Wczorajszej nocy w nowojorskim hotelu The Plaza doszło do gwałtownego pożaru, który wybuchł około godziny 2:30 nad ranem w reprezentacyjnej Sali Balowej (Grand Ballroom). W chwili pojawienia się ognia odbywająca się tam zamknięta impreza dobiegała końca.To, co miało być kolejnym ekskluzywnym spotkaniem nowojorskiej elity, w ciągu kilku minut przerodziło się w scenę prosto z koszmaru. Okoliczności zdarzenia bada nowojorska policja.
Can we pretend that airplanes in the night sky are like shooting stars?
CLAIRE ALEXANDRA BELLFORT
claire alexandra bellfort
po prostu Belle —— urodzona 15 maja 2006 roku w Nowym Jorku —— kelnerka w kameralnej knajpce na Manhattanie —— była studentka pielęgniarstwa w LaGuardia Community College —— wydalona z uczelni po tym, jak oskarżono ją, a potem prawomocnie skazano za kradzież, której nie popełniła —— córka uzależnionego od hazardu bezrobotnego oraz sprzątaczki —— dzieli z rodzicami niewielkie mieszkanie socjalne w robotniczej dzielnicy East Harlem —— regularnie czyta lub szkicuje w Central Parku —— dokarmia bezdomne zwierzęta w okolicy, a wieczorami wypatruje samolotów —— niespełnione marzenie o zostaniu stewardessą —— zakochana w wysokościach, tańcu i muzyce na żywo —— zmieniła swój balkon z widokiem na Central Park w niewielki ogród —— częsta bywalczyni budżetowych punktów widokowych —— przesiaduje na dachach wysokich budynków, jeden z nich traktuje jako swoją samotnię —— dziewczyna do wynajęcia —— instagram —— wild horses, i wanna be like you —— dance me to the end of love... —— playlista
I could really use a wish right now
Gdyby ktoś zapytał Claire, jaki jest uniwersalny przepis na szczęście, odpowiedziałaby że go nie zna, a nawet poddała w wątpliwość jego istnienie. Spełnienie w życiu łatwo utożsamić z pieniędzmi, sukcesem tudzież sławą, które czekają na człowieka gdzieś na końcu wyboistej drogi okupionej poświęceniem. Przez jakiś czas sama ulegała przekonaniu, że to pojęcia synonimiczne, ale potem zajrzała do tego świata przez uchylone drzwi i szybko zdała sobie sprawę, że klamki w nim nie są w nim wcale ze złota, a co najwyżej pozłacane. Widziała tam przede wszystkim samotność oraz smutek zagrzebane pod grubą warstwą starannie zafałszowanych pozorów. Nabrała wtedy świadomości, że to poświęcenie przybiera rozmaite formy i nierzadko kosztuje więcej, niż daje w zamian... Zwłaszcza kiedy na szali kładzie się moralność, godność, istotę człowieczeństwa.
Uznała, że nie chce otoczyć się rzeczywistością, w której prym wiedzie zakłamanie, zawiść i niekończący się wyścig za doskonałością z góry skazany na porażkę. Zna jednak codzienność, w której brakuje pieniędzy, więc jest zdania, że łatwo gardzi się tylko czymś, co trzyma się już w garści. Wie czym jest głód, frustracja, a także niepokój o jutro; jak bolą zamknięte furtki oraz wszystko to, co jest poza Twoim zasięgiem wyłącznie dlatego, że na koncie brakuje Ci kilku zer. Poczuła, jak to jest zostać zaszufladkowanym z powodu zasobności portfela lub też raczej jej braku — przekonała się również, jak szybko taka zasobność w ręku kogoś innego może przekreślić Twoją przyszłość. Przede wszystkim zrozumiała, z jaką łatwością manipuluje się faktami i dyktuje sprawiedliwość, mając na wyciągnięcie ręki odpowiednie zasoby.
Mówi się, że pieniądze szczęścia nie dają, ale Claire nauczyła się, że mogą mu pomóc. Pomaga też sama, wychodząc z założenia, że szczęście to nie żadna lista osiągnięć ani status materialny. Szczęście to wybór, dlatego każdego dnia wybiera ciekawość, upór i uśmiech, potrafiąc doszukać się pozytywu w każdej sytuacji. Czerpie radość z najmniejszych rzeczy, snuje marzenia i po prostu żyje w zgodzie ze sobą, bo tego nie odbierze jej nikt.
So wake me up when it's all over When I'm wiser and I'm older
[Cieszę się, że udało Ci się opublikować, można w takim razie już tak oficjalnie powitać Claire w naszym (średnio)zacnym gronie :D Razem z moją gromadką, będę trzymać za nią kciuki, by to założenie o wymykaniu się zakłamaniu i zawiści rzeczywiście było możliwe do zrealizowania. <3 ]
Jackson Howard stał przed wysokim lustrem w sypialni apartamentu zajmującego całe piętro jednego z budynków na Upper East Side. Za panoramicznymi oknami Nowy Jork powoli pogrążał się w wieczorze. Ostatnie promienie słońca odbijały się od szklanych fasad wieżowców, rozlewając po mieście złote refleksy, które z tej wysokości przypominały migoczące żyły rozciągające się aż po horyzont. Przez lata ten widok działał na niego jak forma obietnicy. Przypominał, że nie istnieje nic, czego nie dałoby się zdobyć. Dziś nie zwracał na niego najmniejszej uwagi. Jego wzrok pozostawał utkwiony we własnym odbiciu. Przyglądał się mężczyźnie, którego media od trzech tygodni z uporem przedstawiały jako nowego właściciela Pearl Yachts, syna marnotrawnego, który wrócił po swoją spuściznę. Zastanawiał się, na czym dłużej będą żerować. Na śmierci jego ojca, czy na tym, że on sam nie podzielił jego losu rok temu. Powoli wygładził mankiet czarnej koszuli. Matowy jedwab miękko układał się na skórze, pozbawiony ostentacyjnego połyski, który jeszcze kilkanaście miesięcy temu uznałby za obowiązkowy. Dziś zależało mu wyłącznie na tym, by wszystko wyglądało dokładnie tak, jak powinno. Bez przesady. Bez zbędnego przepychu. Bez powodów, by zapamiętano go jako cokolwiek poza nazwiskiem. Kolejne guziki ustępowały pod pewnymi ruchami jego palców. Spokojnym i precyzyjnym. Takim, którego nie potrafił zachwiać nawet telefon otrzymany trzy tygodnie wcześniej o czwartej nad ranem. Pamiętał każdy szczegół tamtej chwili. Ciszę panującą w pokoju. Zimny parkiet pod bosymi stopami. Przygaszony ekran telefonu. I głos po drugiej stronie. Krótki. Rzeczowy. Pozbawiony współczucia, czy żalu. — Pan Robert Howard zmarł dziś w nocy. Nie pytał później o szczegóły. Nie czuł takiej potrzeby. Jego ojciec przez całe życie funkcjonował jak doskonale zaprojektowana maszyna. Wszystko robił szybko, konkretnie i bez miejsca na sentymenty. Nawet śmierć przyszła do niego w sposób, który wydawał się boleśnie zgodny z jego charakterem. Zawał. Jedna noc. I koniec. Jackson odsunął od siebie tę myśl i sięgnął po marynarkę. Ciężka czarna wełna gładko osunęła się na jego ramiona. Krawiec poprawiał ją jeszcze dwa dni wcześniej, dbając o każdy milimetr materiału. Tego wieczoru wszystkie spojrzenia będą skierowane właśnie na niego. Musiał wyglądać nienagannie. Nie zakładał krawata. Nie chciał wyglądać na człowieka kompletnie pogrążonego przez żałobę. Ale nie zamierzał też sprawiać wrażenia kogoś, kto zjawił się tylko w celu świętowania awansu. Oficjalnego pogrzebu nie było. Była tylko krótka ceremonia dla rodziny i dzisiejsza uroczystość. Ojciec nigdy nie przepadał za ceremoniami, które nie prowadziły do żadnego konkretnego celu. Memoriał organizowany przez Pearl Yachts był znacznie bliższy temu, co sam prawdopodobnie by wybrał. Wieczór ku pamięci założyciela. Tak głosiły oficjalne zaproszenia. Nieoficjalnie wszyscy doskonale wiedzieli, że nie do końca po to naprawdę tam przyjdą. Nie po to, by wspominać Roberta Howarda, połowa z nich nigdy go nie poznała. Przyjdą zobaczyć następcę. Ocenić go. Wkupić w łaski. Sprawdzić, czy chłopak znany dotąd z pierwszych stron plotkarskich rzeczywiście jest gotów przejąć stery jednego z największych przedsiębiorstw w branży. I dziś pierwszy raz mieli na niego spojrzeć nie jak na “syna Howarda”, a Howarda. Podszedł do konsoli stojącej przy oknie i sięgnął po zegarek. Czarna koperta. Bransoleta z tytanu. Model bez sekundnika.
Ojciec kiedyś powiedział mu, że człowiek naprawdę bogaty nie potrzebuje patrzeć, jak uciekają kolejne sekundy. Wystarczy, że potrafi zdecydować, co z nimi zrobić. Jackson uśmiechnął się pod nosem. Ledwie zauważalnie. Ojciec miał tendencję do zmiany zwykłego przedmiotu w lekcję. Nie byli sobie bliscy. To zdanie powtarzał sobie niemal z mechaniczną obojętnością. Dopiero teraz odkrywał, że obojętność i przyzwyczajenie wcale nie są tym samym. Robert zabierał go do stoczni, odkąd był dzieckiem. Pokazywał kadłuby. Rysunki techniczne. Modele przyszłych jednostek. Potrafił godzinami opowiadać o proporcjach, wyporności, liniach kadłuba i precyzji wykonania, a jego głos nabierał wtedy życia, którego Jackson nigdy nie słyszał podczas rodzinnych kolacji. — Pamiętaj — powiedział kiedyś, kładąc dłoń na aluminiowej burcie jednego z prototypów. — Pieniądze są tylko liczbami. Prawdziwa władza zaczyna się wtedy, kiedy ludzie przestają pytać czy, a zaczynają pytać kiedy. Mały Jackson chłonął każde słowo. Wydawało mu się wtedy, żę jeśli będzie wystarczająco dobry, pewnego dnia ojciec spojrzy na niego z takim samym uznaniem, z jakim patrzył na kolejne wodowane jednostki. Nigdy do tego nie doszło. A teraz już nigdy nie miało. Przez krótką chwilę stał jeszcze nieruchomo, pozwalając, by cisza wypełniła apartament. Była niemal namacalna. Nie zakłócała jej muzyka dobiegająca z ukrytych głośników, szum telewizora ani dźwięk kolejnego powiadomienia na telefonie. Tylko cicha praca klimatyzacji i odległy, stłumiony puls miasta, który z tej wysokości bardziej przypominał echo niż prawdziwy hałas. Jeszcze rok temu nie wyobrażał sobie wieczoru bez muzyki. Czegoś, co zagłuszyłoby myśli. Teraz coraz częściej łapał się na tym, że woli ciszę. Była uczciwsza. Na niskim stoliku w salonie leżała otwarta teczka. Akty własności, pełnomocnictwa, dokumenty sukcesyjne, raporty finansowe… Nazwiska ludzi, którzy jeszcze nie zdążyli złożyć kondolencji, a już chcieli umówić z nim spotkanie. Śmierć jego ojca trwała dla większości dokładnie tyle, ile wypadało. Interesy, znacznie dłużej. Jackson zamknął teczkę jednym, zdecydowanym ruchem. Na dziś miał już dość formalności. Drzwi windy rozsunęły się niemal bezszelestnie. Prywatny szyb zjeżdżał kilkadziesiąt pięter w dół z płynnością, której niemal nie dało się wyczuć. Jack oparł się lekko o chłodną ścianę kabiny i przez chwilę obserwował zmieniające się cyfry na dyskretnie podświetlanym panelu. Zabawne, jeszcze nie tak dawno o tej porze dopiero zaczynałby wieczór… a może kończył poprzedni? Niekiedy dni i noce zlewały się w ciąg twarzy, hałasu, brzęku szkła i szumu alkoholu. Telefon nie przestawał by dzwonić. Znajomi czekaliby w jednym z topowych klubów. Tamto życie w tej chwili zdawało mu się należeć do kogoś zupełnie obcego. Nie czuł za nim tęsknoty, co również było dziwne. W podziemnym garażu czekał już kierowca. Skinął głową, kiedy Jackson zbliżył się do samochodu, i otworzył tylne drzwi czarnego Maybacha. Wnętrze pachniało świeżą skórą i delikatną nutą bergamotki. Jackson usiadł, poprawił mankiety marynarki i pozwolił, by drzwi odcięły go od świata krótkim, głuchym trzaskiem. — Na miejsce? — odezwał się kierowca, bardziej z przyzwyczajenia niż potrzeby uzyskania odpowiedzi. — Tak. — odparł tylko tyle.
Samochód ruszył z miejsca, niemal niezauważalnie wtapiając się w wieczorny ruch Manhattanu. Za przyciemnianą szybą miasto żyło swoim rytmem. Ludzie spieszyli na kolację. Turyści zatrzymywali się, by zrobić zdjęcie. Na chodnikach ustawiali się uliczni muzycy… Nowy Jork nie zatrzymywał się dla niczyjej żałoby. Miasto nie współczuło. Nie pocieszało. NIe udawało, że rozumie. Po prostu szło dalej. Dokładnie tak, jak od zawsze uczono jego. Auto skręciło w stronę Meatpacking District. Szklany pawilon wynajęty na memoriał wyrastał ponad dachami okolicznych budynków niczym kolejna wizytówka sukcesu. Elegancki. Nowoczesny. Bezbłędny. Jackson dostrzegł pierwsze błyski fleszy jeszcze zanim samochód całkowicie się zatrzymał. Wziął głębszy oddech. Zdawał sobie sprawę, że połowa będzie go porównywała z ojcem i czego by nie zrobił, dla wielu nigdy nie dorośnie mu do pięt. Maybach zatrzymał się płynnie przed wejściem do przeszklonego pawilonu. Pozwolił sobie na jeszcze jeden spokojny oddech. Potem drzwi otworzyły się z cichym szelestem. Wieczorne powietrze było ciężkie od wilgoci unoszącej się znad Hudsonu. Przed wejściem panował uporządkowany ruch. Czarne limuzyny zatrzymywały się jedna po drugiej, dyskretnie wysadzając kolejnych gości. Ochrona sprawnie sprawdzałą nazwiska, kelnerzy odbierali okrycia, a kilku fotografów czekało za wyznaczoną linią, wyraźnie poinstruowanych, by nie przekraczać granic. Pearl Yachts zawsze dbało o swój nieskazitelny wizerunek, chaos rezerwując konkurencji. Jackson ruszył przed siebie pewnym, zdecydowanym krokiem. Nie rozglądał się w poszukiwaniu znajomych twarzy. Wiedział, że najistotniejsze osoby na pewno tutaj są, reszta go nie interesowała. Niektóre rozmowy cichły. NIektórzy witali się z nim krótko. Pojedyncze spojrzenia zaczęły odrywać się od kieliszków i prowadzonych rozmów, by po chwili skupić się wyłącznie na nim. Jedni robili to dyskretniej od innych. Próbowali dostrzec prezesa, a on sam jeszcze nie wiedział, czy nim jest. Do wnętrza prowadził korytarz wyłożony ciemnym kamieniem, którego powierzchnia odbijała światło subtelniej niż wypolerowany marmur. Z głównej sali docierał do niego szmer rozmów i dźwięk kwartetu smyczkowego grającego gdzieś w tle. Gdy przekroczył próg dali, poczuł jak przestrzeń na ułamek sekundy zamarła. To trwało może dwie sekundy. Przesunął wzrokiem po wnętrzu. Nie zatrzymał się, jego uwagę przyciągnęło coś zupełnie innego. Model pierwszego superjachtu zaprojektowanego przez jego ojca. Ustawiono go na środku sali niczym eksponat muzealny. Tuż obok stała czarno-biała fotografia mężczyzny. Na zdjęciu Robert uśmiechał się szeroko, jedną dłoń opierając o reling świeżo zwodowanej łodzi. Jackson zmarszczył nieco brwi. NIe pamiętał, żeby kiedykolwiek widział go uśmiechającego się w ten sposób w domu. — Jackson. — Głos wyrwał go z zamyślenia. Odwrócił się. W jego stronę zmierzał Victor Callahan, najstarszy członek zarządu. Siwe włosy miał starannie zaczesane do tyłu, a garnitur wyglądał nienagannie. Victor pracował z Robertem niemal od samego początku. Prawdopodobnie znał go lepiej niż własny syn. — Dobrze cię widzieć. — Jackson uścisnął wyciągniętą dłoń. Pewnie i bez przesadnej siły. — Dziękuję, że przyszedłeś. Starszy mężczyzna skinął głową. — Nie wyobrażam sobie, żeby mogło mnie zabraknąć. Między nimi zapadła krótka cisza. NIe niezręczna, taka w której obaj byli świadomi, że żadne słowa nie będę wystarczające. — Twój ojciec był… — Victor zawahał się po raz pierwszy odkąd Jakcson go znał. — Był trudnym człowiekiem Jackson niemal się uśmiechnął. — To chyba najbardziej dyplomatyczne określenie, jakie dzisiaj usłyszę. W kąciku ust mężczyzny pojawił się ledwie dostrzegalny cień uśmiechu. — Pomyślałem, że prz tej okazji warto spróbować. — Doceniam. Victor położył mu dłoń na ramieniu. Krótko. Po ojcowsku nim odszedł dalej, do kolejnych gości.
Porozmawiamy o tym w lepszych okolicznościach... Zbierali tematy, które powinni poruszyć dopiero wtedy, gdy wszystko wokół nich nie będzie już tak gęste od napięcia i cudzych spojrzeń. Głównie za jego sprawką. Podejrzewał, że na koncie ma znacznie więcej brzydkich sekretów niż Claire, i że to własnie one będą wymagały najwięcej wyjaśnień. Ale nie chodziło wyłącznie o przeszłość. Musieli też porozmawiać o tym, co dalej. Czy zamierzała zamknąć to, co między nimi zaszło, w ramach jednorazowego, intensywnego zbliżenia, czy też oboje byli na siebie gotowi, na rzeczy dobre i te zdecydowanie gorsze. Teraz mogło być przyjemnie, wspaniale, niemal łatwo. Jack przeczuwał jednak, że po przyjęciu, Claire będzie miała do niego jeszcze więcej pytań. Bliżej jego świata (a przynajmniej tej jego częsci, która mogła okazać się dla niej nieakceptowalna) nie mogła się już znaleźć. Nie chciał w ciemno obiecywać jej, że będzie trzymał się od tego wszystkiego z daleka. Nie mógł i nie chciał. Do tej części należeli jego znajomi, współpracownicy i ludzie, którzy niekoniecznie darzyli go sympatią. Kłamałby jednak, gdyby powiedział, że nie obawia się pokazania jej całości; zgnilizny, krzywizn i wszystkich tych rzeczy, które przez lata starannie maskował. Zdawał sobie sprawę, że w którymś momencie, mogło okazać się, że to dla niej po prostu zbyt wiele.
W limuzynie siedzieli na tyle blisko siebie, że nawet starając się nie podsłuchiwać, słyszał głos matki Claire, który wyraźnie odbijał się w ciszy samochodu. Obserwował ją podczas rozmowy, rejestrując każdą zmianę wyrazu twarzy i łącząc je z tym, co dobiegało z drugiej strony linii. Na niektóre uwagi kiwał nieznacznie głową, a na drobne przytyki, uśmiechał się pod nosem. Gdyby okoliczności były inne, na pewno odwiózłby Claire i Inhana do domów. Claire tak czy inaczej chciałby zatrzymać przy sobie na dłużej, ale gdyby nie wyrażała na to wyraźnej chęci, odstawiłby ją pod wskazany adres bez słowa sprzeciwu. Nie chciał, by jej matka zaczęła źle o nim myśleć, nawet jeśli powinna namawiać córkę do większej ostrożności. Przygryzł wewnętrzną stronę policzka, powstrzymując parsknięcie, na moment zwracając wzrok za przyciemnianą szybę. Od kiedy właściwie zaczął przejmować się tym, co pomyślą sobie o nim czyjeś matki? Najwyraźniej były to nowe parametry, do których powinien się przyzwyczajać. Nie wtrącał żadnego głupiego komentarza, choć kilka, z czystego przyzwyczajenia, cisnęło mu się na usta. — Martwi się o ciebie, to dobrze. Matki powinny martwić się o swoje dzieci. Domyślał się, że niejednokrotnie musiało być to kłopotliwe, ale coś, co znał jedynie w teorii, było wyrazem rodzicielskiej miłości. A to chyba należało doceniać. Tak przynajmniej mu się wydawało, bo nie był zbyt dobry na linii syn-matka. Cieszył się, że udało im się wreszcie wydostać z hotelu i mogli wrócić do domu. Wcześniej powrót napawał go ekscytacją. Z czysto samolubnych pobudek chciał znaleźć się z Claire ponownie sam na sam. Teraz jednak, gdy emocje zaczęły powoli opadać, poczuł przede wszystkim zmęczenie osiadające ciężko na ramionach i karku. Położył dłoń na udzie Claire, ciepłą i pewną. — Nic mu nie będzie — zapewnił ciszej, mając na myśli Inhana. — Jutro będzie miał potwornego kaca, ale to wszystko. Wielokrotnie przez to przechodził. Nawet nieprzyzwyczajony organizm, powinien sobie sprawnie poradzić z tym, co mu podano. Kilka tabletek przeciwbólowych i odpowiednia ilość wody powinny uporać się z nieprzyjemnymi konsekwencjami wieczoru.
Poczuł pod palcami nieznaczne drgnięcie - subtelne, niemal nieuchwytne, a jednak na tyle wyraźne, by zarejestrować je całym ciałem. Przez ułamek sekundy miał ochotę cofnąć dłoń i dać jej tyle przestrzeni, ile w tej chwili mogła potrzebować, choć nie kryło się za tym żadne nieczyste zamierzenie. Chciał jedynie, by wiedziała, że jest obok i nie zamierza się oddalać. Potrzeba bliskości wciąż tliła się nim z niezmienną intensynością, dlatego mimowolne drgnienie ukłuło go gdzieś pod żebrami. Liczył, że dystan, który niespodziewanie pojawił się między nimi, stopnieje, gdy tylko znajdą się w limuzynie - bezpiecznej, domkniętej przestrzeni, w której nie będzie już świadków ani cudzych gier. Chciał już zrzucić z siebie ubranie, znaleźć się w pościeli i przede wszystkim zamknąć ją w swoich ramionach odcinając od reszty świata. Dlatego poczuł ulgę, gdy ich palce pozostały ciasno splecione przez resztę drogi do apteki i z apteki do apartamentu. Ciepło jej skóry działało kojąco na rozszalałe emocje oraz wciaż pobudzone zmysły. Obojętnie nie miało większego znaczenia, czy Claire pozostałaby blisko Inhana. Plotkara i tak znalazłaby sposób na utrudnienie mu życia. sposób, w jaki potraktowała chłopaka, wydawał się jednak wyjątkowo nieuczciwy w porównaniu do Claire, którą teraz oplatał ciasny lęk przed ujawnieniem nagrania. Jack podejrzewał, że decyzja organizatorki była podyktowana przede wszystkim tym, z kim dziewczyna pojawiła się na imprezie i że przy nim Plotkara miała znacznie szersze pole manewru. Sam nie potrafił jednak wykrzesać z siebie wstydu. Dawno został odarty z niego, w parze ze skromnością. Był na tyle zarozumiały i przyzwyczajony do własnej ekspozycji, że perspektywa wypłynięcia kolejnych nagrań nie spędzała mu snu z powiek. Nie jedno zdjęcie obiegło social media, by po kilku dniach zostać zapomniane na rzecz nowej, jeszcze bardziej soczystej plotki. Tak to działało: skandal gonił skandal, a on dawno nauczył się funkcjonować w tym rytmie.
Droga do apartamentowca nie zajęła dużo czasu. Było późno, ruch na mieście był zdecydowanie mniejszy. Szklany wieżowiec pojawił się na tle niższych budynków. Odbijał blade światło księżyca i rozproszone kolorowe błyski miasta. Limuzyna zwolniła przy szlabanie; po krótkiej weryfikacji, zostali wpuszczeni na zamknięte osiedle. Kierowca zatrzymał samochód bezpośrednio pod wejściem. Jackson wysiadł z samochodu pierwszy, podając Claire dłoń i wypuszczając ją na chłodne, nocne powietrze. Okrążył auto i otworzył drugie drzwi. — Wybacz, że przerywam tę miłą drzemkę, ale koniec wycieczki. Delikatnie uścisnął ramię Inhana, aż ten z trudem uniósł powieki i spojrzał na niego zamglonym, nieobecnym wzrokiem. Chłopak pokiwał jedynie głową i wspierając się na wyciągniętym ramieniu Jacksona, wykaraskał się z limuzyny. Ruchy miał niezdarne i chwiejne, dlatego Jack nie odsuwał się od niego ani na krok, choć całym sobą wolałby trzymać się blisko Claire. Inhan obrócił się do niej z pijackim, krzywym uśmiechem — Ja okien nie chciałbym tu myć. — skomentował, wskazując niepewnie na gładką, lśniącą powierzchnię wieżowca. — To lepiej ich nie ufajdaj. — odparł Jack z nutą przekory w głosie, nie dodając już nic więcej. Był niemal pewien, że Inhan następnego poranka nie będzie pamiętał ani drogi, ani własnych komentarzy.
Za szerokimi drzwiami przywitał ich portier, krótkim dobry wieczór. Wzrok mężczyzny nie zatrzymał się na nich dłużej niż było to konieczne - dawno przywykł już do różnorodnych gości Jacksona i do ekscesów, które niejednokrotnie rozgrywały się na tych korytarzach. Winda uniosła ich prosto na ostatnie, prywatne piętro, wprowadzając bezpośrednio do apartamentu. Inhan opierał się o Jacksona niemal całym ciężarem, gdy ten próbował namierzyć włącznik światła. Wnętrze było wykończone minimalistycznie, w stonowanych, ciemnych barwach. Przestronny salon z otwartą kuchnią otwierał się na panoramiczny widok Nowego Jorku rozciągający się za wysokimi przeszkleniami. — Czuj się jak u siebie. — rzucił do Claire, posyłając jej krótki, ciepły uśmiech, po czym skierował się od razu w stronę gościnnej sypialni, by ułożyć Inhana do snu. — Wow, to jakiś hotel? — dobiegło go zdziwione pytanie chłopaka. Jackson jedynie przewrócił oczami, pragnąć jak najszybciej uporać się z tą częścią wieczoru i wreszcie móc w pełni skupić uwagę na jedynej osobie, której obecność wciąż była najistotniejsza.
Kiedy Claire skwitowała komentarz przyjaciela krótkim ja bym mogła, Jackson jedynie w duchu pokręcił głową. Nie powinno być to dla niego dużym zaskoczeniem, Claire nie obawiała się pracy i nie szła na łatwiznę. Dodatkowo miała zainteresowania, które wymagały od człowieka pewnych nakładów odwagi; zarówno samoloty jak i konie wiązał czynnik ryzyka i nieprzewidywalności. Samoloty były budowane z pieczołowitością i ogromną uwagą, jak jachty w stoczniach, i choć odnotowywano w ostatnich latach niewiele katastrof z ich udziałem, wciąż jedna, drobna pomyłka mogła okazać się fatalna w skutkach. Konie natomiast, jako że są zwierzętami, w których naturze leży płochliwość, zawsze w pewnym stopniu pozostaną nieprzewidywalne. Jackson lubił ryzyko, jego własne hobby wiązały się z prędkością i wymagały od niego ogromu skupienia i uwagi. Nieczęsto przez własną głupotę miał więcej szczęścia niż rozumu. Jednak siedząc na motocyklu, za kierownicą samochodu, czy sterem jachtu, wszystko zależało od niego. Maszyna jest podległa człowiekowi, jej działanie, sprawność i wyniki także. Lubił tą zależność oraz formę kontroli. Na zwierzęciu nigdy w życiu, by tego nie osiągnął. Zawsze połowa sukcesu zależała od konia, którego zachowania w pełni nie było można przewidzieć. Dlatego dobrowolnie nigdy nie usiadłby w siodle, obojętnie jak majestatyczne zdają się to zwierzęta. Uwagę dotyczącą wnętrza również przemilczał. Inhan nie był raczej w pełni świadom wypowiadanych słów, a nawet jeśli, Jacksona mało co obchodziła jego opinia na temat wystroju. Każdy miał swoje gusta, on przepadał za minimalizmem. Jego świat był głośny i kolorowy, przesycony różnymi formami. Tutaj wracał i mógł w pełni się wyciszyć. Wnętrze było przestronne, nie czuł się więcej ściśnięty między czterema ścianami. Ciemne, stonowane kolory pozwalały odpocząć oczom, co wielokrotnie przydawało się, gdy potężny kac wywoływał wrażliwość na światło. Inhan zapewne jutro dojdzie do podobnych wniosków, gdy obudzi się z nieprzyjemnym, pulsującym wrażeniem w skroniach. Jack nie przebywał tu na tyle często, a przez ostatni rok wcale, by przywiązywać uwagę do wyglądu. Zajmował się tym projektant, a jemu zależało głównie na jakości wybieranych materiałów oraz tkanin. Miał pieniądze i choć często wydawał je na przyjemności, lubił je również dobrze zainwestować. Apartament po latach wciąż prezentował się nienagannie i na czasie, więc gdyby zechciał go sprzedać, mógłby wyciągnąć sporo gotówki. Przyglądał się jak Claire oporządza Inhana z mieszanymi uczuciami. Nie tyle zazdrością co pewnego rodzaju niezrozumieniem… a może uznaniem dla jej cierpliwości i wyrozumiałości, bo wiedział, że sama również padała. Chociaż złośliwy głosić szeptał mu do ucha, że może chłopak robił to celowo, by zwrócić na siebie jej uwagę. Nie zagłębiał się jednak dalej w tą dwulicową myśl. Kiedy Claire oparła się o niego, pogładził ją ostrożnie po łopatkach, krótkim ruchem. Choć całą drogę trzymali się za ręce, jej niespokojne drgnięcie, gdy ułożył dłoń na jej udzie, wciąż z nim pozostało i nie wiedział, czy między nimi pojawiła się teraz granica, której nie powinien naruszać. Wolał, więc nie wywierać nieświadomie presji. W głębi ducha liczył, że kiedy emocje opadną, powstały dystans opadnie razem z nimi. — Jasne.
Ujął jej dłoń i poprowadził w głąb mieszkania, prowadząc ją na sam koniec korytarza, które oświetlało subtelne, stłumione światło. Uchylił drzwi do sypialni, puszczając ją przodem. Pomieszczenie nie różniło się wystrojem od reszty mieszkania. Była równie powściągliwa i minimalistyczna. Wysoki sufit, utrzymany w ciemnej kolorystyce i urozmaicony dyskretnie rozmieszczonymi punktami świetlnymi, potęgował wrażenie przestronności, podczas gdy rozciągające się od podłogi po sam strop grube szyby otwierały również ten pokój na miasto. Obszerne, nisko osadzone łóżko z szerokim wezgłowiem stało na środku, zajmując centralną część sypialni. Jedna z bocznych ścian wykończona była płytami imitującymi naturalny kamień o nieregularnej powierzchni. W nią wkomponowany był gazowy kominek. Za jedną ze ścianek po prawej stronie, znajdowało się dyskretne przejście prowadzące do garderoby, pozbawione tradycyjnych drzwi stanowiło przedłużenie pomieszczenia. — Znajdę ci coś do przebrania. Na moment Jackson zniknął w garderobie, by po chwili wrócić do niej z prostą koszulką i krótkimi, cienkimi spodenkami, gdyby nie czuła się na tyle swobodnie, by poruszać się bez nich. — Tam jest łazienka. — wskazał szklane, matowe drzwi. — Jeśli czegoś potrzebujesz, wszystko powinno być w szafkach. Śmiało grzeb. — dodał. Jego gosposia zwykle dbała o każdy szczegół, aby w apartamencie niczego nikomu nie brakowało. To samo tyczyło się zakupów, chociaż zwykle jadał na mieście i kuchnia stała nieużywana. Sam ściągnął marynarkę, którą odrzucił na skórzany fotel i zaraz zabrał się za rozpinanie guzików od koszuli. Marzył o tym, by zrzucić z siebie rzeczy i położyć się w łóżku, z Claire tuż przy jego boku.
Chwila sam na sam była potrzebna i jemu. Gdy Claire zniknęła w łazience, Jackson zamienił elegancki garnitur na dresowe szorty, a że w sypialni panowało przyjemne ciepło, nie zakładał niczego więcej. I gdy rozpalał kominek, jego myśli automatycznie powiodły do minionej imprezy. Zdawał sobie już sprawę, że dla Claire była ona katastrofalna w skutkach, ale Jack chyba wreszcie potrafił odetchnąć z ulgą. Przynajmniej częściowo. Oddzielając od tego Claire, wieczór przebiegł względnie spokojnie. Dla niej wydarzenia z imprezy, kompromitujące pytania i sama Plotkara mogły być czymś obrzydliwym i przerażającym, dla niego w finalnym rozrachunku nie wydarzyło się nic szczególnego. Biorąc pod uwagę wcześniejsze bale, to wydarzenie zakończyło się dość dobrze. Nie wyszli ostatni, więc nie znał zakończenia dla wszystkich, ale pamiętał co działo się wcześniej. Na przykład jego własny finał rok temu… Plotkara miała niezwykły talent do wydobywania z nich najokropniejszych rzeczy; paskudnych historii, które usilnie starali się trzymać zamiecione pod dywanem, czy cech charakteru, które na co dzień dobrze maskowali, obnażała ich nałogi i słabości. Może to właśnie miała na celu, skonfrontowanie ich z samymi sobą, rozliczenie z grzechów. Nie potrafił powiedzieć, czy wychodziło im to na dobre. Pewnie nie, nie potrafili zajrzeć na tyle głęboko w siebie, by później otwarcie przyznać się do błędów, lecz tego wieczora, po raz pierwszy, Jackson mógł przyznać, że wieczór miał więcej dobrych elementów, niż złych. Chciał, aby Claire udało się dojść do tych samych wniosków. Gdy ogień tańczył już w kominku, przysiadł na brzegu łóżka. Pobieżnie sprawdził kalendarz na jutrzejszy dzień, z ulgą stwierdzając, że spotkania zaczynały się dopiero po południu, a nie od samego rana. Najchętniej cały jutrzejszy dzień spędziłby nie wychodząc z łóżka i nie odstępując Claire na krok. Chciał się nią nacieszyć nim wrócą do rzeczywistości. Oboje mieli swoje obowiązki, od których nie mogli wiecznie uciekać, ale był świadom, że firma potrafiła pochłonąć go bez reszty. Czuł natomiast, że po przykrych elementach imprezy, Claire może potrzebować jednak czasu. Kiedy drzwi do łazienki ponownie się uchyliły, wyłączył telefon wyciszając go jednocześnie i odłożył na szafkę. Ściągnął również zegarek odkładając go obok. Jego spojrzenie jednak utkwione było cały czas w niej. Jej drobna sylwetka tonęła w jego, zdecydowanie za dużych, ubraniach, co wywołało lekki uśmiech na twarzy. Wyglądała pociesznie i choć uwielbiał jej ciało nie osłonięte żadnym materiałem, to chyba ten widok mógł stać się jego kolejnym ulubionym. Mógłby ją taką oglądać każdego poranka, bez makijażu, z włosami opadającymi na ramiona, w koszulce sięgającej jej kolan… znów mimowolnie się uśmiechnął na myśl o Claire budzącej się każdego dnia w tym samym łóżku, koło niego. Wsunął się pod pościel zaraz po niej, obrysowując wzrokiem jej twarz. Chciał ją poczuć blisko siebie, skóra przy skórze. Zaciągnąć się jej zapachem, schować twarz w jej włosach… — Mogę cię przytulić? — zapytał cicho. Znów pojawił się w nim ten dziwny, obcy lęk, że może powstała między nimi bariera, której nie powinien sam przekraczać. Chciał mieć pewność, że Claire czuje się przy nim komfortowo, aby odzyskała minimum poczucia bezpieczeństwa. Dlatego nie naciskał i dawał jej przestrzeń, by mogła podjąć decyzję sama. Nie chciał wyciągnąć do niej rąk i wystraszyć jej, zbudować oczekiwań, których teraz absolutnie nie posiadał. W tym momencie nie liczył na nic, pogodziłby się nawet z faktem, że chciałaby się zwinąć pod kołdrą daleko od niego. Gdy poczuł jak nieśmiało odnajduje jego dłoń, zahacza palcami o jego palce, to wewnętrzne napięcie związane z tym lękiem, trochę odpuściło. Uśmiechnął się znowu, szczerze i ciepło. Rozsunął ramiona, robiąc jej miejsce tuż przy sobie. — Chodź do mnie. Kryła się w tym i prośba i potrzeba. Uszanowałby każdą jej decyzję, ale potrzebował zakończyć tę noc wspólnie.
I kiedy wsunęła się pomiędzy jego ramiona, oplótł ją nimi szczelnie, przyciągając blisko do klatki piersiowej. Ucałował ją w czubek głowy, za chwilę zatapiając nos w jej włosach. Łapczywie zaciągnął się jej zapachem, mieszającym się z jego własnym. Przymknął powieki rozkoszując się jej ciepłem. Jego własne mięśnie zareagowały natychmiastowo, rozluźniając się pod wpływem bliskości Claire. Było dla niego niesamowitym, jak jego własne ciało reagowało na nią. Stres się ulatniał, mięśnie odpuszczały, a myśli wyciszały się. Działała na niego jak miękki koc, pod którym mógł się odprężyć po całym dniu.
Jack poczuł, jak całe napięcie, które przez ostatnie godziny trzymało go w sztywnym, czujnym stanie, zaczyna wreszcie puszczać. Kiedy Claire bez wahania wsunęła się między jego ramiona, a jej ciało, ciepłe i znajome, przylgnęło do niego z taką naturalnością, jakby od zawsze tam należało, coś w jego piersi odpuściło z cichym, niemal bolesnym westchnieniem ulgi. Objął ją mocniej, jedną dłonią obejmując jej plecy, drugą wsuwając w rozpuszczone włosy, i przycisnął policzek do jej skroni. Przez dłuższą chwilę nie mówił nic. Po prostu oddychał nią, jej zapachem oraz ciepłem, mieszającymi się z jego własnym. W limuzynie nie dało się nie zauważyć, że celowo odsunęła jego rękę i choć starał się nie brać tego do siebie, coś w nim jednak niespokojnie drgnęło. Teraz, czując, jak bez reszty oddaje mu swój ciężar, jak oplata go nogą i dłonią, jak składa kolejne, coraz pewniejsze pocałunki na jego piersi, zrozumiał, że tamten moment nie miał nic wspólnego z brakiem zaufania. Był jedynie echem wszystkiego przez co przeszli tego wieczoru i może tego jakie Claire musiała mieć doświadczenia nim się spotkali. Jej prośba o pocałunek zabrzmiała cicho, niemal nieśmiało, a jednocześnie z taką szczerością, że na moment zamknął oczy, zatapiając się w poczuciu czystej radości, przebijającej się przez warstwy zmęczenia. Uniósł jej twarz delikatnie, kciukiem muskając linię policzka i pochylił się. Pocałunek, który jej oddał był głęboki i pozbawiony jakiegokolwiek pośpiechu. Nie szukał w nim ognia, który jeszcze kilka godzin wcześniej trawił ich obu. Szukał potwierdzenia. Tego, że wciąż tu jest. Że mimo wszystkiego, co się wydarzyło - mimo Seojuna, Plotkary, nagrania, które zawisło nad nimi - nie odsuwa się. Że wybiera tę bliskość świadomie. Tak samo jak wtedy, kiedy znajdowali się na tarasie, a on pytał cicho o przyzwolenie. Nie miał zamiaru niczego ponaglać, do niczego jej przymuszać. Ani wtedy, ani teraz. Zdawał sobie sprawę, że wszystko co się wydarzyło było okraszone czymś nieprawdopodobny, poczuciem przynależności, bezpieczeństwa i spontaniczności, która w tamtej chwili ich poniosła. Nauczył się wdzięczności przez ten rok. Zwykle brał wszystko za pewnik, czerpał garściami i nie przejmował się konsekwencjami. Tak właściwie wierzył głęboko, że te go nie dosięgają, że żyje ponad wszystkim. Gdyby spotkał Claire rok temu, przed odwykiem i terapią, z pewnością nie doceniłby tego co mu oferowała. Zdeptałby spokój i dobroć, które niosła i to jak daleko sięgała w jego wnętrze. Nie potrafił rozstrzygnąć, czy wtedy potrafiłaby dostrzec w nim coś szczególnego, a przede wszystkim nie umiał powiedzieć, czy dałby jej to dostrzec. Był obudowany pozorami, prześlizgując się jedynie po wierzchnich warstwach. Nie dbał o uczucia, o to czy zostawiał po sobie brzydkie, sączące się rany. Skrzywdził wiele osób, teraz to widział. Ciężko było przyznać się do własnej omylności, choć uparcie powtarzał, że miał wszystko pod kontrolą. Być może dlatego oboje mieli szczęście, że ich drogi przecięły się dopiero teraz. Westchnął jej w usta, gdy poczuł jak jej palce gładzą mu kark i przeczesują włosy. Jego skóra niezmiennie pozostawała wrażliwa na dotyk, nawet ten subtelny, pozbawiony drugiego dna. Nagie ramię zrosiła gęsia skórka. Przyciągnął ją jeszcze bliżej, aż nie pozostało między nimi żadnej wolnej przestrzeni. — Nie musisz prosić — wymruczał nisko, czołem opierając się o jej czoło. Głos miał ochrypły od zmęczenia i wszystkich kłębiących się w nim emocji. — Nigdy nie musisz. Chciał aby zawsze czuła się na tyle pewnie przy nim, by mogła wyciągnąć po niego ręce. Chciał ją przekonać, że te pocałunki należały tylko i wyłącznie do niej, niezaprzeczalnie wyjątkowe w jego odczuciu. Jego dłoń powędrowała powoli w dół jej pleców, rysując leniwe, uspokajające kręgi, podczas gdy umysł, po raz pierwszy od wielu godzin, zaczynał zwalniać.
Uśmiechnął się lekko, gdy dodała tę uwagę o śniadaniu, i odgarnął jej włosy za ucho. Spojrzał na nią w półmroku pokoju, z pomarańczowym blaskiem kominka prześlizgującym się po jej twarzy. — Coś prostego. I szybkiego — odparł. — W sumie zwykle pomijam śniadanie i jem dopiero lunch — przyznał. Lunch, który w ostatnim czasie zjadał w restauracji, w której pracowała. Raz, że znajdowała się niedaleko firmy, serwowała dobre jedzenie; dwa że już jakiś czas temu Claire zwróciła jego uwagę. Nie miał nic złego na myśli, raczej miło oglądało się jej przyjazny uśmiech, kiedy obsługiwała klientów. Odnajdywał tam potrzebny spokój, pomiędzy kolejnymi spotkaniami i niekończącymi się telefonami.
Przez większą część swojego dorosłego życia pozostawał przekonany, że doskonale rozumie kobiety, a przynajmniej tę część ich natury, która interesowała go najbardziej. Wiedział, jak przyciągnąć spojrzenie, w którym momencie obniżyć głos, kiedy pozwolić sobie na bezczelność, a kiedy przybrać pozory zainteresowanie wykraczającego poza kilka wspólnie spędzonych godzin. Był w tym dobry, nie zamierzał zaprzeczać, chociaż dzisiaj zdawał sobie sprawę, że umiejętność rozbudzania w kimś pożądania nie miała zbyt wiele wspólnego ze zdolnością do budowania prawdziwej bliskości. Przez lata mylił jedno z drugim, być może dlatego, że taka interpretacja była dla niego wygodniejsza, a być może zwyczajnie nie znał żadnej alternatywy. Dziewczyny pojawiały się w jego życiu na krótko, niekiedy pozostawały na dłużej, lecz nawet wtedy, gdy deklarował przywiązanie, znacznie łatwiej przychodziło mu ofiarowanie komuś własnego ciała niż dopuszczenie tej osoby do tego, co działo się w jego głowie. Wszystkie jego relacje sprowadzały się do ślizgania po samej powierzchni, a seks nie wymagał od niego szczególnej odwagi. Przeciwnie, stanowił jedną z niewielu sytuacji, w których czuł, że panuje nad wszystkim, począwszy od własnego wizerunku, a skończywszy na tym ile ze swojej uwagi zamierzał komuś poświęci. Z czułością było inaczej. Nie tą wyuczoną i opanowaną do perfekcji, lecz z tą zupełnie pozbawioną interesowności, która nie prowadziła do niczego konkretnego i nie oczekiwała żadnej zapłaty. Nie wiedział, co właściwie powinien z nią zrobić, jak długo wolno mu się nią cieszyć ani czy człowiek o jego przeszłości w ogóle miał prawo przyjmować ją z taką zachłannością. W szwajcarskim ośrodku wielokrotnie rozmawiał o tym, jak przez lata próbował zagłuszyć własne potrzeby zamiast je rozpoznawać. Początkowo reagował na podobne tematy irytacją, szczególnie kiedy terapeuta sugerował, że za jego zamiłowaniem do żywek, przypadkowych znajomości i nieustannego poszukiwania mocnych wrażeń mogło kryć się coś znacznie mniej efektownego niż zwykły hedonizm. Nie lubił myśleć o sobie jako o człowieku samotnym. Samotność kojarzyła mu się ze słabością, z koniecznością przyznania, że czegoś nie potrafił sobie zapewnić, a przecież dotychczas funkcjonował w przeświadczeniu, że wystarczy odpowiednio dużo pieniędzy, znajomości i tupetu, aby żadna potrzeba nie pozostała niezaspokojona. Dopiero kiedy odebrano mu większość tych możliwości, zaczął zauważać, jak niewiele zostawało z jego pewności siebie, gdy nie miał już czym odwracać uwagi od własnych myśli. Nie zamierzał teraz przypisywać Claire odpowiedzialności za wypełnienie wszystkich pustych miejsc, które w sobie odkrył. Wiedział, jak niesprawiedliwe byłoby uczynienie z niej lekarstwa na problemy, z którymi powinien nauczyć się radzić samodzielnie. Mimo to, kiedy przyciągnęła go do siebie, a następnie zaczęła obsypywać jego twarz pocałunkami, poczuć coś tak niespodziewanie przyjemnego, żę przez kilka sekund nie zdobył się nawet na jeden ze swoich zwyczajowych komentarzy. Roześmiał się jedynie pod nosem, początkowo próbując nadążyć za jej ustami, aż wreszcie skapitulował, przymykając powieki i pozwalając, by całowała go dokładnie tam, gdzie miała ochotę. Jednym łokciem podtrzymywał się na materacu, drugą obejmował jej talię, przesuwając kciukiem po materiale ubrania, a kiedy Claire dotarła do jego nosa, skrzywił się przesadnie, choć szeroki uśmiech skutecznie odbierał temu grymasowi jakąkolwiek wiarygodność. — Claire, co ty ze mną robisz… — wymamrotał nie podejmując najmniejszej próby uwolnienia się z jej objęć. Przeciwnie, kiedy odnalazła jego spojrzenie, sam pochylił głowę domagając się jeszcze jednego pocałunku, tym razem złożonego prosto na ustach. Krótkiego, pozbawionego pośpiechu, po którym przez chwilę pozostał tak blisko, żę czubkiem nosa muskał jej policzek.
Było w tym wszystkim coś niemal absurdalnego. Zamiast zastanawiać się, co powinno wydarzyć się dalej, chciał przede wszystkim żeby przez jakiś czas nie wydarzyło się nic. Żeby Claire nadal obejmowała go w ten nieco zaborczy, rozczulający sposób, żeby mógł słyszeć jej głos i czuć pod palcami ciepło jej skóry. Nie pamiętał, kiedy ostatnio pozwolił sobie na podobną beztroskę, bez towarzyszącej temu obawy, że za moment wszystko legnie w gruzach. Uśmiechnął się pod nosem, odgarniając kosmyk włosów z jej twarzy. Pozwolił jej przejąć inicjatywę, opadając ostrożnie na materac i podpierając część ciężaru na przedramieniu, aby jej nie przygnieść. Rozbawiony jej determinacją, uniósł brwi, a następnie wsunął dłoń pod jej plecy, przyciągając ją do siebie na tyle mocno, na ile pozwalała im pozycja. — Śniadanie? — powtórzył, spoglądając na nią z góry. — A jak nie będę, to zaczniesz mnie karmić? Nie zdołał utrzymać poważnego wyrazu twarzy zwłaszcza kiedy ponownie go pocałowała. Odwzajemnił ten gest z ochotą, obejmując palcami jej policzek, a potem odsunął się zaledwie na tyle, by móc przyjrzeć się jej twarzy. — Pracuję, ale dopiero później. Rano jestem wolny. Nie dodał, że nawet gdyby nie był, prawdopodobnie znalazłby sposób, aby przesunąć część obowiązków. Jeszcze kilka miesięcy wcześniej podobna decyzja wynikałaby przede wszystkim z jego przekonania, że świat powinien dostosować się do jego zachcianek. Teraz powód był nieco inny, choć sam nie potrafił jednoznacznie stwierdzić, czy to czyniło go bardziej odpowiedzialnym. — A kto powiedział, że chcę się ciebie pozbyć? Nie czekając na odpowiedź, sam pochylił się ku niej i złożył kilka drobnych pocałunków na jej policzku oraz skroni. — Nie wypuszczę cię stąd, póki mnie o to nie poprosisz. — dodał, wcale nie mając na myśli apartamentu. Nie miał pojęcia, co wydarzy się między nimi za miesiąc, pół roku czy nawet następnego dnia. Nie wiedział również, ile z tego, co obecnie czuł, było wynikiem rzeczywistego połączenia, a ile stanowiło reakcję na bliskość, której tak długo sobie odmawiał. Rozpoznawanie własnych emocji nadal przychodziło mu z trudnością, a przyznanie, że czegoś nie rozumiał, wciąż wymagało od niego pewnego wysiłku. Jednego jednak był już pewien, nie chciał, żeby Claire znikała z jego życia.
W innych okolicznościach prawdopodobnie nie przepuściłby okazji, żeby odpowiednio wykorzystać informację, że w ciągu zaledwie jednego wieczoru udało mu się osiągnąć coś, z czym poprzedni chłopak Claire nie poradził sobie przez dwa lata. Jego ego, mimo prób sprowadzenia go do rozsądniejszych rozmiarów, nadal miewało się całkiem dobrze, a podobne wyznania stanowiły dla niego niemal gotowe zaproszenie do popisania się jedną z tych nieznośnie aroganckich uwag, które wypowiadał z miną osoby święcie przekonanej o własnej wyjątkowości. Tym razem jednak, choć kącik jego ust uniósł się w wyrazie nieskrywanej satysfakcji, nie zdecydował się na żaden komentarz. Być może dlatego, że za rozbawieniem kryło się również autentyczne zaskoczenie. Nie znał poprzedniego partnera Claire i nie zamierzał udawać, że na podstawie jednego zdania potrafi ocenić dwuletni związek, którego nie był częścią. Miał zresztą wystarczająco dużo powodów, aby powstrzymać się od podobnych osądów, zważywszy na to, jak sam zwykł traktować kobiety i stałe relacje. Rok temu zapewne nie dostrzegłby w tej historii niczego poza okazją do utwierdzenia się w przekonaniu, że okazał się od kogoś lepszy. Dzisiaj bardziej zastanawiało go, co musiało wydarzyć się w jej życiu, skoro zwyczajna przyjemność płynąca ze wspólnie spędzonego wieczoru stanowiła dla niej zaskoczenie. Zwłaszcza, że był przekonany o tym, iż dziewczyna zasługuje na wszystko co najlepsze, przez to ile ciepła była w stanie ofiarować. Nie zamierzał jednak wypytywać jej o szczegóły, przynajmniej nie teraz. Sam doskonale wiedział, jak niewdzięcznym zajęciem bywało rozliczanie przeszłości, szczególnie kiedy człowiek po raz pierwszy od dawna miał przed sobą coś, na czym rzeczywiście chciał się skupić. — W takim razie nie pozostaje mi nic innego, jak postarać się utrzymać tę imponującą przewagę — stwierdził z właściwą sobie pewnością siebie, z towarzyszącym na twarzy uśmiechem. — Przyznasz, że poprzeczka została zawieszona całkiem wysoko. Jeden wieczór to całkiem dobry wynik. Uśmiechnął się szerzej, pozwalając sobie na krótkie, zaczepne muśnięcie jej ust, zanim dziewczyna zdążyła odpowiedzieć. Nie potrzebował jednak dalszych zapewnień ani komplementów, by poczuć zadowolenie. Znacznie bardziej przemawiał do niego sposób w jaki Claire nieustannie szukała z nim kontaktu, jak przyciągała go do siebie i zatrzymywała przy każdym, nawet najdrobniejszym pocałunku, jak gdyby rzeczywiście nie miała jeszcze dość jego obecności. Było w tej spontaniczności coś ujmującego, zwłaszcza, że nie towarzyszyła jej żadna wyrachowana gra, do której zdążył przywyknąć podczas poprzednich znajomości. — Nie, nie, nie — wtrącił. — Możesz mnie karmić w wolne dni… nie zamierzam wykorzystywać cię do przynoszenia mi śniadania, kiedy sama jesteś w pracy. — oznajmił z nie opuszczającym go uśmiechem, bo sama świadomość, że wzieła to pod uwagę, znaczyła równie dużo dla niego. Nie miał szczególnego problemu z naginaniem własnego harmonogramu, lecz zdawał sobie sprawę, że nie wszyscy dysponowali podobnym przywilejem. — W porządku, nie będę Cię namawiał na wagary. Świadomość, że Claire musiała następnego dnia stawić się w pracy, skutecznie studziła jego zapędy do organizowania im poranka według własnego uznania. Żałował jednak, że nie mogą spędzić jutrzejszego dnia, w pełni, wspólnie. Kiedy Claire ponownie zmieniła pozycję, odsuwając się od niego na tyle, by wygodnie ułożyć się na poduszkach, przyglądał się jej poczynaniom miękkim spojrzeniem. W półmroku sypialni nie widział wszystkich szczegółów, ale wystarczyło mu to, co znajdowało się w zasięgu wzroku: znajomy już zarys jej ust, jasne włosy rozsypane na poduszkach i spojrzenie utkwione na nim.
Ułożył policzek na jej piersi, jedną ręką obejmując ją w pasie, drugą zaś wsuwając pod poduszkę, aby znaleźć dla siebie wygodniejszą pozycję. Pozwolił, aby ciężar jego ciała częściowo spoczął na niej. Musnął nosem materiał własnej koszulki, która ją otulała. Kiedy poczuł jej palce we włosach, odetchnął głębiej i przymknął powieki z cichym, niemal niedosłyszalnym pomrukiem zadowolenia. — Wiem co masz na myśli, też nie chcę żeby ten moment się kończył. Przez kilka następnych minut nie odezwał się ani słowem, chociaż początkowo wcale nie planował milczeć. Było mu błogo i chciał przeciągać tą chwilę w nieskończoność, nim nastanie kolejny dzień i będą zmuszeni wrócić do obowiązków, nie wiedząc, kiedy nadarzy się podobna okazja do wspólnego spędzenia nocy. Słuchał zatem spokojnego rytmu jej oddechu, od czasu do czasu przesuwając dłonią po jej boku, podczas gdy delikatne muśnięcia paznokci na plecach wywoływały przyjemne mrownieche rozchodzące się wzdłuż kręgosłupa. Nie przypuszczał, że tak niewiele wystarczy, aby poczuł się senny. Emocje w końcu opadły, odsłaniając wyraźniej zmęczenie kumulujące się powoli pod skórą, które wcześniej skutecznie ignorował. I nie miał na myśli jedynie dzisiejszego dnia. Ostatnie tygodnie nie należały do najłatwiejszych i kosztowały go znacznie więcej wysiłku, niż gotów był przyznać. Nie chodziło nawet o to, że ktoś rzeczywiście wymagał od niego nieustannej aktywności. W znacznej mierze sam narzucał sobie tempo, którego nie potrafił później utrzymać, ponieważ wciąż miał trudności z zaakceptowaniem faktu, że niektóre sprawy potrzebowały czasu i nie dało się ich rozwiązać jedynie odpowiednio intensywną pracą. Odkrywał też, że choć o poranku był świeższy, funkcjonowanie pod presją i na wysokich obrotach bez wspomagaczy, było trudne. Wieczorami, kiedy nie pozostawało już nic pilnego do załatwienia, docierało do niego, jak bardzo był wyczerpany i ile stresu kumulowało się w żołądku. Przesunął dłonią po talii Claire, obejmując ją nieco mocniej, i wtulił twarz w zagłębienie tuż poniżej jej obojczyka. Kiedy jej palce ponownie przesunęły się po jego karku, uśmiechnął się ledwie dostrzegalnie, nie otwierając oczu. — Jeśli będziesz to kontynuować, zasnę — ostrzegł ją półgłosem, choć sposób, w jaki przytulił się do niej jeszcze bliżej, wyraźnie przeczył temu, że traktował podobną perspektywę jako coś niepożądanego.
Jackson nie pamiętał momentu, w którym ostatecznie zasnął. Ostatnim wyraźnym wspomnieniem pozostawał cichy głos Claire, delikatny nacisk jej ust na czubku głowy oraz palce przesuwające się po włosach z cierpliwością, która skuteczniej niż jakiekolwiek zapewnienia przekonała go, że nigdzie nie musi się spieszyć. Później świadomość stopniowo ustępowała miejsca senności, a wszystkie sprawy, które jeszcze kilka godzin wcześniej wydawały się niecierpiące zwłoki, straciły znaczenie na tyle skutecznie, że nie powróciły nawet pod postacią niespokojnych snów. Przespał całą noc, a już od jakiegoś czasu nie zaliczał się do szczęśliwców, którzy zasypiają bez większego wysiłku. Jeszcze podczas pobytu w Szwajcarii zdarzało mu się spędzać długie godziny na bezskutecznych próbach zaśnięcia, a kiedy wreszcie mu się to udawało, budził się kilkukrotnie, niekiedy zlany potem, z sercem bijącym zdecydowanie szybciej niż uzasadniały okoliczności. Z czasem najgorsze objawy ustąpiły, lecz jego organizm nie odzyskał natychmiast dawnego rytmu. Było to skutkiem jego chronicznych zaniedbań. Otwarcie przekazano mu, że nawet jeśli pozostanie czysty do końca swojego życia, nie mogli zagwarantować mu, że wieloletnie ćpanie nie odbije się na jego zdrowiu. W Nowym Jorku nie było pod tym względem łatwiej. Powrót do miasta, w którym pozostawił po sobie tyle niedokończonych sprawa, oznaczał konieczność ponownego zmierzenia się z ludźmi, miejscami i sytuacjami, których przez ostatni rok nie musiał oglądać. Wiązało się z tym zbyt wiele wspomnień, a część z nich pozostawała na tyle niewyraźna, że Jackson wolał nie zastanawiać się ile szczegółów bezpowrotnie utracił wskutek własnych decyzji. Tego ranka obudził się jednak bez gwałtownego szarpnięcia, bez potrzeby natychmiastowego sprawdzania godziny i bez charakterystycznego ucisku w żołądku, który zazwyczaj pojawiał się jeszcze zanim zdążył przypomnieć sobie o czekających go obowiązkach. Początkowo nawet nie otworzył oczu. Leżał przez chwilę nieruchomo, z twarzą częściowo wtuloną w poduszkę, pozwalając sobie na rzadką przyjemność stopniowego odzyskiwania świadomości. Dopiero kiedy spróbował zmienić pozycję, poczuł pod dłonią ciepło drugiego ciała, a wraz z nim dotarł do niego znajomy zapach. Claire. Wspomnienia wróciły bez większego wysiłku, wywołując na jego twarzy ledwie dostrzegalny, leniwy wręcz, uśmiech. Uchylił powoli oczy, przekręcając głową w jej stronę. Przez moment przyglądał się jej twarzy, jeszcze częściowo pogrążonej w cieniu, który rzucały zasłony, a następnie ostrożnie odgarnął z jej policzka kilka jasnych pasm włosów. Nie pocałował jej od razu. Nie chciał jej budzić, szczególnie, że położyli się późno, a Claire miała przed sobą dzień pracy. Zamiast tego poprawił nieco kołdrę, która zsunęła się z jej ramienia, po czym ułożył się wygodniej na boku. Nie miał ochoty ruszać się z miejsca. Było przyjemnie, ciepło i spokojnie.
Pierwszą rzeczą, którą Inhan poczuł po przebudzeniu, był ból głowy. NIeprzyjemny, tępy i na tyle uporczywy, że przez kilka długich sekund nie miał najmniejszej ochoty otwierać oczu, obawiając się, że nawet odrobina światła pogorszy jego samopoczucie. Spróbował jedynie zmienić pozycję, przekręcając się na bok, lecz niemal natychmiast tego pożałował, kiedy wraz z ruchem pojawił się przysłowiowy helikopter w głowie i nieprzyjemne uczucie ciężkości w żołądku. Zamarł więc, zaciskając powieki jeszcze mocniej, a następnie wypuścił powietrze przez lekko rozchylone usta, próbując przeczekać nagły przypływ mdłości. Nie pamiętał kiedy ostatnio czuł się równie paskudnie.
Zdarzało mu się oczywiście wypić drinka, czy piwo, gdy wychodzili ze znajomymi na miasto, jednak nigdy nie należał do osób, które świadomie doprowadzały się do stanu kompletnego upojenia. Nie widział w tym szczególnej przyjemności, zwłaszcza, że zwykle następnego dnia czekała na niego masa obowiązków, których nie mógł tak po prostu odłożyć. Spróbował przypomnieć sobie przyjęcie, początkowo bez większego niepokoju. Pamiętał przecież, dokąd się wybrał, kojarzył część twarzy, rozmowy i muzykę rozbrzmiewającą w tle, a nawet kilka konkretnych sytuacji. I nieszczęsną grę Plotkary. Później jednak wspomnienia zaczynały tracić ciągłość, jak gdyby ktoś powycinał z nich całe fragmenty, pozostawiając jedynie przypadkowe obrazy, których nie potrafił odpowiednio uporządkować. Zmarszczył brwi. Był niemal pewien, że z kimś rozmawiał. Chyba nawet z większym zaangażowaniem, niż zwykle sobie pozwalał. Była tam też Claire… Otworzył w końcu oczy. Przez krótką chwilę wpatrywał się w sufit, nie dostrzegając jeszcze niczego szczególnie niepokojącego, dopóki nie uświadomił sobie, że nie rozpoznaje jego wyglądu. Zamrugał. Sufit był zbyt wysoki, a światło wpadające przez szczelinę między zasłonami padało pod zupełnie innym kątem niż w jego pokoju. Zresztą same zasłony również nie należały do niego, podobnie jak elegancki zagłówek łóżka, którego fragment dostrzegł, kiedy nieznacznie przekręcił głowę. A kiedy dotarło do niego wreszcie, że nie znajduje się u siebie, usiadł gwałtownie. — O cholera… Świat zakołysał się nieprzyjemnie, zmuszając go do pochylenia głowy i podparcia się dłońmi o materac. Przez kilka sekund miał wrażenie, że zaraz zwymiotuje, lecz ostatecznie mdłości ustąpiły na tyle, aby mógł się wyprostować. Na pewno nie był w hotelu, chociaż pomieszczenie było przestronne i eleganckie. Mimo to brakowało charakterystycznych hotelowych drobiazgów. Więc u kogo się znalazł? Przełknął nerwowo ślinę, czując, jak niepokój zaczyna powoli wypierać początkowe oszołomienie. Nie miał pojęcia jak się tutaj znalazł. Zajrzał podejrzliwie pod kołdrę, aby sprawdzić, czy ma na sobie ubranie. Nie miał. Poczuł jak serce zaczyna bić mu znacznie szybciej. Przez moment wpatrywał się w swoje nogi z narastającym niedowierzaniem. Miał na sobie wyłącznie bokserki, co w połączeniu z nieznanym otoczeniem i urwanym filmem, wywołało w nim falę gorąca. Przez głowę przemknęły mu różne scenariusze i żaden nie napawał go optymizmem. — Tylko bez paniki — wymamrotał pod nosem. Rozejrzał się i z ulgą spostrzegł telefon. Odblokował go pospiesznie, ignorując powiadomienia i wybrał znajomy numer Claire. — Błagam odbierz. Claire również była na imprezie i jeśli nie wrócił razem z nią do niej bądź do siebie, to może kojarzyła z kim opuścił imprezę.
Kiedy telefon zaczął wibrować, odruchowo wyciągnął rękę w stronę nocnej szafki, by odrzucić natrętne połączenie, zanim dźwięk zdąży ją wybudzić, przeklinając w myślach osobę, która musiała naruszać jej spokój z samego rana. Nie zdążył jednak nawet dosięgnąć komórki, gdy Claire poruszyła się gwałtownie i uniosła głowę, doprowadzając do niezbyt przyjemnego zderzenia ich czół. Cofnął się z cichym syknięciem, bardziej zaskoczony niż rzeczywiście obolały, po czym rozmasował miejsce uderzenia, spoglądając na nią z rozbawieniem. Jej przepraszający pocałunek przyjął z lekkim uśmiechem, a gdy sięgnęła wreszcie po telefon, pozwolił sobie na krótkie, niedowierzające pokręcenie głową. Przysłuchiwał się prowadzonej przez nią rozmowie bez szczególnego zainteresowania, dopóki nie wychwycił imienia śpiącego obok chłopaka, a następnie tonu, którym dziewczyna usiłowała go uspokoić. Inhan. Przez moment zastanawiał się, czy chłopak zdołał przypomnieć sobie wydarzenia z minionego wieczoru, lecz sposób, w jaki Claire zapewniała go, że wszystko jest w porządku, sugerował coś odwrotnego. Najwyraźniej Inhan obudził się z pokaźną luką w pamięci i niezbyt przekonującym poczuciem kontroli nad własnym życiem w chwili obecnej. Jackson znał ten scenariusz aż nazbyt dobrze. Przez lata zdarzało mu się otwierać oczy w miejscach, których nie rozpoznawał, u boku ludzi, których imion nie potrafił sobie przypomnieć, nie mając przy tym najmniejszego pojęcia, w którym momencie poprzedniego wieczoru podjął decyzję o zmianie lokalizacji. Wspomnienia wracały później fragmentami, zwykle mało przyjemnymi, a on z zadziwiającą konsekwencją ignorował wszystkie sygnały świadczące o tym, że powinien wreszcie zmienić sposób, w jaki obchodził się z własnym organizmem. Nie przejmował się szczególnie tym, co mogło się zadziać poprzedniej nocy, dopóki nie kończyło się to telefonem od ojca. Lub jego prawników. Wystarczyło zamówić samochód, opuścić cudzą sypialnię i wrócić do siebie. A jeśli impreza odbywała się u niego, sprawa była jeszcze prostsza. Pozbywał się gości i zaszywał się w łóżku, dopóki pulsujący ból głowy nie ustępował na tyle, by mógł ponownie funkcjonować. Nie zamierzał jednak porównywać własnych doświadczeń z sytuacją Inhana, który był kompletnie nieprzystosowany do podobnych wyskoków. Chłopak nie miał w sobie ani tej szczególnej bezczelności, ani wyuczonej obojętności, dzięki czemu ludzie jego pokroju przechodzili nad podobnymi incydentami do porządku dziennego. Podejrzewał, że Inhanem mogły teraz targać potężne wyrzuty sumienia. W pewnym sensie było to nawet zabawne. Bogaci miewali najróżniejsze upodobania, a niektórzy potrafili uczynić z cudzej bezradności okrutny spektakl. Być może zatem niepokój chłopaka nie był a tak bezzasadny, jak mogłoby się wydawać. Gdyby nie interwencja Claire, jego wieczór mógłby skończyć się dwojako. Sam nie raz z podobnych sytuacji czynił znakomity materiał do późniejszych żartów. Nie podzielił się jednak swoimi przemyśleniami, pozwalając Claire dokończyć rozmowę. Na pewno wiedziała jak najlepiej się nim zaopiekować. Robiła to z naturalną troską, pozbawioną nachalności czy przesadnego dramatyzowania, a jemu pozostawało jedynie przyznać, że Inhan miał sporo szczęścia, mogąc na nią liczyć. Kiedy odłożyła telefon, nie zdążył nic powiedzieć, nim Claire ponownie znalazłą się blisko, a jej ciepłe ciało przylgnęło do jego boku. Parsknął cicho, słysząc skierowany pod swoim adresem komplement, po czym przesunął nosem po jej policzku, pozwalając sobie na odrobinę teatralnego zawstydzenia. Schował twarz w jej jasnych włosach, zanim zdołała przyjrzeć mu się uważniej.
— A to może być zasługa takiej jednej dziewczyny — skomentował, wciąż jeszcze lekko zachrypniętym głosem i majączącym w kącikach ust uśmiechem. — Chociaż nie chciałbym odbierać sobie wszystkich zasług. Żart przyszedł mu z łatwością, podobnie jak wiele innych słów, którymi zwykł rozbrajać sytuacje wymagające od niego szczerości. Tym jednak razem nie miał potrzeby zdystansowania się ani tym bardziej o niechęć do przyznania, że poprzednia noc miała dla niego znaczenie. Przeciwnie, nie odczuwał najmniejszej ochoty, by umniejszać temu, co wydarzyło się między nimi, choć nie potrafił określić, w którym dokładnie momencie ich znajomość zaczęła się wymykać ramom, jakie początkowo dla niej przewidywał. Czy faktycznie to zadziało się tylko i wyłącznie na imprezie, czy może swoje początki miało wcześniej? Nie zamierzał jednak teraz tego roztrząsać. Uśmiechnął się pod nosem, przesuwając dłonią wzdłuż jej pleców, zanim zatrzymał ją w okolicy talii. Przyjemny ciężar drugiego ciała, miękka pościel i leniwa cisza wypełniająca sypialnię sprawiły, że perspektywa opuszczenia łóżka wydawała mu się wyjątkowo mało atrakcyjna. Nie przypominał sobie, kiedy ostatnio budził się równie wypoczęty. Nie miał ochoty wypuszczać jej ze swoich ramion. Przymknął oczy, pozwalając sobie na kilka kolejnych chwil bezczynności, a jego palce kreśliły leniwe, pozbawione konkretnego zamysłu linie na jej skórze. Dopiero po pewnym czasie odsunął głowę na tyle, by móc objąć spojrzeniem twarz Claire. — Jak ci się spało? — zapytał, nie przerywając pieszczoty. Pytanie może i było prozaiczne, ale chciał się upewnić, czy jego własne poczucie komfortu znajdowało odzwierciedlenie w jej odczuciu, zwłaszcza że poprzedniego wieczoru oboje mieli za sobą więcej wrażeń, niż początkowo planowali. — I, czy dobrze się czujesz? Wieczór był pełen skrajnych doznań, dlatego wolał wiedzieć, jeśli coś było nie tak.
Nie zamierzał protestować przeciwko zainteresowaniu, jakiemu Claire obdarzała jego włosy, czy też obnażone miejsca. Poddawał się pieszczotom z niektyrtym zadowoleniem, czerpiąc z nich przyjemność. Pozostawało w nim również coś próżnego, coś co przyjemnie połechtało jego ego, za każdym razem, gdy widział w jej spojrzeniu pewnego rodzaju uznanie, czy zachwyt. Dorastał na świeczniku. Bycie w centrum czyjejś uwagi było dla niego naturalne, a wręcz niekiedy sam doszukiwał się sposobu, aby zwrócić na siebie uwagę. Kiedyś postępował lekkomyślnie, by media głośno trąbiły o nim, teraz zadowalał się prostym, niewymuszonym dotykiem. Nie zdołał powstrzymać uśmiechu, zwłaszcza gdy usłyszał kolejną uwagę dotyczącą jego potarganych włosów. Spojrzał na nią z rozbawieniem, które tym razem miało w sobie również odrobinę bezczelności. Mógłby pociągnąć żart dalej, lecz sposób, w jaki przesunęła palcami po jego karku, skutecznie odebrała mu ochotę na dalsze przekomarzanie. Nie było w tym geście nic szczególnie niezwykłego, a mimo to przyjął go z przyjemnością, której nawet nie próbował ukrywać. Przymknął na moment powieki, pozwalając dłoni spoczywającej na jej talii przesunąć się nieco wyżej, aż pod opuszkami palców wyczuł delikatne zagłębienie wzdłuż kręgosłupa. Jackson nie należał do osób stroniących od fizycznej bliskości, przeciwnie, przez znaczną część dorosłego życia korzystał z niej nader chętnie, choć rzadko pozwalał, by wykraczała poza określone przez niego ramy. Dotyk był czymś prostym, nie wymagającym szczególnych wyjaśnień ani zobowiązań, a przede wszystkim łatwym do oddzielenia od pozostałych aspektów codzienności. W przeszłości niejednokrotnie zdarzało mu się spędzać z kimś noc, by następnego ranka z ulgą odzyskać przestrzeń wyłącznie dla siebie. Nie wynikało to nawet z niechęci do konkretnych osób, lecz z przyzwyczajenia, które z biegiem lat stało się niemal odruchowe. Lubił samodzielnie decydować, komu i na jak długo pozwalał uczestniczyć w swoim życiu, a wszelkie próby przekroczenia wyznaczonych granic przyjmował z nieproporcjonalną do sytuacji irytacją. Niekiedy nawet wykorzystywał bliskość jako formę kary, czy nagrody. Z Claire sprawa przedstawiała się nieco inaczej, choć nie potrafiłby wskazać jednej, konkretnej przyczyny. Być może znaczenie miało to, że od początku nie próbowała niczego na nim wymuszać, a jej zainteresowanie nie było natarczywą ciekawością, z którą spotykał się częściej, niż miałby ochotę przyznać. Nie traktowała go również jak zagadki, która należało za wszelką cenę rozwiązać, a z pewnością dostrzegała, że nie o wszystkim mówił równie chętnie. Potrafiła zadawać pytania, słuchać, ale też pozostawiać między nimi przestrzeń. Wciąż jednak pozostawało wiele do odkrycia. Mimo to dobrze czuł się w jej towarzystwie. Na tyle dobrze, by nie tworzyć na siłę powodów, dla których powinni ograniczyć tę znajomość do tego co wydarzyło się poprzedniej nocy. Jej odpowiedź, że również się wyspała i czuje się dobrze, przyjął z zadowoleniem, a wspomnienie niefortunnego zdarzenia ich czół, wywołało kolejny uśmiech na jego twarzy. — Ja też się cieszę — odpowiedział po chwili, przesuwając kciukiem po jej boku. — I nie, nie żałuję. Spojrzał wprost w jej jasne tęczówki, wzrokiem pozbawionym iskierki przekomarzania, które jeszcze chwilę temu gościło między nimi. Poprzedniego wieczoru wydarzyło się zdecydowanie więcej, niż którekolwiek z nich mogło przewidzieć, kiedy wybierali się na hotelową imprezę. Niektóre wspomnienia, te związane z parszywymi zagrywkami Plotkary wolałby zapewne wymazać, inne natomiast chciał zachować w niezmienionej postaci. Mimo wszystko nie żałował, że poszli tam we dwoje, ani nie żałował, że mógł pomóc jej przyjacielowi. Dodatkowo oboje byli w pełni świadomi podejmowanych wyborów, więc nie widział powodu, by szukać jakichkolwiek usprawiedliwień. Było mu dobrze… cudownie i cieszył się, że Claire również, w dalszym ciągu, tak odbierała miniony wieczór.
— Gdyby było inaczej, raczej nie leżałabyś teraz w moim łóżku. — zauważył otwarcie, ze swobodą, po czym uśmiechnął się nieco szerzej. — A twój przyjaciel nie spałby za ścianą obok. Nie zamierzał bagatelizować jej obaw, nawet jeśli starała się brzmieć lekko. Rozumiał, że zaistniała sytuacja mogła stanowić pewną niedogodność. W jego przypadku nie wiązało się to jednak z większym wyrzeczeniem. Dysponował wystarczającą ilością miejsca, by Inhan mógł spokojnie dojść do siebie w osobnej sypialni. Zwłaszcza, że nie oczekiwał od Claire niczego więcej. Kiedy ponownie ułożyła głowę na jego piersi, objął ją nieco mocniej, dostosowując pozycję tak, by obojgu było wygodnie. Przez chwilę obserwował światło przesączające się przez zasłony, zastanawiając się mimochodem, która właściwie mogła być godzina. Póki co jednak nie miał żadnych pilnych zobowiązań, a telefon w dalszym ciągu milczał, co przyjął z zadowoleniem, nie zamierzając samemu się wychylać i sprawdzać, czy przypadkiem nie przeoczył czegoś istotnego. Uśmiechnął się, słysząc, że Claire najwyraźniej podzielała jego nastawienie. — Możliwe — przyznał z rozbrajającą łatwością. — Ale nie zamierzam brać całej winy na siebie. Nie zdążył dodać niczego więcej, przez jej usta, które najpierw odnalazły jego nos, a następnie szyję, skutecznie odwracając uwagę od czegokolwiek innego. Przechylił nieznacznie głowę, pozwalając jej na swobodę, podczas gdy dłoń spoczywająca do tej pory na jej plecach, przesunęła się ku jej talii. Poczuł przyjemny dreszcz, gdy kolejny pocałunek zatrzymał się na jego skórze odrobinę dłużej, a kąciki ust uniosły mu się w mimowolnym uśmiechu. Obrócił nieco głowę, a kiedy znalazła się dostatecznie blisko, wykorzystał okazję, by skraść jej pocałunek. Początkowo krótki, niemal zaczepny, przeciągnął o kilka dodatkowych sekund, zanim odsunął się nieznacznie, nie rozluźniając jednak obejmujących ją ramion. — Zdecydowanie popieram — wymruczał zerkając na nią z lekkim rozbawieniem i leniwym błyskiem w oczach.
Nie spodziewał się, że jego zapewnienie zostanie przyjęte z tak wyraźną ulgą. Choć wcześniej nie dostrzegał delikatnego napięcia kumulującego się w jej ramionach, teraz gdy miękko przyjęła jego słowa, zauważył jak niepewność odpływa z jej oczu. Nie przyszło mu wcześniej do głowy, że mogłaby mieć podobne wątpliwości, zwłaszcza po tym, jak jednoznacznie dał jej do zrozumienia, że nie zamierza pozbywać się jej ze swojego mieszkania przy pierwszej nadarzającej się okazji. Z drugiej strony trudno było oczekiwać, aby potrafiła bezbłędnie odczytywać jego intencje, skoro znali się na tyle krótko, że większość wiedzy o sobie czerpali jeszcze z pojedynczych rozmów i obserwacji. Nie należał zresztą do mężczyzn, których zachowanie zawsze pozostawało spójne z wypowiadanymi deklaracjami. Miał tego świadomość, nawet jeśli przez długi czas wygodniej było mu traktować własną niekonsekwencję jako niegroźną cechę charakteru niż coś, nad czym rzeczywiście należałoby popracować. Zdarzało mu się okazywać zainteresowanie, by później bez szczególnych wyrzutów sumienia je wycofywać, a przyjemność płynącą z czyjegoś towarzystwa mylić z autentyczną chęcią dopuszczenia tej osoby do swojego życia. Nie uważał jednak, by podobne doświadczenia musiały nieuchronnie determinować wszystkie jego przyszłe decyzje. Zbyt wiele wysiłku kosztowało go uporządkowanie własnych spraw, żeby teraz z uporem odgrywać osobę, którą był jeszcze przed wyjazdem do Szwajcarii. Nie chciał by Claire znała go takim. Na uwagę dotyczącą Inhana zareagował krótkim parsknięciem, któremu towarzyszyło pobłażliwe pokręcenie głową. Jackson nie zamierzał domagać się od niego wdzięczności ani robić z całej sytuacji wydarzenia zasługującego na szczególne uznanie. Udostępnienie komuś wolnej sypialni nie stanowiło przecież nadzwyczajnego poświęcenia, zwłaszcza dla kogoś dysponującego większą powierzchnią mieszkalną, niż rzeczywiście potrzebował. Zresztą, gdyby miał być całkowicie szczery, wcale nie był pewien, czy zdecydowałby się na podobny gest, gdyby nie obecność Claire. Nie wynikało to z niechęci do Inhana, którego właściwie nie znał, lecz z prostego faktu, że zazwyczaj nie angażował się w problemy przypadkowo spotkanych ludzi. Gdyby nie Claire, zapewne w ogóle by go nie zauważył. Kiedy Claire ponownie przylgnęła do niego całym ciałem, odsunął od siebie dalsze rozważania, obejmując ją wygodniej i pozwalając, by cisza na moment zastąpiła rozmowę. Przyjemnie było leżeć bez pośpiechu, czuć przesuwające się po skórze palce i nie zastanawiać nad tym, czy za chwilę powinien wstać, odebrać telefon albo zająć się którąś z licznych spraw, które zazwyczaj domagały się jego uwagi. Nie pamiętał, kiedy ostatnio pozwolił sobie na podobnie bezproduktywny poranek, nie odczuwając przy tym najmniejszej potrzeby usprawiedliwiania własnego lenistwa. Odpowiedział na jej pocałunek z nieukrywaną przyjemnością, początkowo zamierzając poprzestać na krótkiej pieszczocie, lecz kiedy Claire nie odsunęła się od razu, nie znalazł powodu, by samemu kończyć ten moment. Dłoń spoczywającą na jej plecach przesunął powoli ku karkowi, a palce wsunął między jasne kosmyki, przytrzymując ją delikatnie bliżej. Nie próbował przejmować inicjatywy ani nadawać pocałunkowi większej intensywności, choć niewątpliwie miałby na to ochotę. Sam fakt, że Claire tak chętnie szukała jego bliskości, po wszystkim co miało miejsce na balu, sprawiał mu wystarczającą przyjemność. Kiedy wreszcie się odsunęła, uśmiechnął się pod nosem, dostrzegając jej rozbawienie. Nie zdążył jednak tego skomentować, ponieważ kolejne słowa Claire skutecznie wytrąciły go z równowagi.
Powiedz mi coś o sobie. Przez krótką chwilę jedynie na nią patrzył, spodziewając się, że za moment doprecyzuje pytanie albo sama podsunie mu jakiś temat. Ale Claire tego nie zrobiła. Zamiast tego pozostawiła mu całkowitą swobodę wyboru, co z jakiegoś powodu okazało się bardziej zaskakujące niż wszystkie wcześniejsze przejawy jej zainteresowania. Nie chodziło o to, że Howard nie potrafił mówić o sobie. Przeciwnie, gdy sytuacja tego wymagała, mógł z zadziwiającą swobodą opowiadać o własnych osiągnięciach, planach zawodowych czy doświadczeniach, które w odpowiednim towarzystwie były doskonałym materiałem do rozmowy. Przez lata nauczył się prezentować swoją osobę w sposób odpowiadający oczekiwaniom rozmówców, umiejętnie dobierając informacje i przemilczając te, które mogłyby okazać się niewygodne. Nie zawsze wymagało to od niego szczególnego wysiłku. Większość ludzi i tak przychodziła z gotowym wyobrażeniem na jego temat, a on niejednokrotnie czerpał niemałą satysfakcję z utwierdzania ich w przekonaniu, że mieli rację, gdy prawda była zgoła inna. Rozkapryszony dzieciak z bogatego domu, któremu wszystko przychodziło z łatwością. Arogancki młody przedsiębiorca, zawdzięczający pozycję przede wszystkim nazwisku. Człowiek o zdecydowanie zbyt wysokim mniemaniu o sobie, przyzwyczajony do otrzymywania wszystkiego, czego zapragnął… Większość z tych opinii znajdowały całkiem solidne uzasadnienie w jego zachowaniu. Jackson nie miał zamiaru udawać niewinnej ofiary cudzych uprzedzeń, skoro sam wielokrotnie dostarczał powodów, by postrzegano go właśnie w taki sposób. Zdarzało mu się nawet celowo podsycać podobne wyobrażenia, zwłaszcza gdy dzięki temu mógł uniknąć pytań, na które nie miał ochoty odpowiadać. Ludzie zwykle widzieli to, czego się spodziewali, a jeśli otrzymywali wystarczająco przekonujące potwierdzenie swoich przypuszczeń, rzadko zadawali sobie trud dalszego poznawania człowieka. Było to wygodne. Nie oznaczało jednak, że zawsze mu odpowiadało. Pytanie Claire nie dotyczyło ani jego pracy, ani pieniędzy, ani żadnego z tematów, które pojawiały się niemal automatycznie, gdy ktoś dowiadywał się, z kim ma do czynienia. Nie próbowała również sprowokować go do opowiedzenia o trudnych doświadczeniach, choć przecież wiedziała już, że nie wszystkie okresy jego życia należały do udanych. Chciała usłyszeć coś czym sam zdecyduje się podzielić. Coś zwyczajnego, być może nawet zupełnie nieistotnego. Z jakiegoś powodu właśnie to sprawiło, że przez moment zabrakło mu gotowej odpowiedzi. Odruchowo uniósł kącik ust, chcąc zamaskować krótkie zawahanie. — Coś o sobie? — powtórzył, spoglądając na nią z udawanym podejrzeniem. Przez chwilę rzeczywiście zastanawiał się, przesuwając palcami po jej ramieniu i kierując spojrzenie ku sufitowi, jak gdyby właśnie tam spodziewał się znaleźć odpowiednią inspirację. Mógłby opowiedzieć o wielu rzeczach. O dzieciństwie spędzonym w otoczeniu ludzi, którzy częściej rozmawiali o interesach niż o czymkolwiek niezwiązanym z pracą. O pierwszych próbach udowodnienia ojcu, że potrafi osiągnąć coś samodzielnie, choć sam nie zawsze wiedział, czy rzeczywiście zależało mu na uznaniu rodzica, czy raczej na możliwości przeciwstawienia się jego oczekiwaniom. O okresie, w którym każde kolejne osiągnięcie przynosiło mu coraz mniej satysfakcji, a mimo to uparcie gonił za następnym. Nie były to jednak historie, którymi miał ochotę dzielić się podczas leniwego poranka, szczególnie że Claire wyraźnie pozostawiła mu możliwość wyboru czegoś znacznie przyjemniejszego.
— Umiem grać na fortepianie — mruknął wreszcie. Zerknął na nią, jak gdyby chciał sprawdzić, czy podobna informacja w ogóle ją zainteresowała. Uśmiechnął się, po czym ponownie skierował wzrok przed siebie. — Uczyłem się jako dzieciak. Rodzice uznali, że powinienem mieć jakieś odpowiednio eleganckie hobby, a ja przez pierwsze miesiące robiłem wszystko, żeby doprowadzić nauczycielkę do szału. Wspomnienie wywołało u niego autentyczne rozbawienie. Pamiętał doskonale własną niechęć do wielogodzinnych ćwiczeń, podczas których musiał siedzieć prosto, pilnować ułożenia dłoni i powtarzać te same fragmenty utworów, dopóki nie zagrał ich bezbłędnie. Jako chłopiec nie należał do cierpliwych, a konieczność podporządkowania się kolejnemu dorosłemu, który próbował nauczyć go dyscypliny, traktował niemal jak osobistą zniewagę. Dopiero z czasem odkrył, że sama gra sprawiała mu przyjemność, zwłaszcza kiedy przestał ograniczać się do kompozycji wybieranych przez nauczycielkę. Ale nie potrafiłby wskazać momentu, w którym fortepian przestał być kolejnym obowiązkiem, a stał się czymś, do czego wracał z własnej woli. — Później nawet to polubiłem — przyznał. — Chociaż podejrzewam, że moja nauczycielka do dzisiaj uważa mnie za jeden ze swoich największych zawodowych błędów. Zaśmiał się cicho, odruchowo przesuwając dłonią po jej plecach.
So let's dance until the end...
OdpowiedzUsuńJ.
[KURWA NARESZCIE]
OdpowiedzUsuńSeojun, Minsoo, Eunwoo i Yejin
🩷🩷🩷🩷
OdpowiedzUsuń[Cieszę się, że udało Ci się opublikować, można w takim razie już tak oficjalnie powitać Claire w naszym (średnio)zacnym gronie :D Razem z moją gromadką, będę trzymać za nią kciuki, by to założenie o wymykaniu się zakłamaniu i zawiści rzeczywiście było możliwe do zrealizowania. <3 ]
OdpowiedzUsuńYoonjae, Yosoo, Sunoo
Jackson Howard stał przed wysokim lustrem w sypialni apartamentu zajmującego całe piętro jednego z budynków na Upper East Side. Za panoramicznymi oknami Nowy Jork powoli pogrążał się w wieczorze. Ostatnie promienie słońca odbijały się od szklanych fasad wieżowców, rozlewając po mieście złote refleksy, które z tej wysokości przypominały migoczące żyły rozciągające się aż po horyzont.
OdpowiedzUsuńPrzez lata ten widok działał na niego jak forma obietnicy. Przypominał, że nie istnieje nic, czego nie dałoby się zdobyć. Dziś nie zwracał na niego najmniejszej uwagi. Jego wzrok pozostawał utkwiony we własnym odbiciu.
Przyglądał się mężczyźnie, którego media od trzech tygodni z uporem przedstawiały jako nowego właściciela Pearl Yachts, syna marnotrawnego, który wrócił po swoją spuściznę. Zastanawiał się, na czym dłużej będą żerować. Na śmierci jego ojca, czy na tym, że on sam nie podzielił jego losu rok temu.
Powoli wygładził mankiet czarnej koszuli. Matowy jedwab miękko układał się na skórze, pozbawiony ostentacyjnego połyski, który jeszcze kilkanaście miesięcy temu uznałby za obowiązkowy. Dziś zależało mu wyłącznie na tym, by wszystko wyglądało dokładnie tak, jak powinno. Bez przesady. Bez zbędnego przepychu. Bez powodów, by zapamiętano go jako cokolwiek poza nazwiskiem.
Kolejne guziki ustępowały pod pewnymi ruchami jego palców. Spokojnym i precyzyjnym. Takim, którego nie potrafił zachwiać nawet telefon otrzymany trzy tygodnie wcześniej o czwartej nad ranem. Pamiętał każdy szczegół tamtej chwili. Ciszę panującą w pokoju. Zimny parkiet pod bosymi stopami. Przygaszony ekran telefonu. I głos po drugiej stronie. Krótki. Rzeczowy. Pozbawiony współczucia, czy żalu.
— Pan Robert Howard zmarł dziś w nocy.
Nie pytał później o szczegóły. Nie czuł takiej potrzeby.
Jego ojciec przez całe życie funkcjonował jak doskonale zaprojektowana maszyna. Wszystko robił szybko, konkretnie i bez miejsca na sentymenty. Nawet śmierć przyszła do niego w sposób, który wydawał się boleśnie zgodny z jego charakterem.
Zawał. Jedna noc. I koniec.
Jackson odsunął od siebie tę myśl i sięgnął po marynarkę. Ciężka czarna wełna gładko osunęła się na jego ramiona. Krawiec poprawiał ją jeszcze dwa dni wcześniej, dbając o każdy milimetr materiału. Tego wieczoru wszystkie spojrzenia będą skierowane właśnie na niego. Musiał wyglądać nienagannie.
Nie zakładał krawata. Nie chciał wyglądać na człowieka kompletnie pogrążonego przez żałobę. Ale nie zamierzał też sprawiać wrażenia kogoś, kto zjawił się tylko w celu świętowania awansu.
Oficjalnego pogrzebu nie było. Była tylko krótka ceremonia dla rodziny i dzisiejsza uroczystość. Ojciec nigdy nie przepadał za ceremoniami, które nie prowadziły do żadnego konkretnego celu. Memoriał organizowany przez Pearl Yachts był znacznie bliższy temu, co sam prawdopodobnie by wybrał.
Wieczór ku pamięci założyciela. Tak głosiły oficjalne zaproszenia. Nieoficjalnie wszyscy doskonale wiedzieli, że nie do końca po to naprawdę tam przyjdą. Nie po to, by wspominać Roberta Howarda, połowa z nich nigdy go nie poznała. Przyjdą zobaczyć następcę. Ocenić go. Wkupić w łaski. Sprawdzić, czy chłopak znany dotąd z pierwszych stron plotkarskich rzeczywiście jest gotów przejąć stery jednego z największych przedsiębiorstw w branży. I dziś pierwszy raz mieli na niego spojrzeć nie jak na “syna Howarda”, a Howarda.
Podszedł do konsoli stojącej przy oknie i sięgnął po zegarek. Czarna koperta. Bransoleta z tytanu. Model bez sekundnika.
Ojciec kiedyś powiedział mu, że człowiek naprawdę bogaty nie potrzebuje patrzeć, jak uciekają kolejne sekundy. Wystarczy, że potrafi zdecydować, co z nimi zrobić.
UsuńJackson uśmiechnął się pod nosem. Ledwie zauważalnie.
Ojciec miał tendencję do zmiany zwykłego przedmiotu w lekcję.
Nie byli sobie bliscy.
To zdanie powtarzał sobie niemal z mechaniczną obojętnością. Dopiero teraz odkrywał, że obojętność i przyzwyczajenie wcale nie są tym samym.
Robert zabierał go do stoczni, odkąd był dzieckiem. Pokazywał kadłuby. Rysunki techniczne. Modele przyszłych jednostek. Potrafił godzinami opowiadać o proporcjach, wyporności, liniach kadłuba i precyzji wykonania, a jego głos nabierał wtedy życia, którego Jackson nigdy nie słyszał podczas rodzinnych kolacji.
— Pamiętaj — powiedział kiedyś, kładąc dłoń na aluminiowej burcie jednego z prototypów. — Pieniądze są tylko liczbami. Prawdziwa władza zaczyna się wtedy, kiedy ludzie przestają pytać czy, a zaczynają pytać kiedy.
Mały Jackson chłonął każde słowo. Wydawało mu się wtedy, żę jeśli będzie wystarczająco dobry, pewnego dnia ojciec spojrzy na niego z takim samym uznaniem, z jakim patrzył na kolejne wodowane jednostki.
Nigdy do tego nie doszło.
A teraz już nigdy nie miało.
Przez krótką chwilę stał jeszcze nieruchomo, pozwalając, by cisza wypełniła apartament. Była niemal namacalna. Nie zakłócała jej muzyka dobiegająca z ukrytych głośników, szum telewizora ani dźwięk kolejnego powiadomienia na telefonie. Tylko cicha praca klimatyzacji i odległy, stłumiony puls miasta, który z tej wysokości bardziej przypominał echo niż prawdziwy hałas.
Jeszcze rok temu nie wyobrażał sobie wieczoru bez muzyki. Czegoś, co zagłuszyłoby myśli. Teraz coraz częściej łapał się na tym, że woli ciszę. Była uczciwsza.
Na niskim stoliku w salonie leżała otwarta teczka. Akty własności, pełnomocnictwa, dokumenty sukcesyjne, raporty finansowe… Nazwiska ludzi, którzy jeszcze nie zdążyli złożyć kondolencji, a już chcieli umówić z nim spotkanie.
Śmierć jego ojca trwała dla większości dokładnie tyle, ile wypadało. Interesy, znacznie dłużej.
Jackson zamknął teczkę jednym, zdecydowanym ruchem. Na dziś miał już dość formalności.
Drzwi windy rozsunęły się niemal bezszelestnie. Prywatny szyb zjeżdżał kilkadziesiąt pięter w dół z płynnością, której niemal nie dało się wyczuć. Jack oparł się lekko o chłodną ścianę kabiny i przez chwilę obserwował zmieniające się cyfry na dyskretnie podświetlanym panelu.
Zabawne, jeszcze nie tak dawno o tej porze dopiero zaczynałby wieczór… a może kończył poprzedni? Niekiedy dni i noce zlewały się w ciąg twarzy, hałasu, brzęku szkła i szumu alkoholu. Telefon nie przestawał by dzwonić. Znajomi czekaliby w jednym z topowych klubów. Tamto życie w tej chwili zdawało mu się należeć do kogoś zupełnie obcego.
Nie czuł za nim tęsknoty, co również było dziwne.
W podziemnym garażu czekał już kierowca. Skinął głową, kiedy Jackson zbliżył się do samochodu, i otworzył tylne drzwi czarnego Maybacha. Wnętrze pachniało świeżą skórą i delikatną nutą bergamotki.
Jackson usiadł, poprawił mankiety marynarki i pozwolił, by drzwi odcięły go od świata krótkim, głuchym trzaskiem.
— Na miejsce? — odezwał się kierowca, bardziej z przyzwyczajenia niż potrzeby uzyskania odpowiedzi.
— Tak. — odparł tylko tyle.
Samochód ruszył z miejsca, niemal niezauważalnie wtapiając się w wieczorny ruch Manhattanu. Za przyciemnianą szybą miasto żyło swoim rytmem. Ludzie spieszyli na kolację. Turyści zatrzymywali się, by zrobić zdjęcie. Na chodnikach ustawiali się uliczni muzycy… Nowy Jork nie zatrzymywał się dla niczyjej żałoby. Miasto nie współczuło. Nie pocieszało. NIe udawało, że rozumie. Po prostu szło dalej. Dokładnie tak, jak od zawsze uczono jego.
UsuńAuto skręciło w stronę Meatpacking District. Szklany pawilon wynajęty na memoriał wyrastał ponad dachami okolicznych budynków niczym kolejna wizytówka sukcesu. Elegancki. Nowoczesny. Bezbłędny.
Jackson dostrzegł pierwsze błyski fleszy jeszcze zanim samochód całkowicie się zatrzymał. Wziął głębszy oddech. Zdawał sobie sprawę, że połowa będzie go porównywała z ojcem i czego by nie zrobił, dla wielu nigdy nie dorośnie mu do pięt.
Maybach zatrzymał się płynnie przed wejściem do przeszklonego pawilonu. Pozwolił sobie na jeszcze jeden spokojny oddech. Potem drzwi otworzyły się z cichym szelestem.
Wieczorne powietrze było ciężkie od wilgoci unoszącej się znad Hudsonu.
Przed wejściem panował uporządkowany ruch.
Czarne limuzyny zatrzymywały się jedna po drugiej, dyskretnie wysadzając kolejnych gości. Ochrona sprawnie sprawdzałą nazwiska, kelnerzy odbierali okrycia, a kilku fotografów czekało za wyznaczoną linią, wyraźnie poinstruowanych, by nie przekraczać granic.
Pearl Yachts zawsze dbało o swój nieskazitelny wizerunek, chaos rezerwując konkurencji.
Jackson ruszył przed siebie pewnym, zdecydowanym krokiem. Nie rozglądał się w poszukiwaniu znajomych twarzy. Wiedział, że najistotniejsze osoby na pewno tutaj są, reszta go nie interesowała.
Niektóre rozmowy cichły. NIektórzy witali się z nim krótko. Pojedyncze spojrzenia zaczęły odrywać się od kieliszków i prowadzonych rozmów, by po chwili skupić się wyłącznie na nim. Jedni robili to dyskretniej od innych. Próbowali dostrzec prezesa, a on sam jeszcze nie wiedział, czy nim jest.
Do wnętrza prowadził korytarz wyłożony ciemnym kamieniem, którego powierzchnia odbijała światło subtelniej niż wypolerowany marmur. Z głównej sali docierał do niego szmer rozmów i dźwięk kwartetu smyczkowego grającego gdzieś w tle. Gdy przekroczył próg dali, poczuł jak przestrzeń na ułamek sekundy zamarła. To trwało może dwie sekundy.
Przesunął wzrokiem po wnętrzu. Nie zatrzymał się, jego uwagę przyciągnęło coś zupełnie innego. Model pierwszego superjachtu zaprojektowanego przez jego ojca.
Ustawiono go na środku sali niczym eksponat muzealny. Tuż obok stała czarno-biała fotografia mężczyzny. Na zdjęciu Robert uśmiechał się szeroko, jedną dłoń opierając o reling świeżo zwodowanej łodzi. Jackson zmarszczył nieco brwi. NIe pamiętał, żeby kiedykolwiek widział go uśmiechającego się w ten sposób w domu.
— Jackson. — Głos wyrwał go z zamyślenia. Odwrócił się. W jego stronę zmierzał Victor Callahan, najstarszy członek zarządu. Siwe włosy miał starannie zaczesane do tyłu, a garnitur wyglądał nienagannie. Victor pracował z Robertem niemal od samego początku. Prawdopodobnie znał go lepiej niż własny syn.
— Dobrze cię widzieć. — Jackson uścisnął wyciągniętą dłoń. Pewnie i bez przesadnej siły.
— Dziękuję, że przyszedłeś.
Starszy mężczyzna skinął głową.
— Nie wyobrażam sobie, żeby mogło mnie zabraknąć.
Między nimi zapadła krótka cisza. NIe niezręczna, taka w której obaj byli świadomi, że żadne słowa nie będę wystarczające.
— Twój ojciec był… — Victor zawahał się po raz pierwszy odkąd Jakcson go znał. — Był trudnym człowiekiem
Jackson niemal się uśmiechnął.
— To chyba najbardziej dyplomatyczne określenie, jakie dzisiaj usłyszę.
W kąciku ust mężczyzny pojawił się ledwie dostrzegalny cień uśmiechu.
— Pomyślałem, że prz tej okazji warto spróbować.
— Doceniam.
Victor położył mu dłoń na ramieniu. Krótko. Po ojcowsku nim odszedł dalej, do kolejnych gości.
J.H.
Porozmawiamy o tym w lepszych okolicznościach...
OdpowiedzUsuńZbierali tematy, które powinni poruszyć dopiero wtedy, gdy wszystko wokół nich nie będzie już tak gęste od napięcia i cudzych spojrzeń. Głównie za jego sprawką. Podejrzewał, że na koncie ma znacznie więcej brzydkich sekretów niż Claire, i że to własnie one będą wymagały najwięcej wyjaśnień. Ale nie chodziło wyłącznie o przeszłość. Musieli też porozmawiać o tym, co dalej. Czy zamierzała zamknąć to, co między nimi zaszło, w ramach jednorazowego, intensywnego zbliżenia, czy też oboje byli na siebie gotowi, na rzeczy dobre i te zdecydowanie gorsze.
Teraz mogło być przyjemnie, wspaniale, niemal łatwo. Jack przeczuwał jednak, że po przyjęciu, Claire będzie miała do niego jeszcze więcej pytań. Bliżej jego świata (a przynajmniej tej jego częsci, która mogła okazać się dla niej nieakceptowalna) nie mogła się już znaleźć. Nie chciał w ciemno obiecywać jej, że będzie trzymał się od tego wszystkiego z daleka. Nie mógł i nie chciał. Do tej części należeli jego znajomi, współpracownicy i ludzie, którzy niekoniecznie darzyli go sympatią. Kłamałby jednak, gdyby powiedział, że nie obawia się pokazania jej całości; zgnilizny, krzywizn i wszystkich tych rzeczy, które przez lata starannie maskował. Zdawał sobie sprawę, że w którymś momencie, mogło okazać się, że to dla niej po prostu zbyt wiele.
W limuzynie siedzieli na tyle blisko siebie, że nawet starając się nie podsłuchiwać, słyszał głos matki Claire, który wyraźnie odbijał się w ciszy samochodu. Obserwował ją podczas rozmowy, rejestrując każdą zmianę wyrazu twarzy i łącząc je z tym, co dobiegało z drugiej strony linii. Na niektóre uwagi kiwał nieznacznie głową, a na drobne przytyki, uśmiechał się pod nosem.
Gdyby okoliczności były inne, na pewno odwiózłby Claire i Inhana do domów. Claire tak czy inaczej chciałby zatrzymać przy sobie na dłużej, ale gdyby nie wyrażała na to wyraźnej chęci, odstawiłby ją pod wskazany adres bez słowa sprzeciwu. Nie chciał, by jej matka zaczęła źle o nim myśleć, nawet jeśli powinna namawiać córkę do większej ostrożności.
Przygryzł wewnętrzną stronę policzka, powstrzymując parsknięcie, na moment zwracając wzrok za przyciemnianą szybę. Od kiedy właściwie zaczął przejmować się tym, co pomyślą sobie o nim czyjeś matki? Najwyraźniej były to nowe parametry, do których powinien się przyzwyczajać.
Nie wtrącał żadnego głupiego komentarza, choć kilka, z czystego przyzwyczajenia, cisnęło mu się na usta.
— Martwi się o ciebie, to dobrze.
Matki powinny martwić się o swoje dzieci. Domyślał się, że niejednokrotnie musiało być to kłopotliwe, ale coś, co znał jedynie w teorii, było wyrazem rodzicielskiej miłości. A to chyba należało doceniać. Tak przynajmniej mu się wydawało, bo nie był zbyt dobry na linii syn-matka.
Cieszył się, że udało im się wreszcie wydostać z hotelu i mogli wrócić do domu. Wcześniej powrót napawał go ekscytacją. Z czysto samolubnych pobudek chciał znaleźć się z Claire ponownie sam na sam. Teraz jednak, gdy emocje zaczęły powoli opadać, poczuł przede wszystkim zmęczenie osiadające ciężko na ramionach i karku.
Położył dłoń na udzie Claire, ciepłą i pewną.
— Nic mu nie będzie — zapewnił ciszej, mając na myśli Inhana. — Jutro będzie miał potwornego kaca, ale to wszystko.
Wielokrotnie przez to przechodził. Nawet nieprzyzwyczajony organizm, powinien sobie sprawnie poradzić z tym, co mu podano. Kilka tabletek przeciwbólowych i odpowiednia ilość wody powinny uporać się z nieprzyjemnymi konsekwencjami wieczoru.
Jack
Poczuł pod palcami nieznaczne drgnięcie - subtelne, niemal nieuchwytne, a jednak na tyle wyraźne, by zarejestrować je całym ciałem. Przez ułamek sekundy miał ochotę cofnąć dłoń i dać jej tyle przestrzeni, ile w tej chwili mogła potrzebować, choć nie kryło się za tym żadne nieczyste zamierzenie. Chciał jedynie, by wiedziała, że jest obok i nie zamierza się oddalać. Potrzeba bliskości wciąż tliła się nim z niezmienną intensynością, dlatego mimowolne drgnienie ukłuło go gdzieś pod żebrami. Liczył, że dystan, który niespodziewanie pojawił się między nimi, stopnieje, gdy tylko znajdą się w limuzynie - bezpiecznej, domkniętej przestrzeni, w której nie będzie już świadków ani cudzych gier. Chciał już zrzucić z siebie ubranie, znaleźć się w pościeli i przede wszystkim zamknąć ją w swoich ramionach odcinając od reszty świata.
OdpowiedzUsuńDlatego poczuł ulgę, gdy ich palce pozostały ciasno splecione przez resztę drogi do apteki i z apteki do apartamentu. Ciepło jej skóry działało kojąco na rozszalałe emocje oraz wciaż pobudzone zmysły.
Obojętnie nie miało większego znaczenia, czy Claire pozostałaby blisko Inhana. Plotkara i tak znalazłaby sposób na utrudnienie mu życia. sposób, w jaki potraktowała chłopaka, wydawał się jednak wyjątkowo nieuczciwy w porównaniu do Claire, którą teraz oplatał ciasny lęk przed ujawnieniem nagrania. Jack podejrzewał, że decyzja organizatorki była podyktowana przede wszystkim tym, z kim dziewczyna pojawiła się na imprezie i że przy nim Plotkara miała znacznie szersze pole manewru. Sam nie potrafił jednak wykrzesać z siebie wstydu. Dawno został odarty z niego, w parze ze skromnością. Był na tyle zarozumiały i przyzwyczajony do własnej ekspozycji, że perspektywa wypłynięcia kolejnych nagrań nie spędzała mu snu z powiek. Nie jedno zdjęcie obiegło social media, by po kilku dniach zostać zapomniane na rzecz nowej, jeszcze bardziej soczystej plotki. Tak to działało: skandal gonił skandal, a on dawno nauczył się funkcjonować w tym rytmie.
Droga do apartamentowca nie zajęła dużo czasu. Było późno, ruch na mieście był zdecydowanie mniejszy. Szklany wieżowiec pojawił się na tle niższych budynków. Odbijał blade światło księżyca i rozproszone kolorowe błyski miasta. Limuzyna zwolniła przy szlabanie; po krótkiej weryfikacji, zostali wpuszczeni na zamknięte osiedle. Kierowca zatrzymał samochód bezpośrednio pod wejściem.
Jackson wysiadł z samochodu pierwszy, podając Claire dłoń i wypuszczając ją na chłodne, nocne powietrze. Okrążył auto i otworzył drugie drzwi.
— Wybacz, że przerywam tę miłą drzemkę, ale koniec wycieczki.
Delikatnie uścisnął ramię Inhana, aż ten z trudem uniósł powieki i spojrzał na niego zamglonym, nieobecnym wzrokiem. Chłopak pokiwał jedynie głową i wspierając się na wyciągniętym ramieniu Jacksona, wykaraskał się z limuzyny. Ruchy miał niezdarne i chwiejne, dlatego Jack nie odsuwał się od niego ani na krok, choć całym sobą wolałby trzymać się blisko Claire.
Inhan obrócił się do niej z pijackim, krzywym uśmiechem
— Ja okien nie chciałbym tu myć. — skomentował, wskazując niepewnie na gładką, lśniącą powierzchnię wieżowca.
— To lepiej ich nie ufajdaj. — odparł Jack z nutą przekory w głosie, nie dodając już nic więcej. Był niemal pewien, że Inhan następnego poranka nie będzie pamiętał ani drogi, ani własnych komentarzy.
Za szerokimi drzwiami przywitał ich portier, krótkim dobry wieczór. Wzrok mężczyzny nie zatrzymał się na nich dłużej niż było to konieczne - dawno przywykł już do różnorodnych gości Jacksona i do ekscesów, które niejednokrotnie rozgrywały się na tych korytarzach.
UsuńWinda uniosła ich prosto na ostatnie, prywatne piętro, wprowadzając bezpośrednio do apartamentu. Inhan opierał się o Jacksona niemal całym ciężarem, gdy ten próbował namierzyć włącznik światła.
Wnętrze było wykończone minimalistycznie, w stonowanych, ciemnych barwach. Przestronny salon z otwartą kuchnią otwierał się na panoramiczny widok Nowego Jorku rozciągający się za wysokimi przeszkleniami.
— Czuj się jak u siebie. — rzucił do Claire, posyłając jej krótki, ciepły uśmiech, po czym skierował się od razu w stronę gościnnej sypialni, by ułożyć Inhana do snu.
— Wow, to jakiś hotel? — dobiegło go zdziwione pytanie chłopaka.
Jackson jedynie przewrócił oczami, pragnąć jak najszybciej uporać się z tą częścią wieczoru i wreszcie móc w pełni skupić uwagę na jedynej osobie, której obecność wciąż była najistotniejsza.
Jack
Kiedy Claire skwitowała komentarz przyjaciela krótkim ja bym mogła, Jackson jedynie w duchu pokręcił głową. Nie powinno być to dla niego dużym zaskoczeniem, Claire nie obawiała się pracy i nie szła na łatwiznę. Dodatkowo miała zainteresowania, które wymagały od człowieka pewnych nakładów odwagi; zarówno samoloty jak i konie wiązał czynnik ryzyka i nieprzewidywalności. Samoloty były budowane z pieczołowitością i ogromną uwagą, jak jachty w stoczniach, i choć odnotowywano w ostatnich latach niewiele katastrof z ich udziałem, wciąż jedna, drobna pomyłka mogła okazać się fatalna w skutkach. Konie natomiast, jako że są zwierzętami, w których naturze leży płochliwość, zawsze w pewnym stopniu pozostaną nieprzewidywalne. Jackson lubił ryzyko, jego własne hobby wiązały się z prędkością i wymagały od niego ogromu skupienia i uwagi. Nieczęsto przez własną głupotę miał więcej szczęścia niż rozumu. Jednak siedząc na motocyklu, za kierownicą samochodu, czy sterem jachtu, wszystko zależało od niego. Maszyna jest podległa człowiekowi, jej działanie, sprawność i wyniki także. Lubił tą zależność oraz formę kontroli. Na zwierzęciu nigdy w życiu, by tego nie osiągnął. Zawsze połowa sukcesu zależała od konia, którego zachowania w pełni nie było można przewidzieć. Dlatego dobrowolnie nigdy nie usiadłby w siodle, obojętnie jak majestatyczne zdają się to zwierzęta.
OdpowiedzUsuńUwagę dotyczącą wnętrza również przemilczał. Inhan nie był raczej w pełni świadom wypowiadanych słów, a nawet jeśli, Jacksona mało co obchodziła jego opinia na temat wystroju. Każdy miał swoje gusta, on przepadał za minimalizmem. Jego świat był głośny i kolorowy, przesycony różnymi formami. Tutaj wracał i mógł w pełni się wyciszyć. Wnętrze było przestronne, nie czuł się więcej ściśnięty między czterema ścianami. Ciemne, stonowane kolory pozwalały odpocząć oczom, co wielokrotnie przydawało się, gdy potężny kac wywoływał wrażliwość na światło. Inhan zapewne jutro dojdzie do podobnych wniosków, gdy obudzi się z nieprzyjemnym, pulsującym wrażeniem w skroniach. Jack nie przebywał tu na tyle często, a przez ostatni rok wcale, by przywiązywać uwagę do wyglądu. Zajmował się tym projektant, a jemu zależało głównie na jakości wybieranych materiałów oraz tkanin. Miał pieniądze i choć często wydawał je na przyjemności, lubił je również dobrze zainwestować. Apartament po latach wciąż prezentował się nienagannie i na czasie, więc gdyby zechciał go sprzedać, mógłby wyciągnąć sporo gotówki.
Przyglądał się jak Claire oporządza Inhana z mieszanymi uczuciami. Nie tyle zazdrością co pewnego rodzaju niezrozumieniem… a może uznaniem dla jej cierpliwości i wyrozumiałości, bo wiedział, że sama również padała. Chociaż złośliwy głosić szeptał mu do ucha, że może chłopak robił to celowo, by zwrócić na siebie jej uwagę. Nie zagłębiał się jednak dalej w tą dwulicową myśl.
Kiedy Claire oparła się o niego, pogładził ją ostrożnie po łopatkach, krótkim ruchem. Choć całą drogę trzymali się za ręce, jej niespokojne drgnięcie, gdy ułożył dłoń na jej udzie, wciąż z nim pozostało i nie wiedział, czy między nimi pojawiła się teraz granica, której nie powinien naruszać. Wolał, więc nie wywierać nieświadomie presji. W głębi ducha liczył, że kiedy emocje opadną, powstały dystans opadnie razem z nimi.
— Jasne.
Ujął jej dłoń i poprowadził w głąb mieszkania, prowadząc ją na sam koniec korytarza, które oświetlało subtelne, stłumione światło. Uchylił drzwi do sypialni, puszczając ją przodem. Pomieszczenie nie różniło się wystrojem od reszty mieszkania. Była równie powściągliwa i minimalistyczna. Wysoki sufit, utrzymany w ciemnej kolorystyce i urozmaicony dyskretnie rozmieszczonymi punktami świetlnymi, potęgował wrażenie przestronności, podczas gdy rozciągające się od podłogi po sam strop grube szyby otwierały również ten pokój na miasto. Obszerne, nisko osadzone łóżko z szerokim wezgłowiem stało na środku, zajmując centralną część sypialni. Jedna z bocznych ścian wykończona była płytami imitującymi naturalny kamień o nieregularnej powierzchni. W nią wkomponowany był gazowy kominek. Za jedną ze ścianek po prawej stronie, znajdowało się dyskretne przejście prowadzące do garderoby, pozbawione tradycyjnych drzwi stanowiło przedłużenie pomieszczenia.
Usuń— Znajdę ci coś do przebrania.
Na moment Jackson zniknął w garderobie, by po chwili wrócić do niej z prostą koszulką i krótkimi, cienkimi spodenkami, gdyby nie czuła się na tyle swobodnie, by poruszać się bez nich.
— Tam jest łazienka. — wskazał szklane, matowe drzwi. — Jeśli czegoś potrzebujesz, wszystko powinno być w szafkach. Śmiało grzeb. — dodał.
Jego gosposia zwykle dbała o każdy szczegół, aby w apartamencie niczego nikomu nie brakowało. To samo tyczyło się zakupów, chociaż zwykle jadał na mieście i kuchnia stała nieużywana.
Sam ściągnął marynarkę, którą odrzucił na skórzany fotel i zaraz zabrał się za rozpinanie guzików od koszuli. Marzył o tym, by zrzucić z siebie rzeczy i położyć się w łóżku, z Claire tuż przy jego boku.
Jack
Chwila sam na sam była potrzebna i jemu. Gdy Claire zniknęła w łazience, Jackson zamienił elegancki garnitur na dresowe szorty, a że w sypialni panowało przyjemne ciepło, nie zakładał niczego więcej. I gdy rozpalał kominek, jego myśli automatycznie powiodły do minionej imprezy.
OdpowiedzUsuńZdawał sobie już sprawę, że dla Claire była ona katastrofalna w skutkach, ale Jack chyba wreszcie potrafił odetchnąć z ulgą. Przynajmniej częściowo. Oddzielając od tego Claire, wieczór przebiegł względnie spokojnie. Dla niej wydarzenia z imprezy, kompromitujące pytania i sama Plotkara mogły być czymś obrzydliwym i przerażającym, dla niego w finalnym rozrachunku nie wydarzyło się nic szczególnego. Biorąc pod uwagę wcześniejsze bale, to wydarzenie zakończyło się dość dobrze. Nie wyszli ostatni, więc nie znał zakończenia dla wszystkich, ale pamiętał co działo się wcześniej. Na przykład jego własny finał rok temu… Plotkara miała niezwykły talent do wydobywania z nich najokropniejszych rzeczy; paskudnych historii, które usilnie starali się trzymać zamiecione pod dywanem, czy cech charakteru, które na co dzień dobrze maskowali, obnażała ich nałogi i słabości. Może to właśnie miała na celu, skonfrontowanie ich z samymi sobą, rozliczenie z grzechów. Nie potrafił powiedzieć, czy wychodziło im to na dobre. Pewnie nie, nie potrafili zajrzeć na tyle głęboko w siebie, by później otwarcie przyznać się do błędów, lecz tego wieczora, po raz pierwszy, Jackson mógł przyznać, że wieczór miał więcej dobrych elementów, niż złych. Chciał, aby Claire udało się dojść do tych samych wniosków.
Gdy ogień tańczył już w kominku, przysiadł na brzegu łóżka.
Pobieżnie sprawdził kalendarz na jutrzejszy dzień, z ulgą stwierdzając, że spotkania zaczynały się dopiero po południu, a nie od samego rana. Najchętniej cały jutrzejszy dzień spędziłby nie wychodząc z łóżka i nie odstępując Claire na krok. Chciał się nią nacieszyć nim wrócą do rzeczywistości. Oboje mieli swoje obowiązki, od których nie mogli wiecznie uciekać, ale był świadom, że firma potrafiła pochłonąć go bez reszty. Czuł natomiast, że po przykrych elementach imprezy, Claire może potrzebować jednak czasu.
Kiedy drzwi do łazienki ponownie się uchyliły, wyłączył telefon wyciszając go jednocześnie i odłożył na szafkę. Ściągnął również zegarek odkładając go obok. Jego spojrzenie jednak utkwione było cały czas w niej. Jej drobna sylwetka tonęła w jego, zdecydowanie za dużych, ubraniach, co wywołało lekki uśmiech na twarzy. Wyglądała pociesznie i choć uwielbiał jej ciało nie osłonięte żadnym materiałem, to chyba ten widok mógł stać się jego kolejnym ulubionym. Mógłby ją taką oglądać każdego poranka, bez makijażu, z włosami opadającymi na ramiona, w koszulce sięgającej jej kolan… znów mimowolnie się uśmiechnął na myśl o Claire budzącej się każdego dnia w tym samym łóżku, koło niego.
Wsunął się pod pościel zaraz po niej, obrysowując wzrokiem jej twarz. Chciał ją poczuć blisko siebie, skóra przy skórze. Zaciągnąć się jej zapachem, schować twarz w jej włosach…
— Mogę cię przytulić? — zapytał cicho.
Znów pojawił się w nim ten dziwny, obcy lęk, że może powstała między nimi bariera, której nie powinien sam przekraczać. Chciał mieć pewność, że Claire czuje się przy nim komfortowo, aby odzyskała minimum poczucia bezpieczeństwa. Dlatego nie naciskał i dawał jej przestrzeń, by mogła podjąć decyzję sama. Nie chciał wyciągnąć do niej rąk i wystraszyć jej, zbudować oczekiwań, których teraz absolutnie nie posiadał. W tym momencie nie liczył na nic, pogodziłby się nawet z faktem, że chciałaby się zwinąć pod kołdrą daleko od niego.
Gdy poczuł jak nieśmiało odnajduje jego dłoń, zahacza palcami o jego palce, to wewnętrzne napięcie związane z tym lękiem, trochę odpuściło. Uśmiechnął się znowu, szczerze i ciepło. Rozsunął ramiona, robiąc jej miejsce tuż przy sobie.
— Chodź do mnie.
Kryła się w tym i prośba i potrzeba.
Uszanowałby każdą jej decyzję, ale potrzebował zakończyć tę noc wspólnie.
I kiedy wsunęła się pomiędzy jego ramiona, oplótł ją nimi szczelnie, przyciągając blisko do klatki piersiowej. Ucałował ją w czubek głowy, za chwilę zatapiając nos w jej włosach. Łapczywie zaciągnął się jej zapachem, mieszającym się z jego własnym. Przymknął powieki rozkoszując się jej ciepłem. Jego własne mięśnie zareagowały natychmiastowo, rozluźniając się pod wpływem bliskości Claire.
UsuńByło dla niego niesamowitym, jak jego własne ciało reagowało na nią. Stres się ulatniał, mięśnie odpuszczały, a myśli wyciszały się. Działała na niego jak miękki koc, pod którym mógł się odprężyć po całym dniu.
Jack
Jack poczuł, jak całe napięcie, które przez ostatnie godziny trzymało go w sztywnym, czujnym stanie, zaczyna wreszcie puszczać.
OdpowiedzUsuńKiedy Claire bez wahania wsunęła się między jego ramiona, a jej ciało, ciepłe i znajome, przylgnęło do niego z taką naturalnością, jakby od zawsze tam należało, coś w jego piersi odpuściło z cichym, niemal bolesnym westchnieniem ulgi. Objął ją mocniej, jedną dłonią obejmując jej plecy, drugą wsuwając w rozpuszczone włosy, i przycisnął policzek do jej skroni. Przez dłuższą chwilę nie mówił nic. Po prostu oddychał nią, jej zapachem oraz ciepłem, mieszającymi się z jego własnym.
W limuzynie nie dało się nie zauważyć, że celowo odsunęła jego rękę i choć starał się nie brać tego do siebie, coś w nim jednak niespokojnie drgnęło. Teraz, czując, jak bez reszty oddaje mu swój ciężar, jak oplata go nogą i dłonią, jak składa kolejne, coraz pewniejsze pocałunki na jego piersi, zrozumiał, że tamten moment nie miał nic wspólnego z brakiem zaufania. Był jedynie echem wszystkiego przez co przeszli tego wieczoru i może tego jakie Claire musiała mieć doświadczenia nim się spotkali.
Jej prośba o pocałunek zabrzmiała cicho, niemal nieśmiało, a jednocześnie z taką szczerością, że na moment zamknął oczy, zatapiając się w poczuciu czystej radości, przebijającej się przez warstwy zmęczenia.
Uniósł jej twarz delikatnie, kciukiem muskając linię policzka i pochylił się.
Pocałunek, który jej oddał był głęboki i pozbawiony jakiegokolwiek pośpiechu. Nie szukał w nim ognia, który jeszcze kilka godzin wcześniej trawił ich obu. Szukał potwierdzenia. Tego, że wciąż tu jest. Że mimo wszystkiego, co się wydarzyło - mimo Seojuna, Plotkary, nagrania, które zawisło nad nimi - nie odsuwa się. Że wybiera tę bliskość świadomie. Tak samo jak wtedy, kiedy znajdowali się na tarasie, a on pytał cicho o przyzwolenie.
Nie miał zamiaru niczego ponaglać, do niczego jej przymuszać. Ani wtedy, ani teraz. Zdawał sobie sprawę, że wszystko co się wydarzyło było okraszone czymś nieprawdopodobny, poczuciem przynależności, bezpieczeństwa i spontaniczności, która w tamtej chwili ich poniosła.
Nauczył się wdzięczności przez ten rok. Zwykle brał wszystko za pewnik, czerpał garściami i nie przejmował się konsekwencjami. Tak właściwie wierzył głęboko, że te go nie dosięgają, że żyje ponad wszystkim. Gdyby spotkał Claire rok temu, przed odwykiem i terapią, z pewnością nie doceniłby tego co mu oferowała. Zdeptałby spokój i dobroć, które niosła i to jak daleko sięgała w jego wnętrze. Nie potrafił rozstrzygnąć, czy wtedy potrafiłaby dostrzec w nim coś szczególnego, a przede wszystkim nie umiał powiedzieć, czy dałby jej to dostrzec. Był obudowany pozorami, prześlizgując się jedynie po wierzchnich warstwach. Nie dbał o uczucia, o to czy zostawiał po sobie brzydkie, sączące się rany. Skrzywdził wiele osób, teraz to widział. Ciężko było przyznać się do własnej omylności, choć uparcie powtarzał, że miał wszystko pod kontrolą. Być może dlatego oboje mieli szczęście, że ich drogi przecięły się dopiero teraz.
Westchnął jej w usta, gdy poczuł jak jej palce gładzą mu kark i przeczesują włosy. Jego skóra niezmiennie pozostawała wrażliwa na dotyk, nawet ten subtelny, pozbawiony drugiego dna. Nagie ramię zrosiła gęsia skórka. Przyciągnął ją jeszcze bliżej, aż nie pozostało między nimi żadnej wolnej przestrzeni.
— Nie musisz prosić — wymruczał nisko, czołem opierając się o jej czoło. Głos miał ochrypły od zmęczenia i wszystkich kłębiących się w nim emocji. — Nigdy nie musisz.
Chciał aby zawsze czuła się na tyle pewnie przy nim, by mogła wyciągnąć po niego ręce. Chciał ją przekonać, że te pocałunki należały tylko i wyłącznie do niej, niezaprzeczalnie wyjątkowe w jego odczuciu.
Jego dłoń powędrowała powoli w dół jej pleców, rysując leniwe, uspokajające kręgi, podczas gdy umysł, po raz pierwszy od wielu godzin, zaczynał zwalniać.
Uśmiechnął się lekko, gdy dodała tę uwagę o śniadaniu, i odgarnął jej włosy za ucho. Spojrzał na nią w półmroku pokoju, z pomarańczowym blaskiem kominka prześlizgującym się po jej twarzy.
Usuń— Coś prostego. I szybkiego — odparł. — W sumie zwykle pomijam śniadanie i jem dopiero lunch — przyznał.
Lunch, który w ostatnim czasie zjadał w restauracji, w której pracowała. Raz, że znajdowała się niedaleko firmy, serwowała dobre jedzenie; dwa że już jakiś czas temu Claire zwróciła jego uwagę. Nie miał nic złego na myśli, raczej miło oglądało się jej przyjazny uśmiech, kiedy obsługiwała klientów. Odnajdywał tam potrzebny spokój, pomiędzy kolejnymi spotkaniami i niekończącymi się telefonami.
Jack
Przez większą część swojego dorosłego życia pozostawał przekonany, że doskonale rozumie kobiety, a przynajmniej tę część ich natury, która interesowała go najbardziej. Wiedział, jak przyciągnąć spojrzenie, w którym momencie obniżyć głos, kiedy pozwolić sobie na bezczelność, a kiedy przybrać pozory zainteresowanie wykraczającego poza kilka wspólnie spędzonych godzin. Był w tym dobry, nie zamierzał zaprzeczać, chociaż dzisiaj zdawał sobie sprawę, że umiejętność rozbudzania w kimś pożądania nie miała zbyt wiele wspólnego ze zdolnością do budowania prawdziwej bliskości. Przez lata mylił jedno z drugim, być może dlatego, że taka interpretacja była dla niego wygodniejsza, a być może zwyczajnie nie znał żadnej alternatywy. Dziewczyny pojawiały się w jego życiu na krótko, niekiedy pozostawały na dłużej, lecz nawet wtedy, gdy deklarował przywiązanie, znacznie łatwiej przychodziło mu ofiarowanie komuś własnego ciała niż dopuszczenie tej osoby do tego, co działo się w jego głowie. Wszystkie jego relacje sprowadzały się do ślizgania po samej powierzchni, a seks nie wymagał od niego szczególnej odwagi. Przeciwnie, stanowił jedną z niewielu sytuacji, w których czuł, że panuje nad wszystkim, począwszy od własnego wizerunku, a skończywszy na tym ile ze swojej uwagi zamierzał komuś poświęci.
OdpowiedzUsuńZ czułością było inaczej. Nie tą wyuczoną i opanowaną do perfekcji, lecz z tą zupełnie pozbawioną interesowności, która nie prowadziła do niczego konkretnego i nie oczekiwała żadnej zapłaty. Nie wiedział, co właściwie powinien z nią zrobić, jak długo wolno mu się nią cieszyć ani czy człowiek o jego przeszłości w ogóle miał prawo przyjmować ją z taką zachłannością.
W szwajcarskim ośrodku wielokrotnie rozmawiał o tym, jak przez lata próbował zagłuszyć własne potrzeby zamiast je rozpoznawać. Początkowo reagował na podobne tematy irytacją, szczególnie kiedy terapeuta sugerował, że za jego zamiłowaniem do żywek, przypadkowych znajomości i nieustannego poszukiwania mocnych wrażeń mogło kryć się coś znacznie mniej efektownego niż zwykły hedonizm. Nie lubił myśleć o sobie jako o człowieku samotnym. Samotność kojarzyła mu się ze słabością, z koniecznością przyznania, że czegoś nie potrafił sobie zapewnić, a przecież dotychczas funkcjonował w przeświadczeniu, że wystarczy odpowiednio dużo pieniędzy, znajomości i tupetu, aby żadna potrzeba nie pozostała niezaspokojona. Dopiero kiedy odebrano mu większość tych możliwości, zaczął zauważać, jak niewiele zostawało z jego pewności siebie, gdy nie miał już czym odwracać uwagi od własnych myśli.
Nie zamierzał teraz przypisywać Claire odpowiedzialności za wypełnienie wszystkich pustych miejsc, które w sobie odkrył. Wiedział, jak niesprawiedliwe byłoby uczynienie z niej lekarstwa na problemy, z którymi powinien nauczyć się radzić samodzielnie. Mimo to, kiedy przyciągnęła go do siebie, a następnie zaczęła obsypywać jego twarz pocałunkami, poczuć coś tak niespodziewanie przyjemnego, żę przez kilka sekund nie zdobył się nawet na jeden ze swoich zwyczajowych komentarzy.
Roześmiał się jedynie pod nosem, początkowo próbując nadążyć za jej ustami, aż wreszcie skapitulował, przymykając powieki i pozwalając, by całowała go dokładnie tam, gdzie miała ochotę. Jednym łokciem podtrzymywał się na materacu, drugą obejmował jej talię, przesuwając kciukiem po materiale ubrania, a kiedy Claire dotarła do jego nosa, skrzywił się przesadnie, choć szeroki uśmiech skutecznie odbierał temu grymasowi jakąkolwiek wiarygodność.
— Claire, co ty ze mną robisz… — wymamrotał nie podejmując najmniejszej próby uwolnienia się z jej objęć. Przeciwnie, kiedy odnalazła jego spojrzenie, sam pochylił głowę domagając się jeszcze jednego pocałunku, tym razem złożonego prosto na ustach. Krótkiego, pozbawionego pośpiechu, po którym przez chwilę pozostał tak blisko, żę czubkiem nosa muskał jej policzek.
Było w tym wszystkim coś niemal absurdalnego. Zamiast zastanawiać się, co powinno wydarzyć się dalej, chciał przede wszystkim żeby przez jakiś czas nie wydarzyło się nic. Żeby Claire nadal obejmowała go w ten nieco zaborczy, rozczulający sposób, żeby mógł słyszeć jej głos i czuć pod palcami ciepło jej skóry.
UsuńNie pamiętał, kiedy ostatnio pozwolił sobie na podobną beztroskę, bez towarzyszącej temu obawy, że za moment wszystko legnie w gruzach.
Uśmiechnął się pod nosem, odgarniając kosmyk włosów z jej twarzy.
Pozwolił jej przejąć inicjatywę, opadając ostrożnie na materac i podpierając część ciężaru na przedramieniu, aby jej nie przygnieść. Rozbawiony jej determinacją, uniósł brwi, a następnie wsunął dłoń pod jej plecy, przyciągając ją do siebie na tyle mocno, na ile pozwalała im pozycja.
— Śniadanie? — powtórzył, spoglądając na nią z góry. — A jak nie będę, to zaczniesz mnie karmić?
Nie zdołał utrzymać poważnego wyrazu twarzy zwłaszcza kiedy ponownie go pocałowała. Odwzajemnił ten gest z ochotą, obejmując palcami jej policzek, a potem odsunął się zaledwie na tyle, by móc przyjrzeć się jej twarzy.
— Pracuję, ale dopiero później. Rano jestem wolny.
Nie dodał, że nawet gdyby nie był, prawdopodobnie znalazłby sposób, aby przesunąć część obowiązków. Jeszcze kilka miesięcy wcześniej podobna decyzja wynikałaby przede wszystkim z jego przekonania, że świat powinien dostosować się do jego zachcianek. Teraz powód był nieco inny, choć sam nie potrafił jednoznacznie stwierdzić, czy to czyniło go bardziej odpowiedzialnym.
— A kto powiedział, że chcę się ciebie pozbyć?
Nie czekając na odpowiedź, sam pochylił się ku niej i złożył kilka drobnych pocałunków na jej policzku oraz skroni.
— Nie wypuszczę cię stąd, póki mnie o to nie poprosisz. — dodał, wcale nie mając na myśli apartamentu.
Nie miał pojęcia, co wydarzy się między nimi za miesiąc, pół roku czy nawet następnego dnia. Nie wiedział również, ile z tego, co obecnie czuł, było wynikiem rzeczywistego połączenia, a ile stanowiło reakcję na bliskość, której tak długo sobie odmawiał. Rozpoznawanie własnych emocji nadal przychodziło mu z trudnością, a przyznanie, że czegoś nie rozumiał, wciąż wymagało od niego pewnego wysiłku.
Jednego jednak był już pewien, nie chciał, żeby Claire znikała z jego życia.
Jack
W innych okolicznościach prawdopodobnie nie przepuściłby okazji, żeby odpowiednio wykorzystać informację, że w ciągu zaledwie jednego wieczoru udało mu się osiągnąć coś, z czym poprzedni chłopak Claire nie poradził sobie przez dwa lata. Jego ego, mimo prób sprowadzenia go do rozsądniejszych rozmiarów, nadal miewało się całkiem dobrze, a podobne wyznania stanowiły dla niego niemal gotowe zaproszenie do popisania się jedną z tych nieznośnie aroganckich uwag, które wypowiadał z miną osoby święcie przekonanej o własnej wyjątkowości. Tym razem jednak, choć kącik jego ust uniósł się w wyrazie nieskrywanej satysfakcji, nie zdecydował się na żaden komentarz. Być może dlatego, że za rozbawieniem kryło się również autentyczne zaskoczenie.
OdpowiedzUsuńNie znał poprzedniego partnera Claire i nie zamierzał udawać, że na podstawie jednego zdania potrafi ocenić dwuletni związek, którego nie był częścią. Miał zresztą wystarczająco dużo powodów, aby powstrzymać się od podobnych osądów, zważywszy na to, jak sam zwykł traktować kobiety i stałe relacje. Rok temu zapewne nie dostrzegłby w tej historii niczego poza okazją do utwierdzenia się w przekonaniu, że okazał się od kogoś lepszy. Dzisiaj bardziej zastanawiało go, co musiało wydarzyć się w jej życiu, skoro zwyczajna przyjemność płynąca ze wspólnie spędzonego wieczoru stanowiła dla niej zaskoczenie. Zwłaszcza, że był przekonany o tym, iż dziewczyna zasługuje na wszystko co najlepsze, przez to ile ciepła była w stanie ofiarować.
Nie zamierzał jednak wypytywać jej o szczegóły, przynajmniej nie teraz. Sam doskonale wiedział, jak niewdzięcznym zajęciem bywało rozliczanie przeszłości, szczególnie kiedy człowiek po raz pierwszy od dawna miał przed sobą coś, na czym rzeczywiście chciał się skupić.
— W takim razie nie pozostaje mi nic innego, jak postarać się utrzymać tę imponującą przewagę — stwierdził z właściwą sobie pewnością siebie, z towarzyszącym na twarzy uśmiechem. — Przyznasz, że poprzeczka została zawieszona całkiem wysoko. Jeden wieczór to całkiem dobry wynik.
Uśmiechnął się szerzej, pozwalając sobie na krótkie, zaczepne muśnięcie jej ust, zanim dziewczyna zdążyła odpowiedzieć. Nie potrzebował jednak dalszych zapewnień ani komplementów, by poczuć zadowolenie. Znacznie bardziej przemawiał do niego sposób w jaki Claire nieustannie szukała z nim kontaktu, jak przyciągała go do siebie i zatrzymywała przy każdym, nawet najdrobniejszym pocałunku, jak gdyby rzeczywiście nie miała jeszcze dość jego obecności. Było w tej spontaniczności coś ujmującego, zwłaszcza, że nie towarzyszyła jej żadna wyrachowana gra, do której zdążył przywyknąć podczas poprzednich znajomości.
— Nie, nie, nie — wtrącił. — Możesz mnie karmić w wolne dni… nie zamierzam wykorzystywać cię do przynoszenia mi śniadania, kiedy sama jesteś w pracy. — oznajmił z nie opuszczającym go uśmiechem, bo sama świadomość, że wzieła to pod uwagę, znaczyła równie dużo dla niego. Nie miał szczególnego problemu z naginaniem własnego harmonogramu, lecz zdawał sobie sprawę, że nie wszyscy dysponowali podobnym przywilejem.
— W porządku, nie będę Cię namawiał na wagary.
Świadomość, że Claire musiała następnego dnia stawić się w pracy, skutecznie studziła jego zapędy do organizowania im poranka według własnego uznania. Żałował jednak, że nie mogą spędzić jutrzejszego dnia, w pełni, wspólnie.
Kiedy Claire ponownie zmieniła pozycję, odsuwając się od niego na tyle, by wygodnie ułożyć się na poduszkach, przyglądał się jej poczynaniom miękkim spojrzeniem. W półmroku sypialni nie widział wszystkich szczegółów, ale wystarczyło mu to, co znajdowało się w zasięgu wzroku: znajomy już zarys jej ust, jasne włosy rozsypane na poduszkach i spojrzenie utkwione na nim.
Ułożył policzek na jej piersi, jedną ręką obejmując ją w pasie, drugą zaś wsuwając pod poduszkę, aby znaleźć dla siebie wygodniejszą pozycję. Pozwolił, aby ciężar jego ciała częściowo spoczął na niej. Musnął nosem materiał własnej koszulki, która ją otulała. Kiedy poczuł jej palce we włosach, odetchnął głębiej i przymknął powieki z cichym, niemal niedosłyszalnym pomrukiem zadowolenia.
Usuń— Wiem co masz na myśli, też nie chcę żeby ten moment się kończył.
Przez kilka następnych minut nie odezwał się ani słowem, chociaż początkowo wcale nie planował milczeć. Było mu błogo i chciał przeciągać tą chwilę w nieskończoność, nim nastanie kolejny dzień i będą zmuszeni wrócić do obowiązków, nie wiedząc, kiedy nadarzy się podobna okazja do wspólnego spędzenia nocy. Słuchał zatem spokojnego rytmu jej oddechu, od czasu do czasu przesuwając dłonią po jej boku, podczas gdy delikatne muśnięcia paznokci na plecach wywoływały przyjemne mrownieche rozchodzące się wzdłuż kręgosłupa.
Nie przypuszczał, że tak niewiele wystarczy, aby poczuł się senny. Emocje w końcu opadły, odsłaniając wyraźniej zmęczenie kumulujące się powoli pod skórą, które wcześniej skutecznie ignorował. I nie miał na myśli jedynie dzisiejszego dnia. Ostatnie tygodnie nie należały do najłatwiejszych i kosztowały go znacznie więcej wysiłku, niż gotów był przyznać. Nie chodziło nawet o to, że ktoś rzeczywiście wymagał od niego nieustannej aktywności. W znacznej mierze sam narzucał sobie tempo, którego nie potrafił później utrzymać, ponieważ wciąż miał trudności z zaakceptowaniem faktu, że niektóre sprawy potrzebowały czasu i nie dało się ich rozwiązać jedynie odpowiednio intensywną pracą.
Odkrywał też, że choć o poranku był świeższy, funkcjonowanie pod presją i na wysokich obrotach bez wspomagaczy, było trudne. Wieczorami, kiedy nie pozostawało już nic pilnego do załatwienia, docierało do niego, jak bardzo był wyczerpany i ile stresu kumulowało się w żołądku.
Przesunął dłonią po talii Claire, obejmując ją nieco mocniej, i wtulił twarz w zagłębienie tuż poniżej jej obojczyka. Kiedy jej palce ponownie przesunęły się po jego karku, uśmiechnął się ledwie dostrzegalnie, nie otwierając oczu.
— Jeśli będziesz to kontynuować, zasnę — ostrzegł ją półgłosem, choć sposób, w jaki przytulił się do niej jeszcze bliżej, wyraźnie przeczył temu, że traktował podobną perspektywę jako coś niepożądanego.
Jacula
Jackson nie pamiętał momentu, w którym ostatecznie zasnął. Ostatnim wyraźnym wspomnieniem pozostawał cichy głos Claire, delikatny nacisk jej ust na czubku głowy oraz palce przesuwające się po włosach z cierpliwością, która skuteczniej niż jakiekolwiek zapewnienia przekonała go, że nigdzie nie musi się spieszyć. Później świadomość stopniowo ustępowała miejsca senności, a wszystkie sprawy, które jeszcze kilka godzin wcześniej wydawały się niecierpiące zwłoki, straciły znaczenie na tyle skutecznie, że nie powróciły nawet pod postacią niespokojnych snów.
OdpowiedzUsuńPrzespał całą noc, a już od jakiegoś czasu nie zaliczał się do szczęśliwców, którzy zasypiają bez większego wysiłku. Jeszcze podczas pobytu w Szwajcarii zdarzało mu się spędzać długie godziny na bezskutecznych próbach zaśnięcia, a kiedy wreszcie mu się to udawało, budził się kilkukrotnie, niekiedy zlany potem, z sercem bijącym zdecydowanie szybciej niż uzasadniały okoliczności. Z czasem najgorsze objawy ustąpiły, lecz jego organizm nie odzyskał natychmiast dawnego rytmu. Było to skutkiem jego chronicznych zaniedbań. Otwarcie przekazano mu, że nawet jeśli pozostanie czysty do końca swojego życia, nie mogli zagwarantować mu, że wieloletnie ćpanie nie odbije się na jego zdrowiu.
W Nowym Jorku nie było pod tym względem łatwiej. Powrót do miasta, w którym pozostawił po sobie tyle niedokończonych sprawa, oznaczał konieczność ponownego zmierzenia się z ludźmi, miejscami i sytuacjami, których przez ostatni rok nie musiał oglądać. Wiązało się z tym zbyt wiele wspomnień, a część z nich pozostawała na tyle niewyraźna, że Jackson wolał nie zastanawiać się ile szczegółów bezpowrotnie utracił wskutek własnych decyzji.
Tego ranka obudził się jednak bez gwałtownego szarpnięcia, bez potrzeby natychmiastowego sprawdzania godziny i bez charakterystycznego ucisku w żołądku, który zazwyczaj pojawiał się jeszcze zanim zdążył przypomnieć sobie o czekających go obowiązkach.
Początkowo nawet nie otworzył oczu.
Leżał przez chwilę nieruchomo, z twarzą częściowo wtuloną w poduszkę, pozwalając sobie na rzadką przyjemność stopniowego odzyskiwania świadomości. Dopiero kiedy spróbował zmienić pozycję, poczuł pod dłonią ciepło drugiego ciała, a wraz z nim dotarł do niego znajomy zapach.
Claire.
Wspomnienia wróciły bez większego wysiłku, wywołując na jego twarzy ledwie dostrzegalny, leniwy wręcz, uśmiech. Uchylił powoli oczy, przekręcając głową w jej stronę. Przez moment przyglądał się jej twarzy, jeszcze częściowo pogrążonej w cieniu, który rzucały zasłony, a następnie ostrożnie odgarnął z jej policzka kilka jasnych pasm włosów. Nie pocałował jej od razu. Nie chciał jej budzić, szczególnie, że położyli się późno, a Claire miała przed sobą dzień pracy. Zamiast tego poprawił nieco kołdrę, która zsunęła się z jej ramienia, po czym ułożył się wygodniej na boku. Nie miał ochoty ruszać się z miejsca. Było przyjemnie, ciepło i spokojnie.
Pierwszą rzeczą, którą Inhan poczuł po przebudzeniu, był ból głowy. NIeprzyjemny, tępy i na tyle uporczywy, że przez kilka długich sekund nie miał najmniejszej ochoty otwierać oczu, obawiając się, że nawet odrobina światła pogorszy jego samopoczucie. Spróbował jedynie zmienić pozycję, przekręcając się na bok, lecz niemal natychmiast tego pożałował, kiedy wraz z ruchem pojawił się przysłowiowy helikopter w głowie i nieprzyjemne uczucie ciężkości w żołądku. Zamarł więc, zaciskając powieki jeszcze mocniej, a następnie wypuścił powietrze przez lekko rozchylone usta, próbując przeczekać nagły przypływ mdłości.
Nie pamiętał kiedy ostatnio czuł się równie paskudnie.
Zdarzało mu się oczywiście wypić drinka, czy piwo, gdy wychodzili ze znajomymi na miasto, jednak nigdy nie należał do osób, które świadomie doprowadzały się do stanu kompletnego upojenia. Nie widział w tym szczególnej przyjemności, zwłaszcza, że zwykle następnego dnia czekała na niego masa obowiązków, których nie mógł tak po prostu odłożyć.
UsuńSpróbował przypomnieć sobie przyjęcie, początkowo bez większego niepokoju. Pamiętał przecież, dokąd się wybrał, kojarzył część twarzy, rozmowy i muzykę rozbrzmiewającą w tle, a nawet kilka konkretnych sytuacji. I nieszczęsną grę Plotkary. Później jednak wspomnienia zaczynały tracić ciągłość, jak gdyby ktoś powycinał z nich całe fragmenty, pozostawiając jedynie przypadkowe obrazy, których nie potrafił odpowiednio uporządkować.
Zmarszczył brwi.
Był niemal pewien, że z kimś rozmawiał. Chyba nawet z większym zaangażowaniem, niż zwykle sobie pozwalał. Była tam też Claire…
Otworzył w końcu oczy.
Przez krótką chwilę wpatrywał się w sufit, nie dostrzegając jeszcze niczego szczególnie niepokojącego, dopóki nie uświadomił sobie, że nie rozpoznaje jego wyglądu.
Zamrugał.
Sufit był zbyt wysoki, a światło wpadające przez szczelinę między zasłonami padało pod zupełnie innym kątem niż w jego pokoju. Zresztą same zasłony również nie należały do niego, podobnie jak elegancki zagłówek łóżka, którego fragment dostrzegł, kiedy nieznacznie przekręcił głowę.
A kiedy dotarło do niego wreszcie, że nie znajduje się u siebie, usiadł gwałtownie.
— O cholera…
Świat zakołysał się nieprzyjemnie, zmuszając go do pochylenia głowy i podparcia się dłońmi o materac. Przez kilka sekund miał wrażenie, że zaraz zwymiotuje, lecz ostatecznie mdłości ustąpiły na tyle, aby mógł się wyprostować.
Na pewno nie był w hotelu, chociaż pomieszczenie było przestronne i eleganckie. Mimo to brakowało charakterystycznych hotelowych drobiazgów.
Więc u kogo się znalazł?
Przełknął nerwowo ślinę, czując, jak niepokój zaczyna powoli wypierać początkowe oszołomienie.
Nie miał pojęcia jak się tutaj znalazł.
Zajrzał podejrzliwie pod kołdrę, aby sprawdzić, czy ma na sobie ubranie. Nie miał. Poczuł jak serce zaczyna bić mu znacznie szybciej. Przez moment wpatrywał się w swoje nogi z narastającym niedowierzaniem. Miał na sobie wyłącznie bokserki, co w połączeniu z nieznanym otoczeniem i urwanym filmem, wywołało w nim falę gorąca.
Przez głowę przemknęły mu różne scenariusze i żaden nie napawał go optymizmem.
— Tylko bez paniki — wymamrotał pod nosem.
Rozejrzał się i z ulgą spostrzegł telefon. Odblokował go pospiesznie, ignorując powiadomienia i wybrał znajomy numer Claire.
— Błagam odbierz.
Claire również była na imprezie i jeśli nie wrócił razem z nią do niej bądź do siebie, to może kojarzyła z kim opuścił imprezę.
Jacek i Innie
Kiedy telefon zaczął wibrować, odruchowo wyciągnął rękę w stronę nocnej szafki, by odrzucić natrętne połączenie, zanim dźwięk zdąży ją wybudzić, przeklinając w myślach osobę, która musiała naruszać jej spokój z samego rana. Nie zdążył jednak nawet dosięgnąć komórki, gdy Claire poruszyła się gwałtownie i uniosła głowę, doprowadzając do niezbyt przyjemnego zderzenia ich czół.
OdpowiedzUsuńCofnął się z cichym syknięciem, bardziej zaskoczony niż rzeczywiście obolały, po czym rozmasował miejsce uderzenia, spoglądając na nią z rozbawieniem. Jej przepraszający pocałunek przyjął z lekkim uśmiechem, a gdy sięgnęła wreszcie po telefon, pozwolił sobie na krótkie, niedowierzające pokręcenie głową.
Przysłuchiwał się prowadzonej przez nią rozmowie bez szczególnego zainteresowania, dopóki nie wychwycił imienia śpiącego obok chłopaka, a następnie tonu, którym dziewczyna usiłowała go uspokoić.
Inhan. Przez moment zastanawiał się, czy chłopak zdołał przypomnieć sobie wydarzenia z minionego wieczoru, lecz sposób, w jaki Claire zapewniała go, że wszystko jest w porządku, sugerował coś odwrotnego. Najwyraźniej Inhan obudził się z pokaźną luką w pamięci i niezbyt przekonującym poczuciem kontroli nad własnym życiem w chwili obecnej.
Jackson znał ten scenariusz aż nazbyt dobrze.
Przez lata zdarzało mu się otwierać oczy w miejscach, których nie rozpoznawał, u boku ludzi, których imion nie potrafił sobie przypomnieć, nie mając przy tym najmniejszego pojęcia, w którym momencie poprzedniego wieczoru podjął decyzję o zmianie lokalizacji. Wspomnienia wracały później fragmentami, zwykle mało przyjemnymi, a on z zadziwiającą konsekwencją ignorował wszystkie sygnały świadczące o tym, że powinien wreszcie zmienić sposób, w jaki obchodził się z własnym organizmem. Nie przejmował się szczególnie tym, co mogło się zadziać poprzedniej nocy, dopóki nie kończyło się to telefonem od ojca. Lub jego prawników. Wystarczyło zamówić samochód, opuścić cudzą sypialnię i wrócić do siebie. A jeśli impreza odbywała się u niego, sprawa była jeszcze prostsza. Pozbywał się gości i zaszywał się w łóżku, dopóki pulsujący ból głowy nie ustępował na tyle, by mógł ponownie funkcjonować.
Nie zamierzał jednak porównywać własnych doświadczeń z sytuacją Inhana, który był kompletnie nieprzystosowany do podobnych wyskoków. Chłopak nie miał w sobie ani tej szczególnej bezczelności, ani wyuczonej obojętności, dzięki czemu ludzie jego pokroju przechodzili nad podobnymi incydentami do porządku dziennego. Podejrzewał, że Inhanem mogły teraz targać potężne wyrzuty sumienia.
W pewnym sensie było to nawet zabawne. Bogaci miewali najróżniejsze upodobania, a niektórzy potrafili uczynić z cudzej bezradności okrutny spektakl. Być może zatem niepokój chłopaka nie był a tak bezzasadny, jak mogłoby się wydawać. Gdyby nie interwencja Claire, jego wieczór mógłby skończyć się dwojako. Sam nie raz z podobnych sytuacji czynił znakomity materiał do późniejszych żartów.
Nie podzielił się jednak swoimi przemyśleniami, pozwalając Claire dokończyć rozmowę. Na pewno wiedziała jak najlepiej się nim zaopiekować. Robiła to z naturalną troską, pozbawioną nachalności czy przesadnego dramatyzowania, a jemu pozostawało jedynie przyznać, że Inhan miał sporo szczęścia, mogąc na nią liczyć.
Kiedy odłożyła telefon, nie zdążył nic powiedzieć, nim Claire ponownie znalazłą się blisko, a jej ciepłe ciało przylgnęło do jego boku.
Parsknął cicho, słysząc skierowany pod swoim adresem komplement, po czym przesunął nosem po jej policzku, pozwalając sobie na odrobinę teatralnego zawstydzenia. Schował twarz w jej jasnych włosach, zanim zdołała przyjrzeć mu się uważniej.
— A to może być zasługa takiej jednej dziewczyny — skomentował, wciąż jeszcze lekko zachrypniętym głosem i majączącym w kącikach ust uśmiechem. — Chociaż nie chciałbym odbierać sobie wszystkich zasług.
UsuńŻart przyszedł mu z łatwością, podobnie jak wiele innych słów, którymi zwykł rozbrajać sytuacje wymagające od niego szczerości. Tym jednak razem nie miał potrzeby zdystansowania się ani tym bardziej o niechęć do przyznania, że poprzednia noc miała dla niego znaczenie. Przeciwnie, nie odczuwał najmniejszej ochoty, by umniejszać temu, co wydarzyło się między nimi, choć nie potrafił określić, w którym dokładnie momencie ich znajomość zaczęła się wymykać ramom, jakie początkowo dla niej przewidywał. Czy faktycznie to zadziało się tylko i wyłącznie na imprezie, czy może swoje początki miało wcześniej? Nie zamierzał jednak teraz tego roztrząsać.
Uśmiechnął się pod nosem, przesuwając dłonią wzdłuż jej pleców, zanim zatrzymał ją w okolicy talii. Przyjemny ciężar drugiego ciała, miękka pościel i leniwa cisza wypełniająca sypialnię sprawiły, że perspektywa opuszczenia łóżka wydawała mu się wyjątkowo mało atrakcyjna. Nie przypominał sobie, kiedy ostatnio budził się równie wypoczęty. Nie miał ochoty wypuszczać jej ze swoich ramion.
Przymknął oczy, pozwalając sobie na kilka kolejnych chwil bezczynności, a jego palce kreśliły leniwe, pozbawione konkretnego zamysłu linie na jej skórze. Dopiero po pewnym czasie odsunął głowę na tyle, by móc objąć spojrzeniem twarz Claire.
— Jak ci się spało? — zapytał, nie przerywając pieszczoty.
Pytanie może i było prozaiczne, ale chciał się upewnić, czy jego własne poczucie komfortu znajdowało odzwierciedlenie w jej odczuciu, zwłaszcza że poprzedniego wieczoru oboje mieli za sobą więcej wrażeń, niż początkowo planowali. — I, czy dobrze się czujesz?
Wieczór był pełen skrajnych doznań, dlatego wolał wiedzieć, jeśli coś było nie tak.
Jack
Nie zamierzał protestować przeciwko zainteresowaniu, jakiemu Claire obdarzała jego włosy, czy też obnażone miejsca. Poddawał się pieszczotom z niektyrtym zadowoleniem, czerpiąc z nich przyjemność. Pozostawało w nim również coś próżnego, coś co przyjemnie połechtało jego ego, za każdym razem, gdy widział w jej spojrzeniu pewnego rodzaju uznanie, czy zachwyt. Dorastał na świeczniku. Bycie w centrum czyjejś uwagi było dla niego naturalne, a wręcz niekiedy sam doszukiwał się sposobu, aby zwrócić na siebie uwagę. Kiedyś postępował lekkomyślnie, by media głośno trąbiły o nim, teraz zadowalał się prostym, niewymuszonym dotykiem.
OdpowiedzUsuńNie zdołał powstrzymać uśmiechu, zwłaszcza gdy usłyszał kolejną uwagę dotyczącą jego potarganych włosów. Spojrzał na nią z rozbawieniem, które tym razem miało w sobie również odrobinę bezczelności. Mógłby pociągnąć żart dalej, lecz sposób, w jaki przesunęła palcami po jego karku, skutecznie odebrała mu ochotę na dalsze przekomarzanie. Nie było w tym geście nic szczególnie niezwykłego, a mimo to przyjął go z przyjemnością, której nawet nie próbował ukrywać. Przymknął na moment powieki, pozwalając dłoni spoczywającej na jej talii przesunąć się nieco wyżej, aż pod opuszkami palców wyczuł delikatne zagłębienie wzdłuż kręgosłupa.
Jackson nie należał do osób stroniących od fizycznej bliskości, przeciwnie, przez znaczną część dorosłego życia korzystał z niej nader chętnie, choć rzadko pozwalał, by wykraczała poza określone przez niego ramy. Dotyk był czymś prostym, nie wymagającym szczególnych wyjaśnień ani zobowiązań, a przede wszystkim łatwym do oddzielenia od pozostałych aspektów codzienności. W przeszłości niejednokrotnie zdarzało mu się spędzać z kimś noc, by następnego ranka z ulgą odzyskać przestrzeń wyłącznie dla siebie. Nie wynikało to nawet z niechęci do konkretnych osób, lecz z przyzwyczajenia, które z biegiem lat stało się niemal odruchowe. Lubił samodzielnie decydować, komu i na jak długo pozwalał uczestniczyć w swoim życiu, a wszelkie próby przekroczenia wyznaczonych granic przyjmował z nieproporcjonalną do sytuacji irytacją. Niekiedy nawet wykorzystywał bliskość jako formę kary, czy nagrody.
Z Claire sprawa przedstawiała się nieco inaczej, choć nie potrafiłby wskazać jednej, konkretnej przyczyny. Być może znaczenie miało to, że od początku nie próbowała niczego na nim wymuszać, a jej zainteresowanie nie było natarczywą ciekawością, z którą spotykał się częściej, niż miałby ochotę przyznać. Nie traktowała go również jak zagadki, która należało za wszelką cenę rozwiązać, a z pewnością dostrzegała, że nie o wszystkim mówił równie chętnie. Potrafiła zadawać pytania, słuchać, ale też pozostawiać między nimi przestrzeń. Wciąż jednak pozostawało wiele do odkrycia. Mimo to dobrze czuł się w jej towarzystwie. Na tyle dobrze, by nie tworzyć na siłę powodów, dla których powinni ograniczyć tę znajomość do tego co wydarzyło się poprzedniej nocy.
Jej odpowiedź, że również się wyspała i czuje się dobrze, przyjął z zadowoleniem, a wspomnienie niefortunnego zdarzenia ich czół, wywołało kolejny uśmiech na jego twarzy.
— Ja też się cieszę — odpowiedział po chwili, przesuwając kciukiem po jej boku. — I nie, nie żałuję.
Spojrzał wprost w jej jasne tęczówki, wzrokiem pozbawionym iskierki przekomarzania, które jeszcze chwilę temu gościło między nimi.
Poprzedniego wieczoru wydarzyło się zdecydowanie więcej, niż którekolwiek z nich mogło przewidzieć, kiedy wybierali się na hotelową imprezę. Niektóre wspomnienia, te związane z parszywymi zagrywkami Plotkary wolałby zapewne wymazać, inne natomiast chciał zachować w niezmienionej postaci. Mimo wszystko nie żałował, że poszli tam we dwoje, ani nie żałował, że mógł pomóc jej przyjacielowi. Dodatkowo oboje byli w pełni świadomi podejmowanych wyborów, więc nie widział powodu, by szukać jakichkolwiek usprawiedliwień. Było mu dobrze… cudownie i cieszył się, że Claire również, w dalszym ciągu, tak odbierała miniony wieczór.
— Gdyby było inaczej, raczej nie leżałabyś teraz w moim łóżku. — zauważył otwarcie, ze swobodą, po czym uśmiechnął się nieco szerzej. — A twój przyjaciel nie spałby za ścianą obok.
UsuńNie zamierzał bagatelizować jej obaw, nawet jeśli starała się brzmieć lekko. Rozumiał, że zaistniała sytuacja mogła stanowić pewną niedogodność. W jego przypadku nie wiązało się to jednak z większym wyrzeczeniem. Dysponował wystarczającą ilością miejsca, by Inhan mógł spokojnie dojść do siebie w osobnej sypialni. Zwłaszcza, że nie oczekiwał od Claire niczego więcej.
Kiedy ponownie ułożyła głowę na jego piersi, objął ją nieco mocniej, dostosowując pozycję tak, by obojgu było wygodnie. Przez chwilę obserwował światło przesączające się przez zasłony, zastanawiając się mimochodem, która właściwie mogła być godzina. Póki co jednak nie miał żadnych pilnych zobowiązań, a telefon w dalszym ciągu milczał, co przyjął z zadowoleniem, nie zamierzając samemu się wychylać i sprawdzać, czy przypadkiem nie przeoczył czegoś istotnego.
Uśmiechnął się, słysząc, że Claire najwyraźniej podzielała jego nastawienie.
— Możliwe — przyznał z rozbrajającą łatwością. — Ale nie zamierzam brać całej winy na siebie.
Nie zdążył dodać niczego więcej, przez jej usta, które najpierw odnalazły jego nos, a następnie szyję, skutecznie odwracając uwagę od czegokolwiek innego. Przechylił nieznacznie głowę, pozwalając jej na swobodę, podczas gdy dłoń spoczywająca do tej pory na jej plecach, przesunęła się ku jej talii.
Poczuł przyjemny dreszcz, gdy kolejny pocałunek zatrzymał się na jego skórze odrobinę dłużej, a kąciki ust uniosły mu się w mimowolnym uśmiechu.
Obrócił nieco głowę, a kiedy znalazła się dostatecznie blisko, wykorzystał okazję, by skraść jej pocałunek. Początkowo krótki, niemal zaczepny, przeciągnął o kilka dodatkowych sekund, zanim odsunął się nieznacznie, nie rozluźniając jednak obejmujących ją ramion.
— Zdecydowanie popieram — wymruczał zerkając na nią z lekkim rozbawieniem i leniwym błyskiem w oczach.
Nie spodziewał się, że jego zapewnienie zostanie przyjęte z tak wyraźną ulgą. Choć wcześniej nie dostrzegał delikatnego napięcia kumulującego się w jej ramionach, teraz gdy miękko przyjęła jego słowa, zauważył jak niepewność odpływa z jej oczu. Nie przyszło mu wcześniej do głowy, że mogłaby mieć podobne wątpliwości, zwłaszcza po tym, jak jednoznacznie dał jej do zrozumienia, że nie zamierza pozbywać się jej ze swojego mieszkania przy pierwszej nadarzającej się okazji. Z drugiej strony trudno było oczekiwać, aby potrafiła bezbłędnie odczytywać jego intencje, skoro znali się na tyle krótko, że większość wiedzy o sobie czerpali jeszcze z pojedynczych rozmów i obserwacji.
OdpowiedzUsuńNie należał zresztą do mężczyzn, których zachowanie zawsze pozostawało spójne z wypowiadanymi deklaracjami. Miał tego świadomość, nawet jeśli przez długi czas wygodniej było mu traktować własną niekonsekwencję jako niegroźną cechę charakteru niż coś, nad czym rzeczywiście należałoby popracować. Zdarzało mu się okazywać zainteresowanie, by później bez szczególnych wyrzutów sumienia je wycofywać, a przyjemność płynącą z czyjegoś towarzystwa mylić z autentyczną chęcią dopuszczenia tej osoby do swojego życia. Nie uważał jednak, by podobne doświadczenia musiały nieuchronnie determinować wszystkie jego przyszłe decyzje. Zbyt wiele wysiłku kosztowało go uporządkowanie własnych spraw, żeby teraz z uporem odgrywać osobę, którą był jeszcze przed wyjazdem do Szwajcarii.
Nie chciał by Claire znała go takim.
Na uwagę dotyczącą Inhana zareagował krótkim parsknięciem, któremu towarzyszyło pobłażliwe pokręcenie głową. Jackson nie zamierzał domagać się od niego wdzięczności ani robić z całej sytuacji wydarzenia zasługującego na szczególne uznanie. Udostępnienie komuś wolnej sypialni nie stanowiło przecież nadzwyczajnego poświęcenia, zwłaszcza dla kogoś dysponującego większą powierzchnią mieszkalną, niż rzeczywiście potrzebował. Zresztą, gdyby miał być całkowicie szczery, wcale nie był pewien, czy zdecydowałby się na podobny gest, gdyby nie obecność Claire. Nie wynikało to z niechęci do Inhana, którego właściwie nie znał, lecz z prostego faktu, że zazwyczaj nie angażował się w problemy przypadkowo spotkanych ludzi. Gdyby nie Claire, zapewne w ogóle by go nie zauważył.
Kiedy Claire ponownie przylgnęła do niego całym ciałem, odsunął od siebie dalsze rozważania, obejmując ją wygodniej i pozwalając, by cisza na moment zastąpiła rozmowę. Przyjemnie było leżeć bez pośpiechu, czuć przesuwające się po skórze palce i nie zastanawiać nad tym, czy za chwilę powinien wstać, odebrać telefon albo zająć się którąś z licznych spraw, które zazwyczaj domagały się jego uwagi. Nie pamiętał, kiedy ostatnio pozwolił sobie na podobnie bezproduktywny poranek, nie odczuwając przy tym najmniejszej potrzeby usprawiedliwiania własnego lenistwa.
Odpowiedział na jej pocałunek z nieukrywaną przyjemnością, początkowo zamierzając poprzestać na krótkiej pieszczocie, lecz kiedy Claire nie odsunęła się od razu, nie znalazł powodu, by samemu kończyć ten moment. Dłoń spoczywającą na jej plecach przesunął powoli ku karkowi, a palce wsunął między jasne kosmyki, przytrzymując ją delikatnie bliżej. Nie próbował przejmować inicjatywy ani nadawać pocałunkowi większej intensywności, choć niewątpliwie miałby na to ochotę. Sam fakt, że Claire tak chętnie szukała jego bliskości, po wszystkim co miało miejsce na balu, sprawiał mu wystarczającą przyjemność.
Kiedy wreszcie się odsunęła, uśmiechnął się pod nosem, dostrzegając jej rozbawienie.
Nie zdążył jednak tego skomentować, ponieważ kolejne słowa Claire skutecznie wytrąciły go z równowagi.
Powiedz mi coś o sobie.
UsuńPrzez krótką chwilę jedynie na nią patrzył, spodziewając się, że za moment doprecyzuje pytanie albo sama podsunie mu jakiś temat. Ale Claire tego nie zrobiła. Zamiast tego pozostawiła mu całkowitą swobodę wyboru, co z jakiegoś powodu okazało się bardziej zaskakujące niż wszystkie wcześniejsze przejawy jej zainteresowania.
Nie chodziło o to, że Howard nie potrafił mówić o sobie. Przeciwnie, gdy sytuacja tego wymagała, mógł z zadziwiającą swobodą opowiadać o własnych osiągnięciach, planach zawodowych czy doświadczeniach, które w odpowiednim towarzystwie były doskonałym materiałem do rozmowy. Przez lata nauczył się prezentować swoją osobę w sposób odpowiadający oczekiwaniom rozmówców, umiejętnie dobierając informacje i przemilczając te, które mogłyby okazać się niewygodne. Nie zawsze wymagało to od niego szczególnego wysiłku. Większość ludzi i tak przychodziła z gotowym wyobrażeniem na jego temat, a on niejednokrotnie czerpał niemałą satysfakcję z utwierdzania ich w przekonaniu, że mieli rację, gdy prawda była zgoła inna.
Rozkapryszony dzieciak z bogatego domu, któremu wszystko przychodziło z łatwością. Arogancki młody przedsiębiorca, zawdzięczający pozycję przede wszystkim nazwisku. Człowiek o zdecydowanie zbyt wysokim mniemaniu o sobie, przyzwyczajony do otrzymywania wszystkiego, czego zapragnął…
Większość z tych opinii znajdowały całkiem solidne uzasadnienie w jego zachowaniu. Jackson nie miał zamiaru udawać niewinnej ofiary cudzych uprzedzeń, skoro sam wielokrotnie dostarczał powodów, by postrzegano go właśnie w taki sposób. Zdarzało mu się nawet celowo podsycać podobne wyobrażenia, zwłaszcza gdy dzięki temu mógł uniknąć pytań, na które nie miał ochoty odpowiadać. Ludzie zwykle widzieli to, czego się spodziewali, a jeśli otrzymywali wystarczająco przekonujące potwierdzenie swoich przypuszczeń, rzadko zadawali sobie trud dalszego poznawania człowieka.
Było to wygodne. Nie oznaczało jednak, że zawsze mu odpowiadało.
Pytanie Claire nie dotyczyło ani jego pracy, ani pieniędzy, ani żadnego z tematów, które pojawiały się niemal automatycznie, gdy ktoś dowiadywał się, z kim ma do czynienia. Nie próbowała również sprowokować go do opowiedzenia o trudnych doświadczeniach, choć przecież wiedziała już, że nie wszystkie okresy jego życia należały do udanych. Chciała usłyszeć coś czym sam zdecyduje się podzielić. Coś zwyczajnego, być może nawet zupełnie nieistotnego.
Z jakiegoś powodu właśnie to sprawiło, że przez moment zabrakło mu gotowej odpowiedzi.
Odruchowo uniósł kącik ust, chcąc zamaskować krótkie zawahanie.
— Coś o sobie? — powtórzył, spoglądając na nią z udawanym podejrzeniem.
Przez chwilę rzeczywiście zastanawiał się, przesuwając palcami po jej ramieniu i kierując spojrzenie ku sufitowi, jak gdyby właśnie tam spodziewał się znaleźć odpowiednią inspirację.
Mógłby opowiedzieć o wielu rzeczach. O dzieciństwie spędzonym w otoczeniu ludzi, którzy częściej rozmawiali o interesach niż o czymkolwiek niezwiązanym z pracą. O pierwszych próbach udowodnienia ojcu, że potrafi osiągnąć coś samodzielnie, choć sam nie zawsze wiedział, czy rzeczywiście zależało mu na uznaniu rodzica, czy raczej na możliwości przeciwstawienia się jego oczekiwaniom. O okresie, w którym każde kolejne osiągnięcie przynosiło mu coraz mniej satysfakcji, a mimo to uparcie gonił za następnym.
Nie były to jednak historie, którymi miał ochotę dzielić się podczas leniwego poranka, szczególnie że Claire wyraźnie pozostawiła mu możliwość wyboru czegoś znacznie przyjemniejszego.
— Umiem grać na fortepianie — mruknął wreszcie.
UsuńZerknął na nią, jak gdyby chciał sprawdzić, czy podobna informacja w ogóle ją zainteresowała. Uśmiechnął się, po czym ponownie skierował wzrok przed siebie.
— Uczyłem się jako dzieciak. Rodzice uznali, że powinienem mieć jakieś odpowiednio eleganckie hobby, a ja przez pierwsze miesiące robiłem wszystko, żeby doprowadzić nauczycielkę do szału.
Wspomnienie wywołało u niego autentyczne rozbawienie. Pamiętał doskonale własną niechęć do wielogodzinnych ćwiczeń, podczas których musiał siedzieć prosto, pilnować ułożenia dłoni i powtarzać te same fragmenty utworów, dopóki nie zagrał ich bezbłędnie. Jako chłopiec nie należał do cierpliwych, a konieczność podporządkowania się kolejnemu dorosłemu, który próbował nauczyć go dyscypliny, traktował niemal jak osobistą zniewagę. Dopiero z czasem odkrył, że sama gra sprawiała mu przyjemność, zwłaszcza kiedy przestał ograniczać się do kompozycji wybieranych przez nauczycielkę. Ale nie potrafiłby wskazać momentu, w którym fortepian przestał być kolejnym obowiązkiem, a stał się czymś, do czego wracał z własnej woli.
— Później nawet to polubiłem — przyznał. — Chociaż podejrzewam, że moja nauczycielka do dzisiaj uważa mnie za jeden ze swoich największych zawodowych błędów.
Zaśmiał się cicho, odruchowo przesuwając dłonią po jej plecach.
Jacula 💜