Zagadki, tajemnice i morderstwo. Czy ktokolwiek zdoła uciec? Już wkrótce!
Zobacz wydarzenie →
Wczorajszej nocy w nowojorskim hotelu The Plaza doszło do gwałtownego pożaru, który wybuchł około godziny 2:30 nad ranem w reprezentacyjnej Sali Balowej (Grand Ballroom). W chwili pojawienia się ognia odbywająca się tam zamknięta impreza dobiegała końca.To, co miało być kolejnym ekskluzywnym spotkaniem nowojorskiej elity, w ciągu kilku minut przerodziło się w scenę prosto z koszmaru. Okoliczności zdarzenia bada nowojorska policja.
Z zewnątrz Dominic uchodzi za młodego mężczyznę pełnego ogłady, który doskonale wie w jakim kierunku zmierza jego życie. Ścieżkę swojej kariery wyznaczoną miał jeszcze zanim wziął pierwszy oddech. Nie kwestionował narzuconej mu z góry roli, a także się przed nią nie bronił. Znalazł się w miejscu, w którym chciał być. Posiadał wiedzę, że gdyby zamarzyło mu się malować obrazy rodzice by mu na to pozwolili. Z malowaniem nigdy nie było mu po drodze, natomiast z cyferkami dogadywał się o wiele lepiej.
Mimo podanego na tacy bogactwa sukces nie jest gwarancją. Wychowywał się w rywalizacji z rodzeństwem oraz kuzynostwem. Wraz z upływem lat ich rywalizacja przybierała jedynie na sile, a ostateczny egzamin dopiero jest przed nimi. Dominic przestał napędzać się jedynie nagrodą, a osobistą porażką. Okazuje się, że zemsta potrafi dodać skrzydeł, a serwowana na zimno podobno jest najlepsza. Na ten moment wciąż tego nie wie, a droga do sukcesu jest długa i pokręcona, a Dominic ma w sobie dostatecznie wiele cierpliwości, aby zaczekać nawet dwie dekady.
Ludzie z jego świata znają go jako Dominica Aldridge’a. Ułożonego, jednego z wielu, następców Aldridge & Co. Pełnego pasji i zaangażowania w swoją pracę człowieka, dla którego ważne jest dobro firmy oraz własny rozwój. Widzą w nim kulturalną i dobrze wykształconą osobę. Starszego syna, który doskonale wie do kogo się uśmiechnąć i z kim wypada porozmawiać o jesiennych polowaniach w Szkocji, a komu lepiej zaproponować cygaro i dwudziestoletnią whisky.
Najbliższa rodzina zna jego szczery śmiech. Wiedzą, kiedy oszukuje podczas gier planszowych i karcianych. Wiedzą o jego skłonności do mlecznej czekolady, a do której wcale nie chce się przyznać. Znają historię blizny na biodrze, ale nie wiedzą, dlaczego został wyrzucony z elitarnego klubu podczas studiów. Dominic nigdy się nie przyznał.
Przyjaciele znają go najlepiej. Tylko przy nich potrafi spuścić ze smyczy i porzucić maskę gotowego na każdą finansową katastrofę człowieka. Przyjaciele wiedzą co wydarzyło się na Oksfordzie, ale wszyscy zawarli pakt milczenia przypieczętowany krwią. Nieoficjalna informacja.
Nowy Jork stał się przystankiem na kilka najbliższych lat. Czasem próby, podczas którego ma udowodnić rodzinie, że jest kimś więcej niż tylko dziedzicem nazwiska Aldridge. Odpowiada za rozwój północnoamerykańskiego oddziału Aldridge & CO nadzorując inwestycje oraz ekspansję firmy na amerykańskim rynku.
Do Nowego Jorku zabrał pełne walizki, zapas Earl Greya i determinację, której nie da się podrobić.
Budynek Empire opuściła po cichu, może nawet niezauważona. I nawet nie czuła żalu, że wyszła tak, nie żegnając się praktycznie z nikim. Nie miała na to ochoty, oraz czuła, że raczej zostałaby odprowadzona w ciszy, a później obgadana od góry do dołu. Tak więc było znacznie lepiej.
OdpowiedzUsuńPrzez chwilę, kiedy dopalała jeszcze papierosa, spoglądała na budynek, zastanawiając się nad tym, czy faktycznie Dominic się do niej odezwie. Nie pokładała w tej znajomości wielkich nadziei, może podchodziła do tego zbyt pesymistycznie, ale nie zdziwiłoby ją to, gdyby jednak ich spotkanie było pierwszym i ostatnim.
Telefon zawibrował późnym wieczorem, w piątek. Octavia przetarła zmęczone oczy, na moment odrywając spojrzenie od notatek ze studiów. Wiedziała, że nie mogła pozwolić sobie na to, żeby nie nadrobić zaległości, które przez ostatni czas jej się namnożyły, dlatego głównie uczyła się po nocach, kiedy w domu panowała niemal idealna cisza.
Odblokowała telefon, wchodząc w wiadomości. Nieznany numer, jednak treść wiadomości dość szybko przypomniała jej, do kogo może należeć. Uśmiechnęła się nawet delikatnie, kiedy na szybko pisała odpowiedź, że spotkanie jak najbardziej jest aktualne.
Dominic ją zaskoczył, nie mogła powiedzieć, że było inaczej. Tydzień ciszy z jego strony bardziej utwierdził ją w przekonaniu, że raczej nic więcej z tego nie będzie. Jednak, Dominic Aldridge potrafił zaskakiwać.
Poczuła lekkie, przyjemne mrowienie, kiedy spoglądała na swoje odbicie w lustrze. Ciemnobrązowe spodnie, z nieco rozszerzonymi nogawkami połączyła z jasną koszulką, która idealnie na niej leżała. Dołączyła do tego jeszcze lekką, ciemno brązową kurtkę oraz jasne dodatki. Do niewielkiej torebki wrzuciła telefon oraz błyszczyk. Ostatni raz pociągnęła tuszem rzeczy, stwierdzając, że nie ma co przesadzać. Przecież to tylko zwykłe spotkanie.
Szpilki odbijały się echem od pustego korytarza apartamentowca, w którym mieszkała. Wyszła z mieszkania kilka minut przed umówioną godziną, nie chcąc się spóźnić. Portier skinął jej głową, uśmiechając się delikatnie, kiedy znalazła się tuż przy drzwiach wyjściowych.
— Pann Blanchard — przywitał się.
— Cześć, Andrew. Będę późno — rzuciła luźno, z uśmiechem, machając mu na pożegnanie.
Wieczór był jeszcze ciepły, choć gdzieś już dało się powoli wyczuwać czającą się za rogiem jesień. Lubiła tą porę roku, szczególnie w tym mieście. Jesień w Nowym Jorku miała swój specyficzny urok.
Ugięła nieco kolana, kiedy ciemnozielony Aston Martin zatrzymał się tuż przed wejściem. I nie było to spowodowane marką samochodu. Zrobiła to, aby spojrzeć do wnętrza. W środku zobaczyła Dominica, który też po chwili jednak znalazł się tuż obok niej, na chodniku.
— Doceniam kolor samochodu. Nie jesteś kolejnym fanek nudnej czerni — powiedziała na przywitanie, z lekkim rozbawieniem.
— Część, Dominicu. Miło Cię widzieć, jak Ci minął tydzień? — zapytała, odgarniając kosmyk włosów za ucho. Znów stwierdziła, że nie będzie ich prostować, pozwoliła im się pokręcić w swój naturalny sposób.
O.
Na twarzy Octavii pojawił się delikatny uśmiech, kiedy Dominic stanął tuż koło niej. Odwróciła głowę w jego stronę, pozwalając sobie na to, by zlustrować go spojrzeniem od góry do dołu. Nadal wyglądał tak, jak go zapamiętała - przystojny, z idealnie ułożoną fryzurą, pachnący najlepszymi perfumami, które były subtelne, ale nadal zwracały na siebie uwagę. Ubrany był luźno, a jednak ze smakiem, wpasowując się tym strojem w to ich luźne spotkanie, bo przecież to nie była żadna randka, w jej mniemaniu. W sumie, złapała się na tym, że naprawdę już dawno nie była na żadnej randce. Nie pamiętała kiedy ostatni raz miało to miejsce.
OdpowiedzUsuń— Uważam, że człowiek nie powinien zamykać się na kolory, nawet jeśli bierze się udział w takim smutnym wydarzeniu — odparła. Sama też czerń uwielbiała, wiedząc, że w tym kolorze zawsze dobrze wyglądała, ale czerń była klasycznym wyborem w wielu momentach. Kolory jednak były znacznie ciekawsze, Octavia uwielbia się nimi bawić i łączyć.
Dominic miał ładny uśmiech. Delikatny, nie było w nim cienia złości czy jakiegoś rodzaju ironii. Spoglądając na niego, widziała nawet, że o jego oczy wyglądały zupełnie ina zek, kiedy się uśmiechał. Musiała przyznać, że w tym momencie nie chciała za bardzo odrywać od niego wzroku.
Skinęła lekko głową, kiedy pochwalił jej wygląd. Poczuła się w tym momencie przyjemnie. Wyczuła, że ten komplement był całkiem szczery, a nie rzucony ot tak, bo wymagała tego sytuacja.
— Dziękuję. Myślę, że oboje wyglądamy bardzo ładnie — powiedziała, uśmiechając się delikatnie. Ścisnęła rączkę torebki, mimowolnie.
Octavia bardzo dobrze wiedziała, że należała do tej grupy, którą odziedziczyła dobre geny. Była ładna, zwracała na siebie uwagę, niejednokrotnie zauważała, jak ludzie odwracali się w jej stronę. Niejednokrotnie to też wykorzystywała. Ale teraz, czuła się jak jakaś nastolatka, która dopiero co odkrywa, jak obcować z mężczyznami.
— Zdecydowanie nie. Nie interesują mnie cyferki i faktury. Znaczy, jeśli chcesz, ty możesz mi zrobić wykład finansowy, a ja opowiedzieć Ci o jakiejś rozprawie sądowej, albo streścić Prawo Konstytucyjne — powiedziała. Niemniej jednak, podejrzewała, że mogli mieć o wiele ciekawsze tematy do rozmów.
— Jakoś jednak trzeba było zacząć tą rozmowę. Więc, jeśli to Twój pierwszy wolny wieczór, musimy zrobić wszystko, by nie należał do nudnych. Jestem gotowa, możemy jechać.
(not) perfect O.
To było całkiem przyjemne uczucie, nie zakładać niczego z góry i nie starać się nazwałaś, żeby wszystko poszło jak najlepiej na tym spotkaniu. Oboje podeszli do tego bardzo neutralnie - co miało być, to będzie. Nic konkretnego, luźne spotkanie dwójki ludzi, którzy tak naprawdę dopiero co się poznają.
OdpowiedzUsuńNie chciała romantyzmu. Ładnego widoku w drogiej restauracji, bukietu kwiatów czy blasku świec. Chciała właśnie tego, co działo się teraz. Luzu. Niewymuszonych reakcji. Czułą, że coś takiego może dać jej Dominic.
—Zabawne. Obraliśmy świetny temat na pierwszą rozmowę — zaśmiała się. Nigdy jeszcze nie zaczęła rozmowy od tematu śmierci, a tu proszę.
— Myślę, że to by było całkiem… odważne. Ale, jeśli ktoś miał taką ostatnią wolę? No powiedz, wolałbyś myśleć, że wszyscy są smutni i ubrani na czarno, czy wolałbyś jednak, żeby wspominali najlepsze chwile z Tobą i mieli kolorowe ubrania? Bo ja zdecydowanie bardziej skłaniam się ku drugiej opcji — powiedziała zgodnie z prawdą. Była młoda, nie zawsze zastanawiała się nad takimi sprawami. Ale wolałaby, żeby ludzie wspominali te dobre chwile, niż płakali z powodu jej odejścia.
— Ale ten różowy powinien być neonowy. Taki, że rzuca się z drugiego końca cmentarza — zaśmiała się, odgarniając kosmyk włosów za ucho.
— Oczywiście. Oboje jesteśmy nieskazitelni, Dominicu. Zero rys, złote dzieci — zaśmiała się ponownie. Tak naprawdę chciała poznać jego wady i zalety. Poznać prawdziwego Dominica Aldrige. Sama też z chęcią pokazałaby mu, jaka jest naprawdę.
Wsiadła do środka samochodu, rozglądając się po wnętrzu. Było tam czysto, pachniało przyjemnie. Mieszanka jego perfum oraz zapachu do samochodu. Zapięła pasy, rozsiadając się wygodnie w fotelu.
— Jak najbardziej. Nie-randka brzmi świetnie. Byłeś już kiedyś na takiej? — zapytała z rozbawieniem. Spojrzała na mijane samochody, które kierowały się w tylko sobie znanym kierunku.
— Spróbujemy wszystkiego. Poznasz Los auténticos sabores de México — powiedziała z uśmiechem. Kątem oka zauważyła jego delikatny uśmiech. Naprawdę, powoli zaczynał jej się podobać ten wieczór coraz bardziej. Była ciekawa, dokąd ich to wszystko zaprowadzi.
😏🌯
Octavia chciała się po prostu dobrze bawić. Tak normalnie, jak niegdyś. Bo kiedy k tym myślała, to chyba od roku nie była nigdzie tak spontanicznie, nie zastanawiała się, jak ma wyglądać dane spotkanie. Teraz miała okazję ku temu, by za dużo nie myśleć, nie planować, nie starać się, by było idealnie, bo przecież nie musiało być. Chciała swego rodzaju spokoju, możliwości poznania Dominica, zobaczenia jaki jest naprawdę, choć już tego pierwszego wieczoru, kiedy wtargnęła do jego apartamentu, zauważyła, że był ciekawą osobą. Nieco skrytą, jak każdy na początku znajomości, ale wiedziała, że teraz każde z nich raczej zrzuci i zostawi gdzieś za sobą tą niepewność i tajemniczość.
OdpowiedzUsuńChoć Octavia lubiła, jak większość rzeczy miało ustalone z góry zasady, tak tutaj pasowało jej to, że nic nie było wiadome. Była to dla niej rozrywka, która miała umilić jej dzisiejszy wieczór, który mógł naprawdę różnie się skończyć.
— Kambodża? Może Mozambik, hm? Dużo tam napięć i niestabilności — rzuciła, z rozbawieniem myśląc o tym, że w sumie te państwo przypomina nieco jej życie, jeśli by tak na to spojrzeć. Nie powiedziała tego jednak na głos, bo w sumie Dominic nie musiał też na dzień dobry wiedzieć, jak wygląda życie Octavii Blanchard. Podejrzewała jednak, że z ciekawości mógł wyszukiwać o niej jakiś informacji i była też w sumie ciekawa, jak dużo zdążył się o niej dowiedzieć. I może trochę się też tego bała, ale wyszła z założenia, że jeśli tu był, to chyba nie zraził się zbyt mocno po tym, co przeczytał na jej temat.
— Muszę przyznać, że mamy świetne tematy, biorąc pod uwagę to, że to nasze drugie spotkanie — zaśmiała się. Cóż, nie zawsze ma się szansę, by rozmawiać z nowo poznaną osobą o pogrzebach i tym, jakby miał wyglądać ten własny.
— Ja dopuszczam jeszcze z ciemnych kolorów jeszcze brąz. Jednak, wyrazisty różowy bardziej do mnie przemawia — zaśmiała się. Całkowicie też rozumiała tok myślenia Dominica, bo również uważała, że nie chciałaby, aby ktokolwiek rozpaczał po jej odejściu.
— Nie byłam, więc przyznaję, że to szalenie ciekawe doświadczenie. Nie musimy się spinać, by było idealnie. Jak coś się nam nie spodoba, to po prostu każde pójdzie w swoją stronę i tyle — powiedziała, wzruszając przy tym ramionami.
— Nie ukrywam jednak, że ta druga opcja nie jest jakoś mocno brana pod uwagę z mojej strony — dodała po chwili, z lekkim uśmiechem. Spojrzała na Dominica, lustrując jego twarz. Był skupiony na drodze, jednak nie na tyle, by w tym momencie nie zwracać na nią uwagi. Widziała, jak po jego ustach błądzi delikatny uśmiech, a on sam był też rozluźniony tym całym spotkaniem.
— No weź, uważasz, że wzięłabym Cię w jakieś okropne miejsce? Zawsze staram się wywiązywać z obietnic.
(Not) Perfect O. 💃
Dominic w oczach Octavii również wyglądał na ułożonego mężczyznę. Nie wiedziała jeszcze, czy jest taki naprawdę, czy to po prostu świetna gra aktorska, gdzie maskował swoje prawdziwe ja. Może nieco się różnili, ale Octavii to wcale nie przeszkadzało. Tak naprawdę była ciekawa, jaki Dominic jest, ile przed nią odkryje.
OdpowiedzUsuń— Mój Boże, podziwiam Cię za tą powagę— zaśmiała się, spoglądając w stronę blondyna. Sama chyba nie potrafiłaby być tak poważna, kiedy oboje wiedzieli, że wybrany temat jest dla nich całkiem zabawny. Skupiła się jednak na chwilę, spoglądając przed siebie.
— Ciężko powiedzieć, bo patrząc na to, przez co przeszedł ten kraj, objął on władzę w dość trudnym momencie — powiedziała, odgarniając kosmyk włosów za ucho.
— Czuję się, jakbym rozmawiała z moim ojcem — stwierdziła następnie, z rozbawieniem kręcąc głową na boki. Jack Blanchard był zagorzałym fanem polityki i śledził praktycznie każdy news, jeśli chodziło o te tematy.
Octavia mogła rozmawiać na wiele tematów. Była przyzwyczajona do rozmów o polityce, choć ta nie za bardzo ją interesowała. Owszem, była mniej więcej na bierząco z informacjami, co dzieje się na świecie i to jej wystarczyło. Mogła rozmawiać o trudnych procesach sądowych, o umowach, które dostarczały na konta bankowe sumy, których wiele ludzi nigdy nie widziało na oczy. Mogła nawet rozmawiać o seryjnych mordercach i musiała przyznać, że to był jej ulubiony temat.
— Zazwyczaj nie wiem, co o sobie powiedzieć. Wiele osób już wie o mnie bardzo dużo, kiedy dochodzi do rozmowy. I mają wyrobione zdanie — rzuciła szczerze, spoglądając na Dominica. Chwilę później odwróciła się nieco w jego stronę. Pas zsunął się nieco z ramienia brunetki, więc poprawiła go, delikatnym ruchem.
— Ty nic o mnie nie wiesz? — zapytała nieco zaskoczona. Taka sytuacja nie zdarzała się często. Może poza granicami Nowego Jorku, ale jeśli chodziło o samo miasto, to znało ją tyle osób, że czasami zaskakiwała ją ilość informacji, o których ludzie byli w stanie się dowiedzieć.
—Wow — mruknęła już bardziej do siebie.
— Urodziłam się we Francji. Miałam pięć lat, jak się tu przeprowadziliśmy. Mam dwóch braci, w tym bliźniaka. Tata jest prawnikiem, mama projektantką ubrań. To, co studiuje już wiesz. Lubię malować, gram na gitarze. Lubię lody o smaku pomarańczowym. I w sumie… w sumie nie wiem, co mam jeszcze powiedzieć — powiedziała, wzruszając przy tym ramionami. Nie chciała mu od razu mówić wszystkiego, kilka ciężkich rzeczy zachowała dla siebie, stwierdzając, że to jeszcze nie jest odpowiedni czas, bo o nich wspominać.
— Twoja kolej. Jaki jest jest Dominic Aldrige, kiedy nikt o nim nic nie wie? — zapytała, unosząc w górę jedną brew.
Chwilę później zatrzymali się przed lokalem, który wyglądał niepozornie, na pierwszy rzut oka w ogóle nie przypominając restauracji. Wchodziło się tam bowiem przez niewielki bar z tacos. Zauważyła też nieco zdziwione spojrzenie Dominica, na co zaśmiała się cicho.
— Zapraszam — powiedziała, odpinając pasy.
— Nie jest łatwo się tu dostać, wymagają rezerwacji, a o nią też ciężko, bo to dość popularne miejsce. Ale, na szczęście masz mnie — dodała, kładąc rękę na klamce samochodu. Spojrzała jeszcze szybko w stronę kolejki, która była dość spora, choć to Octavii wcale nie dziwiło.
— Maja świetną Spicy Margarita.
Miss (half) Mexicana
Lubiła poznawać nowe osoby, o dziwo musiała się do tego przyznać. Czasami była okropnie znudzona tym towarzystwem, które pochodziło z wyższych sfer. Większość była taka sama. Nudna, zblazowana, przewidywalna. Czasami skupiali się tylko na jednym, grali i udawali, by być odbierani za jak najlepszych.
OdpowiedzUsuńZ resztą, Octavia pewnie była taka sama. Zawsze była perfekcyjna, do granic możliwości. Zawsze lubiła też, kiedy inni zwracali na nią uwagę.
— Jak dla mnie, miał dość ciężki start, jeśli chodzi o kraj. Niby chciałby nieco odejść od tego, jak postrzegana jest partia, z której startował, ale jednak chyba nie za bardzo mu to wychodzi. Chciałby uspokoić to, co dzieje się w jego ojczyźnie, ale obywatele nie mają raczej o nim dobrego zdania. I tak, zgodzę się z tym, że rządzi twardą ręką. Myślę, że chyba jednak każdemu trzeba dać szansę. Z resztą, spójrz na to, co dzieje się w Ameryce. Naszemu prezydentowi też z lepszą odbija woda sodowa do głowy, ale tu chyba nikt nie jest zaskoczony — powiedziała, śmiejąc się przy tym cicho. Trump był, jak dla niej, nieco obłąkanym człowiekiem, który zdecydowanie nie powinien po raz kolejny objąć posady prezydenta.
— Przez to, co robi, wiele osób ucierpiało. Jeśli ktoś go nie przystopuje, to świat może znowu stać u progu wojen, a to nie jest nam potrzebne. Poza tym, jego polityka imigracyjna, jest cóż… W jakiś sposób też mnie to dotyka. Nie personalnie, ale wiele osób z Meksyku trafiło tutaj z pomocą mojej rodziny. Pomogliśmy im zacząć nowe życie, spokojniejsze i z większymi możliwościami. Wielu z nich legalnie pracuje dla kraju i jedyne, czego pragną, to spokój. A tutaj nagle zaczynają się różne schody. I wiesz, musimy kombinować, żeby to spokojne życie nadal było ich — powiedziała, odgarniając kosmyk włosów za ucho.
Później delikatnie odwróciła głowę w jego stronę, uśmiechając się.
— Szczerze, to ja również nie szukałam o Tobie żadnych informacji, bo najzwyczajniej w świecie nie miałam na to czasu — powiedziała. To było właśnie fajne, że nic o sobie nie wiedzieli. Nie mieli już odgórnie wyrobionego zdania i mogli w spokoju się poznać.
Westchnęła cicho, kiedy poprosił ją, by o siebie coś więcej powiedziała. Nie dlatego, że była znudzona. Raczej dlatego, że nie wiedziała, co mogła powiedzieć.
— Jestem jedną wielką sprzecznością — zaśmiała się. Spojrzała przed siebie, bo byli już na miejscu. Z cierpliwością czekała, aż Dominic zaparkuje samochód, w między czasie też myśląc intensywnie o tym, co mogła mu o sobie zdradzić.
— No więc sprzeczność. Z jednej strony jestem w stanie pomóc każdemu, zaś z drugiej jeśli ktoś mi zajdzie mocno za skórę, potrafię też tego człowieka, cóż, sprowadzić na odpowiednie miejsce. Lody pomarańczowe już mamy, malowanie i grę na gitarze tak samo. O, może to, że w sumie nie wiem, kim się czuję, jeśli chodzi o pochodzenie. Wychowałam się tutaj, ale jakoś zawsze gdzieś tam pojawiała się myśl, że w sumie tu nie pasuję. Do Francji latam systematycznie, ale po pewnym czasie też czuję, że to nie jest moje miejsce. Meksyk zaś ma szczególne miejsce w moim sercu i życiu, ale nigdy nie zawitałam tam na jakiś dłuższy czas, żeby stwierdzić, że to jest to — wyjaśniła, ruszając w stronę restauracji. Poprowadziła go przez niewielkie pomieszczenie, gdzie na miejscu można było zjeść buritto. Stając przed drzwiami do kuchni, uśmiechnęła się do ochroniarza, który skinąwszy głową, bez słowa otworzył przed nimi drzwi do kuchni, a później przeprowadził przez całe pomieszczenie, by następnie zejść schodami do piwnicy. To właśnie tam mieściło się miejsce, gdzie trudno było się dostać, szczególnie w weekend.
UsuńPiwnica była skąpana w świetle palących się świec i delikatnym, przygaszonym świetle. Stoliki były zastawione ceramiką Talavera, w żywych kolorach. Każdy rzecz była ręcznie malowana, co jeszcze bardziej zwracało uwagę. Ściany były przyozdobione różnymi obrazami czy też kolorowymi girlandami. Z głośników sączyła się przyciszona muzyka, zaś całe pomieszczenie było pełne rozmów i gwaru.
Chwilę poczekali na to, aż kelner do nich podszedł i odprowadził do dwuosobowego stolika w rogu sali.
— Nigdy nie rozumiałam fenomenu krykieta — przyznała szczerze, siadając na swoim miejscu. Chwyciła w rękę menu, spoglądając z zaciekawieniem na pozycje, które się tam znajdowały.
— Nie otwieram się, bo wiele osób tak naprawdę wie o mnie mnóstwo informacji. Ot, urok tej cholernej Plotkary, która dowiaduje się o wszystkim z różnych źródeł — wyjaśniła.
Ukryła twarz w dłoniach, tłumiąc w sobie głośny wrzask, który czuła, jak w niej narasta. Chciało jej się krzyczeć, przeklinać i rzucać najgorszymi słowami, jakie tylko przyszłyby jej na myśl.
OdpowiedzUsuńOddychaj.
Jej oddech zwolnił. Wypuściła go powoli z płuc, a później znów wciągnęła powietrze z powrotem.
Oddychaj. Trzy wdechy, trzy wydechy.
— Kto to zrobił?— zapytała w końcu, cicho i spokojnie. Spojrzała przez palce na ścianę przed sobą. Wyglądała… okropnie.
Robotnicy milczeli. Nagle żaden nie chciał odezwać, powiedzieć słowa. Vivian jęknęła bezradnie, podchodząc bliżej. Tapeta warta kilka tysięcy dolarów, na którą czekała tak długo, i która miała być główną ozdobą salonu, była… zniszczona.
— Czy wy czasami myślicie? — rzuciła w eter. Wiedziała, że nie otrzyma żadnej odpowiedzi. Wszyscy milczeli jakby zaklęci. Podeszła do ściany, łapiąc w palce kawałek tapety. Była z jedwabiu, a większość detali była ręcznie wyszywana, dzięki czemu były one wyczuwalne pod palcami.
Teraz ta tapeta rozrywała się w jej palcach. Była zbyt namoczona, przez co nie dało jej się raczej w żaden sposób odratować. Vivian jęknęła. Ze zrezygnowaniem, gniewem i jakby obawą przed tym, jak ma o tym wszystkim powiedzieć panu Aldrige.
Najgorsze jednak było to, że w żaden sposób nie mogła tego odłożyć w czasie. Dominic umówił się z nią na dzisiaj, i w sumie miał tu być za dosłownie pięć minut.
— Kurwa, tysiąc za jedną rolkę. Kupiłam ich tu pięć. trzy zostały zniszczone. Utnę wam premię, do cholery! — wrzasnęła, tupając przy tym nogą. Okej, może zachowała się właśnie jak mała, rozzłoszczona dziewczynka, ale musiała dać jakiś upust swoim emocjom. Przez jej głowę przemknęło milion myśli, chaos zbierał swoje żniwo.
Nie czekała na żadną odpowiedź, Ruszyła przed siebie, sprawdzając po kolei każde kolejne pomieszczenie, chcąc się upewnić, że ta tapeta, to jej jedyny, cholerny problem.
— Macie szczęście — mruknęła, odgarniając kosmyk jasnych włosów za ucho.
Pieniążek pojawił się znikąd, szczekając zaciekle i skacząc wokół drzwi. Vivian dosłownie doskoczyła w ich stronę, z impetem je otwierając. Naciągnęła na usta sztuczny uśmiech.
— Pan Aldrige — powiedziała, spoglądając na mężczyznę przed sobą. Był od niej znacznie wyższy, ubrany w dobrze skrojony i dopasowany do jego sylwetki garnitur. Nawet czuła zapach jego subtelnych perfum. Jego fryzura była idealnie ułożona, choć sprawiała wrażenie, jakby nie poświęcił jej więcej, niż pięć minut.
Jej pies nadal szczekał, jakby coś go opętało. Vivian chwyciła go na ręce, ładując go dosłownie sobie pod pachę.
— Cicho bądź, nie wolno tak szczekać — skarciła psiaka, machając mu palcem przed pyszczkiem.
— Proszę, prace idą dość szybko do przodu. Chce pan zobaczyć sypialnię? — zapytała.
Kurwa, Viv, naprawdę? Sypialnię? Nie było innego miejsca? Może prawie gotowa kuchnia byłaby lepsza? zapytała samą siebie w myślach, spoglądając na Dominica. Jej spojrzenie było nieco przestraszone, ale miała nadzieję, że jej zleceniodawca raczej tego nie zauważy.
— Wystąpiło kilka problemów w trakcie, ale… poradzimy sobie z tym. Obiecuję, że w żaden sposób to nie opóźni prac. Wiem, że chce pan tu wprowadzić się jak najszybciej — powiedziała, kierując swoje kroki w stronę tej nieszczęsnej sypialni. — Jak minął panu dzień?— zapytała, chcąc jakoś rozładować emocje, które to głównie jej towarzyszyły.
Pani Projektantka
Vivian nie wyobrażała sobie innego miejsca do życia, niż Nowy Jorku. To było jej miasto, zdecydowanie. Uwielbiała je; te ulice tętniące ciągle życiem. Ciągły bieg i swoisty wyścig szczurów, w którym brali udział wszyscy mieszkańcy. Ulice, które pachniały tak różnorodnie, że ciężko było opisać komuś ten zapach. Nowy Jork był miastem, które trzeba było po prostu odwiedzić, by poczuć choć namiastkę tego, co oferuje i jak się w nim żyje.
OdpowiedzUsuńVivian tak naprawdę nie umiała żyć nigdzie indziej, bo nigdy nie spróbowała. To miasto oferowało jej wszystko, czego potrzebowała. Dobre sklepy, masę dodatkowych zajęć w chwili, kiedy miała wolną chwilę. Było skomunikowane tak, że wszędzie można było dotrzeć, nawet nie mając samochodu, ale prawda była taka, że ona nie wyobrażała sobie życia bez auta. W sumie komunikacja miejska trochę ją brzydziła, dlatego też unikała jej jak tylko mogła.
I jeszcze jedno, za co uwielbiała te miasto, to jego widok w wieczory. To był jeden z tych punktów, który przemawiał za tym, że nie chciała mieszkać nigdzie indziej.
Mieszkanie, które aktualnie urządzała, znajdowało się w jednej z droższych dzielnic i należało do przestronnych. Było tu jednak cicho, a dźwięk z ulicy nie docierał tu zbyt mocno. Punkt za dobre wygłuszenie, bo wiele osób ceniło sobie ciszę po powrocie z pracy. Podobało jej się to naturalne światło, które wpadało przez okna, a w salonie odgrywało ono szczególną rolę, kiedy słońce chyliło się ku horyzontowi. Wówczas działa się tu magia, jak stwierdziła Vivian, kiedy pierwszy raz tu weszła, gdy zachodziło słońce. To było coś niesamowitego, móc obserwować, jak promienie słońca rysowały nieregularne kształty na ścianach i podłodze salonu. To właśnie ten moment sprawił, że w głowie zaczął rodzić się w jej głowie pomysł, jak urządzić to pomieszczenie. W wyobraźni widziała ustawienie mebli, które miały tu stać. Miała nadzieję, że Dominic Aldrige zrozumie jej koncepcję, kiedy przyjdzie mu już w końcu tu zamieszkać.
Vivian w duchu jęknęła, cichutko, być może też zapłakała nad tym, co Anglik mógł usłyszeć. Bo w końcu nie wiedziała, jak długo stał na korytarzu i przysłuchiwał się temu, jak ona klęła, wyrzucając z siebie nagromadzone emocje.
— Idą wyśmienicie — przekonywała, choć nie wiedziała, czy bardziej siebie czy mężczyznę. Chyba siebie.
Kiedy padło pytanie o problemy, Viv przygryzła wargę, zastanawiając się, jak bardzo będzie zły, albo może w ogóle nie zwróci na to większej uwagi.
— Tapeta, cóż… została źle położona, w sensie za dużo kleju i… będę musiała zamówić kilka nowych rolek, a to oznacza, że trzeba na nie poczekać jakiś czas — powiedziała w miarę spokojnie. Chyba bardziej ona denerwowała się tym, że coś poszło nie tak jak miało.
—Sypialnia jest już prawie gotowa. Chłopcy powinni skończyć ją góra za dwa lub trzy dni. Kuchnia też również jest na wykończeniu. Został gabinet i reszta pokoi. Czekamy również na meble — wyjaśniła, kładąc Pieniążka na podłodze. Pies, jak gdyby nigdy nic podreptał przed siebie, stukając pazurami o podłogę. Vivian spojrzała krótko w jego stronę, nim zniknął za rogiem, a później spojrzała na Dominica.
— Po prostu…Wiem, że chciałby Pan, aby prace poszły gładko, a tu nagle pojawiają się problemy. Postaram się napisać do firmy i przyspieszyć zrobienie i wysyłkę tapety, ale nie jestem w stanie obiecać, że mi się to uda — wyjaśniła, odgarniając za ucho kosmyk jasnych włosów.
👩🎨
Octavia tak naprawdę nie zwracała zbytnio uwagi na to, kto wywodzi się z jakiej klasy społecznej. W przeciwieństwie do większości swoich znajomych, Octavia posiadała kilkoro zaufanych znajomych, którzy nie byli bogaci, nie wiedzieli jak wygląda jej świat. Nie nazywała ich jednak przyjaciółmi, a dobrymi znajomymi. Takimi, którym ufała, ale nie w stu procentach.
OdpowiedzUsuńZostała nauczona, żeby nie nie oceniać nikogo poprzez to, ile miał w portfelu czy na koncie, i starała się tak żyć, choć prawda była taka, że zdarzało jej się spoglądać na kogoś z wyższością. Bo jej rodzinie się udało. Bo mieli pieniądze i mogli pozwolić sobie na wiele więcej, niż przeciętny człowiek. Nie musiała za bardzo martwić się tym, że jakaś rzecz kosztuje nieraz tyle, ile ludzie zarabiają na miesiąc. Nie musiała przejmować się tym, że musiała z czegoś rezygnować.
— Jest pewny siebie i nie boi się mówić tego, co mówi, nawet jeśli jest to kontrowersyjne. To jest jedna z tych cech, które przekonały społeczność do niego. Dodatkowo, obniżenie podatków i cła, to też jest ten punkt, który spodobał się ludziom. Teraz jednak, jego druga kadencja już nie jest tak dobrze oceniana jak pierwsza. Podczas pierwszej kadencji miał również duże poparcie latynosów, w tej chwili znacznie się ono zmniejszyło. Nadal jednak Republikanie mocno go popierają, ale u nich to całkiem normalne — mówiąc to, Octavia machnęła lekceważąco ręką. Obecny prezydent, według niej, był kulą u nogi dla państwa.
Doceniła to, że Dominic był takim dobrym rozmówcą i, że mieli całkiem podobne zdania co do polityki. Czuła, że mogli się dogadać jeszcze w wielu różnych tematach.
Oparła się leniwie o oparcie krzesła, spoglądając na mężczyznę z lekkim uśmiechem.
— Wiele rzeczy. Kilka skandali, jakieś nudne artykuły, że byłam na najnowszym pokazie mody. Albo, że spędziłam jakiś czas gdzieś w ciepłych krajach. Że po roku wróciłam do Nowego Jorku i co ja zrobię, bo okazało się jednak, że mój były chłopak żyje— tutaj zaśmiała się nieco kpiąco, wywracając oczami. Po chwili jednak nachyliła się w jego stronę, spoglądając z uwagą.
Usuń— Znalazłbyś też informacje, że Octavia Blanchard trzy lata temu urodziła dziecko. Ma córka właśnie z tym facetem, który miał umrzeć, ale jednak żyje — dodała. Wiedziała, że ta informacja dla niektórych mężczyzn od razu była czerwoną flagą. Skreślała ją na starcie i była tego świadoma. Nawet nie miałaby Dominicowi za złe to, gdyby stwierdził, że jednak to było ich ostatnie spotkanie. Przecież Octavia i tak na zbyt wiele nie liczyła.
— Bo wydałeś się ciekawy, Dominicu. I rozbawiło mnie to, gdy wziąłeś mnie za pani do towarzystwa — zaśmiała się na samo wspomnienie.
— A o Tobie znajdę coś ciekawego? Jakie skandal o Tobie krążą? Co zrobiłeś, że wyjechałeś aż do Ameryki? Bo chyba jednak jest jeszcze jakieś drugie dno, oprócz rozkręcenia tu biznesu — powiedziała zaciekawiona.
— Sama nie wiem, czemu ciągle tu wracam. Zawsze jadę tu z jakąś cząstką nadziei, że teraz będzie lepiej, niż poprzednio. Życie jednak szybko to weryfikuje i pokazuje mi, że albo się dostosuję, albo ciągle będę tak uciekać i wracać. No i studia, chce je skończyć. Mogłam zacząć je we Francji, ale jakoś już wolałam przyjechać tu. Zostało mi tylko jakieś cztery lata, przeboleję je tutaj, tak myślę — zaśmiała się cicho, biorąc do ręki kartę z daniami. Kiedyś wracała, bo czuła, że zawsze ktoś na nią czekał. Wracała, dla Gabriela, później dla Jacksona. Teraz też wiedziała, że wróciła z jednego powodu i tym powodem był akurat Gabriel, ale aktualnie ich relacja wyglądała tak, że nie wiedziała na czym stoi.
— Rodzinne tradycje bywają męczące, hm? Muszę jednak przyznać, że ten krykiet ma w sobie coś. Ta elegancja, wy Anglicy ogólnie jesteście momentami wyrwani jak z dawnej epoki — przyznała. Niemniej jednak, to było całkiem ciekawe, kiedy ktoś jeszcze oddawał się takim rodzinnym tradycjom. Zastanowiła się, czy u niej w rodzinie były jakieś tradycje.
— We Francji często spędzamy czas na grach planszowych. Albo na wyścigach konnych czy też po prostu jeżdżąc konno. W Meksyku zaś dużą wagę przywiązuje się do rodzinnych obiadów, szczególnie w niedzielę. Albo spędzania czasu w hacjendzie. I nie wiem jak u Ciebie, ale u mnie religia i ważne, powiedzmy to, kamienie milowe, to również ważna część naszego życia. Na przykład Quinceañera, to coś w stylu balu debiutantek, z mszą w kościele, suknia od projektanta i przyjęciem na taką ilość osób, że człowiek gubi się w więzach rodzinnych. Piękne wspomnienia — kolejny raz zaśmiała się szczerze, odgarniając włosy za ucho. Bardzo dobrze pamiętała swoje piętnaste urodziny i tą ogromną imprezę na jej cześć. Właśnie wtedy zjechała się praktycznie cała jej rodzina zarówno z Europy czy Meksyku, by świętować jej urodziny. A Octavia czuła się wtedy jak księżniczka.
— Na początek, jeśli lubisz, plecam ceviche i aguachile. Jeśli nie to, to Queso fundido, zapiekany ser, koniecznie z meksykańskim chiorizo. Albo tradycyjna sola de tortilla — powiedziała, wskazując w menu poszczególne dania.
— Jeśli chodzi o dania główne, to tradycyjnym jest enchiladas de mole albo Pollo domiguero. Mają też bardzo dobre steki z Czarnohorę angusa. Do picia polecam ich autorskie drinki — dodała. Chwilę milczała, kiedy Dominik zapytał ją o przyjęcie. Pokręciła głową, znów na niego spoglądając.
— Nie, jak wyszłam od Ciebie, pojechałam prosto do domu. Było nudno, stwierdziłam więc, że wolę spędzić ten wieczór w domu, niż męczyć się z tymi ludźmi.
Zawsze mieli coś do stracenia, Octavia o tym bardzo dobrze wiedziała. Dawkowała więc niektóre informacje o sobie, i może w przypadku Dominica też powinno tak być, jednak czuła, że może mu zdradzić nieco więcej, niż innym. Ot, po prostu takie przeczucie, którego Octavia w żaden sposób nie mogła wytłumaczyć.
OdpowiedzUsuńByła też ciekawa, co on ukrywa, o czym jej nie mówi, jak wiele złych rzeczy ma na sumieniu, o których wspomina rzadko albo też w ogóle. Zlustrowała go uważnym spojrzeniem, jakby chcąc przeanalizować jego postawę.
— No nie mamy — również westchnęła, cicho, jakby z lekkim zrezygnowaniem. Bo miał rację, nie mieli łatwo. Cała Ameryka momentami odczuwała to, jakie decyzje podejmował ich prezydent i jak szybko można było wszystko zniszczyć i wywołać nieogrzewane konflikty na świecie. Już i tak za dużo się działo, i zdecydowanie światu przydałaby się chwila spokoju.
Zasmiala się cicho, kiedy zauważyła, jak wielkie zdziwienie maluje się na twarzy Dominica. I na pewno nie było to wywołane informacją, że Octavia ma dziecko. Ta wiadomość jakby w ogóle nie zwróciła jego uwagi. Zaś wzmianka o śmierci i powrocie do żywych, już zdecydowanie bardziej.
— Rok temu odbyła się podobna impreza, jak na której się poznaliśmy. Już nie pamiętam porywy przewodniego, ale to najmniej istotne. Mój związek z Jacksonem był… burzliwy. Pełen emocji. Rozstań i powrotów. Mieliśmy wtedy trudny czas, oboje byliśmy… sam pewnie wiesz, że nasze towarzystwo lubi unikacie czasu, tak to nazwijmy. A Jack, on cóż, był uzależniony, ale wtedy nie dał sobie tego powiedzieć. Brał na potęgę, tamtego wieczoru też. Wziął za dużo, o jedną cholerną kreskę — zaczęła, przywołując w międzyczasie również kelnera do ich stolika. Mężczyzna nie spieszył się, co Octavii było na rękę.
— No więc Jack wtedy przedawkował. Tak naprawdę umarł mi na rękach, tak sądziłam. Widziałam, jak przestaje oddychać, a jego ciało sztywnieje. I potem wszystko potoczyło się tak szybko, że aż tego za dobrze nie pamiętam — przerwała, po czym złożyła zamówienie na dwa autorskie drinki. Czuła, że tego wieczoru będzie musiała ich chyba w siebie trochę wlać.
— Chyba była karetka, zabierali go z sali. Później dowiedziałam się, że odszedł. Jego pogrzeb, masa ludzi, która przyszła. Nie było go. Ot, jednego dnia go widziałam i sądziłam, że między nami się poukłada, a później już go nie było — powiedziała, opierając się plecami o krzesło. Dla efektu, pstryknęła przy tym również palcami. Twarz Octavii przeszył smutny uśmiech. Coś, czego starała się zbyt często nie pokazywać.
— Wyjechałam na rok, bo byłam w okropnym stanie psychicznym. Musiałam zmienić miejsce, przegadać to wszystko i pogodzić się z jego brakiem. Byłam we Francji, aż w końcu przyszedł moment, że postanowiłam wrócić. I on też, jak widać. Praktycznie nasze powroty zbiegły się w czasie. Znów był, ale już nie taki, jakim go znałam. Zdystansowany, jakby dotarło do niego też wiele rzeczy, co zrobił i jaki był. Odniosłam wrażenie, że dorósł do tego, żeby nawiązać kontakt z naszą córką, ale teraz to już w sumie sama nie wiem — wzruszyła ramionami, spoglądając na Dominica.
Usuń— I był na tej cholernej imprezie, z jakąś blondynką. Wiesz, nowa zabawka, która sądzi, że może go zmieni — dodała, znów pochylając się w stronę mężczyzny.
— Może zabrzmię i zobaczysz we mnie zazdrosną, byłą dziewczynę, ale nie jestem nią Dominicu. Jestem zraniona, bo tym razem nie bawi się mną. Bawi się naszym dzieckiem i to jest w tym wszystkim najgorsze. Bo nigdy jej nie chciał, a teraz nagle… nie wiem, co mam sądzić o tym wszystkim. Najgorsze jest to, że on nadal ma prawa rodzicielskie. Bo jego akt zgonu nigdy nie został złożony. Wiem, że wygrałabym w sądzie, że dostałabym wyłączne prawa do niej, ale on przestał się odzywać. A ja nadal, jak głupia czekam na jakikolwiek krok z jego strony — przyznała. W swoich oczach Octavia była okropnie głupia, bo mogła zrobić naprawdę wiele, a mimo to czekała uparcie, sama nie wiedząc na co.
— Trochę historia jak z taniego serialu, prawda? Uwierz mi, że cholernie bym chciała być na Twoim miejscu i mieć za sobą tylko odwołane zaręczyny i wywaloną kasę na to wszystko. Naprawdę, to jest całkiem przyjemna historia — zaśmiała się. Płomień świecy delikatnie się poruszył, kiedy Octavia wypuściła powietrze z płuc.
Całkowicie go rozumiała z tym powiewem świeżości. Czasami był taki potrzebny w życiu. Odskocznia od codzienności, zaczęcie czegoś nowego. Poznanie nowych miejsc czy ludzi. Było to orzeźwiające.
— Czasami o tym marzę, a jednak jakoś chyba lubię masochizm. Teraz właśnie jestem w takim miejscu, że chcąc nie chcąc, raczej będę go spotykać — odpowiedziała, posyłając kelnerowi delikatny uśmiech, gdy wręcz bezszelestnie zjawił się przy ich stoliku, stawiając kieliszki z ananasową margheritą.
— Ayla. Jest takim małym promykiem, który zawsze daje mi jakiś powód do działania. Nie mam z nią nudy — zaśmiała się. Wielu sądziło, że Octavia nie była gotowa na dziecku, i może mieli rację. Ale teraz, po trzech latach, nie potrafiła sobie wyobrazić, że nie byłoby jej w życiu Blanchard.
Brunetka wzięła do ręki kieliszek, unosząc go nieco w górę. Historia ich poznania się była dość zabawna, ale też nie miała tego Dominicowi za złe, jak na samym początku o niej pomyślał.
— Proszę Cię, nie masz za co przepraszać. To było dość zabawne, pierwszy raz miałam taką sytuację. Godna zapamiętania — przyznała rozbawiona.
— Opowiedz mi o nim, o swoim najlepszym przyjacielu - żartownisiu. Czy już kiedy Ci zrobił taki żart? Zamówił Ci pani do towarzystwa? Albo co Ty mu zrobiłeś, nawet w ramach rekompensaty? — zapytała szczerze zainteresowana, bo wydawało jej się to całkiem zabawne, robienie sobie różnych żartów.
— podoba mi się pomysł, by zamówić wszystko po trochu. I możemy na koniec zagrać w papier, kamień, nożyce. Zobaczymy, kto jest mistrzem tej gry — mówiąc to, puściła oczko w stronę mężczyzny.
Octavia