. Romy pragnęła doświadczać z nim życia. Dobrych i gorszych momentów, przejść przez każdy kryzys razem. Mieć go jako partnera, przed którym nie boi rozebrać się z uczuć. I nie bała się tego zrobić. Romy wyjawiła mu, jak delikatna była po jego zniknięciu. Nie musiała opisywać szczegółowo tych koszmarnych miesięcy, aby wiedział, jak bardzo wrażliwa była, jak mocno wpłynęło to na nią i co myślała o sobie przekonując się, że nie była wystarczająco dla niego dobra, by chciał z nią dalej być.
— Jesteś moim życiem. — Wyznała ciszej, jakby jeszcze jednak bojąc się powiedzieć wszystko czy też wyznać, jak ogromny wpływ miał na nią Leo. Że sama jego obecność potrafiła rozświetlić jej dzień. Nie musiał nic mówić, aby Romy była szczęśliwa. Wystarczyło jej, że był, a to czasami wydawało się, jak proszenie o zbyt wiele. — Nie znikaj więcej, proszę. Cokolwiek ma być… Bądźmy w tym razem. Dobrze? Ty i ja, razem… Tylko tyle.
Być może prosiła o zbyt wiele, gdy jeszcze cała masa kwestii nie została przez nich poruszona. Chodnik z Nowym Jorkiem w tle nie był odpowiednim miejscem, aby poruszać niektóre tematy. Chwila poświęcona była im i ich powrotowi do siebie, którego z nienazwanego powodu sobie odmawiali. Księżyc jej świadkiem, że nigdy więcej już nie pozwoli mu odejść. Dopóki wiedziała, że ją kocha, że jest kobietą, której pragnął Romy będzie o nich walczyć. Choćby miała zapłacić za to własną krwią to nie podda się, dopóki nie zniknie ostatnia nadzieja.
Następny pocałunek był spokojniejszy. Jakby w końcu do nich docierało, że nie muszą o siebie tak zażarcie walczyć, że wciąż byli blisko. Rozchyliła usta, zapraszając go po więcej i zdając sobie sprawę z tego, że ona również pragnęła więcej. I do niej również wracało to pragnienie, którego początek poznała w klubie. Zakradał się on powoli i śmielej niż w klubie podsyłał propozycje tego, jak ta noc mogła się potoczyć. Całowała go spokojnie i bez pospiechu, bo tym razem już wiedziała, że niczego nie straci. Naturalne było dla blondynki to, że wrócą razem do jej mieszkania. Wspólnie zdejmą przemoczone ubrania, a reszta napisze się sama, gdy już zadecydują w jakim kierunku pragnienia pójdą.
Kiedy Leo się od niej odsuwał Romy wciąż miała przymknięte oczy. Na ustach czuła dalej jego miękkie i ciepłe wargi, słodkie pocałunki, które nie były już tylko złapane w przelocie. Były one obietnicą przyszłości, której od niego pragnęła, a po którą odważyła się sięgnąć. Rozchyliła oczy, a w nich choć widoczne były ślady niedawnego płaczu, to teraz przemawiała przez nie niekończąca się dla Leo miłość. Romy uśmiechnęła się delikatnie i dłonią sięgnęła do jego policzka. W dotyku był chłodny, zapewne od deszczu, ale zaróżowiony od pocałunków i przyjemnego ciężaru tej chwili.
— Radziłeś sobie już z tym problemem wcześniej. — Zaśmiała się. Tak szczerze i płynnie, dziecięco niemal. Jakby ten głupiutki żart był wszystkim czego potrzebowała, aby wiedzieć, że jest między nimi dobrze. — Sam jesteś przemoczony. — Zauważyła.
Oplotła mocniej swoje palce wokół jego, nie chcąc teraz, aby nawet na moment ich dłonie się rozdzieliły. Szła blisko niego. Wiedząc, że już nie pozwoli mu tak łatwo odejść ze swojego życia. Każdy krok nie tyle co zbliżał ich do jej mieszkania, ale zbliżał ich ku sobie. Romy, choć pragnęła rozmowy z nim nade wszystko, to pragnęła również tego, aby zapełnili ten czas nieco inaczej. Tak, jak tylko sobie tego wymarzą. Niezależnie od tego, czy po przekroczeniu progu mieszkania wejdą pod prysznic, aby zmyć z siebie zimny jesienny deszcz i pójdą spać w swoich objęciach, czy noc poprowadzi ich w zupełnie innym kierunku.
Usuń— Oczywiście, że możesz iść.
Dla Romy to, że z nią idzie było naturalną koleją rzeczy. Nie chciała nawet wyobrażać sobie, że mieliby tę noc spędzić osobno. Z dala od ciepła swoich ciał i bijących w jednym rytmie serc. W windzie, zamiast znów sięgnąć do jego ust, blondynka objęła Leo i wtuliła się. Zapominając kompletnie o całym świecie i chcąc, aby te krótkie minuty jazdy w górę były jedynie dla nich.
Zapanował między nimi spokój, a cisza nie była przytłaczająca. Wtulała się, słuchając przyspieszonego bicia jego serca. Dźwięk, który wielokrotnie kołysał ją do snu i tej nocy również to zrobi. Tej nocy Romy Bellini zaśnie po raz pierwszy w spokoju od miesięcy i nie mogła się już tego doczekać.
Winda zatrzymała się po chwili rozchylając przed nimi wejście na korytarz, który prowadził do mieszkania blondynki. Puściła Leo, jednak od razu chwyciła po jego dłoń. Nie zniosłaby teraz braku kontaktu. I wiedziała, że Leo to rozumie. Pozwoliła mu prowadzić. Znał w końcu drogę do jej mieszkania na pamięć. Bywał tutaj setki, a może tysiące razy przedtem. Zatrzymali się przy drzwiach, a Romy przez chwilę zastanawiała się, gdzie ma klucze, kartę – cokolwiek, aby je otworzyć. I dopiero po chwili przypomniała sobie, że ich nie zamknęła. Wychodziła w takim pospiechu, że kompletnie o tym zapomniała.
— Są otwarte. — Odezwała się cicho i nacisnęła klamkę.
Mieszkanie było rozświetlone. Romy szukająca w szale ładowarki paliła każde światło i nie zgasiła wychodząc. I jak widać, ale drzwi również nie zamknęła. Nigdy nie mówiła, że jest szczególnie odpowiedzialna, ale nawet, gdyby ktoś próbował się włamać to dziś nie miałoby to znaczenia. Dla pewności jednak, że nic im nie przeszkodzi przekręciła zamek w drzwiach, a dźwięk był jak słodka obietnica, że od teraz naprawdę są tylko oni.
Romy przez moment stała w miejscu, chcąc najpierw przeprosić za bałagan, jednak zdała sobie sprawę, że to było nieistotne, a Leo nie dbał o to, czy ma nieskazitelnie czysto. Najczęściej miała, ale nie tylko między nimi było teraz chaotycznie. Spojrzała na niego po chwili, chyba wciąż nie wierząc, że jest tutaj i że ją kocha. Uśmiechnęła się na to wspomnienie. Leo mnie kocha brzmiało to tak słodko i niewinnie, że miała ochotę się roześmiać.
Schowała ręce za plecami, a wzrok nie opuszczał sylwetki Leo.
— Więc… Teraz co?
And you can hear it in the silence, you can feel it on the way home
You can see it with the lights out
You are in love
💛
Miłość nie była obcym uczuciem dla blondynki. Otaczała ją niemal z każdej strony, a gdzie by się nie odwróciła tam ją widziała. Kochali ją rodzice, dla których Romy była oczkiem w głowie. Rozpieszczoną, jedyną córeczką, na którą dmuchali i chuchali przez całe życie. Tą wyczekiwaną, której pojawienie się na świecie zmieniło ich życie o sto osiemdziesiąt stopni. Kochali ją jej przyjaciele, a z większością Romy miała kontakt niemal codziennie. Wyrażali sobie miłość na różne sposoby; począwszy od sprawdzania, czy u nich w życiu wszystko jest okej, czy nie potrzebują czegoś, a kończąc na czymś tak prostym, jak zaproszenie na kawę czy wysyłanie śmiesznych TikToków o drugiej w nocy. Romy czuła również miłość od Olivera; tę niewymuszoną, prostą i spokojną. Blondynka go naprawdę swego czasu kochała i uważała, że jest dla niej idealnym partnerem i pod wieloma względami był. Dopóki nie poczuła miłości, którą obdarzał ją Leo. Miłość Leo była jak wyrwana z zupełnie innego wymiaru. Nie mieściła się w kilku prostych słowach. Miłość od Leo była uzależniająca, wciągała bez słowa prosto w ocean uczuć, w którym Romy wcale nie tonęła, a pływała w nim z łatwością, a wszelkie nadchodzące fale nie były jej straszne, bo wiedziała, że cokolwiek by nie nadeszło to poradzą sobie z tym i nie muszą się niczego obawiać, gdy są razem.
OdpowiedzUsuńRomy czuła, jak z jej ramion spada ogromny ciężar.
Wypowiedzenie tych paru słów niemal sprawiło, że mogła znów swobodnie oddychać. Kocham cię powiedziane przez nich do siebie brzmiało niczym najcudowniejsza kołysanka. Romy, choć długo pragnęła te słowa usłyszeć, to właśnie przekonała się, że warto było czekać. Niektórzy zapewne by uznali, że wybrali sobie wręcz tragiczny moment na wyznanie uczuć. Była to w końcu noc, kiedy ich uczucia szalały, a decyzje nie zawsze były klarowne. Dla blondynki od samego początku wszystko było jednak jasne; nie wypiła tyle, aby się zataczać i nie pamiętać rano tego, co mu teraz mówiła, czy zapomnieć, że sam właśnie wyznał jej miłość. Teraz nie musiała się obawiać, że kiedy rano się obudzi to Leo zniknie. Nie, on wciąż będzie przy niej. Najpewniej oplatałby ją ramionami wokół talii, wtulał w swój tors, a do niej w pełni dotrze, że to wcale nie był piękny sen, o którym tak długo marzyła. Nie tylko o usłyszeniu, że jej uczucia są odwzajemnione, ale spełniło się to najskrytsze marzenie, a Leo… Leo do niej wrócił. I nie liczyło się już nic innego.
— Zabraniam ci znikać. — Blondynka mówiła poważnie, choć jej ton zakrywał o rozbawienie. Nie można było mu czegoś tak po prostu zakazać, a jak po nich widać – z zakazami nigdy nie było mu do twarzy. Podejrzewała jednak, że tego jednego wcale złamać nie będzie chciał. — Nigdy już więcej… Nigdy więcej nie chcę budzić się bez ciebie, rozumiesz? Nigdy. Nawet, gdybyśmy żarli się cały dzień i noc, mieli siebie dość… Wracamy do siebie, dobrze? — Poprosiła. To było niemożliwe, aby spędzali razem każdy jeden dzień czy noc, jednak te, które mogli i które będą im dane chciała poświęcić jemu. Poświęcić im. Zwłaszcza teraz, kiedy stracili tak wiele czasu na rozłąkę. Ten czas być może, ale jedynie ich do siebie bardziej zbliżył. Romy nie chciała dłużej już jednak o tym myśleć. Tamten czas należał już do przeszłości, a przed nimi była przyszłość, którą kreowali wspólnie i w której znajdzie się wszystko to na co będą mieli ochotę.
Życie, o którym oboje myśleli właśnie się rozpoczęło.
Wszystkie te drobne rzeczy, które zapragnęli ze sobą robić tej nocy zaczęły być realne. Romy zaczęła zdawać sobie z tego sprawę po chwili. To już nie były tylko pobożne życzenia czy marzenia, które wypowiadała do siebie szeptem w środku nocy. Ich życie naprawdę właśnie się rozpoczęło i tak naprawdę to przede wszystkim w ich rękach było to, co teraz z nim zrobią. Romy była przekonana, że będą to same piękne rzeczy. Stworzeni byli do robienia pięknych rzeczy, a czas spędzony z Leo udowodnił już, że potrafią wspólnie kreować piękne chwile i wspomnienia, a teraz mieli przed sobą całe życie, aby je zapełnić wspaniałymi, wspólnymi chwilami.
Romy nie wiedziała, jak ich przyszłość będzie wyglądała. Nigdy nie robiła kilkuletnich planów. Najczęściej pozwalała na to, aby niosło ją życie, a ona żyła z dnia na dzień. Mogła sobie na to pozwolić. Na brak zmartwień co przyniesie jutro, bo gdyby cały świat się zaczął walić to Romy miałaby do kogo zwrócić się o pomoc. Również, gdyby uznała, że jednak prowadzenie fimry, projektowanie biżuterii zaczęło ją nudzić – mogłaby to rzucić. Robić tego nie zamierzała. Miała wizję na swoją firmę, a przede wszystkim miała w sobie upór, aby pokazać, że Bellini to coś więcej niż wyłożone przez tatę pieniądze. Że Bellini zostało stworzone z pasji i prawdziwej miłości, a nie jedynie z dostępu do środków pozwalających na rzucenie się na głęboką wodę. Chciała rozwinąć swoją markę, wyjść dalej niż tylko oferować kupno biżuterii. Skupiała się jednak na tym przede wszystkim. To był jej konik, to kochała najbardziej i nie wyobrażała sobie, że miałaby z tego kiedykolwiek zrezygnować.
UsuńDobrze również wiedziała z czym wiąże się związek z zawodowym kierowcą – przecież już należała do tego świata. Romy wcale nie oczekiwała, że Leo zmieni dla niej całe swoje życie. Nigdy nie odważyłaby się o to nawet poprosić czy pomyśleć. Prawda była też taka, że blondynka naprawdę chciała podróżować z nim po świecie i doświadczać tego, jak jego kariera pnie się coraz wyżej. Cholernie miała nadzieję, że wróci na tor i spełni wszystkie swoje marzenia. Pragnęła być tą, która wspiera go najgłośniej ze wszystkich. Partnerką, która jest obok swojego mężczyzny i kibicuje mu na każdym wyścigu. Rzuca się w ramiona, gdy pierwszy przekracza linię mety i tą, która idzie z nim w milczeniu, kiedy wyścig nie poszedł po jego myśli. Romy pragnęła stać się dla Leo domem. Bezpiecznym miejscem, w którym nie będzie obawiał się okazania swoich uczuć. Osobą, przy której będzie czuł się komfortowo pokazując swoje słabości. Czuła, że już się nią stała, a ta noc otworzyła przed nimi drzwi, które do tej pory trzymali przed sobą w zamknięciu. Prawie, jak w obawie, że jeśli pozwolą im za nie zajrzeć to się wystraszą i uciekną. Romy nie wiedziała, co musiałoby się za nimi kryć, aby zechciała uciec. Leo nie mógł zrobić niczego, co odsunęłoby ją od niego.
— Tylko ty i ja. — Powtórzyła po nim cicho, niczym modlitwę. Romy naprawdę w to wierzyła. Wspólna noc dała jej siłę, aby uwierzyć, że cokolwiek się między nimi nie wydarzy, oni sobie naprawdę z tym poradzą. Wcale nie dlatego, że byli tak silni, że nic im nie było straszne. Mieli słabości, jak każdy człowiek. Poradzą sobie jednak, bo byli razem, a tego nikt nie mógł im już odebrać. — Kocham cię, Leo. I będę kochać tak długo, jak to możliwe.
Zamierzała go kochać do końca życia. Nie, Romy będzie go kochała do końca życia. Nie ważne, co miała przynieść przyszłość to blondynka czuła, że nigdy nie byłaby w stanie zapomnieć mężczyzny, który poruszył jej sercem na wszystkie możliwe sposoby. Leo zadomowił się w jej sercu, umyśle, ale przede wszystkim w duszy. Takich osób, które tak mocno wchodzą w nerwy nie można było zapomnieć, a teraz wiedziała, że nigdy nie chce go zapominać i że zawsze będzie do niego. Jeśli nie osobiście to w myślach.
Przemierzali dokładnie tę samą drogę wiele razy. Wchodzili razem do jej kamienicy, stali w tej samej windzie. To było niemal jak odtwarzanie bardzo znajomej drogi, a jednocześnie Romy nie mogła pozbyć się uczucia, że tym razem było inaczej. I faktycznie – było. Teraz nie starali się chować, udawać, że to tylko przyjacielska wizyta. Weszli do kamienicy wspólnie, bez trosk w powietrzu i była to tak miła odmiana od tych wszystkich razów, kiedy musieli się chować czy też wchodzić osobno, aby nikt nic nie podejrzewał. To, czy ich już ktoś przyłapie zdawało się nie mieć żadnego znaczenia, gdy na koniec nocy i tak zasypiali razem.
Wszelkie napięcie zdawało się, że już dawno opuściło blondynkę. Stała przy drzwiach z dłońmi splecionymi z tyłu, choć cała aż wyrywała się do tego, aby podejść do Leo. Tak bardzo bała się puścić jego dłoń, a teraz sama odmawiała sobie kontaktu. Zupełnie, jakby wiedziała, że gdy już do niego dojdzie to doznanie będzie o wiele słodsze. Uśmiechała się figlarnie, a jej oczy nie błyszczały już tylko od niedawnego płaczu. Ciągle były czerwone oraz zapuchnięte, ale teraz była w nich wesołość, której się dziś po sobie nie spodziewała. Romy naprawdę była szczęśliwa. Po raz pierwszy od wielu miesięcy mogła z ręką na sercu powiedzieć, że jest szczęśliwa, a powód jej szczęścia stał metr przed nią z uśmiechem, który był w stanie rozświetlić nawet najpochmurniejszy dzień. Romy czuła się niczym dziecko, które właśnie zostało zabrane po raz pierwszy do Disneylandu. Nie dlatego, że wiedziała co prawdopodobnie nadejdzie za chwilę, a bo spełniło się jej małe marzenie, które w rzeczywistości było ogromne, a kilka godzin temu niemożliwe do spełnienia. Nie potrafiłaby uwierzyć, gdyby ktoś jej rano powiedział, że zakończy ten dzień z Leo. Może inaczej, potrafiłaby uwierzyć w to, że nie oderwaliby się od siebie, a 1OAK im świadkiem, że doszłoby do czegoś więcej niż pocałunków, gdyby im nie przeszkodzono. Nie sądziła, że zakończy ten dzień słysząc z jego ust te dwa piękne słowa. Nie sądziła, że dzień zakończy się wyznaniem sobie nawzajem uczuć i powiedzeniu, że mają głęboko w poważaniu co o ich związku pomyśli sobie cały świat. Boże, chciała mu teraz bez ustanku powtarzać, że go kocha. Mówić to i mówić, dopóki nie opadnie z sił albo nie straci głosu. Chciała to wykrzyczeć całemu światu. Oznajmić wszystkim, jak bardzo jest w nim zakochana i jak długo czekała na ten moment, aż będą mogli być razem i zrozumieją, że pokonają wszelkie przeszkody tak długo, jak są razem.
UsuńZakołysała się lekko na szpilkach. Niemalże w zniecierpliwieniu na to, co nadejdzie dalej. Romy czuła jak rosło w niej pragnienie, aby wszelkie granice między nimi zniknęły. Tak bardzo pragnęła poczuć go wszędzie, że niemal czuła, jak to uczucie rozpycha się w niej od środka. Trwała jednak wciąż przy drzwiach, dalej z tym samym rozbrajającym uśmiechem i spojrzeniem. Naprawdę trudno było jej uwierzyć, że znajdują się tutaj razem, a Leo… Leo jest jej Leo. A ona jest jego słodką Ro. Boże, brzmiało to tak cudownie, że aż miała ochotę zacząć krzyczeć, choć zapewne, gdyby zaczęła to wystraszyłaby Leo.
— Jesteś śliczny. — Odezwała się cicho. Był śliczny. Był dla blondynki wszystkim. Zawsze uważała go za atrakcyjnego, jakby nie patrzeć, ale to właśnie jego śliczna buzia zwróciła jej uwagę. Dopiero, kiedy go poznała zaczęła uwielbiać w nim coraz więcej rzeczy. Delikatność, której na pierwszy rzut oka nikt by się po nim nie spodziewał. Czułość, którą okazywał na wiele sposobów. Uwielbiała w nim to, jak mogła z nim porozmawiać na każdy temat, że nie był (zbyt często) przemądrzały. Romy kochała w nim wszystko, łącznie z rzeczami, które niekoniecznie się jej podobały. Kochała je, bo tworzyły Leo. Jego mocne i słabsze strony były tym co go ukształtowało, a Romy dawno temu zaakceptowała w nim wszystko.
Pod ich nogami zdążyło już zrobić się mokro. Romy jednak nie dbała o mały szczegół. Posprząta jutro albo nie posprząta wcale, to było teraz nieistotne. Krople wody spływały mu po twarzy, włosy zakręciły się tylko mocniej od deszczu. I zapewne wyglądali tak, jakby właśnie przeszli przez trudny wieczór, jednak, jeśli mogła, to Romy bez wahania odpowiedziałaby, że to co się wydarzyło było piękne.
Niemalże w zniecierpliwieniu obserwowała, jak zdejmował z siebie kurtkę. Przełknęła, prawie, nerwowo ślinę, kiedy się do niej zbliżył. Poczuła się podobnie do tamtej nocy, kiedy pozwolili sobie na pierwszy pocałunek. Wtedy jeszcze nie wiedziała, dokąd ją to zaprowadzi. Ten moment różnił się tym, że teraz Romy dobrze wiedziała, gdzie poprowadzi ją ta chwila.
Prosto w objęcia mężczyzny, którego kochała całą swoją duszą, a który kochał całym sobą ją.
Podążyłaby za nim teraz wszędzie. Nie musiałby jej o nic nawet prosić, aby blondynka z chęcią ruszyła za nim. Mógł jej powiedzieć, że wyprowadzają się na drugi koniec świata, a Romy nie wyszłaby tak, jak stała. W ociekającej wodą sukience, napuszonych i mokrych włosach z rozmazanym makijażem. Nieistotne było to, jak wyglądała. Każde spojrzenie, które posyłał jej Leo było, jak potwierdzenie, że jest dla niego piękna. Szczególnie w tej chwili, kiedy otworzyła się przed nim tak, jak nigdy przedtem. Wpuściła go w pełni do siebie pozwalając, aby spojrzał na nią z zupełnie innej strony. Tej delikatnej, zakochanej, która była łatwa do zranienia.
UsuńRozchyliła delikatnie usta, kiwając w zrozumieniu głową.
— Już na zawsze, prawda? — Szepnęła w odpowiedzi. Ty i ja – brzmiało cudownie. Romy tak bardzo pragnęła ich wspólnej przyszłości. Nie miała pojęcia, jakim cudem odnaleźli się w tym wielkim świecie, ale była za to wdzięczna. Wdzięczna za to, że poznała osobę, która tak mocno poruszyła jej ciałem i sercem. Wdzięczna za to, że Leo odwzajemniał jej uczucia i myślał o niej dokładnie to samo.
— Wiem, że to zrobisz. — Odparła. Już się nią opiekował i miała nadzieję, że zdaje sobie z tego sprawę. — I ja zrobię to samo, dobrze? Zaopiekuję się tobą. Tak, jak na to zasługujesz.
Romy cicho westchnęła, kiedy osunął się przed nią na kolano. Na moment przymknęła oczy, jednak szybko je otworzyła nie chcąc tracić nawet chwili z tego widoku. Była przekonana, że przez materiał sukienki czuła jego dłonie. Romy spoglądała na Leo z równie wielkim zachwytem, który on sam miał w swoich oczach. Ostrożnie dotknęła dłonią jego policzka. Chwila między nimi nie miała już wiele wspólnego z rozpalającym pożądaniem, które targało nimi w klubie. Ono wciąż było obecne, oczywiście. Jednak nie wchodziło na pierwszy plan. Wzajemny szacunek i oddanie przebijało się przez ich spojrzenia i bliskość. Niewypowiadana przez tak długi czas miłość prześlizgiwała się z opuszków palców. Romy niemalże bała się, że jeśli dotknie go zbyt szybko bądź zbyt gwałtownie to cały moment pryśnie, choć wiedziała, że to przecież nieprawda, że cokolwiek teraz by nie zrobili oboje będą zachwyceni, a uczucie nie przygaśnie.
Romy nie odzywała się, gdy sięgnął do zapięcia od obcasów. W ciszy obserwowała z góry, jak zdejmuje najpierw jedną, a potem drugą. Stojąc bosymi stopami na płytach wcale nie czuła chłodu. Czuła za to rozlewające się ciepło, które pochodziło od Leo i od uczuć, które jej tej nocy okazywał.
Dłoń z policzka przesunęła na jego kark, kiedy się w nią wtulił. Odetchnęła głośno, jakby to ten moment uzmysłowił jej, że Leo tu naprawdę jest i nie jest jedynie jej wyobrażeniem. Trzymała go przy sobie blisko, domagając się znacznie więcej, ale wykazując się cierpliwością, której nigdy by się po sobie nie spodziewała.
Zajmie jej pewnie chwilę, aby naprawdę w pełni dotarło do blondynki, że to się dzieje. Jeszcze chwilami miała wrażenie, że ich bliskość to jedynie piękny sen. Że być może była zbyt wyczerpana, aby wyjść z mieszkania. Bo, co, jeśli zasnęła i jedynie śniła? Co, jeśli obudzi się rano wciąż ubrana w sukienkę, gdzieś w mieszkaniu, ale przede wszystkim sama? Co, jeśli żadne z nich nie podjęło tej zmieniającej życie decyzji? Tylko, że to wcale nie był sen, a Romy poczuła to na swoim biodrze, gdzie złożył pocałunek. Westchnęła cicho, przerywając między nimi ciszę. Delikatnie zadrżała, gdy to zrobił. Nie czuła się sprowokowana, a pocałunek wybrzmiał na jej skórze, jak obietnica.
Romy widziała, jak wiele jej teraz Leo pokazywał. Jak wrażliwy się stał, kiedy pozwolił jej zajrzeć w głąb siebie. Obiecała sobie, jemu również zamierzała, że nigdy nie wykorzysta jego dobroci i uczuć, jakimi ją darzył. Nigdy nie chciała naruszyć zaufania, które jej tej nocy podarował, a dał jej go wiele, gdy pozwolił, aby dostrzegła w nim strach, wstyd, poczucie winy, a przede wszystkim, że pozwolił jej zobaczyć, jak daleko sięga jego miłość.
Szła tuż za nim, trzymając dłoń tak mocno, jakby w obawie, że ktoś zaraz mu go wyrwie z rąk. Mimo, że przecież wiedziała, że teraz nie ma już absolutnie nikogo ani niczego, co mogłoby ich rozdzielić. Romy nie zwracała uwagi na to, co ich otaczało. Znała swój apartament na pamięć. Dokładnie wiedziała, gdzie co leży, a także, w których szufladach wciąż były jego rzeczy. Te, których nie potrafiła się pozbyć, a które zapomniała mu oddać. Jeszcze nie mógł wiedzieć tego, że zachowała parę jego ubrań. Czy, że sypiała wciąż w jego koszulce i z tym małym pluszowym króliczkiem, którego jej któregoś razu podarował. Ot, bez okazji. Schowała go pod poduszkę, więc cóż, dowie się o nim niedługo. Podobnie, jak o koszulce. Nie ta z jego numerem i nazwiskiem, choć tę również miała. Tę ciemnozieloną z białymi malunkami na plecach, na którą narzekał, że jest mniejsza po praniu, a na Romy pasowała idealnie.
UsuńJuż go nie widziała.
Miała go za sobą, a choć nie mogła zobaczyć jego twarzy, to doskonale potrafiła sobie wyobrazić, jak musiał wyglądać. Romy przez moment poczuła się tak, jakby nie miała na sobie już nic, choć to przecież była nieprawda. Ciało skryte miała za czarnym materiałem sukienki, ale mogła przysiąc, że spojrzenie Leo się przez niego przebijało. Docierając do miejsc, które zakryte były dla wszystkich, ale nie dla niego.
Odetchnęła, kiedy dosięgnął do zamka od sukienki.
Pozwoliła sobie lekko zwrócić głowę na bok, jednak nie na tyle mocno, aby mogła swobodnie na niego spojrzeć.
— Odważne stwierdzenie. Kto powiedział, że chciałam wyglądać ładnie dla ciebie? — Odpowiedziała zaczepnie. Wybór sukienki był przypadkowy, jednak skłamałaby, gdyby powiedziała, że nie przeszło jej przez myśl, co pomyśli, gdy ją w niej zobaczy. Choć wtedy jeszcze nie miała pojęcia, czy trafią na siebie w klubie.
Owszem, dziś Romy włożyła znacznie więcej wysiłku w swój wygląd. Z tyłu głowy miała to, że prawdopodobnie go dziś zobaczy po raz kolejny. Początkowo chciała wyglądać dobrze, aby zrozumiał, że radzi sobie bez niego. Nie radziła. Teraz nie miało to już znaczenia, kiedy stała przed nim przemoczona i w rozmazanym makijażu.
Przymknęła oczy, co było odpowiedzią na jego ciepły dotyk. To, jak z uwagą rozsuwał suwak i sięgał do jej ciała, jakby wciąż nie był pewien, czy naprawdę mu na to pozwala.
— Tak, proszę. — Szepnęła. Pragnęła mu to dać tej nocy. Również sobie pragnęła dać to, co przynieść im mogły kolejne chwile. To proste pytanie, którego tak naprawdę nie musiał zadawać, sprawiło, że po ciele Romy rozszedł się przyjemny dreszcz. — Jestem cała twoja.
Romy czuła się tak od dawna. I pragnęła, aby jej pokazał, jak bardzo była jego.
Materiał ześlizgnął się z jej ciała powoli. Miała wrażenie, że każdy ruch Leo jest dokładnie przemyślany. Jakby nie chciał jej wystraszyć, co przecież było niemożliwe. W chwili, kiedy sukienka opadała, ogarnął ją chwilowy chłód. Nie był to pierwszy raz, kiedy widział ją nagą, jednak tej nocy niosło to za sobą inne znaczenie. Znacznie potężniejsze od tych wszystkich poprzednich razów, które mieli za sobą. Po raz pierwszy odsłonili się przed sobą nie tylko z ubrań, ale i z najskrytszych pragnień oraz lęków.
Romy zrobiła krok do przodu, jednak nie po to, aby przed nim uciec. Odwróciła się w jego stronę, ręce opuszczone miała wzdłuż ciała, a wzrok od razu podniosła na jego oczy. Serce jej drżało, a oddech nieznacznie przyspieszył. Jakby dalej była niepewna, czy to dzieje się naprawdę.
UsuńPrzybliżyła się o pół kroku. Sięgając drżącymi dłońmi do jego ciemnej koszuli.
— Mogę? — Spytała cicho, zanim palcami objęła pierwszy zapięty guzik.
I don't want you like a best friend
Only bought this dress so you could take it off
💛🫧
Tygodnie, które upłynęły Romy bez towarzystwa Leo uświadomiły jej jak bardzo puste było jej życie, kiedy przestali rozmawiać. Szatyn w końcu nie był tylko jej kochankiem, a te słowo naprawę było niedopowiedzeniem. Ich relacja w końcu zakrywała o znacznie więcej niż dobry seks. Nie żegnali się nigdy w pospiechu ani z niezręcznością. Każde ich pożegnanie było długie, w końcu nigdy tak naprawdę nie wiedzieli, ile upłynie czasu do następnego spotkania. Odliczała dni, jednak to nie tego, że znów będzie gościć w jego łóżku nie mogła się doczekać. Romy zawsze czekała na wspólnie spędzony czas. Na drobne momenty, z których składała się ich relacja. Romy czekała zawsze na spokój, który pojawiał się, kiedy był blisko niej. Ekscytacja rosła w niej szybko, gdy zdawała sobie sprawę z tego, jak niewiele ją dzieli od zobaczenia się z Leo po raz kolejny. Czekała na to, aż usłyszy jego przyjemny dla ucha głos, aż będzie mogła znów znaleźć się w znajomych objęciach, w których znikały wszelkie problemy oraz troski. Romy czekała na Leo i czekałaby wciąż, gdyby dzisiejsza noc się nie wydarzyła.
OdpowiedzUsuńLeo przede wszystkim, ale był przyjacielem Romy. Zaufała mu bardzo szybko, nie potrafiąc wytłumaczyć, dlaczego odnosiła wrażenie, że może. Tamten dzień, kiedy się poznali nie sądziła, że tak bardzo odmieni ich życie. Przedstawiła ich sobie Allegra, z którą blondynka się przyjaźniła od dość długiego czasu. Jednak to, że ufała przyjaciółce nie musiało równać się z tym, że jej brat zasługuje również na zaufanie. Tymczasem Romy zaufała mu niemalże w chwili, kiedy ich oczy zetknęły się ze sobą po raz pierwszy. Pamiętała to przedziwne uczucie, które ją ogarnęło, gdy odwzajemnił spojrzenie. Pokusiła się wtedy o myśl, że była to niemal filmowa chwila. Śmiech i muzyka stały się jedynie tłem, a przez kilka długich sekund ich dwójka tylko na siebie patrzyła bez wypowiadania choćby jednego słowa. Rozmawiać zaczęli dopiero później, jakby potrzebowali wręcz chwili, aby wrócić na ziemię. W tamtym momencie blondynka jeszcze nie miała prawa wiedzieć, że parę miesięcy później te same oczy staną się tymi, które pokocha nad życie. Jednak już wtedy zauważyła głęboką zieleń i pamiętała, jak mu zazdrościła tego zielonego spojrzenia. Zawsze myślała, że w zielonych oczach byłaby ładniejsza. Bardziej wyjątkowa, bo w końcu błękitnookich blondynek była na tym świecie cała masa. Zmieniła jednak zdanie, gdy te zielonkawe oczy, które podziwiała zaczęły patrzeć na nią z coraz większą miłością. Romy już nie chciała mieć zielonych oczu, bo już je przecież miała – właśnie w nim. W swoim Leo, który wykorzystywał teraz swoje spojrzenie do pożerania jej wzrokiem, jednocześnie poza niegasnącym pożądaniem widziała w nich również zachwyt, a momentami również niedowierzenie, że to naprawdę się dzieje.
Tamten wieczór nieodwracalnie odmienił życie blondynki. Chwila, w której Leo zjawił się w jej obecności poprowadziła ją w miejsca, o których przedtem nie odważyła się nawet pomyśleć. Otrzymała od niego coś, czego nigdy nie brała nawet pod uwagę. Lego zgrabnie wślizgnął się do jej codzienności i z początku niepostrzeżenie. Był tam, gdzie była Allegra, a gdzie była Allegra pojawiała się również Romy. Wraz z każdym dniem, który mijał im wspólnie, Romy zaczynała rozumieć, jak ogromny wpływ na jej życie będzie miał Leo. Niejedynie na tę romantyczną strefę, która była mu w pełni poświęcona. Lewo swobodnie zanurzył się w jej umyśle, sprawiając, że myśli blondynki coraz częściej do niego wracały. Aż doszło do momentu, kiedy był jedynym mężczyzną, o którym myśleć potrafiła. Wtedy nie miała pojęcia, że to będzie coś więcej niż krótkie zauroczenie, które w końcu miało przejść. Tak to sobie przecież wmawiała, że to przejdzie, a już zwłaszcza przejdzie, gdy jej uwaga skupi się na kim innym. Przez pewien czas faktycznie tak było, a dla Romy Leo stał się przyjacielem. Jednak takim, od którego nie potrafiła odwrócić wzroku. Takim, przy którym zaczynała robić się cała nerwowa, pociły się jej dłonie, a serce rozbijało się o żebra i do niego wołało.
Prawdopodobnie, ale była to jedna z najważniejszych nocy, którą przyjdzie im razem spędzić.
UsuńRozpierała ją duma, że potrafili powiedzieć sobie nawzajem te wszystkie piękne słowa. Brzmiały one cudownie, owszem. Ludzie mieli niesamowity dar do tworzenia pięknych zdań, ale nie do wprowadzania ich w życie. W ich przypadku było jednak inaczej. Leo nigdy jej przecież nie okłamał. Nie było sytuacji, w której blondyna przyłapałaby go na kłamstwie. Tak więc, kiedy obiecywał, że chce się nią zająć i powtarzał, że ją kocha – Romy w to wierzyła. Wcale nie była tak oślepiona miłością, na jaką mogła wyglądać. Rozumiała, że przed nimi była skomplikowana droga, która będzie wyboista i długa, chwilami wręcz męcząca i może się okazać, że będą mieli się chwilami nawzajem dość. Było w tym jednak coś niesamowitego, że przez każdą komplikację będą mogli iść wspólnie. Pragnienie spędzania razem życie przeistoczyło się w rzeczywistość, która jeszcze rankiem była dla nich nieosiągalna. Zapewne, gdyby się go zapytała czy wyobrażał sobie, że noc zakończą wspólnie to odpowiedź Leo brzmiałaby tak samo, jak jej: nie. Łatwiejszym do uwierzenia scenariuszem było to, że wpadną na siebie w klubie, ale na pewno nie, że dojdzie do wspólnych wyznań, które popchnęły ich tylko głębiej ku sobie.
Nigdy więcej nie chciała już zastanawiać się nad tym, czy jest dla niego wystarczająca. Pokładała ogromną nadzieję w tej chwili i w każdym słowie, które spływało z ich ust. Brzmiały one słodko oraz przekonująco, a jednak wraz z nimi szła również odpowiedzialność. Odpowiedzialność za siebie nawzajem i każdą obietnicę, którą tej nocy sobie złożyli. Romy obiecała również sobie to, że nie wycofa się z tych słów, dopóki nie pojawi się powód, aby zaczęła w nie wątpić. Niczego bardziej niż ułożenia życia wspólnie z Leo nie pragnęła. Myśl, że mogłoby się to nie udać ją paraliżowała. Jednak nie pozwoliła sobie na to, aby rozgościły się w niej zbyt długo. Czekała na nią znacznie przyjemniejsza noc, która miała być wspólnym oddaniem, przekazaniem sobie uczuć w sposób, którego nie objęłyby słowa, a Romy na tę myśl przyjemnie drżała.
Między nimi nie było wstydu ani zakłopotania, choć chwilami dłonie blondynki nerwowo drgały, kiedy odpinała powoli guziki odsłaniając coraz więcej nagiej skóry. Wykonywała tę czynność wiele razy; czasami na oślep i nie patrząc na swoje palce, które sprawnie odnajdowały guziki na jego koszuli. Tym razem było jednak inaczej, a Romy starała się, aby ta noc miała o wiele większe znaczenie. Aby ich wspólne zbliżenie było czymś więcej niż kolejnym zaspokojeniem spragnionych bliskości ciał.
— Uroczo brzmisz, kiedy prosisz. — Nawet nie wiedziała, czym się tak bardzo denerwowała. Na pewno nie tym, że chce dobrze przed nim wypaść. Być może to skupisko tak drastycznie różnych od siebie emocji, które dziś przebiegały przez jej ciało wreszcie dawały o sobie znać, a napięcie i stres wychodziły z niej poprzez drżące dłonie i krótkie westchnięcia, po których było jej lepiej.
Rozpinała guziki z uwagą. Dokładnie przyglądając się jak ustępowały pod naciskiem jej palców. Romy tej nocy nie chciała się spieszyć, zakończyć tego momentu w przeciągu kilku minut. Jeśli to było możliwe to chciała rozciągnąć ten moment do granic możliwości. Nacieszyć się tym, jak blisko w końcu go ma i przede wszystkim, ale pozwolić uwierzyć samej sobie, że to nie jest jedynie piękny sen, a rzeczywistość. Uniosła głowę, gdy dotarła do ostatniego guzika i delikatnie uśmiechnęła się w kierunku Leo. Zsunęła ciemny materiał z jego ramion, wciąż niedowierzając, że niemalże została pobłogosławiona tą bliskością. Kiedy ich odsłonięte skóry zetknęły się ze sobą, również i ona krótko westchnęła. Spodziewała się, że jego ciało będzie ciepłe, jednak, gdy już je dostała zaskoczyła się tym, jak rozgrzane było.
Romy ułożyła dłonie na ramionach Leo, po czym skierowała je powoli w stronę przedramion. Chcąc przypomnieć sobie strukturę jego skóry. Na nowo zaznajomić się z jej zapachem oraz ciepłem. Przez tak długi czas nie było jej dane, aby nacieszyć się tymi drobnymi rzeczami, a gdy już otrzymała taką szansę to chciała ją wykorzystać.
Usuń— Oboje jesteśmy. — Powiedziała cicho. Brakowało jej tchu, aby przyznać to, jak piękny w tej chwili dla niej był. Mogła przemawiać przez nią tęsknota, jednak mówiła samą prawdę. Leo był piękny. Mokre kosmyki włosów i zarumienione policzki dodawały mu jedynie uroku. Sprawiając, że Romy przepadała dla niego coraz bardziej.
Tym razem już nie zamierzała przepraszać ani czuć się winną swoim uczuciom. Kochała go i kochać go zamierzała głośno. Tylko jeszcze nie dziś. Dziś to, co wydarzyło się między nimi odbywało się w ciszy. Przeznaczone było jedynie dla nich, a świat i wszyscy wokół mogli poczekać. Niektóre rzeczy warto było zachować dla siebie, a ich sytuacja była na tyle delikatna, że wymagała poprawnej rozmowy przed.
Odwzajemniła pocałunek przerywając lawinę myśli. Czuła ulgę, gdy w końcu mogła go pocałować bez siedzących na ramieniu wyrzutów sumienia. Całować tak, jak tego pragnęła i pozwalać być całowaną. Nie otwierając oczu zrobiła krok do tyłu, kiedy wyczuła, jak Leo stara się ją poprowadzić w stronę łóżka. Nie przerywając pocałunku dotarli do jego brzegu, opierała się niemalże nogami o łóżko. Opadła na nie z cichym westchnięciem. Romy nie potrafiła trzymać się na dystans, choć kto tu teraz mówił o jakimkolwiek dystansie? Była gotowa powiedzieć, że ciało paliło ją od środka z potrzeby, aby Leo jej dotknął. To, jak bardzo potrzebowała teraz poczuć jego pocałunki na swojej skórze, przyjemny ciężar ciała, było silniejsze niż kiedykolwiek wcześniej.
Bez zawahania Romy pozwoliła mu, aby uniósł jej głowę za podbródek. Zrobiła to posłusznie. Przyszło jej to naturalnie. Romy, choć tak bardzo teraz przed nim odsłonięta i na widoku, nie czuła zawstydzenia. Przyciemnione spojrzenie Leo i wylewające się z jego oczu pożądanie było wystarczającym zapewnieniem, że Romy przed nim nie ma się czego wstydzić, a już na pewno nie swojego ciała, które od samego początku nic tylko podziwiał.
Przysunęła się nieco bliżej brzegu. W czasie, kiedy on rozprawiał się z klamrą od paska, Romy zbliżyła się do brzucha szatyna, gdzie pozwoliła złożyć pierwszy pocałunek. Pragnienie rosło w niej znacznie szybciej. Kącik jej ust lekko zadrżał w samozadowoleniu po jego krótkiej reakcji. Nie zatrzymała się jednak tylko na jednym pocałunku. Kolejne dwa złożyła przy jego biodrze. Kierując się ustami w stronę podbrzusza. Skłamałaby mówiąc, że nie chciała go drażnić. Pozwolić, aby sobie przypomniał, jak jej pieszczoty smakowały i jak reagował, gdy uwaga blondynki w pełni skupiała się na tym, aby to jemu przynieść rozkosz i upojenie. Romy nie wątpiła, że tej nocy oboje będą tym upojeni równie mocno.
— To niezdrowe, jak często o tobie myślałam. — Wyznała. Pojawiał się w jej myślach niemalże codziennie. Nierzadko były to wyobrażenia podobne do tej właśnie chwili. Pojawiały się zwykle wtedy, gdy Romy była samotna, a głowa szalała od ilości wspomnień. — Jak bardzo tego chciałam… Jak często nas razem sobie wyobrażałam.
Szeptała mu w skórę, na której wciąż ze starannością składała kolejne pocałunki. Chcąc, aby płynące z nich ciepło rozlewało się po ciele Leo. Tej nocy nie musiała polegać już na wyobraźni. Żadne z nich nie musiało, a w głowie blondynki pojawiła się śmiała myśl, że nie była odosobniona w swoich wyobrażeniach. Że były chwile, gdy myślał o niej w ten sam sposób. Że być może, podobnie, jak ona, próbował przekształcić własny dotyk w jej.
Niechętnie się odsunęła, dając mu przestrzeń, aby wyswobodził się z pozostałych ubrań swobodnie. Jasne oczy blondynki śmiało przesuwały się po jego ciele; zatrzymując przy otulających jeszcze przez chwilę go spodniach, a kąciki jej ust lekko drgnęły w górę. Romy nie musiała patrzeć, aby zdawać sobie sprawę z tego, jak na nią reagował. Poczuła to jeszcze w przedpokoju, gdy byli ze sobą niemalże sklejeni. Odczuła to również przed chwilą, gdy muskała ciepłą skórę. Marząc, aby pozwolił jej na więcej, aby mogła mu pokazać do jak wielkiej skali urosła jej tęsknota i potrzeba, aby go mieć. Niczego jednak nie pospieszała. Wiedząc, że na wszystko przyjdzie odpowiedni moment.
UsuńRomy podniosła się bez cienia protestu. Oplatając jego dłoń mocnej własną. Leo usiadł na łóżku, a zanim Romy zajęła miejsce na jego kolanach pozwoliła sobie na przyjrzenie mu się. Uważniejsze niż dotychczas. W pełni był teraz jej; wrażliwy i odsłonięty, ufający. To właśnie to ostatnie uderzyło w nią najbardziej. Oboje sobie ufali na tyle, aby pozwolić na to, aby widzieli się w chwilach, kiedy niczym nie mogli się zakryć. Nagie ciała nie były jedynym co tej nocy zostało odsłonięte.
Blondynka opadła na niego z cichym westchnięciem, od razu również obejmując go za szyję. Odpowiedziała na pocałunek niemalże w tej samej chwili. Wychodząc mu naprzeciw z pieszczotą, którą wspólnie pogłębiali z każdą kolejną chwilą. Pocałunek był długi, tęskny i wymarzony. Romy nie umiałaby wyobrazić sobie lepszego zakończenia tej nocy. Nawet jej wyobraźnia nie sięgała tak daleko.
Serce blondynki biło w tym samym rytmie, co jego. Chciała przynamniej tak myśleć, że odnaleźli ten sam, wspólny dźwięk, który ich doprowadził do tego miejsca.
Dopasowała się niemal od razu do jego ciała. Zupełnie tak, jakby od zawsze wiedziała, że jej miejsce było właśnie przy nim. Że to właśnie z Leo odnajdzie wszelkie spełnienia, o jakich tylko by zamarzyła. Romy nie byłaby w stanie zapomnieć o tych wspólnych nocach, kiedy już nie tylko ich dusze, ale i ciała łączyły się w jedno. O tym, jak szeptał jej do ucha wszystkie słowa, po których zakochiwała się w nim mocniej.
Romy tej nocy odzyskała coś więcej niż tylko mężczyznę, którego kochała. Romy odzyskała przede wszystkim siebie, a choć nie powinna była uzależniać się od mężczyzny, to w przypadku Leo nie potrafiła robić inaczej. Części blondynki już na zawsze zostały mu oddane, a Romy wcale nie chciała z tym walczyć. Kochała go tak bardzo, że pragnęła, aby miał części jej na wyłączność.
— Powoli, kochanie, powoli. — Szepnęła mu w usta, choć było jasne, że pospiechu między nimi nie było. Nie gonił ich czas. Nikt nie pukał szaleńczo do drzwi.
Była tylko Romy i tylko Leo. Tylko oni. Dokładnie tak, jak powinno być zawsze.
Romy krótko westchnęła w odpowiedzi na przerwany pocałunek. Uniosła lekko brew, kiedy Leo się odezwał. Mówił to już tej nocy. W innym miejscu. Jego słowa wtedy przeniosły ją do takiej chwili i wcale nie odważyłaby się pomyśleć, że usłyszy je ponownie.
— Lubię się tak dla ciebie poruszać. — Odpowiedziała. Leo był świadom, jak wiele Romy pragnęła mu dać. — Lubię się tak poruszać z tobą. — dopowiedziała. Odpowiedziała mu figlarnym uśmiechem, pozwalając sobie na to, aby przybliżyć swoje usta do jego.
Podobnie, jak w 1OAK wtedy na parkiecie, Romy musnęła językiem dolną wargę Leo. Tym razem zrobiła to znacznie śmielej. Prowokująco niemalże. Nie dała mu jednak czasu na odpowiedź, a zanim zdążył zareagować to ona tym razem połączyła ich usta w pocałunku. Spragnionym i wciąż tak samo tęsknym. Najpewniej, ale w najbliższym czasie żadna ilość pocałunków, którymi się wymienią nie sprawi, że Romy przestanie za nim tęsknić. Miała go blisko, tak, jak tego chciała, ale miesiące ciszy narobiły szkody, których zatamowanie zajmie więcej czasu niż jedna noc pełna bliskości.
Usuń— Pokaż mi, jak za mną tęskniłeś. — Głos blondynki był na pograniczu błagania, a rozkazu. — Chcę poczuć, jak za mną tęskniłeś.
I'll keep you up until the sunset
Speaking in tongues, yeah, we ain't done yet😮💨❤️🔥
Gdyby chodziło tylko o seks, nigdy nie znaleźliby się w takiej sytuacji.
OdpowiedzUsuńWszystko byłoby o wiele prostsze, gdyby uczucia były odłożone na bok, a jedyne co dla ich dwójki by się liczyło to wspólne spełnienie, może dobra pizza po i krótka pogawędka, podczas której umówiliby się na kolejne spotkanie. Nie randkę, bo randki sugerowały, że można liczyć na coś więcej. Spotkanie w jednym konkretnym celu, które, gdy zostanie spełnione trafi do szufladki „udana noc”. Nie byłoby żadnego płaczu, złamanych serc ani dudniącej w głowie tęsknoty, która nie pozwalała zasnąć. Był to o wiele prostszy scenariusz, jednak dla Romy kompletnie nie do zaakceptowania. Zupełnie nie potrafiła wyobrazić sobie momentu, że gdy już jest po wszystkim ona nie przytula się do jego boku, nie kładzie głowy na jego klatce, aby wsłuchać się w szumiące serce i przyspieszony oddech. Braku tych czułych dotyków, które z przepełnionych pragnieniem zmieniały się w potrzebę bliskości, upewnienie, że wszystko jest w porządku. Gdyby zabrakło tych z pozoru błahych rzeczy to już przecież nie byliby oni. Dlatego, choć ich sytuacja była skomplikowana, uczucia czasem potrafiły stać się zbyt przytłaczające, a rzeczywistość trudna do udźwignięcia, to cieszyła się, że są w tym razem. Skoro byli, a wszystko przecież właśnie na to wskazywało, to nie mogły pojawić się na ich drodze rzeczy, które nie byłby do przeskoczenia.
Kiedy poznała Leo była przekonana, że będzie on tylko starszym bratem jej koleżanki. Nie patrzyła na niego przez to, że jest zawodowym kierowcą, a jego buzia i nazwisko rozpoznawalne są na całym świecie. W zasadzie to nigdy na to nie patrzyła. Nie miała potrzeby, aby kręcić i potrzebować przebywać wśród ludzi, którzy mogli przynieść jej rozgłos. Leo był wtedy tylko bratem Allegry. Poniekąd zakazanym chłopakiem, bo przecież babski kodeks obejmował nie tylko byłych, ale również braci i Romy nie planowała, że jej małe zauroczenie Leo kiedykolwiek zmieni się w coś więcej. Pamiętała, jak tamtej pierwszej nocy wypaliła, że jest przystojny i wprost spytała, czy jest wolny. Romy odwagi dodał wtedy wypity już wcześniej alkohol, a choć w tamtym czasie nie planowała, aby kiedykolwiek rozwinąć uczucia do Leo to przecięte spojrzenia były dopiero początkiem długiej i wspólnej historii. Ta zdawało się, że w pewnym momencie już zdążyła się zakończyć. I Romy sądziła, że nigdy więcej do niej nie wrócą. Tymczasem pisali ją ponownie. I nie zapowiadało się na to, aby mieli szybko przestać. Wracając jednak do tamtych urodzin Ally, Romy naprawdę go widziała jako jedynie brata koleżanki. Kogoś kogo spotka czasem przypadkiem. Nie podejrzewałaby samej siebie o to, że się w nim zakocha i to ze wzajemnością. Z początku martwiła się tym, jak zareaguje Allegra, gdy się o nich dowie. Romy strasznie się stresowała, zanim jej powiedzieli. Zamiast gniewu czy oburzenia – dziewczyna była przeszczęśliwa. Zupełnie jakby nie zważała na to, że Romy połowę tej relacji spędziła będąc w związku z kimś innym i na tamten moment pasowało jej, że nie była rozliczana ze swoich grzechów. Śmiało chyba można było też powiedzieć, że Allegra szybko stała się ich fanką numer jeden.
Więcej jednak już Romy nie chciała rozmyślać nad tym, co mogło być, ale się nie wydarzyło. Miała pod sobą jedyną osobę, której tak naprawdę potrzebowała. Jedynego mężczyznę, którego poprawnie w swoim życiu kochała i jedynego, którego pragnęła kochać aż do samego końca. Chciała mu podarować wiele; nie tylko własne ciało i przyjemność, którą mógł z niego czerpać. Przed wszystkim, ale Romy chciała mu podarować swoje życie, oddanie. Zapewnienie, że przy niej zawsze będzie mógł czuć się komfortowo i przyjść z każdym problemem, a gdy nie będzie potrafiła go rozwiązać to znajdą wyjście z trudnej sytuacji razem. Coraz mocniej też czuła, że Leo zaczyna pojmować, że właśnie tym wszystkim dla niego przez ostatni rok była. Oboje to zaczęli rozumieć i dopuszczać do siebie myśl, że niepotrzebnie przed sobą nawzajem uciekali.
Niczego więcej, poza tym, aby po prostu razem byli – przez dobre i złe chwile – Romy nie pragnęła.
Teraz, gdy już doskonale wiedziała, że go odzyskała to wiedziała, że nie pozwoli mu odejść. Poddała się zbyt łatwo. Nie zawalczyła o nich tak, jak należało to zrobić. Być może była w tamtej chwili w zbyt dużym szoku, aby znaleźć w sobie siłę do walki. Być może myślała, że będzie łatwiej, jeśli się rozejdą. Wiele rzeczy na to wskazywało, jednak, gdy patrzyła na to teraz to nie były one tak trudne, aby sobie nie poradzili. Hejt? Mogli wyłączyć się z internetu. Avery i Rafe? Nie pierwszy raz by ich ignorowali i udawali, że ogłuchli na udzielane im (i bardzo niechciane) rady. Oliver? W końcu by to przełknął. Może nie skakałby z radości, ale Romy chciała wierzyć, że w końcu zaakceptowałby to, że ich dwójka jest razem szczęśliwa. Ich bliscy? Romy nie sądziła, aby jej rodzice mieli coś przeciwko. Nawet, gdyby to była już stanowczo zbyt duża, aby jej mogli zabraniać randek. Jedyną osobą, która mogła teraz sprawić, aby Romy zostawiła Leo w spokoju był on sam. I tym razem musiałby się postarać, aby uwierzyła, że chce ją zostawić i nie ma już w swoim życiu dla niej przestrzeni.
UsuńMarzyła o tej chwili od dawna. Nie o zbliżeniu samym w sobie, choć i ono nieraz przechodziło jej przez myśl. Marzyła o tym, aby ponownie móc o nim mówić i myśleć jako jej. Całować go z wiedzą, że pocałunki nie są na pożegnanie, że będą kolejne. Nie martwić się o to, czy, gdy rano się obudzi to wciąż będzie obok. Musiał być. Innej opcji już nie widziała na zakończenie nocy, jak na zaśnięcie w jego objęciach i na obudzenie się również w nich.
Odżyła przez ostatnią niespełna godzinę. Jeszcze w 1OAK myślała, że spieprzyła wszystko. Swoim niepohamowanym wybuchem. Ten co prawda nie siał zniszczenia wokół, ale większość jej reakcji było przesadzonych. Sądziła, że gdy kazała mu wracać na imprezę, a sama pojechała do domu naprawdę przekreśliła już wszystko i nie da się nic uratować z tego, co z nich zostało. Zaskoczyła się w najprzyjemniejszy z możliwych sposobów. Dusza Romy wołała o Leo od dawna. Jednak tej nocy jej krzyk stał się niemożliwy do zignorowania. Moment, w którym zbiegała po schodach pochłonął ją do reszty. Czuła, że jeśli nie odzyska go tej nocy to może nie odzyskać go już nigdy później. Dlatego, gdy wpadła prosto w jego ramiona to było coś więcej niż przeznaczenie, czy splecione ze sobą dusze, które potrzebowały czasu, aby ponownie do siebie trafić. Romy nie potrafiła tego wytłumaczyć, ale wszystko to, co do niego czuła w tamtej chwili eksplodowało, a on pozbierał ją w całość. To, co działo się między nimi w tej chwili było nie pięknym zakończeniem emocjonującego wieczoru, a początkiem wspólnego życia. Dotarcia do siebie na nowo, bo choć Romy doskonale znała ciało Leo, a on znał jej, to kiedy go całowała odnosiła wrażenie, jakby robiła to po raz pierwszy. Jakby na nowo musiała zapoznać się z każdą krzywizną jego ciała, strukturą skóry i smakiem ust, aby trafić na odpowiedni szlak, który poprowadzi ją w najprzyjemniejsze strony.
Pragnienie rozchodziło się w niej powoli. Budowało napięcie, podrygiwało pod skórą i prosiło o więcej, o kolejny dotyk i pocałunek. Prosiło, aby nigdy więcej już się nie kończyło. Zapytana, chyba nie potrafiłaby przypomnieć sobie, kiedy ostatni raz przeżyli coś podobnego. Chwili, kiedy niespiesznie ich dłonie błądziły po rozgrzanych ciałach, a pocałunki zostawiały po sobie mokrą ścieżkę na skórze. Nie pamiętała ostatni razu, kiedy się kochali. Ani ostatniego pocałunku, zanim jej powiedział, że to koniec. Być może właśnie z tego powodu traktowała ten moment jak pierwszy raz z nim. Jak początek czegoś nowego, co zbudują tylko we dwójkę. Bez strachu i niepewności, że to kiedyś się skończy, a ich czas jest ograniczony.
Wtulała się swoim ciałem w ciepły tors Leo. Chcąc zniwelować dystans między nimi jeszcze bardziej. Gdyby tylko to było możliwe, Romy schowałaby się mu pod skórą. Weszła w miejsca, które fizycznie były niemożliwe do osiągnięcia. Byle tylko być bliżej. Tak, aby nic ich już nigdy nie było w stanie rozdzielić. Brzmiało to koszmarnie źle, jakby nie potrafiła bez niego żyć i… I poniekąd była w tym prawda. Udowodniły jej to ostatnie miesiące. I choć, być może, Romy dramatyzowała, to długo nie potrafiła wyobrazić sobie, że jej życie wraca na odpowiednią stronę. Że nie jest już tak załamana brakiem obecności Leo w swoim życiu, że potrafi funkcjonować bez niego. Że już go nie kocha. Uśmiechała się, wychodziła do ludzi i pracowała, jednak, gdy tylko zamykały się za nią drzwi mieszkania to maska spadała. Znikała pozornie twarda dziewczyna, która musiała udawać przed światem, że wcale nie straciła miłości swojego życia. Przekonać mogła wszystkich dookoła, ale samej siebie nie zdołała oszukać.
UsuńRozsypała się bez niego. I dopiero tej nocy powoli zaczęła sklejać się z powrotem, a raczej to Leo jej w tym pomagał.
I teraz był tutaj. Miała go pod sobą z jego rękami wokół ciała, którego zdawało się, że nie zamierzał wypuścić przez najbliższe godziny. Wpatrzonego w nią z rosnącym zachwytem i niedowierzaniem, pragnącego jej w równie wielkim stopniu w jakim ona wołała o niego.
— Brakowało mi cię. — Szepnęła podczas składania kolejnego pocałunku na jego ramieniu. Wiedziała, że już mu to mówiła i zamierzała powtórzyć to jeszcze parę razy. Tyle razy już samej sobie mówiła, że naprawdę do niej wrócił, a wciąż ciężko jej było uwierzyć, że nie śni. — Tak strasznie mi cię brakowało. — Szept przeplatał się z kolejnymi pocałunkami. Nie potrafiła przestać obsypywać jego ramienia słodkimi pocałunkami. Chciała naznaczyć całe jego ciało swoimi pocałunkami. Pozostawić na nim ślad po sobie, niczym przypomnienie, że wszystko wydarzyło się naprawdę.
Skierowała się pocałunkami na szyję, by wspinać się nimi coraz wyżej. Musnęła żuchwę i policzek, zanim trafiła na wygłodniałe usta, które niemal od razu ten pocałunek odwzajemniły. Dłoń w tym czasie z pleców wróciła na jego ramię, by przesunąć się nieco wyżej, dopóki nie wplotła palców w mokre pokręcone włosy. Był to gest, który miał go przy niej zatrzymać na dłużej. Zupełnie jakby się upewniała, że Leo już nigdzie się nie wybiera, a jeśli próbuje – to ona go zatrzyma.
Blondynka ciężko westchnęła, kiedy przerwał pocałunek.
Oddech miała już cięższy, usta delikatnie rozchylone i wciąż oczekujące kolejnego pocałunku. Włosy przyklejały się jej do twarzy oraz pleców, wciąż wilgotne po deszczu. Czuła zarumienione policzki. Jednak to, jak wyglądała nie miało dla blondynki żadnego znaczenia. Z tyłu głowy wciąż miała rozmazany makijaż, gdyby zwróciła na niego uwagę zauważyłaby, że ukruszony tusz to rzęs wpadł jej do okna i delikatnie uwierał. Uwaga dziewczyny była tak poświęcona Leo, ich bliskości i pojednaniu, że kompletnie nie zauważała takich drobnych nieudogodnień.
Przymknęła lekko oczy, kiedy jego dłoń znalazła się na jej plecach. Przyjemny dreszcz przebiegł wzdłuż miejsc, których dotykały smukłe palce. Zaczerpnęła powietrza, obejmując palcami jego ramię, wbijając się w nie nimi odrobinę mocniej, jak gdyby potrzebowała upewnić samą siebie, że nie jest on tylko wytworem jej wyobraźni. Że siedzi pod nią stworzony z krwi i kości, a każdy pocałunek jest jak najbardziej prawdziwy.
— Leo… — Powtórzyła za nim. Dalego jej było do zawstydzenia się, jednak im dłużej się jej przyglądał i przeciągał wzrokiem po rozebranym ciele blondynki, tym intensywniej to czuła. Jego rozpalające spojrzenie przenikało przez warstwy skóry. Docierając w najintymniejsze miejsca jej umysłu, które były przeznaczone wyłącznie dla niego. — Och, kochanie. Potrzebuję cię tak bardzo… Potrzebuję nas. — Szepnęła prosząco.
Już ich co prawda miała. Miała w końcu jego. Jednak to wcale nie sprawiło, że jej tęsknota się zmniejszyła. Potrzebowała czasu, aby w pełni zrozumieć, że naprawdę są razem.
Cicho zamruczała w odpowiedzi na to, jak odchylił jej głowę. Rozkosznie figlarny uśmiech pojawił się jej na twarzy, a ona po chwili spojrzała na niego spod rozchylonych powiek. Usta wciąż miała rozchylone w ten sam sposób, a spomiędzy nich wymykały się ciche westchnięcia. Zacisnęła je jednak, gdy dłoń przesunęła się niżej. Zadrżała niekontrolowanie, starając się przez moment zacisnąć uda, jednak siedzą na nim była w stanie jedynie ścisnąć jego uda własnymi.
Usuń— Mhm. — Mruknęła cicho, niezrozumiale. Bez udawania, że ma cokolwiek pod kontrolą. Trzymał ją w garści już od dawna, a teraz mógł się przekonać o tym, jak silne to uczucie było.
Sądziła, że jest gotowa na jego dotyk. Na to, aby po raz kolejny poczuć jego dłonie w najwrażliwszym miejscu na swoim ciele, z którym dobrze wiedział, jak się obchodzić. Nie była. Wbiła mocniej palce w jego skórę, choć ledwo jej dotknął. Poraziło ją to, jak potrzeba rozchodziła się w niej coraz mocniej. Od ciepła dłoni dzielił ją jedynie materiał bielizny, tak teraz zbędny, tak ograniczający i tak bardzo przeszkadzający, że aż irytacja, którą poczuła sprawiła, że zapragnęła, aby je z niej zerwał. Chcąc pozbyć się wszelkich granic, które między nimi były.
Zakołysała biodrami wychodząc mu naprzeciw i jedynie pogłębiając już otrzymywaną od niego pieszczotę. Sapnęła głośniej, a głowa opadła jej mocniej w tył, gdy pociągnął za włosy. Czuła przyjemne drżenie pod skórą, jednak najbardziej odczuwała to w okolicach podbrzusza.
— Podoba… — Urwała niezdolna do wypowiedzenia słów, które gdzieś na końcu języka miała.
Wyczuła w jego głosie wyzwanie, które ochoczo przyjęła. Głowa jej szalała, już jednak nie z tych złych powodów. Wszelkie troski odłożyła na bok. Miała pod sobą Leo, kochającego ją Leo. Jak mogłaby się czymkolwiek martwić? Kochającego i okazującego jej miłość w sposób, który przeznaczony był jedynie dla niej. Napawało ją to swego rodzaju dumą, gdy miała tę pewność, że żadna inna kobieta (w ostatnim czasie przynajmniej) nie doświadczyła w połowie tego, co otrzymywała teraz Romy. Że to ona była tą, z która chciał znaleźć się w sypialni i zaufać, że nie wykorzysta tego momentu, że zajmie się nim najlepiej, jak potrafiła.
Ułożyła dłonie na jego ramionach, szukając w nich stabilizacji. Schylony między jej piersiami zdawał się jej w tej chwili być… Piękny. Piękniejszy niż kiedykolwiek wcześniej widziała. Jednocześnie tak bardzo skupiony na tym, aby to jej było dobrze, aby to Romy czerpała z tego momentu jak najwięcej. Nie umknęło jej to, jaki to wpływ miało na niego. Wyraźnie czuła go pod sobą, właściwie między sobą.
— Leo… — Urwała. Dawno już mogła zapomnieć o spokojnym oddechu czy nie bijącym w szaleńczym tempie sercu. — Zdejmij je… Proszę, chcę cię poczuć. Muszę…
Na jakiekolwiek opanowanie się było już zbyt późno. Romy nawet nie starała się udawać, że potrafiłaby się opanować. Nic podobnego robić nie zamierzała. Upojona była jego zapachem i pocałunkami, rozkosznym dotykiem, który wprawiał jej ciało w drżenie.
Nachyliła się tuż przy jego uchu, jakby chciała, aby kolejny jęk wybrzmiał wpierw najpierw w nim, a dopiero później rozszedł się po sypialni.
Po raz kolejny wprawiła własne biodra w ruch, mocniej ocierając się i naciskając na jego dłoń. I skoro to był początek, to Romy nie mogła się doczekać, jak będzie wyglądała reszta ich wspólnej nocy.
He wanted just a taste
And now he can′t keep his head up high😮💨❤️🔥
Romy nigdy nie widziała siebie w roli koleżanki od cielesnych uniesień. Wiedziała, że niektóre jej koleżanki miały takie umowy ze swoimi kolegami. Często słuchała ich opowieści, czasem z czerwonymi wypiekami na twarzy i niedowierzeniem. Nikogo nie oceniała. W końcu każdy miał prawo robić to, na co miał ochotę. Jeśli chodziło jednak o nią, to Romy potrzebowała poczuć coś więcej niż samo fizyczne przyciąganie, aby gościć kogoś w łóżku lub zagościć w cudzym. Daleko było jej do pruderyjnej dziewczyny, o czym sam Leo miał okazję się przekonać wielokrotnie w przeszłości, czy też nawet teraz, gdy bezwstydnie jęczała jego imię i zmysłowo poruszała biodrami na jego udach pogłębiając tylko mocniej prezentowaną jej przyjemność. Jednak, aby do tego doszło potrzebowała uczuć. Przede wszystkim to zależało jej, aby one były i niekoniecznie chodziło o wielką miłość, choć ta bez dwóch zdań podsycała jedynie doznania. Było miło być chcianą, niepozostawioną samej sobie i pożegnanej krótkim „cześć, było miło, ale już spadam”.
OdpowiedzUsuńKiedy więc zaczęła sypiać z Leo – nie było to podyktowane jedynie niegasnącym pożądaniem, które rozpalili w sobie podczas tamtego urodzinowego przyjęcia. To były miesiące upychania uczuć w kąt. Udawania, że one nie istnieją, a ta nić porozumienia, która pojawiła się między nimi od samego początku była jedynie pomyłką. Romy doskonale pamiętała, że to Leo trzymał ją na dystans. Nie pozwalając na to, aby zbliżyła się bardziej niż to konieczne. Poniekąd to rozumiała. Była koleżanką Allegry, młodsza o parę lat i co tak naprawdę mogła mu zaoferować? Przygodny seks, który mógł znaleźć u każdej laski, która robiła do niego maślane oczy? Rozmowę, w której się gubiła, bo rozpraszały jej jego oczy i uśmiech? Nieśmieszne żarty rzucane w nerwach, gdy próbowała zakryć swoje zakłopotanie tym, jak blisko niej jest? Tłumaczyła sobie to tak, że pochodzą z dwóch różnych światów i na dłuższą metę nie mieliby o czym rozmawiać. Ro ledwo zdała prawo jazdy i nie lubiła jeździć sama, a Leo rozpędzał się do setek kilometrów na godzinę i nie robiło to na nim większego wrażenia. Potem, gdy przedstawił jej Olivera uznała, że naprawdę wymyśliła sobie, że mógłby odwzajemnić jej zainteresowanie. I była po prostu głupiutką, naiwną dziewczyną, która wyobraziła sobie zbyt długo przez krótki kontakt wzrokowy na jednej imprezie. Nie potrafiła jednak zrozumieć tego, że wraz z upływem czasu ten kontakt wcale nie słabł. Czuła, jak śledzi ją wzrokiem niemal cały czas. Nie pozostawała mu dłużna. Interesowała się tym, gdzie jest i co robi. Siadała czasem bliżej, niby od niechcenia, aby o czymś porozmawiać i zaczepić go do zwykłej rozmowy. Trzymając względy dystans, bo obok zawsze był Ollie, a Romy jeszcze wtedy sądziła, że jest porządną dziewczyną. Że nigdy nie pozwoliłaby sobie na granie z cudzymi uczuciami.
Zanim doszło do ich zbliżenia robili wiele, aby cała ta relacja nie wyszła poza ukradkowe spojrzenia czy przypadkowe wpadnięcie na siebie, krótkie nieznaczące tańce w klubie. Romy pamiętała doskonale, jak udawała, że wcale nie czuła motylków w brzuchu, gdy Leo był blisko. Że zapach jego perfum wcale nie doprowadzał jej do szału i nie był zapachem, który oznaczał dom. Oboje ukrywali to, czego naprawdę chcieli. Zasłaniali się innymi relacjami, a z początku to chyba wychodziło im całkiem nieźle. Romy była szczęśliwa z Oliverem, a Leo wydawał się być zadowolony z towarzystwa, które miał. Romy już nawet nie pamiętała imienia tamtej dziewczyny. Pamiętała za to, jak działała jej na nerwy, gdy pojawiała się w tych samych miejscach. Wtedy jej zazdrość nie sięgała poziomu, jaki osiągnęła dziś. Wtedy Romy jeszcze nie znała smaku jego ust, dźwięków, które wydawał, gdy to ona była powodem jego rozkoszy. Nie miała prawa wtedy wiedzieć, jak to jest być trzymaną przez Leo w ramionach. Nie znała ciężaru jego ciała na swoim, płynności ruchów i rozkoszy, którą jej potrafił dać.
Wtedy nie umiała wyobrazić sobie, jak to jest, gdy należy do niego. Ale już wtedy w głębi czuła, że to jest właśnie to, czego pragnie.
Pierwszy pocałunek nie był błędem, choć do tego próbowała to sprowadzić. Panikowała, nie wiedząc, czy utrzymają to w sekrecie przed Oliverem. Chciała mu się z początku przyznać. Ale co miałaby powiedzieć? Chciałam go pocałować od miesięcy, ale nie było okazji. A tak w ogóle, to cały ten czas wodzę za nim wzrokiem i ciągle o nim myślę, ale przysięgam, że cię kocham? Brzmiało to koszmarnie. I nawet w połowie nie było prawdą, którą znała tylko ich dwójka. Tamten pocałunek był dopiero początkiem. Rozpoczął serię wydarzeń, których już nie dało się zatrzymać.
UsuńCzuła to Romy i czuł to Leo.
Tamten pocałunek zmienił wszystko. Dał im szansę, aby na moment dopuścili do siebie myśli, że może popełnili błąd. Nie zbliżeniem, ale tym, że nie dali sobie szansy na rozwinięcie tamtych nieśmiałych uczuć z początku. Im szli dalej, tym ciężej było się blondynce zatrzymać. Dlatego, gdy już doszło do ich pierwszej nocy, tej, gdzie opuściła wszelkie mury, a moralność zostawiła za drzwiami i pozwoliła, aby z czułością zdejmował z niej sukienkę, pieścił ciało i sprawił, że krzyczała o więcej – nie było od tego odwrotu. Romy w tamtej chwili po raz pierwszy dopuściła do siebie myśl, że zaczęła się w nim zakochiwać. Podsyciło ją to, jak się z nią obchodził, że nie była odosobniona w tych pragnieniach, a choć jeszcze krótko po wszystkim myślała, że usłyszy to nie powinno się wydarzyć te słowa nigdy nie padły. Nie wypowiedziało ich żadne z nich, choć oboje pomyśleli. Obawa przed tym, że nigdy więcej tego nie doświadczą była cięższa do uniesienia niż wyrzuty sumienia. Sprawnie chowała je pod dywan, byle tylko nigdy więcej go już nie stracić. Nawet, jeśli miało to oznaczać ukrywanie się z prawdziwymi uczuciami przez resztę życia.
Pierwszy raz od ponad dwóch lat pozwolili sobie na szczerość, która, gdyby pojawiła się wcześniej, to być może uchroniłaby ich przed wieloma niepotrzebnymi wydarzeniami. Tego właśnie chyba najbardziej między nimi brakowało – odrobiny prawdy. Mimo, iż Romy nigdy go nie okłamała to nigdy nie wyjawiła też całej prawdy. Słowa, które dziś mu powiedziała kocham cię miała tak wiele razy na końcu języka. Dziesiątki okazji, aby mu to powiedzieć i wyrzucić z siebie ten „ciężar” uczuć, który nosiła. Za każdym razem, gdy o tym myślała czuła mocny nacisk w klatce, który nie pozwalał jej się przyznać. Nie chciała psuć ich relacji. Ta już i tak była krucha; nie, bo o siebie nie dbali, ale wszystko wokół stało tak naprawdę przeciwko nim. Dziś już wiedziała, że choć nie powiedzieli sobie nigdy tych słów wcześniej, to były one między nimi obecne od dawna. Robiło jednak ogromną różnicę, gdy się wiedziało, a nie jedynie domyślało. Cały ten czas Romy domyślała się, że Leo ją kocha. Jak mógłby nic do niej nie czuć, skoro tak długo razem byli? Okazywał jej to małymi gestami, podobnie i ona robiła z nim. Takimi, które na pierwszy rzut oka są nieznaczące, ale krzyczą widzę cię, słucham cię i rozumiem. Na tamten czas to było wystarczające, a przynajmniej takie się właśnie wydawało. Mogła gdybać bez końca, jak wyglądałoby teraz ich życie, gdyby byli odrobinę odważniejsi. Nic z tego jednak nie miało znaczenia, a ich życie wyglądało teraz zupełnie inaczej. I liczyło się już przede wszystkim to, że nareszcie odważyli się naprawdę. Tę, która z wielu powodów wcześniej nie chciała im przejść przez gardło.
Wszelkie, a co, jeśli, a gdyby, przestały mieć już tak naprawdę znaczenie. Najważniejsze było to, że odnaleźli do siebie drogę, że potrafili zdobyć się na odwagę, która poprowadziła ich prosto w swoje objęcia. Jak się okazywało, ale wszystkie drogi, na które trafiała Romy, prowadziły ją tylko i wyłącznie w jego kierunku. Bez względu na to, jak bardzo mogła się pogubić to nie mogła zaprzeczyć, że jej serce biło w rytmie Leone Maxwella. Biło dla niego i biło z nim. Dla ich przyszłości, którą razem stworzą. Dla rodziny, którą będą mieli. Nie chciała się już tych myśli bać. Bez względu na to, jak odważne i nierealistyczne mogą być.
Należały w końcu do niego, a z Leo wszystko stawało się możliwe.
Romy mogło brakować obecnie słów, które wyraziłyby głębokość jej tęsknoty oraz niezrozumienia. Mogła to okazywać poprzez pocałunki, którymi go obdarowywała. Przekazać mu to bez plątania się w słowach, które teraz i tak nie będą odpowiednie. Rozmowa została odłożona na bok. Wspólnie się na to zgodzili. Decydując na inny sposób, który wyrazi tygodnie ciszy między nimi. Na tę chwilę Romy nie oczekiwała, że przerwą, aby porozmawiać. Nawet, jeśli tak byłoby to poprawne. Tak naprawdę, gdyby zakończyli tę noc na wyznaniach i ułożeniu się do spania byłaby równie szczęśliwa. Znała już trochę jednak Leo oraz siebie, aby wiedzieć, że taki scenariusz nie był możliwy. Nie, gdy w powietrzu wciąż unosiło się te samo napięcie z 1OAK. To ono teraz przejęło kontrolę i nie wyglądało, aby im było z tym źle.
UsuńBlondynce już z całą pewnością nie było źle.
Tlące się w niej uczucie sprawnie przejmowało kontrolę nad nią samą. Kierowało ruchami jej bioder, które płynnie dopasowały się do dłoni Leone. Tak, jak dawniej, gdy znajdowali się w tej samej sytuacji. Kiedy to pragnienia wychodziły na wierzch, a potrzeba bliskości rosła. Roznosząca się po ciele blondynki rozkosz jedynie przybierała na sile. Leo znał ją lepiej niż ktokolwiek inny, każdy jej czuły punkt i miejsca, od których doznania stawały się coraz intensywniejsze. Kumulowały się one w jej podbrzuszu, rozchodząc dalej i zaczepiając o każdy nerw, które teraz zdawało się, ale stały się o wiele wrażliwsze. Włosy jeżyły się jej na karku, a każdy pocałunek, czy to złożony na jej szyi bądź na ustach, pogłębiał tę chwilę mocniej. Prowadząc ją dalej ku Leo.
Nie chciała pozostać na niego obojętna. Pamiętała o nim i w swoim czasie zamierzała, a właściwie to przede wszystkim, ale chciała, pokazać mu, jak to ona tęskniła. Myśl na moment jednak spłynęła na bok. Czuła go między udami, każdy puls niemalże rozchodził się i po jej ciele, a w niej rosło to słodkie uczucie, że ona jest jego powodem. Okłamałaby siebie i jego, gdyby powiedziała, że nie zrobiło to na niej wrażenia. Romy uśmiechnęła się pod nosem, kiedy znów poruszyła biodrami, tym razem już nie tylko ocierając się o jego dłoń, która była głównym powodem roznoszącej się po jej ciele przyjemności.
— Nie wiem, ile cierpliwości jeszcze mam w sobie. — Odezwała się cicho zachrypniętym głosem. Czuła, jakby wystawiał ją teraz na próbę. Sprawdzał, ile jeszcze wytrzyma, zanim z jej ust spłynie kolejna prośba. Romy mogła prosić i nie wątpiła, że tej nocy zrobi to jeszcze niejeden raz. — Zwariuję przez ciebie… Już zwariowałam. — Przyznała i roześmiała się krótko, jakby sama nie wierząc, że stać ją było teraz na śmiech.
Każdy ruch Leo wprawiał jej ciało w kolejne podrygi, których nie ukrywała. Włosy kleiły się do pleców, na których już nie było deszczowych kropli. Te zdążyły wyschnąć, a na ich miejscu pojawiły się pierwsze krople potu wynikającego z dziejącego się między nimi słodkiego uniesienia.
Delikatnie przygryzła wargę, gdy zamienił pozycję. Romy leżąc na miękkiej i chłodnej pościeli dała sobie moment na złapanie oddechu. Przeciągając wzrokiem po sylwetce Leo, na którą przez chwilę miała dobry widok. Patrzyła w pociemniało oczy Leo, niemalże przez moment czując zawstydzenie, gdy to on się jej przyglądał. Leżała rozebrana z rozchylonymi nogami, co było jednoznacznym zaproszeniem dla niego. Usta miała wilgotne od pocałunków i zwilżania ich językiem, policzki zarumienione, a jej własne oczy wesoło błyszczały. Niemalże figlarnie.
— Chodź tutaj. — Poprosiła wyciągając do niego dłoń, aby w końcu do niej dołączył. Rozumiała go, bo gdyby znajdowała się na jego miejscu również zastygłaby w miejscu i po prostu na niego patrzyła. Chcąc nacieszyć się rozciągającym się przed nią widokiem.
Szerszy uśmiech przebiegł jej po twarzy, gdy i tę prośbę spełnił. Romy niemalże od razu rozsunęła nogi nieco szerzej, chcąc mu dać do siebie lepszy dostęp, gdy to robiła uniosła wyżej biodra, chcąc poczuć znacznie więcej niż tylko jego dłonie, które choć doprowadzały ją do tego najprzyjemniejszego szału i rozkoszy, powoli nie tyle co były niewystarczające, a Romy chciała, aby w końcu między nimi nie było już żadnej przestrzeni. I wiedziała, że to nadchodzi. Tylko jeszcze nie teraz.
UsuńZerknęła na jego dłonie, gdy jedna z nich zaczepiła o materiał bielizny. Podnosząc wzrok oczy wypełnione miała słodkim pożądaniem. Zdawało się, że te wcale nie malało, a jego siła jedynie przybierała na intensywności. Znów podniosła biodra, aby sprawniej je z niej zsunął. Nareszcie.
Objęła jego twarz dłońmi.
— Poczekaj. — Poprosiła cicho. Zapragnęła go zatrzymać jedynie na moment, bo wiedziała, że żadne z nich nie będzie w stanie się powstrzymać już nie. Cisza w apartamencie nie była dobijająca. Przestrzeń w sypialni zapełniona była ich przyspieszonymi oddechami oraz biciem serc. Nawet, jeśli to była jej wyobraźnia, to było to nieistotne. Oddychali wspólnie, wszystko co między nimi się działo należało tylko i wyłącznie do nich. Wystarczyło zaledwie kilka sekund w ciszy, bez szmeru pościeli czy wspólnych westchnięć. — To my… — Szepnęła, nim pozwoliła sobie sięgnąć do jego ust. Po czuły, delikatny pocałunek. Zupełnie tak, jakby ten miał być przypieczętowaniem tej chwili. Tego, że po miesiącach nareszcie się odnaleźli.
Romy nie mogła już chcieć ani potrzebować więcej.
Odzyskała najważniejszą osobę w swoim życiu. Mężczyznę, który był dla niej całym światem, a ich zbliżenie, choć popychane przez tęsknotę i potrzebę, niosło za sobą znacznie głębsze przesłanie.
Z czułością pogładziła policzek. Robiła tak już wiele razy wcześniej. Policzki, jak zwykle, drapały ją w dłoń i choć tak wiele razy na to narzekała to teraz cieszyła się, że znów może na nie narzekać.
Muskające wnętrze jej uda palce nie były rozpraszające. Ciepły dotyk ściągnął ją z powrotem do chwili, która rozgrywała się między nimi. Przymrużyła oczy, a głowa lekko opadła jej do tyłu wbijając się w miękkie poduszki. Bezwiednie wetchnęła czując ciepło jego dłoni bez materiału bielizny na sobie. Drgnęła mocniej niż się tego spodziewała.
Dłonie zsunęły się z jego twarzy na szyję, którą na moment objęła. Westchnęła mu prosto w usta w chwili, kiedy wsunął w nią palce. Uczucie poraziło ją niemal od razu. Była niepewna, czy to było spowodowane jedynie tym, jak bardzo za nim tęskniła, czy tym, że dawno już nie zajmował się nią w ten sposób.
Nie była pewna czy większy wpływ miał na nią jego dotyk, czy słowa, które do niej mówił. Romy niema czuła, jak robi się jej słabo. W tym najlepszym znaczeniu.
— Zawsze byłam tylko twoja. — Zawsze nie było nawet kłamstwem. Uwielbiała, gdy do niej mówił, jak ją komplementował. Wilgoć między jej udami jedynie przybierała na sile. — Leo… — miękki szept spadł z jej ust. Boże, jak tęskniła za wypowiadaniem jego imienia tym drżącym głosem w chwilach, kiedy odbierał jej resztki rozumu.
Wsunęła palce jednej dłoni między jego ciemne włosy. Nie potrafiła pozostać mu jednak obojętna i jedynie z tej sytuacji brać. Romy była głodna, a choć tak przyjemnie było jedynie brać, to równie przyjemnie było dawać. Rozproszona przez jego pocałunki na piersiach i dłoń między udami nieco na oślep przesunęła obiema dłońmi po jego plecach. Przesunęła je na boki, dopóki nie trafiła na opinający jego ciało materiał bokserek.
Zsunęła ich materiał niżej. Na tyle, na ile pozwalała jej pozycja. Prawą dłoń poprowadziła w górę na jego żebra, sprawnie wsuwając ją między nich i tak, aby mu nie przeszkadzać. Palce zsunęły się po torsie, zbliżając do napiętego podbrzusza. Chwilami już nie była pewna, czy to ona drży, czy drżą oboje. Wspomogła się drugą dłonią, aby zsunąć je niżej i odsłaniając go przed sobą bardziej. Odsunęła materiał wystarczająco, tak, jak tego chciała. Zagryzła wargę, jednak to nie powstrzymało rozkosznego jęku, który z niej wyrwał.
Usuń— Mój… Cały mój. — Powiedziała do siebie, jakby musiała wypowiedzieć te słowa na głos, aby uwierzyć w tę chwilę.
Poprowadziła prawą dłoń niżej, dopóki palcami nie natrafiła na okazałą męskość. Wetchnęła głośniej, a może to był Leo? Już nie wiedziała. Mieszały się już nie tylko ich oddechy, ale i każde westchnięcie jęk, zdawało się, że padały w tej samej chwili. Tworząc grzeszną melodię przeznaczoną jedynie dla ich uszu. Śmiało objęła go dłonią, a gdyby tylko dała radę, naprowadziłaby go prosto na siebie. Pragnęła jednak dać i Leo chwilę rozkoszy, nie być jedynie tą stroną, która łapczywie bierze i nie daje nic od siebie.
Zdawała sobie sprawę, że był to dopiero słodki początek ich wspólnej nocy, a Romy chciała z niego czerpać tak wiele, jak to tylko jest możliwe.
— Leo — szepnęła chcąc zwrócić na siebie jego uwagę, choć czy naprawdę musiała to robić? Już miała ją przecież w pełni. — Proszę, popatrz na mnie.
Nie spieszyła się z ruchami własnej dłoni. Dotykała go tak, jakby wciąż nie była pewna, czy na pewno jej wolno. Czy na pewno robi to tak, jak lubił, czy wciąż pamiętała, co lubił. Wystarczyło jej jednak jedno spojrzenie w ciemne od pragnień oczy Leo, aby poznać odpowiedź i aby wszelkie wątpliwości zostawiły ją tej nocy na dobre.
Is this the place that I've been dreaming of?🩷❤️🔥
Pierwszym takim naprawdę poważnym związkiem był dla Romy Oliver. Nauczyła się przy nim jak może wyglądać miłość między dwójką osób. Pod wieloma względami byli do siebie podobni. Oboje należeli do tych raczej spokojniejszych ludzi, choć w tym związku to zdecydowanie Romy była tą głośniejszą i chętniej wychodziła do ludzi, a na imprezach nie miała w sobie wstydu przed wejściem na stół i tańczeniu z koleżanką. Mimo nieśmiałości, którą Bellini w sobie czasem miała to bliżej było jej do ekstrawertyczki niż chowającej się w domu z kotem introwertyczki, z którą nawiązanie kontaktu przychodzi z trudem. Niemal od samego początku dogadywali się ze sobą naprawdę dobrze. Kliknęło im niemal od pierwszego spotkania, a im było ich więcej – tym było lepiej.
OdpowiedzUsuńW historii Romy Oliver był partnerem, którego zawsze będzie wspominało się z uśmiechem. Ich związek może nie był pozbawiony kłótni i nieporozumień, jak wszystkim czasem puszczały im nerwy i kłócili się o nieznaczące wiele rzeczy. Po każdej kłótni potrafili jednak do siebie przyjść i się przeprosić. Wtedy Romy zrozumiała, że w miłości chodzi o wybieranie siebie nawzajem. Nawet wtedy, kiedy nie ma się ochoty na tę drugą osobę patrzeć. Oliver był dla niej pierwszym mężczyzną, który wprowadził ją w świat miłości – nie tylko tej emocjonalnej, ale i fizycznej. Przed nim pojawiali się na chwilę różni chłopcy, jednak zawsze kończyło się to zaledwie na paru randkach i kilku pocałunkach, które nigdy nie przerodziły się w nic poważniejszego. Romy nie potrafiła kłamać w tej kwestii – swego czasu kochała Olivera i była w nim zakochana. Wyobrażała sobie z nim przyszłość, co prawda nie na tak dużą skalę, jak z Leo, ale jednak jakieś wyobrażenia miała. Miałaby z nim dobre i spokojne życie, choć prawda była taka, że za każdym razem, kiedy wsiadał do bolidu martwiła się, czy nic się nie wydarzy na torze. Mimo wiedzy, że jest to już o wiele bezpieczniejszy sport niż parę lat wcześniej to zmartwienie wciąż w niej siedziało i dawało o sobie znać. Oliver był dla Romy przez długi czas bezpiecznym miejscem. Świetnie dogadywała się z jego rodziną, a on z jej. Czasami padały żarty o tym, że być może w niedługiej przyszłości Romy i Ollie dołączą do rodziny na papierze. Oboje zbywali to śmiechem, zdając sobie sprawę, że na taki krok jest o wiele za wcześnie. Jednoczenie nie mogła pozbyć się wrażenia, że Ollie naprawdę o tym myślał. Nie przerażała jej sama wizja związania się na całe życie. Przerażało ją to, że gdyby doszło do tego, zanim zakończyłaby ich związek zmuszona byłaby powiedzieć nie i złamać mu serce jeszcze mocniej.
Natomiast, gdyby to Leo tej nocy zadał jej pytanie, które odmieniło ich życie jeszcze bardziej, Romy by się nie zawahała. Nie przeszłoby jej przez myśl, aby powiedzieć nie i z pewnością nie pozwoliłaby, aby ktokolwiek przemówił jej do rozsądku. Nie słuchałaby złotych rad mówiących, że to za wcześnie, że potrzebują czasu i poukładać najpierw sprawy między sobą oraz Olliem. Romy zgodziłaby się w moment i to mogło świadczyć o tym, jak głębokie jej uczucie do Leo było bądź o tym, jak bardzo zaślepiona nim była. W zależności od tego kogo zapytałoby się o zdanie. Nie chciała nigdy więcej wyobrażać sobie bez niego życia. Wcale też nie czuła, że zaczęła wariować, bo usłyszała od niego dwa słowa, których pragnęła od miesięcy. Romy Bellini była bez granic zakochana w Leo. To on był mężczyzną, którego pokochała tak mocno, że czasami ta miłość przynosiła jej ból. W chwilach, gdy nie wiedziała, czy ich związek kiedykolwiek będzie miał przyszłość. Czy to co robią naprawdę ma sens, skoro muszą się ukrywać przed całym światem i najbliższymi im osobami.
Tej nocy Romy pozbyła się wszelkich wątpliwości.
Nie odeszły one jedynie przez wyznanie miłości, które między nimi padło. Jeśli już to wyznanie pogłębiło ich więź. Romy przestała się martwić, bo nareszcie nie musiała się bać, że Leo znów odejdzie. Mając go teraz blisko siebie, czując ciepły oddech na miękkiej skórze wiedziała, że nie rozdzieli ich już absolutnie nic.
Miłość, którą darzyła Leo różniła się od tej, którą obdarzyła Olivera. Sama Romy do końca tego nie rozumiała, a tej dwójki nigdy ze sobą nie porównywała. Nie potrafiłaby tego zrobić, choć Sienna czasem ją podpuszczała, aby oceniła. Romy nie była w stanie tego zrobić, a mimo, że żaden z nich tego by nie usłyszał to uważała to za kompletny brak szacunku. Obaj byli dla Romy ważni i z obojgiem było dobrze, a więcej nikt, a już zwłaszcza Sienna, wiedzieć nie musiał. Miłość, którą obdarzyła Leo różniła się intensywnością. Podsycana przez długi czas była tym, że musiała ją trzymać w ukryciu. Czasami mówiła sobie, że to im wyjdzie na dobre. Ponieważ mogli się sobą cieszyć bez wścibskich oczu dookoła. Bez oceniających ludzi, którzy komentowaliby każdy ich ruch. Ocenialiby, jak traktują się nawzajem, czy patrzą na siebie z wystarczającą ilością miłości w oczach. Każde normalne zignorowanie siebie byłoby oznaką rozpadającego się związku. Romy już to wszystko przeżyła; zazdrosne fanki, które wyciągały rzeczy, które Romy robiła i wypisywała mając trzynaście lat w internecie. Nie było to nic obciążającego ani kontrowersyjnego, jednak ludzie mieli wspaniały dar do tego, aby polubione zdjęcie ze szczeniakami zmienić w tragedię międzynarodową. Romy będąc z Oliverem była nazywana atencjuszką, głodną pieniędzy no name, która pragnie sławy. Przez męskie grono fanów nazywana była tą, która przynosi mu pecha. Z jakiegoś powodu uważali, że gdy nie szło mu dobrze na torze to winna była obecność Romy. Nie umie się skupić na jeździe. Ta dziewczyna go pogrąża. Lepiej mu, gdy jest singlem. Popisuje się przed jakąś blondyną i masa, masa o wiele gorszych słów, które niejeden raz sprawiały, że się załamywała. Potrafiła radzić sobie z hejtem, nie działała w internecie od wczoraj, ale jednak, gdy było go tak wiele, że nie mogła nawet rozluźnić się wieczorem i bezmyślnie scrollować po mediach społecznościowych, a komentarze pod jej postami zalewane były nienawiścią nie wiedziała, jak sobie z tym poradzić. To był jeden z powodów, dlaczego cieszyła się, że ona i Leo są w ukryciu. Wtedy cały tej hejt i nierzadko groźby wypisywane w wiadomościach czy publicznie, byłyby jeszcze gorsze. I Romy nie wątpiła, że będą. Nie chciała się już ukrywać przed światem. Mimo świadomości, że smak okazywania mu uczuć publicznie będzie cierpki. Właśnie, dlatego cieszyła się, że tak długo ich związek był przeznaczony jedynie dla nich. Co prawda i tak pojawiały się różne domysły i teorie spiskowe, a przedstawione dowody były śmiechu warte. Mimo, że prawdziwe. Doceniała to, jak długo mogła go mieć tylko dla siebie i że nie musieli mierzyć się z tymi wszystkimi komentarzami, które miały moc, aby psuć prawdziwe związki.
UsuńDla Romy Leo zawsze był wystarczający.
Rozczarował ja tylko jeden jedyny raz. Tamtej majowej nocy, do której nigdy więcej wracać nie zamierzała. Tamta noc roztrzaskała ją na wiele małych kawałeczków. Zabrała najcenniejszą osobę, którą kiedykolwiek w swoim życiu miała. Leo sam tak naprawdę wyniósł się z jej życia. Nie dając szansy na wyjaśnienie. Wciąż co prawda nie wiedziała, dlaczego podjął taką, a nie inną decyzję. Odpowiedzi miały nadejść z czasem, bo choć Romy chciała wiedzieć już, to rozumiała, że muszą zaczekać na odpowiedni moment, aby ze sobą o tym wszystkim porozmawiać. Póki co, oboje chcieli się sobą nacieszyć. Własną bliskością, której nie dane było im poczuć od miesięcy. Oboje pozwolili na to, aby to fizyczne pragnienia wyszły na pierwszy plan. I wcale nie było w tym nic złego. Szczególnie, gdy zdawali sobie sprawę, że seks – nie ważne, jak oszałamiający i zapierający dech w piersi będzie – to wcale magicznie nie naprawi tego co zostało zniszczone.
Był on jednak przyjemnym początkiem do wspólnej drogi, którą tak ochoczo chcieli razem iść. Przypomnieniem, jak dobrze między nimi potrafiło być i jak świetnie się dogadywali w sprawach miłosnych. Ona również chciała, aby ta noc trwała, jak najdłużej. Aby mogli cieszyć się sobą nawzajem, smakiem ciał i ciepłem pocałunków.
Romy chciała, aby na moment się zatrzymali w tej chwili. W czułości, która rozpływała się między nimi. Ciszę przerywały jedynie ich zsynchronizowane oddechy, szumiący szmer serc i masa nieprzyzwoitych dźwięków, które jedynie pogłębiały to, jak cholernie dobrze Romy się czuła. Przed Leo nigdy nie wstydziła się okazywać mu, jak w danej chwili się czuje. Doskonale wiedziała, że każdy dźwięk, który z siebie wydała był dla niego ważny, że nigdy nie wyśmiałby tego, co przeżywała. Przede wszystkim, ale Romy nigdy nie poczuła się w jego rękach jak zabawka. Leo nigdy nie pozwolił na to, aby przeszło jej przez myśl, że jest z nią tylko po to, aby wieczorami obie ulżyć. Że Romy nie jest dla niego tylko towarzyszką do nocnych przygód, które kończą się spełnieniem. Myślała tak, gdy z nią zerwał, jednak wtedy jej myśli nie były racjonalne. Natomiast, kiedy byli razem to za każdym razem to ją stawiał na pierwszym miejscu. Dając do zrozumienia, że to jej przyjemność jest ważniejsza. Nawet w chwilach, kiedy to Romy pragnęła skupić się tylko na nim i okazać mu miłość w sposób, który tylko ona mogła robić. Dbał o nią na każdym kroku, podobnie było też tak i tej nocy. Czuła się opiekę i troskę, którą wokół niej otaczał. Czuła miłość, którą Leo w nią przelewał z każdym ruchem swojej dłoni. W każdym pocałunku, który składał na jej piersiach, pieszcząc je i pogłębiając rozkosz po raz kolejny. Cieszyła się też, że nigdy nie było dane doświadczyć jej bycia zabawką. Zgodziła się na zbliżenie jedynie z dwoma mężczyznami i obu ich darzyła głębokim uczuciem. Obaj się nią zaopiekowali i sprawiali, że doświadczenia były przyjemne i warte powtórki. Że miała szczęście trafić na Leo i Olliego, a choć byli od siebie różni, to dzieliło ich to, jak ogromnym szacunkiem obaj ją darzyli. Mimo, że Romy nie zawsze na to zasługiwała.
UsuńPrawda była taka, że gdyby ich zbliżenie było szybkie, dzikie to również byłaby zachwycona. Bo odbywało się z nim i to było dla blondynki najważniejsze, jednak nie ukrywała tego, że ta noc zasługiwała na znacznie więcej niż szybki orgazm osiągnięty w pospiechu. Oboje zasługiwali na to, aby nacieszyć się sobą w pełni. Właśnie, dlatego żadne z nich się nie spieszyło. Romy już, co prawda, nie mogła doczekać się, aż będzie miała go w sobie, aby mogła opleść go nogami w pasie i przyciągnąć bliżej, tego momentu, kiedy będą jednością, a swoją wzajemną miłość będą mogli okazać obie w znacznie głębszy sposób. Czerpała jednak dość przyjemności z płynącej chwili, aby móc zaczekać z tym jeszcze przez jakiś czas. Oczekiwanie nie było męczące, było przyjemne. Zupełnie tak, jak gdyby wiedziała, że gdy już do tego dojdzie to czekanie okaże się bardziej niż tego warte.
Romy oddychała o wiele ciężej niż jeszcze przed chwilą. Raz po raz z jej ust spływały słodkie jęki wywołane i przeznaczone dla Leo. Każdy kolejny ruch jego dłoni przybliżał ją w stronę osiągnięcia spełnienia. Początkowo nie chciała robić tego sama, pragnęła dojść z razem z nim. Tak, jak miewało to miejsce wiele razy przedtem, jednak i ta myśl powoli odpływała na bok, gdy jego dłonie i usta dokładały kolejnych pieszczot.
— Dokładnie tak, kochanie. — Szepnęła drżącym od emocji głosem. Serce rozbijało się jej o żebra. Leo opierający głowę na jej piersi doskonale mógł słyszeć w jak szaleńczym tempie biło. — Cholera, Leo… — Sapnęła szybko. Ciepło budujące się w jej wnętrzu z każdym ruchem jedynie się nasilało, a dodatkowo podkręcała się tym, jak dotykała jego. Swojego Leo. Swojego mężczyznę. Nie sądziła, że jeszcze kiedykolwiek dane jej będzie móc tak o nim mówić. Nie chodziło już o sam seks, który był wspaniały i Romy również zwyczajnie za tym tęskniła. Za wypełniającym jej ciało spełnieniem, za ciałem Leo, za tym, jak wiedział, jak ma się z nią obchodzić. Znacznie bardziej tęskniła jednak za nim, a nie za tym co potrafił i mógł jej dać. Wszystko było to jedynie dodatkiem.
Pogłębiła ruch swojej dłoni. Obejmując go nieco mocniej. Była niemal onieśmielona, choć to przecież nie był pierwszy raz; znała jego kształt i długość, smak. Wciąż potrafiła jednak zarumienić się na widok rozebranego Leone, czy też na fakt, że tej nocy to ona była powodem przepełniającego go pragnienia. Że to ona była jego pragnieniem.
UsuńLeo wcale nie musiał sobie tych rzeczy wyobrażać.
To on był powodem każdego jęku, jej wilgoci i rozchylonych dla niego nóg. Powodem, dlaczego leżała naga na łóżku i prosząca o więcej. Leo był powodem jej urywanego oddechu, zamglonych oczu i słodkiego zakończenia, które na nich czekało.
Zaprotestowała pełnym niezadowolenia jękiem, gdy sięgnął po jej dłoń.
— Leo. — Fuknęła w oburzeniu, jednocześnie tak samo mocno rozpływając się od nacisku jego palców na swojej kobiecości, jakby nie do końca wiedziała, czy powinna bardziej się skupić na pracy jego dłoni czy na tym, że zabronił jej siebie dotykać. Może nie zabronił, bo rozumiała co próbował jej przez to powiedzieć, ale to jeszcze nie oznaczało, że była zadowolona. Nie walczyła z nim jednak. Moja kolej jeszcze nadejdzie.
Zatrzymała wzrok na dłużej przy jego figlarnie błyszczących oczach i rozciągającym się na ustach spojrzeniu. Miał ciepłe, rumiane policzki, a drobne kropelki potu spływały mu po skroni. Boże, gdyby mogła to scałowałaby całą jego twarz. I będzie mogła, jednak jeszcze nie teraz. Musiała zaczekać na swoją kolej.
— Czuję, że jesteś. — Wymruczała przytakując na jego słowa, które wywołały na jej twarzy zadziorny, przekorny uśmiech. — Zemszczę się za to… — Zagroziła, a głos miała rozmarzony, gdy przez głowę przemknęły jej różne sceny, które ochoczo wprowadzi w życie, gdy tylko nie będzie tak bardzo zdana na jego łaskę. — Boże… właśnie tam. — Szepnęła. Zdając sobie sprawę, że wcale nie musiała mu mówić. On doskonale znał miejsca, które doprowadzały ją na szczyt.
Głowa blondynki miękko wbiła się w poduszki, a oczy przymknęły pozwalając sobie na to, aby w pełni oddać się przyjemności. Druga dłoń, ta nieuwięziona przez dłoń Leo opadła na miękką pościel, o którą zaczepiła palcami. Szukając czegokolwiek, czego mogłaby się chwycić. Dopiero po pewnym czasie wróciła ona na jego ciało. Gdzie? Nie była pewna, wiedziała tylko, że dotyka jego ciepłej skóry. Może pleców, a może chwyciła się jego przedramienia. Sama już nie wiedziała. Głos Leo przy jej uchu, prośby, które składał w jej kierunku jedynie pogłębiały doznania. Coraz wyraźniej czuła zbliżające się spełnienie, które było podarowane przez niego dla niej. Tylko dla niej. Ciało Romy dopasowało się do nadanego przez Leo rytmu, który był odpowiedni. Wierciła się pod nim delikatnie. Uczucie spełnienia przyszło nagle, wyrywając z jej płuc krótki pełen rozkoszy krzyk, pod którym kryło się imię jej ukochanego. Ciałem blondynki wstrząsnął nagły, długi dreszcz. Drżało jeszcze przez kilka kolejnych sekund, które zdawały się teraz trwać w nieskończoność i wcale nie miała z tym najmniejszego problemu. Zacisnęła uda, a raczej starała się je zacisnąć, co jedynie spowodowało, że obejmowała nimi mocniej ciało Leo. Oczy wciąż miała zamknięte, a oddech niespokojny i nierówny.
Przez kilka pierwszych sekund, a może przez minutę nie odważyła się otworzyć oczu.
Nie ze wstydu, Romy się nie wstydziła. Potrzebowała jednak tej chwili dla siebie, zanim wróci do rzeczywistości. Tak słodkiej i kuszącej, że nie potrafiła się jej teraz oprzeć.
— Mhm… — Zamruczała po chwili i dopiero wtedy uchyliła powieki od razu natrafiając na pełną zadowolenia twarz Leo. Mogła przysiąc, że wyraz jego twarzy jest niemal bezczelny. — Dziękuje… — szepnęła cicho, a może tylko ledwo poruszyła ustami. Chwilowo jeszcze nie miała sił, aby się podnieść tak, jak tego chciała. Uniosła więc jedynie głowę, aby musnąć ramię Leo. — Niezwodny, jak zawsze.
Niczego innego by się po nim nie spodziewała.
UsuńGłowa z powrotem opadła jej na poduszki, a Romy wzięła kilka głębszych wdechów. Ciągle lekko drżała, jakby jeszcze nie wróciła w pełni do swojego ciała, ale w końcu nie musiała się spieszyć. Mieli cały czas świata.
And all at once, you are the one I have been waiting for
King of my heart, body and soul 🩷❤️🔥
Swego czasu Romy również żałowała, że to nie Leo był dla niej pierwszym partnerem, z którym mogłaby przeżyć swój pierwszy raz. Właściwie, kiedy się poznali, a Romy zdała sobie sprawę z tego, że Leo naprawdę się jej podoba zaczęła rozważać, że mogłaby względem niego pozwolić sobie na więcej. Daleko było jej wtedy do mówienia, że go kocha. Wtedy jeszcze nie znała znaczenia tego słowa. Romy była nim zauroczona, a ów zauroczenie przyprawiało ją o przyjemnie mrowienie w dole brzucha za każdym razem, kiedy Leo pojawiał się w pobliżu. Właśnie z tego powodu pozwalała sobie na śmielsze myśli oraz na wyobrażenia, które dopiero wiele miesięcy później stały się jej rzeczywistością.
OdpowiedzUsuńRomy należała do typu beznadziejnych romantyczek, które uważają, że pierwsza miłość jest na całe życie, a relacja usłana będzie miękkimi płatkami róż. Nie tak dawno temu przekonała się, że wcale tak nie jest, a życie potrafi bywać mocno skomplikowane. I chociaż poniekąd jej związek właśnie tym był – usłany różami to ona była tą, przez którą róże gniły. To Romy wprowadziła największe szkody do swojego pierwszego związku, to ona była tą, która złamała wszystkie złożone obietnice. Nie umiała, jednak tego żałować. Oliver dał jej coś naprawdę cudownego. Sprawił, że Romy uwierzyła, że jest warta miłości i że może ją znaleźć. Leo to uczucia w niej jedynie pogłębił w zeszłym roku, a jednoczenie odebrał jej tę wiarę tamtej majowej nocy. Teraz nie miało to już większego znaczenia, gdy był tak blisko niej i sprawiał, aby Romy czuła, że znów wszystko jest możliwe.
Gdyby podjęli inne, być może lepsze, decyzje w czasie, gdy się poznali to uniknęliby teraz wielu żali. Żadne z nich nie miało mocy, aby zmienić czas, a gdyby mieli to Romy czasem się zastanawiała, czy wyszłoby im to na dobre. Ilekroć w filmach czy serialach pojawiał się motyw cofania w czasie to konsekwencje zmiany biegu wydarzeń bywały czasem o wiele gorsze niż problemy, których chciało się uniknąć. Wiele razy wyobrażała sobie, jak mogłoby wyglądać ich życie, gdyby Leo jej od siebie nie odsuwał i nie popchnął w objęcia Olliego. Zastanawiało ją, czy gdyby wtedy dali sobie szansę to czy wciąż byliby razem. Chciała wierzyć, że ich związek przetrwałby wszystko, ale tak naprawdę Romy nie miała szansy, aby o tym wiedzieć. Mogła jedynie gdybać, a od gdybania nic się nie zmieniało. Sytuacja była jaka była, a blondynka cieszyła się, że znaleźli w sobie siłę, aby wyznać sobie najważniejsze uczucia, które zbyt długo trzymali schowane w sercach. Nawet, jeśli miało to teraz oznaczać, że rzeczywistość, którą znają się rozsypie to było to bez znaczenia. Dopóki Leo trzymał ją w swoich ramionach, a Romy mogła go obejmować żadne przeciwności lodu nie miały tak naprawdę żadnego znaczenia.
Prawda również była taka, że przeżyła z Leo masę pierwszych razy. Nie musiała jemu pierwszemu oddać cielesności, aby czuć, że ich pierwszy raz był wyjątkowy i zapadł jej w pamięć równie mocno, jak ten z Oliverem. Był wyjątkowy na swój własny sposób, a Romy posiadała trochę więcej niż wiedzy niż tylko na teoretyczna, więc nie była w pełni zielona, a jej onieśmielenie nie rozrosło się zbyt mocno. Choć nawet teraz, gdy już Leo widział ją dziesiątki razy w podobnej pozycji, czuła się nieco onieśmielona tym, jak bardzo odsłonięta była i tym, jak doskonale znał jej ciało, jak dobrze wiedział w jaki sposób jej dotykać, gdzie pocałować. Najdrobniejsze muśnięcie jego ust czy też dłoni wywoływało w niej dreszcze, które przyjemnie rozchodziły się po ciele. Było to niesamowicie przyjemne uczucie móc przypomnieć sobie, jak to jest być przez niego uwielbianą. Jak cudownie było, gdy stawała się dla niego całym światem. Czuła się już tak jeszcze w 1OAK, zanim uczucia przejęły nad nimi kontrolę, a ich zachowanie przestało być tylko zabawną grą. Romy więcej już jednak nie myślała o wydarzeniach z klubu, o wiele bardziej skupiając się na ciepłych pocałunkach i dłoni, która zaledwie parę chwil temu sprawiła, że Romy na moment wyłączyła się kompletnie z otaczającej jej rzeczywistości i potrzebowała czasu, aby wrócić na ziemię.
Romy niemalże czuła na skórze zmieniającą się w sypialni atmosferę. Jak każdy moment zbliżał ich do siebie coraz bardziej. W jej głowie były już same słodkie i grzeszne rzeczy, które nawzajem robili. Nie było nawet grama złej myśli, która mogłaby zaburzyć harmonię spokoju między nimi. Jeśli tylko byłoby to możliwe, to chciałaby, aby ten stan trwał wiecznie. Spokój i unoszącą się między nimi miłość, której nie miała dość mu okazywania. Zupełnie tak, jak gdyby chciała nadrobić cały ten stracony przez tygodnie rozłąki czas. I być może, ale poniekąd to właśnie robiła. Nie martwiła się tym, że skończy im się czas. Głęboko wierzyła w to, że poradzą sobie teraz z każdymi przeszkodami, jakie pojawią się na ich drodze. Nie miała wątpliwości co do tego, że na pewno jakieś się pojawią. Musieliby mieć naprawdę wiele szczęścia, aby wiele osób im odpuściło ich zachowanie. Romy nie potrafiła czuć się już z tym źle. Dostała tej nocy wszystko za czym jej stęsknione serce tak głośno płakało i do kogo przez cały ten czas wołało. Jeszcze wczoraj nie sądziła, że kiedykolwiek dane będzie jej taka bliskość z Leo; że nadejdzie moment, kiedy będzie drżącym głosem szeptać jego imię, a on z niegasnącym zachwytem w oczach będzie na nią spoglądał i sprawiał, aby jej ciało w pełni mu się poddawało wraz z nieustającymi pieszczotami, którymi ją obdarowywał. Jeszcze wczoraj Romy była przekonana, że ich wspólna historia dobiegła końca, a Leo na zawsze pozostanie jednym wielkim, a co, jeśli.
UsuńSzumiało jej w uszach od tego, co właśnie się wydarzyło.
Chyba jeszcze nie wróciła w pełni na ziemię, a znajdowała się w zupełnie innym, trochę obcym, a jednocześnie bardzo znajomym miejscu. Z trudem uniosła dłoń do jego policzka, który czule pogładziła. Wdzięczna nie tylko za ten moment, a przede wszystkim wdzięczna za jego obecność. Sprezentowany pocałunek odwzajemniła niemal natychmiast, choć przez moment jej ruchy były nieco spowolnione. Smakowała go powoli i czule, marząc już o ciągu dalszym i spychając na dalszy plan złapanie oddechu, może chwilę spokoju.
Mieli dla siebie całą noc, dlatego Romy nie chciała się spieszyć z niczym. Jednocześnie pragnęła od niego tak wielu rzeczy na raz, a nie można było pogodzić wszystkiego.
— Czułam się pięknie. — Odszepnęła. Ciepły uśmiech wkradł się na jej twarz. Znacznie łagodniejszy od poprzednich. Odrobinę rozleniwiony chwilą między nimi. — Dzięki tobie się tak czułam. — Dodała.
Nie osiągnęłaby tego sama. Nie miałaby problemu z tym, aby samej sobie podarować orgazm. Dzielnie tej chwili z Leo było wspaniałe. Zaufanie między nimi dawno weszło na wysoki poziom. Tej nocy zmieniło ono jednak swój kształt, a miniona chwila była na to niemal potwierdzeniem. Z Leo takie momenty smakowały jednak znacznie lepiej. Czuła na sobie ciężar jego ciała, które ciągle tak bardzo chciała mieć blisko i teraz nic już jej tak naprawdę przed tym nie powstrzymywało.
Czuły dotyk Leo był teraz spokojny i kojący, choć wcale nie odczuła, aby w którymkolwiek z nich zgasła iskierka pożądania. Jeśli już to Romy miała wrażenie, że z każdą chwilą przemieniała się ona w trudny do okiełznania pożar i wcale nie było jej z tym źle.
Przekonana była, że czeka na nią kolejny pocałunek i niemal już wyciągała w jego kierunku twarz, gdy bez ostrzeżenia i sprawnie odwrócił ją do siebie plecami. Westchnęła zaskoczona, by za moment na jej twarzy pojawił się rozmarzony uśmiech. Wysunęła się ciałem w jego stronę, mając już nadzieję, że za moment poczuje go w sobie, że zniknie już ta ostatnia bariera między nimi.
Nie mogła bardziej się mylić.
Wtuliła na moment twarz w poduszkę, która stłumiła jej ciche westchnięcia. Tak, jak już myślała, że tętno wróciło jej do normy, tak mocno się myliła. Podniosło się ono w tej samej sekundzie, kiedy usłyszała głos Leo już przy swoim uchu, a tuż po tych słowach obsypał jej szyję kolejnymi pocałunkami.
Zadrżała od słodkiej obietnicy, którą właśnie jej złożył. Po skórze przeszło ją przyjemnie mrowienie, które zdawało się, że wcale nie miało końca, ale z całą pewnością miało ono swój początek i był nim właśnie Leo.
Usuń— Dostane więcej? — Szepnęła rozkosznie, wcześniej układając policzek na poduszce, aby jej głos nie był przez nią stłumiony. Przymknęła oczy, rozkoszując się drobnymi pocałunkami, które zostawiał na jej ciele. Każdy pocałunek wyciągał z niej kolejne pomruki zadowolenia, jednocześnie sprawiając, że zaczynała się niecierpliwić po raz kolejny. Powinno jej już być dość. Z trudem łapała oddech, serce przyjemnie drżało od wysiłku, a kolejny był już przed nią.
Położyła policzek na poduszce, aby jej głos nie był przez nią stłumiony. Poruszyła ciałem, ocierając się sobą o ciało Leo, jak na znak, aby przestał się z nią w końcu bawić. Boże, naprawdę liczyła, że złapie ją za biodra i przejdą o kolejny krok dalej. Miał inny plan, na który wcale Romy narzekać nie zamierzała. To, jak bardzo pragnęła, aby w końcu się w niej znalazł było silniejsze od rozsądku. Potrzebowała poczuć go jeszcze wyraźniej niż tylko naciskając na niego pośladkami w nadziei, że skuszony porzuci swój pomysł.
— Uwielbiam, kiedy to robisz. — Wymruczała w odpowiedzi na składane na jej plecach pocałunki. Westchnęła z przyjemności, ta po raz kolejny rozchodziła się po jej ciele. Była wszystkim zachwycona. Była zachwycona nim, a przede wszystkim zachwycona była tym, że przerwa nic między nimi tak naprawdę nie zmieniła.
Zaskoczona po raz kolejny wetchnęła, gdy podniósł ją wyżej. Przełknęła ślinę, już przeczuwając do czego Leo zmierza i nie była pewna, czy jest gotowa, czy zniesie kolejne pieszczoty, od których coraz mocniej kręciło się jej w głowie.
— Leo… — Szepnęła cicho, jakby jeszcze nie do końca pewna, czy chce tego bardziej ona czy on. Miała wrażenie, że czas ciągnie się w nieskończoność, a chwila, zanim poczuła jego język na swojej kobiecości nadeszła po całej wieczności.
Oczekiwała tego, a jednocześnie była tym równie mocno zaskoczona. Miejsce było teraz o wiele wrażliwsze. Zacisnęła palce na materiale pościeli, twarz znów wtulając w poduszki, choć wcale nie z powodu zawstydzenia. Jednak nawet materiał pościeli nie był w stanie stłumić w pełni rozkosznych jęków blondynki, którymi niemalże prosiła o więcej.
Palcami jeszcze mocniej objęła materiał pościeli, kiedy tylko pogłębił pieszczotę. Zakołysała delikatnie biodrami, jakby chciała wziąć od niego jeszcze więcej niż już jej dawał. Jak gdyby wciąż było jej mało, choć przecież tak naprawdę dał jej już wszystko, a nawet znacznie więcej. Jeszcze wczoraj nie odważyłaby się o tym marzyć. Nie tylko o tej chwili, a przede wszystkim o tym, że znaleźli do siebie drogę powrotną. Nie tylko dla Romy ta noc była czymś więcej niż tylko stęsknionym po miesiącach seksem. Ta noc była wyznaniem tak głębokim i prawdziwym, że przecinało skórę do mięśni. Wchodziło w każdy zakamarek i upominało się o więcej.
— Jesteś… w to za dobry. — Wymruczała z pełnym zadowolenia uśmiechem. — Tęskniłam za tym. — Wyznała cicho. Tęskniła tak naprawdę za wszystkim, a to wyzwanie nie ograniczało się jedynie do ich zbliżenia.
Mruknęła cicho, gdy się od niej odsunął. Wcale nie z żalu, bo już przecież wiedziała, że czeka na nią znacznie więcej. Uniosła się delikatnie na dłoniach. Nie wiedząc skąd znalazła w sobie siłę, aby to zrobić. Przylgnęła niemal od razu swoimi plecami do torsu Leo, gdy był bliżej, a głowę oparła o jego ramię. Nic mu się również nie wydawało, bo owszem, gdy tylko jego dłoń zsunęła się niżej z jej brzucha ciało Romy zareagowało na niego odruchowo. Jakby sama tym ruchem chciała dać sobie jeszcze więcej rozkoszy, którą dawały mu jego dłonie.
Moment, kiedy ją wypuścił ze swoich objęć, Romy wykorzystała na to, aby złapać chociaż trochę tak bardzo potrzebnego jej powietrza. Blondynka jedynie słyszała za plecami, jak zdejmuje z siebie materiał bokserem. Jeszcze go nie widziała, ale już sam fakt, że nie oddzielał ich żaden materiał był dla niej kolejnym powodem do ekscytacji.
UsuńZgrabnie znalazła się na jego udach, a dłonie niemal od razu ułożyła na torsie Leo. Twarz blondynki rozświetlał teraz szeroki uśmiech, a oczy figlarnie błyszczały. Błękitne spojrzenie Romy wypełnione było pożądaniem i miłością, ale również i niedowierzaniem, że naprawdę miała go przy sobie i że wszystkie jej ostatnie marzenia się ziściły.
Dłonie płasko miała ułożone na jego ciele. Tym, które znała tak dobrze, a jednocześnie czuła, że pozna tej nocy jeszcze lepiej. Nie zmienił się drastycznie od ostatniego razu, choć gdy spojrzała dziś na niego pierwszy raz odniosła wrażenie, że jest… Bardzo smutny. I chyba rozumiała skąd brał się w nim ten smutek. Jednak, gdy patrzyła teraz to jego przystojna twarz zapełniona była tym samym, które sączyło się z blondynki. I równie dużą dawka niedowierzania, że wszystko między nimi właśnie się wydarzyło. I że dzieje się wciąż, a to wcale nie jest koniec. Tego nie było jeszcze nawet widać na horyzoncie.
Delikatnie zacisnęła usta po wyznaniu, które padło. Ścisnęło ją w klatce, gdy usłyszała to po raz kolejny. Serce chyba jeszcze nie rozumiało, że nie są to słowa rzucane w pustą przestrzeń, a że mają one ogromne znaczenie.
Kocham cię, Romy brzmiało przepięknie. Brzmiało, jak coś, co chciała słyszeć już przez resztę swojego życia. I było również czymś co chciała mu mówić przez resztę życia. Chciała z nim spędzić resztę swojego życia i miała nadzieję, że im się to uda. Że naprawdę spędzą razem życie. Bez znaczenia, jakie ono miało na koniec dnia być.
— Kocham cię, Leo. Kocham cię.
Zamknęła oczy, chcąc na moment zatrzymać się w tej chwili, gdy ich ciepłe wyznanie jeszcze dryfowało w powietrzu. Leo wcale nie musiał się mocno starać, aby ta noc na dobre zapadła blondynce w pamięć. Każda sekunda coraz wyraźniej utrwalała się w jej umyśle. I nie chodziło wcale o seks, który z każda chwilą rozbrajał ją coraz bardziej. Miała świadomość co potrafi Leo. Każde ich zbliżenie niosło za sobą niesamowite doświadczenia, a oboje kończyli zawsze zadowoleni. To, co utrwalało się w umyśle blondynki były uczucia. Ciepłe wyznania, czuły dotyk i tęsknota, która powoli odchodziła w zapomnienie, ale przede wszystkim istnienie faktu, że jej uczucia nigdy nie były jednostronne. Tak długo myślała, że wygłupiłaby się mówiąc mu, że go kocha. Że uznałby ją za śmieszną lub nieznającą tego uczucia młodą dziewczynę, która po paru randkach jest zakochana. Tylko, że Romy nie zakochała się po paru randkach. Tak naprawdę to uczucie rozwinęło się w niej dopiero, gdy byli już sami. Wcześniej ono jedynie kiełkowało. Rosło bardzo powoli i nieśmiało, zupełnie tak, jakby najpierw musiała wyrwać korzenie poprzedniego uczucia do kogoś innego, aby w pełni pozwolić sobie na to, aby te uczucia, którymi darzyła Leo naprawdę miały przestrzeń do rozwinięcia się.
Kiedy otworzyła oczy uśmiech Leo przybrał łobuzerki kształt. Natomiast przez głos przedzierało się wyzwanie, które blondynka przyjęła ochoczo.
Nachyliła się nad nim ostrożnie, a kosmyki musnęły jego ciało. Nie pocałowała go od razu, zamiast tego delikatnie poruszyła biodrami. Czując pod sobą jego nabrzmiałą męskość, którą się o siebie ocierała. Niepewna, czy bardziej drażni tym jego czy może samą siebie, że odbiera im tę przyjemność.
— Pragnę ci to pokazać. — Powiedziała niemal sięgając ustami do jego. Trzymała jednak między nimi dystans, odmawiając sobie tej przyjemności, aby go pocałować. — Pokazać jak bardzo za tobą tęskniłam. Usłyszeć ciebie, kiedy się tobą zajmuję. — Mówiła dalej. Usta przyłożyła do jego ciepłego policzka, na których złożyła delikatny pocałunek. Potem kolejny. — Poczuć cię w sobie.
Romy cicho się zaśmiała składając jeszcze jeden pocałunek. Jej dłonie w tym czasie przesunęły się po jego żebrach w dół, a usta odnalazły w końcu drogę do jego. Pocałowała go mocno, zupełnie tak, jak gdyby pragnęła dokładniej zapoznać się ze strukturą warg, które już tak dobrze przecież znała. Odsunęła się z głośnym westchnięciem, oblizując usta.
Usuń— Miałeś rację — mruknęła przytakując — smakuję słodko.
Poczuła na języku niemal od razu smak swojej własnej kobiecości, którą Leo rozkoszował się jeszcze chwilę temu. Było w tym coś zbereźnego i podniecającego, że czuła siebie na jego ustach. Że pocałunkami zdejmowała z jego ust dowód swojego spełnienia. Od tej myśli cała zadrżała, a jej dłonie nacisnęły na ciało Leo nieco mocniej.
Pocałowała go po raz kolejny. Wsunęła swój język między jego usta, odnajdując się z jego językiem w pełnym namiętności pocałunku. Podobało się jej i już nawet tego nie ukrywało, że nadeszła jej kolej. Romy nigdy co prawda nie myślała o ich zbliżeniach jako coś za coś. Wszystko zawsze było częścią jedności. Mogli równie dobrze zakończyć wieczór na tym, wskoczyć pod kołdrę i zasnąć, jednak takich planów na najbliższy czas nie miała.
— Nie będziesz miał nic przeciwko, jak teraz skosztuję ciebie, prawda? — Mruknęła zaczepnie zerkając mu w pociemniałe oczy. Musnęła jeszcze szybko jego usta, zanim jej własne opadły znacznie niżej – na szyję.
Właściwie to nawet nie czekała na odpowiedź, tylko zaczęła zostawiać po sobie mokrą ścieżkę pocałunków. Dłonie Romy z ostrożnością przesuwały się po napiętym ciele Leo. Miała w końcu znacznie lepszą szansę, aby znów je poznać. Przypomnieć sobie dokładnie krawędzie jego ciała, mięśnie brzucha, które znała tak dobrze. Być znów tą, która zna go najlepiej. Pocałunki Romy schodziły coraz niżej, od szyi poprzez klatkę, aż dotarła do brzucha. To tam na miejscu przy biodrze delikatnie mocniej zassała skórę, pragnąc po sobie zostawić mały ślad, choć przecież wiedziała, że wcale nie musi go oznaczać, że on już dawno należał do niej. Było to takie dziecinne, nastoletnie wręcz. Romy czasami przy nim czuła się jak zakochana po raz pierwszy nastolatka, która w końcu po miesiącach prób zyskała uwagę swojego obiektu zainteresowań.
Uniosła na moment wzrok na Leo, chcąc dokładnie zobaczyć jego twarz. Każdą emocję, która mogła się przez nią przewinąć. I Boże, wyglądał pięknie. Zapierało jej dech w piersi, kiedy na niego patrzyła. Posłała mu delikatny uśmiech, nim złożyła na podbrzuszu ostatni pocałunek. Umiejscowiła się wygodnie między jego nogami.
— Aż tak na ciebie działam, kochanie? — Mruknęła z zachwytem w głosie.
Czuła rosnącą w niej ekscytację. To, że za moment ona będzie jego głównym, a w zasadzie to jedynym powodem rozkoszy i nie mogła się tego już doczekać. Nie spieszyła się z dotykiem, tak, jak i on nie spieszył się z nią. Dotknęła jego męskości powoli, niemal nieśmiało, jednak w ruchach blondynki zdecydowanie brakowało nieśmiałości. Policzki miała rozgrzane do czerwoności, a serce dudniło jej głośno w piersi. Znów spojrzała na Leo z rozbrajającym uśmiechem, który sugerował, że to ona ma go teraz w garści. Sam moment wpływał i na Romy, która po raz kolejny tej nocy czuła to tłukące się w podbrzuszu napięcie, ekscytację i radość, której nie potrafiła opanować, a której opanować wcale nie chciała.
Objęła go u nasady przysuwając się bliżej z twarzą, by moment później językiem przesunąć po całej jego długości. Przypomniała sobie pierwszy raz, jak niepewna wtedy była. Nie, bo nie chciała tego robić, a bo nie chciała go rozczarować. Pamiętała też Leo i jego zachwyt, zaciśnięte usta i urywany oddech. Złożyła na rozgrzanej skórze pocałunek, potem kolejny. Powoli kierowała się z nimi w górę, by w końcu móc objąć go ustami, tak, jak chciała od samego początku.
Szum w uszach jedynie się pogłębił, gdy jej własny smak wymieszał się z jego. Ciałem blondynki wstrząsnął kolejny dreszcz, jednak opanowała się po chwili. W tym momencie pragnęła skupić się tylko na Leo. Na przyniesieni jemu tej rozkoszy, którą on podarował jej. I również ona sama zapragnęła się nim delektować. Pokazać mu w ten sposób, jak daleko sięgają jej granice zaufania, a zdawało się, że intymniejszej granicy przekroczyć już nie będą mogli.
UsuńZajęło jej moment, aby ruchy stały się płynniejsze. Wypełniał jej całe usta, a Romy wręcz czuła się oszołomiona od tej chwili. Uwagę poświęciła jemu. Aby mógł czerpać z tej chwili tak wiele rozkoszy, jak tylko pragnął.
To był tylko seks, który lada moment się skończy. Jeden z wielu razów, o którym będzie można zapomnieć.
Odsunęła się na moment, aby zaczerpnąć trochę powietrza. Strużka śliny spłynęła jej z kącika ust. Romy wyglądała teraz pewnie koszmarnie – potargane włosy, rozmazany makijaż. Nic z tego, jednak się nie liczyło, gdy mogła patrzeć na Leo. I na to sobie pozwoliła. Na spojrzenie na swojego mężczyznę. W pełni jej oddanego. Uśmiechnęła się ciepło, jednak zamiast ponownie go objąć ustami zaczęła składać ponownie pocałunki na jego skórze. Wracając tą samą drogą; od podbrzusza, poprzez brzuch i klatkę piersiową, przy której zatrzymała się na moment dłużej. Słuchając, jak serce wręcz trzęsie mu się w środku, a klatka unosi w szaleńczym tempie. Powoli brakowało jej już tchu, oddychała coraz ciężej i szybciej.
— Leo… — szepnęła mu przy uchu drżącym głosem — … weź mnie, Leo. Proszę, kochanie.
Zawiesiła swoja twarz przy jego. Milimetry dzieliły ich usta. Czuła na skórze jego gorący, ciężki oddech, który mieszał się z jej własnym. Oczy miała delikatnie przymrużone, a i tak widziała dokładnie jego piegi na policzkach i to, jak czerwone były.
— Kochaj się ze mną, Leo.
You're beautiful, can you believe me?
You're pretty when you say you're mine, mine 🩷❤️🔥
Ta noc należała do wyjątkowych.
OdpowiedzUsuńRomy zapewne będzie to powtarzała przez jeszcze bardzo długi czas, a drugie tyle zajmie jej zaakceptowanie minionych wydarzeń w pełni. Jak to było możliwe, że po wszystkim co się wydarzyło mogła być razem z Leo? Zdawać się mogło, że ich historia naprawdę dobiegła końca, a ich drogi już więcej się nie skrzyżują. Gdyby jednak mieli na siebie wpaść, bo to było oczywiste – obracali się w tym samym towarzystwie, mieli wspólnych znajomych, a Romy prędzej czy później zaczęłaby tęsknić za byciem obecną na wyścigach. Może pojawiłaby się za rok na jednym z tych, które odbywały się w Stanach, aby przypadkiem nikt nie pomyślał, że specjalnie przeleciała pół świata dla jednego ze swoich byłych. Nevada i Teksas były blisko. Wypad do Vegas mogła tłumaczyć krótkimi wakacjami i dobrą zabawą w kasynie, a wyścig to tak przy okazji. Do tej pory było jednak za wcześnie, aby Romy o tym w ogóle myślała. Widok Leo czy Olivera tak szybko nie byłby dobrym pomysłem. Miała tego dowód tej nocy, kiedy obaj próbowali naprawić z nią relacje, ale tylko jednemu z nich się udało. Miała dziwne przeczucie, że gdyby pozwoliła sobie na głębszą rozmowę z Oliverem to prędzej czy później zaczepiłby o nich. Nigdy nienachalnie, bo Ollie nie był przecież nachalny. Ollie chciał mieć zawsze wszystko wyjaśnione, nawet, jeśli wiedza miałaby go dobić. I tego właśnie tej nocy nie mogła mu podarować. Choć tych pewnie trochę otrzymał, jeśli zwracał większą uwagę na to, co działo się między Romy, a Leo. Nikt nie mógł tego nie zauważyć, a już na pewno nie siedzący tak blisko niej Ollie, którego cała uwaga była przecież pochłonięta przez blondynkę. Romy wolała jednak myśleć, że nie domyślał się niczego, a odgrywana przed wszystkimi scenka była zwykłym kumpelskim dogryzaniem sobie.
Uciekali przed sobą już zbyt długo, aby dalej walczyć ze swoimi uczuciami.
Rozumiała, że za ich miłość przyjdzie im zapłacić wysoką cenę i być może nie są na to gotowi. Romy jednak czuła, że dadzą sobie radę nawet z największymi problemami. Kolejny raz nie byłaby w stanie ukrywać się z ich relacją. Nigdy nie narzekała, bo sądziła, że jeśli zacznie wspominać o tym, jak męczące jest chowanie się przed bliskimi to Leo szybciej będzie chciał ich związek zakończyć. Dlatego, choć bardzo ja bolało, że poza małą garstką osób nikt tak naprawdę więcej o nich nie wiedział. Nie mogła opowiedzieć o nim swojej mamie, z którą była przecież blisko i mówiła jej tak naprawdę wszystko, ale nie wspomniała o najważniejszej zmianie w jej życiu. Tak bardzo pragnęła zaczerpnąć u niej rady, wypłakać się, gdy została sama i nie potrafiła sobie poradzić. Teraz już nawet nie pamiętała co mówiła, gdy rodzice się pytali, dlaczego jest w ostatnim czasie taka nieswoja. Kłamstwo wychodziło z jej ust za kłamstwem, ale wiedziała, że rodzice jej nie wierzyli do końca. Elizabeth miała świetny nos do wyczuwania problemów w życiu Romy, ale również wiedziała, kiedy trzymać się na dystans i zaczekać, aż blondynka sama do niej sama przyjdzie.
Teraz już więcej nie musiała się z nim ukrywać. Pragnęła przedstawić go jako kogoś więcej niż tylko dobrego znajomego. Chciała z nim spędzić święta – może część w Nowym Jorku, a część w Londynie z jego rodziną. Chciała, aby wszyscy wiedzieli, jak bardzo Romy jest przez Leo uszczęśliwiana. Leo był źródłem jej szczęścia i nigdy więcej nie zamierzała już tego przed nikim ukrywać, a w szczególności nie zamierzała tego chować przed nim.
Jeśli istniała jakaś osoba, która w pełni zasługiwała na to, aby wiedzieć, jak bardzo Romy Bellini była szczęśliwa to był to właśnie Leo. Jedyny mężczyzna, z którym chciała związać się na resztę życia i spędzić je tak, jak im się tylko zamarzy. Popełniać z nim przeróżne błędy, podejmować decyzje, które będą zmieniać bieg znanego im życia. Romy pragnęła z nim normalności, której doświadczyli już w przeszłości. Z tą małą różnicą, że tym razem, ale nie zamierzała chować się z nim w cieniu i udawać, że jest tylko jej bliskim przyjacielem, gdy w rzeczywistości był miłością jej życia.
Romy tej nocy naprawdę czuła się piękna.
UsuńNie było tak codziennie, a blondynka, jak każda osoba na tym świecie, a już zwłaszcza dziewczyna w jej wieku miała swoje kompleksy. Czasami się zamartwiała tym, że nie ma długich nóg i potrafiła spędzić zbyt wiele czasu przed lustrem analizując, czy na pewno nie są krzywe. Czasem nie pasowały jej kształty własnej twarzy, jakby było z nią coś nie w porządku. Długo uważała, że ma zbyt duży nos, choć to wcale nie była prawda. Jednak, gdy patrzyła w lustro to niemal za każdym razem wydawało się jej, że jest on dwa razy większy. Wiedziała, że jest ładna, a jej buzia jest niemal pinterestowo ładna. Tylko czasami nie umiała w to uwierzyć. Natomiast tej nocy, Romy naprawdę czuła się pięknie i potrafiła to o sobie powiedzieć z pełnym przekonaniem. Nie tylko Leo sprawiał, że tak się poczuła, choć znaczna część była właśnie jego zasługą. Romy pozwoliła sobie na to, aby poczuć się przy nim piękną, bo czuła, że może. Wiedziała, że jej nie wyśmieje, że nie odważyłby się o niej pomyśleć w zły sposób. I że nigdy, bez znaczenia na to, co wydarzyłoby się między nimi, Leo nie pomyślałby o niej w zły sposób. Czuła się pięknie, bo miała na to przestrzeń, a zachwyt w oczach Leo jedynie podsycał już to, jak o sobie dziś myślała. Zapominając o tym rozmazanym makijażu i potarganych włosach. Takie drobnostki kompletnie nie miały przecież już znaczenia.
Owszem, Romy tęskniła za przyjemnymi doznaniami, których doświadczała razem z Leo oraz dzięki niemu. Czasem niemal wstydziła się samej siebie, że bywały momenty, kiedy brakowało jej seksu. Nie jako aktu samego w sobie, bo przecież, gdyby zależało jej tylko na tym to mogłaby kogoś znaleźć. Tęskniła za Leo i za tym, jak się nią opiekował i upewniał za każdym razem, że wszystko jest w porządku, że czekał zawsze na jej zgodę, czy na pewno może jej dotknąć, choć Romy nie uważała, aby musiał. Poziom zaufania między nimi naprawdę sięgał gwiazd. Nie było możliwe odtworzenie tego z obcą osobą. Jak miałaby przed kimś odważyć się rozebrać? Osłonić swoje pragnienia, którym tej nocy pozwalała tak naprawdę na przejecie nad nią kontroli? Na mówienie takich rzeczy, które według Romy powinny być przeznaczone jedynie dla osoby, którą się kocha? I chociaż tak, tęskniła za fizycznymi uniesieniami to przede wszystkim, ale tęskniła za uczuciami, które się w niej pojawiały, gdy była z Leo. Kiedy całował jej rozgrzaną skórę i doprowadzał do czystego obłędu. Nie wierzyła, że mogłaby znaleźć coś podobnego z inną osobą. To było niemożliwe i nie chciała się przekonywać. Każdą kolejną taką noc chciała przeżywać jedynie z Leo.
Szczęśliwie Romy pozwoliłaby mu, aby przez resztę nocy jej smakował i brał od niej tak wiele, jak tylko mu się zamarzyło. Mogłaby spędzić resztę nocy ułożona przed nim z rozchylonymi nogami jego twarzą między nimi. Romy nie była jednak, tej nocy, na tyle samolubna, aby dbać jedynie o własny komfort. Pragnęła przynieść również i jemu przyjemność, i to właśnie zrobiła z wymalowaną na twarzy radością, że to ona jest na tym miejscu i że to dzięki niej Leo traci nad sobą kontrolę. Zgrabnie trzymał ją w swoim uścisku, kiedy decydował nad kolejnymi ruchami, jednak, gdy tylko to Romy ją przejęła wszystko się zmieniło. Blondynka nie potrafiła ukryć zachwytu nad tym, jak teraz dzięki niej wyglądał. Była tym zachwycona. Każdą najmniejszą zmianą w jego twarzy, a każdy pomruk czy jęk jedynie sprawiały, że zaciskała mocniej ze sobą uda.
— Taki mam plan. — Zamruczała cicho. Abyś zwariował i już nigdy więcej mnie nie zostawił. Tych słów już jednak nie odważyła się od siebie dodać. Nie chciała popsuć chwili, która między nimi była, a takie słowa z pewnością wniosą atmosferę, która była im obecnie zbędna.
Romy zaskakiwała samą siebie niektórymi słowami, które spływały jej z ust. Żadne z nich nie było jednak wymuszone. Wypowiadała je z lekkością, a także pewnością. Odnajdowała w tym też pewien rodzaj satysfakcji, kiedy mogła wypowiedzieć te wszystkie słowa, a w oczach Leo dostrzegać zachwyt i kolejną falę pożądania, którą w nim rozpaliła. Nie była sztucznie wyuzdana, a przynajmniej miała nadzieję, że nie jest. Była przy każdym słowie szczera i tak beztrosko szczęśliwa i w równym stopniu podniecona.
UsuńWciąż było jej mało pocałunków i mało Leo. Sięgała po niego pewnie i ze świadomością co takiego z nim robi. Każde jego słowo przyjemnie również łechtało ego blondynki, które obecnie rozrosło się do naprawdę pokaźnych rozmiarów. Nigdy przedtem chyba nie czuła się tak kochana, jak w tym momencie. Dawno temu już wiedziała, że Leo ją kocha, a każde ich zbliżenie niosło za sobą szereg czystych i prawdziwych uczuć, jednak nigdy ich nie wypowiedzieli wprost. Słyszała wciąż jego kocham cię, Romy w głowie i ciągle pragnęła mu to powtarzać. Do znudzenia i do samego końca, aż nie będzie miała więcej sił, aby mu to mówić lub dopóki nie straci głosu.
— Wystarczy mi, że to mówisz. — Odezwała się. — I że widzę w twoich oczach, jak ty mnie dziś widzisz. — Dodała ciszej. Romy niekoniecznie określiłaby się jako seksowną, ale wierzyła w każde jego słowo. Nie okłamałby jej. Czuła i widziała, że tak tej nocy o niej dziś myślał, a właściwie, że takie myśli nie dotyczyły tylko tej nocy. Skupiała się jednak na tym momencie, a cała reszta nie miała przecież większego znaczenia, prawda? Wszystko inne było już tylko tłem do ich miłości.
Prawda była taka, że Romy chciała mieć go pomiędzy swoimi ustami o wiele dłużej. Zostać tam, dopóki nie czułaby w ustach ciepłego i słonego smaku, dopóki ciało Leo nie poddałoby się jej pieszczotom. Chciała, aby skończył właśnie w jej ustach, była jednak trochę samolubna tej nocy i potrzebowała go, aż zbyt mocno. Ściskało jej wnętrzności od tej potrzeby, która z każdą chwilą w niej rosła. Wróci do tego, zajmie się nim tak, jak naprawdę tego chciała, ale odłożyła to po prostu w czasie. Przy nim nigdy Romy nie czuła się, jakby robienie tego miało ją uprzedmiotowiać czy sprawić, że myślałaby o sobie w zły sposób. Dla blondynki to była jedna z wielu form okazania mu swojego uczucia. Tak i było tej nocy, a jednocześnie jej samej przynosiło to wiele rozkoszy, którą wyraźnie czuła w swoim ciele. I nawet, jeśli bywała zawstydzona to nigdy ze złych powodów. I nigdy przez niego, a raczej przez własne myśli, które czasem potrafiły poprowadzić ją w złym kierunku.
Teraz nie miała ani jednej w sobie. Poświęcała się w pełni Leo i temu, jak na nią reagował. Mruczała, gdy wplątywał palce między jej włosy, a z zadowoleniem przyjmowała to, że nie próbował przejąć kontroli i jej poprowadzić. Czerpał z tego tak wiele, jak w stanie była mu dać i nic więcej nie miało już tak naprawdę znaczenia.
— Lubię być niegrzeczna z tobą i dla ciebie — odpowiedziała mu zgodnie z prawdą. Bawiła się wybornie i było to widać po niej na odległość. Każdy pocałunek, który zostawiała na jego ciele, każde dotknięcie znajomego ciała przynosiło jej ogrom radości, której blondynka wcale nie ukrywała. Czuła się dziś przesłodko grzesznie i wykorzystywała to w sposób, który znała najlepiej. — Następnym razem mogę być bardziej niegrzeczna. — Obiecała, a jej oczy figlarnie błysnęły i pociemniały już na samą myśl o kolejnym razie. Jakby nie mogła się go doczekać, choć przecież ten pierwszy jeszcze wcale się nie skończył.
Nie wątpiła, że znajdą do siebie identyczną drogę po raz kolejny. Tym razem, ale Romy nie zamierzała go wypuścić ze swojego życia tak łatwo. Czasami miała wrażenie, że potrzebuje go tak samo mocno, jak powietrza. Że to Leo jest jej powietrzem, a tej nocy po raz pierwszy od miesięcy mogła zacząć oddychać swobodnie, a ściskające jej gardło uczucie zniknęło na dobre. Otrzymała dziś więcej niż odważyłaby się prosić i cokolwiek miało się wydarzyć, ale nie pozwoli już, aby ich ktoś bądź coś rozdzieliło. Leo był jej życiem, a te z nim dziś poprawnie się rozpoczynało.
UsuńZnów wylądowała na miękkiej pościeli z włosami rozsypanymi wokół głowy.
Leżała pod nim z dłońmi na jego plecach, jakby teraz jakakolwiek forma przestrzeni między nimi miała sprawić, że oboje wyparują. Delikatnie i z czułością oraz uwagą Romy przesuwała po jego napiętych plecach. Wiedząc, jak blisko oboje są tego, czego tak bardzo pragnęli cały ten wieczór. Policzki blondynki były zarumienione od wysiłku, a klatka unosiła się w szybkim i nierównym tempie. Jedną z dłoni przesunęła na jego policzek, który pogładziła.
— Jestem tego pewna, Leo. — Zapewniła cicho widząc to nieme pytanie w jego oczach.
Nawet nie zdawał sobie sprawy z tego, jak bardzo podobało się jej to, że miał ją ciągle na uwadze. Była mu oddana już od długiego czasu. Robiła rzeczy, które głośno i wyraźnie mówiły, że go pragnie, a Leo wbrew temu wszystkiego i tak szukał w niej potwierdzenia.
— Ufam ci, kochanie.
Ufała mu najbardziej na świecie. Nie było rzeczy, z którą by mu nie zaufała, ale gdy przychodziło do zbliżeń – Leo był jedyną osobą, której ufała przede wszystkim. Wiedziała, że w jego rękach jest bezpieczna i że nigdy nie zrobiłby czegoś co by ją skrzywdziło. Nie sprawiłby jej specjalnie bólu, nie skrzywdziłby jej. W jego pociemniałych oczach widziała uwielbienie i troskę, pożądanie i miłość, mieszankę, która potrafiła dokonać cudownych rzeczy.
W momencie, kiedy w nią wszedł Romy jęknęła, a palcami wbiła się mocniej w jego ciało. Na kilka krótkich sekund zamknęła oczy, przyzwyczajając się do jego obecności, przyjmując go w sobie całego. Przez jej ciało przestrzelił przyjemny prąd, a nogami objęła go nieco mocniej, rozluźniając je dopiero po chwili.
— Tak bardzo tego chciałam… — Romy nie była pewna, czy to faktycznie wypowiedziała, czy jedynie pomyślała. Obecnie nie była w stanie myśleć o niczym innym, a jak o tym, jak bardzo potrzebowała go teraz i ich razem; złączonych w jedno i okazujących sobie miłość w sposób, który był jedynie dla nich. — Ja również tęskniłam… Każdego dnia.
Mimo, że już powiedziała mu to wcześniej to potrzebowała wypowiedzieć te słowa jeszcze raz. Jakby tym samym miała się ich pozbyć ze swojej głowy na dobre, a to potworne uczucie tęsknoty w końcu wyparuje z nich obojga. Przecież już nie musieli za sobą tęsknić, prawda? Mieli siebie. Bliżej już nie mogli ze sobą być, a jednak nie mogła pozbyć się wrażenia, że tęsknota, którą nosili w sobie tak długo pozostanie w nich jeszcze przez jakiś czas.
Z każdym pchnięciem ruchy Leo jedynie przybierały na tempie oraz intensywności, a Romy przyjmowała je z głodem, który tkwił w niej od miesięcy. Tam, gdzie potrafiła dosięgnąć ustami – tam składała pocałunki na jego skórze. Objęła jego ciało również nogami, chcąc w ten sposób być jeszcze bliżej i czuć go dokładniej.
Odnaleźli wspólny rytm. Taki, który im pasował najbardziej, a Romy czuła, jakby wszystko między nimi właśnie odnajdowało na nowo swoje miejsce. Zbliżenie, choć intensywne i tak bardzo chciane oraz im potrzebne, było tak naprawdę jedynie dodatkiem do całej reszty. Jednak na tyle istotnym, że nie potrafiłaby i na pewno nie chciałaby z niego rezygnować.
Zadrżała, już nie tylko od jego ruchów i intensywności chwili, ale od słów, którymi pieścił jej uszy. Zacisnęła się mocniej wokół niego, paznokciami przeciągając po długości pleców, a na pewno tam, gdzie sięgały jej dłonie.
— Zawsze byłam tylko twoja. Zawsze.
UsuńWyciągała z siebie słowa z trudem, jednak to – musiała mu powiedzieć. Nigdy nie miała wątpliwości, że to właśnie jego była. Że to nikt inny, ale Leo miał ją. Od samego początku, zanim którekolwiek z nich zdało sobie sprawę z tego, jak bardzo ich do siebie ciągnie. Był w jej myślach obecny zbyt często, gdy nie powinna była o nim myśleć. Był jej grzechem i wybawieniem jednocześnie, słodkim spełnieniem i największym strachem. Strachem o to, że mógłby nie być częścią jej przyszłości, a tę zaczęła w swojej głowie budować właśnie z nim.
Jeśli tylko byłoby to możliwe, to Romy zostałaby w tej chwili na zawsze. Miała podobne myśli do tego, aby sprawić, żeby ten moment trwał jak najdłużej. Ciało było jednak zdradliwe; odpowiadało na każde pchniecie, zaciskała się wokół niego coraz mocniej, a mięśnie napinały się od gromadzących się w niej uczuć oraz fizycznych doznań. Czuła, że oboje byli coraz bliżej osiągniecia spełnienia i choć tak bardzo na to czekała, to zrobiłaby wszystko, aby ten moment przedłużyć i przyspieszyć jednocześnie.
Nie panowała już nad własnym oddechem, który dawno temu stał się chaotyczny, a jej myśli zamgliły się od rozkoszy, która rozlewała się po jej ciele. Sypialnia wypełniona była ich wzajemnymi jękami, odgłosami ciał i ciężkich oddechów. Zsunęła w pewnym momencie jedną z dłoni, aby odszukać jego. Potrzebując właśnie teraz uścisku jego dłoni.
Cisza zapadła niemal nagle. Tak samo nagle przyszła upragniona przez nich oboje chwila, kiedy to każdy pocałunek i każdy ruch osiągnął punkt ostateczny. Różnica między tym, jak głośno było zaledwie chwilę temu, a gdy apartament pogrążony był w ciszy, która przerywana była jedynie ich niespokojnymi oddechami i łomoczącymi w tym samym rytmie sercami. Wciąż mocno obejmowała jego ciało udami, jakby bała się go teraz wypuścić. Dłoń, którą miała na plecach powoli się rozluźniła, paznokci nie wbijała mu już w skórę. Romy również rozchyliła oczy, aby na niego spojrzeć. Jeszcze przez chwilę jej wzrok był zamglony, jakby nie do końca do siebie wróciła. Zwilżyła usta językiem, jeszcze się nie odzywając i potrzebując tych paru chwil, aby spróbować doprowadzić się do porządku, a przynajmniej spróbować opanować oddech.
Miała twarz Leo tuż przed sobą. Bez jego charakterystycznego zadziornego uśmiechu. Widziała na niej zmęczenie, a przede wszystkim spokój. Ten sam zagościł na jej twarzy i dobrze wiedziała, że nie był on spowodowany jedynie zadowoleniem wynikającym ze zbliżenia. Spokój pojawił się, bo nareszcie wszystko zaczynało mieć sens.
Mruknęła przeciągle, kiedy się z niej wysunął. Zadrżała jeszcze raz, a policzek wtuliła w poduszkę, kiedy jej głowa mimowolnie opadła na bok. Włosy kleiły się jej do pokrytego cienką warstwą potu ciała. Dopiero po chwili przekręciła znów głowę tak, aby mieć go przed sobą.
— Ty również jesteś piękny. — Odpowiedziała tym samym. Był piękny i tak bardzo jej, że wykrzyczałaby to całemu światu. Odwzajemniła pocałunek nieco leniwie i nie tak łapczywie, jak poprzednie. Jakby już wiedziała, że nie musi o nie walczyć, bo teraz je ma po kres życia.
Oczy blondynki mimowolnie zaszkliły się, kiedy kolejny raz tej nocy padło wyzwanie, które szarpało jej sercem. To była chaotyczna noc, a podczas niej wydarzyło się tak wiele, że gdyby miała zacząć od początku to nie wiedziałaby, gdzie ma zacząć.
— Naprawdę? — Musiała się upewnić. Okazał jej to tej nocy na masę różnych sposobów i wierzyła w to. — To dobrze, bo ja kocham ciebie. Po wieczność i o jeden dzień dłużej.
Delikatnie uniosła się na łokciach, aby dosięgnąć jego ust. Złożyła na nich czuły pocałunek, którym chciała wypowiedzieć jeszcze to, czego nie zdążyła mu tej nocy powiedzieć. Odsunęła się niechętnie, aby złapać dech. Objęła go nieco mocniej, samej również się w niego wtulając.
Usuń— Zostaniesz? — Spytała cicho i z nadzieją w głosie. Nie chciała zasypiać sama. Odprowadzać go do drzwi, życzyć dobrej nocy i aby dał znać, jak dojedzie do siebie. Jak miałaby tutaj wrócić po tym wszystkim sama? Zasnąć bez jego ramion oplatających ją przez całą noc? — Chciałabym, żebyś ze mną został.
You're mine, you're mine
I won't let you run from me this time🩷❤️🔥
Do Romy jeszcze nie docierało to, co miało między nimi miejsce. Oczywiście, wciąż czuła się niesamowicie, a jego ciepła dłoń muskająca jej ciało było niczym przyjemne przypomnienie, jak przed chwilą było im cudownie. Tak naprawdę wcale nie potrzebowała żadnego przypomnienia, a wspomnienia w jej głowie były jak najbardziej żywe. Nie chciała kończyć tej nocy. Gdyby tylko było to możliwe to Romy zatrzymałaby czas, aby mogli nacieszyć się sobą tak długo, jak tylko im się zamarzy. Znała już smak swojej tęsknoty i obawiała się, że nawet cała wieczność nie będzie w stanie sprawić, aby naprawdę przestała za nim tęsknić. Przez pewien moment była pewna, że to potworne uczucie odeszło na bok i faktycznie tak było, jednak wciąż czuła, że tli się ona w jej sercu i nie przygasa tak, jakby sobie tego blondyna życzyła.
OdpowiedzUsuńByło jeszcze zbyt wcześnie, a blondynka zbyt przejęta i odurzona chwilą, aby zaczęła mocniej analizować całą tę noc. Rozsądek nie tyle co się do niej dobijał, a tej nocy zostawiła go za drzwiami. Zapewne, gdyby pozwoliła, aby zaczął do niej mówić to wycofałaby się z tej sytuacji i nie wpadłaby na pomysł, aby wyjść z domu albo, co chyba było jeszcze gorsze, zwróciłaby się zanim wyszłaby z kamienicy. Nawet nie próbowała sobie tego wyobrażać. Romy takie dni przeżywała od trzech miesięcy i doskonale wiedziała, co czekałoby na nią, gdyby nie zdecydowała się na poszukanie Leo. Byłaby to kolejna samotnie spędzona noc, podczas której zastanawiałaby się nad tym co zrobiła złego i dlaczego nie była wystarczająca, aby chciał z nią przejść przez trudne chwile, które były przed nimi.
Długo próbowała sobie wmówić, że to co miała z Leo nie było prawdziwym uczuciem. Jak gdyby miało to pomóc w uporaniu się z druzgoczącą tęsknotą i szarpiącym za serce poczuciem pustki. Nie pomagało tak naprawdę nic, a ból wcale nie robił się mniejszy. Żadne pozytywne rady nie były pomocne, a jedyna osoba, z którą chciała porozmawiać nie chciała rozmawiać z nią. Tak wiele razy wahała się, czy do niego napisać albo nie zadzwonić. Sięgała stanowczo zbyt wiele razy po telefon i wchodziła w rozmowy z nim i to wszystko po to, aby odłożyć komórkę po chwili i udawać, że przed chwilą pragnienie usłyszenia jego głosu wcale nie przejmowało nad nią kontroli. Nie przyznała się do tego nikomu – nawet Siennie – ale w tych cięższych momentach po prostu włączała wiadomości głosowe, które dawniej jej wysyłał i udawała, jedynie przez moment, że wszystko znów między nimi jest w porządku. Tylko, że na żadną wiadomość nie mogła odpowiedzieć. Pilnowała się, aby przypadkiem nie zareagować na stare wiadomości. Nie potrzebowała, aby myślał, że jej zależy, prawda? Że mimo upływu czasu nie potrafi pogodzić się z tym, że została odstawiona w kąt. Że była w nim tak beznadziejnie zakochana, że to wręcz bolało.
Romy wiedziała, że nie musiała się teraz wstydzić tych wszystkich uczuć i że nie była w nich osamotniona, a jednak mimo wszystko, ale czuła w sobie to małe uczucie wstydu, że jednak okazała się być jedną z tych dziewczyn, które pozwoliły, aby facet stał się dla nich całym życiem. Długo nie funkcjonowała tak, jak powinna po tym rozstaniu. Udawała, bo miała masę obowiązków, których nie mogła tak po prostu odłożyć na bok i udawać, że nie istnieją. Miała tę pewność, że gdyby teraz opowiedziała mu o wszystkim to wysłuchałby jej bez cienia oceny w oczach. Romy jednak nie chciała psuć im tego momentu, który był niemalże stworzony do tego, aby nacieszyli się sobą tak długo, jak to możliwe. Bo być może, ale wraz z początkiem dnia do drzwi będą pukać problemy, o których teraz myśleć nie chcieli. Zamierzała wykorzystać więc resztę tej nocy na to, aby znajdować się w jego ramionach, być jego słodką Ro i nie martwić się przyszłością, która jeszcze nie miała absolutnie żadnego znaczenia. Liczyło się przede wszystkim teraz to, że są razem i że pokonali, przynajmniej tymczasowo, największe trudy, które w tym roku ich napotkały.
Ich relacja nie naprawi się jednej nocy, ale Romy gotowa była zaryzykować wszystkim, aby udało im się z czasem być razem tak, jak na to zasługiwali. Powiedziała mu tej nocy, że mu ufa i to była prawda, jeśli chodziło o zaopiekowanie się jej ciałem. Jednak Romy nie była pewna, czy ufa mu w kwestach uczuciowych. Nie wątpiła, że to co jej powiedział było prawdą. Leo nie był w końcu kłamcą, a już zwłaszcza nie był człowiekiem, który karmi się cierpieniem innych. Potrzebowała czasu, aby przekonać się, że to wszystko nie było jedyne wypowiedziane pod osłoną nocy. Że kiedy wstanie słońce, a oni będą mierzyć się z kolejnym dniem Leo nie zapragnie po raz kolejny uciec. Nie wiedziała, czy kolejne jego odejście by zniosła. Istniało prawdopodobieństwo, że z czasem by się jej to udało, jednak, skoro trzy miesiące to było za mało, aby chociaż zacząć żywić do niego chociaż jedną negatywną emocję, to jak wiele czasu potrzebowałaby po tej nocy, która rozpaliła w niej największe marzenia, które w sobie nosiła? Wciąż tak naprawdę nie wiedziała, co było powodem tego, że zakończył ich relację, a choć zapewniał, że to nie o nią chodziło i to nie ona zawiniła to czy naprawdę było to takie dziwne, że była niemal przekonana, że jakaś jej wina w tym leżała? Relacji przecież nie kończy się bez powodu, jednak, jeśli teraz zaczęłaby o tym myśleć to znów się nakręci, a nietworzone scenariusze zaczną przepływać jej przez głowę. Prawda była również taka, że Romy od samego początku zakładała danie im drugiej szansy. To już nie było przekonywanie samej siebie, a wręcz intuicja, że jeśli tylko Leo pojawi się w jej życiu to nie będzie wahała się przed ponownym wprowadzeniem go do swojej rzeczywistości. Zawahała się w klubie tylko dlatego, że był tam Oliver i przeraziło ją to, jak sama się zachowywała wobec Leo, że wykorzystała Olliego, aby wzbudzić w nim zazdrość. Mało brakowało, a dopuściłaby się tam czegoś znacznie gorszego, czego nie byłaby w stanie już sobie wybaczyć. Zatrzymała się w odpowiednim momencie, a to co powiedziała mu na korytarzu… Sądziła, że podejmuje właściwą decyzję.
UsuńNigdy więcej nie chciała, aby którekolwiek z nich poczuło, że nie mogą czegoś sobie powiedzieć. Czy też, że poradzą sobie lepiej, jeśli będą osobno. Naprawdę miała nadzieję, że to był ostatni raz, jak musieli przez coś podobnego przejść. Wbrew swoim obawom, których tak łatwo pozbyć się nie potrafiła, to Romy naprawdę pragnęła, aby dali sobie nawzajem szansę na odbudowanie relacji, a przede wszystkim na stworzenie nowej, która będzie dla nich o wiele lepsza i zdrowsza niż ta, którą mieli wcześniej.
Jej oddech powoli wracał już do normy, a dłoń leniwie przesuwała się po ramieniu Leo. Było między nimi tak cicho i spokojnie, jak zawsze po zbliżeniu, kiedy potrzebowali chwili, aby dojść do siebie. Romy chwilę milczała po wypowiedzianych przez nich słowach. Nie potrafiła mu teraz nawet wyznać, jak wspaniale znów się czuła, kiedy nazywał ją swoją słodką Ro. Robił to już wiele razy w przeszłości, jednak tym razem te urocze określenie niosło za sobą zupełnie inny wydźwięk. Połączone było z kocham cię, Romy, a to była kombinacja, o którą wcześniej nie odważyła się poprosić. Czasem jedynie wyobrażała sobie, jak jej to mówi. Musiała jednak zaspokoić się spojrzeniami oraz małymi gestami, którymi ją obdarzał. Nie chciała brzmieć na niewdzięczną, bo absolutnie nie była niewdzięczna. Romy akceptowała to, że ich relacja wygląda w konkretny sposób i nie próbowała zmieniać jej na siłę. Nawet, jeśli czasem powinna była nacisnąć czy spróbować pokierować rozmowę w taki sposób, aby zaczęli poważniej podchodzić do ujawnienia się. Niekoniecznie od razu przed całym światem, ale chociaż swoją rodziną, może zabrać się za wymyślenie, jak powiedzą Oliverowi prawdę, bo ze wszystkich osób na świecie to przecież właśnie on powinien dowiedzieć się pierwszy.
— Cały dzień mnie tak nazywasz. — Zauważyła z lekkim uśmiechem. Pamiętała każde jesteś urocza, które dziś jej powiedział. Pierwszy raz zrobił to podczas pokazu, a Romy się wtedy oburzyła. W rzeczywistości tęskniła za tym określeniem z jego ust. Chciała zgrywać byłą dziewczynę, której takie rzeczy nie ruszają. — Masz mi coś jeszcze do powiedzenia?
UsuńRomy mogła bez końca słuchać, jak nazywa ją równie uroczymi określeniami. Bardzo chciała się nimi nacieszyć. Zwłaszcza, że nie wiedziała, czy będą one trwać tak długo, jakby sobie tego życzyła. Musiała w to wierzyć i mieć nadzieję. Tej nocy Leo zrobił wszystko poprawnie, a każde słowo, które obie wypowiedzieli miało ogromne znaczenie oraz moc. Nie mogły być one rzucone w pospiechu ani przypadkowe.
— Nad życie. — Powtórzyła po nim cicho. Naprawdę kochała go nad życie. Nigdy przedtem nie doświadczyła tak silnych uczuć, jak przy nich. — Cieszę się, że wróciłeś. — Dodała ciszej, jakby bała się to powiedzieć głośniej w obawie, że po wypowiedzeniu tych słów Leo zniknie.
Musiała się upewnić, że zostanie z nią przynajmniej do rana.
Potrzebowała usłyszeć, że nigdzie się nie wybiera i że zamierza resztę nocy spędzić przy niej. Właściwie to nie była pewna, która jet już godzina i nieszczególnie ją to interesowało. Wróciła chyba jakiś czas po północy, a może było później? Nieistotne. Czas teraz właściwie już nie istniał, ale istnieli za to oni, a niczego więcej niż tego Romy już nie potrzebowała na ten moment.
— To dobrze, bo raczej nie dałabym ci tak szybko stąd wyjść. — Zażartowała pozwalając sobie na lekki uśmiech, który miał zakryć przed nimi wszelkie obawy, które w niej ciągle siedziały. Chyba nie próbowałaby go zatrzymywać, gdyby powiedział, że jednak będzie leciał. Może pokiwałaby głową w zrozumieniu, poprosiła, aby na siebie uważał i pożegnała go tutaj – w sypialni, aby nie patrzeć, jak po raz kolejny wychodzi z jej mieszkania na dobre. Nic z tego jednak nie miało się wydarzyć, a Leo zostawał z nią w mieszkaniu i to z nią spędzi resztę nocy. I może i cały następny dzień. Romy nie pamiętała czy miała na jutro jakieś plany. Jeżeli były to stały się one nieistotne. Przełożyłaby wszystko na następny dzień lub za miesiąc, bo chciała nacieszyć się Leone tak długo, jak jej to będzie dane.
Romy wcale teraz nie potrzebowała żadnej przerwy między nimi. Wręcz przeciwnie, gdyby mogła to nigdy nie odsuwałaby się od niego. Wykorzystała jednak ten moment, kiedy Leo się na moment przesunął, aby się przeciągnąć. Zmęczenie powoli dawało się blondynce we znaki. Zarówno to fizyczne, jak i psychiczne, ale nie była jeszcze gotowa na to, aby się z nim pożegnać i pójść spać. Prawdopodobnie długo nie zaśnie z ekscytacji.
Schowała twarz w dłoniach, przekręcając się lekko na bok, kiedy na nią spoglądał. Nie wstydziła się często, jednak dopiero do niej zaczynało docierać wszystko co zrobili i że oboje wciąż byli nadzy. I nie, aby nagość jej przeszkadzała. Chyba to był po prostu fakt, że dawno już nie była w takiej sytuacji. Cóż, ostatni raz przecież było to właśnie z nim.
— Hm? Co? Gdzie idziemy? — Zapytała, choć odpowiedź była przecież oczywista. Zaśmiała się krótko, kiedy porwał ją na ręce i od razu objęła go za szyję. Zapomniała już, jak to jest być przez niego noszoną i jak cholernie za tym uczuciem tęskniła. — Okej, przyda się nam. — Mruknęła z rozbawieniem. Nie tylko po seksie, ale po tej ulewie. Dopiero teraz Romy zwróciła uwagę, że ona wciąż trwa. Kompletnie nie zwróciła na to uwagi wcześniej, a teraz aż nazbyt wyraźnie słyszała, jak krople głośno odbijają się od szyb.
— Skoro ja jestem księżniczką robi to z ciebie mojego rycerza w lśniącej zbroi czy księcia z odległej krainy, który prosi o moją rękę? — Nawet nie próbowała brzmieć poważnie. To był czysty żart z jej strony i nie chciała, aby odebrał to w zły sposób. Wątpiła, że pomyślałby sobie coś złego.
— Zgubiłeś swoją zbroję, rycerzu. — Dodała przy jego uchu, gdzie po chwili nieco niżej złożyła ciepły pocałunek, a potem jeszcze kolejny na jego żuchwie. Boże, mogłaby go całować bez końca. Dokładnie tak samo, jak on przed chwilą całował ją, a Romy na każdy jeden pocałunek odpowiadała pełnymi zadowolenia pomrukami.
Usuń— Nie mam nic przeciwko temu, abyś mnie nosił. — Oznajmiła. Właściwie to mógłby robić to przez cały czas, a Romy wcale by nie narzekała. — Ale jak mnie do tego przyzwyczaisz to mogę zapomnieć, jak się chodzi — ostrzegła. Jakoś wątpiła, aby ta groźba zrobiła na nim jakiekolwiek wrażenie.
Leo znał rozkład jej mieszkania i dobrze wiedział, gdzie się kierować. Droga do łazienki umknęła im w milczeniu, ale nie była też ona z kolei na tyle długa, aby musieli wypełniać przestrzeń między sobą słowami. Romy cicho odetchnęła, kiedy postawił ją na zimnych płytach i lekko zadrżała. Dopiero po chwili jej wzrok omiótł łazienkę, która tak dobrze znała i zatrzymał się na lustrze, które sięgało od sufitu do podłogi. Teraz tak naprawdę mogła zobaczyć, jak wygląda. Poplątane włosy, makijaż, który dosłownie spływał jej z twarzy i te piekielnie czerwone policzki. Nie była w odbiciu jednak sama, a kiedy wzrok przesunęła na sylwetkę Leo zacisnęła usta i poczuła, jak skóra na twarzy piecze ją od środka. Wiedziała przecież, że magicznie nie będzie miał na sobie ubrań i nie rozumiała, dlaczego tak bardzo teraz ją ten widok speszył, gdy jeszcze kilkanaście minut temu się nim zachwycała i miała w swoich ustach… Samo wspomnienie sprawiło, że przeszył ją kolejny, przyjemny dreszcz. Nieustannie myślała o Leo i o ich zbliżeniu, intymności, którą ze sobą dzielili i tym, co jeszcze mogło na nich czekać.
Romy głęboko wierzyła, że to teraz jest ich czas. Że cokolwiek się nie wydarzy uda im się przejść przez wszystko razem. Innego wyjścia z ich sytuacji nie było. Jednak teraz zamiast skupiać się na rzeczach, o których będą rozmawiać później, blondynka postanowiła przyszykować się do kąpieli. W innej sytuacji zdecydowałaby się na wannę, bo kochała, gdy mogli do niej wejść razem i poleżeć, czasem z lampką wina i cicha muzyką w tle. Jednak było późno, a Romy coraz bardziej myślała o tym, aby zagrzebać się z nim w pościeli i przytulić.
Otworzyła przestronną kabinę prysznicową i włączyła wodę, której dała spłynąć. Nie musiała czekać na odpowiednią temperaturę wody, ale w łazience było nieco chłodniej, a para mogła nieco pomieszczenie ocieplić. Rozczesała również włosy, które naprawdę tego potrzebowały i upewniła się, że pod prysznicem znajdzie jakieś kosmetyki do demakijażu, bo sama woda sobie z nimi nie poradzi. Dopiero wtedy ujęła dłoń Leo i wprowadziła go za sobą pod prysznic.
Woda była przyjemnie ciepła. Nie ukrop, tak, jak Romy lubiła, ale komfortowa dla nich obojga.
— Chcesz być dziś słodki? — Spytała z ciepłym uśmiechem. Kolekcja żeli, pianek i peelingów, które miała miały jedynie słodkie zapachy. Czekolady, karmele, wanilie, przeróżne owoce. Wyrzuciła wszystkie kosmetyki, które zostawił po sobie Leo. Nie potrafiła na nie patrzeć i uznała, że to dobry krok do ruszenia naprzód. Mogła tego teraz żałować, ale przecież istniała teraz ogromna szansa, że wypełni tę przestrzeń nimi od nowa. — Waniliowa czekolada. Spodoba ci się.
Woda spływała im po ciałach zmywając z nich pot nocy, ale chyba przede wszystkim wszelkie wątpliwości, które w sobie nosili. Rozluźniała mięśnie, które dziś pracowały o wiele ciężej niż zazwyczaj. Czuła to przyjemne zmęczenie w kościach, które woda koiła.
W pierwszej kolejności chciała zająć się nim. Wiedząc, że jej zejdzie o wiele zbyt długo z myciem włosów i zmyciem makijażu. I był to jedynie pretekst, bo Romy po prostu chciała go dotknąć. Rozprowadziła czekoladowy płyn po jego ramionach, uważnie przesuwając po nich dłonią. Wciąż z tą uwagą, jakby cały czas musiała sobie go przypomnieć. Albo uświadomić, że Leo naprawdę jest tuż obok niej, a to wcale nie hologram, czy bardzo realne wyobrażenie.
— Gdzie się tak opaliłeś? — Zapytała. Jego skóra miała ciemniejszy odcień niż zazwyczaj. Leo zawsze opalał się mocniej niż wszyscy inni, których znała. Czasem żartowała, że gdyby położyła na jego ręku kostkę mlecznej czekolady to nie byłoby widać różnicy. Tak opalony wracał jedynie z egzotycznych wakacji lub mniej egzotycznych miejsc, gdzie słońce prażyło mocniej.
UsuńPodniosła głowę, aby na niego spojrzeć z dołu. Nie była jakoś szczególnie niska, ale do tych wysokich dziewczyn również nie należała. Spokojnie sięgała mu do ramienia, jednak w zamkniętych pomieszczeniach, jak właśnie pod prysznicem, Romy zawsze miała wrażenie, że różnica między ich wzrostem robi się jeszcze większa. I kłamałaby mówiąc, że jej się to nie podobało.
Romy chciała zadać mu wiele pytań. Gdzie był i co robił, czy się z kimś spotykał (chociaż to niekoniecznie chciała wiedzieć), czy były dni, kiedy był szczęśliwy. Uznała jednak, że nie zada ani jednego, które mogłoby poprowadzić ich w stronę rozmowy, która wisiała w powietrzu.
Skupiła się na dalszym rozprowadzaniu piany po jego opalonym ciele. Na przyjemnej czynności, której nie spodziewała się, że dane będzie wykonywać. Tymczasem był w jej łazience, pokryty waniliowo-czekoladowym płynem do ciała i kompletnie przemoczony, choć tym razem już nie z powodu ulewy rozgrywającej się za oknem.
I want you for worse or for better
I would wait for ever and ever 🩷✨🌛
Romy nie potrafiła przestać się teraz uśmiechać. Pomimo obaw, które w sobie nosiła to była dziś naprawdę szczęśliwa, a kompletnie nie spodziewałaby się, że ta noc może się odwrócić o sto osiemdziesiąt stopni. Chciałaby, aby to uczucie trwało jak najdłużej. Nie miała pewności, jak długo utrzyma się ten stan, ale wiedziała tyle, że przynajmniej do południa niczym tak naprawdę nie będą musieli się przejmować, a swoją uwagę będą kierować jedynie na siebie. Teraz nawet cieszyła się z tego, że jej telefon był rozładowany, a Leo swojego przy sobie nie miał. Zorientowałaby się, gdyby miał go w kieszeni spodni, a tam z pewnością go nie było. Mógł co prawda schować go w kieszeni kurtki, ale przedpokój znajdował się wystarczająco daleko od jej sypialni, aby nie słyszeli, gdyby ktoś próbował się do niego dobijać. Romy wątpiła, aby teraz poza sobą byli w stanie usłyszeć cokolwiek innego.
OdpowiedzUsuń— Jestem spragniona ciebie, nie tylko słodkich słów. — Przyznała z lekkim uśmiechem. To prawda, że tęskniła za rzeczami, które jej mówił i mogła słuchać ich bez końca. Jednak to za czym Romy tęskniła najbardziej to był Leo. Spragniona była jego głosu i tego, jak kojąco na nią potrafił wpływać. Każde słowo, które jej teraz mówił brzmiało, jak najpiękniejsza obietnica. Romy pozwoliła sobie w nie uwierzyć z prostego powodu – tej nocy nic nie mogło popsuć tego, co między nimi było.
Słuchała jego słów z pogłębiającym się uśmiechem. Naprawdę czuła, że każde z nich jest prawdziwe, a przede wszystkim, że te słowa nie pojawiły się pod wpływem chwili. On naprawdę miał je na myśli. Każde jedno, którym ją dziś obdarzył pochodziło z tego szczerego miejsca, które po raz pierwszy przed nią osłonił. Romy zdawała sobie sprawę z tego, jak delikatne jest to miejsce i że mogłaby łatwo sprawić, aby Leo się zamknął z powrotem w sobie, gdyby nie uszanowała w odpowiedni sposób jego wyznania. Nie było nawet mowy o tym, aby blondynka źle zareagowała na jego wyznania miłości. Od wielu miesięcy broniła się przed tym, aby mu tego nie powiedzieć, więc, gdy już miała okazje i mogła mu je wyjawić wykorzystała je bez najmniejszego zawahania.
— Kocham cię, Leo. — Powiedziała miękko po wszystkich słowach, od których niemalże czuła wzbierające się w niej wzruszenie. Muskała delikatnie kciukiem jego policzek. Zwykle była dobra w mówienie o swoich uczuciach, jednak tej nocy wydarzyło się tak wiele, że Romy powoli zaczynała tracić kontrolę nad samą sobą. — Od początku czułam, że to musisz być ty. — Romy nie musiała długo opowiadać o co jej chodziło. Leo ją doskonale rozumiał i on czuł przecież podobnie. Nie mogli przed sobą ukryć tego, jak od samego początku ich do siebie ciągnęło. Brzmiało to niemal kiczowato, ale odważyła się na myśl, że byli sobie pisani. Że są sobie pisani.
— Tęskniłam za twoim śmiechem, wiesz? Za tymi dołeczkami w policzkach. — Zaśmiała się zaraz po nim. Nadal trudno było uwierzyć jej w to, że naprawdę go przy sobie miała. Nawet, jeśli miało to być na parę godzin to chciała się nim nacieszyć w pełni. — Tęskniłam za tym, że jesteś.
Obawa przed utratą Leone wcale nie zmalała. Ona po prostu odeszła na bok pozwalając, aby teraz silniejsze uczucia przejęły sterowanie. Romy wciąż się bała, że któregoś razu się obudzi znów sama, że znów będzie przechodziła przez dni, podczas, których będzie musiała nauczyć się od nowa rzeczywistości bez Leo. Chciałaby móc wierzyć, że ta jedna wspaniała noc może wszystko zmienić. Jak gdyby seks i parę rzuconych kocham cię miały zmienić tygodnie bezsilności, ciszy i braku zrozumienia.
— Wiesz… Gdyby mi ktoś powiedział rano, że wydarzy się wszystko co się wydarzyło, to bym mu nie uwierzyła. — Przyznała. Nie wątpiła, że Leo miał podobne podejście. Wszystko do czego między nimi doszło brzmiało surrealistycznie, a już zwłaszcza końcówka nocy, która z beznadziejnej przerodziła się w pełną pasji i namiętności noc, którą dodatkowo zapewnili pięknymi wyznaniami. — Jak to możliwe, że wszystko o czym marzyłam przez ten cały czas… Stało się prawdą?
Romy nie tylko była naga cieleśnie. Romy odsłaniała coraz bardziej również swoją wrażliwą duszę przed Leo. Nie tyle co pozwalając, ale chcąc, aby w nią zajrzał. Co prawda nie odsłoniła przed nim wszystkiego, a już zwłaszcza tych najgorszych chwil. Miał dostęp jednak do wystarczającej ilości, aby móc stworzyć sobie w głowie obraz blondynki sprzed tych ostatnich kilku miesięcy. Jeszcze nie chciała pokazywać mu wszystkiego. Wiedząc, jak ostrożnym w tym momencie trzeba być. I wcale nie przez to, że Romy obawiała się, że mogą powiedzieć sobie coś złego. Potrafili być dla siebie wyrozumiali, a patrząc na ich historię to Romy była aż nazbyt wyrozumiała. Gdyby miała koleżankę, która przeżyła podobną relacje poleciłaby jej nigdy więcej nie spoglądać nawet w jego stronę. Nie dawać kolejnych szans, bo przecież ludzie rzadko kiedy się zmieniają i prędzej czy później skłonni są do tego, aby iść dokładnie tymi samymi schematami. Na całe szczęście Romy na takie rady była śmiesznie głucha, a przy pierwszej okazji wpuściła Leo na nowo do swojego życia. Kiedy nad tym myślała to była niemal pewna, że ich powrót zajmie im więcej czasu, a oni dzień po dniu będą się przed sobą otwierać. Życie ją zaskoczyło, a ona przy pierwszej możliwej okazji zaprosiła go do swojego łóżka i nie planowała go z niego zbyt szybko wypuszczać.
UsuńWedług Leo w tej sytuacji Romy mogła być niewinna. Ona dobrze jednak wiedziała, że rzeczywistość wygląda zupełnie inaczej. Nie mogła się w żaden sposób wybielić ani tym bardziej udawać, że nie wiedziała co robi. Romy wchodząc w związek z Leo była świadoma tego, że przyjdzie jej okłamywać Olivera każdego dnia. Że zanim spotka się z nim dwa razy będzie musiała się upewnić, że nie ma na sobie perfum Leo i że absolutnie po niej nie widać, że spędziła z nim kilka godzin. Okłamywała Olivera, bo tego chciała. Bo czasami kłamanie przychodziło łatwiej niż powiedzenie prawdy, która mogła rozszarpać mu serce. Bo wierzyła, że jeżeli Ollie nigdy się nie dowie to będzie mu łatwiej o niej zapomnieć i znaleźć dziewczynę, która pokocha go tak, jak na to zasługiwał. Romy nie była bez winy. Oboje z Leone ją w sobie nosili. Oboje zrobili okropne świństwo Oliverowi, którego prawdopodobnie nigdy im nie wybaczy. I jedyne czego szczerze żałowała to tego, że nie zakończyła związku z nim, zanim nie rozpoczęła sekretnej relacji z Leo. Wtedy, choć byłoby ciężko, to przynajmniej oboje mieliby czyste sumienie.
— Nie mogłabym ci nie pozwolić.
Jeżeli to było możliwe, to obnażyła się przed nim jeszcze bardziej. Tymi paroma słowami wyznała, że drzwi do niej nigdy tak naprawdę przed nim nie były zamknięte. Ponieważ, bez względu na to, jak bardzo Romy mogła się bronić przed powrotem do Leo to było dla niej to oczywiste, że jeśli on tylko wyrazi chęć, aby dać jej drugą szansę – jakby to naprawdę on miał być tym, który powinien je dawać – to Romy tym razem zrobi wszystko, aby nigdy więcej nie musiał się zastanawiać czy warto jest jej pozwolić na zostanie przy swoim boku. Romy nie tylko szukała winy w nim, ale przede wszystkim szukała jej w sobie. Było to, a przynajmniej według niej, naturalną koleją rzeczy. Dopiero z czasem zaczęła rozważać opcję, że to Leo nawalił, a ona nie zrobiła nic złego. Jedyne co można było blondynce zarzucić to to, że przy nim była i go kochała, kiedy jej serce powinno było należeć do innego. Mając jednak Leo przy sobie nie potrafiła myśleć tylko w ten sposób, a różne myśli przychodziły jej do głowy. Prawdę znał tylko on, a choć dziś nie zamierzała jej z niego wyciągać to liczyła, że niedługo się dowie i że pozwoli jej to odetchnąć. Nie patrzeć uważnie na każdy swój krok. Że nie będzie stawała na palcach, aby przypadkiem nie zrobić czegoś co znów mogłoby go od niej odsunąć.
— Nie wstydzę się. — Obruszyła się od razu. Może tylko troszeczkę, bo było już po wszystkim, a emocje powoli opadały i zaczynała nieco trzeźwiej myśleć. Co oczywiście nie znaczyło, że Romy czegokolwiek żałuje. Bo nie żałowała. Absolutnie niczego. Ba, powtórzyłaby to wszystko jeszcze raz, ale pod prysznicem, a nawet przed tym cholernie wielkim lustrem, choć ta myśl nagle wydała się jej niebezpiecznie groźna i zbyt pociągająca, aby prędko o tym mogła zapomnieć.
Usuń— Po prostu… Minęło trochę czasu. — Wytłumaczyła się i wzruszyła lekko ramionami. To z nim spała ostatnim i jakoś nie ciągnęło jej do tego, aby wskakiwać komuś innemu do łóżka. Nie potrzebowała zapewnienia, że było mu dobrze, bo wiedziała, że było. To chyba było naturalne skrępowanie sytuacją, której się dziś po sobie nie spodziewała. I kolejnymi myślami, które krążyły jej po głowie, choć przecież nakarmiła swoje potrzeby. Właściwie to zrobił to Leo. Dwukrotnie.
Cieszyło ją to, jak reagował na jej niewinne pocałunki. Wcale nie miały one prowadzić do kolejnego zbliżenia, choć na te raczej nie narzekałoby żadne z nich, a już zwłaszcza Romy, której wbrew pozorom, ale wciąż było mało. Ochłoń, dziewczyno.
— Możemy kontynuować zabawę pod prysznicem. — Mruknęła mu przy uchu, niemal robiąc z tego zaproszenie do kolejnej rundy, mimo, że oboje jeszcze w pełni nie złapali oddechu po tej pierwszej. — Połączyć przyjemne z pożytecznym… Nie narzekałabym. — Ciągnęła dalej rozmarzonym głosem. Niemal będąc w stanie wyobrazić sobie, jak przyciska ją do chłodnych płytek, może odwraca do siebie plecami, a policzkiem opiera się o zimne płytki. Nie, nie. Musiała się opanować, a z drugiej strony, czy naprawdę stało im coś teraz na przeszkodzie?
Wejście z nim pod prysznic było taką zwykłą czynnością. Czymś co dawniej należało do ich codzienności, o którą nie musieli się martwić, że nagle zniknie. Tak wyglądały po prostu ich kolejne wieczory. Wspólnie spędzany czas na wzajemnym uwielbianiu siebie. Nierzadko to prowadziło do fizycznych uniesień, których czasem zdawało się, że jest im ciągle mało. Przede wszystkim jednak zawsze chodziło o to, aby pokazać sobie nawzajem, że nie chodzi jedynie o to, co od siebie mogą dostać, ale co mogą sobie podarować. Właśnie w tej chwili Romy chciała mu dać coś, czego nie dało się kupić. Swój czas. Czuły dotyk, który prowadzony był rozżarzonym uczuciem do niego. Z uwagą więc przesuwała dłońmi po jego ramionach rozprowadzając kosmetyk, sięgała nimi również na jego klatkę i brzuch. Zmywała z niego wszelkie wątpliwości i niedopowiedzenia, a przynajmniej miała nadzieję, że właśnie to robi i prysznic nie tylko obmyje ich z mieszanki ich potu i brudnego deszczu, ale przede wszystkim z tego o czym głośno mówić nie chcieli.
— Więc… Lato udane? — Zagadnęła. Tu i tam to nie była odpowiedź. Wyczuła jednak, że nie chciał zagłębiać się w szczegóły, a Romy nie zamierzała naciskać. Nie teraz. Jej lato wcale nie było udane. Mimo krótkiej wycieczki do Meksyku, na którą naciskała Sienna. Przez emocjonalny stan, w którym znajdowała się Romy to mogła dostać nawet gwiazdkę z nieba, a i tak nie byłaby zadowolona. Uszczęśliwił ją za to Leo i to, że mogła z nim teraz spędzać czas.
Nie zaprotestowała, kiedy uznał, że teraz jego kolej. Romy wcale jeszcze nie skończyła i chciała robić to dalej, jednak nie kłóciła się. Zmyła jedynie resztę piany z własnych dłoni. Mokre włosy przyklejały się jej do pleców oraz policzków, a blondynka niemal czuła, jak z wodą spływa również ciężar tej nocy. I Boże, ale było to przemiłe uczucie.
Jej uśmiech nieznacznie się powiększył, kiedy złożył na jej nadgarstku pocałunek. Dotyk Leo był teraz delikatny i czuły, właściwie był taki całą noc. Obecny niósł za sobą jednak zupełnie inny wydźwięk niż te poprzednie, którymi ją obdarzał. Romy westchnęła cicho, opierając się czołem o jego ramię. Przymknęła oczy, a to pozwoliło jej na odcięcie się na moment od świata i skoncentrowanie jedynie na Leo oraz na jego ciepłych dłoniach, które z uwagą i miłością dotykały jej ciała.
Jednak w chwili, kiedy ją do siebie przyciągnął, Romy wtuliła się w nagie i rozgrzane od wody ciało niemal od razu. Z łatwością dopasowała się do jego ciała, a jej ręce mocniej owinęły się wokół jego ciała. Przez moment nic nie mówiła, choć tak wiele chciała powiedzieć. Zaciskała mocniej powieki. Niepewna, czy pod nimi czuła wilgoć łez czy to była tylko spadająca z deszczownicy woda.
UsuńTylko tak, jak woda mogła ukryć ewentualne łzy, to jej ciało zdradziło ją szybko. Klatka piersiowa blondynki poruszyła się znacznie szybciej niż przy normalnym oddechu, a palce na plecach Leo wbiły się w nie nieco mocniej. Jak gdyby chciała się upewnić, że nic i nikt jej go teraz nie odbierze.
— Mi też nie było łatwo — odpowiedziała cicho. Twarz wciąż chowała w jego klatce. Wiedząc, że gdyby teraz na niego spojrzała to dostrzegłby znacznie więcej niż Romy chciała mu tej nocy przekazać. — Ale to już za nami, prawda? — Zapytała szeptem. Boże, miała nadzieję, że to wszystko już naprawdę było za nimi, a teraz nadszedł
All I know at the end of the day
Is you love who you love, there ain't no other way
If there's something I learned from a million mistakes
You're the one that I want at the end of the day
🩷✨🫧
Romy na początku próbowała przekonać samą siebie, że między nią, a Leo absolutnie nie ma żadnej chemii, a to porozumienie, które się pojawiło było jedynie efektem długiej nocy, kilku drinków oraz dobrych nastrojów. Długo jednak nie mogła utrzymywać tej narracji, a blondynka była niemalże pewna, że wszyscy w ich otoczeniu zauważyli to, jak świetnie się ze sobą dogadują. Już wtedy pojawiły się w jej głowie nieśmiałe myśli, że mogłoby być z tego coś więcej. Tylko, gdy została nieco przez niego odsunięta na bok i w grzeczny sposób spławiona nie próbowała wciskać się na siłę do jego życia. Przypadek sprawiał, że oboje byli w tych samych miejscach. Przypadek o wdzięcznym imieniu Allegra Maxwell, bo w końcu, gdyby nie dziewczyna to najpewniej nigdy by ich drogi się nie przecięły. Romy więc wtedy pozwalała sobie jedynie na lekki flirt, nie oczekując niczego w zamian. W głowie natomiast miała wyobrażenia ich razem, a w brzuchu pojawiały się motylki za każdym razem, kiedy Leo był blisko.
OdpowiedzUsuń— Naprawdę? — Uniosła lekko brew, a jej usta zadrżały w figlarnym uśmiechu. Romy nie miała podstaw, aby mu nie wierzyć. W ich głowach rozgrywały się podobne myśli zanim cokolwiek między nimi rozpoczęło się naprawdę. Romy powstrzymywała się, bo nie chciała podrywać brata przyjaciółki, choć gdyby wtedy wiedziała, że Allie nie ma nic przeciwko to znacznie szybciej zrobiłaby odważniejszy krok niż wypalenie głupiego jesteś singlem? stojąc na tarasie z kolorowym drinkiem w ręku i niewyraźnym spojrzeniem, które rozmywało się jej od alkoholu. — Bo mi to wyglądało na to, jakbyś się… wstydził małej dziewczyny, która do ciebie robi maślane oczy.
Sytuacja była wtedy jasna i nie chcieli, aby zrobiło się niekomfortowo. Trzymali się więc na bezpieczny dystans, który dopiero potem postanowili skrócić w najgorszym możliwym momencie. Czasu cofnąć już się nie dało, a Romy dłużej też nie chciała się zastanawiać nad tym, jak mogło wyglądać ich życie, gdyby wtedy oboje nie stchórzyli. To przecież było i tak bez większego znaczenia, a dla niej teraz przede wszystkim liczyło się to, gdzie znajdowali się obecnie. Nawet, jeśli nie wszystko zostało między nimi wyjaśnione to byli chociaż na dobrej drodze do tego, aby zacząć sprawy wyjaśniać i rozplątywać, a nie było co ukrywać – były one naprawdę koszmarnie poplątane i ciężkie do uniesienia chwilami.
Kolejny raz nie chciała mówić na głos tego, że ta rozłąka była jego winą. Leone zdawał sobie przecież z tego doskonale sprawę. Romy mogła szukać winy w sobie i nawet ją znaleźć, a jednak w środku ona również wiedziała, że nie zrobiła nic złego. Starała się ze wszystkich sił być dla niego wsparciem, a nie ciężarem. Nic jednak dziwnego, że gdy zakończył ich związek to pierwsze co pomyślała to to, że zrobił to, bo miał dosyć ukrywania się. To było obciążające dla nich obojga. Ta bolesna świadomość, że gdy byli w miejscu publicznym nie mogli zachowywać się jak para, udawać, że nie znają smaku swoich ust, czy że nie darzą się uczuciami. Pilnować na każdym kroku, aby nie powiedzieć czy nie zrobić czegoś co da powód do plotek. I nie zawsze im to wychodziło, a nierzadko pojawiały się różne przecieki. Nikt ich nigdy co prawda nie przyłapał na pocałunku czy na wymykaniu się ze swoich apartamentów. Byli widziani jednak wystarczającą ilość razy, aby przestało to być przypadkowe. Dołożyć do tego stres związany z jego pracą, natłok obowiązków – zarówno tych medialnych, jak i na torze czy wymagających wysiłku fizycznego i psychicznego – to co robili mogło zacząć mu przeszkadzać, a Romy zamiast być tą dziewczyną, którą chciał przez tak długi czas stała się kolejnym obowiązkiem, z którego należało się wywiązać.
Nic więc dziwnego, że nieustannie przekonywała samą siebie, że to ona była problemem, a teraz tak trudno było jej uwierzyć, że już nie musi już się martwić o to, że kiedykolwiek straci go po raz kolejny. Zapewne z czasem to zaakceptuje i przepracuje problemy, które w niej siedziały. Chwilowo było jednak zbyt wcześnie, aby ślepo wierzyła w każdą obietnicą.
Chciała móc uwierzyć we wszystko.
UsuńRomy w ciągu ostatnich miesięcy zbudowała wokół siebie ochronną barierę, która teraz wykorzystywała do tego, aby nie zranić się po raz kolejny. Bo choć wszystko co mówił jej Leo brzmiało na szczere to tak naprawdę nie miała dowodów, że kolejny raz się nie wydarzy. Tęsknota to było jedno – ona również tęskniła. I widziała do czego to uczucie jest w stanie ją popchnąć, więc, co, jeśli tęsknota sprawiła, że dziś mówili sobie te wszystkie piękne rzeczy? Co, jeśli wraz z pierwszymi promieniami słońca to wszystko okaże się błędem? Ta myśl wręcz paraliżowała blondynkę, a choć bardzo nie chciała to musiała brać ją pod uwagę. Niemal tak, jak gdyby chciała przygotować się na najgorszy możliwy scenariusz i być gotową na kolejne rozstanie.
Było to niemalże śmieszne, bo przecież nie uważała, aby Leo ją teraz okłamywał. Nie mógł okłamywać jej w tak paskudny sposób. Jednocześnie wciąż się jednak wahała, ale nie powstrzymywało ją przed tym, aby obnażyć się przed nim ze swoimi uczuciami. Nie wyznała mu miłości tylko w obawie, że nigdy więcej już może nie mieć do tego okazji. Wyznała ją, bo od dawna chciała, aby to od niej usłyszał. Żeby wiedział, jak szczere uczucie blondynki było i od jak dawna te dwa słowa w niej siedziały. Nie były one dla niej tylko słowami, bo wypowiedzenie ich było łatwe. Rzucała nimi przecież na prawo i lewo; kocham te kwiaty; kocham te kokosowe latte z syropem waniliowym; kocham to, kocham tamto. Lista rzeczy, które blondynka kochała była nieskończona. Dzieliła się tym wyznaniem również z przyjaciółkami i szczerze je kochała. Miłość do Leo była z zupełnie innej kategorii, a wypowiedzenie ich do niego właśnie, teraz gdy wszystko było tak kruche i niestabilne wymagało masy odwagi. I Romy odważyła się to zrobić w nadziei, że wiedząc, jak bardzo go kochała to tym razem z nią zostanie i już nikt ani nic nie będzie w stanie ich rozdzielić.
Romy, więc wierzyła w to, że Leo ją kocha oraz że za nią tęskni, a jednocześnie ciągle przypominała sobie, że za każdym tym słowem może stać tęsknota za drugą osobą, którą swego czasu miało się przy sobie niemal dzień w dzień. Że mógł tęsknić za jej bliskością, dobrym seksem, którego, ale jak widać, oboje tej nocy byli spragnieni. I że to uczucie może rozmyć się z początkiem dnia. I im dłużej się nakręcała tym bardziej miała ochotę dać sobie samej w łeb. Było to w końcu idiotyczne myślenie i Romy o tym wiedziała i nic nie mogła poradzić na spiralę myśli, która rozpoczęła się jeszcze na długo zanim tego dnia znaleźli się w jednym pomieszczeniu.
Każde zapewnienie o swoim uczuciu, każde kolejne kocham cię oraz tęskniłem za tobą było niczym plaster na rany. Pomagało, ale nie było wystarczające, aby ukoić ból, który nosiła w sobie od tak długiego czasu. Potrzebowała przede wszystkim, ale zobaczyć i przekonać się na własnej skórze, że to nie jedynie wyznania pod wpływem emocji. Wiedziała sama po sobie do czego ta noc skłonna była ją popchnąć i rozumiałaby, tak się jej zdawało, gdyby okazało się, że to wszystko będzie ulotne. I choć Leo pokazywał jej na różne sposoby, że to nie jest jedynie fizyczne pragnienie, to dla niej to wciąż było za mało. I zapewne, gdyby podzieliła się tymi obawami to by je zrozumiał.
Tej nocy Romy była jednak zbyt samolubna, aby wyciągać na wierzch te wszystkie obawy. Chciała się nim nacieszyć. Powtarzać mu bez końca, że go kocha, znów być trzymaną w jego objęciach i na moment przestać się martwić. Tylko, jak widać, ale nigdy tak naprawdę nie przestawała się martwić, a prędzej czy później pojawiały się myśli, które przebijały się przez bańkę szczęścia, w której dziewczyna starała się ich zamknąć.
— Postaram się nie przejmować. — Obiecała. Nie mogła mu powiedzieć, że nie będzie się przejmowała, bo wtedy by skłamała. A Romy nie chciała kłamać. Nie tej nocy, a już przede wszystkim, ale nie przed nim.
Po usłyszeniu kolejnych słów Romy uśmiechnęła się nieco cieplej, a korzystając z tego, że była blisko złożyła na jego skórze miękki pocałunek. Mogłaby to robić już przez resztę swojego życia.
Żart, którym rzuciła Romy wcale nie był taki niewinny. Miała przecież świadomość, jak na niego działa. Zresztą, Leo działał na nią w dokładnie ten sam sposób. Wystarczyło, aby jej dotknął, a pod skórą czuła przyjemne dreszcze. Nie wątpiła więc, że gdy wypowiedziała te słowa o kontynuacji zabawy pod prysznicem jego głowa zacznie pracować równie szybko jak jej. W utrzymaniu równowagi zapewne nie pomagało mu jej dłonie, którymi przesuwała po mokrej skórze pleców, czasem pozwalała sobie na to, aby zsunąć je znacznie niżej. Niemal tak, jak gdyby chciała go sprowokować, a może właśnie prowokowała i tylko czekała, ile minie, zanim te same pragnienia, które w nim rozpaliła w 1OAK znów wezmą nad nim górę, a Romy nie tylko już będzie wtulała się w jego klatkę, a będzie dociśnięta do ściany z jego pewnymi dłońmi na biodrach. Romy widziała znacznie więcej. Równie łatwo potrafiła sobie wyobrazić, jak osuwa się przed nim na kolana. Nie zważając na wodę z deszczownicy czy kafelki, na których na pewno byłoby jej niewygodnie, ale przecież nie zwracałaby uwagę na coś tak nieistotnego, gdy będzie go miała przed sobą. Wyobrażenie było tak intensywne, że musiała zaczerpnąć powietrza i na moment otworzyć oczy, choć wcale nie chciała pozbywać się tego widoku ze swojej wyobraźni.
Usuń— Coś nie tak? — Wymruczała z lekkim rozbawieniem, które malowało się w jej uśmiechu. Tę niemalże reakcje wychwyciła, a może pragnęła tylko ją wychwycić. Jej samej było ciężko ukryć to w jakim kierunku zmierzały teraz jej myśli. I z początku jeszcze sądziła, że będzie to tylko wspólna kąpiel. Piętnaście minut góra, a potem wrócą do sypialni. Tylko z każdą kolejną minutą przekonywała się, że jet im dość daleko do tego, aby faktycznie skupić się tylko na kąpieli.
Myślami była o krok dalej. Bez większego problemu była w stanie niemalże poczuć, jak Leo na nowo ją wypełnia i w przyjemny sposób rozciąga. Romy mogła powtarzać sobie, że łapie ją zmęczenie, że rozsądniej będzie wrócić do łóżka, ale… Właśnie. Było „ale”, które nie pozwalało jej na to, aby skupić się jedynie na kąpieli i intymności wynikającej z tego, że pozwalali sobie na umycie się nawzajem.
Nie wychwyciła za to tej drobnej zmiany, która w nim zaszła, kiedy wspomniała o lecie. Romy skupiła się na o wiele przyjemniejszych rzeczach, które mogły się między nimi wydarzyć po raz kolejny. Chwilami nie nadążała sama za sobą, bo jeszcze chwilę temu martwiła się, że wszystko między nimi znów się skończy, a teraz jej myśli krążyły ponownie wokół Leo, wokół tego co mogli sobie nawzajem dać.
— Może następne będzie lepsze. — Zasugerowała nieśmiało. Również i te lato powinno było wyglądać zupełnie inaczej; bez tego niepotrzebnego cierpienia i udawania, że nic nigdy między nimi się nie wydarzyło. — Moje też było kiepskie. — Dodała, jak gdyby chciała go pocieszyć, że nie bawiła się wcale dobrze. — Ale chociaż jego końcówka jest miła.
Kalendarzowe lato wciąż przecież trwało. Mogli więc założyć, że jego początek i środek nie należały do udanych, ale końcówka znacząco się poprawiła. Mimo, że przez moment nic nie wskazywało na to, że cokolwiek mogło się między nimi naprawić. Ro się jednak cieszyła, że cokolwiek się zmieniło, a ich spotkanie po tygodniach ciszy nie zakończyło się na tamtej rozmowie w zaciemnionym korytarzu. Że nie było tylko miłym wspomnieniem.
Przymknęła oczy, jeszcze raz mocniej się w niego wtulając. Chcąc nacieszyć się w pełni tym, jak blisko Leo był. Wątpiła, aby szybko mogła się nim nasycić. Mogła nie wiedzieć, jak wiele czasu im zajmie, aby sprawy między nimi wróciły do normy, ale czuła, że to będzie dobrze spędzony czas. Intensywny z pewnością i jakoś wcale jej to nie przeszkadzało.
Intymność z Leo przychodziła jej z łatwością. Chemia między nimi była niemalże naturalna, a atmosfera potrafiła zgęstnieć w przeciągu chwili. Zawsze podobało się jej to, jak od spokojnych i niemalże leniwych pocałunków potrafią przejść do tych chaotycznych, pozbawionych jakiejkolwiek kontroli. Kiedy ich zbliżenie z czułego i słodkiego zmienia się w znacznie gwałtowniejsze.
Teraz jednak największe wrażenie na blondynce robiło to z jaką uwagą się ze sobą nawzajem obchodzili. Nie było co ukrywać, ale musieli się nauczyć siebie od nowa. Choć przez te trzy miesiące nie zaszły w nich ogromne zmiany, to ten czas jednak ich od siebie oddzielił. Cieszyła się więc, że Leo pozwalał jej na ten dotyk. Na to, że mogła przy nim stać i rozprowadzać po jego ciele czekoladowy żel, choć wcale mógł nie mieć na niego ochoty. Sam jednak, bardzo słusznie, zauważył, że nie ma w tej sprawie wyboru.
Usuń— Wiem, Leo. — Przyznała cicho. Rozumiała tę tęsknotę, bo dokładnie ta sama siedziała w niej i… I wciąż nie potrafiła w pełni wypędzić jej ze swojego ciała czy umysłu. — Nigdy więcej nie chce już za tobą tak tęsknić. I nie mam na myśli seksu. Jest świetny, zawsze był i zawsze będzie. Mam na myśli ciebie… Nie chcę tęsknić tak za tobą.
Wtuliła mocniej policzek w jego tors, a palcami rysowała na jego plecach szlaczki o nieokreślonych wzorach. Rozumiał jej tęsknotę, bo sam ją przeżywał i z tego powodu Romy nie musiała mu dokładnie tłumaczyć za czym tak naprawdę tęskni.
Kosztowało ich to zbyt wiele, aby po raz kolejny zrobili sobie coś takiego.
Rozumieli to aż nazbyt dobrze. Smak straty był gorzki i nieprzyjemny, a to uczucie kuło w serce niemal przez cały ten czas i dopiero tej nocy przestało wbijać się ono tak boleśnie. Raczej wstrzymało się na chwilę. Gotowe, aby uderzyć, jeśli znów pozwolą sobie odejść.
Musiała aż na niego spojrzeć, kiedy usłyszała to przejęcie w głosie. Rozchyliła delikatnie usta, chyba nie do końca spodziewając się, że to pod prysznicem zobaczy go jeszcze bardziej obnażonego niż do tej pory.
— Obiecuję, że nie pozwolę ci nigdy więcej tego zrobić. — Odpowiedziała. Romy również zawiniła tym, że nie próbowała o nich zawalczyć, że też się nie odezwała. Nawet z awanturą, która mogła popsuć wszystko jeszcze bardziej. — Obiecuję, że więcej się na nas nie poddam. — Dodała. Właśnie to czuła, że zrobiła, kiedy Leo od niej odszedł. Że się na nich poddała i nie próbowała niczego zmienić, a jednocześnie nie akceptowała tego, że ich związek się zakończył.
— Tylko my i nasza wspólna przyszłość. — Dokończyła. Boże, wiele by dała, aby to naprawdę miało miejsce i mogło mieć. Już miało. Potrzebowali jednak czasu, aby wszystko sobie poukładać. — Kocham cię, Leo. I to się nigdy nie zmieni, kochanie. Zawsze będę cię kochać.
Objęła go nieco mocniej, kiedy ujął jej twarz w swoje dłonie. Patrzyła na niego jeszcze chwilę tymi zaszklonymi, błękitnymi oczami, dopóki jej nie pocałował. Zamknęła je w momencie, kiedy poczuła jego ciepłe wargi na swoich. Odwzajemniła pocałunek powoli i bez pospiechu, bez tego wyczerpującego duszę głodu, który siedział w niej cały czas. Teraz już przecież nie musieli się spieszyć, bo przynamniej przez jeszcze jakiś czas byli w pełni tylko dla siebie i nikt ani nic im tego nie odbierze.
Romy westchnęła cicho, gdy odwrócił ją do siebie plecami. Odchyliła głowę w tył, a ciepła woda spływała jej po twarzy. Rozkoszowała się tą chwilą. Tym spokojnym dotykiem. Ukojeniem, które za sobą niósł. Chciała utrwalić sobie ten moment w głowie na dłużej. Nie tyle z obawy, że nigdy więcej tego nie doświadczy, a w potrzebie, aby to te przyjemne i dobre chwile zajęły miejsce tym, o których już tak naprawdę myśleć nie chciała. Romy przechyliła głowę na bok, gdy przesunął jej włosy, a kiedy poczuła na karku pocałunek westchnęła rozkosznie.
— Więcej nie musisz już o tym marzyć. Jestem tutaj i z tobą. — Zamruczała w odpowiedzi. To, ile razy sama sobie to wyobrażała było absurdalne. Romy naprawdę zbyt wiele razy wyobrażała sobie, że ma go obok siebie. I te myśli nie zawsze były… Grzeczne. Otworzyła oczy, kiedy Leo mówił dalej, a na jej twarzy pojawił się wyraz zaskoczenia, choć teraz ciężko byłoby mu to dostrzec. — Och… Dzisiaj…? — Powtórzyła po nim, a potem jej kliknęło, że było to po pokazie. Zagryzła delikatnie wargę, a gdy sama zaczęła sobie wyobrażać poczuła, jak na jej policzki znów zakrada się rumieniec.
— I co takiego robiłeś, kiedy wyobrażałeś sobie, że jestem obok naga?
UsuńSkóra brzucha, po której przesuwał dłoń przyjemnie teraz paliła od jego dotyku. Sama blondynka za to zareagowała na to w którym kierunku ona zmierzała. Cicho westchnęła rozchylając usta, a głowę oparła o jego ramię. Ułożyła swoją dłoń na jego, wcale jednak nie po to, by się jej pozbyć czy powstrzymać, jednak nie chciała niczego pospieszać.
Odwróciła się twarzą do Leo, ale zrobiła krok do tyłu. Kabina prysznicowa była przestronna, więc gdy opierała się plecami o ścianę, uciekając też nieco od spływającej z góry wody miała na Leo dość dobry widok. Zlustrowała go wzrokiem, pozbywając się tamtej nieśmiałości sprzed chwili. Odetchnęła nieco głębiej, kiedy jej wzrok zsunął się poniżej pasa, a wszystkie wspomnienia z sypialni przeleciały jej przed oczami. Powoli wróciła spojrzeniem do jego zielonych oczu.
— Chcę zobaczyć, co robiłeś, kiedy o mnie myślałeś, Leo.
I like the way you kiss me, I can tell you miss me🩷✨🫧
Ciężko było jej sobie wyobrazić, że Leo przy niej mógł się czuć zawstydzony. Od samego początku widziała go jako pewnego siebie młodego mężczyznę, który tak naprawdę miał wokół siebie wianuszek młodszych i nawet starszych dziewczyn, które chętnie by z nim spędziły noc. Jakim więc cudem Leone Maxwell miałby wstydzić się kogoś takiego jak Romy Bellini? Romy, która tak naprawdę przecież była nikim w tym wielkim świecie. Ot, jedna z wielu dziewczyn z dobrego domu, które mają pieniądze rodziców i to dzięki nim dobrze się bawią na jednych z lepszych imprez w dobrych klubach, podróżują i spełniają wszystkie swoje zachcianki. Kiedy więc patrzyła na siebie to nie potrafiła znaleźć sensownego powodu, dlaczego Leo miałby się przy niej czegokolwiek wstydzić, a już dopiero tego, jak on się prezentuje przed nią.
OdpowiedzUsuń— Masz wokół siebie same piękne kobiety. — Zauważyła. Romy nie była przecież żadnym wyjątkiem, a wiele z tych dziewczyn, które tak chętnie się wokół Leo kręciły były o wiele ładniejsze od niej. — Ta wymówka nie przejdzie.
Kącik jej ust lekko się uniósł, jakby właśnie wysyłała mu wyzwanie, aby postarał się trochę lepiej i spróbował ją przekonać w inny sposób. Nie, aby mu nie wierzyła. Leo brzmiał szczerze, a poza tym – nie okłamałby jej. Romy była głęboko przekonana, że Leo nigdy nie powiedziałby jej kłamstwa prosto w oczy. Więc, gdy mówił jej, że jest piękna, że ją kocha i że chce z nią być, gdy tworzył z nią te wszystkie plany to Romy mu wierzyła. Nawet, jeśli miała w sobie nutkę zawahania, czy to wszystko jest prawdziwe i nie skończy się wraz z początkiem kolejnego dnia. Zgadywała, że będzie musiała się o tym sama wkrótce przekonać.
Romy dobrze wiedziała, że nie jest jedyną koleżanką Allegry, która była zainteresowana Leo. Kiedy spędzała czas z dziewczynami, a padł temat Leo to brunetka najczęściej przewracała oczami, kiedy jej znajome zachwycały się Leo. Romy im się nie dziwiła, ale swój zachwyt zatrzymywała dla siebie. Może skomentowała coś w stylu, że no faktycznie, jest całkiem okej i zmieniała temat. Bo jak miała się w takim gronie przyznać, że w chwili, kiedy zobaczyła go pierwszy raz na żywo to wręcz poczuła, jak chemia w jej mózgu się zmienia? Że przyciągało ją od momentu, gdy zostali sam na sam? Że nie tyle co była w niego ślepo wpatrzona, a czuła przeogromną chęć, aby poznać go lepiej? Romy widziała oczywiście Leo już wcześniej, ale przed tamta imprezą było to jedynie na zdjęciach czy filmikach i całkiem szczerze mogła powiedzieć, że przez ekran iPhone’a nie zrobił na niej większego wrażenia. Ot, kolejny facet jakich wielu. Dopóki nie stanęła z nim twarzą w twarz, a w jej głowie pozmieniało się dosłownie wszystko i nagle nie był tylko jednym z wielu. Wtedy Leo stał się jej, choć jeszcze wtedy blondynka wiedzieć nie mogła. Miała jednak przeczucie, któremu pozwoliła się poprowadzić i ani trochę nie żałowała, że zaprowadziło ją ono prosto w jego objęcia.
— Wiesz, wtedy na tamtej imprezie i po niej — zaczęła, a jej usta rozciągnęły się w nieco szerszym uśmiechu. Będąc kompletnie szczerą to nie pamiętała zbyt wiele z urodzin Allie, ale pamiętała jego i to było najważniejsze. — Byłam pewna, że mnie zignorujesz. Albo będziesz uprzejmie miły, aby nie zrobiło mi się przykro czy coś. — Wyznała lekko poruszając ramionami. Czuła, że musi chyba powiedzieć mu na ten temat nieco więcej. — No wiesz, kolejna koleżanka Allie, kolejna głupio zauroczona i z wyobrażeniami, które nie powinny opuścić głowy.
Palcami przesuwała po jego mokrym ramieniu, a cień uśmiechu wcale z jej ust nie schodził. Już nawet nie chodziło jej o to, aby naciągnąć go, aby znów się ze sobą kochali. Nie miałaby nic przeciwko, to oczywiste. Cieszyła się jednak tym, że ma go przy sobie. I nie ukrywała, że czuje się też całkiem zadowolona z faktu, że z tych wszystkich dziewczyn Leone patrzył właśnie na nią. Że to jej mówił kocham cię.
Romy miała co prawda swoje obawy i wątpliwości, jednak nie pozwalała na to, aby przyćmiły one wszystko. A już na pewno nie tę chwilę między nimi i to, jak cudownie z nim było.
W pewien sposób ta noc również przyniosła ulgę także dziewczynie.
UsuńSkłamałaby, gdyby mówiła, że tak nie było. Przecież, kiedy wpadła prosto w objęcia Leo, gdy wybiegała z kamienicy pierwsze co poczuła to była właśnie ulga. Oblepiająca jej ciało i duszę ulga, gdy po całym wieczorze i w zasadzie dniu niepewności Romy nie wiedziała, czy jeszcze go w najbliższej przyszłości zobaczy. Tymczasem okazało się, że wystarczyło, aby Romy wyszła z własnego mieszkania, a jej największe marzenie przyszło do niej niemalże samo. Kolejna fala ulgi zalała jej ciało, kiedy powiedział, że ją kocha. Kocham cię, Romy. I choć było to wyznanie, za którym Romy tak bardzo tęskniła, choć nigdy przedtem nie znała dźwięku jego głosu, gdy wypowiada te słowa, nie była nigdy tak na sto procent pewna, czy na pewno ją kocha, czy tylko sobie to wmawia, bo ona kochała jego, to gdy to powiedział coś w niej pękło. Wątpliwości w niej wciąż siedziały i najbliższy czas tego nie zmieni, a nie mogła przepraszać czy udawać, że nie czuje się źle, czy że to, jak ją potraktował nie miało na nią żadnego wpływu. Potrzebowała czasu. W zasadzie to uważała, że oboje go potrzebują, aby na spokojnie wszystko sobie wyjaśnić, zastanowić się, czy na pewno chcą tego samego i czy to naprawdę nie była tylko jedna noc. Wątpiła, że to co między nimi się wydarzyło było jedynie chwilą słabości. Słabość okazali sobie w 1OAK. Tam przede wszystkim mówiły za nich uczucia, a teraz… Teraz to byli oni, prawda? Leo i Romy. Dokładnie ta sama para, która potrafiła przesiedzieć godziny w ciszy obok siebie. Byli dokładnie tymi samymi ludźmi, którzy dziesiątki razy zasypiali przy sobie i się budzili, tymi, którzy znali swoje sekrety, pragnienia i słabości. Nikogo ani niczego nie udawali, byli dokładnie tacy samy, jak przedtem. Z taką różnicą, że dziś pozwolili sobie nareszcie na to, aby otworzyć się przed sobą tak, jak nigdy przedtem.
Bez wątpienia przyniosło im to naprawdę wiele zmian. Takich, których raczej się nie spodziewali. Cóż, Romy nie spodziewała się tego, że ze wszystkich dni akurat tej nocy wyzna mu miłość. Ani, że to on pierwszy jej to powie. Zawsze sądziła, że to ona złamie się pierwsza. Szczególnie, że nie była pewna, jak długo zdoła utrzymać w sobie te uczucia. Zanim miała okazje je wypowiedzieć było już po nich, a dziś… Dziś nie miała w planach żadnych wyznań. I cholernie cieszyła się, że ta noc przybrała zupełnie inny kierunek od tego, który obrała jeszcze w 1OAK Romy. Żałowałaby, gdyby nie zdecydowali się siebie poszukać. Żałowała już wtedy w klubie, gdy pozwoliła mu odejść i uwierzyć, że naprawdę ta noc jedynie miała zostać miłym wspomnieniem.
Wtedy na korytarzu okłamała go pierwszy raz w życiu.
Ta noc nigdy nie byłaby tylko miłym wspomnieniem. Możliwe, że z czasem, zdecydowanie jednak nie dziś. Dziś Romy nie potrafiłaby na to spojrzeć, uśmiechnąć się i powiedzieć „Tak, to dokładnie to czego chciałam”. Żałowałaby wszystkiego, począwszy od tego, że zamiast od razu z nim wyjść z klubu to zostali tam dłużej, a kończąc na tych słowach, które rozsadzały jej serce, gdy je wypowiedziała.
Jeśli miałoby się okazać, że ta noc jednak będzie tylko miłym wspomnieniem to Romy chciała zaczerpnąć z niej tak wiele, jak tylko się da. Chciała, aby Leo mógł przy niej czuć się teraz komfortowo, aby nie bał się jej powiedzieć rzeczy, które siedziały mu głęboko w sercu. Właściwie, ale przecież właśnie to robił cały czas; mówił jej bez przerwy rzeczy, których nie odważył się powiedzieć wcześniej. Romy wcale nie była przecież lepsza, bo i ona trzymała wiele słów głęboko w sobie i dopiero, gdy to on ją popchnął odważyła się powiedzieć nieco więcej.
— Jesteś dla mnie wszystkim, wiesz o tym, prawda? — Uniosła nieco wyżej głowę, aby móc na niego lepiej spojrzeć. Dłoń blondynki sięgnęła do mokrego policzka Leo, a pod dotykiem jej palców zdawał się on być wręcz rozpalony. — Nawet nie wiedziałam, że to o tobie marzę, dopóki cię nie spotkałam. A potem cię pokochałam… — Urwała, ale uśmiech wciąż był obecny na jej twarzy.
— I będę kochać tak długo, na ile mi pozwolisz.
Więcej już nie chciała myśleć nad tym, co będzie, gdy się obudzą. Nie przekonywała już samej siebie, że będzie idealnie. Ich życie było dalekie do ideału i dobrze o tym wiedzieli. Należało ono jednak do nich, a to dawało im naprawdę ogromną władzę. Gdyby znów pojawił się ktoś, a z pewnością pojawi, kto próbowałby ich rozdzielić to wiedząc o swoich uczuciach, a nie jedynie się ich domyślając, mogli podjąć decyzję, która ich przy sobie zatrzyma, a nie tę, która ich od siebie odsunie. Ostatnie czego chciała to znów słuchać złotych rad Rafe’a czy Avery, a nawet Macie. Zastanawiać się, czy powinna pozwolić sobie na uczucia do Leo czy patrzeć na dobro ogółu. Nie mogli iść przez całe życie i zastanawiać się, a co, jeśli… Czy spotkać się za pięćdziesiąt lat, gdy oboje będą już mieli własne rodziny i małżonków i zrozumieć, że zmarnowali swoje życie, bo ktoś im czegoś zabronił. Przetrwają przecież każdą burzę, każdy negatywny komentarz, filmik czy zdjęcie, każdą osobę, która ich znienawidzi za to, że są razem. Już nigdy więcej nie chciała pozwolić na to, aby to inni decydowali, czy mogą się kochać czy jednak będzie lepiej, aby rozeszli się w swoje strony i udawali, że nigdy między nimi nic się nie wydarzyło.
Usuń— Oczywiście, że takie będzie. — Zgodziła się z nim. Nawet się nie wahała. Romy mogła wybiec myślami naprawdę daleko i zaplanować całą ich przyszłość. Póki co wystarczyło jej jednak wspólne lato. Momenty, które będą dzielić razem, a które będą pozbawione jakichkolwiek obaw i strachu. — Każde następne lato, jesień, zima, wiosna… To wszystko należy już do nas. Tylko do nas.
Wierzyła w to. Musiała, skoro chciała, aby tym razem im się udało. Bez ukrywania się w cieniu, bez kolejnych sekretów, które ich od siebie odsunęły. Tylko ich dwójka i dokładnie ta sama szczerość, która towarzyszyła im tej nocy. Nawet, gdyby szczerość czasem miała boleć to Romy właśnie tego chciała. Wspólnego śmiechu, łez. Dobrych i złych chwil. Codziennego życia, które będą tworzyć razem. I tych mniej codziennych rzeczy, bo przecież ich życie wcale takie zwyczajne nie było i zdawała sobie z tego sprawę.
Przymknęła na moment oczy, gdy musnął jej skórę. Nie tyle był to pocałunek, który ją rozpalał, a był on bardziej kojący. Jak gdyby to właśnie nim Leo chciał potwierdzić wszystkie obietnice, które między nimi właśnie padły.
— Już nie musimy tego robić. — Odpowiedziała. Tęsknota nie była uczuciem, którego łatwo się pozbędą. Z czasem uda im się nad nim panować, jednak chwilowo rozumiała, że to uczucie jest ciągle obecne w czasie teraźniejszym. I żadna ilość pocałunków oraz złożonych obietnic nie sprawi, że ono zniknie. Może je jedynie delikatnie załagodzić. Reszta należała tak naprawdę tylko do nich. — Jestem z tobą, Leo. Dla ciebie… I nigdzie się nie wybieram.
Obiecaj mi, że ty również zostaniesz.
Tak strasznie chciała to powiedzieć. Poprosić, aby już nigdy więcej jej nie zostawiał i nie postawił znów w sytuacji, w której nie ma prawa decydować o tym, jak dalej wygląda ich związek. Nie powiedziała jednak nic, zostawiając to na inny raz. Póki co, Romy po prostu cieszyła się tym, że ma go znów obok i że nie musi walczyć, aby tutaj był. Nie trzymała go na siłę, gdyby chciał – mógłby wyjść dawno lub nie wejść z nią do mieszkania wcale. Gdyby nie chciał to przede wszystkim, ale nigdy nie znalazłby się przed jej kamienicą i nie stałby z nią jak głupek w deszczu.
Tej nocy Romy miała dokładnie te samo życzenie.
Gdyby tylko to było możliwe to nie chciałaby, aby ta noc kiedykolwiek się kończyła. Pragnęła wręcz, aby trwała ona tak długo, jak to tylko możliwe. Umiejętność zatrzymania czasu byłaby im teraz na rękę. Teoretycznie mogli to zrobić; pozwolić sobie na zniknięcie na parę tygodni, które spędziliby tylko we dwójkę w miejscu z dala od Nowego Jorku. W miejscu, w którym wszystko przestawało mieć znaczenie. W rzeczywistości było o to zbyt ciężko, gdy spojrzało się na wszystkie obowiązki, które spoczywały na ich ramionach. Romy zatrzymałaby czas, gdyby potrafiła. Jedynie po to, aby mogli nacieszyć się sobą i nadrobić stracone trzy miesiące.
Wizja wspólnego życia była piękna. I zaczęli je właśnie tej chaotycznej, deszczowej nocy, po której nie byłaby zdziwiona, gdyby oboje się pochorowali. A gdyby to się wydarzyło – to przejdą przez to przecież razem. Tak samo, jak przez każdą przeszkodę, która już na nich czekała za rogiem. Póki co, ale nie musieli o tym myśleć. Tutaj przecież byli bezpieczni. Tutaj nie groziło im tak naprawdę nic, a już na pewno nie to, że ktoś lub coś zacznie się dobijać do drzwi i upominać o uwagę. Nawet, gdyby tak było to oboje by zapewne to zignorowali i skupili się na sobie dokładnie tak, jak robili to cały czas.
UsuńSkóra pleców blondynki zdążyła już przyzwyczaić się do chłodu płytek. Płynący z nich chłód był właściwie orzeźwiający i pozwolił jej na to, aby trochę przytomniej spojrzeć na Leo. Na jej Leo. Był dokładnie w miejscu, w którym chciała go mieć. I wcale nie chodziło o jego bezbronność w tej sytuacji, lecz o bliskość.
— Mam nie robić czego, skarbie? — Spytała cichym mruknięciem, gdy jej wzrok znów błądził po jego ciele. Chryste, był obłędny. Każdy centymetr jego ciała był obłędny, a choć jeszcze nie tak dawno się nim cieszyła i naznaczała skórę własnymi ustami, to poczuła w sobie dokładnie te samo znajome pragnienie. Romy już nawet nie starała się go uciszyć. — Chciałam tylko zobaczyć, co robiłeś, gdy o mnie myślałeś…
Romy westchnęła cicho i przymknęła oczy. I owszem, wyobrażała sobie to, co mogło się dziać pod prysznicem, kiedy Leo był sam. Przygryzła lekko wargę, kiedy obrazy przed oczami zrobiły się intensywniejsze, choć już nie była pewna, czy to tylko jej wyobraźnia, czy jednak to, że naprawdę był tak cholernie blisko niej.
— Ja bym ci pokazała. — Otworzyła oczy i od razu odnalazła jego wzrok. Romy nawet nie umiała ukryć tego, że jego onieśmielenie się jej spodobało. — Jesteś uroczy, kiedy się rumienisz, wiesz? — Zaśmiała się krótko. Wcale nie prześmiewczo, nigdy nie potrafiłaby go wyśmiać.
Romy starała się teraz ze wszystkich sił udawać, że to, jak się nad nią pochylał z ręką opartą przy jej głowie, wcale nie robi na niej wrażenia. A robiło i to ogromne. Chciała jednak jeszcze chociaż przez moment mieć go dokładnie takiego – w pełni podatnego na nią, trochę rozkojarzonego. Było to naprawdę urocze, słodkie i takie… Nietypowe, a jej było mało.
— Ale skoro ja nie zobaczę… to tobie też zostaje tylko wyobraźnia. — Westchnęła, prawie brzmiała na rozczarowaną. Jakąkolwiek nazwę miała ich gra – Romy się podobała. — Wszystkie te noce, kiedy byłam sama… Wszystkie te razy, kiedy wolałam twoje imię… — Kącik jej ust lekko zadrżał, a Romy pochyliła się lekko do przodu skracając dystans między ich twarzami. — … mogłabym ci to wszystko pokazać.
Pod palcami czuła napięte mięśnie jego brzucha, kiedy prowadził jej dłoń swoją. Leo nawet nie zdawał sobie sprawy z tego, jak bardzo teraz jej serce szalało. Centymetr po centymetrze, coraz niżej, aż… Niemal poczuła rozczarowanie, że nie sięgnął jej dłonią dalej. Westchnęła cicho, prawie z frustracją, że odbiera jej zabawę, choć daleko przecież było temu do prawdy.
Wciągnęła szybciej powietrze do płuc, gdy tym razem to jego dłoń muskała jej ciało. Romy niemal od razu chciała się do niego przysunąć bliżej, ale jej to ułatwił, gdy ją do siebie przyciągnął. Głośne, niemal stęsknione wetchniecie padło z jej ust, kiedy ich ciała się zderzyły. Poczuła, jak przepływa przez nią przyjemny prąd, gdy nagie skóry dotknęły się nawzajem. Zupełnie tak, jak gdyby to był pierwszy raz tej nocy, kiedy czuła jego ciało na swoim.
Przez parę chwil Romy zdolna była jedynie do tego, aby na Leo patrzeć. W jego zielone oczy, w których widziała własne odbicie. Widziała w nich ten sam rodzaj pożądania, który rozsadzał ją niemal od środka. Nie była pewna, czy minęła minuta, czy godzina – bez znaczenia. Nad niczym się nie wahała, gubiła się w jego oczach i w tym jak na nią patrzył. Bez zawahania objęła jego twarz dłońmi i przyciągnęła do siebie. Do pocałunku, który nie pozostawiał po sobie żadnych wątpliwości.
Kiedy go pocałowała Romy miała wrażenie, jak gdyby czas naprawdę się zatrzymał. I być może to była prawda. Być może, gdy byli razem to naprawdę świat na moment pozwalał im nacieszyć się sobą tak długo, jak to było możliwe. Tym, że po wszelkich trudnościach znów są razem.
Usuń— Chcę wszystkie razy, Leo — wyszeptała między pocałunkami. Ciężko było jej się od niego teraz odsunąć, a myśl, że miałaby to zrobić była niemal paraliżująca. — Teraz, rano, w południe… wszystkie, które są przed nami.
Chciała dać mu chwilę na odpowiedź, jednak chęć pocałowania go po raz kolejny była znacznie silniejsza. Dłonie blondynki zsunęły się na jego szyję, aby było im obojgu nieco wygodniej, a swoim ciałem naparła nieznacznie na niego.
— Chce ciebie, tylko ciebie. Już na zawsze.
You've been on my mind, every single night
I can't visualize life without you🩷✨
— I onieśmiela cię taka niewinna, słodka i urocza Romy…
OdpowiedzUsuńNiemal roześmiała się, gdy naprawdę do niej dotarło, że Leo jest nią onieśmielony. Nikt inny, ale właśnie ona spowodowała, że Leone Maxwell był onieśmielony. Romy pierwszy raz widziała go w takim stanie i była gotowa stwierdzić, że chciała oglądać go tak znacznie częściej. Nawet nie podejrzewała, że miała w sobie taką moc, aby sprawić, żeby tak się przez nią poczuł. Było to na swój sposób orzeźwiające, że ktoś taki jak on – młody mężczyzna z ogromną karierą i równie spory powodzeniem u kobiet – potrafił onieśmielić się przez kogoś takiego jak ona. Romy wcale nie myślała o sobie najgorzej, wręcz przeciwnie. Dobrze wiedziała, że jest atrakcyjna, nie czuła się nigdy skrępowana w rozmowach z mężczyznami. Pomijając Leo, bo przy nim zdarzało się, że blondyna wręcz zapominała języka i gubiła się w słowach. Wszystko przez to, że podobał się jej o wiele bardziej niż przeciętny Daniel czy Josh, którego poznała na imprezie. Leo był ponad każdym przypadkowym facetem, a Romy nie chciała z nim tylko flirtować.
Wypatrzyła go na imprezie urodzinowej Allie i od samego początku miała konkretny cel. Poznać go bliżej, może pozwolić sobie na parę słodkich momentów, do których potem mogłaby wracać z uśmiechem. Jeszcze wtedy Romy Bellini nie sądziła, że Leo stanie się ta ważną w jej życiu osobą, z którą nie będzie chciała tylko słodkich momentów, które potem wspomni. Romy, kiedy po raz pierwszy spojrzała na Leo poczuła to dziwne elektryzujące uczucie, którego do dziś nie potrafiła wytłumaczyć. Zupełnie, jak gdyby wiedziała, że ich historia potoczy się dalej i nie będzie jedynie elementem imprezy, z której i tak nie pamiętała zbyt wiele.
— Dla ciebie zawsze staram się być słodka. — Odparła uśmiechając się. W końcu naprawdę poczuła ulgę, a także pewnego rodzaju lekkość, że może sobie pozwolić na bycie przy nim rozluźnioną. Niemal tak, jak gdyby wszystkie te złe emocje na moment sobie wyszły.
Gdyby mogła to cofnęłaby się o krok. Blokowała ją jednak ściana, więc tak naprawdę jedyne co mogła zrobić to popatrzeć się na niego z lekkim zaskoczeniem, a może nawet i niedowierzaniem w oczach, gdy nazwał ją swoją dziewczyną. Romy pozwoliła sobie tej nocy wiele razy na to, aby w ten sposób o nim myśleć – jak gdyby był jej chłopakiem. Niemal z automatu uznała, że skoro do siebie wrócili to oznaczało to pełny powrót. Dopiero jednak usłyszenie na głos tego potwierdzenia było czymś co ją dodatkowo poruszyło.
— Jestem twoją dziewczyną? — Pytanie wybrzmiało niemal niedowierzająco. Bo jak to możliwe, że po tym wszystkim on widział ją wciąż jako swoją dziewczynę? Wtuliła swoją twarz w jego dłoń, która tak przyjemnie dotykała jej policzka. — Czy właśnie oficjalnie prosisz mnie o chodzenie, Leo?
Droczyła się z nim. Mimo, że mówiła sobie wiele razy, że nie potrzebuje werbalnego zapewnienia z jego strony, że jest dla niego kimś ważnym – to było to niesamowicie miłe móc to wreszcie usłyszeć. Przekonać się na własnej skórze, że wszystko o czym marzyła przez te miesiące, gdy niby ze sobą byli, ale żadne tego nie potwierdziło na głos, nie były jedynie wyobrażeniem blondynki. Że naprawdę ich relacja miała większe znaczenie niż tylko dobry seks. Czasem pojawiały się w niej takie myśli, że to głównie tylko to – dobry seks z kimś komu się ufa. Bo mógł jej zaufać, a Romy nigdy by przecież nie poleciała do mediów, aby w szczegółach opowiedzieć o tym, jaki w łóżku jest Leo czy zdradzić więcej intymnych szczegółów. Za tym myśleniem kryło się jedynie to, że nigdy przedtem nie powiedział jej, że ją kocha. Okazywał to na każdy możliwy sposób i Romy to czuła, nie wątpiła w jego miłość. Jednak usłyszenie, że naprawdę tak jest, a blondynka niczego sobie nie wyobraziła i nie pokolorowała rzeczywistości było naprawdę miłą odmianą. Wreszcie mogła w spokoju odetchnąć, uspokoić się, a przede wszystkim rozpocząć z nim życie, na którym tak bardzo zależało im obojgu.
I nigdy więcej nie martwić się już tym, czy mogą razem być.
Wiedziała, że minie trochę czasu, zanim zaakceptuje jego powrót w pełni. Miesiące rozłąki i to, jak ją potraktował nie rozpłynął się dzięki tej nocy. Romy straciła przez ten czas pewność siebie, ale również i zaufanie, którym go dawniej darzyła. Ta rozsądna część blondynki nieustannie kazała jej być uważną i przygotować się na moment, w którym Leo znów odejdzie. Mimo, że ciągle zapewniał ją, że tak nie będzie, a ona całą noc prosiła, aby to już nigdy więcej się nie powtórzyło. Było to wciąż jednak zbyt mało, aby naprawdę wszystkie obawy, które w sobie nosiła mogły zniknąć. Wydawało się jej, że jest to dość naturalne, więc nie przejmowała się tym tak bardzo, jak mogłoby się wydawać. Oboje potrzebowali czasu, aby odnaleźć się w tej nowej rzeczywistości, która na nich dość niespodziewanie spadła. I póki co, ale odnajdowali się w tym naprawdę nieźle.
UsuńRomy z rozczuleniem spoglądała na Leone.
Nie potrafiła się na niego tej nocy napatrzeć. Spokojnie mogła powiedzieć, ile dokładnie dni minęło od ich rozstania, bo niestety, ale liczyła i gdy miała go przed sobą, blisko siebie i tak bardzo skupionego na niej, nie potrafiła wciąż uwierzyć w to, że to wszystko jest prawdą. Być może mówiła mu również te wszystkie rzeczy – każde kocham cię oraz tęsknie w obawie, że to może być ostatnia noc, kiedy ma na to szansę. Romy wiedziała, że to z jednej strony głupie, bo on przecież nie zniknie rano. Wiedziała, że zaśnie w jego objęciach i obudzi się również w nich. A nawet, gdyby się w nich nie obudziła to Leo wciąż będzie leżał obok niej. Obiecał jej to, a Leo przecież nigdy by jej nie okłamał, a już zwłaszcza nie w tak poważnej sprawie. Gdyby teraz skłamał, gdyby każde słowo, które jej powiedział i każde wyznanie było kłamstwem – Romy załamałaby się bezpowrotnie, a w to blondynka nie zamierzała pozwolić sobie uwierzyć. Nawet, jeśli dzięki temu miałaby obronić się przed ewentualnie roztrzaskanym sercem.
— Nie zamierzam przestać cię kochać, Leo. — To nie była tylko pusta obietnica. Romy zdawała sobie sprawę z tego, że z czasem ludzie się zmieniają, uczucia wygasają. Była świadoma również tego, jak silne są jej uczucia do tego konkretnego mężczyzny i że to był właśnie on. Ze wszystkich ludzi na całym świecie to Leo był dla niej jedynym, któremu chciała w pełni oddać swoje serce, duszę i ciało. Jedynym, któremu to wszystko już podarowała. Jedynym, z którym widziała przyszłość i jedynym, z której chciała tej przyszłości.
— Nie wyobrażam sobie życia bez ciebie, kochanie. Cokolwiek ma się wydarzyć… Potrzebuję i chcę, żebyś był w tym razem ze mną. Dobrze? — Spojrzenie blondynki z tego zadziornego i nieco przekornego odrobinę teraz zmiękło, gdy temat odrobinę się zmienił. — Wszystkie dobre i złe chwile, każda burza, która ma nadejść… Przejdziemy przez to razem, prawda?
Musiało tak być. Nie tylko, bo nie widziała innego rozwiązania, a bo przecież już tak wiele razy zapewniał ją, że tak właśnie będzie. Ich powrót do siebie był chaotyczny, napięty i zapewne powinien wyglądać zupełnie inaczej, ale niczego nie żałowała. Każda decyzja, którą dziś podjęła zaprowadziła ją prosto do miejsca, w którym chciała być. Zaprowadziły ją one do Leo i to było jedyne, co tak naprawdę się liczyło.
— Kocham cię i będę ci to powtarzała, aż do znudzenia. Ale kocham i Boże, kocham cię od tak długiego czasu i… — Urwała, gdy zdała sobie sprawę z tego, jak szybko mówi i że być może robi to trochę nieskładnie. Dlatego wzięła głęboki wdech, zanim zaczęła mówić dalej. — I w końcu mogę ci to powiedzieć i usłyszeć to samo i… I chciałam to zrobić tak wiele razy, zanim… Zanim się popsuło, ale bałam się, że… Że może nie czujesz tego sambo i się wygłupię, i że cię stracę, bo się wygłupiłam i wyobraziłam sobie za dużo. I wiem, że by tak nie było, bo mnie kochasz, ale wtedy tylko się domyślałam.
Domyślanie się było najgorszym co ją spotkało w trakcie trwania ich relacji.
UsuńNa nic więcej nie mogła narzekać, bo Leo przecież był cudownym partnerem. Niezależnie od sytuacji to zawsze dbał o to, aby to Romy było wygodnie i stawiał ją na pierwszym miejscu. Nawet w sytuacji, kiedy to ona chciała zadbać o niego i zamienić ich miejscami to najpierw musiał się upewnić, że Romy będzie z tym komfortowo. Była to tylko jedna z wielu rzeczy, które Romy w nim pokochała. Tej nocy również jej udowodnił, że to przede wszystkim, ale o niej myśli niezależnie od tego, co między nimi się działo. Nawet nie zdawał sobie sprawy z tego, jak bardzo Romy to doceniała i jak bardzo chciała, aby Leo wiedział, że jej się to podoba. Dlatego też cieszyła się, że pozbyli się domysłów, a między nimi, przynajmniej teraz, wszystko było klarowne i zdawało się być niemal śmiesznie proste, choć przecież oboje wiedzieli, że ich wspólna droga wcale nie będzie prosta i przyjemna, ale będzie wspólna, a to zmieniało wszystko.
Tym Leo martwić się nie musiał. Romy nie pomyślała, że musi mu coś dać od siebie, aby przy niej został. Doskonale w końcu czuła, czego pragną oboje i że ich potrzeby były do siebie niesamowicie zbliżone, a właściwie to były niemalże dokładnie takie same. Brakowało jej bliskości z nim, więc, gdy wyczuła, że Leo absolutnie nie ma nic przeciwko temu, aby podarować jej oraz sobie, kolejne upojne miłosne uniesienie chciała z tego skorzystać. Po raz kolejny tej nocy poczuć, jak to jest, gdy bierze ją w pełni dla siebie, a ona odwdzięcza mu się dokładnie tym samym. Pragnęła kolejnych pocałunków, dłoni przesuwających się po mokrych i nagich ciałach, spragnionych palców, które wbijały się w skórę. Brakowało jej bliskości, która między nimi teraz była. Tego zaufania, które pojawiało się, kiedy zgadzali się na pocałunki i aby te prowadziły do kolejnego zbliżenia. Pragnęła więc, aby Leo tej nocy po tę bliskość z nią sięgał i wcale nie zamierzała się tego wstydzić, czy też udawać, że ten jeden, choć namiętny i gorący, raz w zupełności blondynce wystarczył.
— Mam długą listę rzeczy, o które chciałabym cię poprosić. — Zdradziła, a załamanie sprzed chwili i to, jak wiele rzeczy mu powiedziała wyrzucając je w końcu z siebie, na moment odeszły na bok. Romy spoglądała na niego już nieco inaczej. W oczach z powrotem miała te same iskierki, które najczęściej prowadziły ją do samych grzesznych rzeczy. — Nie chciałbyś, żeby twoja dziewczyna zobaczyła, jak za nią tęskniłeś, gdy nie było jej obok?
Uniosła na niego spojrzenie, czując się przy nim znów śmiesznie małą. Było to wręcz absurdalnie śmieszne, że taka drobna i niska dziewczyna miała władzę nad facetem, który był spokojnie o głowę, a może i dwie, wyższy od niej i znacznie szerszy.
Podniosła dłoń, aby dotknąć jego napiętego brzucha, a kiedy poczuła, jak lekko pod wpływem jej dotyku drgnął, przygryzła z zadowoleniem dolną wargę.
— Masz odwagę, aby mi to pokazać?
Będąc ze sobą kompletnie szczerą, to Romy nie wiedziała już, czy bardziej drażni tym siebie czy jego. I zdawało się, że jest to nieistotne, bo ich myśli i tak podążały już w tym samym kierunku. Robiły to w zasadzie od samego początku, a akurat o to, czy są zgodni co do tego, jak potoczy się dalej ich kąpiel, nie musiała się martwić. Zgodni byli i to aż nazbyt, a Romy swojego zadowolenia z tego powodu wcale nie ukrywała. Boże, gdyby mogła to spędziłaby z nim tu naprawdę wieczność. Na wspólnym docieraniu się do siebie, na tej przeuroczej, ale elektryzującej grze i spojrzeniach, które potrafiły rozpalić w nich każde zakończenie nerwowe. Romy bawiła się doskonale, a jednocześnie czuła, jak jej cierpliwość zaczyna wymykać się spod kontroli i coraz bliżej jest tego, aby tę grę zakończyć i przeskoczyć ten etap, aby znów znalazł się w niej. Była to jednak słodka tortura, a tej poddawała się wręcz z rozkoszą.
Uśmiech na twarzy blondynki zrobił się jeszcze większy, kiedy dostrzegła jego powiększający się rumieniec. Romy była blisko tego, aby z zachwytu niemal pisnąć. Gdyby to było możliwe to rozpłynęłaby się nad tym widokiem. Leo, jej Leo rumieniący się przez nią. Czuła się tak, jak gdyby właśnie odkryła w sobie supermoc i może to poniekąd była prawda. Bo czy kiedykolwiek wcześniej sprawiła, aby Leo się przed nią rumienił? I to jeszcze w taki sposób, który jedynie ją podkręcał? Nie przypominała sobie. Zamierzała się rozkoszować tą chwilą tak długo, jak to tylko możliwe. Było w końcu czym.
UsuńRomy przymknęła na moment oczy, kiedy się odezwał. Jego głos był tak przyjemny, mogłaby go słuchać już przez resztę życia. I zamierzała tego słuchać przez resztę życia. Nikt ani nic jej przed tym już nie zdoła powstrzymać.
— Raz albo dwa… — Wyznała. Doskonale zdając sobie sprawę, że takich chwil było znacznie więcej. Sama po chwili również poczuła, jak na jej policzki zakradają się rumieńce. Nie pozwalała sobie przedtem być aż tak odważną, choć przecież mogła. Dziś nie powstrzymywało jej jednak już nic, a Romy nie narzucała sobie żadnych granic, których przekroczyć by nie mogła. — Zasłużyłeś, aby to zobaczyć? — Głos miała lekko zachrypnięty. Pewność siebie, która jeszcze chwilę temu z niej kipiała nie zniknęła, ale zawsze się kurczyła, gdy Leo był tak blisko. Wciąż miała przymknięte oczy, kiedy składał na jej skórze pocałunki.
— Może więcej… — wyrwało się jej w trakcie, kiedy jego wargi zostawiały na jej skórze delikatne pocałunki.
Podczas pocałunku, który zainicjowała, Romy delikatnie naparła swoim ciałem na jego. Chcąc znaleźć się znacznie bliżej, a te centymetry dystansu między nimi były teraz niemalże dobijające. Pocałunek wystarczył, aby niemal zapomniała o prowadzonej grze, którą sama wymyśliła. Nie potrafiła dłużej przy nim udawać, że go nie chce, czy że nie pragnie, zresztą – Romy nie udawała. W rozkosznie torturujący sposób pozwalała, aby oboje pragnęli siebie jeszcze bardziej. Podkręcali uczucia, które w sobie rozpalili. Nie była jednak pewna, jak długo będzie im dane jeszcze się powstrzymywać.
Czuła jego ciepło przy swoim ciele, każde drgnięcie i to, jak twardy przez nią był. Coraz ciężej było się jej skupić na jakiejkolwiek myśli. Miała w głowie obrazy, które gotowa była zrealizować. Takie, od których rumieńce na jej twarzy z różowych zmieniały się w niemal purpurowe. Sama blondynka również nie zostawała przecież obojętna. Czuła wyraźne pulsowanie we własnym ciele, słodkie i rozbijające się we wnętrzu jej podbrzusza pożądanie, które Leo jedynie podsycał z każdą kolejną chwilą.
Oddychała nieco szybciej i ciężej, a jej klatka unosiła się w szybszym tempie niż jeszcze chwilę temu.
— W porządku… — szepnęła, a choć nie musiała, bo przecież jej zgodę Leo już miał, to chciała mu dać ją po raz kolejny. Dłoń jej zadrżała, gdy po nią sięgnął, a potem, kiedy uniósł ją do swoich ust, to przez chwilę istniał jedynie ten moment. Zaledwie parę sekund, które nie były zapełnione głębokim pożądaniem, lecz wzajemnym szacunkiem, którego nie brakowało zwłaszcza w takich momentach.
Mogła patrzeć za dłonią, którą prowadził wzdłuż swojego torsu. Romy zdecydowała się jednak, aby spoglądać mu w oczy. W jego piękne zielone oczy, które tak bardzo kochała. Westchnęła nieco głośniej niż planowała, kiedy palce jej dłoni objęły jego męskość. Nacisk jej dłoni był kontrolowany przez Leo, a choć przez moment przeszło jej przez myśl, aby spróbować zrobić po swojemu – nie odebrała mu tej chwili. Sama w końcu chciała, aby jej pokazał, prawda? Kiedy poruszył biodrami Romy była jedynie zdolna do rozchylenia ust nieco szerzej. Trudno było ukrywać zachwyt, ale i swojego rodzaju onieśmielenie. Zapragnęła dać mu znacznie więcej niż tylko ten krótki dotyk. Przez chwilę jednak była tak skoncentrowana na jego ruchu bioder i na jego cięższym oddechu, że zapomniała o wszystkim właściwie.
Romy nie planowała się nigdzie wybierać. Wszelkie fantazje, które mógł mieć – gotowa była spełnić. Być dokładnie w miejscu, w którym chciałby, aby była. I wiedziała, że jego myśli były dokładnie takie same, jak jej.
Usuń— Jak dobrze, że więcej nie musimy już sobie tego wyobrażać. — Szepnęła, czując, że jej policzki znów zaczynają palić. — Nigdy więcej… — Dodała, zanim ją pocałował. Pogłębiła pocałunek, zachowując jednak spokojne tempo i nie pospieszając niczego. Wykorzystując jeszcze ten moment, że wciąż obejmowała go dłonią wprowadziła ją w wolny, niemalże leniwy ruch. Pragnąc poczuć go dokładniej i dostarczyć Leo kolejnych przyjemności, których żałować jemu ani sobie nie chciała.
Dopiero po chwili wróciła na ziemię, kiedy odsunął jej dłoń od siebie. Niemalże jęknęła z frustracją, zanim dotarło do niej, że to w końcu nie był koniec. Odchyliła głowę nieznacznie w tył, gdy zaczął na szyi składać kolejne pocałunki. Ciepło języka było elektryzujące. Ciałem blondynki wstrząsnął delikatny dreszcz rozkoszy, a dłonie same z siebie szukały ciepła ciała Leo. Mogła ten moment przerwać, jednak nie po to, aby go od siebie odsunąć. Mogła go przerwać, by podarować mu ten rodzaj przyjemności, którą przerwała jeszcze w sypialni. Mogła przecież osunąć się przed nim na kolana, objąć go ustami i nimi sprawić, aby po jego ciele rozlała się fala rozkoszy, a palce wplątały we włosy i nimi szarpnęły, mogła też się odwrócić i poczuć go po raz kolejny w sobie, głośno i bezwstydnie wypowiadać jego imię z każdym ruchem bioder. Sięgać oczami do tyłu w odpowiedzi. Rozbrajał ją pocałunkami, tym, jak dobrze znał jej ciało i wiedział, które miejsce było bardziej czułe.
Odetchnęła głębiej, gdy Leo się od niej odsunął.
Potrzebowała sekundy, a może dwóch. Przez dłuższą chwilę jedynie patrzyła mu w oczy, gdy sprawnie sięgnął swoją dłonią po jej, lecz tym razem po to, aby to blondynka odwdzięczyła się tym samym.
Ujęła jego dłoń nieco mocniej, dając sobie po prostu chwilę na to, aby rozkoszować się faktem, że trzyma go za rękę. Jak gdyby w tej całej sytuacji to właśnie ten moment był najważniejszy.
— Pokażę ci wszystko, co tylko zechcesz. — Odpowiedziała, by po chwili musnąć jego usta.
Zamiast podążać wzrokiem za dłonią, Romy skupiła się na spojrzeniu Leo. Uniosła jego dłoń by położyć ją na swoim obojczyku. Chciała przymknąć oczy, aby móc rozkoszować się tym dotykiem, który sama prowadziła, jednak o wiele bardziej chciała podtrzymać z nim kontakt wzrokowy. Prowadziła jego dłoń powoli po swoim ciele. Zaczynając od tych niewinnych obojczyków. Dopiero po chwili zsunęła je niżej, na piersi.
— Zaczynałam tutaj… — Odetchnęła nieco głębiej. Nacisnęła swoimi palcami na jego, aby mógł ją objąć w pełni. Niemalże czuła, jak szumi jej w uszach, a tętno po raz kolejny przyspiesza. — I potem… Przechodziłam tutaj.
Poprowadziła jego dłoń przez swój mostek, a następnie brzuch. Napięła mięśnie brzucha, kiedy jego dłoń zsuwała się niżej, a właściwie, gdy to ona prowadziła ją niżej. Romy nie musiała dotykać samej siebie, by wiedzieć, jak rozgrzana i wilgotna była, czuła to i Leo za moment sam się o tym przekonał, kiedy bez większego pospiechu Romy jego dłoń poprowadziła między uda. Przymrużyła oczy jedynie na moment, kiedy jego palce musnęły wrażliwą kobiecość. Odsunęła biodra od ściany, o którą się opierała. Poruszyła nimi kolejny raz, czując pod sobą jego dłoń znacznie wyraźniej.
— Robiłam właśnie to… Wyobrażając sobie, że to ty. — Wyszeptała. Serce rozbijało się w jej piersi, a oddech szalał. — Zawsze wtedy chciałam, żebyś to był ty.
You got me down on my knees
It's getting harder to breathe out✨❤️🔥
Dziewczyny były znane z tego, że mówiły sobie wszystko i nie wstydziły się opowiadać o intymnych szczegółach. Romy taka jednak nie była i tak, jak potrafiła o pewnych rzeczach opowiedzieć to nie odważyłaby się zdradzić wszystkiego. Nie miało to nic wspólnego ze wstydliwością, a raczej zachowaniem odrobiny przyzwoitości oraz prywatności. Poszczególne momenty były w końcu przeznaczone tylko dla niej i dla Leo. Nie wyobrażała sobie, aby w szczegółach mogła opowiedzieć komukolwiek co do niej tej nocy mówił, co dla niej i z nią robił, jak każdy jego najmniejszy gest sprawiał, że miękły jej kolana. Romy wszystkie, a na pewno znaczącą część, intymnych szczegółów zamierzała zachować jedynie dla siebie. Nimi chciała dzielić się tylko z Leo. Jemu opowiedzieć, jak dobrze jej z nim jest. Co dokładnie sprawiło, że drżała i gubiła oddech. Dla blondynki to Leo był jedynym, który powinien wiedzieć o tych rzeczach. Nie przyjaciółki, które Romy nie wątpiła, że byłyby zachwycone. Jednak kompletnie nie potrafiła wyobrazić sobie, jak przy kawie siada i opowiada o każdym ich zbliżeniu i jak one się zakończyły. To była sprawa tylko i wyłącznie między nią, a Maxwellem. Nie potrafiłaby również zdradzić tego, jak niewinnie chwilami przy niej wyglądał. Opowiedzieć o jego rumieńcach i byciu onieśmielonym właśnie przez nią. To szczególnie zamierzała trzymać dla siebie i nie dzielić się tym z nikim.
OdpowiedzUsuńRomy wiedziała, że nie chodzi przecież tylko o intymność i rozebranie się przed sobą. Ciała były jedynie narzędziami, które wykorzystywali, aby zaspokoić fizyczne potrzeby, które tak długo uciszali sami przed sobą. Chodziło przecież przede wszystkim o to, aby odsłonić przed sobą te części, które do tej pory trzymali w ukryciu. Pokazanie się od wrażliwej strony. Tej, którą łatwo zranić, i która była zraniona przez tak długi czas. Wraz z każdym kolejnym momentem Romy i Leo mogli dostrzec znacznie więcej. Kolejne dowody tego, jak źle im bez siebie było i jaki wpływ na nich miał czas spędzony osobno. I chociaż tak bardzo była zachwycona tym, że mieli przed sobą kolejne zbliżenie to jeszcze bardziej zachwycała się tym, że coraz więcej sobie nawzajem pokazywali odsłaniając przed sobą kolejne skrawki duszy i wrażliwości oraz delikatności. Tym, jak każdym pocałunkiem oraz dotykiem okazywali sobie uczucia, których nie tyle co nie potrafili wypowiedzieć na głos, a nie musieli tego robić za każdym razem. Romy swoimi czułymi gestami chciała, aby Leo czuł, że to nie jest dla niej jedno z wielu zbliżeń, a moment wart zapamiętania. Chwila, którą dzieliły ze sobą dwie stęsknione osoby.
— Dla ciebie warto się starać. — Odpowiedziała szeptem. Nigdy przy nim nie robiła niczego na siłę, a już na pewno nie stawała się kimś w rodzaju aktorki, aby pokazać mu się od jak najlepszej strony. — Dla ciebie chcę się starać, Leo. Być lepszą wersją samej siebie.
Przecież nie chodziło tylko i wyłącznie o to, aby zadowolić jego. Tak, w głównej mierze myślała przede wszystkim, ale o tym, aby go zadowolić. Postawiła sobie przyjemność Leo jako priorytet. Zarówno tę fizyczną, jak i psychiczną. Romy chciała być jego komfortową osobą. Kimś przy kim poczuje się w pełni sobą i nie będzie musiał obawiać się niczego, a jednocześnie być lepszą dla nich, aby ich związek mógł się rozwinąć w lepszym kierunku. Aby nie popełnili więcej tych błędów, którymi nieświadomie obdarzyli się w ostatnim czasie.
Była więc odrobinę zaskoczona, choć raczej nie powinna być, gdy nazwał ją swoją dziewczyną. Romy odważnie tej nocy myślała o sobie w ten sposób, dopóki nie sprawy między nimi się nie posypały. W chwili, kiedy wszystko niemalże runęło, a słodka wizja bycia jego partnerką legła w gruzach już nie widziała odwrotu od tego, aby być jego dziewczyną. Sądziła, że wszystko zostało stracone, a ich drogi rozeszły się właśnie tam – na zaciemnionym korytarzu 1OAK i więcej już się nie skrzyżują. Tymczasem byli tutaj, a Leo nazywał ją swoją dziewczyną. Romy była w siódmym niebie, choć niby wiedziała, że jeszcze czeka ich rozmowa rano i być może wiele, wiele kolejnych to chwilowo się tym nie martwiła.
— Może? — Powtórzyła po nim mrużąc oczy. Gdyby go nie znała to w tej właśnie chwili poczułaby, jak jej serce się zapada, a nadzieje gasną. Dobrze jednak widziała co ten jego przekorny ton głosu oznaczał. Romy krótko westchnęła, a w odpowiedzi przesunęła dłońmi po jego mokrych plecach. Nigdy nie odważyłaby się pomyśleć, że tak właśnie może wyglądać ich początek. Bo to był początek, a choć wcześniejsze miesiące, które spędzili razem były piękne to nie mogły się równać z tym, co było przed nimi teraz. Kiedy już nie będą musieli chować się po kątach i udawać, że są dla siebie tylko przyjaciółmi. Z bonusem.
UsuńBlondynka uśmiechnęła się delikatnie i przymknęła oczy. Wtuliła się w ciepłe ciało Leo, chłonąc tak wiele z tej bliskości, jak tylko było to możliwe. Naprawdę chciała, aby wszystko im się poukładało. I aby mogli być szczęśliwi bez względu na to co nadchodziło w przyszłości.
Zawsze byłaś moją dziewczyną, Romy.
Poczuła, jak te słowa mocno ściskają ją za serce. Często czuła się, jak jego dziewczyna. Przedtem jednak nie odważyła się w ten sposób myśleć, bo nie chciała robić sobie zbyt dużych nadziei. Chroniła się w ten sposób przed rozstaniem, które i tak w końcu nadeszło. Romy jednak teraz nie musiała się przed niczym chronić, a już na pewno nie musiała tego robić przed Leo.
— Może nim jesteś, może nie… — Mruknęła figlarnym tonem, zanim zaśmiała się. Niemal mogła wyczuć, jak jego ciało się na tę odpowiedź napina. Objęła dłońmi jego twarz, jak gdyby chciała, aby na moment Leo patrzył tylko na nią, co przecież i tak się działo, a jego wzrok nie błądził po łazience. Pogładziła kciukami delikatnie skórę jego policzków. — Tak naprawdę to nigdy nie przestałeś nim być. — Wyznała. Jej dłoń wciąż czule dotykała jego policzków. — Może to trochę głupie albo naiwne… Ale inaczej nie potrafiłam o tobie myśleć. I nawet, kiedy się rozstaliśmy cały czas miałam nadzieję, że to chwilowe i że niedługo będziesz znowu mój.
Być może nigdy wcześniej nie poprosili siebie nawzajem o chodzenie, ale w głowie Romy Leo zawsze był jej chłopakiem. Status ich relacji śmiało można było określić jako: to skomplikowane i było to najlepsze słowo, które mogło ich określić. Jednak nawet w czasie, kiedy nie wiedziała, czy jest dla niego kimś więcej niż przyjaciółką, z którą sypia, Romy w swojej głowie określała go jako swojego partnera. Inaczej nie potrafiła o nim myśleć, choć próbowała się do tego zmusić. Nawet podczas tej przerwy łapała się na myśleniu, że tęskni za swoim chłopakiem. Tęsknota nie wygasła, ale za to bez obaw mogła go tak nazwać na głos i nie bać się, że ośmieszy się tym stwierdzeniem. Jak widać Romy również nie pomyliła się co do swoich nadziei, a Leo do niej wrócił. Po wielu tygodniach i w trakcie chaotycznie emocjonalnie nocy, ale przecież liczyło się to, że już z nią był.
Dłonie ostrożnie zsunęła po jego ciele, jak gdyby chciała utrwalić w swojej pamięci jaka w dotyku jest jego skóra. Jej strukturę oraz ciepło. Nie wyznała mu też tych słów, aby wzbudzić w nim jakiekolwiek poczucie winy. Dobrze wiedziała, że Leo sam je w sobie wzbudza oraz że nadal nosi ogromny ciężar, którym były podjęte przez niego decyzje. Romy nie mogła ich z niego zdjąć tak po prostu. Mogła jednak spróbować sprawić, aby przestał się tak bardzo za wszystko obwiniać.
— Hej… Ja też mogłam ci to powiedzieć wcześniej. To niczyja wina, po prostu… Najwyraźniej nie byliśmy wtedy na to gotowi. — Powiedziała cicho. Miała wiele okazji, aby mu powiedzieć te dwa słowa. Kocham cię. Były one przecież proste i wypowiedzenie ich nie przyniosło blondynce tej nocy żadnego dyskomfortu. Poczuła wręcz ulgę, kiedy je usłyszała i gdy sama odpowiedziała mu dokładnie tym samym. Wyznanie mu miłości było proste, przyjemne i dokładnie było tym czego oboje potrzebowali od siebie tej nocy usłyszeć.
— Teraz możemy sobie to mówić bez końca. Aż do znudzenia i jeszcze trochę. Dla pewności, że to do nas dotarło.
Uśmiechnęła się do niego ciepło i przybliżyła swoją twarz ku jego, aby musnąć delikatnie ciepłe usta Leo. Był to delikatny pocałunek, którego nie planowała zamieniać w nic głębszego czy bardziej namiętnego. Prawie niczym potwierdzenie, że od teraz wszystko między nimi już się poukłada, a oni nie muszą martwić się niczym. Obaw mieli, oczywiście, całkiem sporo. Na ten moment Romy jednak nie pozwoliła sobie na to, aby przejmować się nimi bardziej niż to było konieczne.
Usuń— Nie pozwolę już więcej, aby którekolwiek z nas zachowało się głupio. — Obiecała. Popełnili błędy, za które odpowiedzieli oboje przez ten czas i Romy nie zamierzała udawać, że była w tej sytuacji święta, bo z całą pewnością nie była. — Następnym razem, jeśli coś będzie się działo… Po prostu ze mną porozmawiaj, Leo. Dobrze? Niezależnie co to jest, szczególnie, gdyby to miało być coś co mnie zrani. Muszę o takich rzeczach wiedzieć. Nie chcę kolejny raz zgadywać, czy coś jest nie tak i zastanawiać się, jak pomóc.
Romy była pewna, że kolejny raz nie dałaby rady przejść przez coś podobnego. Nigdy więcej nie chciała już czuć się w tak okropny sposób i ciągle zastanawiać, czy jest wystarczająca, czy może popełniła jakieś błędy, o których nie wiedziała, a które wychwycił Leo. Między nimi jedyne co teraz powinno być to głęboka szczerość i brak strachu, że czegoś nie mogą sobie powiedzieć. Chciała podejść doroślej do nich nowej relacji, którą teraz rozwijali. Mimo, że tak bardzo daleko jej było do dorosłej to przecież nie była naiwna i wiedziała, że oboje muszą się trochę pozmieniać, aby ten związek miał sens. Przecież oboje tak naprawdę chcieli, aby im wyszło. Było to dla niej więc oczywiste, że będą starać się teraz robić wszystko, aby między nimi było w porządku. Nie oczekiwała zmian od razu, chociaż te już były przecież widoczne. Oczekiwała jednak tego, że nie pozwolą sobie kolejny raz na głupie błędy i że przede wszystkim, ale będą ze sobą rozmawiać. Jak widać, ale tej nocy udało im się wielokrotnie porozmawiać, a choć ich uwaga odpływała najczęściej w znacznie przyjemniejsze rejony to potrafili w międzyczasie poruszyć istotne kwestie. Takie, bez których najprawdopodobniej żadne z nich nie potrafiłoby stać pod gorącą wodą i pozwalać na taką bliskość.
Lista marzeń Romy była całkiem długa, a wszystkie tak naprawdę zahaczały o Leo. Dobrze wiedziała, że mogła wypowiedzieć każde życzenie, a on postarałby się je dla niej spełnić. Zresztą, działało to w dwie strony. Wystarczyło, aby Leo tylko zdradził co chodziło mu po głowie, a Romy zaczęłaby to robić. Chwilowo jednak jej myśli nie krążyły wokół drogich gadżetów, których i tak nie potrzebowała, czy kolacji przy świecach, ale wokół niego. Wokół tego, co mogli jeszcze razem tej nocy zrobić, dopóki wystarczy im sił.
Na początku jeszcze nie była przekonana, czy wypadało dzielić się z nim takimi myślami. Romy mogła powiedzieć mu o wszystkim, jednak sama nie spodziewała się po sobie tego, że potrafi mieć tak bezwstydne myśli o mężczyźnie. Nie zdarzyło się jej to przedtem w takim stopniu. Teraz jednak jej wyobraźnia zapełniona była obrazami, od których policzki robiły się rumiane, a serce przyspieszało razem z oddechem.
— Jeszcze wielu rzeczy nie wiesz o swojej dziewczynie. — Odparła. Romy sama o niektórych dopiero się przekonywała i coś czuła, że to tak naprawdę jest dopiero początek bardzo przyjemnej i wspólnej drogi, która się przed nimi malowała. — Jestem bardzo grzeczna. Współpracuję, czyż nie? — Uśmiechnęła się zaczepnie. Wzrokiem przesuwała po jego ciele. Boże, było obłędne. Nie potrafiła wyjść z podziwu, jak niesamowite było i że było całe dla niej. Tylko dla niej.
Romy łatwo mogłaby się spłoszyć samą sobą. Na nic podobnego jednak sobie nie pozwoliła. To, co między nimi się działo podobało się blondynce coraz bardziej. Choć, jakby się nad tym zastanowić to podobało się jej przecież już od samego początku.
— A co chciałbyś ze mną zrobić? — Odbiła piłeczkę w jego stronę. A choć miała kilka kiełkujących jej w głowie pomysłów to była bardziej ciekawa nad czym myślał Leo.
Zależało jej, aby Leo dobrze czuł, jak bardzo zależy jej, aby ta noc należała do nich wspólnie. Nie chciała jedynie brać, lecz również dostatecznie wiele dać od siebie. Nie wątpiła, że potrafił wyobrazić sobie, jak wiele jej samej radości i przyjemności to przynosi, gdy może go nimi obdarzyć. Było coś pięknego w patrzeniu na swojego partnera i łechtającej ego świadomości, że jest się głównym, jak nie jedynym, powodem roznoszącej się po ciele rozkoszy. Dlatego też zareagowała cichym westchnięciem, kiedy Leo odsunął jej dłoń od swojej męskości. Przecież jeszcze nie skończyła, a tak naprawdę to nawet nie zaczęła. Chciała dać mu znacznie więcej niż ta krótka chwila, którą sam przerwał. Romy jednak nie odważyła się na sprzeczanie z nim. Poniekąd, bo równie mocno chciała, aby to on znów dotknął jej, a tym razem to ona nadawała temu dotykowi cel oraz intensywność.
UsuńBłękitne oczy blondynki błyszczały intensywnie i mocno. Już nie było w nich zawahania czy niepewności, które kryły się w nich, gdy stali jeszcze przed kamienicą, mokrzy od deszczu i jej łez. Chwilami odnosiła wrażenie, jak gdyby patrzyła na niego przez mleczną zasłonę, by dopiero po chwili zrozumieć, że to pogłębiające się w niej podniecenie zamgliło jej wzrok.
— Ciebie. Pragnę tylko ciebie, Leo. — Od dawna był spełnieniem jej marzeń. Kimś bez kogo nie wyobrażała sobie życia, a teraz Romy pragnęła, aby wypełnił nie tylko jej duszę, ale i ciało. Nie potrafiła nie myśleć czy nie wyobrażać sobie, że znów się w niej znajduje, a oni odnajdują do siebie drogę po raz kolejny tej nocy. — Każde moje pragnienie, marzenie… To ty.
Odwzajemniła sprezentowany pocałunek. Od razu również go pogłębiła. Powtarzała to bez końca, lecz była naprawdę spragniona jego bliskości. Pocałunków i dłoni, znajomego ciężaru ciała na swoim. Jego głosu i długich rozmów do czwartej nad ranem. Bawienia się jego palcami. Przeczesywania jego włosów. Brakowało jej tych drobnych rzeczy, jak i bardziej namiętnych, którymi obdarzali się teraz niemal nieustannie.
Z uwagą przemieszczała jego dłoń po swoim ciele. Wiedząc, które miejsca zasługiwały na szczególną uwagę z jego strony. Chciała, aby poczuł dokładnie, jak za nim tęskniła, a to co mówiła, że wpuszczała go do swojej głowy w czasie, kiedy nie powinien przez jej myśli przemknąć nawet przez sekundę, to on był w niej cały czas.
W tamtym czasie Romy próbowała o nim zapomnieć. Tylko, jak wymazać ze swojej pamięci osobę, którą kocha się bezgranicznie? Osobę, której zaufało się bardziej niż ufało samej sobie? Mimo złamanego serca, której tej nocy Leo powoli zaczął składać, blondynka nie umiała udawać, że to co między nimi się działo było jedynie przelotną chwilą. Mogła próbować się przekonywać, jednak w głębi serca ona doskonale wiedziała, że ich relacja nigdy nie była tylko czymś przelotnym. Od samego początku była ona silna i niemożliwa do ujarzmienia. Prowadząc jego dłoń po swoim ciele nie wracała wcale myślami do tych smutnych chwil, kiedy przyszłość była niepewna. Skupiła się za to na teraźniejszości, którą mieli teraz. Na fizycznie obecnym przy niej Leo. Na mężczyźnie, który w pełni pochłonięty był przez nią, a Romy chciała dać mu od siebie znacznie więcej niż dawała obecnie.
Splecione ze sobą spojrzenia jedynie sprawiały, że intensywność chwili rosła.
Nie odwróciła wzroku nawet na moment. Nie tylko chcąc, aby Leo miał świadomość co działo się z nią, kiedy jej dotykał, ale przede wszystkim chciała wiedzieć, jak ona wpływa na niego. Nie czuła się zbyt obnażona, nie przed nim. Mimo, że przecież właśnie robiła coś, czego niekoniecznie się po sobie spodziewała.
Pierwsza, rozkoszna niemalże czuła fala przyjemnych odczuć rozeszła się po jej ciele, kiedy objął mocniej dłonią jej pierś. Krótko westchnęła, przymykając na chwilę oczy. Coraz wyraźniej czuła kumulujące się w jej podbrzuszu podniecenie, ciężko było nie dać mu dojść do głosu. Teraz to ono zaczęło prowadzić dłoń Leo dalej. Z pewnością i świadomością, w które miejsce go zaprowadzi.
Usta miała delikatnie rozchylone, a choć już przecież znała dotyk Leo i to, jak potrafił w przeciągu paru ruchów ją uruchomić, to zdawało się, że po tak długiej przerwie każde muśnięcie jest niemal jak nowe. Przymknęła na moment oczy, a spomiędzy jej napuchniętych i zaczerwienionych od pocałunków ust wyrwało się głośniejsze westchnięcie. Oparła głowę o ścianę za sobą, wciąż trzymając kontakt wzrokowy z Leo. Zupełnie tak, jak gdyby bała się, że zerwanie go może tę chwilę bezpowrotnie między nimi zmienić.
UsuńByło w tym niemalże coś perwersyjnego, gdy sama prowadziła jego dłoń na swoją najwrażliwszą część i głęboko patrzyła mu w oczy. Skłonna była powiedzieć, że między nimi rodził się pewien rodzaj więzi, który już na zawsze będzie zrozumiały tylko przez ich dwójkę.
— To jest lepsze niż moje wyobrażenia. — Szepnęła. Oddech miała ciężki, urywany. Choć przecież, ledwo tak naprawdę ją dotknął. Nie chodziło jednak tylko o fizyczne doznania, ale o to, jak Leo sprawiał, że bezpiecznie się przy nim czuła. Otoczył wokół niej bańkę bezpieczeństwa, zapewniając na każdym kroku, że to właśnie przy nim, bez względu na wszystko, będzie bezpieczna. Że on jest jej bezpiecznym miejscem, że może mu pokazać i zrobić wszystko, a nigdy nie tyle co nie spotka się z odmową, lecz ze zrozumieniem. Bez tego, jak czuła się przy nim teraz, nie byłaby skłonna do sięgnięcia po jego dłoń i zademonstrowania, co robiła, gdy była sama, kiedy o nim myślała. Podobne wyznanie nie opuściłoby jej ust.
W pewnym momencie puściła jego dłoń, by objąć nimi przedramię Leo. Jednak nie zamierzała go od siebie odsunąć, a potrzebowała jedynie czegoś się złapać. Jego. Romy potrzebowała tylko i wyłącznie teraz jego.
Cichy pomruk zadowolenia wybrzmiał między nimi, kiedy jego dłoń pogłębiła ruchy. Odwzajemniła pocałunek, na moment tracąc równowagę, czy ma skupiać się na pocałunkach, czy raczej na dłoni między swoimi udami. Czuła również, jak coraz wyraźniej i mocniej go potrzebuje, nie tylko jego dłoni. Zakołysała lekko biodrami na jego dłoni, pogłębiając własne doznania.
— Leo… — Sapnęła. Jej biodra znalazły niemalże ten sam rytm, co jego dłoń. Współpracując razem. — Uwielbiam, kiedy to robisz. — Wyznała z uśmiechem. Tak bardzo starała się podtrzymać z nim spojrzenie, jednak uczucia, które w niej wzbudzał były o wiele silniejsze. Przewróciła oczami do tyłu, a powieki przymknęła. Jednocześnie jej palce mocniej zacisnęły się wokół jego przedramienia.
— Chcę więcej ciebie.
Gdyby miała to ukryć – nie potrafiłaby. Leo był dla niej wszystkim, co najważniejsze i jedynym mężczyzną, którego pragnęła. Chciała, aby tę drogę przepełnioną rozkoszą, jękami i westchnięciami przeszli wspólnie, a jednocześnie nie potrafiła mu przerwać. Przeszył ją przyjemny prąd, kiedy jego usta zsunęły się po mokrej skórze jej szyi.
— Leo, proszę… — jęknęła. Wbiła zęby w dolną wargę, kołysząc biodrami intensywniej niż zaledwie chwilę temu.
Krótkie, zaskoczone westchnięcie wyrwało się z jej piersi, kiedy odsunął od niej dłoń. Spojrzała na niego niemal natychmiast, nie potrafiąc pojąć, dlaczego przerwał właśnie teraz. Oczy blondynki rozszerzyły się mocniej, gdy dostrzegła, jak osuwał się przed nią na kolana.
— Och…
Romy pozwoliła sobie na nieśmiały uśmiech, choć czy tu było miejsce na nieśmiałość? Spoglądała na niego z góry z rozchylonymi ustami. Klatka piersiowa blondynki unosiła się w nierównym tempie, które jedynie przybrało na sile, kiedy dłonie Leo przesunęły się po jej nogach. Złapała się o brzeg wbudowanej w ścianę szafki, gdy ją uniósł i przerzucił przez swoje ramię. Jezu. Wiedziała w końcu co nadchodzi, a jednak, kiedy poczuła jego język na swojej wilgotnej kobiecości – zadrżała. Wplotła palce dłoni między jego poskręcane kosmyki.
— Oszaleję przez ciebie, Leo… Przysięgam.
UsuńOstatnie słowo zniekształcił przeciągły jęk blondynki. Wplecionymi w jego kosmyki palcami delikatnie pociągnęła. Język Leo sprawnie odbierał jej resztki rozumu. Sprawiając, że potrafiła skupić się jedynie na nim i na słodkiej rozkoszy, którą jej właśnie niósł.
Tak bardzo chciała na niego spojrzeć, jednak ilość doznań nie pozwalała jej na podtrzymanie otwartych oczu. Przyjemny ścisk w podbrzuszu rósł coraz intensywniej, a Leo wcale nie zaprzestawał. Romy również nie chciała, aby przestał. Kiedy w końcu udało się jej zwrócić znów głowę w dół, oszołomiło ją od tego widoku. Leo z ustami między jej udami – to był obłędy widok. Podobnie, jak świadomość, że robił to tylko i wyłącznie dla niej. Z nią.
— Dokładnie tak. — Wymruczała, luzując nieco palce w jego włosach. Chwilami zapominając, że je tam ma i że mogła za nie szarpnąć mocniej niż w rzeczywistości tego chciała. Na tyle, na ile potrafiła – stojąc na jednej nodze i będąc w pełni zdaną na łaskę Leo – zakołysała znów biodrami.
Niedługo później zdała sobie jednak sprawę z tego, że to za mało.
Leo był wspaniały. Wiedziała, że potrafił sprawić, by za pomocą samego jego języka, który już i tak doprowadzał ją do szału, z trudem wymawiała jego imię. Romy chciała jednak więcej. Więcej jego, więcej ich.
— Poczekaj, poczekaj… — Poprosiła, niemalże zła sama na siebie, że to przerywa. Niechętnie, ale zsunęła nogę z jego ramienia. Odzyskując na moment większą stabilność. Sięgnęła dłońmi do jego policzków, by go od siebie odsunąć. Westchnęła w niezadowoleniu, na siebie oczywiście. Czuła pod palcami ciepło jego twarzy. — Wyglądasz tak ślicznie… Pięknie.
Nie mogła się na niego napatrzeć, jednak równie mocno była niecierpliwa, a każda sekunda zwlekania była niczym tortura, której dłużej poddawać się blondynka nie chciała. Osunęła się na podłogę tuż przy Leo, wciąż trzymając jego twarz w swoich dłoniach. Przez zaledwie moment patrzyła mu w oczy, zanim złączyła ich usta w pocałunku. Głodnym i przepełnionym pragnieniem, pożądaniem i całą miłością, która nie mogła dziś znaleźć sobie miejsca i nieustannie wokół nich krążyła.
— Miałeś rację. — Wymruczała między kolejnymi pocałunkami. Język blondynki musnął jego usta, a ona sama za chwilę uśmiechnęła się wręcz niewinnie i słodko. — Smakuję całkiem nieźle.
Prawie, jak na potwierdzenie, że musiała się o własnym smaku przekonać raz jeszcze, znów go pocałowała. Dłonie zsunęła z jego twarzy na ramiona, delikatnie popychając przed siebie i dziękując sobie za tak przestronny prysznic, który dawał im nie tylko przestrzeń, aby usiąść, ale i nawet się położyć, gdyby na to mieli ochotę. Nie myślała o komforcie, o twardych płytach. Myślała o nim i o tym, jak każda niedogodność zanikała, kiedy miała Leo tuż przy sobie.
Przerwała pocałunek nagle, nie dając mu okazji, aby mógł go pogłębić. Ułożyła dłoń na jego torsie i lekko go od siebie odepchnęła. Za sobą miała ścianę, która nie pozwoliła jej odsunąć się do niego mocniej. Tyle jednak wystarczyło.
— Usiądź. — Głos miała nieco zachrypnięty, jednak pewny siebie. Nie spuszczała również z niego wzroku, w którym, jeśli jeszcze chwilę temu błąkała się nutka nieśmiałości czy nawet zakłopotania – nie było po nich już śladu. — I weź mnie tak, abym zapomniała, że kiedykolwiek za tobą tęskniłam. Zapomnij o delikatności i romantycznych szeptach, chcę poczuć, jak bardzo mnie pragniesz, Leo.
Romy niemalże czuła, jak wiruje jej w głowie.
Serce łomotało w piersi i dudniło w uszach.
Wiedziała o co prosi i czego chce. Wiedziała, że potrafił z nią być czuły i romantyczny, ale wiedziała również, że w nich obojgu siedziały pragnienia o wiele silniejsze od tych, które im towarzyszyły w sypialni.
— Wiem, że potrafisz, kotku.
Uśmiechnęła się na pograniczu niewinności i prowokacji.
Baby, tell me that you want me
Yeah, I'm thinkin' 'bout it all the time
Put your hands all over my body
Yeah, we both know our eyes don't lie🫦❤️🔥
Oczywiście, że Romy się podobało. Właściwie to te słowo nie było w stanie dokładnie oddać tego co blondynka czuła. Nikt nie znał tak dobrze jej potrzeb i ciała, jak Leo. Dlatego przerwanie tej jakże przyjemnej chwili było dla niej niemal istną torturą. Była pewna, że jeszcze kilka dodatkowych minut, kolejne słowa, którymi obdarzał ją Leo, a blondynkę po raz kolejny tej nocy zalałaby fala czystej rozkoszy. Nie żałowali sobie dziś przyjemności. Uważała, że mieli do tego prawo, po całym tym czasie, było to niemal wskazane, aby nacieszyć się sobą nawzajem. Odnosiła wrażenie, że oboje są nieco rozkojarzeni i dalej nie potrafią uwierzyć, że mogą dzielić tę chwilę ze sobą. Wszelkie fantazje, które mieli tej nocy przerodziły się w rzeczywistość, a obietnice, że to nie koniec, a przed nimi były kolejne momenty, w których odkryją, jak bardzo siebie pragnęli, były słodką zachętą.
OdpowiedzUsuńTo również nie tak, że którekolwiek z nich potrzebowało mieć przed sobą perspektywę seksu, aby chcieli spędzać razem czas. Nie, nie. Romy w końcu dobrze wiedziała, że gdyby tej nocy do niczego nie doszło to ranek wciąż powitaliby wspólnie. Nie pozwoliła Leo na rozebranie jej z obawy, że bez tego przy niej nie zostanie. Pozwoliła mu na to z prostego powodu. Romy chciała, aby Leo to zrobił i chciała, aby ta noc połączyła ich bliżej niż jedynie przez pocałunki i objęcia. Nie uważała, że to był jedyny sposób, w który mogła okazać mu, jak nie tylko jej dusza, ale i ciało było za nim stęsknione. Był to jednak sposób, który Romy chciała wykorzystać, a nie widząc wahania ze strony Leo uznała, że pasuje mu to równie mocno, jak jej.
Nie pomyliła się, a głód Leo niemalże przechodził na nią. W każdym ruchu jego języka czy też okazjonalnie palców, czuła tę ogromną potrzebę, aby ją zadowolić oraz tęsknotę za czymś, co przecież dawniej było dla nich codziennością. Nie uważała, aby było coś wstydliwego w tym, że tęsknili za tym rodzajem bliskości. Wydawało się jej to być niemal normalne, że w relacji nie tylko tęskni się za osobą, ale również za fizycznością, która w ich przypadku zawsze oznaczała pełne oddanie oraz zaufanie.
Odebrała sobie sama możliwość na kolejną rozkoszną falę przyjemności. Zrobiła to celowo i z planem, który powoli układał się w głowie blondynki. Opadając przed Leo na kolana nie tyle co myślała, że sobie coś odebrała, a że postanowiła zmienić tę chwilę w znacznie intensywniejsze doznanie. Na takie, które będą mogli dzielić wspólnie. Choć potrafiła bywać w takich chwilach samolubna i czerpać od niego garściami, to chciała, aby po raz kolejny mogli przeżyć ten moment razem. Cóż, wszystkie momenty przeżywali razem, jednak chodziło jej o ten rodzaj bliskości, którego nie da się podrobić; ten, kiedy spełnienie osiągną razem, kiedy ich oddechy zmienią się w jedno, a ciała będą połączone we wspólnym rytmie, a cały świat przestanie istnieć. Ten co prawda już nie istniał. Od dłuższego czasu należał on jedynie do ich dwójki i pozostanie tak, dopóki nie będą gotowi, aby wrócić do rzeczywistości.
Całując go obejmowała dłońmi jego twarz, jak gdyby w ten sposób musiała się upewnić, że nigdzie jej nie ucieknie, choć przecież nie próbował uciekać. Po raz kolejny tej nocy mogła zasmakować samej z siebie z jego ust i było to uczucie oszałamiające. Powiedziałaby nawet, że wulgarne, lecz czy coś co dzielili razem, czego chcieli oboje i nie dzielili się tym z nikim poza sobą mogło takie być? Być może, Romy to niezbyt interesowało. Interesował ją Leo i to, jak łapczywie sam odpowiadał na jej pocałunki, które jedynie przybierały na sile. Być może po takim czasie już powinno było do niej dotrzeć, że szatyn nigdzie się nie wybiera, a ona nie musi tak intensywnie zaznaczać swojej obecności przy jego boku.
— Oszaleję przez ciebie. — Powtórzyła jego słowa. Ciepło bijące z jego ciała przechodziło na nią i osiadało na skórze. — Już oszalałam… Jesteś cudowny, Leo. Cudowny i mój, tylko mój.
UsuńPowtórzyła to jeszcze raz, jak gdyby dla upewnienia się, że rozumiał przekaz jej słów. Nikomu nie zamierzała go oddawać i nigdy nie zamierzała się nim dzielić.
Leo jest mój.
Mogła próbować, ale nie była w stanie ukryć swojego zadowolenia, kiedy na twarzy Leo widziała frustrację. Mnie to frustruje równie mocno, co ciebie, kotku. Powiedziałaby, gdyby nie to, że lada moment planowała wrócić do całowania go. Prawda była taka, że Romy mogła całować go przez resztę nocy i by jej się to nie znudziło. Cóż, zamierzała całować go przez resztę życia. Chwilowo chciała jednak na niego popatrzeć. Zaledwie przez moment, w niej sama frustracja oraz pożądanie rosły coraz szybciej. Widok Leo, jeszcze klęczącego na kafelkach przed nią, oraz na jego męskość, którą chwilę temu jeszcze czuła przy swoim brzuchu, kiedy ją do siebie przyciągnął, sprawiały, że blondynce oddychało się coraz ciężej.
Łatwiej było jej odnaleźć się w posłuszniejszej roli i nie przeszkadzało jej nigdy to, że Leo przejmował inicjatywę. Lubiła, kiedy to robił i chętnie podążała jego śladem. Jednak, kiedy pewna myśl zakiełkowała w jej głowie to wiedziała, że nie może jej przepuścić luzem. Miała go dokładnie w takiej pozycji, o której myślała. Jeszcze zanim ją posadził na swoich udach bezwstydnie zlustrowała go wzrokiem. Ciesząc oczy przyjemnym widokiem, a umysł i ego tym, że Leo bez zawahania zgodził się na jej pomysł, choć sam zwykle był ich inicjatorem. Determinacja w oczach blondynki nie zmalała, a wręcz się powiększyła.
Opadając na uda Leo głośno westchnęła, niepewna czy z ulgi, że może usiąść, czy może raczej ekscytacji tego, co czekało na nich za moment. Nie mogła się doczekać.
Ułożyła dłonie na jego ramionach, wiedząc, że znajdzie w nich oparcie i odrobinę stabilizacji. Zanim jego dłonie sięgnęły do jej bioder Romy nimi lekko zakołysała, ocierając się sobą o Leo. Zamruczała cicho, zadowolona i pełna ekscytacji na kolejny ruch.
— Zawsze na ciebie patrzę, kochanie.
Odpowiedziała mu i zgodnie z tymi słowami odnalazła jego oczy. Piękne, zielone oczy, które skupiały się w pełni na niej. Czy mogło być lepiej? Odpowiedź przyszła zaledwie chwilę później, kiedy Leo nieznacznie ją uniósł, by zaledwie moment później się w niej znaleźć. Ich jęki wymieszały się ze sobą. Palce Romy mocniej wbiły w ramiona Leo, a głowę mimowolnie odchyliła do tyłu.
— Leo… — Imię szatyna padające z jej ust wybrzmiało niczym cicha modlitwa, a może prośba. Prośba o to, aby ich wspólna historia nigdy się nie kończyła. — Mhm. — Mruknęła przytakując mu.
Kiedy odnalazł jej usta, odpowiedziała na pocałunek niemal od razu. Przyległa również swoim ciałem do jego odrobinę mocniej, jak gdyby chciała kompletnie zniwelować przestrzeń między nimi i czuć ciepło jego skóry na własnej. Przez moment jej ruchami kierował Leo, a Romy to w pełni odpowiadało. Szybko jednak odnaleźli wspólny rytm, a jakakolwiek niewygodna, którą mogła odczuwać przez miejsce, w którym się znajdowali, była nieistotna. Przeszło jej przez myśl, że na stojąco byłoby wygodniej, ale jej przecież nie o wygodę chodziło, a o bliskość i nie ukrywała, ale Leo pod nią był widokiem, dla którego warto było poświęcić swój dyskomfort. Nawet o tym nie myślała, zbyt mocno skupiona na jego płynnych ruchach i ustach, które zsunęły się na jej szyję.
Słysząc jego prośbę nie zastanawiała się dwa razy nad jej spełnieniem.
UsuńPogłębiła swoje ruchy, czując, jak każdy z nich coraz szybciej zbliża ją do sięgnięcia po słodkie spełnienie. Nie zbliżały one jedynie jej, ale również i Leo, a na tym przecież jej zależało najbardziej, aby byli w tej chwili razem.
— Jest mi bardzo dobrze. — Wyszeptała. Oddech miała coraz ciężki, krótki i urywany. — Cholernie dobrze…
Głośniej jęknęła, a może westchnęła, już sama nie była pewna, kiedy chwycił ją za włosy i pociągnął jej głową w tył. Krótki, niemal drapieżny uśmiech przebiegł blondynce po twarzy w odpowiedzi na ten gest. Zsunęła ręce z jego ramion, aby oprzeć się nimi o podłogę. Odchyliła się nieznacznie do tyłu, odrobinę zmieniając kąt ich pozycji. Czuła go teraz inaczej niż moment temu. Biodra blondynki wciąż unosiły się i opadały na niego w tym samym tempie, przybrały jedynie na sile.
Czuła, że na nią patrzy.
Wzrok Leo rozpalał ją coraz bardziej. Rozchyliła przymknięte powieki, a jedną z dłoni oderwała od podłogi. Ułożyła ją przy swojej szyi odwzorowując moment sprzed chwili, kiedy prowadziła jego dłoń po swoim ciele. Smukła dłoń blondynki z szyi zsunęła się niżej. Palce musnęły mostek, nim objęła nimi pierś i wyzywająco spojrzała mu w oczy, zanim poprowadziła ją niżej między uda. Romy mruknęła głośniej, kiedy musnęła palcami swoją kobiecość. Jęknęła głośniej, gdy pogłębiła jedynie własną dłonią doznania.
— Chciałeś zobaczyć… — mruknęła do Leo i szybko odnalazła jego wzrok. Niemal nie było w nich koloru, a czarne źrenice pochłonęły wszelką zieleń z jego oczu. — Co robiłam, kiedy myślałam o tobie… — Dokończyła.
Ciało Romy dawało jej coraz więcej sygnałów, że ten upragniony moment nie jest już daleko. Momentami już sama nie była pewna, na czym ma się skupić mocniej, jednak to przede wszystkim Leo, jego dłonie na biodrach, mocne i płynne ruchy jego ciała, urywany oddech i to z jakim uwielbieniem wymawiał jej imię, było tym co pochłaniało uwagę blondynki najbardziej. Nachyliła się w końcu też do przodu, aby złączyć ich usta w pocałunku i mocniej do niego przylgnąć, chcąc w tej ostatniej chwili być bliżej. Jeszcze kilka zsynchronizowanych ze sobą ruchów, parę wymienionych pocałunków, zanim nie poczuła, jak przez jej ciało przechodzi rozkoszna fala spełnienia. Twarz wtuloną miała w jego szyję, która stłumiła krzyk rozkoszy wymieszany z jękami i westchnięciami. Jej ciałem jeszcze chwilę wstrząsały dreszcze, a ciepło z dolnej części brzucha rozeszło się niżej. Oddychała głośno, prosto w skórę szyi Leo, nie panując nad swoim oddechem ani kołataniem serca.
Romy nie odsunęła się nawet na moment. Dłonie Leo wciąż mocno ściskały jej biodra. I zapewne rano obudzi się z małymi śladami po jego palcach, ale nie było to coś, co jej przeszkadzało. Słyszała jego równie ciężki oddech. Czoło opierała przy jego szyi, która teraz niemal stała się dla niej bezpiecznym miejscem, aby wyciszyć po wszystkim i pozwolić sobie na moment, zanim wrócą do rzeczywistości.
Milczenie, które między nimi zapadło wcale jej nie przeszkadzało. Było miłe, a Romy wcale nie potrzebowała przecież dziesiątek słów, aby czuć się dobrze. Wystarczyło jej to, że Leo wciąż tutaj był i że był równie przyjemnie rozbity tą chwilą, jak ona.
— Fajnie być twoją dziewczyną. — Powtórzyła cicho jego słowa, które wypowiedział do niej, zanim pragnienia przejęły kontrolę nad ich słowami oraz decyzjami. Musnęła delikatnie ciepłą skórę szyi swojego chłopaka. — Szczęściara z tej Romy.
Zaśmiała się pod nosem ze swoich słów. Uważała się za ogromną szczęściarę, choć niektórzy by pewnie tego o niej nie powiedzieli, gdyby wiedzieli, jak ją potraktował. Zostawiła to jednak w przeszłości. Nie było sensu teraz tego rozgrzebywać, prawda? No właśnie. Nie musiała się martwić tym co należało do przeszłości. Może i miało ono swoje skutki w ich teraźniejszości, ale nie zamierzała się tym teraz zbyt mocno przejmować.
UsuńRomy jeszcze nie była gotowa na to, aby stąd wyjść. Dlatego nie odsunęła się od niego i nie od razu pozwoliła, aby to Leo odsunął się od niej. Woda wciąż była przyjemnie ciepła, szyby otaczające prysznic zaparowane, a z kolei ich oddech z minuty na minutę zwalniał.
— Widzisz… mówiłam ci, że jestem grzeczna. — Mruknęła nawiązując jeszcze raz do tego co mówił wcześniej. Romy zbyt mocno się skupiła na chwili, aby wtedy mu odpowiadać. Oparła policzek o jego ramię, wciąż niegotowa do wstania i wyjścia z łazienki. Nie bała się już, że Leo zniknie. Zwyczajnie w świecie nie chciała jeszcze stąd wychodzić, choć może należało się w końcu ogarnąć i iść spać. Tylko, jak miała to zrobić, kiedy jej głowa była pełna tego, co robili przed chwilą?
Blondynka odsunęła się od niego nieznacznie, jednak tylko po to, aby móc na niego spojrzeć i odnaleźć w jego twarzy tę samą błogość, która zagościła na jej. Uniosła dłoń do jego policzka, który następnie czule pogładziła.
— Hej… — Szepnęła, może trochę głupio, bo przecież był tu cały czas i witać się wcale nie musieli. Nakierowała jego twarz bliżej własnej, by delikatnie go pocałować, a właściwie to lekko musnąć ciepłe usta. — Było fajnie.
Fajnie było ogromnym niedopowiedzeniem, jednak Ro potrzebowała dodać tej chwili odrobinę więcej luzu. Wątpiła, że to się wydarzy, ale nie chciała, aby którekolwiek z nich poczuło się skrępowane czymkolwiek co miało między nimi miejsce.
— Ty byłeś fajny. — Poprawiła się, zanim znów wtuliła się w zagłębienie jego szyi.
Ciepła woda odbijała się od ich splecionych ze sobą ciał. W tym wszystkim zdążyła zapomnieć, że przyszli tu w konkretnym celu, a wylądowali na podłodze.
And it's too hard to describe this
In a way that feels honest, but even when I'm quiet
I love you, baby, I promise🫧💋🩷
Dla blondynki to znaczyło znacznie więcej niż tylko kolejne zbliżenie, które przyniesie im ulgę. Wiedziała również, że dla Leo ma ono również znaczenie. Zdawała sobie sprawę, że gdyby mu zależało to mógł bez problemu znaleźć towarzyszkę na noc. Zresztą, jedną już miał i w dodatku to Romy przyprowadziła ją ze sobą do loży. Nie wątpiła, że jej koleżanka chętnie wróciłaby z Leo do mieszkania. Nie o tym jednak chciała myśleć i nawet nie zamierzała psuć sobie tej chwili takimi myślami. Znalezienie partnerki na wieczór nie było dla Leo problemem. Był młody, atrakcyjny, pożądany przez wiele kobiet i z twarzą, której ciężko było odmówić. Jednak to znalezienie kobiety, której można zaufać było już większym wyzwaniem. Kogoś przy kim można czuć się w pełni komfortowo, a ona mu ten komfort dawała całą sobą i dokładnie to samo otrzymywała od niego. Miała przy nim pełen zestaw; miłość i zaufanie, troskę i czułość, zrozumienie. Zestaw, który nie szedł w parze z przypadkowo spotkaną osobą.
OdpowiedzUsuńNie każde ich zbliżenie musiało też nieść za sobą spokój, wolne pocałunki czy uważność. Nie sądziła, aby cokolwiek sobie ujmowali tym, jak momentami chaotycznie między nimi, czy że pragnęli więcej, szybciej i mocniej. Wystarczyło słowo, gdyby chcieli cokolwiek w tej chwili między nimi zmienić. Oboje jednak odnajdowali się w tym rytmie, w nieco szaleńczych ruchach, głośnych oddechach. Dowodem na to były słodkie jęki, westchnięcia i to, jak powtarzali swoje imiona ciężko dysząc i nieustannie szukając swoich oczu.
Leo nawet nie zdawał sobie sprawy z tego, jak bardzo jego głos na blondynkę działał. Że przynosił jej równie wiele przyjemności, co jego dotyk czy płynne ruchy, kiedy w nią wchodził raz po raz coraz głębiej i mocniej, czy gdy jego dłonie z lubieżnością przesuwały się po jej ciele. Chwytało ją za serce za każdym razem, kiedy przyznawał, że należy tylko do niej. Bynajmniej nie chodziło jej o to, aby mężczyznę sobie przywłaszczyć. Żartobliwie, oczywiście. Za każdym razem jednak, gdy mówiła jesteś mój miała na myśli to, jak świetnie ją rozumiał. Że nikt inny, a właśnie Leone Maxwell był jej bratnią duszą, z którą była połączona przecież już od tak dawna. Mogło to niektórych bawić, Romy nie byłaby zdziwiona, jednak blondynka naprawdę uważała, że to właśnie Leo, a nie nikt inny był jej pisany.
Kochała go i nie bała się tego powiedzieć już na głos. Siedzące w niej uczucia rozwijały się powoli, a tej nocy nareszcie pozwoliła im rozkwitnąć tak, jak na to zasługiwały. Romy i Leo pierwszy raz w całej swojej historii mogli powiedzieć sobie o wszystkich uczuciach, które skrywali nie tyle przed światem, ale przed samymi sobą. Zamierzała nie tyle co ciągle go o tym uczuciu zapewniać, a nigdy więcej nie pozwolić sobie, aby kiedykolwiek pojawiła się w niej obawa, że nie może mu tego powiedzieć.
Podobało jej się to, jak zgrani ze sobą we wszystkim tej nocy byli. Że ich pragnienia się ze sobą pokrywały, a potrzeby były niemalże identyczne. Chwilami wręcz odnosiła wrażenie, że walczą o to, które z nich chce mocniej zadbać o te drugie. I bezkonkurencyjnie wygrywał Leo. Był w tym po prostu za dobry, a blondynka nie potrafiła odmówić sobie ani jemu przyjemności, która szła w parze z jego dłońmi i ustami. Nie żartowała, gdy myślała, że mogłaby spędzić z nim w ten sposób resztę nocy. Silnie rosła w niej potrzeba, aby jednak zakończyli wieczór wspólnie. Dokładnie w taki sposób, w jaki go rozpoczęli. Rzucając mu te małe wyznanie nie wątpiła, że się jej posłucha, a przepełnione zachwytem oczy były jedynie dowodem, że Leo był gotów spełnić każde jej życzenie. Natomiast to, jak mocno trzymał ją za biodra, jak pojękiwał jej imię, a jego oddech robił się z każdą chwilą coraz płytszy znakiem, że bawił się równie dobrze co blondynka.
Łechtało to jej ego.
UsuńKażde jedno „jesteś taka dobra, Ro”. Za każdą „grzeczną dziewczynką” szedł rozkosznie przyjemny dreszcz, który biegł wzdłuż jej kręgosłupa, a w podbrzuszu przyjemnie ją ściskało. Dla niego taka chciała być tak grzeczna na ile było to możliwe. Być jego słodką Ro, tą, do której chciał wracać bez względu na rzeczy, które między nimi się działo. Od dawna już nią była, jednak wydawało się jej, że tej nocy naprawdę zrozumiała, gdzie jej miejsce było od samego początku. Właśnie przy nim. Przy Leone, przy którym czuła się bezpieczna, chciana i kochana, rozumiana i wysłuchana. Próbowała się w końcu przez ostatnie parę miesięcy przekonać, że między nimi nic nigdy nie było. Udowodnili sobie tak wiele tej nocy i przeczuwała, że w ciągu kolejnych dni udowodnią znacznie więcej.
Romy tej nocy czuła się wyśmienicie.
Po tych wszystkich obawach, które zasiewała sama w sobie i po niespodziewanie burzliwym rozstaniu sprzed paru godzin, nie podejrzewałaby, że tę noc może zakończyć razem z Leo. Zdawało się przecież, że wszystko było już przesądzone, a ich losy rozdzielone, a tymczasem wbrew tym myślom Romy znajdowała się na nim, płynnie kołysząc biodrami i tak chętnie przyjmując go w sobie.
Kolejny raz tej nocy jej ciało zostało rozkosznie potraktowane, a oddech ciężko było uspokoić. Czuła się miło rozleniwiona, kiedy wtulała się w Leo, który podobnie do niej miał problem z utrzymaniem równego oddechu, a jego klatka piersiowa unosiła się w nierównym tempie. Nie umiała sobie wyobrazić, że po wszystkim miałby wyjść, a oni udawać, że nic się nie wydarzyło i na szczęście, że nic podobnego się nie wydarzy. Romy nie chciała go wypuszczać ze swoich objęć nawet na krótki moment. Chciała być tą, przy której jego tętno wróci do normy. Tą, z którą wróci do łóżka i z którą zaśnie oraz się obudzi. Po intensywnym zbliżeniu jedyne czego teraz tak naprawdę chciała to prostoty, którą oboje tak bardzo pragnęli sobie dać.
Otrzymała tej nocy od niego o wiele więcej niż sądziła, że będzie jej dane.
Seks był jedynie dodatkiem, mówiła to już wiele razy i dalej tak uważała. Był wynikiem uczuć, którymi się darzyli i tej rozbrajającej tęsknoty, którą w obie nosili. Najważniejsze dla niej było to, że byli razem i to, że póki co, ale wszelkie problemy odsunęli po prostu na bok. Ciesząc się bez stresu tym, co chcieli sobie nawzajem podarować, a było tego tej nocy całkiem sporo.
Wtulała się w Leo przez dłuższy czas w milczeniu.
Słuchanie bicia jego serca i oddechu było jedynym dźwiękiem, który był jej teraz potrzebny. Cała reszta mogła przecież zaczekać. Romy potrzebowała, znowu, momentu, aby poukładać sobie w głowie to co miało miejsce między nimi i że to przecież wcale nie był koniec. Żadna noc pod wpływem impulsu, chwila, po której będą się sobie nawzajem tłumaczyć, że była jednorazowa.
Oboje byli szczęściarzami.
Opierała głowę o jego ramię, kładąc jedną dłoń na drugim ramieniu. Ciągle szukając z nim dodatkowego kontaktu. Palce blondynki leniwie poruszały się po mokrej skórze zostawiając na niej niewidzialne szlaczki. Jeszcze przez chwilę dłoń jej drżała od emocji sprzed chwili. Te powoli zaczynały opadać, dając miejsca spokojowi oraz ciszy, którą przerywała lecąca woda oraz ich głośne bicia serc. One również powoli odzyskiwały poprzedni rytm. Ta chwila była jej równie mocno potrzebna, jak i zbliżenie sprzed chwili. Odrobinę dzikie, pozwalające im zagubić się w sobie i oddać w pełni pożądaniu i fizyczności, której, ale jak widać im naprawdę przez te miesiące brakowało. Cisza między nimi nie była niezręczna, ona była potrzebna. Romy chętnie wsłuchiwała się w spokojniejszy oddech Leo oraz w szum jego serca, choć nie była już pewna, czy to co słyszy to przypadkiem nie jej własne. Nieistotne, czuła, jak klatka piersiowa Leo wciąż się unosi w nieco szybszym tempie, zwalniając powoli i teraz już naprawdę nie brakowało jej absolutnie niczego.
— Cieszę się, że mogę być twoją dziewczyną. — Uśmiechnęła się lekko do samej siebie. Naprawdę była jego dziewczyną, choć jeszcze niedawno sądziła, że zaprzepaściła wszystko. Teraz o tym jednak myśleć nie musiała. Powoli wszystko układało się tak, jak powinno, a Romy nie chciała psuć im tego czasu przemyśleniami, które i tak nic teraz nie wniosą. — Tęskniłam za byciem nią.
UsuńMimo, że wcześniej nie poprosił jej, aby nią została to Romy nieśmiało nazywała się tak we własnych myślach. Wiele razy tej nocy jej powiedział, że nią przecież była, jednak nie mogło to zmienić tego, jak czuła się przez cały czas trwania ich sekretnej relacji. Nie mogło zmienić dawnych lęków i przekonań. Miało za to ogromny wpływ na ich wspólną przyszłość. Właśnie na to też Romy postanowiła patrzeć, a słowa, które jej mówił przekierować w stronę tego, co na nich czekało. Nie chodziło o to, że chciała wymazać przeszłość, ale wiedziała, że jej nie zmieni. Dlatego uważała, że nie ma sensu, aby rozmyślać nad nią dalej i porównywać ciągle jak było wtedy, a jak jest teraz. Nieoficjalnie była jego dziewczyną cały ten czas, a on był jej nieoficjalnym chłopakiem. Wyjaśniając sobie parę kwestii dziś łatwiej im będzie ruszyć do przodu i tego Romy się trzymała.
Romy odczuwała to, jak na nią patrzy. Czuła też ogromną różnicę między tym, jak czuła się, gdy patrzył na nią, kiedy była tak wyzwolona, śmiała i pozwalająca sobie na znacznie więcej, a obecną chwilą, kiedy miała chęć schować się głębiej w jego ramionach. Bynajmniej nie, bo nagle zaczęła się wstydzić siebie czy tego, co robili. Zauważyła tę zmianę w jego spojrzeniu, które choć wciąż roziskrzone i dalej widziała w nich wesołe iskierki pożądania to powoli jego oczy przybierały spokojniejszy wyraz. Pełny miłości i uwielbienia, którymi tak szczodrze obdarowywał ją całą noc.
— Wolałbyś, żebym się nie słuchała? — Mruknęła unosząc lekko brew. — Poza tym… Z ciebie też jest grzeczny chłopiec. — Dodała, a uśmiech, który jeszcze chwilę temu był spokojny i odrobinę zmęczony na moment przybrał bardziej figlarny wyraz.
Kradzione sobie nawzajem pocałunki były teraz spokojniejsze. Już nie tak zachłanne. Pasowała jej taka zmiana. Dopasowali się nimi do panującej atmosfery. Zarówno teraz, jak i przedtem, nie musieli się z niczym spieszyć. Składane raz po raz pocałunki, czy na to ustach czy na mokrej skórze, były delikatne i niespieszne. Romy podejrzewała, że Leo podobnie, jak ona, ale na gwałtowność nie ma już zwyczajnie sił.
— Owszem, fajnie. — Powtórzyła i zaśmiała się cicho. Fajnie to był dopiero początek. Było cudownie. Leo był cudowny, jak zawsze i nawet nie próbowała udawać, że jest inaczej. Gdyby zamierzała to zrobić to reakcje jej ciała zdradziłyby ją już dawno temu. — Z tobą zawsze jest fajnie.
Odetchnęła nieco głębiej, przytulając się odrobinę mocniej. Nie przeszkadzało jej to, że siedzą pod prysznicem, ani to, że najpewniej wypadłoby spod niego wyjść. Mogła przesiedzieć z nim tu tak całą noc.
Nie spieszyło im się z powrotem i nic ich przecież nie goniło. Mieli cały czas świata, aby złapać oddech i powoli nie tyle co zacząć wracać do rzeczywistości, ale zacząć szykować się, aby wrócić do łóżka. Wyczuwała, że Leo ma podobne zdanie do niej. Ona również nie pospieszała powrotu i nie mówiła nic o tym, że powinni wrócić do ogarnięcia się. Na wszystko w końcu przyjdzie czas, a tego mieli teraz w bród.
Romy przymknęła oczy, przytuliła się i uspokajała, kiedy siedzieli tak w siebie wtuleni, a dłoń Leo gładziła ją po plecach. Szum wody również był kojący. Było jej ciepło od wody oraz ich małej aktywności, ale przede wszystkim od tego, jak Leo ją obejmował i trzymał blisko siebie.
Mruknęła cicho, kiedy Leo nieznacznie zmienił pozycję. Sama lekko również się unosiła, gdy wyczuła, że ją podnosi. Krótko westchnęła i niemal od razu szukała drogi powrotnej do jego objęć. Nie protestując, kiedy złożył na jej ustach pocałunek. Odwzajemniła go z przyjemnością.
— Ja ciebie też kocham, Leo. Nad życie.
UsuńNigdy nie znudzi się jej słuchanie tego wyznania i mówienie mu tego samego. Leo zdawał sobie sprawę z tego, jakie uczucia wywołują w niej te dwa słowa. Działały na niego one równie mocno, kiedy to blondynka je wypowiadała. Padły one tej nocy kilka razy i wierzyła w ich szczerość. Znała siebie i wiedziała przecież, że nie odwzajemniała tych uczuć, bo tak wypada, czy trzeba. Odwzajemniała je, bo szczerze kochała Leo i to od bardzo długiego czasu.
— Jeśli nie masz nic przeciwko. — Odparła na jego propozycję. Nie spodziewała się, że ją usłyszy. Nie miała o nim przecież złego zdania, jednak wydawało się jej, że gdy już powoli będą kończyć to na moment każde z nich zajmie się sobą.
— Lubiłam, kiedy to robiłeś. — Wyznała z lekkim uśmiechem.
Kto nie lubił, kiedy ktoś mu mył włosy? Będąc u fryzjera Romy zawsze odpływała. Uwielbiała, kiedy ktoś się nimi zajmował. Żaden jednak profesjonalista nie mógł równać się z Leo. Z nim ta chwila nabierała zupełnie innego, intymnego wydźwięku. I tylko to sprawiło, że znalazła w sobie odrobinę siły i motywacji, aby się podnieść.
— Będę miała po tobie zakwasy gorsze niż po jodze. — Mruknęła, a ton jej głosu prawie mógł brzmieć na oskarżycielski, gdyby nie uśmiech, który towarzyszył tej wypowiedzi. Jeszcze zanim faktycznie wstała pozwoliła sobie na ostatni pocałunek z Leo. Cóż, ostatni na tę chwilę. Przeczuwała, że jeszcze kilka sobie tej nocy nawzajem skradną.
Stojąc już na nogach wyciągnęła twarz w stronę strumienia, dając sobie oraz jemu chwilę na dodatkowe wyciszenie się. Gdzieś tam z tyłu głowy miała ten nieszczęsny makijaż, jednak po ilości wody, która spływała jej po twarzy niemal wszystko już z niej spłynęło.
Odwróciła się do Leo plecami, wcześniej podając mu szampon. Było jej w zasadzie obojętne, którego użyje i tak sięgnęła po pierwszy z brzegu. Odgarnęła wszystkie włosy do tyłu i odchyliła lekko głowę, a oczy przymknęła. Oparłaby się o niego, gdyby mogła. Romy nie miała potrzeby, aby wypełniać ciszę między nimi słowami. Wolała skupić się na tym, jak delikatnie masował skórę jej głowy wcierając w nią szampon. Korzystając z chwili, która była jej tej nocy podarowana.
Am I asleep, am I awake, or somewhere in between?
I can't believe that you are here and lying next to me
Or did I dream that we were perfectly entwined?🍒🩷✨
Gdyby Leo podzielił się z nią teorią o czerwonej nici Romy uwierzyłaby w nią bez wahania. Zmieniała często swoje zainteresowania i dawała się nierzadko ponieść nowym internetowym teoriom, które wyskakiwały niczym grzyby po deszczu. Mimo, że nie przywiązywała do nich szczególnej uwagi i zapominała o nich po przescrollowaniu dalej to ta teoria była jedną z jej ulubionych. Nie bez powodu też jedną z ulubionych piosenek Romy było invisible string. Zresztą, Romy sama wierzyła w to, że jeśli dana relacja jest pisana to drogi złączonych ludzi przetną się jeszcze nie jeden raz. Nie dotyczyło to jedynie romantycznych relacji, ale również tych przyjacielskich. Kiedy wspólna historia dotarła do swojego zakończenia to wszechświat upewniał się, aby ta dwójka konkretnych ludzi (lub grupa) na siebie nigdy więcej nie wpadła. Nawet, jeśli mieszka się na tej samej ulicy to ich ścieżki biegną już w zupełnie różnych kierunkach. Romy długo wierzyła, że to właśnie spotkało ją i Leo, a ich historia zakończyła się majowego wieczoru. Niespełna dwa lata po tym, jak się poznali. Było w tym coś ironicznego, że ich relacja zakończyła się w tym samym miesiącu, w którym się rozpoczęła. Trzy miesiące później, a oni rozkwitali na nowo i najwyraźniej to właśnie był odpowiedni moment, aby łącząca ich czerwona nic dała o sobie znać po raz kolejny.
OdpowiedzUsuńBlondynka od samego początku czuła przyciąganie w stronę Leo. Zanim zrozumiała, że uczucia, które się w niej kiełkowały to coś więcej niż tylko zauroczenie, próbowała przekonywać samą siebie, że to będzie kolejna niewiele znacząca postać w jej życiu. Ot, starszy brat jednej z przyjaciółek, ale na pewno nie ktoś w kim się zakocha. Tymczasem Leo stał się człowiekiem, bez którego Romy nie potrafiła wyobrazić sobie własnej przyszłości. Zamykając oczy i wyobrażając sobie własne życie za dziesięć lat widziała go u swojego boku. Wspólnie idących przez życie. Radzących sobie z mniejszymi i większymi problemami, trzymających się mocno za dłoń, wspierających i kochających. Te wyobrażenia nie miały konkretnych planów, bo jednak zdawała sobie sprawę z tego, że życie bywa nieprzewidywalne, a już zwłaszcza ich życie, ale co by się w nim nie pojawiło to Romy wiedziała jedno – Leo będzie w jej przyszłości. Nie zostanie żadnym miłym wspomnieniem. Absolutnie nie było o tym już mowy. Myśl, że Leo miałby należeć do przeszłości napawała ją lękiem, który tej nocy był obecny ciągle. Powoli go gasiła, a to wszystko dzięki niemu i obecności, którą jej dawał. Romy sięgała po jego bliskość oraz troskę łapczywie, a skoro Leo nie miał nic przeciwko temu, aby jej ją dać to, dlaczego miałaby z tego nie skorzystać? Sama dawała mu równie wiele i wręcz pragnęła, aby brał od niej więcej. Wcale nie chodziło jej o to, aby w ten sposób go do siebie bardziej zachęcić. Romy wiedziała, że nie musi tego robić, a Leo spędza z nią czas z własnej i niewymuszonej woli. Sam zapytał, czy może z nią wejść do środka, a potem jeszcze zapewnił, że zostanie na noc. Potrafiłaby go wypuścić, gdyby chciał wyjść. Nie oznaczało to jednak, że byłoby jej z tym łatwo, bo nie byłoby. Już sama myśl, że miałaby wrócić do łóżka samotnie i leżeć w chłodnej pościeli bez znajomych ramion, w których było jej ciepło i bezpiecznie, była paraliżująca. Momentami Romy miała wręcz wrażenie, że tak naprawdę to wszystko to piękny sen, który lada moment się skończy. Było to w końcu nierealne, że był tak blisko niej i że wciąż chciał być, choć tego wieczoru nie zachowała się przecież najlepiej, gdy tak ostro i wyraźnie go od siebie odsunęła zaznaczając, że będzie on tylko wspomnieniem. Aż przechodził ją nieprzyjemny dreszcz, gdy o tym myślała. Całe szczęście, że nie będzie on tylko wspomnieniem, a że stał się przyszłością. Wszystkim, czego Romy mogłaby kiedykolwiek pragnąć od życia to Leo jej tego dostarczał.
Tym razem nie będzie już głupia i nie pozwoli mu odejść. Choćby miała próbować wszystkich sztuczek znanych jej na świecie – zrobi wszystko, aby tym razem jej już nie opuścił.
— Mam nadzieję.
UsuńŻycie mogło poukładać się w różny sposób. Nie zamierzała jednak mówić niczego więcej, co mogłoby tę chwilę zepsuć. Oboje byli miło rozleniwieni po zbliżeniu, a ich więź tylko się zacieśniała. Romy więcej nie chciała poświęcać czasu na wszelkie, „a co, jeśli”. Te wszystkie, „jeśli” istniały tylko w ich głowach, a choć niektóre obawy były sensowne to teraz nie miały one większego znaczenia. We dwójkę byli przecież silniejsi i poradzą sobie z każdą burzą, która jeszcze nadejdzie. Jedna z nich była o wiele bliżej niż oboje sądzili, choć póki co, ale pozostawali słodko nieświadomi, że kłamstwa, którymi otaczali się od miesięcy tej samej nocy, która ich połączyła rozpadły się w drobny mak. Prawdy byli jednak słodko nieświadomi, a tyle wystarczyło, aby reszta nocy minęła im w spokoju. Ta już powoli co prawda się kończyła, ale żadne z nich nie spoglądało na czas ani na uciekające wskazówki zegara. Intensywność między nimi może już opadła, ale skupienie na sobie nawzajem nie.
Romy uśmiechnęła się delikatnie po jego słowach i przytaknęła skinięciem głowy.
— Odrobinę byłeś grzeczny. — Potwierdziła. Nic z tego co robili nie było grzeczne, a na samo wspomnienie czuła, jak jej policzki oblewają się znowu rumieńcem. Daleko było jej do zawstydzenia się, ale jednak nie każdą noc spędzała tak, jak tę. Śmiało chyba mogła powiedzieć, że odzwyczaiła się od tak intensywnych i fizycznych nocy. Zaledwie parę godzin temu była przekonana, że nigdy więcej nie będzie jej dane się tak przy nim poczuć, a tymczasem ciało nosiło ślady ich bliskości, a serce biło w rytmie uderzeń serca Leo. — Rozkosznie grzeczny. Kto by pomyślał, że tak dobrze wykonujesz polecenia…?
Rozmarzyła się na moment, gdy wróciła myślami do tej chwili. Romy odkryła w sobie nową część, której nie spodziewała się znaleźć. Nie spodziewała się też, że miała w sobie taką „moc”, aby Leo do czegokolwiek nakłonić, a tymczasem nie musiała się nawet zbyt mocno starać, aby z taką ochotą przyjął jej propozycję. Mogłaby to powtórzyć po raz kolejny i nawet by się nie zawahała. Tylko może następnym razem nie pod prysznicem, a w nieco wygodniejszym miejscu, w którym będą mogli pozwolić sobie na odrobinę więcej. Trochę się zapędziła w tych myślach, ale jak miała tego nie robić, gdy był tak blisko i ciągle ją całował? Co prawda już może bez tego głodu, który w nich siedział na samym początku, a pocałunki były teraz słodsze, leniwe i delikatniejsze, ale jednak wciąż były one odrobinę rozpraszające. Zwłaszcza, gdy ich nagie ciała wciąż były ze sobą w przyjemny sposób splecione.
Leo rozpieszczał ją tymi pocałunkami, a Romy chętnie z nich korzystała.
Wzbudzał w niej same pozytywne uczucia, a szczególnie te jedno i bardzo istotne – miłość. Miłość, którą darzyła go od długiego czasu, a która nareszcie mogła mu okazać bez skrępowania. Och, gdyby tylko wszystko potoczyło się inaczej to być może nie straciliby tak wiele czasu. Mieli przed sobą całą przyszłość, a to było przecież ważniejsze niż parę straconych tygodni. Nadrobią je, prędzej czy później, ale w końcu będą mogli odetchnąć i może nawet zapomną, że jakakolwiek przerwa między nimi kiedykolwiek się pojawiła. Miała nadzieję, że tak będzie.
— Możesz to za mnie robić już do końca życia. — Westchnęła. Mówiła poważnie, nie była fanką mycia włosów i gdyby tylko mogła to oddałaby Leo tę fuchę bez wahania. Coś też czuła, że nie miałby nic przeciwko temu, aby zajmować się nimi na pełen etat.
Romy spojrzała na Leo z rozczuleniem. Wyglądał idealnie. Nawet z mokrymi i poskręcanymi włosami, które również należało doprowadzić do porządku. Tym jednak zamierzała zająć się zaraz po tym, jak skończy z nią.
Usuń— Wiedziałbyś, gdybym chciała, abyś był delikatniejszy. — Odpowiedziała. Stanęła na palcach, aby swobodnie dosięgnąć do jego ust, które delikatnie pocałowała. — Możesz się odwdzięczyć zanosząc mnie do sypialni. — Dodała, choć coś czuła, że zamierzał to zrobić nawet i bez jej propozycji. Wcale, a wcale nie miała nic przeciwko byciu noszoną. Zwłaszcza przez niego. Chyba już nawet mu wspominała, że zdąży się do tego lada moment przyzwyczaić.
Rozkoszowała się tą chwilą, kiedy mył jej włosy. Uwielbiała te momenty między nimi, kiedy bez słów, a jedynie za pomocą gestów okazywali sobie uczucia. Zwłaszcza, kiedy te gesty nie miały nic wspólnego z intymnością i zbliżeniem. Każda chwila spędzona z Leo była dla niej ważna, dlatego cieszyła się nawet z takich małych gestów, które dla niektórych mogły być nieznaczące. Dla niej nie były. Pokazywały, jak dobrze oboje się znają i że ufają sobie nawzajem.
Odetchnęła głęboko, kiedy resztki piany spłynęły już z jej włosów. Delikatnie również się uśmiechnęła, kiedy ją pocałował i nazwał piękną. Mogła słyszeć to codziennie, a i tak jej się to nie znudzi. Jak mogłoby, prawda? Odwróciła się powoli w jego kierunku i od razu objęła za szyję. Nie dążyła po raz kolejny do tego intymniejszego rodzaju bliskości.
— Tylko i wyłącznie twoja. — Zapewniła, znów wspinając się na palcach, aby dosięgnąć do jego ust, które wyjątkowo słodko smakowały tej nocy. Zawsze właściwie tak smakowały, jednak dziś wszystko było o wiele intensywniejsze. — Już na zawsze twoja.
Romy nie składała pustej obietnicy. Naprawdę wierzyła, że w ich wspólnej historii „na zawsze” ma znaczenie i nie jest jedynie piękną wizją, a rzeczywistością, którą oboje od siebie otrzymają. Powoli zsunęła dłonie z jego szyi i ułożyła je na jego torsie. Przez moment tylko patrząc mu w oczy. W te piękne zielone oczy, które cały czas wpatrywały się w nią z uwielbieniem. Boże, kochała, kiedy tak na nią patrzył. Kochała w nim wszystko i jeszcze więcej.
— Jeszcze moja kolej.
Niechętnie zsunęła z niego dłonie i sięgnęła po ten sam szampon, którego użył na niej. Rozprowadziła go w dłoniach, zanim wyciągnęła je do góry, a palce zatopiła w mokrych kosmykach. Nie odzywała się zbyt często, chcąc, aby teraz Leo mógł się zrelaksować przy niej tak samo, jak ona robiła to chwilę temu, kiedy to jego palce muskały skórę jej głowy i rozprowadzały po niej kosmetyk. Znajdowała w tej czynności wiele radości. To, że jej pozwalał i nie uciekał, że również chciał, aby dała mu coś od siebie. Z jednej strony nie było to nic wielkiego, ot zwykła czynność, którą miliony ludzi wykonywało na co dzień. Z tym, że dla Romy teraz nawet obserwowanie, jak Leo pije herbatę byłoby czymś niesamowitym i zapewne, gdy wstaną rano na śniadanie to przy stole będzie wpatrywała się w niego jak urzeczona, gdy on w tym czasie będzie robił tak proste rzeczy, jak sięganie po pieczywo czy kubek z parującym napojem.
Niedługo później woda przestała lecieć, a oni opuścili kabinę prysznicową. Para osiadła na lutrze, a ich odbicia były rozmazane i poza niewyraźnym kształtem nagich ciał niewiele więcej było widać. Podała mu jeden z czystych ręczników, a drugi wzięła dla siebie. Nie czuła potrzeby, aby dużo mówić. Najwyraźniej uznając, że oboje potrzebują chwili, aby wyciszyć się odrobinę bardziej. Drugim ręcznikiem owinęła włosy i przez moment po prostu stała patrząc na Leo. Na Leo, który stał w jej łazience. Okręcony jej ręcznikiem wokół bioder. Był tutaj. Cholera, naprawdę tutaj był i to wcale nie był pokręcony sen, z którego obudzi się rano i będzie rozczarowana, że to był tylko sen. Podsunęła mu również bez słowa nową, jeszcze w opakowaniu, szczoteczkę do zębów. Chciała, aby czuł, że ma tutaj miejsce i nie musi o nic prosić. Dla niego miejsce tutaj było zawsze. Nawet po nieprzyjemnościach, które ich spotkały.
— Nie ścigam się w „kto dłużej myje zęby” — uprzedziła z lekkim uśmiechem, kiedy nakładała na szczoteczkę pastę, a tę następnie wyciągnęła w stronę szczoteczki Leo. Był to tak zaskakująco normalny moment, że aż nie wierzyła, że się dzieje. Dziś mistrzynią w myciu zębów nie zamierzała być. Chciała to mieć szybko z głowy, aby wrócić z nim do łóżka, przytulić się i upewnić przez resztę nocy, że nie wymknie się, kiedy ona zaśnie. Wiedziała, że tego nie zrobi, ale… Ale i tak musiała, bo jakaś część blondynki nie wierzyła, że to dzieje się naprawdę.
UsuńZamilkła, bo i tak ze szczoteczką w buzi mówić nie mogła. Moment ciszy pozwolił jej na to, aby w pełni wchłonęła ostatnią… Godzinę? Dwie? Straciła poczucie czasu i naprawdę nie wiedziała, jak wiele czasu minęło. Niedostatecznie dużo, aby nacieszyła się nim w pełni, ale wystarczająco, aby była zadowolona. Póki co.
Chwila między nimi, którą poświęcili na doprowadzenie się do porządku była absurdalnie zwyczajna. I to najbardziej w nią uderzyło. Że jeszcze nie tak dawno temu nic nie mogło ich rozdzielić, wylewali z siebie tak wiele uczuć, a teraz po prostu myli obok siebie zęby i zachowywali się jak… Para.
Chłopak i dziewczyna. Partnerzy. Już na resztę życia.
And isn't it just so pretty to think
All along there was some
Invisible string
Tying you to me?🍒🩷✨
Romy chciałaby, aby Leo już zawsze znajdował w niej spokój i miał świadomość, że może przyjść do niej z każdym, nawet najbardziej trywialnym, problemem. Zdawała sobie sprawę, że sama obecność może nie być wystarczająca. Właśnie dlatego zamierzała powoli mu pokazywać, że od samego początku była osobą, przy której bez skrępowania może czuć się swobodnie. Że ta dziewczyna, która dwa lata wcześniej zdzierała gardło na urodzinach przyjaciółki (okropnie przy tym fałszując, ale bawiąc się wybornie) mogła być jego schronieniem, ciepłem oraz domem. Powierniczką każdych sekretów. Najlepszą przyjaciółką. Kochanką, która zna dobrze każde miejsce na jego ciele. Partnerką na resztę życia. Rozumiała też, że Leo o tym wszystkim wie i tak na dobrą sprawę to nie musiała mu nic tłumaczyć, a jednak siedziała w niej potrzeba, aby go o tym wszystkim uświadomić. I równie dobrze rozumiała, że dokładnie te wszystkie wersje odnajdzie w nim. Był jej przyjacielem i ufała mu mocniej niż mógłby sobie wyobrazić. Mimo tego, że ją skrzywdził i sprawił, że to zaufane rozpadło się. Nie odbudowało się ono w pełni, jednak nie potrafiłaby powiedzieć, że nie ufa mu wcale. Ufała, jednak była z tym zaufaniem ostrożna. Znał sekrety, o których nie odważyłaby się powiedzieć nikomu innemu. Był jej kochankiem znającym jej ciało i umysł. Był domem, do którego Romy nieustannie pragnęła wracać. Wspólna noc była czymś więcej niż wyznaniem sobie uczuć bądź też intymnością, która ich do siebie zbliżyła. Była ona niemalże obietnicą przyszłości, którą oboje sądzili, że utracili już jakiś czas temu.
OdpowiedzUsuńNareszcie mogli odetchnąć, a tak się jej przynajmniej wydawało. Pozwolić, aby ciężar, który spoczywał im na ramionach opadł, a ich myśli w końcu przestały gonić przed siebie. Jednakże, jak miała w pełni uwierzyć w to, że pościg za nim naprawdę się zakończył, kiedy niemalże cały ich wieczór, a także dzień zdawał się być wyrwany prosto z romantycznej książki bądź filmu? Romy o takich rzeczach czytała i oglądała filmy z wypiekami na twarzy, gdzie bohaterowie odnajdowali swoje drugie połówki w gąszczu setek, jak nie tysięcy osób. Nie wiedziała, czy wierzy w to przypadkowe usadzenie ich obok siebie na pokazie. Zupełnie tak, jak gdyby ktoś dobrze wiedział, że sadzając ich razem rozpocznie między nimi pościg, o którym tylko oni wiedzieli. Wydarzenia z 1OAK według Romy również były wyrwane prosto z fikcji. Poczynając od wspólnego tańca, a na dramatycznym rozejściu się kończąc. Miłe wspomnienie. Dobre sobie. Jej miłe wspomnienie właśnie stało przed nią nago i z rozkoszną miną pozwalało, aby mogła go rozpieszczać czymś tak prostym, jak umycie włosów.
Romy uśmiechnęła się do siebie, wchłaniając ten moment i to, że Leo wcale nie był tylko miłym wspomnieniem. Stał się przyszłością, którą będą tworzyć wspólnie. Nie ważne, jak bardzo nierealistyczny ten wieczór był – jakie to miało znaczenie, skoro na koniec dnia liczyło się to, że chcieli być razem? Nikt nie musiał jej wierzyć, że wybiegła z kamienicy prosto w objęcia miłości swojego życia, ani w gorący pocałunek na chłodnym deszczu. Były to obrazy, które rozgrzewały ją od środka i sprawiały, że zaczynała wątpić, czy tamta przerwa między nimi kiedykolwiek się pojawiła. Byli jak dwie zagubione dusze, które wbrew wszystkiemu i wszystkim znów odnalazły do siebie drogę. Niemal tak, jak gdyby wiedzieli, że nawet znajdując się na drugim końcu świata prędzej czy później, ale wpadną w swoje objęcia po raz kolejny. Dla blondynki nie istniało inne wytłumaczenie niż to, że ich losy były przypieczętowane i naznaczone nimi na dobre. I już nie ważne, co i jak się wydarzy, ale nie rozdzieli ich nic. Być może to były nieco pobożne życzenia, może tylko chciała w to tak wierzyć, bo rozumiała, że życie nie zawsze jest łaskawe. Jednak obiecała sobie, że nie pozwoli, aby rozdzieliła ich jakaś drobnostka, że od tej pory będą mówić sobie o wszystkim, a każdy problem będą rozwiązywali razem. Tak, jak należało robić od samego początku i przede wszystkim, ale że nigdy więcej nie będą musieli przekonywać się, że osobno żyje im się lepiej.
Romy zasmakowała już życia bez Leo. Było ono gorzkie, nieprzyjemne i pozbawione wielobarwności. Z tyłu głowy miała świadomość, że prędzej czy później, ale nauczyłaby się żyć bez niego. Rzeczywistość znów nabrałaby kolorów, a ona, być może, nawet znów by się zakochała. Poukładała sobie życie i była szczęśliwa. Jednakże nie chciała się o tym przekonać. Sprawdzać, czy na tym świecie istnieje ktoś przed kim mogłaby otworzyć się tak, jak przed nim. Leo był wszystkim, czego blondynka mogłaby potrzebować. Jedynym mężczyzną, z którym chciała być już do końca życia. Jedynym, z którym chciała założyć rodzinę, choć przedtem nawet nie miała takich myśli. Romy starała się nie zapędzać w swoich myślach, jednak, odkąd go poznała i myślała o przyszłości to widziała w niej właśnie Leone. Był jedynym, którego kiedykolwiek wyobrażała sobie w roli narzeczonego, któremu przysięgałaby miłość i uczciwość, aż do grób. Jedynym, z którym potrafiłaby założyć rodzinę i nie zastanawiać się, czy nie popełni błędu. Jeśli rodzina była jej pisana to jedyna osoba, z którą ją chciała założyć był właśnie Leo. Jeśli kiedykolwiek miało być jej dane, aby zostać mamą to jego dziecko chciała nosić pod sercem. Nie obchodziło jej, jak bardzo nierealistyczne to mogły być wyobrażenia. Nie było tutaj nikogo kto próbowałby ją przekonać, że bredzi, a to wszystko wina hormonów i emocji, że dała się ponieść chwili, która może lada moment się skończyć. Romy znała siebie i znała również Leo i wiedziała, że cokolwiek się nie wydarzy – będą w tym razem.
UsuńZaśmiała się krótko po jego słowach, po czym przewróciła oczami.
— Jeszcze ci mało? — Mruknęła zadziornie. Boże, nie dziwiła mu się nawet. Przechyliła lekko głowę i przymrużyła oczy, kiedy woda spadała jej na twarz. — To nie jest nagroda, kochanie. Tylko nasza rzeczywistość. Codzienność. Nie musisz być tak grzeczny, aby się ze mną budzić. Wystarczy, że jesteś.
Nie chciałaby, aby myślał, że musi specjalnie coś robić, aby mieć ją obok. Zależało jej, aby jej obecność była dla niego naturalna. Nie traktował jej przedmiotowo i Romy tak o sobie nie pomyślała, nie chciałaby jednak, żeby miał w sobie jakieś przekonanie, że musi coś robić, aby zasłużyć na jej bliskość. Dopóki był przy niej to Romy odwdzięczać będzie się dokładnie tym samym i to chyba najlepiej podsumowało, jak widzi ich przyszłość i relację.
Nie ukrywała tego, że wiele razy zastanawiała się, jak będzie wyglądało ich spotkanie. Czasem myślała, że wygranie mu wszystko co o nim myśli, a potem odejdzie machając włosami, które na odchodne uderzą go w twarz. Dla przypieczętowania, że zerwanie ma za sobą. Innym razem widziała siebie, jak płaszczy się i błaga, aby dał jej jeszcze jedną szansę. Czasem widziała obojętność i udawanie, że nie obchodzi jej jego obecność i nieobecność zarazem. Czasem pozwalała sobie na śmiałą myśl, że owszem i wylądują w łóżku, a uczucia wezmą górę. Jednak nie prowadziły one do związku. Pozytywnie zaskoczyła się tej nocy, kiedy Leo tak chętnie mówił o niej, jak o swojej dziewczynie, a jeszcze bardziej zaskoczyła się swoimi myślami i tym z jaką lekkością przyszło jej wyobrażenie sobie go w roli narzeczonego, męża i ostatecznie ojca. Żadna jednak przestrzeń nie mogła wymazać tego co do siebie czuli ani jak się przy sobie czuli, a była między nimi w końcu lekkość i naturalność. Zupełnie tak, jak gdyby nic się nie wydarzyło. Nie udawali, że nic się nie zadziało. Dobrze oboje wiedzieli, że teraz rozmowa nie ma sensu. Było późno, oni zmęczeni i Romy również chciała trzymać się jeszcze tego, że po prostu jest dobrze.
— Jeszcze nie zaczęłam cię rozpieszczać, Leo. — Uświadomiła mu. To dopiero był początek tego, co Romy dla niego chciała zacząć robić. Pragnęła robić znacznie więcej. Zarówno tych drobnych, jak i poważniejszych rzeczy. Zacząć mogła jednak od czegoś tak prostego jak zmycie z jego włosów brudnej deszczowej wody i potu, za który była odpowiedzialna i wcale przepraszać za to nie zamierzała. — Będziesz najbardziej rozpieszczonym facetem na świecie, jak zacznę. Zrobisz się słodko nieznośny.
Gdyby Romy nie obracała się w towarzystwie, w jakim się obracała, w życiu nie uwierzyłaby, że może dzielić tak zwykły moment z kimś kto był rozpoznawalny na całym świecie. To nie popularność czy zasięgi robiły na niej wrażenie. Wychowała się w końcu w takim świecie, a od samego początku miała dostęp do najlepszych szkół i nauczycieli, do prywatnych zajęć z baletu czy śpiewu, choć jak już wiadomo te drugie okazały się być kompletną stratą czasu. Romy Bellini nigdy nie musiała martwić się o bycie zabezpieczoną finansowo, a zanim przyszła na świat miała przyszykowane wszystko to, co najlepsze. Miała teraz jednak coś, czego nie mogły kupić żadne pieniądze świata. Nie, gdyby oboje złączyli swoje dochody, a nawet nie, gdyby ich rodziny je połączyły i wszyscy znajomi. Mieli prawdziwe uczucie, które nie zaglądało w portfel, nie szukało pochwał i uwagi. Mieli coś o czym wielu marzyło, a w świecie, który był tak niepewny i zapełniony ludźmi, dla których cyferki na koncie i rozpoznawalność liczyły się najbardziej. Trafili na siebie w tym wielkim świecie i nie chcieli od siebie niczego poza czymś tak prostym, jak uczucie. Dlatego teraz, kiedy stali i myli zęby Romy miała ochotę się roześmiać, choć przecież nie było w tym nic zabawnego. Dla siebie nawzajem byli tylko parą, taką jak wiele par na świecie, a gdy dowiedzą się o nich inni… Inni będą widzieć PR’owe przedstawienie. Romy szukającej blasku w jego karierze. Leo szukającego szybkiej ulgi. I to oczywiście nie miało znaczenia, skoro oboje wiedzieli, że chcą sobie dać od siebie to co najlepsze i czego nie można kupić za żadne pieniądze. Szczerość, uczciwość, miłość i oddać się sobie nawzajem. Sprawiać, że będą lepszymi ludźmi, ciągnąć się w górę i być obecnym, gdy tego trzeba, ale i również w tych nudnych chwilach, kiedy nie wie się czym zapełnić czas, aby leciał on szybciej.
Usuń— Wiesz, że jesteśmy parą? — Rzuciła nieco rozbawionym tonem i trochę niewyraźnie. Mówiła wciąż ze szczoteczką w ustach. Spojrzała na Leo, jak gdyby musiała się upewnić, że on również zdaje sobie z tego sprawę. — Taką poważną i w ogóle. Żadne friends with benefits. — Dodała. Tylko może mała część Romy chciała się upewnić tym żartem, że Leo również ich tak widzi. Szukała w nim potwierdzenia, że dla niego to jest tak samo istotne, jak dla niej, a to co między nimi się wydarzyło nie zakończy się żadnym „no, było fajnie. To ja spadam i widzimy się za tydzień o tej samej porze”.
Mieli się nie ścigać. Nie chciała tego robić, a jednak, kiedy widziała, że Leo już kończy to niemal uniosła głowę odrobinę wyżej dumna, że wytrzymała te kilka sekund dłużej.
— Twoja naturalna skłonność do rywalizacji ma się dziś kiepsko. — Oznajmiła. Uśmiechnęła się do niego wesoło. Było to zaledwie kilka sekund dłużej, jednak kto jak kto, ale Leo dobrze wiedział, jak istotne są sekundy. — Wygrałam.
Romy nie była pewna czy jej szczoteczka trafiła na odpowiednie miejsce czy spadła do zlewu. Było to nieistotne, bo gdy przyciągnął ją do siebie wszystko przestało mieć znaczenie. Instynktownie go objęła, czując się niemal jak mała przylepa, która nie potrafi być z dala od swojego chłopaka. Boże, naprawdę nim był. Leone Maxwell był chłopakiem Romy Bellini. Tym razem bez udawania. Bez sekretów. Bez chowania się po kątach. Leo był jej chłopakiem, a Romy, jak jeszcze nigdy wcześniej gotowa była oznajmić to całemu światu. Wykrzyczałaby to z Empire State Building z megafonem.
Zmarszczyła lekko czoło, kiedy zsunął jej ręcznik.
— Ale… Leo, będą okropne rano. — Jęknęła. Nie zwracała na to tak naprawdę uwagi. Nie miała sił, aby je suszyć i stylizować. Rozchyliła usta chcąc coś powiedzieć, jednak zamilkła, gdy sięgnął do drugiego ręcznika. Westchnęła cicho, kiedy ręcznik miękko zsunął się z jej ciała. Zagryzła lekko dolną wargę, ale nie odwróciła swojego spojrzenia od jego. — Znowu jestem naga. A ty nie. Gdzie tu sprawiedliwość?
Nie, aby jej to przeszkadzało. Kiedy Leo ją pochwycił w ramiona objęła go za szyję, a głowę ułożyła na jego ramieniu. Do tej pory nie zdawała sobie sprawy z tego, jak silne jest jej zmęczenie. Długo była pewna, że nie zaśnie przez jakiś czas. Teraz, kiedy intensywność już opadła, a ich uczucia nie tyle co wygasły, a raczej się uspokoiły, czuła, jak zmęczenie wkrada się coraz szybciej.
Usuń— W przytulaniu, całowaniu, mówieniu mi, że mnie kochasz… — Wyliczyła. Zrobiła to trochę nieśmiało, bo nie chciała jednak niczego na nim wymuszać, a już zwłaszcza uczuć.
Romy cicho westchnęła, gdy ułożył ją na łóżku. Jeśli wcześniej myślała, że łapało ją zmęczenie to właśnie w chwili, kiedy leżała już na miękkich poduszkach poczuła, jak obejmuje ją ono mocniej i coraz szybciej spycha w stronę snu. Nic w tym czasie nie mówiła, jedynie patrzyła w jego zielone i błyszczące oczy. To właśnie te delikatne i czułe gesty zawsze znaczyły więcej; odgarnięcie kosmyka z czoła, muśnięcie policzka palcami. Długie spojrzenia, które potrafiły wyznać o wiele więcej niż słowa. Odsunęła kołdrę i wsunęła się pod nią, kiedy poszedł zgasić światło i pozwoliła sobie na to, aby nie odrywać spojrzenia od jego ciała. Równie nagiego co jej własne. Policzki odrobinę zapiekły, a głowa wypełniła się samymi miłymi obrazami. Ciało pamiętało zbliżenie i również na swój sposób jej o tym przypominało.
Ucieszyła się, gdy w końcu położył się obok i niemal od razu przysunęła się bliżej.
Zmarszczyła lekko nos, kiedy pocałował jego czubek.
— Dobrze się składa, bo dla ciebie nie mam żadnej słodkiej piżamy. — Zaśmiała się cicho i wtuliła w ciepłe ciało Leone. Ułożyła się przy nim wygodnie z głową na ramieniu, ręką ułożoną na jego torsie i nogą przerzuconą przez jego. Jak mała przylepa, którą właśnie była i wcale za to nie zamierzała przepraszać. — Ale mam dużo słodkich piżam… Spodobałyby ci się.
Powieki opadały jej niemal same, choć wciąż walczyła ze zmęczeniem. Nie tyle co bojąc się, że rano obudzi się sama, a nie chcąc tracić nawet chwili z nim. Na znak zmęczenia ziewnęła, choć próbowała to zamaskować, ale nie wyszło jej to sprawnie. Muskała palcami jego ciepłą skórę na klatce, czasami przeciągała palce na ramię. Nie potrafiła przestać.
— Myślisz, że będziemy mieli duże kłopoty? — Spytała cicho. Nie przejmowała się tym, nie potrafiła. Kierowała nią ciekawość i nie było też co ukrywać, że wielu fanów raczej nie mieli.
We've been doin' all this late night talkin'
'Bout anythin' you want until the mornin'🩷✨
Mieli przed sobą przyszłość, której Romy nie mogła już się doczekać. Tym razem już nie taką, którą będą musieli chować przed całym światem czy przed sobą nawzajem. Zdawała sobie sprawę z tego, że będzie im ciężko na początku, a ludzie będą bezlitośni. Że będą również mogli stracić znajomych, gdy prawda wyjdzie na jaw. Miała jednak drobną nadzieję, że o tym, jak naprawdę było będzie wiedziała jedynie garstka osób. Tylko ci, którzy naprawdę powinni, a dla całej reszty będą dwójką ludzi, którzy spotkali się w odpowiednim czasie i w sobie zakochali. Były to być może pobożne życzenia, jednak zamierzała je szeptać do świata w nadziei, że się spełnią. Nigdy nie żałowała tego, jak wygląda jej życie ani tego, że kiedy pojawiła się w świecie Formuły 1 jej twarz stała się bardziej rozpoznawalna. Czasem jedynie żałowała, że ludzi tak bardzo interesowało życie prywatne ludzi, którzy wciąż mieli prawo do własnych błędów i pomyłek, że mogli mieć takie same rozterki życiowe, jak wszyscy wokół. To ciągłe obserwowanie czasami jej przeszkadzało. Śledzenie każdego kroku i wytykanie palcami, kiedy zrobiło się lub powiedziało coś zaledwie odrobinę niezgodnego z cudzymi poglądami. Potrafiła, mniej więcej, przewidzieć, jakie piekło rozegra się, kiedy postanowią powiedzieć o sobie światu, ale mimo tego wciąż nie potrafiła przejąć się tym bardziej niż należało.
OdpowiedzUsuńPrzede wszystkim, ale Romy chciała zadbać o to, aby Oliver dowiedział się od nich, a nie z mediów czy przypadkiem. Porozmawiać z nim i spróbować wytłumaczyć. Romy nie oczekiwała, że im wybaczy lub że od razu zrozumie, jednak znała blondyna na tyle, aby wiedzieć, że z czasem będzie potrafił to zaakceptować. Nie był osobą, która źle życzy innym. I choć go to zaboli, a Romy zrani go tym wyznaniem bardziej niż kiedykolwiek wcześniej, to naprawdę czuła, że w swoim czasie, kiedy przetrawi informację znajdzie w sobie siłę, aby im wybaczyć. Miała w każdym razie nadzieję, że Ollie znajdzie w sobie siłę, aby im wybaczyć. Może niekoniecznie stanie się ich przyjacielem, a odbudowanie z nim jakiejkolwiek relacji zajmie dużo czasu, ale… Ale może będzie potrafił ich tolerować. To wciąż była ogromna prośba z ich strony, jednak musieli spróbować.
Na drugim miejscu byli rodzice, którym również będą musieli powiedzieć. Ukrywali swój związek również przed bliskimi. Nie licząc przyjaciół oraz siostry Leone. To również nie będzie łatwa rozmowa, choć akurat im nie zamierzała zdradzać, kiedy dokładnie zaczęła się ich relacja. Musieli to co prawda uzgodnić wspólnie, jednak wydawało się blondynce, że Leo również nie miał ochoty na to, aby robić wykład rodzicom o tym, kiedy zaczęli się ze sobą spotykać i że tak naprawdę sypiali ze sobą, kiedy Romy oficjalnie wciąż była w związku. W zasadzie to wcale nie chciała im mówić, że ze sobą sypiają. Spotykają się. Są parą. Więcej wiedzieć nie musieli, a na pewno ojciec blondynki będzie lepiej żył wiedząc mniej o tym, jak wygląda życie miłosne blondynki. Wystarczyć mu powinna informacja, że jest szczęśliwa, a Leo traktuje ją lepiej niż idealnie. Ot, więcej nic zdradzać nie zamierzała.
Dopiero potem byli ich przyjaciele i znajomi, a na szarym końcu internet. Najchętniej to nie mówiłaby nikomu, a jednocześnie była już tak zmęczona ukrywaniem się. Romy nie zniosłaby kolejnych miesięcy w ukryciu. Udawaniu, że ich związek nie istnieje poza czterema ścianami apartamentu. Było to zbyt męczące, zbyt ciężkie. Wymagało o wiele więcej energii niż się mogło komukolwiek wydawać. Niby to było tylko niemówienie o sobie nawzajem, a jednak w rzeczywistości cały czas musieli uważać. Żadnego okazywania sobie nawzajem uczuć. Żadnych randek, bo ktoś mógł ich zobaczyć. Żadnego zwykłego wyjścia razem. Nie mogła chwycić go za dłoń. Przytulić się, gdy tego chciała. Nie mogła tak naprawdę zrobić nic, bo ciągle istniało ryzyko, że ich ktoś przyłapie. I przyłapywał, jednak mieli zawsze wytłumaczenie. Zawsze w tle był ktoś jeszcze. Czasem Milo, Sienna lub Allegra, a czasem wszyscy na raz i tylko dzięki temu łatwo było się wytłumaczyć z bliskości między nimi.
Tyle, że Romy kolejny raz tego już nie chciała. I cieszyła się, że Leo ma podobne zdanie i że również nie chce, aby musieli się przed kimkolwiek dalej chować. Co prawda nie mogli od razu zrobić wielkiego wydarzenia z tego, że są razem. Musieli podejść do tego rozsądnie, a przede wszystkim z resztką szacunku dla Olivera. Romy nie chciała go zranić bardziej niż było to konieczne i musiała załatwić to po swojemu, a Leo szczerze mówiąc, ale w kwestii Olivera miał najmniej do gadania.
UsuńPrzymknęła oczy i odetchnęła, jednoczenie odsuwając od siebie te myśli. Tym zajmą się jutro, a w zasadzie to dziś tylko później. Resztę nocy chciała już tylko spędzić w objęciach Leo. Powoli zasypiając z nim u boku. Tak, jak miało to miejsce tak wiele razy w przeszłości.
— Cieszę się, że chcesz tu być, wiesz? — Powiedziała cicho. Niemal wyszeptała mu to w skórę. Już nie siedziały w niej obawy, że zniknie czy też wyjdzie, kiedy blondynka zaśnie. Nie oznaczało to jednak, że Romy nie zamierzała się upewnić, że tak nie będzie. Chyba jeszcze nie była w pełni przekonana, że Leo naprawdę chciał tutaj być, a to, co się między nimi działo nie było jedynie wyobrażeniem blondynki po intensywnym dniu i wieczorze.
Koniec z analizowaniem i przewidywaniem przyszłości. Najważniejsze było przecież to, że mieli siebie nawzajem i oboje chcieli się znaleźć w tej sytuacji. Świadomie wybrali powrót do siebie. W końcu, gdyby tak nie było, to czy Romy wpadłaby prosto w objęcia Leo na ulicy? Czy on by do niej jechał, gdyby nie chciał skończyć z ukrywaniem się? Oczywiście, że nie. Oboje potrafili różne rzeczy przed sobą nawzajem ukrywać, jednak to co działo się między nimi tej nocy było szczere i obustronne. Dla Romy to wcale nie była chwila słabości, bo wpadła na swojego byłego na imprezie i uczucia odżyły, a ona stęskniona za seksem skusiła go do swojego mieszkania. Dla niej to był początek nowego związku. Poprawnego tym razem i pozbawionego już jakichkolwiek kłamstw i sekretów. Początkiem życia, przez które będą mogli przejść wspólnie i wspierać się przez resztę życia.
— Mhm, najbardziej rozpieszczonego, najbardziej kochanego i mogę tak dalej wymieniać. — Zaśmiała się. Mimo żartobliwego tonu to blondynka naprawdę o tym myślała. Chciała podarować mu wszystko co najlepsze. Od tych drobnych chwil, a kończąc na tych najbardziej poważnych. — Podaruję ci tak wiele, ile tylko będę mogła.
Materialne rzeczy nie były im potrzebne. Tych mieli przecież w bród, choć nie ukrywała, że naprawdę ułatwiały one codzienność. Fakt, że mogli sobie na wiele pozwolić. Romy chciała przede wszystkim, ale obdarować Leo swoją obecnością i uczuciami, dała mu już przestrzeń w swoim sercu i domu, a teraz pragnęła robić to już przez resztę swojego życia. I liczyła, że tym razem nie rozdzieli ich już nic, a ich wspólny czas nie miał daty wygaśnięcia.
Pytanie blondynki było wesołe. Trochę zabawne, a jednak potrzebowała je zadać i jeszcze mocniej potrzebowała usłyszeć jego odpowiedź. Upewnić się, że to nie dzieje się tylko w jej głowie, a oni naprawdę są parą. Nie oczekiwała, że ich związek będzie łatwy i z pewnością taki nie będzie, jednak chciała współpracować z nim i robić wszystko, aby byli ze sobą szczęśliwi. Wyglądało na to, że Leo miał taki sam plan, jak blondynka, a skoro oboje chcieli tego samego, to co mogło pójść nie tak, prawda?
— Jesteśmy parą. — Powtórzyła po nim i pozwoliła sobie na ciepły uśmiech. Jednocześnie czuła, jak spada jej z ramion. Niczego sobie nie wyobraziła, a oni… Oni naprawdę byli parą. Taką, która nie musi ukrywać przed sobą swoich uczuć. — Podobno ludzie zaczynają związki od chodzenia na randki, a nie od seksu po pierwszym spotkaniu, wiesz? — Zaśmiała się. Żadne to było pierwsze spotkanie z ich strony, ale ta myśl ją rozbawiła. Bo gdyby naprawdę dopiero dziś się poznali to byłoby to szybkie i intensywne wejście w związek.
Nie, aby narzekała.
— Jak dobrze, że masz resztę życia, aby mi o tym mówić.
UsuńPogładziła delikatnie jego policzek, który był ciepły i przyjemny pod skórą palców. Romy czuła, że zmęczenie osiadło nie tylko na niej, ale również i na Leo. To był długi dzień, na który żadne z nich nie było gotowe. Niczego jednak nie żałowała, a już na pewno nie tego, że wreszcie miała go przy sobie. Tęskniła wystarczająco długo, a teraz mogli nareszcie nacieszyć się sobą w sposób, którego pragnęli od dawna. Nie udawała, że tych miesięcy nie było, czy że Leo wcale nie złamał jej serca. Po prostu nie chciała tego wyciągać teraz, kiedy było między nimi tak błogo i spokojnie. Na to wszystko przyjdzie jeszcze czas.
Romy uniosła się lekko na łokciu, aby spojrzeć na Leo. Włosy przesłoniły jej pół twarzy i opadały na jego klatkę. Wzniosła lekko brew, a usta wyciągnęła w nieco zadziornym uśmiechu.
— Och, marzy ci się pokaz w bieliźnie? — Dłoń blondynki przesunęła się na mostek Leo. Pokręciła lekko głową, jednak nie w przeczący sposób. Zaczynała to poważnie rozważać. Zresztą, nie było czego rozważać. Była pewna, że prędzej czy później, ale z naciskiem na prędzej to zrobi. — Masz niewyobrażalnie ogromne szczęście, Maxwell. Tak się składa, że kilka dni temu dostałam bardzo ciekawą paczkę i powiedzmy, że jej zawartość ci się spodoba. — Nachyliła się, aby złożyć na jego ustach delikatny pocałunek. Mogłaby go całować tak przez resztę życia i to właśnie zamierzała robić. Już do końca chciała znać smak jedynie ust Leo.
Zrobiło się odrobinę poważniej, choć nie taki był zamysł jej pytania. Było ono poważne i zupełnie nieodpowiednie na noc, która powoli dobiegała już przecież końca. Romy cicho westchnęła, po czym ułożyła się z powrotem przy boku Leo. Wtuliła się w jego ciepłe ciało, które tak miło ją obejmowało, a sama obecność wystarczyła, aby czuła się bezpiecznie.
— Damy sobie radę. — Powiedziała cicho. Byli w tym razem i cokolwiek się nie wydarzy to Romy wiedziała, że sobie z tym poradzą. Było im teraz znacznie łatwiej niż gdyby musieli mierzyć się z tym osobno.
Romy nie potrzebowała wielkich obietnic, bo tych Leo nie mógł dotrzymać. Nie, gdyby obiecał, że nic złego ich nie spotka, a ujawnienie się będzie proste i łagodne. Oboje wiedzieli, że tak nie będzie, a ich życie wywróci się do góry nogami. Nie tylko rozmowa z Oliverem ich czekała, ale przede wszystkim z nimi samymi. To oni w pierwszej kolejności musieli porozmawiać, a dopiero potem zająć się resztą świata.
— Nie, Leo. Nie. — Zaprotestowała. Mieli iść spać, a tymczasem wybrała sobie naprawdę świetny temat do rozmów. — To nie są twoje wyzwania i twoje problemy. Są nasze i nie będziesz mnie od tego odsuwał. — Powiedziała stanowczo. Kolejny raz nie da mu się przesunąć na bok. — Oboje ponosimy konsekwencje, nie pozwolę, żebyś mierzył się z nimi sam.
Nie zamierzała pozwolić, aby kolejny raz ją odsunął i decydował o wszystkim. Nie mógł ochronić jej przed całym światem. Romy, oczywiście, rozumiała skąd się to w nim brało. Zacisnęła lekko usta. Dobrze, że było ciemno i nie mógł widzieć teraz jej miny.
— Raz już to zrobiłeś i nie skończyło się najlepiej, czy już zapomniałeś? — Wypaliła zanim zdążyła ugryźć się w język. Jednak ta krótka drobna myśl, że to Leo miałby znów decydować o wszystkim, a jej nie zostawić miejsca na wkroczenie złapała ją za gardło o wiele mocniej niż się spodziewała.
Problem leżał również w tym, że robili coś złego. Nawet, jeśli próbowali sobie wmówić, że jest inaczej to przecież tak nie było. Ciężko było walczyć ze swoimi uczuciami i tego nigdy nie robili. Mogli za to podjąć lepsze decyzje, które nie sprawią, że cudze życie rozsypie się w drobny mak. Na to było już stanowczo za późno, a jedyne co mogli zrobić to upewnić się, że osoba, której zniszczą życie nie rozpadnie się jeszcze mocniej.
Zamknęła oczy i wtuliła się w niego mocniej. Ta krótka złość, która się w niej pojawiła wciąż była, jednak nie miała mocny, aby przebić się przez to, jak czuła się przy nim przez ostatnie parę godzin. Przestraszyła się, może bardziej niż powinna, gdy Leo tak chętnie chciał podejmować decyzje i może źle zrozumiała jego przekaz. Przecież nie odsuwał jej od siebie w pełni, a jedynie… Jedynie chciał ją chronić. Z tym, że Romy nie potrzebowała, aby ktoś rozciągał nad nią ochronny parasol i robił wszystko, aby nie odczuła konsekwencji własnych wyborów.
Usuń— Oczywiście, że twoja. — Wyszeptała cicho. Objęła go nieco mocniej, jak gdyby dzięki temu upewniała się, że Leo nigdzie się nie wybiera. — Ale jak będziesz mnie dalej obmacywał to się nie wyśpię.
Opadała już z sił i choć chciała iść spać to nie potrafiła zmusić się, aby zasnąć. Miała w głowie zbyt wiele myśli, których jeszcze przed chwilą nie było. Pojawiły się te, które spędzały jej sen z powiek przez ostatnie miesiące, a choć czuła ciepło skóry Leo na swojej, a jego dłoń z pewnością dotykała jej ciała i brała dużo to nie umiała się uspokoić. Sprawić, aby myśli w jej głowie trochę zwolniły i skupiły się jedynie na tym, że powoli zaczęli układać sprawy między sobą.
I don't wanna look at anything else now that I saw you
I don't wanna think of anything else now that I thought of you🩷✨
Rozmowa, która wciąż była przed nimi wcale nie zapowiadała się na przyjemną ani krótką. Oboje jednak wiedzieli, że jest konieczna, jeśli naprawdę chcieli, aby to co wydarzyło się między nimi zamieniło się w co poważniejszego i lepszego. Romy pierwszy raz w życiu naprawdę wiedziała, czego chce. Nigdy nie była tak pewna swoich uczuć ani przyszłości, którą chce tworzyć. Do tej pory miała jedyne wyblakłe wyobrażenia o przyszłości. Były one pozbawione większych planów. Zaczęło się to zmieniać wraz z pojawieniem się Leo w jej życiu. Oczywiście, nie miało to miejsca od razu, choć na przyjęciu urodzinowym już coś poczuła. Było wtedy jednak zbyt wcześnie, aby blondynka mogła świadomie przyznać, że to właśnie z Leone chce spędzić swoje życie. Zakradł się powoli w jej codzienność. Myślała o nim coraz częściej wraz z upływem kolejnych dni, tygodni i na końcu miesięcy, aż w końcu stał się tak naprawdę jedyną osobą, o której Romy myślała nieustannie. Nawet nie zauważyła, kiedy zaczęła się w nim zakochiwać. Działo się powoli, aż w końcu te uczucia ją obezwładniły, a ona przepadła bezpowrotnie.
OdpowiedzUsuńRomy sądziła, że jest gotowa na rozmowę dotyczącą ich przyszłości bez względu na to, jak bolesna może się ona okazać. Nie zamierzała jej odpuścić, czy też udawać, że nic złego się nie wydarzyło. Z boku mogło się wydawać, że blondynka puściła w niepamięć to, jak potraktował ją Leo tamtej majowej nocy i na parę tygodni przed, kiedy zachodziła w głowę, dlaczego nagle przestał z nią rozmawiać tak, jak miało to miejsce wcześniej. Nic jednak bardziej mylnego. Romy wciąż pamiętała, jak się czuła i jedna noc, nieistotne, jak wspaniała, nie była w stanie tego zmienić. Prawda była również taka, że gdyby Leo jej wprost powiedział, że nie chce niczego więcej poza seksem – ona wciąż zrobiłaby dokładnie to samo. Tylko po to, aby chociaż przez krótki moment znów móc być jego. Poprowadziłaby się sama w stronę złamanego, po raz kolejny, serca i do uczucia pustki, kiedy już zniknąłby z jej życia. Poświęciłaby czas, który wykorzystywała, aby spróbować zapomnieć o uczuciach, które do niego żywiła i pozwoliłaby im tej nocy odżyć na nowo. Wszystko po to, aby rankiem je zadusić i po raz kolejny udawać, że odejście Leo nie miało na nią żadnego wpływu.
Zamiast jednak patrzeć, jak wychodzi Romy leżała wtulona w jego bok. Oplatała go swoim ciałem, niemalże w obawie, że może zniknąć czy odsunąć się choćby na pół centymetra. Leo również wydawał się być chętny do tego, aby trzymać ją blisko siebie i nawet, jeśli było mu niewygodnie to nie dawał tego po sobie poznać. Wątpiła, aby teraz, którekolwiek z nich dbało o wygodę. Zresztą, leżeli w wygodnym łóżku i miękkiej pościeli, pachnieli sobą nawzajem z mieszanką tego czekoladowego żelu, który Romy na nim wymusiła i pierwszy raz od bardzo dawna miała poczucie, że wszystko naprawdę się poukłada tak, jak powinno. Wbrew temu, jak wiele gorszych chwil wciąż było przed nimi. Chciała jednak, póki co, ale skupić się przede wszystkim na tym, że są we dwójkę i udało im się odnaleźć drogę do siebie. Był to naprawdę chaotyczny czas, który wcale się nie kończył, ale przynajmniej byli w tym razem, a to dla Romy było najważniejszym elementem ich wspólnej drogi.
Rozmowa, którą musieli przeprowadzić – nie tylko ze sobą, ale i bliskimi im osobami, wcale nie będzie łatwa. Najchętniej nikomu nie tłumaczyłaby się z tego, co między nimi zaszło. W końcu to nie były sprawy innych ludzi, lecz ich. Tylko ich. Niestety, znaleźli się w sytuacji, i to na własne życzenie, które wymagała wyjaśnień. Nie mieli tego komfortu, jak zwyczajni ludzie, że ich związek będzie przeznaczony tylko dla nich. Prawda była taka, że wszyscy będą komentować i próbować dotrzeć do najpikantniejszych szczegółów. Oboje będą narażeni na negatywne komentarze, ocenę i próby wskazania kto jest bardziej winny. I to wcale nie będzie łatwe, jednak Romy głęboko wierzyła, że jeśli przejdą przez to razem to poradzą sobie z każdym huraganem jaki mogą napotkać na wspólnej drodze.
Najchętniej miałaby to już za sobą.
UsuńZarówno rozmowę, którą musieli przeprowadzić między sobą, jak i te z całą resztą świata. Nie potrzebowali cudzej opinii, aby wiedzieć, że nie postąpili najlepiej. Owszem, mogli podjąć kompletnie inne decyzje i oboje to wiedzieli. Było stanowczo za późno, aby cokolwiek zmieniać, więc jedyne co tak naprawdę mogli zrobić to skupić się na tym, aby pierwszą osobą, która się dowie był Oliver i wyjaśnić mu tę sytuację na tyle, na ile im pozwoli. Dłużej też jednak nie chciała o tym myśleć tej nocy, jednak nie była pewna, jak ma tego nie robić, kiedy wszystko teraz tak naprawdę sprowadzało się do nich i do człowieka, którego skrzywdzili najbardziej.
Romy nie chciała też, aby którekolwiek z nich musiało przechodzić przez to samemu. Rozumiała co było motywacją Leo, kiedy jej mówił, że chce ją ochronić. Romy jednak nie czuła, aby to, że będzie radził sobie ze wszystkim sam, aby jej nic się nie stało, miało doprowadzić do czegokolwiek dobrego. Wręcz przeciwnie. Obawiała się, że jeśli zostanie z tym sam, a ona nie będzie na tyle uparta, aby się z nim kłócić, to z czasem zacznie mieć do niej pretensje, że przechodzi przez wszystko sam, a Romy jest niemalże nietknięta problemami, które przecież miały być wspólne. Blondynka przede wszystkim, ale nie chciałaby, aby Leo musiał przechodzić przez to sam. Nie był w tym związku sam, więc było dla niej oczywiste, że nie będzie mierzył się również z przeciwnościami losu sam. Rozumiała jego podejście, bo sama miała niemalże identyczne i gdyby tylko mogła to wzięłaby całą winę na siebie. Niejako uważała, że to jest przede wszystkim, ale jej wina. W końcu to ona była tą, która będąc już w związku zdecydowała się rozpocząć kolejny. Równocześnie spotykała się z dwoma facetami, jak gdyby naprawdę miała do tego prawo. Nie zakończyła relacji z Oliverem, dopóki nie zrobiło się za późno. Naiwnie powtarzała sobie, że jest dobrym człowiekiem, bo który człowiek nie popełnia błędów? Jednak to nie wymazywało tego, że Romy zachowywała się zarówno w stosunku do Leo i Olivera okropnie, a jej niezdecydowanie zniszczyło wieloletnią przyjaźń.
Potrafiła wyobrazić sobie komentarze, które by o niej pisali. A raczej te, które będą o niej pisać. Jak kolorowo będzie nazywana. Wiedziała, że ucierpi na tym nie tylko jej reputacja, którą, ale póki co miała przecież niemalże idealną w mediach. Romy nigdy nie pakowała się w konflikty ani krzywe sytuacje, ot była dziewczyną, która urodziła się w dobrej rodzinie i z tego korzystała, rozwijała swoją pasję, prowadziła biznes i miała to szczęście, że trafiła na samych odpowiednich facetów, którzy pokazali jej, jak powinien wyglądać prawdziwy związek. Romy była w mediach lubiana. Ot, niby zwykła dziewczyna, której poszczęściło się w życiu i jej największym błędem do tej pory mogło być włożenie niepasujących do kolczyków butów. Jeszcze przez chwilę tylko była tą dziewczyną, a choć nie potrafiła przewidzieć, kiedy nie tylko ich bliscy, ale i świat dowie się o łączącej ich relacji, to kiedy tylko to się wydarzy Romy przestanie być lubianą dziewczyną z Instagrama, a stanie się wrogiem publicznym numer jeden.
Zostanie tą puszczalską dziewczyną, która rozbiła przyjaźń.
Właściwie to już nią była i to od długiego czasu. Ciągle znajdowała jednak wymówki, aby wytłumaczyć sobie własne zachowanie. Czy działało? Na moment, bo później uderzała w nią rzeczywistość i to, że naprawdę rozbiła przyjaźń, choć wiedziała o tym tylko jedna z jej stron. Bywały chwile, kiedy nie potrafiła spojrzeć sobie w oczy w lustrze. Widziała w nich poczucie winy oraz wyrzuty sumienia. Zagłuszała je głośnym i głębokim uczuciem do Leo mówiąc sobie, że przecież skoro tak bardzo go kocha i skoro wie, że uczucie jest prawdziwe to może sobie wybaczyć sposób w jaki postąpiła.
— Musimy pogodzić się z tym, że nie potrafimy nic robić na spokojnie. — Zaśmiała się pod nosem. Cóż, jakby nie patrzeć, ale nie potrafili. Mimo, że zajęło im sporo czasu, aby do siebie dotrzeć to ostatecznie i tak wylądowali w łóżku. Byłoby chyba łatwiej, gdyby tylko było to wzajemne przyciąganie i czysta fizyczność, jednak oboje wiedzieli, że w ich przypadku chodziło o coś znacznie głębszego, a każde zbliżenie było jedynie dodatkiem, który ich związek wzmacniał.
UsuńJuż w chwili, kiedy zajęła miejsce obok Leo na pokazie czuła, że znów na siebie wpadną. I miała rację, a zaledwie parę godzin później znaleźli się w jednym klubie. Romy nie kierowała się wtedy jedynie fizycznością, choć ta owszem, ale dała o sobie znać w momencie, gdy dłonie Leo odnalazły jej biodra. Wystarczył ten jeden moment, kiedy ją przycisnął do swojego ciała, aby zaprzestała myśleć sensownie. I być może, gdyby wtedy Milo im nie przeszkodził to wróciliby do jego apartamentu i wciąż byłoby tak samo cudownie, jak było teraz. Pozostawało pytanie, czy potrafiliby znaleźć wtedy w sobie odwagę, aby przyznać się do uczuć? Czy może zagłuszyliby to potrzebą intymności, a trudne rozmowy odłożyli na bok? Może faktycznie opuściłaby wtedy jego mieszkanie nad ranem i bez słowa, a oni dalej by udawali, że nic złego się nie wydarzyło.
Już się nie przekonają. I całe szczęście.
— Ciekawe, czy w ogóle zdążysz się przyjrzeć temu kompletowi, czy go ze mnie zdejmiesz w ciągu kilkudziesięciu sekund. — Mruknęła z rozbawieniem. Istniało wielkie prawdopodobieństwo, że długo w nim nie pochodzi. Wcale się też Leo nie dziwiła, bo również nie miałaby ochoty długo go na sobie mieć. — Cierpliwości. — Dodała, ziewając jednocześnie. Myśli, które miała skutecznie potrafiłyby ją rozbudzić, jednak snu potrzebowała równie mocno co Leo i oboje powinni tak zwyczajnie w świecie odpocząć, zanim będą musieli zmierzyć się z różnymi problemami, które na nich czekały, a było ich przecież trochę.
Cicho westchnęła, bo choć temat wcale nie był zakończony to wiedziała, że Leo ma rację. O tej porze nie powiedzą już nic sensownego. Wiedziała również, jak uparty potrafił być i że teraz najpewniej w żaden sposób nie zmieniłaby jego zdania. Zamierzała to zrobić, bo na pewno nie pozwoli, aby Leo cokolwiek robił sam. Za jego słowami mogły kryć się szlachetne intencje, jednak i one do niczego dobrego nie zaprowadzą. Romy nie zamierzała na to zezwolić. Ani teraz ani w przyszłości i to Leo musiał się z tym pogodzić. W tej kwestii nie zamierzała się ugiąć i zezwolić, aby nosił na swoich barkach cały ten ciężar.
— Właśnie, że mam zamknięte oczy. — Fuknęła pod nosem. Była zła, jednak nie w ten typowy sposób, który kończyłby się odsunięciem na drugą stronę łóżka i udawaniem, że wszystko jest w porządku. Romy była podirytowana, ale wtulona w jego ciepłe ciało i nie zamierzała się odsunąć.
Nie wiedziała, jak długo faktycznie leżała z otwartymi oczami. Jakaś jej część ciągle starała się pilnować tego, czy Leo faktycznie jest przy niej. Zmęczenie w końcu zaczęło jednak brać nad nią górę, a blondynka nie potrafiła z nim dłużej już walczyć. Powoli również i ona zaczęła odpływać w stronę odpoczynku. Sen nie przyszedł nagle, odpychała go od siebie tak długo, jak było to możliwe. Wsłuchiwała się w spokojny oddech Leo, a jego powoli unosząca się klatka kołysała ją do snu, aż w końcu Romy faktycznie pozwoliła sobie na to, aby zasnąć i na parę godzin odciąć się od wszystkich myśli, które w niej siedziały. Resztę nocy oraz sporą część poranka przespała spokojnie. Nie wybudzała się, nie kręciła nawet jakoś szczególnie, choć niemal każdy kto miał okazję z nią spać narzekał, że blondynka rozpycha się po całym łóżku. Głównie narzekała na to Sienna, bo nie licząc Leo czy wcześniej Olliego, to właśnie najczęściej spała z przyjaciółką w jednym łóżku.
Romy wciąż spała wtulona w bok Leo, kiedy okazało się, że w łóżku nie są sami. Najpierw coś wskoczyło między ich nogi i chwilę się tam pokręciło, by powoli skierować swoje małe kroki w stronę śpiącej pary. Odette usiadła między nimi i przez chwilę patrzyła się na obcą sobie osobę, jak gdyby musiała przypomnieć sobie zapach Leo, aby zrozumieć, że to wcale nie była przypadkowa osoba w łóżku jej właścicielki. Dopiero wtedy znów się podniosła, jednak zamiast ułożyć się przy Romy, jak najczęściej miała to w zwyczaju wybrała sobie klatkę Leo. Wbijała w nią swoje małe łapki, a temu gestowi towarzyszyło głośne mruczenie, które równie dobrze przypominać mogło odpalony mały motor. Było na tyle głośne, że Romy aż mruknęła w sprzeciwie. Doskonale znała te dźwięki, bo to one najczęściej ją właśnie budziły.
Usuń— Oddie, idź sobie. — Mruknęła sennie, jeszcze nie rejestrując tego, że nocy przecież nie spędziła sama, a obok niej spał Leo, choć może raczej leżał, bo wątpliwe było, aby po byciu wybranym do ugniatania i tych mrukach, które z pewnością obudziłyby również sąsiadów blondynki, wciąż mógł spokojnie spać.
Romy kompletnie ignorując to, że chwilę temu wtulała się w ramię Leo, odwróciła się w drugą stronę i przyciągnęła nogi do siebie, mocniej również wtulając się w kołdrę. Dopiero, kiedy okazało się, że nie może jej pociągnąć tak, jak zwykle i coś blokuje jej ten ruch otworzyła oczy, a senność zniknęła niemal od razu. Tak samo szybko, jak się odwróciła tak znów leżała twarzą do Leo.
Jest tutaj.
Romy niemalże poczuła, jak spada jej z ramion ciężar, o którym zdążyła zapomnieć.
— Cześć. — Szepnęła cicho. Wyciągnęła rękę spod kołdry, aby palce wsunąć w miękką sierść kotki. — Widać nie tylko ja się za tobą stęskniłam.
Odette go wręcz uwielbiała. Za każdym razem, gdy przychodził kotka chodziła za nim niemal krok w krok. Zawijała się w bochenek chleba na jego ubraniach, wchodziła mu na kolana i była gorszą przylepą niż Romy.
— Chcesz kawy? — Spytała. Chyba nie wiedziała, co ma ze sobą zrobić. Pocałować go? Udawać, że zeszła noc się nie wydarzyła? Czy… Sama już nie wiedziała, bo co, jeśli to naprawdę była tylko jedna noc?
Your hands touching me, they're touching me
And your eyes keep saying things
They're sayin' what we do when it's only me and you🩷✨
Romy jeszcze nie wybudziła się w pełni. Wydawało się jej, że wciąż śni, kiedy usłyszała cichy głos Leo tuż obok siebie. Zeszła noc zdawała się być tak cholernie przyjemnym snem, czymś nierealnym i nienamacalnym, a jednak – była prawdziwa. Wszystko czego się dopuścili zeszłej nocy było jak najbardziej prawdziwe, a blondynka czuła konsekwencje ich wyborów w zmęczonych mięśniach i niewyspaniu, choć nie tyle co była niewyspana, a jeszcze nie w pełni rozumiała otaczającą ją rzeczywistość. Poniekąd z początku była niemalże pewna, że w łóżku jest sama i to kolejny raz budzi ją Odette, aby nałożyć jej jedzenie i się nią zająć. Wbrew pozorom, ale jej kotka była bardzo uczuciowym zwierzęciem. W przeciwieństwie do niektórych kotów Odette kochała być noszoną, głaskaną nawet po brzuszku i przede wszystkim bardzo głośno oznajmiała o swoich uczuciach. Zupełnie jak Romy. Jak widać zwierzęta naprawdę upodabniają się do swoich właścicieli. Niezwykle miłą niespodzianką było również to, że nie tylko Odette była powodem jej rozbudzenia się, a to kogo kotka wybrała sobie na osobę, z którą przywita się tego poranka pierwsza. W nieco innej sytuacji Romy poszłaby dalej spać. Naciągnęłaby na siebie kołdrę, zamknęła mocniej oczy i przez kolejne dwie, może trzy godziny udawała, że świat dla niej nie istnieje.
OdpowiedzUsuńOdwróciła się jednak tak prędko, jak tylko zdała sobie sprawę z tego, że nie coś lecz ktoś blokuje drugą połowę kołdry. Tą zazwyczaj okręcała się w nocy jak burrito, ale tym razem nie mogła i właśnie patrzyła na swój powód. Na swój bardzo uśmiechnięty i zadowolony powód, który był równie przystojny i wciąż tak samo nierealny. Chwilę wcześniej, kiedy dotykał jej ramienia i pleców Romy przez ułamek sekundy sądziła, że tylko sobie to wyobraziła i zaraz się okaże, że tej przyjemny dotyk był muskającym ją ogonem należącym do Odette. Nic jednak podobnego, bo kiedy tylko zmieniła pozycję od razu napotkała jasne oczy Leo oraz jego czarujący uśmiech. Miękły jej od niego kolana, gdyby teraz stała to z pewnością poczułaby, jak lekko się pod nią uginają.
Romy nie tyle co była onieśmielona, a zaskoczona. Widokiem, który miała przed sobą, bo niezmiennie, ale jakaś jej część była przekonana, że poranek, (a może popołudnie?), rozpocznie sama. Nie potrafiła pobyć się tej obawy z serca, że wszystko co między nimi się wydarzyło było jedynie chwilą słabości. Czymś co zakończy się zanim rozpocznie się na nowo. Wbrew zapewnieniom, którymi w nocy tak chętnie obdarzał ją Leone Romy nie potrafiła w pełni pozbyć się obaw. Właśnie z tego powodu czuwała przy nim tak długo, dopóki nie zasnęła z wycieńczenia. Z jednej strony niby wiedziała, że nie zostawi jej po raz kolejny samej, a z drugiej nie potrafiła już tak ślepo ufać na słowo i potrzebowała więcej niż tylko właśnie ładnych słów, że wciąż będzie obok, kiedy się wybudzi. I w porządku, może była nieco onieśmielona, kiedy zdała sobie sprawę, że przecież oboje są przecież tak naprawdę nadzy i zakrywa ich jedynie materiał pościeli.
Niemalże czuła, jak na jej policzki wkradają się poranne rumieńce, a do głowy wkrada nieśmiała myśl, że może właśnie w ten sposób będą zaczynać już resztę swojego życia. Tylko ona i on, a na dokładkę mruczący kot, który nie znał znaczenia przestrzeni osobistej. I nawet, gdy Leo leżał do niej odwrócony plecami to Odette dalej się o nieco ocierała i mruczała, jak gdyby właśnie nie spadła na drugie miejsce. To wciąż wydawało się jej być nierealne i najpewniej będzie potrzebowała odrobiny czasu, aby w pełni przetrawić fakt, że nie byli już udawaną parą, lecz jak najbardziej prawdziwą. Taką, która nie musi chować się przed sobą nawzajem ze swoimi uczuciami.
Patrząc wstecz Romy nie była pewna, czy mieli kiedykolwiek tak słodkie i delikatnie powitania rano. Owszem obdarzali się uczuciami, mówili do siebie słodko i uroczo, jednak teraz miała nieodparte uczucie, że ich powitania poranne weszły na nieco inny poziom. Wcale nie zamierzała też ukrywać, jak bardzo się jej to podoba i cholera, ale chciała tego już po resztę wieczności.
Romy cicho mruknęła z zadowolenia, kiedy ją do siebie przyciągnął. Nie broniła się przed tym wcale i pozwoliła sobie również na to, aby go objąć. Odetchnęła nieco ciężej, ale z ulgą jednocześnie, kiedy jej dłonie dotknęły ciepłej skóry Leo. Nieco nieśmiały uśmiech zakradł się jej na twarz, a blondynka zmarszczyła lekko nos powstrzymując cisnące się na usta ziewnięcie. Zdecydowanie to nie była jej pora na wstawanie, a co więcej, nie była gotowa, aby wrócić do życia. I całe szczęście, że jeszcze nie musieli się zrywać z łóżek i zaczynać ogarniać rzeczywistości, która na nich czekała.
Usuń— Dzień dobry, kochanie. — Odpowiedziała. Boże, brzmiało to tak zwyczajnie i prosto. Mogłaby się przyzwyczaić do mówienia tego dzień w dzień. I właściwie… To przecież mogła się przyzwyczajać, prawda? Tak już miało być zawsze, czyż nie?
Romy nie chciała, aby zaczynali dzień od ciężkich pytań. Teraz jednak zagadanie o coś tak prozaicznego, jak o kawę, wydawało się jej niezwykle głupie. Wcale nie chciała go zbywać czy ich nocy, a po prostu próbowała znaleźć sposób na to, aby mogli o czymś porozmawiać i od czegokolwiek zacząć dzień.
Musiała jednak przyznać, że Leo miał o wiele lepszy pomysł na rozpoczęcie dnia. Romy przyjęła go z chęcią, a gdy nazwał ją swoją dziewczyną niemalże poczuła, jak przyjemny dreszcz rozchodzi się po jej ciele. Wciąż nią była. Nie dał jej co prawda powodów, aby sądzić inaczej, ale nie potrafiła zatrzymać lawiny myśli, którą miała w głowie, a miała tych myśli całkiem sporo. Wciąż były one jednak przyjemnie wytłumione i gdzieś w tle jej umysłu. Zamierzała je tam trzymać tak długo, jak to możliwe, a teraz niczego bardziej niż poprawnego przywitania się ze swoim chłopakiem nie chciała.
— W porządku. Będzie później. — Zgodziła się z nim. Przerastało ją, aby wstać i zrobić teraz kawę, choć jedyne co tak naprawdę musiałaby zrobić to podłączyć pojemnik na mleko i ewentualnie dolać wody, ale na ten moment były to czynności, których wykonywać nie zamierzała.
Przymknęła oczy, kiedy pocałował najpierw jej czoło i powoli kierował się ustami w pozostałe części jej twarzy. Kiedy pocałował ją w końcu w usta Romy pogłębiła pocałunek, a ten trwał znacznie dłużej niż poranne powitanie trwać powinno. Nie narzekała. Wsunęła dłoń między jego włosy i zanim mu odpowiedziała pocałowała go jeszcze raz. Niemal, jak dla pewności, że wciąż przy niej jest i nie zamierza nigdzie uciekać. Romy powoli przerzuciła swoją nogę przez jego uda. Musiała się trochę nagimnastykować, aby zrobić to pod kołdrą i nie zsunąć jej całkiem z ich nagich ciał. Niekoniecznie jej to wyszło, a kołdra i tak zsunęła się odrobinę w dół, odsłaniając co prawda głównie blondynkę, aczkolwiek nie przeszkadzała jej nagość. Widział ją zeszłej nocy od każdej strony, całował wszędzie i ze wzajemnością, więc czy naprawdę miała się czego wstydzić? Oczywiście, że nie. Mimo to i tak była w niej odrobina zawstydzenia. Był w końcu ranek bądź wczesne południe, nieistotne, a pierwsze co robiła to odsłaniała się przed nim.
— Wciąż jestem twoją dziewczyną? — Spytała sama. I właściwie nie wiedziała, dlaczego się o to pytała. Znała Leo i przecież wiedziała, że nie rzucał słów na wiatr. Nigdy nie mówił rzeczy, których nie miał na myśli. Musiała się jednak zapytać. Utwierdzić w przekonaniu, po raz kolejny i wcale nie ostatni, że to co zaszło między nimi nie było jedynie chwilowe.
Zamruczała cicho, jak gdyby właśnie wspominała pocałunki sprzed chwili i dopiero teraz zezwoliła im na to, aby faktycznie uderzyło w nią to, że się nimi obdarzyli. Palcami bawiła się jego włosami, a drugą rękę, którą miała pod sobą wyciągnęła nieco, aby móc ułożyć dłoń przy jego klatce.
— Jeszcze nie wiem. — Odpowiedziała zgodnie z prawdą. Czy była wyspana? Ciężko stwierdzić. Brakowało jej przynajmniej kilku godzin, a za sobą miała intensywny dzień i noc, więc możliwe, że wcale nie była wyspana, ale trzymały ją wciąż emocje, więc nie odczuwała zmęczenia w normalny sposób. — A jak tobie się spało? — Spytała.
Miała nadzieję, że był wypoczęty. Widziała wcześniej po jego oczach, że kryło się w nich zmęczenie. Na tyle, na ile go znała to potrafiła stwierdzić, że niewiele ma ono wspólnego z fizycznym zmęczeniem, a raczej tym drugim, którego nie można było się tak łatwo pozbyć. Chwilowo jednak, ale żadne z nich nie pozwalało sobie na więcej negatywnych myśli niż było to konieczne, więc miała nadzieję, że Leo tak po prostu odpoczął chociaż po ich wspólnej nocy, która przecież była dosyć… Aktywna.
UsuńBlondynka uniosła lekko głowę, aby miała lepszy widok na twarz Leo. Tę twarz, którą miała przed oczami, kiedy zasypiała. Obsypane maleńkimi piegami policzki i te pięknie błyszczące się na zielono oczy, które nie tylko zeszłej nocy doprowadzały ją do obłędu, ale również i teraz, gdy wciąż patrzył się na nią w niemalże ten sam sposób, jak zeszłej nocy.
— Na jak długo cię dziś mam? — Spytała. Było to niewinne z jej strony pytanie, które odnosiło się raczej do tego, że zapewne musi wrócić do swoich obowiązków. Miała jednak garstkę nadziei, że skoro w nocy imprezował to nie musiał nigdzie wracać, a oni będą dalej mogli kontynuować bycie razem i cieszenie się ze swojego towarzystwa. I niejako chciała też wiedzieć, czy Leo zamierzał u niej zostać czy może raczej niedługo uzna, że wraca do siebie. Cóż, daleko ni mieszkał, więc mógł przecież skoczyć choćby po to, aby się przebrać. Lub mogli pojechać do niego oboje, jeśli nie chcieli, a Romy na pewno nie chciała, się rozstawać.
Chwilowo było to jednak nieistotne. Zwłaszcza, że zakończyli noc wspólnie i w dokładnie taki sam sposób rozpoczęli ranek, więc to co nadejdzie niedługo było nieistotne. Chodziło jej oczywiście o ewentualną rozłąkę, która i tak nadejdzie, bo mimo tego, jak bardzo Romy chciała zatrzymać Leo u siebie to w pewnym momencie musiałaby dać mu przestrzeń, aby wrócił do swojego życia.
— Hmm… — Westchnęła i lekko musnęła jego nos swoim. Przymknęła oczy, by po chwili wtulić twarz w zagłębienie jego szyi. Musnęła ciepłą skórę wargami. Miała w zwyczaju robić już tak wcześniej, kiedy budzili się i Romy jeszcze nie była gotowa na zmierzenie się ze światem, więc szukała schronienia w miejscu, które znała najlepiej – w jego objęciach. — Zostańmy tu jeszcze chwilę, dobrze? — Poprosiła. Nie spieszyło im się do wyjścia, więc spokojnie mogli zostać w łóżku tak długo, jak tego chcieli. Jedyne co mogło ich to pospieszyć to Odette, która domagała się uwagi, a którą oboje ignorowali.
Romy przesunęła dłoń z głowy Leo na jego kark, a potem na plecy, które delikatnie pogładziła. Wtulona w ciepłą skórę czuła się dokładnie tak, jak powinna po takiej nocy. Zaopiekowana, kochana i przede wszystkim, ale chciana. O więcej nie odważyła się prosić. Właściwie, ale wszystko czego mogła chcieć to już przecież miała. Cały swój świat trzymała w objęciach i obecnie nic lepszego nie mogło już blondynki spotkać.
I believe it's meant to be, darling
I watch you when you are sleeping
You belong with me 🩷✨🐱
Romy dwadzieścia cztery godziny temu nie potrafiłaby uwierzyć, że kolejny dzień przywita z Leo w swoim łóżku. Wtedy był dla niej on jeszcze nieosiągalny, a ich relacja zwyczajnie nie istniała. Wciąż wierzyłaby w to, że naprawdę chciał spędzić swoje życie bez niej. Poniekąd wciąż w to wierzyła, a jedna cudowna noc nie mogła naprawić tygodni niepewności, złamanego zaufania i sprawienia, że wszystko co do tej pory znała stało się obce i niedostępne. Bardzo chciała w pełni uwierzyć, że ich relacja przybrała zupełnie nowy i lepszy kierunek. Jednak nie potrafiła się pozbyć wrażenia, że to wciąż jest chwilowe. Jednocześnie miała przed sobą tak wiele dowodów, które powinny ją utwierdzić w przekonaniu, że od teraz będzie lepiej. Potrzebowała czasu i była tego świadoma. Leo również o tym wiedział, a choć oboje czasem bywali w gorącej wodzie kąpani i weszli w związek zanim porozmawiali szczerze – Romy niczego nie żałowała. Zrobiłaby to wszystko po raz kolejny. Nawet, gdyby miało się okazać, że poranek jednak rozpocznie sama. Przykra niespodzianka jednak na nią nie czekała, a zamiast rozczarowania miała przed sobą uśmiech, który kochała i nic więcej nie miało już tak naprawdę znaczenia.
OdpowiedzUsuńNadzieję, które miała w związku z nimi były ogromne. Gdyby więc okazało się, że to wszystko jedynie było jedną nocą. Miłym wspomnieniem, jak to określiła, byłaby zdewastowana. W jakiś pokręcony również sposób wydawało się jej, że jeśli nastawi się na najgorsze to łatwiej będzie jej znieść rzeczywistość, która po raz kolejny mogła być pozbawiona osoby, z którą Bellini była związana najmocniej. Zdawało się jej również, że powoli może zacząć odsuwać od siebie te nieprzyjemne, gorzkie wręcz myśli i zacząć skupiać się na wspólnej przyszłości, którą pragnęli oboje w równie wielkim stopniu. Romy była pewna tego, że Leo jest jej równie spragniony, jednak nie mógł wejść w jej głowę. Poczuć tego chaosu, który się w niej dział. Wczoraj nie pozwoliłaby sobie nawet na ułamek myśli o nim, a dziś obudziła się przy nim z boku i była zachwycona, a jednocześnie trochę przerażona. Tym, jak będzie wyglądała ich przyszłość, martwiła się trochę oceną ludzi, którym nie będzie się podobało, że są razem. Wystarczyło jednak, aby spojrzała w jego jasnozielone oczy, a wszystkie te problemy powoli odsuwały się na bok, a na ich miejsce wchodziła rozkoszna błogość oraz spokój. Byli w tym razem, więc było to niemal oczywiste, że z każdą wyboistą drogą poradzą sobie wspólnie. Innej opcji Romy nie widziała, a w nocy dała mu wyraźnie znać, że nie zamierza zezwolić, aby Leo sam niósł ciężar decyzji, które podejmowane były wspólnie. Jednak jeszcze przez chwilę niczym nie musieli się martwić. Co najwyżej tym, kiedy i co zjeść na śniadanie.
Zeszła noc, ale również i dzisiejszy poranek zdawały się być kompletnie nierealne. Wracały do niej wspomnienia z ich zbliżenia, każdego pocałunku i dotyku, a choć właśnie się w niego wtulała – w dokładnie tego samego mężczyznę, który przez ostatnie miesiące był jedynie wspomnieniem w umyśle – to nie potrafiła w pełni uwierzyć, że może tego po raz kolejny doświadczać. Przymknęła oczy i gdyby tylko potrafiła to przysunęłaby się jeszcze bliżej. Brakowało jej takich poranków. Naznaczonych lenistwem, kradzionymi pocałunkami, kojącym dotykiem i rozmowami, które nie miały absolutnie nic wspólnego z przyszłością ani problemami. W tej chwili, która między nimi panowała było wszystko o czym marzyła zbyt wiele razy przez minione tygodnie.
Prawda była również taka, że Romy odrobinę bała się uwierzyć w prawdziwość tej chwili. Gdzieś tam z tyłu głowy wciąż miała to, że być może to lada moment się rozpadnie. Że to było tylko i wyłącznie na bardzo krótką chwilę. Ale przecież nie było, prawda? Nie potrafiła wyobrazić sobie, że Leone wychodzi i zostaje po nim znów tylko pustka, którą ciężko będzie zapełnić. Trzymał ją tak blisko siebie, że słyszała każde uderzenie jego serca oraz spokojny oddech, który był kojący również dla blondynki.
Był to idealny poranek, aby zacząć od nowa.
Romy chciałaby, aby ten poranek był wyjątkowy.
UsuńW zasadzie był wyjątkowy, bo zaczęli go razem. W jej małym marzeniu chodziło o to, aby mogli nacieszyć się sobą w pełni i tak, jak na to zasługiwali. I wszystko wskazywało na to, że dokładnie to robią. Leżąc w swoich objęciach, nie spiesząc się absolutnie z niczym i pozwalając sobie na chwilę przyjemności, która nie miała nic wspólnego z kolejnym zbliżeniem.
Blondynka uśmiechnęła się nieco szerzej, bo każdy jego mruk zadowolenia i sposób w jaki jej dotykał utwierdzało ją tylko w przekonaniu, że wszystko zmierza w odpowiednim kierunku. A przynajmniej powinno. Starała się jednak nie zalewać umysłu gorszymi myślami, a skupić na tym, co było między nimi i dopiero później zająć się poważniejszymi rzeczami.
Romy roześmiała się cicho słysząc jego prośbę. Była ona taka niewinna, a on przy tym tak niezwykle uroczy. Boże, jak ona za nim tęskniła. Za jego śmiechem i uroczo marszczącym się nosem. Za zapachem jego ciała, który teraz bezkarnie mogła wdychać. Za każdą drobną rzeczą, którą Leo robił, a która sprawiała, że Romy momentalnie wracała do miejsc, w których wszystko było między nimi w porządku. Cóż, teraz było i zamierzała się tego trzymać.
— Dzień dobry, kochanie. — Powtórzyła miękko. Zdecydowanie mogła przyzwyczaić się do mówienia mu tych trzech słów w każdy poranek. Wysyłać mu słodkie wiadomości, kiedy nie mogliby z jakiegoś powodu spędzić nocy razem. — Dzień dobry, kochanie. Dzień dobry, dzień dobry… — zaśmiała się znowu i lekko uniosła, aby móc dosięgnąć wargami do jego ust. Skradła mu delikatny pocałunek. Wciąż było jej ciężko uwierzyć w prawdziwość tej chwili.
Miała już niemal zakodowane, aby w ten sposób się z nim witać. Leo miał rację i dziś brzmiało to zupełnie inaczej. Bardziej… Sama nie była pewna, ale jak gdyby w końcu te słowa nabrały odpowiedniego znaczenia? Oczywiście, kiedy mówiła mu je w przeszłości one je również miały. Być może to świadomość wydarzeń z zeszłej nocy i tego, jak byli teraz w siebie wpatrzeni sprawiła, że wybrzmiały one o wiele poważniej.
Wtuliła się, kiedy ją do siebie przytulił i uśmiechnęła nieco szerzej, kiedy pocałował ją w czoło. Romy mogłaby spędzić w ten sposób resztę wieczności. I piękne było to, że ta wieczność właśnie się między nimi rozpoczęła. Nie potrafiła jednak się nie upewnić. Ciągle czuła, że to wszystko jest zbyt piękne, aby mogło być prawdziwe, a to co było między nimi lada moment okaże się ulotną chwilą. Tak bardzo chciała chronić ich związek przed wszystkim co złe i niestety, ale wiedziała, że jedynym sposobem, aby ich uchronić byłoby chowanie się po raz kolejny. Nie dałaby rady jednak znieść sekretów i dalszego udawania. Leo miał, chyba, podobne zdanie na ten temat.
— Chciałam się tylko upewnić. — Przyznała nieco ciszej. Było jej niemalże wstyd, że wciąż tak bardzo martwiła się o ich przyszłość i o to, że Leo może zmienił zdanie.
Przygryzła delikatnie wargę, kiedy wzrok Leo przesuwał się po jej sylwetce. Tej, którą sama odsłoniła. I choć w pierwszej chwili Romy miała ochotę naciągnąć na siebie kołdrę, aby się schować to nic podobnego nie zrobiła. Policzki nieco zapiekły, ale nie umiała udawać, że sposób w jaki na nią spogląda się blondynce nie podoba.
— Oczy mam wyżej. — Mruknęła zaczepnie. Tak naprawdę wcale nie przeszkadzało jej to, że patrzył. Wręcz przeciwnie i chciała, aby patrzył. Tęskniła za tym uczuciem, gdy było się podziwianą i nie przez obcych ludzi w internecie, którzy zachwycali się jej zdjęciami. Tylko przez osobę, w której ulokowała wszystkie najważniejsze uczucia. Leo był dla niej taką osobą, a to, że pożerał ją wzrokiem było jednym z ulubionych komplementów blondynki.
Uniosła lekko brew, kiedy rzucił tę dość odważną propozycję. Miała ochotę się zaśmiać, a jednocześnie dobrze wiedziała, że jej odpowiedź może poprowadzić ich poranek w różne kierunki.
— Dziecko patrzy. Chyba będę musiała polegać na kawie tego… popołudnia? Ranka? — Nie była pewna. Jak na zawołanie też odezwała się za plecami Leo kotka, której najwyraźniej nie spodobał się brak uwagi.
Jakoś wątpiła, aby którekolwiek z nich było skłonne czekać na zachód słońca, aby wpaść po raz kolejny w wir przyjemności. Wyobraźnia Romy zadziałała o wiele szybciej niż zdążył zadziałać rozsądek i prawdopodobnie, gdyby nie to, że zwyczajnie głupio jej było przez obecność kota pokierowałaby ich rozmowę w sposób, który nie zostawiłby już żadnych wątpliwości.
UsuńPowoli odwzajemniała pocałunki, którymi obdarzał ją Leo. Wcale nie chciała się z nimi spieszyć. Wręcz przeciwnie, każdym z nich chciała się delektować. Przez długi czas była przekonana, że nigdy więcej nie doświadczy tego, jak to jest być całowaną przez Leo, a od kilku dobrych godzin była obdarowywana pocałunkami niemal bez przerwy. Nie byłaby w stanie nacieszyć się nimi na zapas, to po prostu było niemożliwe. Cieszyła się więc nimi w momencie, w którym była nimi obdarzana.
— Cieszę się, że się wyspałeś. — Odpowiedziała mu po chwili. Nawet, jeśli kłamał, a nie byłaby zdziwiona, bo jednak okupowała jego ramię przez niemal całą noc i chyba dopiero nad ranem się odsunęła. — Wiesz… jutro też możesz się tak obudzić. — Zaproponowała nieśmiało. Mógł, a może nawet powinien. Romy nawet z wiedzą, że są razem nie chciała znów zasypiać samej. Przespała wiele samotnych nocy, a każdą kolejną chciała już teraz spędzać tylko z nim.
— Mógłbyś zostać na zawsze.
Była to jednocześnie prośba oraz propozycja. Może rzucała się na głęboką wodę, ale gdyby padł teraz pomysł, aby poszukali wspólnego mieszkania Romy zgodziłaby się bez wahania. Prawda była taka, że zgodziłaby się teraz niemalże na wszystko i na każdą absurdalną propozycję. Wszystko byle nic ich już nie rozdzielało.
Zmarszczyła lekko czoło, kiedy zaczął się rozglądać i ciągać ją po łóżku za sobą. Chwilę później Romy cicho się zaśmiała, bo zorientowała się, że musiał szukać telefonu. Akurat z tym nie mogła mu pomóc, bo zwyczajnie w świecie nie wiedziała, gdzie on jest. Na pewno nie miał go w dłoni, kiedy na nią wpadł. Albo ona na niego. Mało istotne, prawda?
Zupełnie też zapomniała o tym co, a raczej kto mieszkał pod jej poduszką. Tylko na jedną noc. Schowała tam pluszaka przed przyjściem Sienny, która z pewnością miałaby wiele do powiedzenia na temat trzymanych przez blondynkę pamiątek po Leo. Dopiero po chwili zaskoczyło jej co Leo może spod poduszki wyciągnąć i poczuła, jak serce niemal jej opada z hukiem. Zagryzła wewnętrzną stronę policzka, a wzrokiem uciekła na bok. Nie było to o tyle wstydliwe, a niema idiotyczne, że trzy miesiące po zerwaniu jej były, a obecnie obecny chłopak znajdował pod poduszką, na której spał własną koszulkę.
— Nie, to moja koszulka. — Poprawiła go w zabawnie obronny sposób. Była jego, to oczywiste. Jedna z wielu, które Romy uważała za swoje, ale jedyna, która jej po nim została. Ot, kawałek materiału, którego nie zabrał po rozstaniu. — Nie wiem co tu robi.
Wzrok Romy padł na białego pluszowego króliczka, którego wyciągnął razem z koszulką. Boże, czuła się niemal żałośnie. Nie dość, że spala w jego koszulce to jeszcze z pluszakiem, którego jej kiedyś dał bez okazji i większych wyjaśnień.
Czuła się żałośnie i głupio. Jasne było dla blondynki, że Leo w ten sposób o niej nie pomyśli. Może uzna to za urocze, może za trochę naiwne z jej strony, ale nie za głupie ani żałosne. Nie umiała się z nim jeszcze rozstać i kiedyś pewnie miałoby to miejsce, jednak serce blondynki cały czas biło dla Leo, a po wszystkim co wydarzyło się tej nocy nie wyobrażała sobie, aby mogło bić dla kogokolwiek innego.
Cause the sign on your heart said it's still reserved for me
UsuńHonestly, who are we to fight the alchemy? 🐰💛🧸
Wtedy w klubie Romy była świadoma, że wyjdą z niego razem. Poniekąd właśnie na to liczyła, kiedy Leo zabierał ją z parkietu w bardziej ustronne miejsce. Różnica była taka, że nie planowała mu wyznawać uczuć ani przyznać się, jak bardzo za nim tęskniła, kiedy ją zostawił. Wtedy Romy chciała, aby kierowała nimi jedynie potrzeba bliskości. Nic co mogłoby przerodzić się w jakiekolwiek poważniejsze uczucia. Wmawiała sobie, że to będzie jedynie krótka noc przepełniona wzajemną potrzebą intymności. Dobrym seksem, który nigdy więcej już się nie powtórzy, a oni wraz z pierwszymi promieniami słońca znów znikną ze swoich żyć. Taki scenariusz nie był prosty, ale jeszcze paręnaście godzin temu wydawał się być najbardziej prawdopodobny. Powodem, który za tym stał był fakt, że jeszcze wtedy nie wiedziała, że Leo również ją kochał. Przekonywała samą siebie, że tak jest wiele razy, jednak prawda była taka, że nie była tych uczuć świadoma. Mogła mówić sobie, że sposób w jaki na nią patrzy jest wyrazem miłości, że jego drobne gesty sprawiają, że czuje się kochana. Brakowało jej przez ten czas potwierdzenia z jego strony. Takiego prawdziwego, który zakończyłby wszelkie domysły. Jak widać, ale nawet usłyszenie tego nie sprawiło, że Romy nagle przestała się zamartwiać, czy to na pewno jest prawdziwe, czy może jednak po raz kolejny niedługo się zakończy. Chciałaby móc mu w pełni zaufać. Tak, jak robiła to dawniej, ale odbudowanie zaufania wcale nie było takie proste. Szczególnie, gdy zrobiła to osoba, której ufało się najmocniej.
OdpowiedzUsuńRomy tak bardzo chciała mu wierzyć, że to wręcz bolało. Ciągle jednak słyszała z tyłu głowy ten cichy, dręczący ją głos, że to lada moment się skończy. Próbowała go wyciszyć na wiele sposobów. Ot, wymazać z głowy i udawać, że nie słyszy, że przecież wszystko jest w porządku, choć nic nie było w porządku. Poranek owszem mieli słodki i uroczy, pełen miłych słów i wizji kolejnych godzin, a nawet dni spędzonych w swoich objęciach. Głowa Romy była jednak pełna pytań, na które jeszcze nie poznała odpowiedzi i których nie zdążyła mu zadać. Powstrzymywała się, aby nie psuć im chwili w nocy, a rozmowa, kiedy byli zmęczeni i tak przyjemnie rozleniwieni nie przyniosłaby niczego dobrego. Teraz z kolei również dusiła w sobie pytania, bo nie chciała psuć im poranka. Niemalże bojąc się, że jeśli zada jedno niewłaściwie pytanie to Leo wstanie, pozbiera swoje rzeczy i Romy już nigdy więcej go nie zobaczy. Wolała się więc nie pytać, mimo, że niepewność pożerała ją od środka. Nie chciała, aby ten najgorszy scenariusz się spełnił.
— Będziesz je miał. — Obiecała szeptem. — Ile tylko będziesz chciał.
Nawet, kiedy nie wiedziała, czy jakakolwiek przyszłość przed nimi była. Leo ją intensywnie zapewniał, że owszem – była i to całkiem cudownie się zapowiadająca przyszłość, tylko na ile była prawdziwa? Romy czuła, jak bardzo oboje pragną, aby to, jak było między nimi obecnie przerodziło się w długotrwałą relację, której nie będą ukrywać przed innymi, a przede wszystkim, której nie będą ukrywać przed samymi sobą. Tylko, co, jeśli problemy, które sprawiły, że się od siebie oddalili wciąż będą obecne w tym rozdziale ich życia? Co, jeśli nie poradzą sobie z tym co na nich czekało w przyszłości, a oni dalej będą popełniać te same błędy?
Tak bardzo chciała, aby ten poranek był idealny i pozbawiony jakichkolwiek trosk. Tymczasem te zakradły się w momencie, kiedy blondynka zyskała odrobinę świadomości. Niepewność, lęk, brak zaufania pojawiły się zbyt szybko i sprawiły, że nie była w stanie w pełni skupić się na poranku, który przecież powinien być cudowny. Leżała w objęciach mężczyzny, którego kochała i który kochał ją, a jednak cały czas miała w sobie to poczucie, że to jest jedynie ulotna chwila, że lada moment, ale znów będzie w tym samym miejscu, w którym trwała od miesięcy – w dziwnej pustce, której nie potrafiła niczym zapełnić. Miała tak ogromną nadzieję co do tego poranka, a tymczasem niszczyła sobie go sama. Podważała każde słowo, którym raczył ją Leo, a jego gestów starała się nie brać do siebie.
W końcu to i tak jest tylko na chwilę…
Owszem, wydawało się, że wszystko jest na odpowiednim miejscu. Nareszcie po tylu tygodniach dostała to, czego tak desperacko pragnęła, a choć słyszała wiele pięknych słów to przez cały ten czas tkwiło w niej przekonanie, że lada moment zostanie jej to odebrane. Nie wiedziała, jak ani czy ma się z tej chwili między nimi cieszyć. Z tego, że budząc się pierwsze co napotkało jej muśnięte sennością spojrzenie była uśmiechnięta twarz Leo, a jednym z pierwszych dźwięków, które usłyszała był jego kojący głos. Z wielu powodów nie potrafiła zaakceptować, że tak właśnie teraz może wyglądać jej codzienność. Wspólne poranki z Leo, leniwe i słodkie, zapełnione pocałunkami i drobnymi muśnięciami dłoni, miaucząca obok Odette i spokój, na który przecież zasłużyli. Z jednej strony wiedziała, że może zacząć pozwolić sobie na wyobrażenia przyszłości z Leo. Takiej, o której myślała, jeszcze w czasach, kiedy próbowała się przekonać, że między nimi nie ma nic więcej poza fizycznymi zbliżeniami, że to jest tylko seks z zaufaną osobą. W końcu jeszcze parę godzin temu pozwalała sobie na bardzo śmiałe wyobrażenia, a tymczasem, kiedy nastał ranek wszystkie obawy wróciły i to ze zdwojoną siłą. Romy nie potrafiła zatrzymać tej fali, mimo, że tak bardzo się starała, bo przecież nie chciała niczego między nimi psuć.
UsuńWidziała, jak zadowolony był Leo i jak szczęście z niego uchodziła. Chciała więc być powodem, który da mu go jeszcze więcej, a tymczasem czuła, że gdy tylko otworzy usta to powie coś, czego zacznie żałować, a cała ta radość, którą miał w oczach i w uśmiechu zgaśnie. Starała się więc odwlec ten moment w czasie i podarować im jeszcze trochę spokoju, zanim będą musieli zacząć trudne rozmowy. Odnosiła jednak wrażenie, że oboje mogą chcieć odwlekać ten moment w nieskończoność i wcale się też nie dziwiła. Wyglądało na to, że Leo lepiej radził sobie z budowaniem muru wokół nieprzyjemnych tematów, niż Romy, której umysł zaczął już działać na pełnych obrotach.
— Nie powinnam być najważniejsza, Leo. — Powiedziała cicho. Jeszcze przez chwilę patrzyła mu w oczy, zanim odwróciła wzrok. Nie chcąc, aby zobaczył w jej oczach więcej niż gotowa była obecnie przyznać. Naprawdę uważała, że nie powinna być dla niego najważniejsza. Miał na głowie sprawy, które były istotniejsze od zakochanej w nim dziewczyny i nie chciała być tą, która go odciąga od własnych spraw.
Wciąż na niego nie spojrzała, kiedy temat zszedł na jej ubiór, a raczej jego brak. Niemal momentalnie poczuła dziwną falę zawstydzenia i jeszcze większą chęć, aby naciągnąć na siebie kołdrę. Zamiast tego ułożyła się bardziej na brzuchu, jak gdyby chciała się przed Leo zakryć, choć przecież widział ją już z każdej strony i znał jej ciało lepiej niż ona.
Odwzajemniła pocałunek, oczywiście. Nie potrafiłaby tego nie zrobić i nie chciała sobie ani jemu tego odbierać. Przez te wszystkie myśli, których miała w sobie aż nazbyt wiele nie wiedziała co właściwie ma ze sobą zrobić. Ani jak się zachować.
Zamrugała kilka razy, kiedy powiedział dzieci i po chwili coś do niej dotarło. Jak to wybrzmiało i że wcale nie brzmiało to dobrze.
— Znaczy… kot siedzi ci za plecami, to byłoby dziwne. — Mruknęła i lekko poruszyła ramieniem. — Nie miałam nic na myśli. — Dodała prędko. Jeszcze tego jej brakowało, aby i on się wystraszył, że Romy nagle widziała ich z gromadką dzieci i planowała życie, na które żadne z nich nie było gotowe.
Miała ochotę schować się pod kołdrą i zacząć ten poranek od początku. Tak, jak należało i bez tych ciążących jej w głowie myśli, które potwornie blondynkę dobijały i odbierały całą radość, którą przecież powinna była z nim dzielić. Cieszyć się z tego, że był blisko i ją całował na powitanie nie przejmując się niczym, poza tym, że kot im ewentualnie popsuł plany na to, jak rozpoczęli poranek. Romy była zła sama na siebie, że do tego dopuściła i że pozwoliła, aby cała ta niepewność z wczoraj wkradła się między beztroski poranek.
Może potrzebowała kilku minut dla siebie, może odetchnąć i przemyć twarz zimną wodą, a potem do niego wrócić i zacząć wszystko od nowa. Tak, jak być powinno od samego początku? Sama już nie wiedziała, co ma zrobić, aby było lepiej. Bo nie było dobrze i wiedziała, że to zaledwie kwestia minut, jak i Leo zacznie zauważać, że Romy nie jest obecna w chwili, którą dzielili. I chyba nie była gotowa na żadne pytania, a już na pewno nie na to, aby tłumaczyć mu skąd biorą się jej obecne uczucia, które pochłonęły ją w pełni i wcale nie były przyjemne.
UsuńChciała móc się cieszyć z jego obecności. Zapewnień, że zostanie już na zawsze. Tylko… Przecież kiedyś już to słyszała. Zapewnienia, że nigdzie się nie wybiera. I wybrał się. Zostawiając ją kompletnie samą i z masą pytań, których nie chciała mu zadawać w obawie przed tym, jaką odpowiedź usłyszy.
Kiedy patrzyła mu w oczy widziała radość i wesoło tańczące w nich iskierki. Niemal tak, jak gdyby dla Leo naprawdę wszystko wróciło do normy. I zaczęła mu tego ogromnie zazdrościć, że nie miał w sobie (lub tak dobrze to maskował) tych odczuć, że zaraz coś pójdzie nie tak, jak powinno.
— Na zawsze to bardzo długo. — Zauważyła. Zacisnęła usta, a wzrok skierowała na jego ramię, po którym właśnie sunęła palcami. Potrzebowała czymś się zająć, bo czuła, że lada moment i zwariuje. Już wariowała, a jej głowa pracowała zbyt intensywnie, jak na zaledwie parę godzin snu. — Może… Może zaczniemy od dziś, dobrze? I później zobaczymy? — Zaproponowała.
Jeszcze wczoraj gotowa była wypalić, aby poszukali dla siebie miejsca. Dostatecznie dużego, aby zmieścili się tam ze wszystkimi swoimi rzeczami, kotem i całą przyszłością, którą Romy miała już rozplanowaną. Tymczasem teraz próbowała ostudzić jego zapał i może… Przystopować go z całą resztą. Ciągle miała w głowie tę irytującą myśl, że co, jeśli to wszystko jest tylko na moment? Wiedziała przecież, jak bardzo zaboli, gdy znów go nie będzie. Że znów będzie w rozsypce i może to właśnie był jej sposób na to, aby ochronić się przed ewentualną stratą, choć przecież nie mogła iść przez resztę życia ostrożnie i zachowywać się tak, jak gdyby w każdej chwili Leo mógł ją opuścić bez słowa. Tak nie można było żyć.
Naciągnęła na siebie kołdrę mocniej, próbując się w niej schować nie tyle przed nim, a przed własnymi myślami, które odbierały jej teraz całą radość z życia. Zakopana z powrotem pod ciepłą pościelą wcale nie czuła się lepiej. Było chyba nawet gorzej.
Zagryzła wnętrze policzka, kiedy Leo trzymał w dłoni białego pluszowego króliczka. Stał się on dla Romy jedną z najważniejszych rzeczy, jakie w życiu miała. Mimo, że był przecież bezwartościowy. Mógł kosztować, ile? Dwadzieścia dolarów? Może nawet mniej. Nie zastanawiała się nad tym, bo nie było to istotne. Ważne było to przez kogo został jej on podarowany. Pamiętała, jak bardzo ucieszyła się, że go dostała. Ot, zwykła zabawka. Coś z czego cieszą się dzieci. Nawet nie podejrzewała, że Leo mógł spojrzeć na zabawkę i pomyśleć o niej. Tymczasem to właśnie miało miejsce. Była trochę zmieszana, kiedy jej podarował pluszowego króliczka i zachwycona jednocześnie. Pokochała go niemal od razu i nie rozstawała się z nim od tamtej pory. Czasem musiała go chować, bo jak miała wytłumaczyć swojemu chłopakowi, że jego przyjaciel podarował jej pluszaka, z którym Romy chciała spać? Jakby to wyglądało? Tak więc przez sporą część zeszłego roku pluszowy królik spędzał czas w ukryciu, a swój wielki moment miał dopiero, kiedy Romy i Leo zaczęli się spotykać, a ona nie musiała już go chować przy każdej okazji. Nie zabierała go wszędzie ze sobą, a królik najczęściej czekał na nią w mieszkaniu i kiedy spędzała noce sama sięgała po niego i wtulona w niego zasypiała. Niedawno jeszcze pachniał perfumami Leo. Spryskała go nimi na jakiś czas przed rozstaniem, aby móc czuć go przy sobie nawet wtedy, kiedy go nie ma obok. Tylko z czasem zapach zaczął się ulatniać, a po nim zostało jedynie mgliste wspomnienie w jej głowie.
Odniosła wrażenie, że Leo odkrył o niej właśnie coś co starannie próbowała ukryć przed całym światem. Coś czego nie była gotowa przyznać nawet przed nim, a przecież to była tylko koszulka i tylko zabawkowy królik. Nic co mogło mieć głębsze znaczenie. A jednak miało i były to dwie najważniejsze rzeczy w życiu blondynki po jego odejściu. Były one bolesnym przypomnieniem, że kiedyś miała kogoś kto wiele dla niej znaczył, a jedyne co jej po nim zostało to pluszowy królik i znoszona zielona koszulka, która przetrwała niejedno pranie i masę wylanej kawy, którą piła najczęściej zbyt zaspana, aby kontrolować swoje ruchy.
UsuńRomy chwilę milczała, głównie patrząc na króliczka w jego dłoni, a dopiero po chwili przeniosła wzrok na Leo. Rumieniec na jego policzkach sprawił, że delikatnie się uśmiechnęła.
— Zanim…? — Powtórzyła. Była tym trochę zdziwiona, a cały ten czas przekonana była, że kupił go dużo później. Rękę, którą jeszcze chwilę temu miała na jego ramieniu przeniosła na policzek, który delikatnie pogładziła. — Najwyraźniej wcześniej nie był gotowy, aby mnie poznać.
Niby żartowała, ale zrozumiała o co mu chodziło. Romy wiele razy żałowała, że nie zrobili kroku w swoją stronę wcześniej. Ona próbowała, jednak, kiedy Leo grzecznie ustawił ją do pionu i nie chciał, aby ich znajomość była czymś więcej próbowała się z tym pogodzić. Potem wszystko zaczęło się komplikować.
Romy przez chwilę milczała, próbując odepchnąć od siebie wszystkie te myśli i pozwolić sobie na to, aby się rozluźnić i w końcu przyznać przed sobą, że może ich relacja wcale nie skończy się znów w ten sam sposób. Że może tym razem nie miała się już czego obawiać.
— Znalazłam ją… parę dni po tym, jak… no wiesz. — zaczęła i wzruszyła lekko ramieniem. Parę dni po tym, jak ze mną zerwałeś i nie powiedziałeś, dlaczego już nie jestem wystarczająca. Przygryzła wnętrze policzka, odrobinę zbyt mocno, bo zaledwie chwilę później poczuła w ustach metaliczny posmak. — Chciałam ją wyrzucić, bo dlaczego miałabym trzymać coś co należy do ciebie, skoro ciebie już nie ma, ale… Nie mogłam.
Przesunęła językiem po miejscu, które chwilę temu przygryzała zębami, chcąc się też pozbyć nieprzyjemnego posmaku w ustach. Uniosła również wzrok na Leo, chcąc mu spojrzeć w oczy.
— Spałam w niej, kiedy za tobą tęskniłam. — Przyznała. Tęskniła codziennie, jednak realistycznie nie mogła spać w niej przez trzy miesiące i nie wrzucić jej do prania, a poza tym przyjaciółka zbyt wiele nocy spędzała z nią i widząc Romy w koszulce Leo pewnie by ją podpaliła i wyrzuciła z okna na ulicę. Tak, to brzmiało, jak coś co mogłaby zrobić brunetka. — A królik… lubię się do niego przytulać i… i jakiś czas temu jeszcze pachniał tobą.
Wzruszyła lekko ramionami, jak gdyby nie chciała nadawać temu wyznaniu zbyt mocnego brzmienia. Tęskniła za nim również wczoraj, kiedy nie miała nawet pojęcia, że na siebie wpadną. Tęskniła również teraz, gdy był tak blisko, a głowa nie pozwalała jej na cieszenie się tym i nieustannie podsuwała te najgorsze scenariusze.
One look and I can't catch my breath
Two souls into one flesh
When you're not next to me
I'm incomplete 🧸❤️🩹