Zagadki, tajemnice i morderstwo. Czy ktokolwiek zdoła uciec? Już wkrótce!
Zobacz wydarzenie →
Wczorajszej nocy w nowojorskim hotelu The Plaza doszło do gwałtownego pożaru, który wybuchł około godziny 2:30 nad ranem w reprezentacyjnej Sali Balowej (Grand Ballroom). W chwili pojawienia się ognia odbywająca się tam zamknięta impreza dobiegała końca.To, co miało być kolejnym ekskluzywnym spotkaniem nowojorskiej elity, w ciągu kilku minut przerodziło się w scenę prosto z koszmaru. Okoliczności zdarzenia bada nowojorska policja.
Na pierwszy rzut oka nie doszukasz się w niej wad.
Romy posiada umiejętność przykrywania własnych skandali ciepłym uśmiechem oraz błyszczącymi oczami. Rozproszy Cię rozmową o kolekcji, nad którą właśnie pracuje i ze wzruszeniem opowie, jak to jej świętej pamięci babcia stała się inspiracją nie tylko dla najnowszej kolekcji, ale dla istnienia marki. I choć brzmi to jak kłamstwo, to wcale nim nie jest. Chiara Bellini zaszczepiła w małej Romy miłość do biżuterii. Ucząc, że nie jest ona tylko piękna i wartościowa, ale przede wszystkim, że każda para kolczyków, każdy naszyjnik, pierścionek i bransoletka niosą za sobą historię, którą szczerze poznać może jedynie ich właściciel. Romy doskonale pamięta, kiedy rozwinęła się w niej miłość do biżuterii; w małej włoskiej wiosce położonej w Toskanii, gdzie do końca swojego życia mieszkała Chiara. Romy pamięta przymierzanie zbyt dużych pierścionków, oglądanie uważnie każdego kamienia i zadawania wielu pytań, na które starsza kobieta odpowiadała z cierpliwością. I z każdym słowem Romy zakochiwała się w błyszczących ozdobach coraz bardziej. Jeszcze wtedy nie wiedząc, że to właśnie przy drewnianym stole powoli rodził się pomysł na Bellini Jewelry.
Patrząc na Romy zobaczysz dziewczynę, która otrzymała od życia same najlepsze same najlepsze karty. Bogaci rodzice, elegancki apartament na Upper East Side, w którym się wychowała. Weekendy spędzane w posiadłości za miastem, prywatne szkoły i najlepsze wykształcenie, wakacje spędzane w Europie i nazwisko, które otwiera drzwi, zanim zdąży zapukać. Dorastała w świecie, w którym niczego jej nie brakowało. Nieliczni wiedzą, że ten świat ma również swoje brudne strony, o których nikt chętnie nie mówi. Nieprzyjemności maskuje się uśmiechami i drogim szampanem, kiedy pozuje się do zdjęć.
I choć większość jej życia było beztroskie, szampan wylewał się z kryształowych kieliszków na luksusowych jachtach, a miłość kwitła to nie wszystko w nim układa się tak, jakby tego chciała. Nie potrafi odpędzić się od pomówień, że marka istnieje tylko dzięki pieniądzom, które wyłożył ojciec. Romy nigdy temu nie zaprzeczała; miała ułatwiony start i chętnie z tego skorzystała. Jednak to jej zawziętość, wyksztalcenie i upór sprawiają, że Bellini wciąż ma klientów i ciągle się rozwija.
Romy prędko przekonała się, że czasami ładny uśmiech i wesołe oczy to zbyt mało, aby przykryć pewne skandale. Media społecznościowe, które niegdyś były jej sprzymierzeńcem, a obserwatorzy zachwycali się kolejnymi projektami młodej przedsiębiorczyni, dziś jedynie chcą wiedzieć, dlaczego jej związek z Oliverem Caldwellem się zakończył, czy jeszcze kiedyś zobaczą ją na padoku i czy to prawda, że jego rywal z toru ma coś wspólnego z zakończeniem relacji. Romy nie odpowiada, bo, gdy w grę wchodzą uczucia rozum wybiera się na wakacje, a Romy zaczyna podejmować destrukcyjne dla wszystkich decyzje.
Rosemary 'Romy' Pearl Bellini ⋆ ukończyła Rhode Island School of Design, BFA in Jewelry + Metalsmithing ⋆ prestiżowe szkolenie z haute joaillerie w Paryżu ⋆ założycielka luksusowej marki biżuteryjnej Bellini ⋆ jedynaczka rozpieszczana przez Alessandro Bellini, przedsiębiorcę z branży motoryzacyjnej, oraz Elizabeth Herring-Bellini, doradczyni artystycznej i niezależnej kuratorki sztuki ⋆ opiekunka uroczej Odette
[czy załapiemy się na bycie ambasadorkami jakiejś ładnej biżu? 😎]
OdpowiedzUsuńOctavia
— Dobra, Rafe, wyluzuj.
OdpowiedzUsuńSłowa, które padły z ust Leo Maxwella, choć okraszone odrobiną frustracji, zamknęły dyskusję, którą od kilku minut prowadził z mężczyzną siedzącym w jego czarnym fotelu. Jego manager nie szczędził mu miliona informacji, które wprawdzie spokojnie mogły być mailem, ale Rafe Sterling zbyt dobrze znał swojego podopiecznego, aby tak po prostu mu je odpuścić. To właśnie ten cierpliwy mężczyzna dbał o publiczny dobrostan Leo, który obecnie był dość mocno nadszarpnięty przez sytuację z Hawthorn Racing. Oboje mieli jednak wobec niej zupełnie inne podejście. Leo wychodził z założenia, że co się stało, to się nie odstanie, ale za to będzie dużo pola na nerwy i marudzenie. A może nawet na dobrą minę do złej gry. Rafe z kolei szukał każdej możliwości, aby sprowadzić Maxwella z powrotem na padok, a całą sytuację obrócić na jego korzyść. Właśnie dlatego ten skurczybyk był jego managerem, a jego żona, Macie Sterling, stała za tymi wszystkimi PR-owymi sztuczkami, które w ostatnim czasie ratowały mu tyłek więcej niż raz. Małżeństwo Sterlingów spisywało się więc doskonale w swojej roli. Problem tkwił w tym, że to Leo im ją utrudniał, poddając się swoim lękom, nerwom i innym niepoważnym emocjom.
Jednocześnie, pomijając jakże ważny aspekt niepewności jego przyszłości w Formule 1, frustracja, która towarzyszyła mu tego dnia, była dość zrozumiała. Był to w końcu Fashion Week i chociaż Leo nie był modelem na wybiegu ani projektantem nowej kolekcji, to wciąż, według Rafe'a, musiał się tam pojawić. Jeśli nie chcesz stracić kontraktu z Tommym, to weź się w garść i pojaw się na Fashion Weeku. To idealna okazja, żeby pokazać, że masz wszystko pod kontrolą, a przerwa od wyścigów to twoja świadoma, celowa decyzja. Słowa Rafe’a wciąż brzmiały mu w głowie i, szczerze mówiąc, dalej go frustrowaly, bo przecież to nie była jego decyzja. Poza tym, jeszcze inne słowa Rafe’a rozbrzmiewały mu w pamięci. Leo, nie wypłacisz się za nadgodziny, jakie robimy z Macie dla ciebie. Zadbaj o swój wizerunek i idź na ten Fashion Week. Pouśmiechaj się, zapozuj do kilku zdjęć, zachwalaj nową kolekcję Tommy'ego i sprzedaj swoją śliczną buźką, jaki jesteś genialny. A resztą zajmiemy się my.
I rzeczywiście się zajęli, bo gdy przyszedł dzień Fashion Weeku, Leo niedługo po śniadaniu otrzymał cały plan dnia. Fitting, sesja dla Tommy'ego, lunch z przedstawicielami marki. Pokaz, backstage, afterparty. Godzinę później zaczął realizować plan, przymierzając masę ciuchów z nowej kolekcji, które oczywiście były świetne, jak zawsze, tylko jego umysł był całkiem gdzie indziej.
— Czy naprawdę muszę zakładać krawat? — spojrzał na jedną ze stylistek.
— Tak.
— Tragicznie.
Gdy w końcu wrócił do domu, po krótkiej sesji i dodaniu serii materiałów o Fashion Week na swoje sociale, nie czuł już nóg. Nienawidził tego gówna – całej tej PR-owej otoczki, która odbierała mu możliwość czerpania choć odrobiny radości z normalności. Każdy jego ruch musiał coś znaczyć, każde zdjęcie miało mieć odpowiedni kontekst, a każdy uśmiech był kolejnym elementem układanki, którą ktoś inny próbował ułożyć za niego. A szczególnie teraz, kiedy praktycznie sypało mu się życie, a on sam nie wiedział już czy powód był prawdą, czy tylko cholerną halucynacją. Najgorsze było to, że nie potrafił przestać o tym myśleć. Czy naprawdę wszystko zaczęło się układać w jeden cholerny wzór? Czy tylko desperacko próbował znaleźć wzór tam, gdzie go nie było? Niewłaściwe opony, złe ustawienia, dziwne decyzje. No i Pierce… Jedna rzecz mogła być przypadkiem, dwie również. Ale kiedy człowiek zaczyna liczyć, ile razy coś poszło nie tak, przestaje wiedzieć, czy jeszcze analizuje fakty, czy już tylko dokłada kolejne elementy do własnej teorii.
Leo nie znał na to jednak odpowiedzi – i chyba właśnie to denerwowało go najbardziej.
A żeby tego było mało, to jeszcze narobił sobie syfu, choć ironicznie przez ostatnie miesiące próbował zrobić wszystko, żeby go uniknąć. Widocznie nawet w tym był słaby. O tym jednak, dlaczego Fashion Week był dla niego taką ością w gardle, Rafe nie wiedział. Co więcej, nawet gdyby wiedział, to przecież nie przyjąłby argumentu „przespałem się z jedną z modelek” jako wystarczająco ważnego, żeby odpuścić mu ten event.
UsuńZnalazł się więc dokładnie tam, gdzie znaleźć się miał — we własnym apartamencie w Tribeca, otoczony sztabem ludzi, którzy od kilku minut przygotowywali go do wyjścia. Na jego twarzy pojawił się przekorny uśmiech, gdy zobaczył brak krawata.
— W porządku, szykuj się, ale błagam, pilnuj się, Maxwell — oznajmił Rafe błagalnym tonem. Leo pokręcił głową, wzdychając pod nosem.
— Mówiłem już, wiem — odparł, zapinając spinki Hilfigera na mankiecie kieszeni białej koszuli.
— Nie, ty zawsze mówisz, że wiesz, a potem...
— No wiem — już mu się chciało wymiotować od tego ile razy mówił, że wie. Zapadła chwila ciszy.
— Dobra — odparł w końcu jego manager — I jeszcze jedno — dodał, jak gdyby najlepsze (a może najtrudniejsze) zostawił mu na sam koniec. Leo uniósł wzrok na swoje odbicie w lustrze, po czym spojrzał na wstającego z fotela Rafe’a — Trzymaj się z dala od tej dziewczyny. To naprawdę ostatnie, czego teraz potrzebujesz, okej?
Nie odpowiedział.
Czarna, lśniąca limuzyna przyjechała po niego punktualnie, wioząc go w kierunku The Plaza Hotel. Ledwo zauważył miejsce wydarzenia w zasięgu swojego wzroku, a bez problemu dostrzegł błyski fleszy. Fotografowie czekali już pod wejściem; jedni bardziej ambitni, drudzy mniej, ale wszyscy równie chętni na jedno dobre zdjęcie. Skłamałby, gdyby powiedział, że go to stresowało, tak bowiem nie było już od lat. Przyzwyczajony do udzielania sporej ilości wywiadów po wyścigach, przywykł do fotografów, kamer i dziennikarzy. Nie stresowało go wcale pozowanie do zdjęć, uśmiechanie się i krótkie odpowiedzi, które miały brzmieć spontanicznie, ale najlepiej też profesjonalnie, a ponad wszystko tak, aby nie zdradziły nic ważnego. Stresowało go za to wszystko to, co było już po tym – to jedno zdjęcie pojawiające się następnego ranka w artykule. Ten jeden kadr wrzucony na Instagram. Nagłówek, który ktoś napisze na podstawie jego miny. Komentarze, teorie, ludzie analizujący, na kogo spojrzał, jak spojrzał i kiedy spojrzał, z kim rozmawiał, czy wyglądał na zmęczonego i dlaczego, do cholery, nie miał przy sobie obrączki, której nigdy nie nosił!
Social media – to właśnie ich bał się najbardziej.
Bowiem wtedy przestawał mieć nad tym jakąkolwiek kontrolę. Jedno zdjęcie mogło zostać wyrwane z kontekstu, jeden uśmiech odczytany jako pewność siebie, a inny, zbyt szeroki, jako próba ukrycia czegoś, czego wcale nie chciał pokazywać. Jedno spojrzenie w nieodpowiednią stronę mogło wystarczyć, żeby następnego dnia ktoś zbudował wokół niego całą historię. A jedno, żeby całkiem ją wymazać. A Leo miał już serdecznie dość historii, których sam nie napisał. Co więcej, nie miał ochoty być dziś kolejnym tematem do dyskusji. Chciał po prostu przeżyć ten wieczór.
Wszedł do samego środka budynku, czując, jak tkwiąca w jego gardle gula zaczyna rosnąć. Odzywała się tylko czasami, odkąd dowiedział się, że pojawi się na rozpoczęciu Fashion Weeku… To jednak, co czuł teraz, przerastało wszystko, co próbował przewidzieć. Ubrany w idealnie skrojony, a jednak nieprzesadnie wystylizowany garnitur, prezentował się niemal doskonale. Tylko w jego głowie działo się niedobrze. Myśli latały mu w każde możliwe strony, obierając różne tory, które i tak, chcąc nie chcąc, sprowadzały go do jednego – do Romy i Sienny.
Porażka. Inaczej chyba nie mógł tego nazwać. Minęło już kilka tygodni od wycieczki na Ibizę, a on czuł się, jak gdyby to wszystko wydarzyło się dopiero co przed chwilą. Wspomnienia były żywe, pożerające i ściskające go od środka na tyle mocno, że mógłby nawet założyć ten nieszczęsny krawat, jeśli miałoby mu to przynieść choć odrobinę ulgi. Problem w tym, że nic, chociażby w najbliższym czasie, nie dałoby mu luksusu ulgi. Nie potrafił więc przestać o tym myśleć, a dokładniej – o tym, co zrobił. A najgorsze było chyba to, że im więcej czasu mijało, tym mniej był pewien, czy rzeczywiście chodziło wyłącznie o Ibizę, bo cholerna Ibiza nie była początkiem czegoś nowego, tylko rezultatem czegoś, co po drodze zepsuł. A widac zepsuł, gdy poprosił Romy o przestrzeń. To on przecież odsunął ją od siebie, przekonany, że właśnie tego potrzebuje. I przez kilka pierwszych dni rzeczywiście próbował sobie wmówić, że tak jest. Teraz nie był już tego taki pewien.
UsuńWiedział jednak, że nie była to pora na roztrząsanie tego, co się wydarzyło, a już szczególnie wtedy, gdy wybiegiem miała iść dziewczyna, która się do tego przyczyniła. Musiał więc odłożyć wszystko gdzieś na bok, przynajmniej na kilka godzin, i udawać, że jest dokładnie tym Leo, którego wszyscy spodziewali się tutaj zobaczyć.
Gdy pojawił się już w miejscu wybiegu, prędko, choć swobodnie, skierował się w stronę swojego miejsca. Wokół niego były jeszcze puste miejsca, widocznie pojawił się zbyt szybko. Usiadł więc, biorąc głęboki oddech. Rozejrzał się dookoła, zauważając, jak każdy detal był zadbany i idealnie wystylizowany. Ironicznie, było to niesamowitą symboliką tego, co działo się z nim teraz. Z zewnątrz Leo miał w końcu absolutnie idealny dzień celebryty – Fashion Week, Tommy Hilfiger, pierwszy rząd, później afterparty, no i masa paparazzich… Wszystko wyglądało dokładnie tak, jak powinno. A wewnątrz był po prostu facetem, który chwilowo próbował nie dopuścić do siebie myśli, że jego kariera stała pod znakiem zapytania. I być może zagłębiłby się jeszcze bardziej w swoich przemyśleniach, gdyby nie moment, w którym spojrzał na bok.
Romy Bellini.
Coś ścisnęło go w gardle.
Jezu Chryste, wyglądała obłędnie, zresztą jak zawsze, ale teraz działało to tym bardziej na jego niekorzyść. Przez ostatnie tygodnie zdążył przyzwyczaić się do tego, że jej nie ma (a przynajmniej tak mu się wydawało). Wystarczyło jednak zobaczenie jej w rzeczywistym życiu, żeby zrozumiał, że wcale nie przyzwyczaił się do niczego.
Rozum kazał więc odsunąć wzrok, potraktować ją jak każdą inną osobę tutaj, która mijała go, gdy on siedział w oczekiwaniu na pokaz. I już na pewno nie patrzeć za długo ani nie szukać jej wzrokiem. A ponad wszystko, absolutnie nie pozwolić sobie przypomnieć, jak dobrze znał każdy drobny szczegół nie tylko jej twarzy.
Problem tkwił jednak w tym, że Romy nie miała go tak po prostu ominąć.
Spojrzał na nią, lekko skonsternowany, gdy blondynka zatrzymała się przy jego rzędzie. Przez krótką chwilę po prostu na siebie patrzyli i Leo nagle poczuł, że wszystkie te tygodnie dystansu były absurdalnie łatwe w porównaniu z tym jednym momentem.
I wtedy dotarło do niego, w jakiej sytuacji się znaleźli. Ona była tutaj, on był tutaj. I zaraz mieli być razem. Wspaniale.
— Cześć — odezwał się, gdy usiadła obok niego. Więcej nie powiedział, bo nie bardzo wiedział co. Dużo mógłby przecież mówić. Mógłby zapytać, co u niej, powiedzieć, że dawno jej nie widział. Mógłby nawet przeprosić, że się w ogóle nie odzywał, ale to dopiero byłoby żałosne, bo patrząc na to, jak potraktował ją w ostatnich tygodniach, to nawet nie wypadało.
Tak mu się przynajmniej zdawało.
Leo 🖤
Skłamałby, gdyby powiedział, że obecność Romy była dla niego problematyczna. Nie była przecież wcale. Przynajmniej nie w ten oczywisty sposób, który budził dyskomfort i niepewność. W głębi cieszył się jak dziecko, że ją widzi, nawet jeśli sam doprowadził do tego, że w ogóle się nie widzieli. Brak Romy Bellini w jego życiu cieszył tylko Rafe’a, bo jego zdecydowanie nie, co było całkiem sporą ironią losu, biorąc pod uwagę fakt, że sam do tego doprowadził. Odsunięcie jednak od siebie dziewczyny, która rządziła jego umysłem i sercem, było prawdopodobnie jednym z najgłupszych ruchów, na jakie mógł się zdobyć. I może gdyby byli teraz gdzie indziej niż na Fashion Week, to nagłe, nieplanowane przez nich spotkanie mogłoby wyglądać zupełnie inaczej. Może początkowo oboje próbowaliby udawać, że wszystko jest w porządku, rzuciliby kilka żartów, porozmawiali tak, jak gdyby ostatnie miesiące wcale nie istniały. A potem wystarczyłoby jedno spojrzenie za długo i jedno słowo za dużo, żeby cała ta pieprzona ostrożność poszła w cholerę. Może porozmawialiby ze sobą, może Leo w końcu otworzyłby się, opowiedział jej w pełni o tym, co działo się z nim od tych kilku miesięcy. Może pokłóciliby się jak cholera, nawrzeszczeli na siebie, rozgniewali do bólu. A może nawet wylądowali znów w łóżku. Nie wiedział, i to właśnie było błogosławieństwem i przekleństwem tej relacji: niewiedza. I tego chyba tak cholernie bał się Rafe, bo doskonale wiedział, że Leo tracił rozsądek, gdy był z Romy. Nic dziwnego, przecież to dziewczyna, która doprowadziła go do szaleństwa.
OdpowiedzUsuńWciąż pamiętał początki ich znajomości, moment, w którym ją poznał. Serce zabiło mu trochę mocniej, a z każdą kolejną minutą ich rozmowy czuł się, jakby wrócił do szkoły średniej i nie wiedział, jak gadać z dziewczyną, która mu się podoba. Nie zaklinał rzeczywistości, tak przecież było – Romy spodobała mu się od samego początku. Była jak dziewczyna jego marzeń, dokładnie ten typ, który opisuje się jako wymarzony – i to pod każdym kątem. Tyle że chyba od początku wiedział, że nie chodziło wyłącznie o to, że Romy była piękna. Pięknych kobiet spotkał w swoim życiu wystarczająco dużo. Przewijały się przez padok, przez imprezy, przez kolacje, przez wszystkie te miejsca, do których trafiał dzięki temu, że był Leo Maxwellem. Niektóre potrafiły przyciągnąć jego uwagę, inne bawiły go przez kilka tygodni, jeszcze inne znikały z jego życia równie szybko, jak się w nim pojawiały. Romy… Cóż, Romy była inna. Przy niej nie czuł się jak kierowca Formuły 1. Nie musiał być tym Leo, którego wszyscy znali – pewnym siebie, zabawnym, zawsze przygotowanym, by zabłysnąć odpowiedzią. Zawsze wystarczająco interesującym, wystarczająco dobrym. Przy niej od początku to wszystko zniknęło w cholerę i mógł być po prostu sobą – i to chyba właśnie było w niej najgorsze. Nie to, że go piekielnie pociągała czy to, że potrafiła rozproszyć go jednym spojrzeniem. Nie to, że wystarczyło kilka minut w jej towarzystwie, żeby zapomniał o całym świecie. Najgorsze było to, że zaczął przy niej czuć się dobrze, tak zwyczajnie. Bez podium, bez zwycięstw, bez pochwał, bez całej tej pieprzonej potrzeby udowadniania wszystkim dookoła, że jest wystarczająco dobry. A to wszystko niosło za sobą cały pakiet rzeczy, które zaczynał lubić w niej jeszcze bardziej, nawet jeśli wtedy była tylko przyjaciółką.
Lubił jej śmiech. Albo to, kiedy mówiła za szybko i sama sobie przerywała. Lubił sposób, w jaki patrzyła na niego, kiedy próbował udawać, że coś go nie rusza czy też jej dłoń wsuwaną pod jego ramię, kiedy szli gdzieś razem. Lubił jak z przejęciem coś opowiadała albo pytała go o opinię w rzeczach, które w zasadzie dla innych mogły nie mieć znaczenia. Uwielbiał to, jaka była bystra, sprytna i świadoma tego, co potrafi. Lubił to, jaką roztaczała wokół siebie charyzmę i jak jej aura przyciągała uwagę, bo w pełni na nią zasługiwała.
I może właśnie dlatego tak bardzo próbował sobie wmówić, że jej nie potrzebuje i jak skończony kretyn stwierdził, że nie szuka dziewczyny, bo przecież musi się skupić na karierze. Kariera była widać najważniejsza, tak sobie wtedy powtarzał. I uznał, że Olivier będzie dla niej idealną partią, bo przecież skoro sam nie zamierzał się angażować, to równie dobrze mógł zadbać o to, żeby trafiła na kogoś odpowiedniego. I to był dopiero głupi ruch, biorąc pod uwagę fakt, że gdy tylko otworzyła mu się na to furtka, nie potrafił już odpuścić i rozpoczął relację z Romy, której teoretycznie wcale nie powinien był rozpoczynać. A zakazany owoc smakował dobrze – raz spróbowany, okazywał się niemożliwy do odłożenia. A Romy Bellini smakowała zbyt dobrze. Zdecydowanie zbyt dobrze, jak na dziewczynę, od której przecież od samego początku próbował trzymać się z daleka.
UsuńGdy poczuł, jak noga Romy zahacza o jego, drgnął delikatnie. To było tylko drobne dotknięcie, przypadkowe i być może, a raczej na pewno, bez żadnego drugiego dna. A jednak tyle wystarczyło, by usta Leo Maxwella ułożyły się w delikatnym, nieco przekornym uśmieszku. W zasadzie nawet nie chodziło o sam dotyk, jak o reakcję Romy, którą uznał nie tyle za zabawną, co rozkoszną. Przepraszam, jedno słowo, które było niezwykle niewinne w obliczu tego wszystkiego, co dotychczas przeżyli razem. Mógłby nawet skusić się o stwierdzenie, że „Przepraszam” to wręcz przerost formy nad treścią, biorąc pod uwagę fakt, że ten drobny dotyk był niczym kropla wody w całym oceanie ich historii. Leo zbyt dobrze znał każdy centymetr jej ciała, by to, co wydarzyło się przed chwilą, miało go onieśmielić czy wprowadzić w zakłopotanie. Wręcz przeciwnie, problem był całkiem inny – ten drobny, przypadkowy dotyk ich nóg był niczym iskra opadająca na suchą trawę. Przez krótką chwilę miał ochotę nawet się nie odsunąć. Pozwolić, by ich nogi nadal się stykały, udawać, że to przypadek, a jednocześnie czerpać z tego idiotycznie małego kontaktu tyle, ile tylko mógł. Bo przez ostatnie tygodnie brakowało mu nawet takich rzeczy – jej bliskości, ciepła jej ciała obok jego, tego jak naturalne było dla nich siedzenie obok siebie. Teraz jeden przypadkowy dotyk potrafił sprawić, że tęsknota wróciła do niego ze zdwojoną siłą.
— To nic takiego — odparł spokojnie, patrząc jednak w kierunku mężczyzny, który w pełnym skupieniu robił zdjęcia wszystkim obecnym — Za to jeśli tamten… — skinął głową w kierunku fotografa — zrobił nam w tym momencie zdjęcie, to jutro przeczytamy, że najwyraźniej nie potrafimy utrzymać od siebie rąk z daleka. A w zasadzie nóg — zażartował, głupio. Sam nawet nie wiedział dlaczego, a biorąc pod uwagę fakt, że już i tak stąpał po kruchym lodzie, to mógł się domyślić, że prawo do głupich żartów stracił już dawno. Dokładnie w momencie, w którym postanowił odsunąć od siebie Romy i udawać, że potrafi bez niej żyć. Problem tkwił w tym, że nie potrafił. I chyba właśnie dlatego łatwiej było mu zażartować, niż powiedzieć jej po prostu, że dobrze ją widzieć. To drugie zabrzmiałoby zbyt prawdziwie w obliczu wydarzeń ostatnich kilkunastu tygodni.
Koniec maja, zaraz na przełomie czerwca. Tydzień przed Grand Prix Monako coś zaczęło się w nim powoli przelewać. Po poprzednim kanadyjskim wyścigu był kłębkiem nerwów. Pokłócił się z Milo o jakąś pierdołę, Sienna wręcz z uporem maniaka wysyłała mu zaproszenia na imprezy, a Rafe prawił mu kazania, których Leo nie miał najmniejszej ochoty słuchać. Oliver z kolei nie odpuszczał z troską, której w tamtym momencie chyba najmniej potrzebował. Pytał o jego samopoczucie, dopytywał, gdzie jest Pierce i co w ogóle, do cholery, się dzieje. Leo wiedział, że wszyscy chcieli dobrze, ale miał już serdecznie dość tego, że każdy czegoś od niego chciał, każdy o coś pytał i każdy próbował coś naprawić, podczas gdy on sam nie miał nawet pojęcia, od czego powinien zacząć.
A pośrodku tego całego pobojowiska stała ona – Romy. Jego Ro.
Nie było jej na żadnym poprzednim Grand Prix od rozstania z Caldwellem. Mogła być, ale wtedy Internet rozszarpałby ich żywcem, a Eric miałby pretensje, że ludzi bardziej interesuje jego życie towarzyskie niż rzeczywiste wyniki w wyścigach – te same, które przecież sam mu psuł. Może gdyby Romy była wtedy z nim, gdyby stała gdzieś w garażu i jak patrzyła z przejęciem na ekran, wiele rzeczy wyglądałoby inaczej. Może sama świadomość, że jest gdzieś obok, że po wszystkim będzie mógł do niej wrócić, wystarczyłaby, żeby niektóre rzeczy nie przytłaczały go aż tak bardzo. Nie musiałaby nawet nic mówić, wystarczyłoby, że po prostu by była. Tak naprawdę dopiero teraz zaczynał rozumieć, jak bardzo przyzwyczaił się do jej obecności w tych najgorszych momentach. A dla niej z pewnością nie było to też łatwe, choć Romy znosiła jego nastroje cierpliwie, nawet wtedy, kiedy sam nie potrafił już nad sobą zapanować. Leo z każdym kolejnym razem, gdy wyrzucał na nią własne negatywne emocje, czuł się coraz gorzej. Jednocześnie rosła w nim dziwna frustracja, jak gdyby to ona była kolejnym ciężarem, który musiał dźwigać, choć przecież nigdy nim nie była. Cholera, była jego oczkiem w głowie. Radością, szczęściem, powodem, dla którego trwał i próbował. Była jego wszystkim.
UsuńByć może właśnie dlatego, zamiast pozwolić jej zostać obok, zrobił to, co w tamtym momencie wydawało mu się dla nich najlepsze – odsunął ją od siebie. Wtedy naprawdę sądził, że dzięki temu przynajmniej jedna rzecz przestanie zaprzątać mu głowę. Nie będzie musiał martwić się o kolejne zdjęcia krążące po socialach, o to, czy na którymś z nich nareszcie będzie widać ich pocałunek, ani o paparazzi śledzących Romy, kiedy ta całkiem przypadkiem znalazła się w pobliżu Tribeci. Miał wystarczająco dużo na głowie bez dokładania do tego wszystkiego kolejnego powodu do stresu. Wydawało mu się to rozsądne, przynajmniej dopóki nie przyszło mu żyć z konsekwencjami własnej decyzji, bo łatwiej było przecież wmówić sobie, że Romy zasługiwała na kogoś lepszego, dojrzalszego, kogoś, kto nie będzie się zastanawiał, czy samo kochanie jej przypadkiem nie zniszczy jej życia razem z jego własnym. Taka wersja wydarzeń była znacznie wygodniejsza od przyznania, że zwyczajnie nie radził sobie z tym wszystkim i próbował odzyskać kontrolę nad czymkolwiek, co jeszcze pozostawało w jego zasięgu.
Jeszcze przed Ibizą cały czas o niej myślał. O tym, jak się czuje, czy jest zadowolona, czy ma z kim spędzać wieczory. Oglądał z uporem maniaka jej Instagrama, sprawdzał stories, wyłapywał drobiazgi, które pozwalały mu upewnić się, że wszystko z nią w porządku. Wbrew pozorom właśnie tego chciał dla niej najbardziej. Nie chciał, żeby czuła się przez niego potraktowana jak ktoś, kto nagle przestał znaczyć cokolwiek, choć doskonale wiedział, że miała podstawy, by właśnie tak to odebrać.
A potem wydarzyła się Ibiza i cała ta misternie poukładana narracja zaczęła się sypać. Nie wiedział, co by zrobił, a raczej co by się z nim stało, gdyby Romy dowiedziała się o wszystkim. Wiedział tylko, że sam nie potrafiłby spojrzeć jej wtedy w oczy. Cała sytuacja była zdrowo popieprzona, a najgorsze wcale nie było to, że formalnie mógłby zostać oskarżony o zdradę, skoro nie byli już razem. Przecież oficjalnie nigdy nie byli razem. Teoretycznie nie złamał więc żadnej zasady. Tyle że teoria niewiele tutaj znaczyła. Sienna była najlepszą przyjaciółką kobiety, którą Leo jeszcze niedawno odsunął od siebie, tłumacząc, że potrzebuje przestrzeni. Nawet teraz, kiedy próbował poukładać sobie to wszystko w głowie, własne argumenty brzmiały dla niego jak ponury żart. Chciał uprościć sobie życie, a zrobił coś, co mogło skomplikować je jeszcze bardziej. I to w sposób, którego Romy nawet nie była świadoma.
Los jednak najwyraźniej miał przy tym wyjątkowo sarkastyczne poczucie humoru, biorąc pod uwagę fakt, że pierwsza rozmowa i pierwsze spotkanie od ich rozstania siłą rzeczy obracały się wokół cholernej Sienny Vale.
Usuń— To tylko pokaz — odpowiedział, nieco podirytowany, pociągając nosem. Przejechał dłońmi po gładkiej powierzchni czarnych spodni garniturowych. Oparł dłonie na kolanach, rytmicznie obijając o nie palcami. Nie patrzył na Romy, wiedział że nie może. W ogóle starał się patrzeć na nią jak najmniej, bo wyglądała zbyt pięknie, to po pierwsze. A po drugie, nie mogła wyczuć, że temat Sienny był dla niego cholernie niewygodny. Bo gdyby spojrzał na nią choć odrobinę dłużej, istniało spore ryzyko, że zobaczyłaby w jego oczach dokładnie to, czego przez ostatnie tygodnie tak desperacko próbował ukryć nawet przed samym sobą – tęsknotę.
I lost my way, somewhere in another galaxy
Too much to take, these memories, end in tragedy
Leo 🖤
Gdyby tylko wiedział, że Romy choć przez sekundę dopuściła do siebie myśl, że w jego apartamencie mogłaby być jakaś inna, prawdopodobnie dostałby szału. Nie przez nią, a przez samego siebie. Bo wtedy musiałby przyznać, że sam doprowadził do sytuacji, w której dziewczyna, która jeszcze kilka miesięcy temu znała każdy jego ruch, mogła teraz uwierzyć, że bez większego problemu zastąpił ją kimś innym. I chociaż rzeczywiście wydarzyło się coś między nim a Sienną, to poza najlepszą przyjaciółką Romy żadna inna kobieta nie pojawiała się w jego apartamencie, pokoju hotelowym czy jakimkolwiek innym miejscu, w którym mogłoby dojść do czegoś więcej. Bynajmniej nie dlatego, że nagle przestał zauważać kobiety. Po prostu od dawna żadna nie interesowała go na tyle, by chciał mieć ją blisko.
OdpowiedzUsuńLeo od samego początku swojej kariery skupiał się wyłącznie na ściganiu. Właśnie dlatego przez tak długi czas, jak skończony idiota, nie pozwalał sobie nawet pomyśleć o tym, że mógłby naprawdę spróbować zdobyć Romy. Przez lata pilnował też, by nie przykleiła mu się łatka playboya, który zmienia kobiety jak rękawiczki, nie potrafi się ustatkować i traktuje je jak kolejne elementy swojego życia, które można bez problemu wymienić. Oczywiście, lubił piękne kobiety. W ogóle lubił kobiety, był przecież facetem. Zanim pojawiła się Romy, zdarzały mu się krótsze relacje, ale nigdy nie obiecywał więcej, niż faktycznie mógł dać. Obie strony wiedziały, na czym stoją i nikt nie wychodził z tego ze złamanym sercem. To było proste oraz bezpieczne i właśnie dlatego tak długo mu odpowiadało. Nie było obietnic, wielkich słów ani powodów, żeby następnego dnia zastanawiać się, czy druga osoba nadal o nim myśli. Jednocześnie dokładnie to powodowało, że sytuacja, która była między nim a Romy, była tak emocjonalnie trudna… Z Romy nie było niczego prostego. Nie była dziewczyną od wspólnych imprez ani przyjaciółką od seksu, z którą łączyłoby go wyłącznie coś fizycznego. Była kimś, kto wszedł mu pod skórę znacznie głębiej, niż kiedykolwiek planował. Uzupełniała go na każdej możliwej płaszczyźnie, a przede wszystkim była jedyną kobietą, której pozwolił zobaczyć siebie bez całej tej otoczki kierowcy F1, która przez lata stała się jego drugą skórą. Oddał jej serce, zanim w ogóle zorientował się, że to robi – i może właśnie dlatego nigdy nie potrafił wyrzucić jej z głowy. Uczucia do niej nie znikały, nie słabły nawet wtedy, kiedy przez tygodnie powtarzał sobie, że przecież tak będzie lepiej. To chyba właśnie przerażało go najbardziej; z innymi kobietami wszystko miało swój początek i koniec, a z Romy nigdy nie potrafił znaleźć żadnego z nich. Nawet teraz, kiedy teoretycznie powinien już dawno zamknąć ten rozdział, wystarczyło jedno spojrzenie, wręcz jeden dotyk nogi, żeby cała ta zbudowana przez niego “obojętność” rozpadała się jak domek z kart.
Zdawało się jednak, że choć wszystko między nimi od początku miało w sobie coś niebezpiecznie właściwego, czas nigdy nie był po ich stronie. Leo wprawdzie sam skomplikował przynajmniej połowę rzeczy, które ich dotyczyły, ale druga połowa również nie zamierzała ułatwiać im życia. Na pierwszym miejscu zawsze pozostawał Oliver. Był przecież idealnym chłopakiem dla Romy, a jednocześnie jednym z najbliższych ludzi Leo. Nie był zwykłym kolegą z padoku. Razem przeszli karting, programy juniorskie, a później obaj weszli do F1 w tym samym czasie. Dorastali w świecie, w którym przyjaźń mieszała się z rywalizacją i w którym każdy wiedział, jak wiele kosztowało ich dotarcie na szczyt. Oliver był więc kimś, komu Leo ufał. I kimś, komu nie powinien był tego zrobić, co ostatecznie zrobił. Tym bardziej więc fakt, że Leo zakręcił się wokół jego byłej, był porażająco bolesny i słaby z punktu widzenia męskiej solidarności…
Miłość miała jednak tę irytującą właściwość, że potrafiła wyłączyć nawet najbardziej rozsądne części jego mózgu. Ta egoistyczna część Leo szeptała mu czasami, że przecież to on poznał Romy pierwszy. To on pierwszy zobaczył ją taką, jaka była, zanim stała się czyjąś dziewczyną. To on zauważył, że jej uśmiech wygląda inaczej, kiedy naprawdę coś ją bawi albo potrafił godzinami słuchać jej opowiadającej o rzeczach, które dla innych były kompletnie nieistotne. I może właśnie dlatego tak cholernie bolało go, że mimo tego wszystkiego sam oddał ją komuś innemu. Szkoda tylko, że wtedy nie miał wystarczająco dużo odwagi, żeby zrobić z tym cokolwiek. Gdyby wyszedł ze swojej strefy komfortu wcześniej, być może nie musieliby później uciekać przed konsekwencjami własnych decyzji. Może ”Poradzimy sobie”, które tak często słyszał od Romy, nie byłoby tylko pocieszeniem, a rzeczywiście stałoby się ich wspólną obietnicą.
UsuńI naprawdę byłoby dobrze i poradziliby sobie ze wszystkimi przeciwnościami, bo nie musieliby martwić się o cały świat wokół nich. Może zamiast uczyć się żyć bez niej, nauczyłby się po prostu żyć z nią. Po ciężkim treningu wracałby do niej, rzucał klucze na blat i narzekał na samochód, a ona słuchałaby go tak jak robiła to zawsze. Może Leo nadal miałby gdzie wracać. I może wtedy nie siedzieliby przy wybiegu na Fashion Week jak dwie mimozy, nie wiedząc, o czym ze sobą rozmawiać, choć przecież oboje wiedzieli o sobie wszystko. To z kolei było chyba najbardziej absurdalne. Leo potrafił godzinami rozmawiać z obcymi ludźmi, potrafił żartować przed kamerami, odpowiadać na idiotyczne pytania dziennikarzy i prowadzić rozmowy, których nie pamiętał pięć minut później. A przy niej nagle nie wiedział, gdzie podziać ręce.
Leo Maxwell miał jednak wyjątkowy talent do komplikowania sobie życia. Był to jeden z tych nawyków, których najwyraźniej nie potrafił się pozbyć, nawet kiedy doskonale wiedział, że kolejna głupia decyzja może go sporo kosztować. Komplikował sprawy wizerunkowe, podejmował czasem zbyt ryzykowne decyzje na torze, a swoje życie osobiste traktował chyba jeszcze gorzej. Kiedy poznał Romy, jego grupa przyjaciół była dość klarowna. Był Oliver, co nie dziwiło nikogo, biorąc pod uwagę ich wspólną historię. Był Jasper, drugi kierowca Hawthorn Racing, z którym złapał wspólny język niemal od pierwszego dnia. Był też Milo, rasowy nepo-baby i model, którego znał od dzieciństwa. Przez ich grupę przewijały się kolejne „koleżanki” Milo, ale żadna nigdy nie została na dłużej. A później dołączyła Romy. Z czasem Romy i Oliver stali się nierozłączni, a tam, gdzie Romy i Oliver, tam też była Sienna i jej były już chłopak. Wszystko działało zaskakująco dobrze, dopóki chemia między nim a Romy nie zaczęła być coraz trudniejsza do ignorowania. Milo zauważył ją niemal od razu. Co do Sienny, Leo nigdy nie miał pewności. Najbardziej jednak zastanawiało go, czy kiedykolwiek zauważył ją Oliver. Czy dostrzegł sposób, w jaki Leo patrzył na Romy? Czy kiedykolwiek spojrzał na nich odrobinę dłużej? Czy zauważył, że Leo zawsze siadał bliżej Romy, kiedy mieli taką możliwość? Albo że śmiał się z jej żartów trochę za szybko i za długo?
Teraz jednak nie miało to już żadnego znaczenia. Odkąd Ollie rozstał się z Romy, a właściwie to ona z nim, znów była ich czwórka kontra cały świat. Tak jakby, bo Leo był w tym wszystkim największym oszustem. Siedział pośród ludzi, których nazywał przyjaciółmi i przez cały ten czas rozwijał relację z dziewczyną jednego z nich. A później jeszcze tę relację zniszczył własnymi rękami. Cóż, karma wraca.
Słysząc ciche, krótkie roześmianie ze strony blondynki, coś natychmiast się w nim rozjaśniło. Mógłby przysiąc, że iskierki zatańczyły mu w oczach. Romy uśmiechnęła się na jego żart i przez tę jedną, cholernie krótką chwilę Leo poczuł coś, czego nie powinien był czuć - ulgę. Przez tę jedną krótką sekundę prawie zapomniał, że siedzieli w pierwszym rzędzie na pokazie, otoczeni ludźmi, kamerami i telefonami, a od ich ostatniej rozmowy minęły tygodnie. Po prostu zobaczył jej uśmiech i przez głupią chwilę poczuł się tak, jakby nic się nie zmieniło. Gdy jednak padły kolejne słowa, ta chwilowa lekkość szybko zniknęła. To były tylko głupie żarty, ale przecież oboje wiedzieli, że kryło się za nimi coś prawdziwego. Media polowały na najmniejszy błąd, a jeden niewłaściwy gest wystarczyłby, żeby ktoś zaczął łączyć fakty. Tylko że prawda ich a medialnego światka była całkiem inna.
UsuńMiał ochotę odpowiedzieć, że przecież dalej byli przyjaciółmi… I w zasadzie otwierał już usta w tym celu, aż dotarło do niego, że nie mógł tego powiedzieć. Nie mógł, bo przyjaciele rozmawiają ze sobą. Widują się. Pytają, jak minął dzień. Pojawiają się wtedy, kiedy wszystko inne zaczyna się walić. A oni tego przez niego już nie robili. Wtedy myślał, że poświęca związek. Teraz wiedział, że stracił znacznie więcej – stracił tę osobę, do której kiedyś mógł napisać bez powodu. Tę, której mógł wysłać zdjęcie samochodu, idiotyczny mem albo wiadomość o trzeciej nad ranem po beznadziejnym wyścigu.
— Dobrze, że to tylko głupie, nic nieznaczące nagłówki — dodał, a jego głos zabrzmiał nieco słodko-gorzko. Sam już nie wiedział, gdzie właściwie kończyło się kłamstwo, a zaczynała prawda. To w takich chwilach zaś przyłapywał się na tej bolesnej myśli, że może jednak… Cóż, może jednak warto było ujawnić się światu. Może wcale nie musieli tak bardzo się bać. Problemem nie był przecież ich związek, tylko czas, świat i jego brak odwagi. Tylko tyle i aż tyle. Przez całe miesiące wmawiał sobie, że ukrywanie tej relacji chroniło ich oboje. Teraz coraz częściej zastanawiał się, czy przypadkiem nie chronił w ten sposób wyłącznie siebie.
Gdy Romy stanowczo obroniła Siennę, nieco się podburzył. Zmarszczył czoło, a usta ułożyły mu się w wyrazie delikatnego obrzydzenia. Nie chodziło nawet o późniejszy komentarz Romy, choć ten również potrafił zaboleć. Bardziej irytowało go to, że Sienna w jego odczuciu wcale nie zasługiwała na taką obronę. Leo obwiniał przede wszystkim siebie za to, co się wydarzyło, nawet jeśli oboje przekroczyli granice. Ale zachowanie Sienny również było karygodne, szczególnie że znała Romy lepiej niż większość ludzi. Nie wiedział, czy naprawdę żałowała i czy gdzieś głęboko czuła choć odrobinę skruchy, tak jak czuł ją on. Jednocześnie trudno było mu w to uwierzyć, kiedy co jakiś czas nadal dostawał od niej wiadomości z propozycjami spotkań, wyjścia na miasto czy zwyczajnej rozmowy, jak gdyby nic się nie wydarzyło. Sienna momentami zachowywała się tak, jak gdyby to wszystko dotyczyło zupełnie obcej osoby. A przecież dotyczyło to dziewczyny, którą Sienna nazywała przyjaciółką. Od Ibizy widział się z nią zaledwie kilka razy. Może raz czy dwa wyskoczyli razem na miasto, ale nawet wtedy nie chodziło o przyjemność. Bardziej o rozmowę, wyjaśnienie tego, co się wydarzyło, i próbę zrozumienia, jak do cholery mogli znaleźć się w takim miejscu. Co gorsza, Leo za każdym razem pilnował się bardziej, niż powinien. Bał się, że znowu zrobi coś głupiego. I choć pewnie by tego nie zrobił, to jednak sam fakt, że musiał się nad tym zastanawiać, mówił o nim wystarczająco źle.
— Ważny, ale to wciąż tylko pokaz — odparł, powstrzymując złośliwy grymas — A poza tym to Sienna. Nie znam nikogo bardziej zadufanego w sobie, więc raczej sobie poradzi — dodał, stukając palcami o kolano w coraz bardziej nerwowym rytmie. Przez chwilę milczał. Wiedział, że powinien odpuścić i puścić jej komentarz mimo uszu, tak jak zrobiłby to w każdej innej sytuacji. Tak jednak nie zrobił — Ty byś tak nie powiedziała, ale Sienna już tak — dodał sarkastycznie i zaśmiał się pod nosem, jak gdyby próbował rozładować napięcie. Potem wziął głęboki oddech i spojrzał na puste krzesło po swojej drugiej stronie. Zmarszczył brwi, próbując odczytać etykietę ułożoną na siedzeniu.
Usuń— Evelyn… Hart — wyczytał w końcu, próbując skojarzyć, kim właściwie jest wspomniana kobieta — Chyba ktoś z branży — dodał, prostując się i wsuwając dłonie w kieszenie spodni. I wtedy po raz pierwszy odważył się spojrzeć bezpośrednio na Romy.
Poczuł znajome ściśnięcie w żołądku. Z bliska była jeszcze piękniejsza. Cholera, przez ostatnie miesiące przyzwyczaił się do oglądania jej głównie na zdjęciach, w relacjach znajomych albo przypadkowo gdzieś w internecie. Tam zawsze można było przewinąć dalej. Teraz nie było dokąd uciec.
— Jesteś całkiem urocza, gdy tak bronisz swojej przyjaciółki — powiedział nieco zaczepnie, ale na tyle dyskretnie, żeby usłyszała to tylko ona. I kiedy wypowiedział te słowa, poczuł coś znajomego; ten sam impuls, który przez cały czas kazał mu się do niej zbliżać, nawet kiedy rozsądek mówił coś zupełnie przeciwnego. Ten sam, przez który kiedyś wszystko zaczęło się między nimi.
You and I, and I
We're just dancing to the siren sounds
Leo 🖤
Benedict był starszy od niego o trzy lata i, jak na starszego brata przystało, od zawsze uważał, że wie lepiej. Co gorsza, irytująco często rzeczywiście wiedział. Był inteligentny, spostrzegawczy, miał gadane i tę wkurzającą umiejętność trafiania w czuły punkt Leo. Dlatego przez lata nasłuchał się od niego rzeczy, których wtedy nie dość, że nie chciał słuchać, to nawet pamiętać.
OdpowiedzUsuń”Leone, ty najpierw robisz, a dopiero potem zastanawiasz się, dlaczego to był zły pomysł”.
“O, proszę. Leone znowu podjął decyzję, której konsekwencje będzie odkrywał po fakcie”.
“Braciszku, kiedyś spróbuj pomyśleć o tym, że nie jesteś jedyną osobą, która będzie żyła z konsekwencjami twoich decyzji”.
Ależ był wkurzający… Momentami Leo miał ochotę zamknąć go w jakimś pokoju i wyrzucić klucz przez okno. Problem polegał na tym, że im starszy był, tym trudniej przychodziło mu udawanie, że Benedict bredzi. Bo może i potrafił być nieznośnym dupkiem, ale zwykle mówił dokładnie to, czego Leo akurat nie chciał słyszeć. W pracy Leo potrafił być przecież zdyscyplinowany. Umiał zachować zimną krew, ocenić sytuację, przewidzieć kilka ruchów do przodu i nie pozwolić, żeby emocje przejęły kontrolę. Wystarczyło jednak, że sprawa dotyczyła jego własnego życia, uczuć i ludzi, na których mu zależało, a cała ta rozsądna wersja Leone’a Maxwella najwyraźniej brała sobie wolne. Gdyby więc mieli wyznaczyć, kto popisowo zepsuł wszystko, co możliwe w życiu osobistym, to niepodważalnie laureatem i zwycięzcą w tej dziedzinie byłby właśnie on – Leo. Bo przecież nikt nie zabronił mu spróbować z Romy mimo kariery. Gdyby nie wyszło, to by nie wyszło — otrząsnęliby się, pozbierali i przynajmniej mieliby świadomość, że zrobili wszystko, co mogli. Nie byłoby żadnych niedopowiedzeń, żadnego żalu czy gdybania, rozkładania każdej sytuacji na czynniki pierwsze… A przecież właśnie tak wyglądała teraz ich rzeczywistość. Stali nad rozlanym mlekiem, zastanawiając się, jak właściwie do tego doszło, choć najgorsze było to, że wcale nie musiało do tego dojść. Poza tym absolutnie nikt nie kazał mu zacząć okazywać zainteresowania i względów Romy dopiero wtedy, kiedy stała się dla niego niedostępna. Leo był zupełnie świadomy jakim to było świństwem i chamskim zagraniem, że mimowolnie szukał bliskości dziewczyny swojego przyjaciela. Jeśli więc ktoś miał w tej historii stanąć przed sądem za własne decyzje, nie musiał szukać winnego daleko – Leone Maxwell zasiadałby na ławie oskarżonych we własnej osobie.
Romy więc nie byłaby powodem bezpowrotnego zepsucia jego relacji z Oliverem, gdyby to wszystko wyszło na jaw. To on byłby za to odpowiedzialny, bo nawet jeśli Bellini coś do niego czuła, nie dawało mu to przyzwolenia, by wpuścić ją do swojego życia. Każdy krok i każda decyzja, jaką podjął, były fatalne od samego początku. Zachowywał się, jak gdyby próbował sobie coś udowodnić, wręcz wmówić samemu sobie, że Romy to tylko Romy — poznana nowa koleżanka, potem przyjaciółka i mega fajna dziewczyna dla Olivera. Okłamywał samego siebie i może nie byłoby to taką porażką i tragedią, gdyby nie fakt, że to kłamstwo zaczęło realnie wpływać na innych. Na Rafe’a i Macie, którzy musieli się za bardzo stresować o jego publiczny dobrostan. Na Milo, który, chociaż niekoniecznie szczególnie to przeżywał, to musiał jednak mieć sekret przed drugim kumplem. Na Siennę, która, chociaż okazała się złą przyjaciółką, siłą rzeczy też musiała coś ukrywać. A najbardziej na Romy, która ostatecznie została z tym wszystkim sama — nie dość, że straciła świetnego chłopaka, to jeszcze Leo zostawił ją pośród ruin wszystkiego, co wydarzyło się między nimi przez ostatnie miesiące.
I na koniec, co nie mniej ważne, wpływało to na Olivera, nawet jeśli on sam nie był tego jeszcze świadom… Bo Oliver nigdy przecież nie pozbierał się po rozstaniu z Romy. Uszanował jej decyzję, nie robił scen ani nie próbował na siłę wciągać jej z powrotem do swojego życia. Ale wystarczyło, że siedzieli gdzieś razem z chłopakami, żeby prędzej czy później jej imię wróciło w rozmowie. Mówił, że za nią tęskni. Że znowu sprawdza jej Instagrama, choć sam sobie obiecywał, że przestanie. Że nadal ma ich wspólne zdjęcia. Że czasami zastanawia się, czy nie powinien do niej zadzwonić. Zaprosić ją gdzieś. Spróbować jeszcze raz. Mówił nawet, że myśli o niej każdego dnia. A Leo siedział wtedy obok niego, słuchał, kręcił głową ze współczuciem i rzucał wyuczoną formułkę. ”No niefajnie, stary. Strasznie ci współczuję, ale jeszcze będzie dobrze”. Jednocześnie miał w pamięci to, co wydarzyło się zaledwie kilka godzin wcześniej – że spędzał czas właśnie z tą samą dziewczyną. Miał w pamięci jej obecność obok niego, jej ciało przy jego ciele; ciepło, które jeszcze tak niedawno miał pod dłonią. Ten moment, kiedy zasypiała obok niego i przez kilka sekund Leo naprawdę mógł udawać, że nic na świecie nie jest bardziej naturalne niż to, że Romy jest właśnie tam. Słuchał więc Olivera mówiącego o tęsknocie za dziewczyną, którą Leo chwilę wcześniej miał w swoich ramionach, i coraz wyraźniej rozumiał, że był po prostu gównianym przyjacielem. A kiedy Milo rzucał mu to swoje spojrzenie w stylu „No i co ty na to, huh?”, nie pozostawało mu już nawet nic, czym mógłby się przed sobą usprawiedliwić.
UsuńGdyby więc mógł uświadomić Romy w kolejnej kwestii, poza tym, że nie było żadnej innej Romy, bo jego Ro była tylko jedna, to uświadomiłby jej, że ona nie była niczemu winna. Nie była powodem żadnej z tych katastrof. Nie była dziewczyną, która weszła między dwóch przyjaciół i wszystko zniszczyła. Była po prostu osobą, w której zakochał się niewłaściwy człowiek w niewłaściwym momencie. A zawsze wiedział, że tak się czuła — że obwiniała się. I za to też był odpowiedzialny, bo tak naprawdę nigdy tego nie przegadali i nie zmierzyli się z tym, o czym oboje doskonale wiedzieli. Łatwiej było pilnować, żeby nie nakryli ich paparazzi. Łatwiej było śledzić, kto wrzucił kolejny filmik na TikToka i czy jakiś internetowy detektyw znowu połączył niewłaściwe kropki. Łatwiej było martwić się o to, czy ktoś zobaczy ich razem, niż zatrzymać się na chwilę i pomyśleć, co właściwie stanie się z Oliverem, jeśli któregoś dnia wszystko wyjdzie na jaw. I to chyba była kolejna rzecz, która tak strasznie go irytowała i bolała… Bo Ollie byłby wściekły, jasne, że by był. Pokręciłby nosem, prawdopodobnie przeżyłby najgorszy kryzys zdrady, jaki można sobie wyobrazić, może przez długi czas nie chciałby z nimi rozmawiać. Ale Leo znał go wystarczająco dobrze, żeby wiedzieć, że ostatecznie Oliver by to zaakceptował. Może nie od razu i na pewno nie bez bólu. Ale zaakceptowałby, bo taki już był. Dobry do przesady, empatyczny i zdecydowanie zbyt skłonny do życzenia ludziom szczęścia, nawet wtedy, kiedy ich szczęście oznaczało jego własne rozczarowanie. Dlatego po rozstaniu nigdy nie mówił o Romy źle. Ani razu. Nigdy nie próbował zrobić z niej winnej. Nie wypominał jej niczego, nie poniżał jej, nie robił niczego, czym mógłby odebrać jej szacunek. Właśnie dlatego Leo wiedział, że gdyby prawda wyszła na jaw, Oliver ostatecznie prawdopodobnie również znalazłby w sobie miejsce na zaakceptowanie ich związku. Problem tkwił w tym, że teraz nie byłoby już na to szansy, bo Leo nie tylko zaczął randkować i spotykać się z byłą dziewczyną swojego kumpla. On sięgnął po nią jeszcze wtedy, gdy dalej byli razem — i to, właśnie to czyniło go tak beznadziejnym człowiekiem.
A mimo wszystko Romy nadal go chciała. Nigdy go nie odrzuciła, nie oceniła przez pryzmat tego, co zrobił. Nie wyrzucała mu, choć mogła, że mógł dać jej do zrozumienia, że jej pragnie, że jej chce, że ją uwielbia i podziwia, że do cholery zakochuje się w niej, wtedy, gdy jeszcze była sama. Ale nie zrobiła tego – w zamian przyjęła go takim, jakim był, mówiąc, że jakoś to będzie, że sobie poradzą, że razem znajdą wyjście, aby być szczęśliwą parą. Widziała w nim dobro, widziała w nim serce, które po prostu czasem było zagubione… I dała mu najdelikatniejszą wersję siebie, nawet jeśli to, co zrobili, było poniżej pasa i totalnym świństwem względem Olivera. A potem jeszcze znosiła te wszystkie głupie filmiki, w których ją atakowano, w których nazywano ją brzydkimi słowami i zarzucano złe pobudki. Znosiła chore komentarze zwracające uwagę na to, że szuka poklasku i sławy, że widać, że „chce czegoś więcej od Leo”. Znosiła to, jak fanbase Leo i Olivera obsmarowywał ją za wszystko, ale ich prawie za nic. Ollie zawsze kręcił na to głową, mówiąc, jak chorym trzeba być, aby przypisywać im takie teorie. A jednak byli zdrowi — tym chorym był Leo, robiąc wszystko, by dalej ukrywać ich związek. Romy mogła więc dać mu wszystko, a on i tak próbował schować ich miłość tak głęboko, jak gdyby samo pokazanie jej światu miało ją zniszczyć.
UsuńCo więcej, ona dała mu swoje wszystko. On oddał jej swoje. Tylko że potem Leo zrobił coś znacznie gorszego niż samo ukrywanie. Zabrał jej to wszystko z powrotem. I cholerny Benedict Maxwell znowu miał rację.
Jednocześnie skłamałby, gdyby powiedział, że utrzymywanie ich związku w tajemnicy całkiem mu przeszkadzało. Prawdę mówiąc, teorie wędrujące po internecie były przecież rzeczywistością — ludzie wiedzieli i wyczuwali, po prostu oni nigdy tego nie potwierdzili. A to stało się potężną i niebezpieczną bronią w ich rękach, a ponad wszystko w jego rękach. Bo dało mu swobodę, aby zakończyć to wszystko w momencie, w którym uznał, że tak trzeba. Że to pozwoli im bardziej kontrolować ich życie prywatne, Romy znaleźć szczęście tam, gdzie realnie je dostanie, a jemu skupić się na ratowaniu sypiącej się na jego oczach kariery. Wygodne dla psychiki było więc czytanie komentarzy o tym, jak chory fanbase doprowadził do zniszczenia przyjaźni… Łatwiej było czytać komentarze w stylu: „Może teraz zrozumiecie, że przyjaźń damsko-męska istnieje i nie trzeba wszystkiemu przypisywać czegoś więcej”, niż otworzyć Instagrama i napisać: „Romy i ja nie jesteśmy już razem”. Łatwiej było udawać, że ich relacja jest tylko czymś, o czym internet lubi spekulować, niż stanąć przed milionami ludzi i powiedzieć, że naprawdę kochał tę dziewczynę.
Trzymanie ich związku w tajemnicy miało więc jeden wielki plus — to było ich i tylko ich. Nie musieli spowiadać się fanom, hejterom i całemu światu. Leo Maxwell nie dojrzał jednak do jeszcze jednej ważnej rzeczy — do świadomości, że publiczny związek też mógł być prywatny. A teraz było już na wszystko za późno… Stracił dziewczynę swoich marzeń, jedyną kobietę, którą kiedykolwiek obdarzył tak silnymi uczuciami. Nie będzie drugiej Ro. A to bolało, bo przez cały ten czas Leo zachowywał się tak, jak gdyby zawsze istniała jakaś późniejsza możliwość. Jak gdyby zawsze było jeszcze jutro… A nie było, bo to Romy Bellini była jego przeznaczeniem, od którego on sam odwrócił się, bo uznał, że wie lepiej.
Los więc postawił go i ją w sytuacji niekomfortowej, niewygodnej. Pokazał mu, że nie można sobie tak drwić z cudzych uczuć i cudzego życia. Bo nawet jeśli żałował Ibizy, żałował zerwania, żałował wszystkiego, czym ją zranił, to konsekwencje były i będą. Każda decyzja zostawia ślad, a ta pozostawiła bolesny, trudny, ciężki jak powietrze przed burzą, które swoją duchotą nie daje wziąć głębokiego oddechu. Leo Maxwell szedł drogą, nad którą wisiały czarne chmury i w ogóle nie zdawał się być na to przygotowany. Jak zwykle.
W końcu to nie było nic więcej, prawda?
UsuńUderzyło go to natychmiast. Nie gdzieś powierzchownie, nie w tę część głowy, która wciąż próbowała wszystko logicznie poukładać. Uderzyło prosto w serducho. Tak mocno, że aż przygryzł policzek od środka, jak gdyby ból miał pomóc mu zatrzymać wszystkie słowa, które cisnęły mu się na język. Nerwowo zmarszczył nos i przesunął dłonią po jego czubku, jak gdyby próbował zetrzeć z niego coś niewidzialnego. La bugia corre sul naso. Kłamstwo biegnie po nosie. Jego ukochana mamusia powtarzała to powiedzenie tak często, że Leo mógłby je wyrecytować przez sen. Zawsze wydawało mu się trochę absurdalne i zabawne. A teraz, oczywiście, musiało wrócić do niego dokładnie wtedy, kiedy najmniej tego potrzebował. No i jeszcze jedno… Mama miała rację. Jak zwykle. Tylko że problem nie polegał na tym, że nie kochał Romy. Gdyby chodziło wyłącznie o to, wszystko byłoby prostsze. Problem był w tym, że to, co między nimi było, nie było przecież żadnym kłamstwem. Było prawdziwe, realne i namacalne. Tak delikatne, że momentami aż bolało. Kłamstwem stało się dopiero wszystko to, co próbowali zbudować wokół tego uczucia. Całe ukrywanie. Omijanie tematów. Udawanie przed światem, że nic nie ma miejsca, podczas gdy dla nich miało znaczenie absolutnie wszystko.
Nie odpowiedział więc wcale, choć nie był pewien, czy to dobrze. Rozsądek jednak podpowiadał, że może to nie miejsce, by się do tego odnosić. Nie, kiedy wszystko było między nimi tak wrażliwe niczym rana po wypadku. Romy zdawała się wciąż goić rany, które jej zadał, a on, nawet jeśli chciałby ją przekonać o tym, że przecież to wszystko było prawdziwe, nie okazałby jej szacunku, gdyby zrobił to właśnie tutaj.
Gdy zapytała o rozmowę z Sienną, jego twarz przybrała różowawego koloru, który, choć niewidoczny w świetle zimnych reflektorów, był jednak odczuwalny dla niego samego. Poczucie winy, które do tej pory siedziało gdzieś z tyłu jego głowy, właśnie uznało, że najwyższy czas upomnieć się o swoje pięć minut. Musiał to opanować. Natychmiast.
— Ja? Z Sienną? Nie — odpowiedział. Skłamał, znów. Wyprostował się, biorąc głęboki oddech — Nie wiem, dużo się dzieje, jestem poddenerwowany i chyba wyrzuciłem to na Siennę. Zamknijmy temat, nie martw się — powiedział pośpiesznie, machając dłonią w geście, jak gdyby próbował zbyć własne słowa.
A potem poczuł jej spojrzenie na sobie. Zobaczył, że i ona odważyła się obdarować go czymś więcej niż tylko obecnością obok. I przez moment poczuł się tak, jak gdyby nie byli już tylko obok siebie w tym miejscu, lecz razem… Tak, jak gdyby przez ten jeden moment wszystko znów było jak wcześniej.
— Ty jesteś urocza — odparł, układając usta w półuśmiechu — Zawsze będziesz dla mnie urocza, Ro — dodał nieco ciszej i choć poprzednie słowa były lekko zawadiackie i zaczepne, to tym razem jego ton głosu był po prostu szczery. Mówił to tak, jak gdyby chciał, żeby pamiętała, że widział w niej tylko wszystko to, co dobre. I żeby, niezależnie od wszystkiego, co zrobił, nigdy nie pomyślała, że przestał widzieć w niej to, co widział od samego początku.
and she just wants to talk through the daytime
and I just want it all when the time's right
Leo 🖤
Żadne z nich nie było idealne ani czyste moralnie w sytuacji, w której się znaleźli. Zresztą trudno byłoby mówić o takiej możliwości, biorąc pod uwagę fakt, do czego między nimi doszło. Leo daleko było do kobieciarza i książkowego egoisty, ale jednak święty też nie był. Nie oznaczało to wcale, że był złym człowiekiem — tak samo, jak złym człowiekiem nie była Romy. I ona również zdawała się rozumieć, że jej rola w całej tej sytuacji nie była idealna, a jej samej było trochę daleko do moralnego ideału. Jednak mimo tego Leo wciąż nie potrafił obarczać jej winą za to, co się działo. To nie oznaczało bynajmniej, że idealizował ją w swoim umyśle albo miał jej wyobrażenie, które dalece odbiegało od rzeczywistości. Dla niego jednak Romy była najbardziej idealną niedoskonałą kobietą, jaką kiedykolwiek mógł poznać. Dlatego wszelkie sytuacje, w których ich zachowanie mogło narazić kogoś na ból, Leo traktował jako swoją odpowiedzialność, w ogóle nie dopuszczając do siebie myśli, że i Romy mogłaby nieść ciężar ich wspólnych błędów. Może łatwiej było mu tak myśleć, bo wtedy przynajmniej jedna rzecz pozostawała prosta — mógł kochać ją bez konieczności patrzenia na nią przez pryzmat wszystkiego, co poszło nie tak.
OdpowiedzUsuńByć może właśnie dlatego tak łatwo było mu wziąć wszystko na siebie. W jego głowie sprawa była znacznie prostsza, kiedy to on był tym złym — tym, który nie postawił granicy i tylko on powinien był ponieść tego konsekwencje. Wtedy nie musiał patrzeć na Romy przez pryzmat byłej jego kumpla, która przyprawiła mu rogi, ani kogoś, kto faktycznie razem z nim mógł zranić Olivera. Dlatego kiedy przychodziło do przypisania winy za to, co zrobili razem, coś automatycznie się w nim cofało. I wszystko przez to, że Romy nie była kimś, kogo chciał osądzać — dla niego była dziewczyną, w której się zakochał i którą kochał wciąż, nieustannie i szalenie. I nawet teraz, po tym wszystkim, co zrobił, ta jedna rzecz była stałą prostą w jego życiu. To, jak cholernie był zakochany w Romy Bellini. Jak więc mógłby patrzeć na nią przez pryzmat ich wspólnych grzechów, skoro przez cały ten czas patrzył na nią jak na swoją Ro? Jak na osobę, do której jego myśli uparcie wracały, nawet wtedy, kiedy sam próbował je od niej odciągnąć?
Nie żałował więc wcale tego, że ją pokochał. Nie żałował ani jednej chwili, którą dzielili, chwili, w której poznawał smak jej pocałunków i ciepło jej skóry. Nie żałował wspólnych dni i wspólnych nocy ani tego, jak dobrze znał melodię jej śmiechu. Żałował jedynie tego, że nie potrafił od początku zrobić tego, co później nie skończyłoby się czyjąś krzywdą. I może wtedy nie wmówiłby sobie, że musieli się rozejść. Że to tak będzie przecież lepiej… A nie było. Co więcej, spowodowało jeszcze więcej bólu i błędów, niż powinno.
Dziwnie mu było, gdy Romy postawiła granicę. Nie dlatego, że zrobiło mu się głupio, co raczej z tego powodu, że nigdy dotychczas się to nie zdarzyło. Rozumiał oczywiście jej reakcję, w zasadzie był z niej nawet dumny, bo to pokazywało, że chciała zadbać o siebie i swój dobrostan. Jednocześnie było to też dla niego bolesnym zderzeniem z rzeczywistością, w której faktycznie nie miał już dostępu do tego, co niegdyś było jego codziennością. Do niej. Do jej bliskości i tej wersji ich, która kiedyś wydawała mu się czymś oczywistym. I znów, po raz kolejny, przypomniał sobie, że było tak na jego własne życzenie. Mimo to uczucie zdziwienia minęło dość szybko, ustępując miejsca lekkiej frustracji. Zupełnie tak, jak gdyby w duchu buntował się jej reakcji i nie chciał, żeby tak robiła. Czyżby wychodził z założenia, że tylko on mógł stawiać granice? A może był przekonany, że cokolwiek by powiedział, to Romy rzuciłaby mu się w ramiona i tak po prostu zostawiła wszystko za sobą? Cóż, gdyby ktoś zadał mu te pytania bezpośrednio, pewnie nie wiedziałby, co odpowiedzieć. Jedno jednak było pewne — cokolwiek było fundamentem tego zachowania, sukcesywnie powodowało w nim wzrost frustracji. Bo jakaś jego część wciąż, zupełnie irracjonalnie, liczyła na to, że ona również nie potrafiła tak po prostu przestać być jego Ro.
— Przecież nie rob… — zaczął, chcąc stanąć we własnej obronie, gdy nagle jego wypowiedź została przerwana przez osobę trzecią. Leo odwrócił się do tyłu, czując obcy dotyk na swoim ramieniu. Młoda, nieco rozradowana dziewczyna w zasadzie wyłoniła się nagle, wręcz znikąd. Leo, korzystając z dobrze rozwiniętego refleksu, szybko zaobserwował, że najwidoczniej nie pojawiła się tu przypadkowo, a rzeczywiście siedziała w pobliżu.
Usuń— Tak, tak. To ja — przytaknął, posyłając jej miły uśmiech. Już miał powiedzieć, że miło mu spotkać swoją fankę, aż dotarło do niego, że w zasadzie w ogóle nie był pewny, czy nią była. Był oczywiście przyzwyczajony do setek osób chcących zrobić sobie z nim zdjęcie, czego nigdy nie traktował jako czegoś, co miałoby czynić go lepszym człowiekiem. Dla niego zawsze przypominało to robienie sobie pamiątkowych zdjęć z przyjaciółmi, których nigdy jeszcze nie poznał. Zrobienie więc sobie zdjęcia z tą dziewczyną, nawet jeśli jej pobudki były wątpliwe, też nie było dla niego problemem – a nawet gdyby było, nie robiło to żadnej różnicy, jako że Romy była już przygotowana w roli “fotografki”.
— Jasne. Nie ma problemu — odpowiedział, przenosząc wzrok na Romy, która trzymała telefon w rękach.
To sprawiło, że przez moment Leo niemalże zapomniał, że jeszcze chwilę temu miał się tłumaczyć Romy ze swoich słów – a w zasadzie siebie obronić. Czuł się tak jednak tylko do czasu, bo słysząc słowa dziewczyny, Leo uniósł mimowolnie brwi. Wcale nie dlatego, że szczególnie przejął się oceną nieznajomego faceta, który widocznie był jego fanem. Poczuł się zakłopotany, bo los postanowił wyjątkowo konsekwentnie przypominać mu o jego grzechach, gdy padło wyjaśnienie ze strony obcej dziewczyny.
Nie tylko mnie lubił. Przez moment Leone po prostu patrzył na dziewczynę, jak gdyby chcąc upewnić się, że dobrze zrozumiał. Ale co tu było trudne do zrozumienia? Spojrzał więc kątem oka na Romy, która właśnie miała zrobić zdjęcie jemu i dziewczynie opowiadającej o zdradzie swojego chłopaka. Zabawne, nie? Jeszcze tylko brakowało, żeby dziewczyna zaczęła opowiadać o tym, jak odkryła zdradę, a Leo musiałby siedzieć obok Romy i słuchać historii o tym, jak ktoś nie potrafił trzymać się jednej osoby.
Kolejne słowa dziewczyny wyrwały go z szybkich refleksji. ”To ja poznałam gościa, którego ogląda na ekranie i płacze, gdy mu nie wychodzi.” Zaśmiał się krótko.
— Nie jestem pewien, czy to akurat powinno być argumentem na moją korzyść.
— W mojej opinii zdecydowanie jest.
— To bardzo hojna opinia, dziękuję — zarumienił się, po czym uśmiechnął się i spojrzał w stronę Romy. No nic, pozostawało jedynie zrobić to zdjęcie. Przybliżył się więc do dziewczyny bez większego zastanowienia. Był do tego przyzwyczajony, tylko że tym razem tego zdjęcia nie robił on ani jakaś inna obca osoba, tylko jego Ro.
I nagle przypomniał sobie, jak często to właśnie ona robiła mu zdjęcia. Nie na czerwonym dywanie, podczas pokazów czy w miejscu, gdzie każdy ruch mógł zostać sfotografowany. Robiła te w mieszkaniu, w samochodzie, przy kawie czy za późnym śniadaniu po wspólnie spędzonej nocy. Tak samo robił on, korzystając z każdej chwili, jak gdyby bał się, że miało to zniknąć, a jedyne, co pozostałoby po Romy, to zdjęcia. Cóż, niestety miał rację. Teraz stała obok niego z telefonem w dłoni, tak jak robiła to dziesiątki razy wcześniej, a jednak wszystko było zupełnie inne. Może właśnie dlatego tak trudno było mu nie myśleć o tym, jak bardzo chciałby, żeby znowu było zwyczajnie.
Spojrzał w obiektyw. Uśmiechnął się. Gotowe.
— Jeju, dziękuję ci bardzo! Jesteś świetny, właśnie pomogłeś utrzeć nosa dupiarzowi — przytaknęła z uznaniem — Przykro mi, że masz takiego fana, ale chociaż wobec ciebie jest lojalny, a to już coś, nie? — dodała z uśmiechem, a Leo jedynie przytaknął. Cóż, lepiej żeby nie wiedziała, że łączyło go z jego fanem dużo więcej, niż powinno.
Gdy dziewczyna wróciła do swojej własnej rzeczywistości, gdzie odgrywała swoją własną główną rolę, Leo nie spojrzał już na Romy ponownie. Może dlatego, że dalej był na nią trochę zły. A może dlatego, że ta dziwaczna rozmowa i sytuacja przypominała wręcz sztukę teatralną napisaną przez los pod tytułem Zdrajcy. Siłą rzeczy było to brzydkim fundamentem, od którego nie mogli uciec, bo właśnie to zrobili Oliverowi. Romy miała jednak na swoim koncie tylko jedną osobę, przez którą mogły ją pożerać wyrzuty sumienia. Leo miał ich dużo więcej, bo ta paskudna etykieta podwoiła mu się po Ibizie.
UsuńZamiast więc wrócić do tematu, obronić się, powiedzieć, że chociaż wie, że nie może jej mówić już takich rzeczy, to po prostu chce — zamilkł. Nie powiedział nic, patrząc w pustą przestrzeń i nerwowo przeplatając dłońmi, gdy szum trwających wokół rozmów docierał do jego głowy. Co jakiś czas kątem oka widział Romy, ale za każdym razem, gdy jego spojrzenie chciało zatrzymać się na niej odrobinę dłużej, odwracał wzrok. Nie chciał, żeby zauważyła, jak bardzo samo siedzenie obok niej wciąż potrafiło rozregulować mu wszystko w głowie. Przecież nie robiła niczego szczególnego, po prostu była.
I wtedy obok niego usiadła Evelyn Hart. Przywitała się z nim i Romy, a Leo odpowiedział jej z uśmiechem, wdzięczny za choćby chwilową zmianę tematu. Porozmawiali chwilę, o wszystkim i niczym – o pokazie, kolekcji i tym, kto jeszcze pojawił się na widowni. Była to jedna z tych całkowicie zwyczajnych rozmów, które nie zostawały w pamięci nawet pięć minut po ich zakończeniu, ale teraz Leo przyjął ją niemalże z ulgą. Pozwalała mu przez moment nie myśleć o tym, że obok siedziała Romy ani o tym, że jeszcze niedawno potrafiłby pochylić się w jej stronę bez zastanowienia, powiedzieć coś cicho tylko dla niej albo po prostu oprzeć kolano o jej kolano i nawet nie uznać tego za coś, co wymagało jakiejkolwiek refleksji.
A potem kobieta odwróciła się plecami do nich, rozmawiając z osobą obok siebie. I nagle znowu zostali sami, tyle że w ciszy. To nie była jednak krępująca cisza między nim a Romy, raczej ciężka i trochę nostalgiczna, bo przypominała o tym, o czym pamiętać nie chciał. Przez moment zastanawiał się nawet, czy powinien coś jeszcze powiedzieć. Cokolwiek. Tylko że oboje wiedzieli, że nie dało się udawać, że nic się nie stało i każde niewinne zdanie mogło mieć drugie dno, a każdy dłuższy kontakt wzrokowy – znaczyć więcej, niż powinien. A Leo nie był pewien, czy bardziej bał się tego, że znowu przekroczyłby granicę, czy tego, że Romy już by mu na to nie pozwoliła. Nawet jej milczenie zdawało się czymś, do czego nie miał już prawa.
Pokaz jesiennej kolekcji Tommy’ego Hilfigera rozpoczął się. A to oznaczało jedno — za moment miał ujrzeć Siennę, i to z pierwszego rzędu.
L. 🖤
Serce zabiło nieco szybciej, niż powinno. Nie z ekscytacji ani nawet z podenerwowania, bo tym razem był to nagły, zupełnie nieproszony stres. Leo Maxwell znał to ukłucie aż nazbyt dobrze. Po raz pierwszy poczuł je wtedy, gdy zrozumiał, że Romy nie jest już tylko jego przyjaciółką i że w zasadzie, to nigdy nią nie była. Wtedy to ukłucie było wyrzutem sumienia, niemal fizycznym poczuciem winy za to, że zakochał się w dziewczynie swojego przyjaciela. Po raz drugi poczuł to ukłucie, kiedy po raz pierwszy pocałował Romy Bellini. Wtedy było ono już czymś innym – dezaprobatą i świadomością, że właśnie przekroczył granicę, od której nie będzie już odwrotu. I nawet jeśli jeszcze nie zrobił Oliverowi najgorszej rzeczy, to był na najlepszej drodze, aby to zrobić. Po raz trzeci poczuł je w hotelu na Ibizie, zaraz po przebudzeniu, kiedy zobaczył obok siebie nagą Siennę Vale. Wtedy dotarło do niego, do czego doszło. I jak cholernie mocno skrzywdził najważniejszą osobę w swoim życiu.
OdpowiedzUsuńTeraz to samo ukłucie wróciło, przypominając mu o wadze jego grzechów.
Był koniec sierpnia, weekend Grand Prix Holandii. Leo nie szykował się na wyjazd do Zandvoortu, bo dłużej już go to nie dotyczyło. Był z dala od padoku, swojego zespołu i bolidu czekającego na niego w garażu. Po raz pierwszy Grand Prix odbywało się bez niego. I właśnie to okazało się znacznie trudniejsze, niż przewidywał. Na Hungaroringu wiedział już, że to ostatni raz. Po Silverstone nie mógł liczyć na więcej, a jego los został przesądzony. Wtedy jednak świadomość końca była jeszcze czymś, co dało się odsunąć na później. Ostatni wyścig miał wprawdzie swój własny ciężar, ale przynajmniej był w samochodzie i znał strukturę swojego weekendu.
A potem nie wiedział już nic. Po prostu nadszedł kolejny weekend Grand Prix – taki sam jak wszystkie poprzednie, tylko że bez niego. Przez lata sierpniowy weekend po letniej przerwie oznaczał dla niego tor, garaż, odprawy, media, hotel, wieczorne rozmowy z zespołem i tę charakterystyczną mieszankę adrenaliny oraz zmęczenia, której nie dało się pomylić z niczym innym. Później oznaczał stres i wątpliwości spowodowane przez Erica, ale wciąż podstawa była jednak ta sama… Teraz nie musiał już nigdzie być.
Być może właśnie dlatego nie wiedział, co w ogóle ze sobą zrobić. Przez ostatni miesiąc wprawdzie próbował sobie wmówić, że może tak po prostu miało być i naprawdę tego potrzebował. Może odpoczynek miał dobrze mu zrobić, a to wszystko, co go dręczyło, było wyłącznie wyrazem jego paranoi. A teraz wreszcie będzie miał czas na normalne życie, na ludzi, których przez lata stawiał na drugim miejscu, na rzeczy, które odkładał z wyścigu na wyścig. Tylko że normalne życie nie przychodziło wcale tak łatwo, kiedy w jego życiu w zasadzie nic nie było normalne. A holenderski wyścig tylko boleśnie mu o tym przypomniał… Kiedy więc emocji zrobiło się zbyt wiele, Leo zrobił to, w czym był już mistrzem – wybrał ucieczkę.
Ibiza brzmiała więc kusząco, jak nigdy wcześniej. Problem polegał na tym, że nie miał z kim jechać. Milo miał kampanię i zbliżającą się sesję dla Burberry. Ollie i Jasper byli niedostępni z powodów aż nazbyt oczywistych. Swojego brata absolutnie by nie wziął, więc pozostawała Allegra. Ona jednak od kilku miesięcy miała zaplanowany wyjazd z ich mamą. Został więc sam, a sam na Ibizę pojechać nie mógł. Nie dlatego, że nie chciał, a dlatego bo doskonale wiedział, jak szybko mogłoby się to przerodzić w medialną katastrofę. Nie musiał nawet wymyślać scenariusza, Rafe robił to za niego wystarczająco często. W tej jednej kwestii musiał więc przyznać mu rację – potrzebował towarzystwa.
I wtedy napisała Sienna. Zupełnie tak, jak gdyby spadła mu z nieba.
Jak się trzymasz?
UsuńWiadomość go zaskoczyła. Była niecodzienna, właściwie to nawet. Sienna należała wprawdzie do jego paczki, ale dla niego nigdy nie była nikim więcej niż koleżanką od imprez i najlepszą przyjaciółką jego sekretnej dziewczyny. Tą konkretną, która patrzyła na niego w sposób jasno sugerujący, że jeśli kiedykolwiek złamie Romy serce, sama zadba o to, żeby zniszczyć jego życie. A potem sama, jak się okazało, pomogła mu je złamać.
A co?
Trzy kropki.
Przerwa.
Coś się stało? Z Ro wszystko okej?
Tak. Kolejna chwila przerwy. Napisałam przez gp. Domyślam się, że musi być trudno.
Trochę.
W zasadzie na tym mógł skończyć. A nawet powinien, tyle że nie skończył. Pisali z Sienną przez kilka godzin. O wszystkim i niczym; o wyścigu, ludziach, imprezach, rzeczach zupełnie nieistotnych i tych, które nagle wydawały się łatwiejsze do powiedzenia komuś, kto nie zadawał zbyt wielu pytań. Aż w końcu wspomniał o Ibizie. Że ma ochotę wyjechać i potrzebuje kilku dni, żeby nie myśleć o otaczającym go świecie. Sienna zareagowała niemal od razu.
Jedźmy razem, co ty na to?
Leo zapytał od razu o Romy. Czy może pojechać z nimi, bo nie musiałaby przecież wiedzieć, że to wyjazd z nim. Mogliby po prostu wmówić jej, że Sienna jedzie sama, a on przypadkiem też będzie na miejscu. Odpowiedź przyszła niemal natychmiast.
Posrało cię? Daj jej spokój. Ledwo się pozbierała, nie dowalaj jej, Leo.
Więc pojechali sami. Nie dodawał zdjęć na Instagramie. Nie było żadnych stories ani innych śladów, które mogłyby sugerować, że spędzili razem kilka dni na Ibizie. Rafe o niczym nie wiedział, bo gdyby wiedział, prawdopodobnie odstrzeliłby go na miejscu. Sterling był przekonany, że Leo pojechał do Londynu i został u rodziny. Maxwell więc dobrze to sobie rozegrał. Naprawdę dobrze. Co więc mogło pójść źle? Cóż, jak się okazało, wszystko.
A teraz siedział w pierwszym rzędzie, obok dziewczyny, którą kochał, i patrzył na Siennę Vale – dziewczynę, z którą kilka tygodni wcześniej przespał się podczas wyjazdu, który miał być tylko ucieczką od wszystkiego. I nagle bardzo wyraźnie przypomniał sobie, że od pewnych rzeczy, niestety, nie dało się uciec.
W pierwszej chwili pomyślał, że najlepiej będzie, jeśli jego spojrzenie będzie krążyło wszędzie, tylko nie wokół brunetki. Potem uznał, że byłoby to jeszcze bardziej podejrzane, bo nie było w jego zwyczaju ignorować czyjegoś wkładu ani nie wyglądałoby to naturalnie, gdyby nagle uparcie wpatrywał się w cokolwiek poza wybiegiem. Zupełnie tak, jak gdyby próbował coś ukryć… A przecież nie mógł pozwolić, żeby ktokolwiek, a szczególnie Romy, pomyślał, że właśnie to robi. Poszedł więc tropem drugiej myśli, czyli patrzył na wybieg, zachowując jednak wystarczający dystans, by nie dać po sobie poznać, jak bardzo obecność Sienny wytrącała go z równowagi. Dobijał go fakt, że zaczęła współpracę z tą samą marką, ale nie miał wyboru – musiał robić dobrą minę do złej gry, więc ją robił. Uśmiechał się wtedy, kiedy należało. Klaskał, kiedy wypadało. Zachowywał się dokładnie tak, jak powinien zachowywać się ktoś siedzący w pierwszym rzędzie na pokazie mody.
Tylko problem tkwił w tym, że wystarczyło jedno spojrzenie na Siennę, by kącik jego ust drgnął w grymasie niesmaku, a spojrzenie pociemniało od złości. Był na nią wściekły. Znacznie bardziej, niż był gotów przyznać nawet przed samym sobą. Łatwiej było mu zresztą być wściekłym na nią niż na siebie, bo nie potrafił dostrzec, że większość uczuć, które kierował w stronę Sienny, była jedynie odbiciem jego własnych wyrzutów sumienia. Ot, złością na człowieka, który przypominał mu o jego własnym błędzie i decyzji, której nie dało się cofnąć, niezależnie od tego jak bardzo jej żałował. I jak bardzo chciałby cofnąć czas. Sienna była więc najprostszym celem, bo to jej mógł przypisać całą winę, przynajmniej przez kilka sekund, zanim rzeczywistość znowu przypominała mu, że przecież był tam również on. A raczej ponad wszystko on.
UsuńI to było straszne, bo kiedy patrzył na nią, widział Romy. Jej twarz, gdyby kiedykolwiek się o tym dowiedziała. Widział tę chwilę, w której zrozumiałaby, że ludzie, którym ufała, zrobili jej takie świństwo. A nie zasługiwała na taki ból.
Modlił się więc tylko o jedno – żeby Sienna przypadkiem nie spojrzała w jego kierunku. Miał nadzieję, że miała tyle oleju w głowie, żeby nie szukać go wzrokiem w tłumie, wiedząc przecież, że sama zaprosiła tutaj Romy. Liczył na to, że okaże się na tyle bystra, by skupić się na wszystkim innym. Ale oczywiście tego nie zrobiła. Najpierw spojrzała na niego, dopiero potem na Romy. Świetnie, dokładnie tego jeszcze mu brakowało.
Wziął głęboki oddech i na moment odwrócił wzrok, jak gdyby chciał wyrzucić z siebie rosnącą irytację, zanim zauważy ją Romy. Zacisnął szczękę, potem rozluźnił ją, zmuszając mięśnie twarzy do powrotu do obojętnego wyrazu. Nie mógł sobie pozwolić na nerwowość. Nie przy niej, w raczej zwłaszcza nie przy niej, bowiem Romy siedziała tak blisko, że to było niemal absurdalne. I to chyba było gorsze niż jej nieobecność, bo mógł ją widzieć, słyszeć jej głos, nawet czuć ciepło jej ramienia, kiedy przypadkiem poruszała się na siedzeniu. A nie mógł zrobić nic.
W końcu wrócił wzrokiem do wybiegu. Jego noga poruszała się w rytm melodii grającej w tle, zdradzając napięcie, którego twarz uparcie nie chciała pokazać. Starał się więc nie myśleć o tym, co wydarzyło się między nim a Sienną, zwłaszcza że siedząca obok niego Romy wyglądała na autentycznie zachwyconą występem swojej przyjaciółki. I Leo przez chwilę pozwolił sobie po prostu na nią patrzeć. Nie na wybieg, tylko na Romy. Na sposób, w jaki śledziła kolejne sylwetki modelek. Na lekko rozchylone usta, kiedy coś szczególnie przypadło jej do gustu. Na błysk ekscytacji w oczach, którego nie widział u niej od dawna. Wyglądała na szczęśliwą. I chyba właśnie dlatego jego własne serce ścisnęło się jeszcze mocniej, bo kochał ten widok. Kochał ją taką. A jednocześnie wiedział, że nie ma już prawa być częścią tej radości w taki sposób, w jaki był nim wcześniej. Bo przecież sam do tego doprowadził.
Potrzebuję tej spódniczki.
Słowa Romy wyrwały go z letargu. Spojrzał na nią niemal natychmiastowo i od razu dostrzegł jej rozbrajający uśmiech. Tym razem ciepły, zupełnie niewymuszony. Taki, który pojawiał się na jej twarzy wtedy, kiedy coś naprawdę ją zachwycało. Leo, zupełnie bezwiednie, odpowiedział jej tym samym. Nie potrafił oderwać od niej wzroku. Była urocza w tym swoim zachwycie i tym, ile radości potrafił dać jej tak pozornie błahy pokaz. Przez moment wszystko inne przestało mieć znaczenie, a była tylko Romy. Miał więc ochotę powiedzieć jej, że będzie pięknie wyglądała w tej spódniczce. A najlepiej – że sam jej ją kupi. Żadne z tych słów nie padło jednak z jego ust.
A potem Romy pochwaliła swoją przyjaciółkę. Leo zerknął na wybieg, jak gdyby potrzebował sekundy, żeby znaleźć odpowiedź, która nie zdradzi absolutnie niczego.
Usuń— Ta — odpowiedział, nachylając się lekko do tyłu na miejscu, na którym siedział. Nie powiedział nic więcej, bo nie zamierzał. Nie miał zamiaru chwalić Sienny. Nie miał też zamiaru jej krytykować. W ogóle nie miał zamiaru o niej rozmawiać. Znów więc spojrzał na Romy, zupełnie tak, jak gdyby pokaz w ogóle przestał istnieć, a była tylko ona. Bo dla niego przecież była tylko ona.
Pokaz obejrzeli w ciszy, a Leo właściwie nie wiedział, kiedy dotarł do końca. Kolejne modelki pojawiały się na wybiegu, muzyka zmieniała rytm, światła przesuwały się po sali, a on rejestrował to wszystko bardziej kątem świadomości niż rzeczywistym zainteresowaniem. Całą uwagę pochłaniało mu to, że Romy siedziała kilka centymetrów od niego. Czasami wystarczyło, że poruszyła dłonią, a jego ciało reagowało niemal odruchowo, jak gdyby nauczyło się szukać jej bliskości. Za każdym razem musiał się powstrzymywać i przypominać sobie, że nie może. Wszystko się przecież zmieniło, gdy uznał, że Romy nie może być już dłużej w jego życiu.
Kiedy Sienna wyszła jeszcze raz na sam koniec, razem z pozostałymi modelkami, Leo nawet nie podniósł na nią wzroku.
W końcu światła zaczęły się rozjaśniać, muzyka ucichła, a ludzie powoli zaczęli podnosić się z miejsc. W pierwszych rzędach rozpoczęło się zwyczajowe zamieszanie; telefony wyciągane niemal jednocześnie, krótkie komentarze dotyczące kolekcji, gratulacje wymieniane między gośćmi i próby złapania kontaktu z ludźmi, których jeszcze kilka minut wcześniej można było obserwować wyłącznie z drugiego końca wybiegu. Leo przez chwilę siedział jeszcze bez ruchu, bo miał wrażenie, że jeśli wstanie, ta krótka chwila się skończy. A nie chciał, żeby się kończyła. I było w tym coś niemal żałośnie naiwnego... Przez cały pokaz bowiem myślał tylko o tym, jak bardzo chciałby znaleźć się gdzieś indziej, z dala od Sienny i własnych wyrzutów sumienia. Teraz, kiedy mógł już wyjść, nagle nie chciał się ruszać, bo oznaczało to rozstanie z Romy.
Po raz kolejny.
Nie mógł jednak siedzieć w nieskończoność. Jako ambasador Tommy'ego był jednym z gości, których marka chciała mieć na widoku nie tylko podczas samego pokazu. Wiedział, że czekały go gratulacje, kilka słów z przedstawicielami zespołu, prawdopodobnie zdjęcia i krótkie przejście w stronę wyjścia lub strefy dla zaproszonych gości. Nic wielkiego.
Leo spojrzał więc w stronę Romy. Przez chwilę milczał.
— Dziękuję za wspólny czas, Romy — oznajmił, wstając ze swojego miejsca. Posłał jej ciepły, choć nieco zgaszony uśmiech. Przez ułamek sekundy chciał powiedzieć coś jeszcze, nie powiedział jednak nic. Zamiast tego jeszcze raz skinął głową osobom z zespołu marki, wymienił kilka krótkich zdań z jednym z przedstawicieli Tommy'ego i ruszył w stronę wyjścia, razem z pozostałymi gośćmi. Przez moment musiał zatrzymać się przy ściance, gdzie czekało jeszcze kilku fotografów. Pozował, odpowiadał na pojedyncze pytania i pozwalał, by aparat po raz kolejny uchwycił jego uśmiech. Profesjonalny, swobodnych i dokładnie taki, jakiego od niego oczekiwano. Nikt nie musiał wiedzieć, że jeszcze kilka metrów wcześniej zostawił dziewczynę, która bezpowrotnie zabrała nie kawałek, a całość jego serca.
Czekało go after party. Właściwie to właśnie ono było jego główną motywacją, by w ogóle pojawić się na nowojorskim Fashion Weeku. Zwykle oznaczało ludzi, muzykę, alkohol, przypadkowe spotkania i wystarczająco dużo zamieszania, by nie musieć myśleć o niczym dłużej niż zwykle. Tym razem jednak miał iść tam z jeszcze jedną myślą – nadzieją cichą, nierozsądną i niemal dziecinną. Że może Romy również pojawi się na after party. I może przez kilka kolejnych godzin będzie mógł być obok niej — choćby tylko w tłumie, choćby tylko przez chwilę. Najwidoczniej tyle mu teraz wystarczało.
and you be like "baby, who cares?" but I know you care
Leo 🖤
Leo stał przed wejściem do Plazy jeszcze przez kilka minut, wyciągając telefon z kieszeni. Skoro samochód wciąż nie podjechał, chciał przynajmniej sprawdzić wiadomości, a na ekranie zdążyło już pojawić się kilka nowych powiadomień. To właśnie wtedy usłyszał obcy sobie głos.
OdpowiedzUsuń— Leo? — odwrócił głowę i zobaczył jednego z przedstawicieli Tommy’ego — After party zaczyna się już w środku. Dołączysz, prawda? — zapytał mężczyzna. W tej samej chwili Leo spojrzał w stronę samochodów stojących przy krawężniku, wciąż nie dostrzegając swojego kierowcy. Dopiero wtedy dotarło do niego, że spotkanie z Romy i zaplanowana później impreza w 1OAK całkowicie wyrzuciły mu z głowy jeszcze jeden obowiązek do odhaczenia. Westchnął — Tak, prawie bym zapomniał. Dzięki — odpowiedział, po czym schował telefon do kieszeni i ruszył za mężczyzną do środka. Choć poczuł lekką frustrację, pocieszał się świadomością, że nie musiał już robić wiele więcej. Pokaz się skończył, zdjęcia zostały zrobione, wywiadów udzielił – marka dostała dokładnie tę obecność, której od niego oczekiwała. Musiał jeszcze tylko zostać trochę dłużej, porozmawiać z właściwymi ludźmi i pokazać, jak świetnie było być ambasadorem Tommy’ego Hilfigera. Jedno było jednak pewne – zdecydowanie nie zamierzał zostać tam do końca.
I nie został.
Czarny samochód pojawił się pod Plazą punktualnie. Niebo zdążyło już ściemnieć, gdy Leo Maxwell wychodził z hotelu. Wciąż nie brakowało jednak przedstawicieli mediów, a kilka aparatów natychmiast skierowało się w jego stronę. Nie zatrzymał się na dłużej. Uśmiechnął się jedynie do fotografów, rzucił kilka krótkich, wyuczonych formułek i ruszył w stronę samochodu.
Gdy tylko znalazł się w środku, kierowca ruszył bez zawahania. Dokładnie w tej samej chwili zadzwonił jego telefon. Spojrzał na ekran. Rafe. Westchnął i odebrał.
— Trzymaj się z dala, huh? — mruknął Leo, kręcąc głową — A potem sam mnie stawiasz w takiej sytuacji! Zdecyduj się, Rafe.
— Wypraszam sobie. To nie ja zajmowałem się usadzeniem gości. Gdybym wiedział, sytuacja wyglądałaby inaczej — wybronił się, wyraźnie podirytowany reakcją swojego podopiecznego. Leo uśmiechnął się pod nosem. Mimo wszystko choć raz udało mu się odegrać Sterlingowi — Ale rozegrałeś to idealnie, Maxwell. Odpowiednia ilość treści na stories, zero odniesienia do Romy. Przez cały pokaz zachowywaliście się normalnie. Tak trzymaj, a będzie tylko lepiej — pochwalił go Rafe.
Leo przewrócił oczami.
— Mhm.
Potem Rafe przeszedł do kolejnego punktu i przedstawił mu plan na resztę wieczoru, a także przekazał informacje dotyczące minionego już oficjalnego after party Tommy’ego Hilfigera. Leo trochę pomarudził, po czym został poinstruowany, jaki post powinien opublikować w związku z pokazem i nową kolekcją Hilfigera. Oczywiście Rafe musiał dorzucić swoje trzy grosze i po raz kolejny zasugerować, że profilem Leo na Instagramie powinna zajmować się głównie Macie. Leo zareagował jednak dokładnie tak samo jak wcześniej, bowiem ta sfera jego życia musiała pozostać poza pełną kontrolą PR-u. W kwestii materiałów sponsorskich był gotów na współpracę, ale wszystko inne pozostawało jego własne. Zbyt mocno cenił sobie swoich fanów, by na jego profilach znajdowało się wyłącznie to, co wystylizowane, wypolerowane i wychuchane. Rafe ostatecznie przyjął to do wiadomości. Po prostu czasem zdarzało mu się pomarudzić.
Gdy dotarł pod apartamentowiec w Tribeca, Rafe kończył już z nim rozmowę. Na sam koniec poprosił jedynie, by Leo nie zrobił niczego, co następnego dnia mogłoby przynieść medialną aferę. Odnotowane, pomyślał, po czym zakończył rozmowę i wysiadł z auta.
Powiew jesiennego, nieco chłodnego powietrza musnął skórę jego twarzy, niemal natychmiast sprowadzając go na grunt rzeczywistości. W chwili, w której opuścił samochód, zostawił za sobą również wszystko, co wiązało się z marką, pokazem i jego publicznym wizerunkiem. Na chwilę przestał być kierowcą Formuły 1, a był po prostu Leo Maxwellem, który miał zaraz szybko się wyszykować na imprezę, na którą i tak był już spóźniony. Jego myśli krążyły jednak po orbicie Romy Bellini. Zastanawiał się, gdzie była, jak wyglądała i co robiła. Czy dane jej było trafić na to samo after party, co on? Nowojorski Fashion Week pociągał przecież za sobą kilka wydarzeń organizowanych bezpośrednio po pokazach, a on nie miał odwagi zapytać jej o to, na który planowała się wybrać, kiedy jeszcze ją widział. Nie wiedział więc, czy znalazła się na tym samym after party, na które dostał zaproszenie i na które sam planował się wybrać. Właściwie nie wiedział nawet gdzie dokładnie była. I to doprowadzało go do szału, bowiem jeszcze kilka miesięcy temu wiedział wszystko. Nie było dnia, w którym by się nie spotkali albo ze sobą nie rozmawiali. Tam, gdzie nie było szansy na fizyczne spotkanie, były rozmowy telefoniczne i wiadomości. Każda minuta należała do Romy, nawet w trudnych chwilach związanych z zespołem. A teraz nie wiedział już nic. Wiedział tylko jak uroczo wyglądała, kiedy śledziła pokaz. Jak pięknie układał się jej strój na ciele. I jak wspaniale było ponownie usłyszeć jej głos.
UsuńMoże właśnie dlatego wyciągnął telefon jeszcze zanim zdążył przekroczyć próg swojego loftu. Był w windzie, oparty o jej ścianę i absolutnie nie przejmował się tym, że właśnie brudzi marynarkę z najnowszej kolekcji Hilfigera. Przesunął palcem po powiadomieniach, a niedługo później uruchomił Instagrama. Bynajmniej nie dlatego, żeby szukać Romy w aktualnościach. Oczywiście, że nie. Po prostu sprawdzał, jakim życiem tętnił nowojorski wieczór – przynajmniej tak sobie tłumaczył. Przesuwał więc szybko jedną relację po drugiej. Kilka ujęć z pokazu. Zdjęcia z backstage’u. Fragmenty wybiegów. Jakieś imprezy. Przewijał je niemal bezmyślnie, aż w końcu zatrzymał się na jednej z nich. Nie była to jednak Romy. Kolejna też nie. Dopiero gdy winda zatrzymała się na poziomie jego loftu, zorientował się, że właściwie już niczego nie oglądał. Po prostu przesuwał kolejne stories w nadziei, że gdzieś pomiędzy przypadkowymi zdjęciami znajdzie jej twarz. A przecież, jeśli była na którymś z afterów, wcale nie musiała niczego wrzucać. Co więcej, równie dobrze mogła w ogóle nie być na żadnej imprezie – w to jednak Leo już nie wierzył.
Wszedł do środka, mając gdzieś z tyłu głowy świadomość, że jest już trochę spóźniony i jeśli chce przyzwoicie spędzić noc, powinien w końcu wziąć się w garść. Kiedy w jego życiu była jeszcze Romy, to zwykle ona pilnowała, żeby pojawiali się punktualnie na prywatnych wydarzeniach. On był raczej spóźnialski. Często jednak wcale nie wynikało to z jego niezorganizowania, lecz z tego, że nie potrafił odkleić się od blondynki. Wtedy, gdyby tylko mógł, nie wypuszczałby jej z objęć. To wspomnienie jednak wywołało ukłucie gdzieś głęboko w środku. Rzucił telefon na kanapę, jak gdyby to właśnie urządzenie było odpowiedzialne za frustrację, która zdążyła się w nim rozbudzić.
Przez dłuższą chwilę stał nieruchomo, zupełnie jakby nie wiedział, co właściwie powinien teraz zrobić. A wszystko dlatego, że za żadne skarby nie potrafił się skupić. Prawdę mówiąc, był w szoku, że na oficjalnym after party Tommy’ego w ogóle udało mu się zebrać myśli. Jeden pokaz obok Romy Bellini – tylko tyle wystarczyło, żeby nie potrafił przestać o niej myśleć. Przypominał sobie jej spojrzenie, sposób, w jaki odwracała głowę, to, jak z zachwytem obserwowała Siennę, a później cały pokaz. Przypominał sobie nawet przypadkowy dotyk jej nogi, który wzbudził w nim krótkie napięcie. Fakt, przez cały pokaz próbował zachowywać się tak, jak gdyby siedząca obok niego dziewczyna była już tylko kolejną osobą na pokazie i nie znał jej lepiej niż wszyscy ci ludzie obecni na wydarzeniu, a jego ciało nie rozpoznawało jej obecności szybciej niż jego rozum. Ale tak nie było. I nawet jeśli Rafe Sterling uważał, że Leo zrobił kawał dobrej roboty, kosztowało go to znacznie więcej, niż mógłby przyznać – cena, którą zapłacił kosztowała go wiele, bo tego już nie potrafił opanować. Puszka pandory została otwarta, wszystko kręciło się wokół Romy i tylko wokół niej. Nawet Sienna Vale zniknęła gdzieś na dalszym planie, podobnie jak to przytłaczające uczucie niepokoju, które jeszcze niedawno nie pozwalało mu myśleć o niczym innym.
UsuńSięgnął po telefon ponownie, zanim wszedł do swojej sypialni. Tym razem nie otworzył Instagrama, a wiadomości. Ich wspólny czat znalazł od razu. Może powinien był napisać? Nie, to głupie. Chociaż, może? Zapyta, raz kozie śmierć. Zaczął więc wystukiwać wiadomość, przekonując samego siebie, że to tylko niewinne pytanie. Mógł przecież udawać, że pyta dlatego, że nie wiedział, kogo powinien się spodziewać i czy jest dużo ludzi. No cokolwiek. Albo… Westchnął i skasował pierwsze litery, zanim zdążył napisać cokolwiek sensownego. Leo był już bliski złości, kiedy nagle na ekranie pojawiło się powiadomienie. Wiadomość od Milo.
Gdzie jesteś?
Nie musiał długo czekać na kolejną.
Dobra, pewnie jeszcze się nie ogarnąłeś. Pośpiesz się, impreza się rozkręca.
Milo miał rację – Leo powinien był się pospieszyć zamiast kontemplować nad czymś, nad czym w zasadzie nie miał żadnej kontroli. Ruszył więc w kierunku łazienki, po drodze zrzucając z siebie kolejne elementy dzisiejszego stroju, po czym wszedł do środka i prosto pod prysznic.
Gorąca woda spływała po skórze jego szyi, znikała między łopatkami, a potem przesuwała się wzdłuż kręgosłupa. Ciężkie krople sunęły po mokrych włosach, które bezwiednie opadały ku przodowi wraz z przechyloną głową, pozwalając, by strumień uderzał w napięte ramiona. Woda spływała po skroniach i wzdłuż linii szczęki, zbierając się na brodzie w ciężkie krople, które przez moment drżały, zanim opadły na podłogę. Leo przesunął dłonią po twarzy i zamknął oczy, jak gdyby próbował skupić myśli na czymkolwiek, tylko nie na niej. Nie udało się. Nawet kiedy zamykał oczy, widział Romy – jej profil w ostrym świetle reflektorów. Blond włosy opadające na ramiona. Usta lekko rozchylające się w wyrazie uznania, znał ich smak aż nazbyt dobrze. Jego oddech zwolnił, a potem stał się odrobinę głębszy, gdy kolejne wspomnienie przyszło niezapowiedziane i bez zaproszenia.
Przypomniał sobie dotyk jej dłoni na karku. Ciepło jej skóry otulające jego własną. Zapach tych jednych perfum, których przecież nie powinien już w ogóle pamiętać. Miękkość jej ust, gdy pozwalała, by skradał jej pocałunki.
I ten hipnotyzujący głos, gdy mówiła jego imię.
Rozchylił usta i powoli wypuścił powietrze. Przesunął palcami po włosach, a woda zdawała się jeszcze intensywniej spływać po jego ramionach i klatce piersiowej. Oparł jedną dłoń o ścianę i opuścił głowę, pozwalając, by mokre włosy zasłoniły mu twarz. To było absurdalne, jak bardzo jego myśli krążyły wokół Romy, bo przecież właściwie nic się nie wydarzyło. To było tylko obejrzenie pokazu obok siebie, czysty przypadek. A jednak tyle wystarczyło, by wszystko zaczęło mu o niej przypominać. Każda cząstka jego jestestwa zdawała się teraz brzmieć w rytmie uczuć do Romy Bellini.
UsuńPoczuł, jak pieką go policzki.
— Jezu… — mruknął do siebie, biorąc głęboki oddech.
Powoli odchylił głowę do tyłu i pozwolił, by woda spłynęła mu po twarzy, zupełnie jak gdyby próbował zmyć z siebie wszystkie myśli o Romy. Nie pomogło. Wręcz przeciwnie, jego wyobraźnia zaczęła podsuwać mu jej twarz jeszcze wyraźniej niż wcześniej. Przypominała mu o błysku jej pięknych oczu. O słodkich ustach. O tym, jak delikatnie marszczyła nos, kiedy coś ją bawiło. I o jej uśmiechu, tym cholernym uśmiechu. A kiedy pomyślał, że za niedługo będzie mógł zobaczyć ją ponownie, coś ścisnęło go pod żebrami.
Leo otworzył oczy, jak gdyby właśnie przyłapał samego siebie na czymś, czego zdecydowanie nie powinien robić – na marzeniu o Romy. Jego Ro. Ciepło zaczęło gwałtownie rozlewać się po jego twarzy i szyi, niezależnie od temperatury wody uderzającej o jego ciało. Spojrzał w dół, przeciągając dłonią raz jeszcze po włosach, aż przesunął ją na sam kark. Zatrzymał tam palce na chwilę dłużej, tym razem przypominając sobie sposób, w jaki niegdyś jej dłonie przesuwały się po jego skórze. Jej oddech tuż przy jego uchu.
Leo odetchnął głębiej, przerywając bieg myśli. Policzki miał już wyraźnie czerwone. Było mu trochę głupio i niezręcznie, bo przecież wystarczyło zamknąć oczy, żeby znów mieć ją tak blisko – tak, że niemal czuł ciepło jej skóry. Przez to jednak dotarło do niego coś znacznie gorszego – Leo nie chciał, żeby wystarczyło mu tylko wspomnienie. Chciał zobaczyć ją jeszcze raz.
I to jeszcze tej nocy.
Wyłączył wodę. Stał jeszcze przez chwilę, zanim wyszedł spod prysznica, by wyszykować się na imprezę, której szczególnie wyczekiwał. Na łóżku leżała czarna koszula z logiem Tommy’ego, którą wcześniej przygotował na tę okazję, obok czarnych, garniturowych spodni o luźniejszym kroju i skórzanej kurtki. Na podłodze czekały czarne, skórzane loafersy, a na stoliku połyskiwał srebrny zegarek. Nie potrzebował wiele więcej. Wsunął spodnie, zapiął pasek i sięgnął po koszulę. Nie zapinał jej do samej góry, dwa górne guziki pozostawiając rozpięte, by odsłonić fragment klatki piersiowej. Rękawy podwinął niedbale do przedramion, a na nadgarstek założył zegarek. W lustrze poprawił jeszcze swoje kręcone, nieco niesforne włosy. Po prysznicu były wciąż lekko wilgotne i układały się znacznie mniej perfekcyjnie niż podczas pokazu, ale wcale mu to nie przeszkadzało. Przez chwilę przyglądał się swojemu odbiciu, po czym sięgnął po perfumy. Jeden ruch nadgarstkiem, a drugi przy szyi. Był już gotowy do wyjścia.
Pojawił się niedługo później pod 1OAK, legendarnym klubem nocnym, który z jakiegoś powodu ponownie odżył przy okazji nowojorskiego Fashion Weeku. Gdy wysiadł z samochodu, uderzył w niego charakterystyczny gwar nocnego Manhattanu. Z wnętrza klubu sączył się ciężki bas, mieszający się z głosami ludzi stojących przed wejściem, śmiechem i pojedynczymi błyskami aparatów. Powietrze było chłodne, ale ulica tętniła energią typową dla późnego nowojorskiego wieczoru. Leo poprawił marynarkę i ruszył w stronę wejścia. Choć jego myśli wciąż nieopanowanie krążyły wokół Romy, z tyłu głowy nadal słyszał głos Rafe’a.
Nie rób niczego, co jutro mogłoby stać się nagłówkiem. Leo mimowolnie przewrócił oczami, czując narastającą irytację. Przecież nie wszystko, czego chciał, automatycznie musiało stać się nagłówkiem. Poza tym sam zakończył relację z Romy, więc nie mógł sobie niczego wyobrażać ani niczego planować. Chciał ją tylko zobaczyć. Tylko tyle… Bo to było wszystko, prawda?
Wszedł do środka. Bas grającej muzyki niemal natychmiast dotarł do jego ciała. W półmroku pulsowały światła, a jego oczy szybko zarejestrowały tłum ludzi – większość stanowili celebryci i znane nazwiska nie tylko ze świata mody. Wszyscy znaleźli się w jednym miejscu po to, by przez kilka godzin dobrze się bawić. On jednak szukał wzrokiem tylko tych osób, które go interesowały – a raczej tej jednej osoby. To było niemal zabawne, bo jeszcze rano myślał o tym after party z myślą o zapomnieniu. O przyjściu, wypiciu czegoś, spędzeniu czasu z przyjaciółmi albo nawet bez nich, i dobrze spędzonym wieczorze. A teraz jego myśli niemal obsesyjnie krążyły wokół blondynki, choć wcale nie powinny, bo przecież już dawno stracił do tego przywilej.
UsuńPrzebijał się przez tłum ludzi, którzy zdawali się ignorować jego obecność. Tylko pojedyncze osoby zatrzymywały go na krótkie powitania, lecz Leo odpowiadał im niemal automatycznie, nie pozwalając, by ktokolwiek zatrzymał go na dłużej.
W końcu udało mu się dotrzeć do baru.
— Whiskey sour, dzięki — powiedział od razu w kierunku barmana. Dopiero po tych słowach spojrzał na bok. Uśmiech pojawił się na jego twarzy niemal natychmiast — Cześć, Romy. Znów się widzimy, huh? — rzucił, nieco beznamiętnie, choć serce waliło mu jak szalone.
I got all these feelings that I'm maskin' (...)
I think about you and nothin' else
Leo 🖤
W momencie, w którym dotarło do niego w pełni, że Romy kolejny raz tego dnia naprawdę była obok niego, był na skraju tego, aby uwierzyć, że taka była wola losu. Bo przecież nie powinno jej tutaj być – a przynajmniej nie obok niego. W zasadzie, to sam powinien był odejść, szczególnie po tym wszystkim, co wydarzyło się wcześniej. Tak długo przecież próbował wmówić sobie, że najlepszym rozwiązaniem było zachowanie dystansu… Ta sytuacja jednak zbyt dobrze zdradzała jakim oszustem był Leone Maxwell – nie okłamywał jednak tylko Romy, ponad wszystko okłamywał samego siebie. Bo kiedy stała tak blisko, kilka kroków od niego, czuł się tak, jak gdyby wszystkie jego wcześniejsze postanowienia były jedynie sugestią, którą los postanowił zignorować. To jednak powodowało, że wszystkie zmysły sprawiały wrażenie wyostrzenia się do granic możliwość. Muzyka zdawała się grać dużo głośniej, ludzi zdawało się być więcej, a zapachy pożerały jego nozdrza. Każdy dźwięk docierał do niego z niemal irytującą wyrazistością, a jednocześnie wszystko poza nią zdawało się tracić ostrość. Miał ochotę rozpiąć o jeden guzik więcej, czując, jak ciepło rozlewa się po jego ciele. Serce biło mu jak szalone, a każdy kolejny oddech zdawał się zbyt płytki i szybki, jak gdyby samo jej towarzystwo odbierało mu możliwość zachowania nad sobą pełnej kontroli. Przejechał językiem po wewnętrznej stronie policzka, próbując w ten sposób zająć czymś uwagę. Cóż, bezskutecznie, bo wystarczyło, że kątem oka widział jasne włosy Romy, a jego myśli natychmiast wracały do niej.
OdpowiedzUsuńByło coś absurdalnego w tym, jak szybko jego ciało rozpoznawało jej obecność. Jeszcze przed chwilą potrafił swobodnie się witać, chwilę porozmawiać, słuchać muzyki czy obserwować ludzi krążących po klubie. Teraz każdy ruch Romy przyciągał jego uwagę, nawet jeśli nie robiła absolutnie niczego, co mogłoby ją zwrócić. To jednak nie zwiastowało nic dobrego… W końcu było to co innego niż przy pokazie. Tam byli ludzie; dziennikarze przeprowadzający wywiady, fotografowie robiący zdjęcia, przedstawiciele marek i setki spojrzeń, które mogły zatrzymać się na nich choćby na sekundę. Było tyle bodźców, że naturalnym było pilnowanie się, zachowywanie powagi i świadomości sytuacji, że każdy ich ruch mógł zostać zauważony. Tam musiał pamiętać, kim był, gdzie był i przede wszystkim – z kim siedział. Każdy gest należało kontrolować i każde spojrzenie trwało sekundę krócej, niż chciał. Nawet wtedy, kiedy Romy znajdowała się wystarczająco blisko, żeby poczuł jej obecność, nie mógł pozwolić sobie na nic więcej. Nie mógł patrzeć na nią zbyt długo, a już na pewno nie mógł pozwolić, żeby jego wzrok zatrzymał się na jej ustach. Nie wchodziło w grę, by pozwolić sobie na tę krótką, zdradliwą chwilę, w której mógłby zapomnieć, że wokół nich znajdowali się nie tylko ludzie, ale cień jego głupiej decyzji. A w dodatku wszystko to miało nieznośną kropkę nad „i” – Siennę Vale, która ciągnęła się za nim niczym cień. To było niewygodne i nieprzyjemne przypomnienie o tym, jak łatwo jedna decyzja potrafiła skomplikować coś, co już wcześniej było wystarczająco trudne. Za każdym razem, gdy tamto wspomnienie wracało, miał ochotę zacisnąć szczękę i odsunąć od siebie wszystkie związane z nim myśli. Tutaj jednak sytuacja była inna, bo nawet jeśli Rafe próbował wbić mu olej do głowy, w tym miejscu nikt nie próbował wymusić na nim zachowania dystansu. After party otwierało możliwości, których nie dawał mu pokaz. Takie, o których jeszcze chwilę temu nawet nie powinien był myśleć, a które teraz zaczynały pojawiać się w jego głowie jedna po drugiej. Nie musiał już zastanawiać się, czy ktoś zauważy, że patrzy na nią odrobinę za długo czy odsuwać się wtedy, kiedy miał ochotę zrobić coś dokładnie odwrotnego niż sobie obiecał.
To było jednak niebezpieczne, bowiem Romy była wystarczająco blisko, żeby mógł poczuć jej perfumy i wystarczająco blisko, żeby każde jej spojrzenie działało na niego zdecydowanie mocniej, niż powinno. Zapach jej perfum mieszał się z wonią alkoholu, dymem i ciężkim powietrzem klubu, a mimo to potrafił wyłapać go bez najmniejszego problemu. Gdy był od niej daleko, łatwo było zachować zdrowy rozsądek, tłumaczyć sobie sytuację, opanować emocje… Niestety, gdy była blisko, jeszcze łatwiej było zapomnieć o wszystkich powodach, dla których powinien trzymać się od niej z daleka. Bliskość odbierała sens wszystkim logicznym argumentom, a jego wyobraźnia tylko na to czekała, zupełnie tak, jak gdyby nie starczyło jej fantazjowanie o Romy Bellini jeszcze niedawno, w łazience. Nie, jego wyobraźnia była głodna nie tylko wrażeń… Była głodna Romy, dziewczyny, którą kochał i pragnął. Czuła głód za jej głosem, spojrzeniem i tym charakterystycznym półuśmiechem, który potrafił doprowadzić go do szału.
UsuńPodsuwała mu więc obrazy, których nie powinien dopuszczać do głowy i sprawiała, że coraz trudniej było udawać przed samym sobą, że ta bliskość nic dla niego nie znaczy. Co gorsza, nie musiał nawet świadomie ich przywoływać. Wystarczył jej wzrok i jej zniewalający widok, aby myśli wymknęły mu się spod kontroli. To jednak szczególnie ta jedna myśl była niebezpieczna – ta, która rozmyślała, co mogłoby się wydarzyć, gdyby przestał przejmować się tym, co wypadało, a co nie. Najgorsze było jednak to, że wraz z nią wracało coś, czego bał się chyba najbardziej – nadzieja.
I tym razem naprawdę miał ją na wyciągnięcie ręki.
Jeszcze chwila i pomyślę, że nie dajesz mi spokoju.
Serce zabiło mocniej, a na twarzy pojawił się półuśmiech. Leo na moment odwrócił wzrok, jak gdyby próbował powstrzymać wszystkie te uczucia, które w jednej chwili zaczęły w nim niebezpiecznie narastać. To było niemal żałosne, jak bardzo potrzebował tej jednej sekundy, żeby zebrać się w sobie. W tyle głowy dalej miał świadomość tego, że musiał być ostrożny, nawet jeśli oboje byli na imprezie zamkniętej. Nie było tutaj żadnych paparazzi, wścibskich fanów czy internetowych detektywów. Nie musiał nawet obawiać się o ludzi, którzy mogliby ich sprzedać jakiemuś portalowi plotkarskiemu, bo większość, jeśli nie każdy, na tego typu imprezach robił coś, co miało pozostać tylko w tych czterech ścianach. Właśnie dlatego Rafe powtarzał, że nie ma robić głupstw, ma być rozsądny – i on naprawdę chciał taki być. Chciał, bo sam przecież kilka miesięcy wcześniej podjął pewne, teraz już wiedział, że błędne decyzje. Nie było to jednak takie łatwe, jak mogło wydawać się Rafe’owi czy nawet jemu samemu – a już na pewno nie, kiedy Romy była tak blisko. I wyglądała tak cholernie pięknie i pociągająco.
Jego wzrok mimowolnie wrócił do blondynki. Zanim odpowiedział, niemalże odruchowo zlustrował ją wzrokiem. Od razu zauważył, jak materiał długiej, czarnej sukienki płynnie układał się na jej nogach. Zauważył odważne wycięcie, pokazujące dużo więcej, niż w ogóle życzyłby sobie zobaczyć, a które całkiem wyłączało jego opanowanie i zdrowy rozsądek. Cholera, wyglądała nieziemsko. Na sam widok jej kreacji i tego, jak zdobiła jej ciało, chcąc nie chcąc uruchamiając jego wyobraźnię już na pełnych obrotach, zapiekły go policzki. Przełknął ślinę i zacisnął szczękę, kiedy jego wzrok znów dotarł do jej ślicznej twarzy.
Wzrok jej jasnych oczu wyglądał hipnotyzująco w blasku neonowych świateł, które przesuwały się po jej twarzy wraz z rytmem muzyki. Raz zatapiały się w błękicie jej tęczówek, innym razem odbijały na kościach policzkowych, nadając jej rysom niemal nierealny charakter. Blond włosy połyskiwały przy każdym ruchu. Wyglądała jak bogini – jego bogini. I przez tę jedną myśl poczuł, jak coś zaciska mu się w gardle. Bo przecież właśnie o tym nie powinien był myśleć. Nie powinien wciąż nazywać jej w swojej głowie swoją, nawet jeśli nigdy nie przestał czuć, że jakaś jej część wciąż do niego należała.
Wiedział więc, że nie powinien pożerać jej wzrokiem w taki sposób, jak to teraz robił. Nie potrafił się jednak powstrzymać, nawet jeśli tego by chciał. Jego wzrok przesuwał się po niej powoli, niemal bezwstydnie, jak gdyby próbował zapamiętać każdy szczegół, na który kilka godzin wcześniej nie pozwalał sobie patrzeć. A im dłużej ją obserwował, tym trudniej było mu udawać przed samym sobą, że był rozsądny, a Romy nie robiła na nim żadnego wrażenia. Robiła, i to bardzo – na tyle, by pojawiło się to nazbyt znajome ciepło rozlewające się po karku i policzkach. Ciepło, które tylko się nasiliło, kiedy zauważył, że ona również swoim spojrzeniem nie pozostaje mu dłużna.
Usuń— Jeszcze tak nie pomyślałaś, Ro? — odpowiedział, przesuwając wzrokiem po jej twarzy, aż znów wrócił do jej oczu. Na jego twarzy pojawił się nieco pewniejszy, trochę zaczepny uśmiech, a razem z nim błysk w zielonych oczach, który nie zapowiadał nic dobrego. Cóż, naprawdę chciał być rozsądny… Problem tkwił w tym, że jak dotąd nie umiał przecież taki być.
Gdy barman podał mu szklankę z drinkiem, przesunął ją do siebie jednym ruchem, jego wzrok jednak nadal był skupiony tylko na Romy. Nie przeszkadzała mu już głośno grająca muzyka, neony tańczące w tym samym rytmie, co ludzie na parkiecie. Nie przeszkadzało mu nawet, jak dużo ludzi ich mijało, zaburzając ich przestrzeń. Przeszkadzał mu tylko dystans, który ich dzielił. Ten cholernie niewielki dystans, który wciąż wydawał mu się o kilka centymetrów za duży. W pierwszej chwili nie poruszył się, poprawiając rękaw podwiniętej czarnej koszuli. Kurtkę oddał jednemu z pracowników klubu, gdy tylko wszedł do środka, co teraz okazało się zbawienne, biorąc pod uwagę rozlewające się po jego ciele ciepło, gdy obserwował Romy. Materiał koszuli przylgnął lekko do jego skóry, a on przez moment miał absurdalną ochotę zrobić cokolwiek, byle tylko zająć czymś dłonie.
— Przyłapią? — uniósł brew, upijając łyk Whiskey Sour i opierając się przedramieniem o blat baru. Jego wzrok nadal był skupiony tylko na niej — Przecież tylko rozmawiamy, Ro — dodał, uśmiechając się zaczepnie. Na moment odsunął od niej wzrok, patrząc na drink, który trzymał w dłoniach, i lekko obracał szklankę wokół własnej osi. Ten mały gest miał pomóc mu opanować szalejące w nim emocje, ale wcale nie był pomocny. Wręcz przeciwnie. Im bardziej próbował się uspokoić, tym bardziej był świadomy jej obecności.
Na jej kolejne słowa zaśmiał się cicho pod nosem, po czym znów na nią spojrzał. Kącik jego ust uniósł się nieznacznie, a brwi powędrowały ku górze, jak gdyby właśnie usłyszał coś, co wyjątkowo go rozbawiło. Nie odsunął się jednak ani nie zrobił niczego więcej. Pozostał oparty o bar, z jedną dłonią luźno obejmującą szklankę, drugą opartą na blacie. Pozornie spokojny, a w rzeczywistości coraz bardziej świadomy tego, że wystarczyłby jeden ruch z jej strony, żeby cała ta kontrola przestała mieć znaczenie.
Milczał jeszcze chwilę, jak gdyby walczył z własnymi myślami. Nagle wyprostował się i przybliżył do Romy. Dzielił go tylko symboliczny dystans – problem tkwił w tym, że sam do tego doprowadził. Miał już ją na wyciągnięcie ręki, a to spowodowało, że serce biło już jak szalone, w uszach dudniło, a w brzuchu rozlewało się intensywne ciepło. Teraz dzieliło ich tak niewiele, że mógł niemal uwierzyć, że gdyby wyciągnął dłoń, znalazłby jej ciało pod palcami. Ta myśl była wystarczająco kusząca, żeby przez sekundę naprawdę rozważyć, czy powinien to zrobić. Romy, cholera, co ty ze mną robisz, pomyślał, zaciskając szczękę. Patrzył jej prosto w oczy, próbując odnaleźć w nich jakikolwiek powód, żeby się wycofać.
Nie znalazł żadnego.
— Nie wiem, ty mi powiedz, Ro — odpowiedział, lekko przechylając głowę. Przez moment przyglądał jej się w milczeniu. Jego spojrzenie zdradzało, że pod tą pozorną swobodą czaiło się napięcie, którego nie potrafił już całkowicie ukryć — Brzmisz prawie tak, jakbyś miała coś przeciwko — dodał zaczepnie, nieco prowokującym tonem. Uśmiechnął się szerzej, choć zaraz potem znów upił łyk drinka, jak gdyby tym razem to alkohol miał zrobić za niego całą resztę, a kilka kropel Whiskey Sour mogło zagłuszyć to, czego jeszcze nie odważył się powiedzieć na głos.
Usuńjust call my name, I'm yours to tame (...)
I'm wide awake, I crave your taste
Leo 🖤
Dogryzała mu, wyczuł to niemalże od razu. Nie wiedział tylko, co właściwie kryło się za jej słowami — czy naprawdę próbowała odsunąć go od siebie, tak jak wtedy na pokazie, czy może wręcz przeciwnie. Może tym razem testowała jego granicę, próbując przekonać się, jak daleko byłby w stanie się posunąć, zanim sam przypomniałby sobie o wszystkim, co powinno ich dzielić i zatrzymałby się dokładnie tam, gdzie powinien. A prawda była taka, że jej słowa coś w nim uruchamiały. Może nawet budziły odrobinę frustracji – nie na nią, ale na to, że przecież mówiła prawdę. Romy trafiła dokładnie w te miejsca, których sam wolał nie dotykać, a każde kolejne zdanie sprawiało, że coraz trudniej było mu udawać przed samym sobą, że sytuacja rzeczywiście znajduje się pod jego kontrolą. Ale ponad wszystko cała ta wymiana słów sprawiała, że po jego ciele nieuchronnie przesuwały się dreszcze. Romy nie była już przecież jego dziewczyną, odsunął ją od siebie nawet jako przyjaciółkę. Sam postawił między nimi granicę, której przez ostatnie tygodnie rozpaczliwie próbował się trzymać. Powtarzał sobie, że właśnie tak będzie łatwiej, a odległość pozwoli mu w końcu przyzwyczaić się do życia bez niej i nauczyć się funkcjonować w świecie, w którym Romy Bellini nie była już częścią jego codzienności. A teraz była w tym samym miejscu, zdecydowanie za blisko kogoś, kto był jej tak stęskniony. To co się więc działo było skrajnie niebezpieczne – nie dlatego, że wydarzyło się już coś, co nie powinno. Niebezpieczeństwo tkwiło w tym, że po raz pierwszy od dawna dostał smak tego, co mogło być możliwe; co kiedyś znał nazbyt dobrze, a do czego jego ciało i pamięć wciąż zdawały się mieć znacznie lepszy dostęp niż jego rozsądek.
OdpowiedzUsuńByć może właśnie dlatego cały problem polegał na tym, że Romy wcale nie musiała mu dogryzać, żeby testować jego granice. On sam próbował je przekroczyć i to nieprowokowany i nieproszony. Bez żadnego konkretnego powodu, który mógłby sobie później jakoś wytłumaczyć. To, co robiła Romy, było raczej iskrą opadającą na suchy grunt – a Leo właśnie taki grunt przypominał. Wysuszony przez miesiące tłumienia wszystkiego, czego nie chciał czuć. Jego tęsknota suszyła mu gardło, odbierała spokój, sprawiała, że zwyczajne dni stawały się trudniejsze, niż mógł kiedykolwiek pomyśleć. Z pozoru przecież, poza zawodową katastrofą, nic się nie zmieniło. Nadal miał medialny aspekt swojej pracy, swoje PR-owe obowiązki, ludzi wokół siebie, kolejne miejsca, do których musiał pojechać i kolejne rozmowy, w których powinien uczestniczyć, jeśli chciał pozostać w świecie Formuły 1. I chociaż ten czas był trudny i kosztował go wiele negatywnych myśli, jak i emocji, to potrafił się śmiać, rozmawiać i funkcjonować tak, jak gdyby wszystko było dokładnie na swoim miejscu.
Tylko że wystarczała jedna myśl o Romy, aby cały ten budowany na nowo porządek zaczynał się rozpadać. Bo kiedy nie było jej blisko, było trudno. A kiedy nie było jej obok, było boleśnie cicho. I kiedy nie było jej nawet w jego powiadomieniach, kiedy przez cały dzień nie pojawiała się na ekranie telefonu, czuł tę irytującą, pustą przestrzeń, której nie potrafił niczym wypełnić. Frustracja przychodziła wtedy niczym odruch bezwarunkowy, a tęsknota powoli i boleśnie zjadała każdą kolejną cząstkę jego jestestwa.
Z czasem nauczył się jednak z nią żyć – a właściwie nauczył się ją sobie tłumaczyć. Powtarzał sobie, że tak po prostu musi być, a nie każda tęsknota oznacza, że należy za kimś wrócić. Mówił sobie, że czasem nawet jeśli kogoś się kocha, to trzeba mu pozwolić odejść. Ponad wszystko, tłumaczył sobie swoją decyzję tym, że pewne relacje kończą się nie dlatego, że uczucia znikają, lecz dlatego, że dalsze ich podtrzymywanie staje się zbyt skomplikowane. I w taki sposób, przez chwilę, myślał o sobie i Romy. W ostatnim czasie był nawet skłonny uwierzyć, że to, co zrobił na Ibizie, było działaniem jego podświadomości; zupełnie tak, jak gdyby jakaś część jego samego, zmęczona nieustannym krążeniem wokół Romy, desperacko próbowała wreszcie przerwać tę niewidzialną linię, która wciąż łączyła jego duszę z jej duszą. Może chciał ją przeciąć, a może po prostu potrzebował zrobić coś wystarczająco ostatecznego i paskudnego, żeby już nigdy nie móc wrócić do tego, co było.
UsuńTyle że tak się nie stało.
Zamiast tego codzienność stała się jeszcze trudniejsza, bowiem do tęsknoty dołączyło coś znacznie cięższego – poczucie zdrady, którego nie potrafił logicznie uzasadnić, a którego nie potrafił też z siebie wyrzucić. Przecież Romy nie była już jego dziewczyną, więc teoretycznie jej nie zdradził. Nie miał wobec niej żadnych zobowiązań ani nie musiał pytać jej o zgodę. Nie musiał tłumaczyć jej, z kim był, gdzie był ani co robił, nawet jeśli było to coś tak intymnego, jak seks. A mimo to czuł się tak, jak gdyby zrobił coś, czego nie powinien – i w praktyce tak to widział. Nie chodziło już nawet o Siennę… Ktokolwiek byłby na jej miejscu, czułby się równie mocno, jak śmieć. Bo gdzieś głęboko w swoim sercu i umyśle nadal widział ją jako swoją – nie w tym sensie, który można było zapisać w jakimkolwiek związku, deklaracji czy statusie. Po prostu była jego w tej najbardziej irracjonalnej, pierwotnej części świadomości, której nie potrafił wyłączyć samą decyzją.
Była jego Ro, niezależnie od tego, jak daleko próbowałby od niej uciec.
I chyba właśnie to było w tym wszystkim najgorsze, bo teraz była tutaj, w tym samym miejscu co on. Przy tym samym barze, tak blisko, że dzieliło ich zaledwie kilka centymetrów. W zasięgu jego ręki, w zasięgu wzroku, w zasięgu wszystkiego, co przez ostatnie tygodnie próbował sobie odmawiać. I nagle docierało do niego, że trzymanie się od niej z daleka było znacznie łatwiejsze wtedy, kiedy nie miał jej przed oczami. Łatwiej było być rozsądnym, kiedy Romy istniała wyłącznie jako wspomnienie, imię na ekranie telefonu albo twarz pojawiająca się na chwilę w jego myślach. To było proste mówić sobie, że powinien trzymać dystans, kiedy rzeczywiście ten dystans istniał. Teraz już jednak tak nie było, a Romy była na wyciągnięcie ręki, a Leo nie potrafił w pełni się od tego powstrzymać. Nie musiał nawet niczego mówić. Zdradzał go każdy centymetr jego ciała – napięcie ramion, to jak czubek języka przesuwał się po jego wardze. Zdradzał go sposób, w jaki oddech mimowolnie zwalniał, gdy uświadamiał sobie jak blisko była jego ciała. Najbardziej zdradzał go jednak wzrok; zielone oczy mówiły znacznie więcej, niż pozwalał sobie wypowiedzieć na głos. Krzyczały tęsknię i głodnie, niemal błagalnie o choćby minutę tej bliskości, której sam sobie zabronił.
Nie rób mi tak, skarbie, błagam – te słowa wypowiedział w myślach, gdy czuł jej wzrok na sobie. Dużo łatwiejszym położeniem było to, gdy sam uważnie ją obserwował i badał wzrokiem. Kiedy jednak ona nie pozostawała mu dłużna, cały ten plan z byciem rozsądnym i innymi gównianymi formułkami, które powtarzał sobie od tygodni, szedł w cholerę. Romy była jego słabością od samego początku – ta jednak nie słabła wraz z każdym rokiem, miesiącem, każdym tygodniem i dniem. Wręcz przeciwnie, dokładnie w tym momencie, kiedy stał razem z nią, z neonami tańczącymi po ich ciałach, jak gdyby zamykały ich w jednej orbicie, czuł, że wszystko, co tak długo w sobie tłumił, tylko przybierało na sile.
— Masz rację — odpowiedział, patrząc jej prosto w oczy. Dalej bawił się szklanką w dłoni, jak gdyby ten gest rzeczywiście miał pomóc mu opanować emocje — Ale to nie znaczy, że nie chciałem z tobą rozmawiać, Ro — dodał, nieco skruszonym, a jednocześnie zaczepnym tonem. Zdobywał się na odwagę z każdym kolejnym słowem i każdym ruchem. Nie wiedział tylko, dokąd go to zaprowadzi i które z nich skończy z większym bólem. Serce jednak wyrywało się do przodu, uparcie podsuwając mu tę jedną, niebezpieczną myśl – co jeśli…? Może wcale nie musiało tak być.
UsuńSłysząc jej kolejne słowa, przejechał językiem po wewnętrznej stronie policzka, lekko rozchylając usta. Sam najpierw spojrzał na jej wargi, przez moment zastanawiając się, czy tęskniła za ich pocałunkami równie mocno, co on sam.
— Może? — powtórzył, a kącik jego ust drgnął — Brzmisz mało przekonująco — dodał cicho, tak aby mogła usłyszeć to tylko ona. Zaraz po tym miał zamiar upić kolejny łyk whiskey, kiedy ku jego własnemu zaskoczeniu – i to niezwykle przyjemnym – szklanka w zaledwie chwilę zniknęła z jego dłoni.
Te kilka sekund wystarczyło, aby Leo zupełnie zapomniał o tym, co przed chwilą powiedział. Gdy poczuł ciepło jej smukłych palców, po jego dłoni niemal natychmiast przebiegło znajome, przyjemne mrowienie. Tak krótkie zetknięcie, niewinne z pozoru muśnięcie, nie powinno było wywoływać w nim żadnej reakcji – a już na pewno nie tak intensywnej, tak mocno zdradzającej jego emocje, uczucia i pożerającą go tęsknotę. A jednak wystarczyło, żeby serce ponownie przyspieszyło. Jego wzrok na moment opadł na jej dłoń, a później wrócił do jej twarzy. Nie powiedział nic, gdy upijała jego drinka. Po prostu obserwował ją z ledwo dostrzegalnym uśmiechem, jak gdyby próbował ukryć to, że właśnie wydarzyło się coś, co równie dobrze mogło oznaczać znacznie więcej, niż powinno.
Kiedy oddawała mu szklankę, ich palce znów się zetknęły. Tym razem to Leo nie odsunął dłoni od razu. Wręcz przeciwnie – pozwolił sobie, by ten drobny kontakt trwał dłużej, niż było to rzeczywiście konieczne, zanim w końcu przejął od niej szklankę. Jego palce przesunęły się po jej drobnej, gładkiej dłoni, a on ani na moment nie przerwał trwającego między nimi kontaktu wzrokowego. Nic nie mówił, jak gdyby sam nie był pewien, czy w ogóle powinien cokolwiek powiedzieć, kiedy przez jego głowę przebiegało tak wiele śmiałych myśli.
— Mogłoby być lepsze — stwierdził w końcu, unosząc lekko kącik ust. Mówił o drinku, przecież o niczym więcej… A jednak sposób, w jaki na nią patrzył, i ton jego głosu sprawiały, że trudno było uwierzyć, iż naprawdę chodziło tylko o Whiskey Sour.
Upił niewielki łyk, bardziej po to, żeby zająć czymś ręce, niż dlatego, że rzeczywiście miał ochotę się napić. Przez chwilę obracał szklankę w dłoni, aż w końcu znów spojrzał na Romy.
— Dobrze ci w tej sukience, Ro — powiedział, a jego spojrzenie ponownie przesunęło się po jej sylwetce, by po chwili wrócić do twarzy. Zatrzymało się na jej hipnotyzujących, niebieskich oczach. Serce zabiło mu mocniej, a dzielący ich dystans stawał się coraz bardziej frustrujący. Patrzył na nią jeszcze przez chwilę z półuśmiechem na twarzy — Chociaż chyba już to wiesz.
Leo już miał upić kolejny łyk drinka, kiedy pierwsze dźwięki następnego utworu wybrzmiały z głośników. Pierwsze nuty były miękkie i głębokie, niemal leniwe. Bas rozlał się po parkiecie głuchym, pulsującym rytmem, a chwilę później dołączyła do niego zmysłowa melodia, płynąca między rozmowami i śmiechem ludzi. Najpierw spojrzał na parkiet, widząc, jak coraz więcej ludzi się na nim zbiera. Światła przesuwały się po sylwetkach tańczących, raz wydobywając z tłumu pojedyncze twarze, raz znów pochłaniając je w półmroku. Tak łatwo można było w nim zniknąć, zgubić się między obcymi ciałami, muzyką i światłem, zapomnieć o otaczającej ich rzeczywistości – zupełnie tak, jak gdyby to miejsce mogło otworzyć przed nimi wejście do świata, w którym istnieli tylko oni i melodia.
Potem powoli przeniósł wzrok na Romy i odstawił szklankę na blat baru. Przez kilka sekund jeszcze się nie ruszał, a w głowie niemal krzyczał głos Rafe’a.
UsuńNie rób niczego, co jutro mogłoby stać się nagłówkiem.
Tym razem próbował go posłuchać, naprawdę. Cholernie się starał, tylko że jego dłoń sama zdawała się powędrować w kierunku blondynki. Nawet nie wiedział, skąd wzięło się w nim tyle odwagi i pewności własnego ruchu, kiedy otulił jej dłoń swoją własną. Może to muzyka zrobiła za niego to, na co sam nie potrafił się zdobyć. A może po prostu przez cały wieczór szukał powodu, żeby znaleźć się jeszcze bliżej niej.
— Zatańcz ze mną — powiedział cicho, robiąc krok do przodu i pokonując kolejne centymetry dystansu. Nie brzmiało to wcale jak pytanie. Wręcz przeciwnie – było propozycją, której może nie powinien był składać, ale zdecydowanie chciał — I tak już złamaliśmy kilka zasad — kącik jego ust drgnął. Milczał jeszcze przez chwilę, nie spuszczając z niej wzroku, po czym dodał:
— Możemy złamać jeszcze jedną.
the water's getting colder, let me in your ocean, swim
Leo 🖤
Problem tkwił w tym, że dla Leone Maxwella koncept końca był widocznie inny niż dla większości ludzi. Gdy Leo uważał coś za swoje, nie miał zamiaru się tym dzielić, a nawet jeśli ta jego własność trafiłaby w ręce drugiego człowieka, nie zmieniłoby to jego myślenia w ogóle. Dlatego miejsce, które zajął Elliot Vaughan w Hawthorn Racing, nie było dla niego pożegnaniem; dla niego ten młody chłopak bawił się w karierę w domu, który zbudował on sam – Leo. Miłość nie przypominała jednak kariery. Tutaj nie wchodziło się po szczeblach sukcesów, nie wspinało się ku górze, zbierając własną chwałę i bogactwo. Nie można było tak po prostu przywłaszczyć sobie człowieka, jak przywłaszczało się pozycje i sławę. Gdy więc patrzył na Romy, nie myślał kategoriami, że cokolwiek była mu winna, bo była jego. Nie, on postrzegał Romy jako swoją kobietę nawet wtedy, kiedy jeszcze nią nie była, bo wołało do niej jego serce. Zakochiwał się w niej, zanim w ogóle dostał na to zielone światło, a świadomość, że inny mężczyzna nazywa ją swoją, doprowadzała go do szaleństwa. Nie potrafił znieść myśli, że to dłonie innego dotykały jej nagiego ciała, gdy przecież dobrze wiedział, że to jego dłonie zostały do tego zaprojektowane. Gdy myślał o tym, jak oddech Romy zlewał się w jedno z oddechem innego, nie mógł złapać tchu. Myśl o tym, że inny rysował okręgi po jej ciele, sprawiała, że miał ochotę wydłubać sobie oczy. Jednocześnie czuł się okropnie, wiedząc, ile było w nim zazdrości o dziewczynę, która nie była nawet jego; wygrywało jednak uczucie do Romy, ta tęsknota, w rytm której serce wyrywało mu się z klatki, by móc do niej pobiec i porwać ją już na zawsze. Gdy więc pojawiła się szansa, by opieczętować swoje uczucia raz na zawsze do Romy Bellini – szansa na to, by to jego dłonie malowały niewidzialne ślady na jej skórze, oddech znajdował wspólny rytm z jej własnym, a usta wypowiadały wszystko, co czuł wobec niej – nie potrafił z tego nie skorzystać. Mimo świadomości, że nie miał do tego prawa i wchodził na grunt, na który nie powinien, pozwolił sobie na pełnię poczucia, że Romy stała się jego, a on jej.
OdpowiedzUsuńZakończenie więc związku z blondynką przeczyło wszystkiemu, nie miało w sobie ani krzty logiki i nie było niczym więcej jak głosem urażonego ego. Leo Maxwell przekonał się, że gdy próbował kontrolować zbyt wiele, tracił wszystko, co najważniejsze – i stracił Romy. Jego serce zdawało się tego jednak nie do końca pojmować… Bo choć będąc z dala od niej potrafił opanować swoje emocje, to gdy tylko pojawiała się w jego pobliżu, cały rozsądek znikał. Co więcej, Leo przez te miesiące naprawdę liczył, że była szczęśliwa; że może znalazła kogoś, kto potrafiłby jej dać to, czego on nie potrafił. Może nawet znalazła się znów na drodze Olivera… Ta sama myśl jednak sprawiała, że dostawał białej gorączki, nie mogąc znieść, że jakikolwiek inny mężczyzna mógłby zająć jego miejsce – i już nawet nie chodziło o fizyczny aspekt bliskości Romy, a o uczucia jej serca. To było trudne, bo dla niego nie istniał nikt inny niż jego Ro… To, co wydarzyło się z Sienną, było wyrazem słabości, cielesnego dna, ale nie było niczym więcej niż błędem. Sienna jednak nigdy nie mogłaby zająć miejsca Romy – żadna by nie mogła, bo jego serce biło tylko dla tej jednej dziewczyny.
Jego serce biło dla Romy Bellini.
Być może dlatego czuł w sobie tak dziwną rozterkę… Bo cieszył się z jej obecności, z tego, że była tutaj z nim, czując to samo napięcie. A jednak w każdym innym przypadku czułby się żałośnie z myślą, jak bardzo upajała go bliskość Romy. Tutaj już nawet zresztą nie chodziło o to, ile emocji dawała mu świadomość, że stoi tak blisko niego, a palce jej dłoni muskają jego własne. Chodziło o to, jak jego dusza wołała o to – jak jego serce błagało, a wzrok zdradzał, jak głodny był jej bliskości. Czułby się żałośnie nie dlatego, że wstydził się uczuć do Romy – powodem tego uczucia byłby fakt, że robił coś wbrew podjętej przez siebie decyzji. To nie Romy tamtego majowego wieczoru oznajmiła mu, że to koniec. To nie ona bez większych słów wyjaśnienia porzuciła to wszystko, co zbudowali – to wszystko zrobił on. Zachował się jak skończony idiota, a teraz, przy ledwo podanej okazji spotkania z Romy, nogi mu się uginały, a całe jego ciało drżało na samą świadomość tego, że jego dłoń i jej złączyły się w jedno. Widać jednak był człowiekiem słabej woli, bo nie miał zamiaru puścić Romy Bellini gdzieś w tłum i stracić jej raz jeszcze. Nie teraz, nie tej nocy. A najlepiej już nigdy.
Usuń— Ro… Proszę… — wyszeptał, wręcz błagalnym tonem. Czuł się niemal torturowany jej reakcjami i słowami, a jednak, z jakiegoś powodu, wcale mu to nie przeszkadzało. Wiedział, że każde z tych słów to pokłosie jego decyzji i zasługiwał na każde z nich. Nie zasługiwał za to na bliskość Romy, na to, jak pozwalała mu przekraczać granice i rozdrapywać na nowo to wszystko, co przecież goiła tyle czasu… Być może właśnie dlatego nie potrafił teraz przestać. I to nie tak, że oczekiwał od niej, że się złamie. Że pod wpływem jednego dotyku i pokonania kilku centymetrów dystansu rzuci mu się w ramiona i wybaczy wszystko. Fakt, gdzieś w tyle głowy miał myśl, że może chciała tego samego, co on, ale nie potrafił mieć pewności. Mógł jedynie odczytywać jej gesty, spojrzenie i każde kolejne słowo, rozpaczliwie szukając w nich potwierdzenia własnych nadziei.
Nie chciał wcale jej złamać. To w ogóle nie chodziło o złamanie Romy… Bo tym, który łamał się w tym układzie, był on.
— Im dłużej mówisz mi takie słowa, tym trudniej będzie się mnie pozbyć — oznajmił, nie odpuszczając odległości. Jego ton był stanowczy, nieco zaczepny, nie chciał jednak w żaden sposób sprawić, by Romy czuła się do czegokolwiek przymuszona. Jednocześnie wiedział, że jeśli rzeczywiście nie chciałaby tu z nim być, mogła w każdej chwili odejść. W zasadzie porzuciłaby tę rozmowę już w pierwszej chwili, odwróciła się na pięcie i zabrała swoje espresso martini, które zamówiła chwilę wcześniej. Nie musiała przecież zostawać. A jednak nadal stała przed nim, nadal pozwalała mu być tak blisko, a jej dłoń wciąż pozostawała w jego własnej. Nie wiedział jednak, co dokładnie oznaczały te gesty. Wiedział tylko, co robiły z nim samym. Romy w końcu nie odsuwała się od jego tęsknego wzroku, nie cofała dłoni, kiedy jej palce stykały się z jego własnymi. Każdy z tych drobnych gestów pozwalał mu wierzyć, że może nie był w tym wszystkim zupełnie sam. Że być może ona również czuła coś, czego nie potrafiła albo nie chciała jeszcze wypowiedzieć na głos. To nie było wcale dobre dla jego rozsądku – ba, to było skrajnie niebezpieczne. Leo był więc gotów się sparzyć.
Dobrze ci w czerni.
Komplement uderzył w niego niemal natychmiast. Na moment uniósł brwi, jak gdyby sam nie spodziewał się, że tak proste słowa będą w stanie zrobić z nim aż tyle. Kącik jego ust drgnął w ledwie zauważalnym uśmiechu, a spojrzenie, które wcześniej błądziło po jej twarzy, zatrzymało się na niej odrobinę dłużej. Przechylił głowę, przyglądając się Romy z tym charakterystycznym dla siebie, zaczepnym spokojem, jak gdyby próbował ukryć, że właśnie dostał coś, czego brakowało mu znacznie bardziej, niż chciałby przyznać.
Jego spojrzenie przesunęło się po jej twarzy, zatrzymało na ustach, a potem wróciło do oczu. Uśmiech, który pojawił się na jego wargach, stał się odrobinę szerszy. Nie musiał nawet odpowiadać, żeby zdradzić, jak bardzo połechtała jego ego. Był łasy na jej komplementy, a szczególnie teraz, gdy nie słyszał ich tak dawno. Wtedy w lofcie, gdy się szykował, wmawiał sobie, że robił to dla siebie i dla własnej wygody. A jednak dalece leżało to od prawdy, bo każdą cząstką siebie chciał wyglądać dobrze dla niej. Tego dnia, przez ten przeklęty pokaz, wszystko wywróciło się do góry nogami… Trajektoria zdarzeń obrała inny kierunek niż zakładał, a Leo z każdą minutą coraz bardziej brnął w rytm myśli, które podpowiadał nie rozsądek, a serce.
UsuńPrzez moment naprawdę nie wiedział, co odpowiedzieć. Słowa niemal zniknęły gdzieś pomiędzy dudniącą muzyką a uderzeniem jego własnego serca. Patrzył na nią, czując, jak ciepło ponownie rozlewa się po jego karku.
— Naprawdę nie powinnaś mi tego mówić, Ro… — mruknął w końcu, a kącik jego ust uniósł się nieznacznie. Przez chwilę jeszcze jej się przyglądał, jak gdyby próbował ukryć to, jak bardzo jej słowa na niego podziałały. Przesunął językiem po wewnętrznej stronie policzka, powstrzymując szerszy uśmiech, który cisnął mu się na usta, i odchylił głowę o kilka stopni, jak gdyby chciał odzyskać choć odrobinę kontroli nad sobą. Nie był jednak w stanie ukryć tego, że ten komplement sprawił mu zdecydowanie zbyt dużą przyjemność — Bo jeszcze chwila i uwierzę, że ci się podobam.
Gdy Romy odpowiedziała na jego propozycję, coś się w nim zatrzęsło. Leo patrzył na nią, jak gdyby próbował odnaleźć w jej twarzy choćby najmniejszy ślad wahania, który pozwoliłby mu uznać, że źle ją zrozumiał, a cała ta sytuacja jest jedynie wytworem jego wyobraźni. Byłoby mu po tym trochę głupio, ale w końcu jakoś by się pozbierał… Tylko że nic takiego w jej spojrzeniu nie znalazł. Zamiast tego poczuł, jak jej palce mocniej zaciskają się na jego dłoni, a ten jeden, niewielki gest wystarczył, żeby coś w jego klatce piersiowej gwałtownie przyspieszyło. Nie mógł uwierzyć, że to naprawdę się działo – to było coś, od czego jego rozsądek go odciągał, a jednocześnie dokładnie to, czego pragnęło jego serce. Jej bliskość, choćby najmniejsza. Od miesięcy, absurdalnie długo, marzył o czymś tak prostym jak jej dłoń w swojej własnej. O tym, żeby znów nie musieć zastanawiać się, czy może jej dotknąć. A teraz, kiedy rzeczywiście to robił, ledwo potrafił uwierzyć, że nie odsunęła się od niego.
Albo kilka więcej.
Na jego ustach pojawił się uśmiech, który zdradzał, że nie było już nawet próby udawania, że propozycja jednego tańca była wszystkim, czego naprawdę chciał. Przez chwilę jeszcze stał w miejscu, pozwalając muzyce wypełnić przestrzeń między nimi. Czuł jej dłoń w swojej, ciepło jej skóry i znajome uczucie, którego tak długo próbował się pozbyć. Jego kciuk przesunął się powoli po wierzchu jej dłoni.
— Wiesz, że nie powinnaś mnie do tego zachęcać, prawda? — zapytał cicho, kierując wzrok na jej usta. Nie brzmiało to jednak jak skarcenie czy ostrzeżenie. Wręcz przeciwnie – w jego spojrzeniu pojawiło się coś, co zdradzało, że właśnie dostał dokładnie to pozwolenie, na które czekał. Jego palce zacisnęły się odrobinę mocniej, a uśmiech pogłębił się, kiedy zrobił niewielki krok w jej stronę.
Cóż, wszystko wskazywało na jedno – Leo Maxwell przyjął wyzwanie, i to z wielką przyjemnością.
Zacisnął palce na jej dłoni i delikatnie pociągnął ją za sobą, ruszając w stronę tłumu. Z każdą sekundą, gdy zbliżali się na parkiet, serce przyspieszało mu coraz bardziej. Leo nie wypuścił jej dłoni ani na moment, zupełnie tak, jak gdyby bał się, że miałaby mu zniknąć i już nigdy nie wrócić. Czuł, jak podekscytowanie rośnie w nim bardziej, niż powinno. W każdym innym przypadku byłby to przecież tylko głupi taniec… Ale nie dla niego. Nie teraz, kiedy ten jeden taniec oznaczał bliskość Romy, jakiej nie miał od tych cholernie długich i bolesnych miesięcy.
UsuńGdy doprowadził ją na środek parkietu, wszystko inne zdawało się przestać istnieć. Nie przeszkadzał mu tłum tańczących ludzi, którzy z jakiegoś powodu zdawali się w ogóle nie wchodzić w orbitę, która należała tylko do niego i do niej. Jednocześnie tłum tańczących par, kobiet i mężczyzn, zdawał się zbudować wokół nich mur obronny, dając im złudne poczucie prywatności. Neonowe światła reflektorów niemal pieszczotliwie układały się na ich ciałach, a Leone po raz kolejny tego wieczoru utonął w rozbrajającym błękicie jej oczu. Muzyka docierała do jego uszu dużo głośniej niż wcześniej, a jednocześnie zdawała się być odległa bardziej niż dotychczas.
Nie spieszył się. Trzymał jej dłoń dalej w swojej własnej, po czym wolną dłonią chwycił rękę Romy. Powoli uniósł je ku górze, aż oplotły jego szyję. Opuszkami palców przejechał wzdłuż jej rąk, aż odnalazł drogę prowadzącą do jej talii. Przyciągnął ją bliżej, ale zatrzymał ruch, kiedy dzieliło ich już zaledwie kilka centymetrów. Nie chciał zrobić niczego więcej, dopóki nie upewnił się, że może. Dopiero wtedy pozwolił sobie skrócić ten ostatni dystans.
Był tak blisko, że czuł ciepło jej ciała i każdy oddech, który ginął gdzieś pomiędzy nimi. Jego własny oddech stał się cięższy, a serce uderzało zdecydowanie zbyt szybko jak na zwykły taniec. Potem jego dłonie przesunęły się powoli z jej talii na biodra. Palce zacisnęły się lekko na materiale sukienki, gdy zaczął prowadzić ją w rytm muzyki. Poruszał własnym ciałem razem z melodią, nadając ruchom coraz więcej swobody. Nie wykonywał gwałtownych ruchów; wręcz przeciwnie, pozwalał, by każde kolejne przesunięcie było odpowiedzią na jej ruch. Jego dłonie pozostawały na jej biodrach, prowadząc ją subtelnie, czasem przyciągając bliżej, kiedy rytm tego wymagał, a czasem pozwalając jej odsunąć się o kilka centymetrów. Nie wiedział, czy była to część tańca, czy świadoma odpowiedź na jego bliskość, ale za każdym razem, gdy znów znajdowała się przy nim, jego serce przyspieszało. Po chwili jego ręka powędrowała wzdłuż jej pleców. Leo przechylił lekko głowę, przysuwając się jeszcze bliżej. Jego czoło niemal zetknęło się z jej własnym, a spojrzenie na moment zatrzymało się na jej ustach, zanim ponownie wróciło do oczu. Uśmiechnął się lekko, niemal prowokująco, jak gdyby sam siebie sprawdzał, jak daleko może się posunąć, zanim rozsądek ponownie upomni się o swoje miejsce.
Muzyka pulsowała pod jego skórą, a on poruszał się razem z nią, coraz mniej pamiętając o tym, że jeszcze kilka godzin wcześniej obiecywał sobie rozsądek. W tej chwili liczył się tylko rytm.
I ona, tak blisko niego.
these burning flames, these crashing waves
wash over me like a hurricane
Leo 🖤
Pomimo minionych miesięcy, podczas których obecność Romy była jedynie cieniem przeszłości i jakże żywym wspomnieniem, dalej rozpływał się pod słodkim ciężarem jej słów. Znajdował się dokładnie w tym położeniu, w którym chciał – Romy mogłaby nawet nazywać go od najgorszych, nie szczędzić mu złośliwości, dać mu posmak tego bólu, który jej sprawił, a Leo wciąż patrzyłby na nią rozmarzonym wzrokiem. Nadal chłonąłby każde jej słowo, które wypowiadała, tylko dlatego, że mówiła je do niego. Zrobiłby wszystko, co by mu kazała, opadłby nawet przed nią na kolana, byle czuć jej wzrok i słyszeć jej głos choć chwilę dłużej. Romy sprawiała, że Leo czuł się niczym marny śmiertelnik, który dostąpił błogosławieństwa obecności własnej bogini. Jego ciało, serce i umysł w jedności oddawały jej chwałę, zupełnie zasłużenie, bo Romy była jego boginią. A on najwyraźniej wcale nie miał najmniejszego zamiaru zastanawiać się przez choćby chwilę, czy na to błogosławieństwo rzeczywiście zasłużył. To było już kwestią przeszłości… Jeszcze wcześniej nie był pewien, czy w ogóle miał prawo być tak blisko niej, odczytując każdy jej gest, każdą zmianę tonu i każdy ruch ciała, jak gdyby szukał w nich odpowiedzi na pytanie, którego nie odważył się zadać wprost… Czy Romy naprawdę chciała, żeby przy niej został? W tyle głowy krążyły obawy, że ta bliskość była tylko konsekwencją połączenia elementów skrajnie niebezpiecznych: osłony nocy, alkoholu i pary stęsknionych serc. Wszystko to jednak wyparowało, zniknęło tak szybko, jak się pojawiło, gdy wyraźnie dała mu znak, że stąpa po tym kruchym gruncie z tą samą świadomością co on. Fakt, jej słowa nie cofnęłyby tego, co zrobił. Nie mogłyby wymazać miesięcy, które spędzili osobno. Nie rozwiązywałyby żadnego z problemów, które doprowadziły ich tutaj. A jednak dały mu coś, czego przez ten cały czas rozpaczliwie potrzebował – pewność, że to wszystko nie było jednostronne i oboje byli gotowi się sparzyć, by czuć swoją bliskość ten jeden raz.
OdpowiedzUsuńGdy więc powiedziała mu, że może wcale nie chce się go pozbywać, wszystko stało się prostsze. Nie musiał już wcale doszukiwać się drugiego dna w jej spojrzeniu, błyszczącym w rytm bijącego dla niego serca. Nie musiał zastanawiać się, czy przypadkiem nie przekroczył granicy zbyt daleko i głęboko, bo Romy sama mu w tym towarzyszyła. A Leo przyjmował tę myśl niemalże z ulgą, upajając się każdym jej słowem, pod ciężarem którego uginały mu się kolana. Nie był człowiekiem niemądrym czy naiwnym – a jednak kiedy Romy Bellini pojawiała się w jego pobliżu, zachowywał się i czuł, jak gdyby był pod wpływem. W zasadzie, na poziomie emocjonalnym, mógł ośmielić się właśnie o takie stwierdzenie, bo Romy przypominała narkotyk. Działała na każdy jego zmysł, mogąc z nim zrobić, co tylko chciała. Jego tęsknota za tym, by poczuć każdy skrawek jej skóry, zanurzyć się w głębi jej błękitnych oczu i za każdym razem, gdy się odzywała, przenosić się do zupełnie innego wymiaru, była zbyt silna, by z nią walczyć. Leo Maxwell poddał się, oddając się w pełni Romy Bellini.
Jednocześnie Leo był w zupełności świadom, jak na nią działał. Wiedział przecież, że kilka dłuższych tygodni bez siebie nie potrafi wymazać uczuć, a te, którymi się darzyli, były przecież zbyt intensywne, aby mogło tak szybko do tego dojść. Leo mógł mieć tylko nadzieję, że Romy o tym pamiętała i wiedziała, że żadna inna nie zajęłaby jej uwagi… Jednocześnie wiedział też, że żaden inny nie zająłby jeszcze jego miejsca, nawet jeśli fizycznie ktoś by się znalazł. Może było to wyrazem jego zuchwalstwa, ale czuł to i wiedział – Romy dalej żywiła względem niego uczucia, a sytuacja, która teraz trwała, tylko go w tym utwierdziła. Wiedział więc, oczywiście, że jej się podobał, że wcale nie chciała się go pozbyć, że czerpała z tej interakcji tak wiele, jak on. Mimo to te słowa krążyły mu po głowie i nie mogły przestać. Miejsce, w którym byli, wcale tego nie ułatwiało. Muzyka była głośna, światła rządziły się swoimi prawami, a noc pozwalała na rzeczy, na które za dnia być może zabrakłoby im odwagi.
Wszystkie słowa, które więc do niej kierował, były zaczepką, iskrą, która miała rozniecić żar. Leo Maxwell świadomie rozpalał płomień, który mógł ich sparzyć. Ale jak miał się temu powstrzymać, gdy ciepło tego ognia było zbyt przyjemne?
UsuńRomy doprowadzała go do szaleństwa, wystarczało jej tak niewiele czasu, by móc to zrobić. Kilka minut rozmowy, jedno spojrzenie, usta układające się pod ciężarem szeptu… Leo mógłby przeżyć te kilka tygodni rozłąki raz jeszcze, gdyby miało to sprawić, że Romy obdarzy go tymi czułościami raz jeszcze. Kiedy więc zasugerowała, że oboje przecież byli dobrzy w łamaniu zasad, Leo nie potraktował tego tylko jako kolejnej zaczepki czy rozbrajającego flirtu. Doskonale wiedział, że zarówno ona, jak i on, byli świadomi, jak potężna w konsekwencjach mogła być tylko jedna decyzja – jeden nierozsądny krok, żeby wyjść już zbyt daleko za przekroczone już i tak granice. Romy podsunęła mu możliwość, żeby tak właśnie uczynić, zostawiając przed nim drzwi otwarte. A Leo, który przez ostatnie miesiące robił wszystko, żeby przekonać samego siebie, że potrafi bez niej żyć, nagle znalazł się w sytuacji, w której przestał udawać, że w ogóle chce tak robić. To było więc niemal absurdalne, że jeszcze niedawno każde zbliżenie do niej przypominało mu o tym, co stracone i co było już niedostępne. A teraz jej słowa i reakcje sprawiały, że wszystkie te zakazy zaczynały brzmieć jak coś odległego i pozbawionego znaczenia. Nie myślał tak jednak dlatego, że zapomniał o konsekwencjach; był ich w zupełności świadom. Po prostu po raz pierwszy od tak dawna miał coś, co wydawało mu się warte odczucia tych konsekwencji na własnej skórze. Ją – Romy. Być może właśnie dlatego patrzył na nią tym tęsknym, błagalnym wzrokiem zielonych oczu.
Nie potrafił więc już udawać, że jej bliskość niczego w nim nie zmieniła. Nie potrafił też znaleźć w sobie choćby resztek rozsądku, które nakazałyby mu się odsunąć i ratować ich oboje przed tym, co trwało. Bo właściwie po co miałby to robić, skoro właśnie tego dotyku brakowało mu najbardziej?
Parkiet pulsował w rytm muzyki, a ciężki bas grającej melodii przepływał przez podłogę i wspinał się po jego ciele z każdym kolejnym uderzeniem. Neonowe światła przecinały tłum raz po raz krótkimi smugami, oświetlając oblicze tańczącej w jego objęciach Romy. Ich taniec w pierwszej chwili mógł wydawać się ostrożny, a jednak był na tyle intymny, by z każdą sekundą coraz bardziej przypominać im, jak bardzo dobrze znali swoje ciała. Leo kołysał się w rytm muzyki, prowadząc Romy w tańcu i pozwalając, by dzielił ich niewielki dystans. Wzrok jego zielonych oczu niemal odruchowo wracał za każdym razem w stronę jej spojrzenia, jak gdyby oboje grali w niemą grę, która miała skończyć się czymś więcej. Czując jej dłoń na swoim ciele, przechodziły po nim przyjemne dreszcze. Oboje tańczyli w rytm muzyki, ale jego ciało reagowało na każdy przypływ tęsknoty i pragnienia, które mieszały się z każdą sekundą bliskości, jaką dzielił z Romy Bellini. Gdy usłyszał, jak ledwo wypowiedziała jego imię, niemal instynktownie wyprostował się, przyciągając ją do siebie jeszcze bardziej. Ułożył dłoń na jej biodrze, pozwalając palcom smakować ciepło jej skóry.
O czym myślisz?
Jego usta ułożyły się w zaczepnym półuśmiechu. Następnie jego wzrok sunął po twarzy Romy, aż zatrzymał się na jej ustach – sekundę dłużej, niż powinien, zanim wrócił do jej oczu. Ciało rozpalało mu się od emocji, które w nim buzowały, gdy uświadamiał sobie, że nie tylko jej ciało było tak blisko jego, ale i ich usta dzieliła tylko symboliczna odległość.
— O tobie — wyszeptał prosto w jej usta. — Same słodkie myśli — dodał, przymrużając oczy, dalej prowadząc ich ciała w rytmie tańca.
UsuńPociągnął dłońmi po jej talii, jak gdyby rozkoszował się każdą chwilą jej bliskości. Jego słowa zabrzmiały niewinnie tylko przez pierwszą chwilę, bo spojrzenie Leo nie pozostawiało zbyt wiele miejsca na interpretację. Nie odrywał od niej wzroku, kiedy poruszał się razem z nią w tańcu, coraz bardziej świadomie dopasowując własny rytm do rytmu jej ciała. Jego dłoń, która wróciła do wysokości jej bioder, przestała być już ostrożna. Trzymał ją pewniej, sunąc kciukiem po jej rozgrzanej skórze, jak gdyby sam ten gest miał odpowiedzieć na każde pytanie, które miało pojawić się w jej głowie. Przecież to wszystko wydawało się aż nazbyt oczywiste… Po tylu miesiącach znów miał ją przy sobie – i dopiero teraz naprawdę docierało do niego, jak bardzo mu tego brakowało. Być może dlatego nie potrafił przestać jej dotykać, a zwiększenie dystansu w ich wspólnym tańcu nawet nie było brane pod uwagę. Każdy ruch jego dłoni zdradzał, jak dobrze znał jej ciało. Talia. Biodro. Plecy. Zatrzymał dłonie na moment, po czym pozwalał im przesunąć się odrobinę dalej, a sam bacznie obserwował jej reakcję. Nie potrafił już inaczej, bo każdy jej ruch zdawał się zachęcać go do następnego z jego strony.
Kiedy więc poczuł jej palce we własnych włosach, przymknął oczy na krótką chwilę. Tym jednym ruchem Romy sprawiła, że już całkiem jej się poddał, przechylając głowę lekko w stronę jej dłoni, zupełnie tak, jak gdyby chciał poczuć ją jeszcze bardziej. A potem spojrzał na nią znów, a na jego twarzy pojawił się szerszy uśmiech. Jego dłoń zsunęła się na jej biodro, a kiedy muzyka zmieniła rytm, pozwolił sobie na dużo odważniejszy ruch. Powolnym ruchem przyciągnął ją bliżej, pozwalając, by ich ciała znalazły własny rytm. Nie musiał już zastanawiać się, czy może, bowiem Romy sama odpowiadała na każdy jego gest, a Leo wyraźnie korzystał z tego, że wreszcie nie musiał się przed nią powstrzymywać. Patrzył na nią więc tak, jak gdyby próbował zapamiętać wszystko naraz. Jej lśniące w świetle reflektorów włosy. Oczy, od których nie potrafił oderwać wzroku. Usta, na które zerkał zdecydowanie zbyt często. Dłoń na swoim karku. Palce przesuwające się między jego włosami. Ciepło jej skóry pod własną dłonią.
Leo Maxwell był odurzony samą świadomością, że może jej dotykać.
A potem przysunął twarz bliżej, aż znalazł się tuż nad jej uchem. Poczuł jej oddech na swojej skórze i przez moment wyglądał, jak gdyby naprawdę zapomniał, że wokół nich znajdował się cały klub. Muzyka, światła, tłum – wszystko to widocznie stało się niewyraźnym tłem.
— Cholera, Ro… — jej imię wypowiedział niemal bezgłośnie, bardziej do siebie niż do niej, jak gdyby na jednym wydechu — Co ty ze mną robisz… — wydusił z siebie, czując, jak jej ciało napiera już na jego własne.
A potem oderwał się od bliskości jej szyi i spojrzał jej prosto w oczy. Przechylił głowę, obserwując ją z tym charakterystycznym, trochę zadziornym uśmiechem. Muzyka prowadziła ich dalej, a on pozwalał jej prowadzić również siebie, coraz mniej przejmując się tym, jak blisko znaleźli się względem siebie.
— Lubię, gdy się tak poruszasz — wyszeptał prosto w jej usta, doskonale zdając sobie sprawę z tego, że nie były to słowa, które wypowiadał tylko na parkiecie. Leo Maxwell grał w niebezpieczną grę, a uśmiech zdradził go natychmiast.
I’m reaching through the night (...), your memory’s holding tight, it pulls me back despite (...)
No matter what I do, you’re my addiction I believe
Romy prosiła o coś, czego pod żadnym pozorem nie powinien jej dawać, grając z nim w grę, która z każdą sekundą rozpalała go jeszcze bardziej. Gdyby tylko wiedziała, jak bardzo niesłodkie były myśli błądzące po jego umyśle, prawdopodobnie sama pojęłaby, dlaczego zamiast jej na to odpowiedzieć, zacisnął szczękę, biorąc głębszy oddech. Jego klatka poruszyła się płynnie pod ciężarem tego oddechu, bo jego myśli nie zatrzymywały się wcale tylko na tym, że pragnął ją pocałować. To marzenie było zaledwie pierwszym, najbardziej niewinnym pragnieniem. Leo w swoim umyśle był całkiem gdzie indziej, wyobrażając sobie, jak nareszcie przestaje istnieć między nimi ta niewidzialna granica tkana trudem ich rozsądku. Jego wyobraźnia niemal dawała mu posmak jej ust spotykających jego własne i tę rzeczywistość, w której nie musi już pamiętać, co wypada, a co nie. Wyobrażał sobie, jak jej dłonie zaciskają się mocniej na jego karku, gdy przyciąga ją bliżej siebie. Niemalże czuł, choć były to tylko jego ciche myśli, jak jej ciało odnajduje przyjemny rytm jego ruchów. Myślami błądził więc znacznie dalej – do najdalszych zakamarków, gdzie skrywały się miejsca, których nie powinien teraz dotykać nawet wyobraźnią. W jego głowie jej czarna sukienka przestawała być tylko eleganckim ubiorem, a stawała się jedynie cienką barierą – warstwą, która oddzielała jego drżące dłonie od ciepła jej skóry. Oczami wyobraźni widział ją w swoich ramionach zbyt wyraźnie, tak intensywnie, iż niemal czuł pod dłońmi ciężar jej ciała, dostrzegał wszystkie te drobne reakcje, które tak cholernie kochał, i słyszał wszystkie jej nieprzyzwoite wyznania, których był tak piekielnie głodny. Doskonale więc zdawał sobie sprawę z tego, że żadnej z tych myśli Romy Bellini nie mogła poznać. Starał się robić wszystko, żeby żadna z nich nie znalazła odbicia na jego twarzy, lecz marnie mu to wychodziło.
OdpowiedzUsuń— Nie mogę, Ro… — szepnął prosto w jej usta, głosem dużo niższym niż wcześniej. Pociągnął dłonią wzdłuż linii jej bioder, aż po dół pleców. Tam zatrzymał palce na chwilę dłużej, niż wymagał tego ich wspólny taniec — Gdy powiem, zapragnę je zrealizować — dodał, z zadziornym uśmiechem malującym mu się na twarzy. Nie brzmiało to wcale jak żart czy próba rozproszenia sytuacji. Wręcz przeciwnie, mówił prawdę. Być może właśnie dlatego sprawiło to, że przez moment zabrakło mu powietrza, bowiem wypowiadając to głośno, nie wyraził tylko pewnej możliwości. Leo zrozumiał, jak blisko był tego, by jego słodkie myśli mogły stać się słodką rzeczywistością.
Cienki strużek potu spływał po jego skroni, gdy nachylił się w jej stronę, a jego czoło zetknęło się z jej własnym. Serce biło mu coraz szybciej, gdy ich ciała tańczyły w pełnej harmonii. Leo przesuwał spojrzeniem po jej twarzy, zatrzymując je po raz kolejny tego wieczoru na jej ustach, by dopiero po chwili móc wrócić do jej oczu. Jego wzrok, niemal żałośnie, zdradzał wszystko, a dłoń wędrująca odrobinę niżej tylko to potwierdzała. Ruch był wprawdzie powolny, kontrolowany, będąc odpowiedzią na docierający do nich rytm muzyki – a jednak właśnie przez to zdawał się stawać coraz bardziej intymny. Pozwalał, by ich ciała poruszały się wspólnie już bez żadnego dystansu, gdy z każdym kolejnym uderzeniem basu przyciągał ją do siebie nie tylko bliżej, ale i mocniej. Leo nie musiał nawet patrzeć na swoje dłonie, by wiedzieć, gdzie się znajdowały, rysując niewidzialne linie po jej ciele. Romy była zamknięta między jego ramionami, a jego własne ciało zdradzało, jak bardzo błagało o to, by chwila tej bliskości nigdy się nie skończyła. To z kolei działało na niego zbyt intensywnie, karmiąc świadomość tego, że po miesiącach tęsknoty ona widocznie czuła to samo.
Jej kolejne słowa rozbudziły w nim niemalże coś pierwotnego, nieokiełznanego w tym pragnieniu, które rosło z każdą sekundą, gdy trzymał ją tak blisko siebie. Te trzy słowa wystarczyły, aby coś w nim zadrżało, a już zwłaszcza po tym, co zrobiła chwilę wcześniej. Bawiła się nim, owijając go sobie wokół palca jak marionetkę… Nie było w tym jednak nic, czemu mógłby zaprzeczyć, bo choć to on kontrolował rytm tego tańca, to Romy rozdawała karty. Gdy więc poczuł ruch jej języka, zapłonął. To nie był pocałunek, przynajmniej w teorii nie mógł nim być, ale dla Leo było to wystarczające, by zrozumieć, czego pragnął nie tylko on sam, ale również ona. Smak jej języka na jego ustach był małym, niewinnym zaproszeniem, a zarazem tak cholernie jednoznacznym, że przez moment naprawdę zabrakło mu tchu. Jego oczy pociemniały, kiedy spojrzał na linię jej warg, a buzujące w nim emocje były tak silne, że musiał przełknąć ślinę. Nie wiedział, czy Romy zdawała sobie sprawę z tego, że coraz szerzej otwierała puszkę Pandory… Czy rozumiała, do jakiego doprowadzała go szaleństwa? Robiła coś, przez co z ogromną przyjemnością udowodniłby jej wszystko, czego tylko by zapragnęła. Był już bowiem na skraju, w pełnej gotowości, by połączyć ich usta w głębokim pocałunku, by poczuć smak tych ust jeszcze wyraźniej, taniec ich języków… Był gotów porwać ją w swoje ramiona i zabrać daleko stąd, byle zasmakować swojej słodkiej Ro choćby jeszcze raz. Dlatego wiedział, jak niewiele mu brakowało, aby przestać się powstrzymywać, gdy widział, że nie tylko on jej pragnie – ona odwzajemniała to samo uczucie. Jej ruch był zaproszeniem, jego wcześniejsze słowa zapalnikiem, bo choć dla osoby postronnej mogły być one tylko komplementem na temat tego, jak poruszało się jej ciało, to oboje wiedzieli, że te słowa miały inne znaczenie. Drugie, mniej grzeczne, bardzo dobrze im znane – wypowiadane przez niego wtedy, gdy muzyką był ich własny oddech, a rytm wyznaczały ich ciała. Cholera, zabiłby, aby poczuć to jeszcze raz.
UsuńByć może właśnie dlatego jego uśmiech stał się ledwo widoczny na zdobionej kroplami potu twarzy. Raczej stał się wyczuwalny w spojrzeniu, którym obdarzał Romy. Nie odpowiedział jej od razu, nie był w stanie, czując, jak słowa rozpływają mu się w gardle. Może właśnie przez to w zamian uniósł dłoń i wsunął palce w jej jasne włosy – bez zbędnego pośpiechu, powoli przeczesując miękkie kosmyki, aż zatrzymał dłoń przy jej karku. To tam zacisnął palce nieco mocniej, jak gdyby w ten sposób próbował zaznaczyć, że Romy wciąż była jego… Drugą dłonią obejmował jej talię, również nieco pewniej i mocniej, poruszając się w rytm muzyki. A potem nachylił się, niemal bezczelnie, zaś jego usta znalazły się tuż przy jej dolnej wardze. Nie pocałował jej, czerpiąc wielką przyjemność z gry, która trwała. Przesunął więc swoimi ustami wzdłuż jej wargi, muskając ją własnym oddechem i ciepłem ust. Zatrzymał się na chwilę przy kąciku jej ust, po czym przesunął ustami dalej, wzdłuż linii szczęki. Robił to powoli, nigdzie się nie spieszył, zupełnie tak, jak gdyby chciał zapamiętać każdy milimetr tej drogi, której nawet nie powinien był rozpoczynać. Zapach jej perfum uderzył w niego natychmiast – znajomy, ciepły i tak bardzo jej, iż przez moment stracił orientację i poczucie otaczającej go rzeczywistości. Wziął głębszy oddech, czując ich zapach tuż przy jej szyi. To właśnie tam dotarło do niego, jak cholernie brakowało mu nawet takich rzeczy – z pozoru nic nieznaczących drobiazgów, które jednak rozbrajały go na drobne kawałki. Wziął kolejny oddech, próbując opanować emocje, które zdawały się przejmować nad nim kontrolę. Tak cholernie pragnął ją pocałować i czuł to z każdą sekundą coraz bardziej, gdy muskał ustami linię jej szczęki. Mimo to nie pocałował jej, nie pozwolił sobie nawet na to, by złożyć pełny, mokry pocałunek na jej szyi, choć doskonale wiedział, że na tym etapie Romy pozwoliłaby mu to uczynić. Nie zrobił tego, bo wiedział, co stałoby się potem.
Jeden pocałunek i zniknęłoby choćby jedno bezpieczne miejsce, do którego mogliby się cofnąć. Tylko taniec stałby się grą wstępną, a pocałunek przyznaniem się do wszystkiego, co nie tylko skrywali w sobie przez te miesiące, ale i czym tęsknie się karmili. Nie ułatwiał tego fakt, jak gorączkowo jej pragnął – tak intensywnie, że wystarczyła chwila jej bliskości i obecności, aby cała ta budowana kontrola rozsypała się na kawałki.
UsuńByć może właśnie dlatego odsunął usta od jej szyi, choć zrobił to z niemałym wysiłkiem. Jego palce jeszcze przez moment pozostawały na jej karku, aż opuścił rękę. Druga dłoń również opuściła jej talię. Nie oznaczało to wcale przerwania czegokolwiek… Wręcz przeciwnie, choć Leo Maxwell przez moment zdawał się dawać dojść rozsądkowi do głosu, on tylko pogłębiał tę grę, w którą oboje brnęli. Odnalazł więc jej ręce i położył własne dłonie na jej dłoniach. Nie odsunął jej jednak od siebie, a obrócił ją plecami do własnego ciała, prowadząc ją zgodnie z rytmem wciąż grającej muzyki. W tej samej chwili, gdy jej odważnie odkryte plecy znalazły się przy jego klatce piersiowej, ciepło rozeszło mu się po karku, docierając aż po każdy zakamarek jego ciała. Położył dłonie na jej biodrach, pozwalając muzyce prowadzić ich oboje. Jego ciało poruszało się coraz odważniej za jej własnym, idealnie odnajdując jej rytm. Nie musiał już oglądać wyrazu jej twarzy, rozkosznie rozchylonych ust czy oczu wołających o jego bliskość, by wiedzieć, że myślami znajdowała się w tym samym punkcie co on. Czuł to wszystko pod dłońmi, przy własnej klatce piersiowej, w tym, jak oboje coraz odważniej poruszali się w tańcu, jak gdyby chcieli czerpać przyjemność z każdego otarcia się ich ciał. Jego palce przesunęły się powoli wzdłuż bioder, zatrzymując się niżej, zanim wróciły na talię. Następnie uczynił to raz jeszcze, tym razem jeszcze wolniej, wręcz prowokująco, jak gdyby delektował się możliwością dotykania jej bez konieczności nazywania czegokolwiek.
Leo nachylił twarz nad jej szyją kolejny raz tego wieczoru. Tym razem jednak nie dotknął jej ustami, zatrzymał się jednak niebezpiecznie blisko jej skóry – wystarczająco, by mogła poczuć ciężar jego oddechu, który nie był już tak równy jak wcześniej. Był głębszy, cięższy, zdradzający płonące w nim emocje i pragnienia. Poruszał nią w rytm tańca coraz pewniej i śmielej, jak gdyby wszystko wokół nich przestało istnieć.
W końcu przysunął usta bliżej jej ucha, niemal chowając się w zagłębieniu jej szyi.
— Właśnie tak, Ro — wyszeptał, niemal błagalnym tonem, a jego słowa zabrzmiały prawie niewinnie. Prawie, bo jego głos zdradzał wszystko. Wypowiedział to tym samym niskim tonem, który niegdyś słyszała zupełnie gdzie indziej. Leo pozwolił, aby przez sekundę jego oddech musnął jej ucho, a potem uśmiechnął się lekko, niemal prowokująco, nadal prowadząc ją w rytmie muzyki. Jego dłonie pozostały na jej biodrach, pewne, ale spokojne, a ciało nadal poruszało się wraz z jej własnym. I choć przed chwilą odebrał sobie możliwość pocałowania jej, znalazł coś niemal równie niebezpiecznego – zmysłową grę uczuć, która realnie mogła doprowadzić ich dużo dalej niż tylko na parkiet. A to zdawało się sprawiać mu ogromną przyjemność. Westchnął więc głęboko nad jej uchem, gdy wyszeptał:
— Jesteś w tym taka dobra, Ro.
I'm breathing in ruins shaped like you
1OAK przestało być tylko klubem – miejscem jednego z wielu after parties, które tętniły życiem tej nocy w mieście, które nigdy nie śpi. 1OAK przemieniło się w miejsce, które obnażyło Leone Maxwella – jego hipokryzję, to, jak cholernie kłamał przez miesiące tej rozłąki, przekonując samego siebie, że podjęta przez niego decyzja była odpowiednia dla obu stron. Wręcz z uporem maniaka wmawiał sobie, że potrafił już żyć bez Romy, że przyzwyczaił się do pustki po niej, a czas potrafił oswoić go z tą stratą. Nic bardziej mylnego… Wystarczyło tylko kilka minut, jej dłoń w jego dłoni, ciężar ciał znajdujących ze sobą wspólny rytm i jedno, ciche, ledwo wypowiedziane zdanie.
OdpowiedzUsuńPragnę więcej, Leo.
Dokładnie tyle wystarczyło, by wszystko to, co wmawiał sam sobie, cała ta starannie skonstruowana teoria rozsypała się niczym domek z kart. To z kolei zatrzymało w nim coś na krótką, lecz jakże frustrującą chwilę. Muzyka grała dalej, gdzieś w tle przewijał się ruch, a światła przesuwały się po ścianach klubu. To wszystko nadal trwało, nie zniknęło, to, co jednak zniknęło z horyzontu już w pełni, to jego rozsądek. Leo Maxwell był przekonany, że tak naprawdę rozsądek nigdy chyba nie przekonywał go do zachowania ostrożności – to było wszystko inne wokół. Macie i Rafe, cholerna Sienna, a ponad wszystko jego własny strach. To nie mógł być przecież ten cholerny rozsądek, kiedy wszystko, czego pragnęła jego dusza, sprowadzało się do jednej osoby – Romy. Dlatego tak proste, a jednak tak pełne emocji zdanie wybrzmiało dla niego niczym pozwolenie na smakowanie tego pragnienia, od którego tak bardzo uciekał. Wszystko ułożyło się w jeden, jakże wyraźny obraz – jej spojrzenie, sposób, w jaki nie odsuwała się od dotyku jego dłoni. To, jak zaciskała palce na jego koszuli, jak wędrowała dłonią po jego ciele. To, jak pozwoliła mu zbliżyć usta do swojej słodkiej skóry, choć doskonale zdawała sobie sprawę z tego, że byli już na skraju wykonania kroku w stronę granicy, której pilnowali niemal z absurdalnym zapałem. Wiedział już więcej – że to wszystko, co działo się podczas pokazu, ta ich chłodna ostrożność, cała ta próba zachowania dystansu, były tylko warstwą ochronną ich serc… A teraz pękła pod ciężarem siły ich uczuć, która tylko utwierdziła go w tym, że Romy wciąż była jego Ro – słodką Ro, która potrafiła jednym spojrzeniem rozebrać go z całej pewności siebie i jednym dotykiem przypomnieć mu, że była panią jego jestestwa.
Przepadł.
Zacisnął palce odrobinę mocniej na linii jej brzucha, jak gdyby próbował upewnić się, że to wszystko nie było wytworem jego wyobraźni, rozkosznym wspomnieniem, które jego umysł stworzył z tęsknoty. Druga dłoń powędrowała wzdłuż jej ręki, aż zatrzymała się na jej ramieniu. Powoli przesunął palce wzdłuż linii obojczyka, opuszkami sunąc po rozgrzanej skórze. Zatrzymał się tam tylko na chwilę, czując pod palcami delikatny ruch jej oddechu, równie nerwowy i spragniony rozkoszy, co jego własny. A potem jego dłoń powędrowała wyżej, na znak tego, że z każdą sekundą pozwalał sobie na więcej i więcej. Palce objęły bok szyi, podczas gdy kciuk zatrzymał się tuż pod linią jej szczęki. Leo czuł jej puls, szybki i żywy, niemal równie niespokojny, co jego własny. To z kolei sprawiło, że coś w nim zadrżało. Druga ręka pozostała na jej brzuchu, stabilizując ich ruch, kiedy nadal poruszali się w rytm muzyki, czyniąc to tak sugestywnie, że niemal niegrzecznie.
— Pragnę dać ci więcej, Ro… — odpowiedział w końcu głosem tak niskim, iż niemal zniknął w otchłani basu. Wiedział, czego pragnęła Romy, i wiedział też, czego sam również chciał. Może właśnie dlatego jego kciuk przesunął się powoli po jej szyi, a jemu coraz trudniej było udawać, że nadal panuje nad sytuacją. Był wręcz upojony jej bliskością, jej zapachem, tym, jak mięśnie jej ciała reagowały na każdy jego ruch i dotyk. Był upojony świadomością, że w końcu mógł poczuć pod palcami tę samą skórę, którą pamiętał znacznie lepiej, niż powinien… Czując, jak tak prostym dotykiem, jak pociągnięcie paznokciami po jego karku, Romy robiła z nim tak wiele, wiedział, że długo nie nacieszy się tylko tym, co dawał im parkiet i wspólny taniec. Każdy jej ruch działał ze zdwojoną intensywnością na jego wyobraźnię, powodując, że Leo przymknął oczy na krótką chwilę. Ten ruch nie był jednak w stanie okiełznać tęsknoty, która przez miesiące miała gdzieś w nim ciche, ukryte miejsce, a teraz wyrwała się na powierzchnię z siłą, której nie potrafił już kontrolować. Ciało pamiętało ją zresztą znacznie lepiej niż rozsądek. Pamiętało nacisk jej dłoni, ciężar jej obecności, sposób, w jaki poruszała się na jego ciele, to, jak potrafiła wtulić się w niego tak, że przez chwilę nie istniało nic poza ciepłem ich splecionych ciał. Pamiętało jej głos, śmiech, jęk i oddech… I właśnie ta pamięć była teraz niemal nie do zniesienia, bo domagała się czegoś, co było tak blisko, a jednocześnie tak daleko. Domagała się tego, by Leo Maxwell nareszcie wypowiedział to głośno – by wypowiedział, jak cholernie pragnął Romy Bellini.
UsuńPrzyciągnął ją bliżej. Tym razem nie pozostawił między nimi nawet symbolicznej przestrzeni, czując, jak jej plecy mocniej oparły się o jego rozgrzany tors. Czuł każdy jej ruch, każde przesunięcie bioder, które coraz mocniej i coraz bardziej go pobudzało. Jego własny oddech stawał się coraz cięższy, nierówny, a ciepło zbierało się pod kołnierzem czarnej koszuli. Drobna kropla potu pojawiła się przy jego skroni, spływając wzdłuż linii szyi. Nie było to jednak wyłącznie zmęczenie tańcem, dobrze wiedział, że każda z tych kropel była powodowana bliskością Romy. Jej ciało napierające na jego własne, jej dłonie, jej zapach, jej głos wypowiadający jego imię w sposób, którego nie słyszał od miesięcy – wszystko to sprawiało, że temperatura jego ciała rosła. Leo poruszał nią wolniej, lecz przez to każdy ruch wydawał się jeszcze bardziej świadomy, nakierowany na to, by oboje odczuwali z tego przyjemność. Jego dłoń przesunęła się po jej brzuchu i zatrzymała nieco niżej, jak gdyby sam dotyk tego miejsca był wystarczającym przypomnieniem, że przez kilka miesięcy nie miał prawa jej dotykać. A teraz tak niemal bezczelnie znów wyciągał po nią rękę, nadrabiając każdą z tych straconych chwil jednym spokojnym, niemal leniwym ruchem. Pochylił głowę i schował twarz w zagłębieniu jej szyi. Przez moment tylko oddychał, głęboko i ciężko, czując perfumy mieszające się z ciepłem jej skóry. Palce na jej biodrze przesunęły się powoli, a potem zatrzymały, jak gdyby sam sobie przypominał, że nawet teraz może jeszcze zdecydować, gdzie kończy się ta chwila – i czy w ogóle się skończy. Odpowiedź jednak na to była prosta; Leo nie chciał czegokolwiek przerywać. Nie potrafił, bo każdy kolejny ruch Romy odbierał mu odrobinę tej kontroli, która jeszcze przed chwilą zdawała się być jego asem w rękawie, aż w końcu zostało z niej tylko coś, co przypominało cienką nić. Robiło mu się słabo na samą myśl tego, że mógłby zrobić tak wiele – pocałować miejsce tuż pod uchem czy zatrzymać usta na jej skórze. Zamiast tego tylko przesunął nosem wzdłuż jej włosów i wciągnął głęboko jej zapach, jak człowiek, który po zbyt długim czasie odzyskał coś tak drogocennego.
— Tak dobrze cię czuję, Ro — wymamrotał przy jej szyi, nadal bawiąc się w swoją niemal nieprzyzwoitą grę słów. Przez to wszystko zdawało się jednak, że tracił poczucie czasu… Kilka sekund mogło równie dobrze być kilkoma minutami. Muzyka dudniła wokół nich, światła przesuwały się po ich ciele, a jednak Leo czuł się, jak gdyby znaleźli się w miejscu zupełnie odciętym od reszty klubu. I przez moment chciał, aby rzeczywiście tak było – żeby nikt nie istniał. Żadnego Rafe'a, Macie, Avery, kontraktów, nagłówków, kamer, pytań ani konsekwencji, które zabierały im tak wiele... Żeby była tylko ona, tylko jego dłonie na jej ciele i jej ręce na nim. Prawda zdawała się być zatem znacznie prostsza, niż mogło mu się wydawać… Brakowało mu nie tylko jej głosu, spojrzenia czy obecności, a właśnie tego – możliwości przyciągnięcia jej do siebie bez zastanawiania się, czy w ogóle mu wolno.
UsuńWreszcie, zaciskając palce na jej nadgarstkach, obrócił ją w swoją stronę. Zrobił to jednym płynnym ruchem, tak szybkim, że prawdopodobnie nie dawał nawet Romy czasu na zorientowanie się, co w ogóle zamierzał. Kiedy blondynka stanęła twarzą do niego, jego ręce natychmiast odnalazły jej talię i przyciągnęły ją do siebie tak mocno, że przez moment zabrakło mu powietrza. Teraz już nie musiał zgadywać, co widział w jej oczach, bo widział to samo, co ona w jego własnych… Dokonało się, miała go dokładnie tam, gdzie chciała. A on… Cóż, on po raz pierwszy tej nocy wyraźnie dawał jej znać, że wcale mu to nie przeszkadza. Nie chciał już więc dłużej wystawiać ich na te katusze. Powędrował więc dłonią na jej kark, tuż pod linią włosów. A potem przyciągnął jej twarz ku swojej. Ich czoła niemal się zetknęły, a Leo spojrzał na jej usta. Serce tłukło mu się w piersi tak mocno, że przez moment miał wrażenie, że Romy nie tylko mogła słyszeć każde jego bicie, ale nawet je czuć. Ciało mu płonęło, gdy pochylił się jeszcze odrobinę niżej. Jego nos musnął jej własny, oddech zmieszał się z jej oddechem. Jeszcze trochę, tylko marny centymetr i…
W końcu dotknął ustami jej warg, lecz z ledwością.
To nie był jeszcze pocałunek. Nie, bo próbował czerpać garściami z każdej cząstki trwającej sytuacji. Przesunął powoli ustami po jej własnych, jak gdyby chciał zapamiętać ich kształt. Jego oddech zadrżał, kiedy język musnął lekko jej dolną wargę. Wszystko, nawet jego oddech, zdradzało, jak bardzo pragnął tego pocałunku, tak bardzo, że niemal bolało. Wiedział, że pocałunek będzie przyznaniem się do błędu, do tego, że wszystkie te miesiące ich rozłąki i tak nie powstrzymałyby ich serc – one za dobrze znały drogę powrotną do siebie. Nie mógł więc czekać dłużej, nie potrafił ani nie chciał. Leo Maxwell marzył już tylko o tym, aby zasmakować ust swojej ukochanej Romy Bellini. Gdy więc muzyka zaczęła osiągać swój punkt kulminacyjny, Leo ułożył swoje usta na jej własnych i wtedy… muzyka ucichła. Nie przeszła płynnie w kolejny utwór, po prostu się skończyła, jednocześnie kończąc ich wspólny taniec.
Zastygł na moment, nadal trzymając dłoń na jej karku, a usta jak gdyby w zawieszeniu. Jego oddech był ciężki, tym razem zdradzał też frustrację, a nawet złość. Tłum wokół nich zaczął się poruszać swobodniej, pary się rozchodziły, a ktoś za nimi roześmiał się tak głośno, że niemal mógłby się spłoszyć. Głos DJ-a przebił się przez nagłą, nieszczęsną przerwę, zapowiadając kolejny numer. Leo zamarł, czując, jak rozlewa się po jego umyśle strach, że Romy zaraz zniknie. Otworzył więc oczy i spojrzał na nią, a jego kciuk przesuwał się powoli po jej policzku. Nie puściłby jej, na to nawet nie było najmniejszej szansy. Nie mógłby, bo nie potrafił jej teraz oddać.
Gdy więc ludzie zaczęli przechodzić obok nich, zasłaniając ich własnymi, rozluźnionymi ciałami, Leo Maxwell wręcz perfidnie wykorzystał ten moment.
Jego dłoń odnalazła jej własną i bez słowa poprowadził ją poza parkiet. Nie zrobił tego gwałtownie czy nerwowo, po prostu prowadził ją pewnym krokiem przed siebie. Przeszli przez gęsty tłum, mijając kolejne sylwetki, aż znaleźli się w dużo bardziej kameralnej części klubu. Leo zatrzymał się w wąskim, zaciemnionym przejściu prowadzącym w stronę loży, czując, jak te marne kilka chwil przedłużało mu się w nieskończoność. Tutaj muzyka nadal grała, a bas wibrował na podłodze, choć wszystko zdawało się być przytłumione przez grube ściany. Nie było tu nikogo ani niczego, co miałoby im przeszkodzić. Gdy to zrozumiał, dopiero wtedy się zatrzymał.
UsuńOparł Romy plecami o chłodną ścianę i stanął przed nią tak blisko, że niemal nie zostawił jej miejsca na oddech. Jego dłoń nadal spoczywała na jej karku, a drugą oparł obok jej głowy, pochylając się nad nią. Czuł, jak ciężki jest jego oddech, jak opada na skórę jej szyi. Czuł jej spojrzenie na sobie i zastanawiał się, czy czuła jego własne. Na jego skroni wciąż połyskiwały drobne krople potu.
— Boże, Ro… — wyszeptał w końcu prosto w jej usta, zaciskając szczękę, jak gdyby próbował jeszcze ostatni raz zobaczyć, czy jest w stanie nad sobą zapanować. Nie potrafił. Nachylił się więc jeszcze bliżej, zaciskając palce mocniej na jej szyi. — Tak bardzo chcę cię poczuć, Ro… — wyznał w pełni świadomości, jak bardzo się przed nią obnażył. A wraz z tymi słowami wszystko inne przestało istnieć. Wyparowało gdzieś w dal, gdy muzyka zdawała się być już tylko odległym tłem. A Leo, nie czekając już na nic dłużej, ułożył usta na jej własnych i zrobił to, o czym marzył każdej nocy, odkąd pozwolił Romy odejść z jego życia.
Pocałował ją.
Dokładnie w tej samej chwili wszystko w nim zdawało się pęknąć. Po jego ciele przeszedł dreszcz przyjemności, gdy poczuł słodki smak jej warg i ciepło jej języka na swoim własnym. Przyparł do niej ciałem, chowając jej sylwetkę przed wszystkim i każdym. Wiedział jedno – nic nie przeszkodzi mu w tym, aby ta chwila trwała dłużej, niż powinna. Bo już i tak było za późno, a granica została przekroczona.
you can take your time, don't have to rush
this might take us a while ❤️
Miłość. Jedno słowo, które Leo znał nazbyt dobrze, by się go bać – uczucie, które poznał od maleńkości w domu, w którym mimo ojcowskich wymagań wciąż potrafił czerpać garściami z ciepła ogniska domowego. Z czasem nauczył się również o nie dbać. Miłość towarzyszyła mu całe życie, nawet ze strony przemądrzałego Benny’ego, który w rzeczywistości chciał wszystkiego, co dla jego młodszego brata najlepsze. Miłość czuł dotychczas nawet w swoim zespole – najpierw, gdy James stał się dla niego niczym drugi ojciec, potem gdy Pierce zastąpił go tak godnie. Czuł się tam jak we własnej, drugiej, świadomie wybranej rodzinie, gdy był tam jeszcze Richard zamiast Erica… A nawet przy odchodzeniu z Hawthorn Racing wciąż czuł miłość będących tam nadal jego przyjaciół. Idea miłości nie była mu więc obca; nie bał się uczuć, nie bał się całej gamy emocji, która ciągnęła się niczym cień za tym, czymkolwiek miała być miłość. Problem tkwił jednak w tym, że miłość, którą znał dotychczas, poznając jej realia bardzo dobrze, diametralnie różniła się od miłości, która przyszła wraz z dniem, gdy w jego życiu pojawiła się Romy Bellini. Ta miłość była czymś nowym, nieokiełznanym i dzikim, niczym mustang pędzący w swojej wolności po polanach i preriach. Romy, zupełnie tego nieświadoma, przyniosła coś, co swoją siłą zrzucało go na kolana, rozkładało mu ręce w bezsilności i zmuszało do patrzenia na nią w zachwycie. Ta miłość była pasją, głębią, zmysłem i wymiarem, którego nawet nigdy nie posądziłby o istnienie.
OdpowiedzUsuńRomy pokazała mu świat, z którego nie było już wyjścia – wpuściła go w zakamarki swojego serca, sama jednak przejmując pełną kontrolę nad całą jego duszą. Stała się Panią jego serca, umysłu, życia. Nie była tylko dziewczyną, w której się zakochał – Romy była sensem jego życia, którego, jak widać, jeszcze te kilka miesięcy wcześniej nie potrafił w pełni pojąć ani docenić. Leo zachował się bezmyślnie, niemal idiotycznie, nie tylko pozwalając jej odejść, ale samemu o to prosząc. Wbrew miłości do Romy Bellini, która tak nieokiełznanie w nim płonęła, podjął decyzję, której skutki okazały się katastrofalne. Rozbudził żal swojego serca, a ogień, który płonął w jego duszy dla tej dziewczyny, zaczął go pożerać. Każdy dzień bez Romy nie był więc nauką nowego życia i próbą przekonania samego siebie, że potrafi – w rzeczywistości Leo Maxwell stał na samym środku tragedii, w której miał ostatecznie stać się popiołem po ogniu swoich uczuć, które strawiłyby jego duszę. I teraz, będąc tutaj z Romy, doskonale zaczął zdawać sobie z tego sprawę. Zaczął rozumieć intensywność tej miłości, w rytm której biło jego serce. Ta miłość przypominała mu, jak bardzo nie tylko potrzebował Romy w swoim życiu, ale jak bardzo jej chciał – świadomie, z własnego wyboru. To wszystko przyjmowało jednak jeszcze potężniejszą postać, kiedy z każdą minutą dochodziło do niego coraz bardziej, że to nie była tylko miłość sama w sobie, ale miłość, która szła w parze z pożądaniem. To z kolei nie dawało bezpiecznego połączenia… Bo kiedy miłość mówiła „Chcę ją blisko”, pożądanie szeptało – „jeszcze bliżej”.
Być może właśnie dlatego, stojąc tu razem z Romy, nawet nie zdziwiłby się, gdyby całe jego ciało świeciło uczuciami, które w nim płonęły. A płonęła w nim szaleńcza miłość – taka, której wystarczyło, że jego słodka Ro wyszeptała ledwo jego imię. Tylko tyle i aż tyle sprawiało, że byłby gotów zabić…
Zabiłby, by móc słyszeć swoje imię wypowiadane przez nią szeptem. By na jednym wydechu wyrzucała je z siebie, gdy dawałby jej przyjemność, na którą przecież tak cholernie zasługiwała. Zabiłby, aby słyszeć jej głos o poranku, gdy szukałaby drogi prowadzącej w jego objęcia. By widzieć jej wciąż senną twarz wtulającą się w jego ramię. Zabiłby, aby czuć bicie jej serca łączące się w jedno z jego własnym, gdy jego usta smakowałyby każdą część jej zniewalającego ciała. By móc poczuć drżenie własnej skóry pod dotykiem opuszka jej palca… Leo Maxwell zabiłby, aby móc znów być najbardziej błogosławionym ze wszystkich mężczyzn, bowiem miałby Romy u swego boku – całą, tylko jego i dla niego, kiedy z każdą chwilą spędzoną z nim przekonywałaby się coraz bardziej i mocniej, że zrobiłby dla niej wszystko.
UsuńA potem usłyszał nie tylko swoje imię, ale to czułe, rozkoszne słowo. Kochanie. Przepadł po raz kolejny tej nocy, czując się, jak gdyby patrząc na Romy, widział w niej odbicie swojej tęsknoty, pragnień, pożądania, ale też kochania. Sama ta myśl doprowadzała go do szaleństwa – Romy doprowadzała go do szaleństwa, pozwalając mu być tak blisko.
Nic zatem dziwnego, że kiedy, w chwili, gdy połączył ich serca w tym jednym pocałunku, wokół nich wszystko przestało istnieć. Była tylko ona, jej ciało, dusza, która wyrywała się do jego własnej, by mogły przytulić się, usuwając choć na chwilę ból tej rozłąki. Była Romy i to, jak czule oddawała mu głodne pocałunki. Jeszcze rano tego dnia nawet nie odważyłby się zamarzyć o tym, co działo się teraz… Wiedział, z czym wiązało się pojawienie na pokazie Tommy’ego, a faktyczne przybycie na nie tylko wzmocniło jego nieokiełznane pragnienie, aby być blisko Romy. Nie odważyłby się jednak nawet pomyśleć o tym, że fantazje, które tkwiły w jego głowie, mogły stać się rzeczywistością. Był przekonany, mimo swoich obaw, że zyskałby całą noc u boku Romy – ale w rozmowie, nieśmiałych spotkaniach spojrzeń, muskających się dłoniach z precyzyjnie zaplanowaną przypadkowością… Gdyby więc pomyślał o tym, że gdyby jeszcze niedawno nie zaproponował tego tańca, nie byliby tutaj teraz, oddając sobie czułości, oszalałby z żalu. Tak jednak się nie wydarzyło – Romy była tutaj z nim, pod osłoną nocy, z muzyką rozbijającą się o ściany, chowając się w jego objęciach, a on nie potrafił przestać łączyć ich warg w głębokim pocałunku.
Chwila tego pocałunku zdawała się trwać wieczność, zanim Leo oderwał się od jej ust. Czuł, jak szklą mu się oczy, choć sam nie potrafił zrozumieć, czy było tak z poczucia ulgi, tęsknoty, czy pożądania. Jego brwi ułożyły się w błagalnym geście, jak gdyby tym jednym spojrzeniem prosił Romy, aby nie porzucała go w tej sytuacji. I choć nic na to nie wskazywało, wszystko to wydawało się tak surrealne, że niemal przypominało sen. Cholera, tak strasznie nie chciał, aby to wszystko okazało się tylko snem.
— Moja słodka Ro — wyszeptał. Jego głos lekko się złamał, jak gdyby pod ciężarem wzruszenia, które stało gdzieś nieśmiało za całą gamą pragnień. — Tak bardzo tęskniłem, skarbie, tak cholernie bardzo… — wydukał z siebie, opierając czoło o jej własne, zanim znów połączył ich usta w pocałunku.
Tym razem zrobił to zapalczywiej, głodniej i głębiej, jak gdyby jego ciało i serce wołały w jedności o to, aby nareszcie przynieść ulgę stęsknionej duszy. Każda sekunda smakowania jej ust uświadamiała Leo tylko, że był utkany po to, aby istnieć dla Romy. Wszystko, wszystko było dla niej i tylko dla niej. Zacisnął dłoń mocniej na jej talii, przesuwając ją w stronę jej pleców, aby móc przyciągnąć ją jeszcze bliżej siebie. Palce drugiej dłoni delikatnie, choć pewnie zacisnął na jej karku, powoli wsuwając je w blond kosmyki. Czuł ciepło jej skóry pod palcami i własny oddech mieszający się z jej oddechem, gdy z każdą kolejną chwilą tego pocałunku przesuwali granice jeszcze dalej. To się jednak nie liczyło, bo liczyła się tylko ona.
Nie chciał się więc od niej odsuwać. Boże, tak strasznie nie chciał się od niej odsuwać.
— Zabieram cię… — wydusił z siebie w drobnej przerwie od ich pocałunku. — Zabieram cię stąd. Jesteś moja, tylko moja — dodał, wracając do składania czułych pocałunków na jej ustach. Następnie znalazł drogę wzdłuż linii jej szczęki, pieszcząc jej rozgrzaną skórę swoimi ustami, aż znalazł się w zagłębieniu jej szyi. Oderwał usta od jej szyi tylko na chwilę, żeby spojrzeć w stronę sali. Przesunął dłoń niżej, na jej biodro, jak gdyby pod wpływem nagłego impulsu, po czym bez żadnych dalszych wyjaśnień cofnął się o krok, zabierając ją ze sobą.
UsuńSzedł głębiej w przejście, nadal trzymając ją w swoich objęciach i skradając jej jeden pocałunek za drugim. Byli coraz dalej od ludzi, świateł i wszystkiego, co mogłoby im przeszkodzić, aż w końcu zatrzymali się gdzieś w głębi bocznego holu, na skraju ściany, za bokiem której nawet nie wiedział, co znajdowało się dalej. Może jakaś loża, może nie – nie wiedział. Nie interesowało go to. Tak samo jak nie interesowało go, czy ktokolwiek w tym miejscu zwracał uwagę na to, kim byli i co teraz robili.
Oparł więc Romy o ścianę, a dłonie ułożył na jej biodrach, kiedy ponownie pochylił się ku niej. Pocałunek był krótszy, ale bardziej niecierpliwy. Przesunął kciukiem po jej talii, a potem wsunął dłoń za jej plecy, przyciągając ją do siebie. Wszystko, co jeszcze chwilę wcześniej było jedynie tęsknotą, teraz zdawało się nabierać fizycznego kształtu – ciepła jej skóry, jej oddechu, ciężaru własnego ciała pochylającego się nad nią. Leo zupełnie przestał myśleć o tym, gdzie się znajdowali. Liczyło się tylko to, że wreszcie znowu mógł być tak blisko niej.
I właśnie wtedy usłyszał głos dobiegający kilka metrów dalej.
Nie zwrócił na niego uwagi od razu. Zlał się z muzyką, basem i rozmowami dobiegającymi z wnętrza pomieszczenia. Leo nadal miał usta przy jej ustach, skupiony wyłącznie na niej. Nie liczyło się nic więcej.
Aż głos odezwał się ponownie, tym razem wyraźniej. I jakby bliżej.
— …mówię ci, że przyszedł.
Leo zmarszczył brwi, na chwilę odrywając się od Romy, by móc skupić się nie na tym, co słyszał, ale na tym, kogo słyszał. Czułe pogładzenie jej dłoni było niemal odruchowe, jak gdyby chciał upewnić się, że jego nagłe skupienie na czymś innym nie wyrwie jej z tej chwili. Po prostu… Znał ten głos, tylko przez swój stan jeszcze nie potrafił przypisać go do konkretnej twarzy. Dopiero po chwili do niego dotarło, że przecież znał ten głos aż za dobrze. Milo.
W tej samej chwili z wnętrza pomieszczenia wybrzmiał kolejny głos.
— …zadzwoń do niego i dziewczyn.
Leo zamarł. Przez sekundę po prostu patrzył przed siebie, jak gdyby jego mózg potrzebował chwili, żeby połączyć ze sobą wszystkie elementy. Dopiero potem wysunął się dyskretnie zza ściany, by móc cokolwiek zobaczyć. Loża znajdowała się dosłownie kilka kroków dalej. Nie była oddzielona drzwiami ani żadną zasłoną, która rzeczywiście zapewniałaby prywatność. Jedynie krótkim załamaniem ściany, które z ich strony sprawiało wrażenie wystarczająco ustronnego miejsca. Po drugiej stronie siedziało kilka osób. Leo dostrzegł fragment kanapy, butelki ustawione na stoliku, szklanki odbijające światła z sali i kilka sylwetek rozrzuconych wokół. Oraz osobę, zaraz obok Milo, której obawiał się najbardziej. Poczuł, jak coś niewidzialnego uderza go prosto w brzuch.
— Oliver — powiedział cicho, a potem przeniósł wzrok na Romy i dopiero wtedy dotarło do niego, gdzie właściwie ją poprowadził.
Jego dłoń wciąż spoczywała na jej biodrze, ale nie zamierzał ryzykować. W jednej chwili odsunął się od niej i przesunął ją za załamanie ściany, tak aby z wnętrza loży nie było widać nawet fragmentu jej sylwetki. Sam pozostał po drugiej stronie, próbując jednocześnie zorientować się, czy ktokolwiek zdążył ich zauważyć. W loży nadal trwała rozmowa, więc założył, że nie. Jedyne więc, co siedziało w jego głowie, to aby jak najszybciej stąd zniknąć.
I dokładnie w tej samej chwili w jego kieszeni zawibrował telefon, a jego dźwięk rozbrzmiał po całym holu.
and, babe, I'm fist-fighting with fire just to get close to you
Nie potrafiłby nawet opisać, co działo się w jego umyśle i sercu z każdym kolejnym słowem wypowiadanym przez Romy przy akompaniamencie jej słodkich pocałunków i czułego dotyku. Nie potrafiłby opisać, co działo się z jego ciałem, kiedy widział, jak łapczywie szukała jego bliskości, jego pieszczot i czułości. Pragnął dać jej to wszystko, marzył o tym, by zabrać ją stąd jak najdalej, aby cała ta rzeczywistość mogła już na zawsze wyryć się w ich pamięciach, nie pozwalając o sobie zapomnieć. Ta noc zapowiadała się magicznie i bajecznie, będąc spełnieniem każdej najcichszej, najdroższej myśli, która kiełkowała w jego umyśle pod hasłem niedoścignione. A jednak nic bardziej mylnego – bo Romy tu była, razem z nim, chowając się w objęciach przygaszonych świateł, poddając się pod rytm przeszywającego basu melodii, która przebijała się przez ściany. Tak jak jego pragnienia osiadały na jej nieskazitelnym ciele, tak jej wspinały się po jego skórze, oznaczając go już na zawsze. To nie był tylko pocałunek. Ani tylko chwila uniesienia, poddanie się grzesznym wizjom, czemuś, do czego nie mieli już prawa… To była symfonia ich emocji. Akt pierwszy tego, co mogłoby być – co miałoby być.
OdpowiedzUsuńNie było więc niczym dziwnym, że oczywiście zabrałby ją do domu. Gdyby mógł, zrobiłby to dokładnie w tej samej chwili, w której wypowiedziała te słowa, pozwalając mu na kolejne czułe pocałunki, które składał na jej skórze. Zrobiłby nawet więcej – ukrył ją przed całym światem i przed wszystkim, co mogłoby ją skrzywdzić, zranić czy złamać. Teraz już był tego pewien, wiedział to i czuł całym sobą, że zbudowałby dla niej nawet cały świat od podstaw, jeśli to oznaczałoby, że jego słodka Ro byłaby szczęśliwa i bezpieczna. Głębokie pragnienie chronienia jej przed całym złem otaczającej ich rzeczywistości zawsze było w nim intensywne; rozłąka, na którą ich jednak skazał, sprawiła, że to pragnienie stało się jeszcze silniejsze. Ta noc, choć z pozoru połączyła ich wyłącznie fizycznie, obnażyła prawdy, od których Leo Maxwell uciekał tak uparcie i nieznośnie, że naturalną konsekwencją było zderzenie się ze ścianą… A to zderzenie było mocne, piorunujące wręcz w bólu i wrażeniu, bo pokazało, jak strasznie się mylił. Nie mógł żyć bez Romy, bez jej bliskości, bez pewności, że to właśnie on przynosił jej ochronę i bezpieczeństwo. Te czułe pocałunki i dłonie wędrujące po ich ciałach nie były więc wyłącznie wyrazem cielesnego pociągania, pożądania, które trawiło ich serca, gdy płonęli namiętnością wobec siebie… Nie, to było wołanie ich dusz, już po wieczność połączonych niewidzialną nicią, nierozerwalną i niepokonaną. Te dusze domagały się tego, co ich – bliskości, czułości, obecności i w końcu tego jakże tęsknie wyczekiwanego bezpieczeństwa. Być może właśnie dlatego Leo, gdy dotarła do niego powaga sytuacji, nie chciał już uciekać… Wolał wyprostować się i stanąć mężnie w obliczu tego, od czego uciekali tyle miesięcy, tracąc tak wiele czasu, by ich drogi mogły w końcu stać się jedną. Może to była głupota, a może właśnie tak działała na niego bliskość Romy, wzbudzając w nim każdy stopień i wymiar euforii, jakiej dotąd jeszcze nie osiągnął. Stracił ją na własne życzenie, a teraz znów stała przed nim, oddana mu w pełni i spragniona tej samej bliskości. I tak uroczo bezbronna, że nie potrafiłby przecież tak po prostu jej tutaj zostawić i martwić się o wszystko inne, tylko nie o nią. Może jeszcze kilka miesięcy tak by zrobił, rzeczywiście myślałby o tym, jak on w tym wszystkim wypadnie. Teraz jednak taka rola nawet nie była brana pod uwagę w tym scenariuszu… Teraz liczyła się tylko Romy i to, czego chciała.
Gdyby więc powiedziała, żeby po prostu tam iść, pokazać się, mieć to z głowy, zrobiłby to. Adrenalina buzowała mu we krwi, docierając do każdego zakamarku jego umysłu i oddziałując na nerwy tak intensywnie, że nawet najdrobniejszy dotyk Romy rozpalał jego ciało do czerwoności. Właśnie dlatego wiedział, że naprawdę byłby gotów to zrobić. Dać się przyłapać i nawet się z tego nie tłumaczyć, bo może w końcu zaczynał to już rozumieć, że nikomu z niczego nie musieli w ogóle się tłumaczyć. I było w tym wszystkim coś żałośnie, a jednocześnie frustrująco zabawnego – wystarczyło odłączyć rozsądek. Ot, zabrać mu kontrolę, nie dać mu dojść do słowa. Wtedy wszystko stawało się możliwe, a obawy, które tak bardzo go paraliżowały, przestawały wydawać się tak przerażające. Bo mając Romy u swego boku, chociaż nigdy już nie ufał, że to będzie możliwe, wszystko było w zasięgu możliwości.
UsuńA potem odezwała się ta resztka jego odpowiedzialnej osobowości. Ta, która zwykle łagodziła euforię, karciła adrenalinę i nie dawała dojść do słowa sercu. Ta cząstka jego osobowości wiedziała, że Romy miała rację, każąc mu iść – nawet jeśli tak bardzo tego nie chciał. Tym razem nie było w tym surowości rozsądku czy cienia strachu dotychczas kiełkującego się w jego umyśle. Romy miała rację, bo choć kierowani uniesieniem wynikającym z tego rozkosznego zbliżenia, którego żadne z nich nie chciało, aby się kończyło, nie mogli tak po prostu się tak pokazać. I dać przyłapać… Jeśli to spotkanie i to przekroczenie granic miało być nie tylko jednym aktem nieposłuszeństwa serc, a początkiem prawowitego rozdziału, to musieli to przecież zrobić na swoich warunkach. Nie w pośpiechu ani w zakłopotaniu.
Posłuchał więc swojej ukochanej Ro, ale nie miał zamiaru jej tak po prostu zostawić. Korzystając z jeszcze chwili prywatności, ujął jej twarz w swoje ciepłe dłonie, składając pocałunek na jej rozgrzanych ustach. A potem na policzku, jednym i drugim, aż złożył go również na jej czole. Następnie spojrzał jej w oczy i wyszeptał:
— Będzie dobrze, Ro — uśmiechnął się, głęboko wierząc w swoje słowa. Wziął głęboki oddech i jeszcze raz czule ją pocałował, w końcu puszczając ją ze swoich objęć. — Przyjdź zaraz, okej? — Po tych słowach, słysząc zbliżające się coraz bardziej kroki, sam wyłonił się zza ściany.
Jego oczom ukazał się Milo, jak zawsze wybitnie wystrojony. Miał na sobie luźne, jasne baggy jeansy, prosty T-shirt w równie jasnym odcieniu i czarną, mocno oversize’ową bomberkę, której szeroki krój nadawał całej sylwetce nonszalanckiego, nieco niedbałego charakteru. Na szyi połyskiwał srebrny łańcuszek. Skurczybyk wyglądał świetnie we wszystkim… Jednocześnie obserwowanie nieskazitelnego Milo sprawiło, że do Leo dotarło, że jego idealnie przemyślany i dopasowany outfit nie był już tak idealny. Włosy miał lekko potargane, kilka ciemnych kosmyków opadło mu na czoło, a usta, wciąż niosąc ślady pocałunków blondynki, były zaróżowione i wilgotne. Oddech nadal nie zdążył wrócić do normalnego rytmu, choć za wszelką cenę próbował go uspokoić. Jego czarna koszula, którą Romy zdążyła wypuścić ze spodni, była już wyraźnie pognieciona, kilka guzików pozostawało rozpiętych, a kołnierzyk przekrzywił się na jego szyi. Leo wyglądał jak ktoś, kto właśnie zrobił coś, czego absolutnie nie powinien był robić – i zdecydowanie nie jak ktoś, kto tego żałował. Co gorsza, Milo na pewno to dostrzegał.
Milo najpierw obejrzał się za siebie, jak gdyby chciał się upewnić, że poza nim nikt nie wychodzi Maxwellowi na powitanie. Dopiero po tym, zupełnie swobodnie, aby zachować się naturalnie, podszedł do przyjaciela.
— Leo, przysięgam, ty debilu, jeśli to jest to, co myślę… — spojrzał na niego, choć w jego głosie było słychać rozbawienie.
— Nie wiem, o co ci chodzi — Leo uniósł brwi, również nie potrafiąc powstrzymać uśmiechu.
Milo pokręcił głową, po czym zarzucił rękę na jego ramię i ruszył z nim w stronę loży, gdzie znajdowała się reszta osób. Leo szybko poprawił włosy, jedyne, co w zasadzie leżało w zasięgu jego możliwości. Nawet nie zdążył dojść do grupy, a już było słychać reakcje na jego widok. Mimo to myślami wciąż był przy Romy. Romy. Romy. Romy. Jego Ro.
Usuń— O proszę, ktoś zdążył posmakować… — zaśmiał się Oliver, patrząc na przyjaciela. Reszta roześmiała się razem z nim, a Leo skrzywił usta w uśmiechu, podchodząc do kumpla. Blondyn przytulił go na powitanie, nie widzieli się w końcu już trochę czasu. A jednak w głowie Leo aż buzowało, gdy myślał o tym, aby Ollie przypadkiem nie rozpoznał zapachu perfum swojej byłej dziewczyny. Cholera, faktycznie zaczął się tego bać. Ollie zdawał się jednak nie zareagować. Żadnego zatrzymania, żadnego zmarszczenia brwi, żadnego choćby najmniejszego sygnału, że coś skojarzył. Uff.
— Nie interesuj się — zgrywał się Leo, odsuwając się od niego, po czym opadł na jedną z kanap, siadając nieopodal dwóch dziewczyn, których w ogóle nie kojarzył. Kiwnął głową w ich stronę, a one odpowiedziały mu tym samym. Nawet nie musiał długo myśleć, by wiedzieć, że były to koleżanki Milo.
— Która z wybiegu? — ciągnął dalej Oliver, wyraźnie rozbawiony, siadając naprzeciw przyjaciela.
— Może jedna, może druga — odpowiedział Leo z nonszalanckim wzruszeniem ramion, choć sam ledwo wytrzymywał tę rozmowę, przez co jego noga zaczęła poruszać się nerwowo.
— Czyli jednak ktoś był — wtrącił Milo, widocznie rozbawiony sytuacją, a jego spojrzenie natychmiast odnalazło twarz Leo.
— Kurwa, Milo, o co wam chodzi? Dajcie mi spokój — odbił Leo.
— Stary, nawet nie próbuj. Masz rozpiętą koszulę — zauważył Oliver, unosząc rękę w jego kierunku, a brwi zmarszczył w rozbawieniu. Że też akurat on musiał o tym mówić…
— Dobra, moja sprawa — zaznaczył, unosząc dłonie w geście obronnym. — A wy widać się za mną stęskniliście, skoro mi przeszkodziliście — dodał z wymuszonym rozbawieniem, uśmiechając się od ucha do ucha tym charakterystycznym, czarującym uśmiechem, którym był w stanie przebić się przez wszystko. I miał nadzieję, że właśnie na tym się skończy, zamówi coś do picia i przynajmniej przez kilka minut będzie udawać, że właśnie nie całował się z miłością swojego życia.
— A widzieliście Romy? Przyjdzie? — Oliver zmienił temat, tak jakby. Leo milczał, Milo wyciągnął telefon, dając wyraźny gest, że zaraz się tym zajmie. I po raz pierwszy tego wieczoru Leo Maxwell nie czuł już strachu… Wręcz przeciwnie. Pytanie Olivera nie wprowadziło go w zakłopotanie. Rozbudziło w nim frustrację, a może nawet i zazdrość.
Bicie jego serca niemal dudniło mu w uszach jak bas muzyki rozpływający się po ciemnych ścianach pomieszczenia. Wszystko zdawało się spowolnić, gdy obserwował, jak Milo próbuje dodzwonić się do Romy, chociaż sam dobrze wiedział, że była w pobliżu. A jeśli nie, to przynajmniej mógł się tego domyślić… Jego przyjaciel udawał głupiego razem z nim, grając w tę samą grę co Leo, tylko oboje robili to z całkiem innych pobudek – Milo nie chciał skłócić swoich kumpli, a Leo nie chciał, aby jakiekolwiek negatywne światło rzutowało na Romy. Mimo to, gdy dziewczyna nie odebrała połączenia, na chwilę zapomniał o Oliverze, jego pytaniu o nią i o tym, jak wrzała mu krew na myśl, że Ollie liczył na obecność Romy. Przez moment ta myśl nie istniała wcale – tak bardzo skupił się na tym cholernym nieodebranym połączeniu, że bieg czarnych myśli sam odnalazł trasę w jego umyśle. Leo poczuł gorąco uderzające w jego tors, gdy zastanawiał się, dlaczego Romy nie odbiera, gdzie jest i czy wszystko z nią w porządku. Myślał o tym, że zostawił ją na tym korytarzu samą, w klubie, gdzie, nawet jeśli nie było tu przypadkowych osób, to zawsze mógł znaleźć się jakiś świr. Martwił się, czy była bezpieczna, czy nikt jej nie zaczepił, czy może nikt jej nie zatrzymał, blokując jej drogę i wprawiając w zakłopotanie… Skręciło go w żołądku.
OdpowiedzUsuńWziął głęboki oddech, patrząc na Milo. Potem spojrzał na Olivera, który również zdawał się być już lekko pod wpływem alkoholu, ale także patrzył uważnie na Westa.
— Chłopaki, dobra, ja zaraz wrócę — oznajmił Leo, czując, jak zaczyna robić mu się niedobrze. Zwariował, ale naprawdę był gotów stąd wyjść i znaleźć Romy samemu. Może to była konsekwencja adrenaliny, która buzowała mu we krwi, a może rozsądku, który powoli dobijał się do jego zmysłów. Teraz myślał tylko o tym, aby wydostać się stąd jak najszybciej i znaleźć Romy, nawet jeśli gdzieś w tyle głowy wiedział, że na pewno była bezpieczna. To było dziwne uczucie, bo troska, która tak intensywnie się w nim rozbudziła, nie była wyłącznie wyrazem jego miłości do Romy. To był efekt tęsknoty i tego dziwnego uczucia, które niosła świadomość, że przez tyle czasu nie mógł jej przed czymkolwiek ochronić. Gdy jednak próbował wstać, poczuł rękę Milo na swoim ramieniu, który zaraz po tym posłał mu sugestywne i bardzo stanowcze spojrzenie. Zupełnie tak, jak gdyby rozumiał, czego obawiał się jego przyjaciel.
— Niby gdzie? Do tajemniczej dziewczyny? — zapytał Ollie, nachylając się w stronę Leo z szerokim uśmiechem na twarzy. Wydawał się szczerze rozbawiony. Leo spojrzał na niego, próbując ukryć frustrację, która w nim narastała. Nie był zły o komentarze Ollie’ego, a o ich okoliczności. To wszystko wprowadzało go w okropne zakłopotanie.
— Jeszcze jeden taki tekst i stąd spadam — oznajmił niby rozbawionym tonem, ale jednak zdradzającym niecierpliwość. Pociągnął nerwowo nosem, patrząc zabójczym wzrokiem na Milo, który zdawał się mieć z tego ubaw życia.
— No dobrze, dobrze — Ollie uniósł dłoń w obronnym geście. — Już nic nie powiem o twojej sekretnej kochance.
Leo wziął głęboki oddech.
— Idę stąd, przysięgam — powiedział, wstając, a Ollie roześmiał się, widocznie zadowolony z tego, jak udało mu się rozeźlić przyjaciela. Dla blondyna to była tylko niewinna zabawa, ale Leo z każdą sekundą czuł mieszankę emocji, które niebezpiecznie w nim narastały. Milo po raz kolejny odepchnął Maxwella na kanapę.
— Dziewczyny zaraz przyjdą, już się nie denerwuj — zaśmiał się Milo, po czym wyciągnął przed siebie telefon. — Dawajcie, zrobimy selfie. Niech poczują się zachęcone do przyjścia — oznajmił. Ollie pobiegł za Leo, zarzucając na niego ręce. Dziewczyny, o których imiona Leo nawet nie zdążył zapytać, przybliżyły się nieznacznie. Wydawały się skrępowane, może nawet tak samo jak Leo. Wziął głęboki oddech, po czym uśmiechnął się szeroko do zdjęcia. Serce zabiło mu szybciej, gdy pomyślał, że może ono trafić do jego słodkiej Ro.
UsuńOllie tym razem siadł już obok Maxwella.
— Jezu, stary, nawet nie wiesz, jak słabo bez ciebie na torze — powiedział, drapiąc się po czole. — Wracaj jak najszybciej.
Leo wręcz wcisnął się w obicie kanapy, splatając palce swoich dłoni.
— Ollie, nie bardzo chcę o tym gadać — powiedział cicho, marszcząc brwi w przepraszającym geście. Nie próbował wprowadzić blondyna w zakłopotanie; wiedział, że Oliver nie miał nic złego na myśli i mówił zupełnie szczerze. To po prostu Leo czuł, że poziom jego wkurzenia osiągał już zenitu, a nie miał przestrzeni na to, aby móc się, do cholery, uspokoić. Ollie przytaknął, po czym westchnął głośno, nerwowo drapiąc się po karku.
— Milo, odpisała coś? — zapytał. — Mega się stresuję, naprawdę. Jestem podekscytowany, bo dawno nie widziałem Romy. Myślicie, że przyjdzie, jak mnie zobaczyła?
— Nie — Leo odezwał się niemalże odruchowo, sam będąc zaskoczonym własną odpowiedzią. Twarz mu poczerwieniała z zakłopotania. Ollie spojrzał na niego zaskoczony.
— Co?
— Głupio pytasz, to głupio odpowiadam — wybrnął. Blondyn przewrócił oczami.
— Ogarnijcie dupy, już mam was dość — powiedział Milo niemal znudzonym tonem, chodząc z jednego miejsca w kolejne. Nigdy nie potrafił usiedzieć na miejscu. Leo miewał podobnie, ale tym razem to wszystko mu się tylko nasiliło. Nie chciał siedzieć tutaj z nimi, czuć szaleńczo bijące serce i to, jak przyspieszało mu tętno. Im bliżej Oliver był niego, tym bardziej myślał o tym, czy zobaczy ślady pozostałości po makijażu na jego szyi. Czy poczuje zapach Romy na nim. Czy wyczuje, że jego przyjaciel ewidentnie ma coś do ukrycia… Wolałby przecież być teraz gdzieś z Romy, a nawet nie gdzieś, tylko w konkretnym miejscu – w drodze do swojego loftu, z nią u boku, czule chowając twarz w jej szyi, składając na jej słodkiej skórze jeden pocałunek po drugim. Chciałby móc już ją zabrać do siebie, trzymając ją w swoich objęciach, gdy z każdym krokiem coraz bardziej oddalaliby się od obserwującego ich świata. Marzył o tym, by osunąć się przed nią na kolanach, stopniowo i czule pozbywając się z niej wszystkiego, co trzymało jej ciało w ukryciu. Czuł już przyjemny dreszcz przepływający po jego plecach, gdy wyobraźnia kształtowała rozkoszność dotykania jej ciała, centymetr za centymetrem. Nie ominąłby żadnego zakamarka, wędrując dłońmi po jej skórze i czując jej drżenie pod ciężarem namiętności, która przecież nadal w nich płonęła. Oczy mu niemalże ściemniały, gdy oczami wyobraźni widział leżącą w jego pościeli Romy – miejscu, w którym tak bardzo jej brakowało. Brakowało mu tchu, gdy przypominał sobie ten widok, to, jak rozkoszne i zniewalające było jej ciało i jak rozbrajało go spojrzenie jej błękitnych oczu w blasku księżyca.
Przełknął ślinę, samemu sprowadzając się na ziemię. Jego twarz zaczerwieniła się z gorąca, a on instynktownie poprawił ułożenie swoich spodni. Skarcił się w myślach, wiedząc, że nie pora, by myśleć o tym, co miała przynieść im noc. Jeszcze musiał chwilę poczekać, tylko chwilę.
Odwrócił się więc w stronę dwóch dziewczyn, próbując uciec od świadomości tego, że fantazjował o swojej słodkiej Ro, siedząc obok jej byłego chłopaka. A gdy miał już zapytać je w końcu o imię, usłyszał kobiecy głos – i to ten, którego słyszeć nie chciał przez całą noc.
UsuńSienna Vale stała naprzeciw stolika, stawiając butelki alkoholu prosto na nim. Ollie niemal natychmiast poderwał się z miejsca, wyrażając radość z tego, że pojawiła się grupa dziewczyn, a szczególnie ta, na którą oczekiwał najbardziej. Sęk w tym, że oczekiwał jej również Leo. Maxwell od razu poczuł na sobie ciężar spojrzenia brunetki. Wszystko w nim mówiło, że wiedziała, z kim spędził ten rozkoszny czas w klubie. Cholerna Sienna, jeszcze jej brakowało, żeby miała doprowadzać go do szewskiej pasji. Widział to wściekłe spojrzenie, ale to nie było jego problemem. Jego problemem była teraz cała loża. Oliver niemal robiący pod siebie na widok Romy. Jakieś obce dziewczyny. Milo mający ubaw życia.
I Romy, która była przecież tak blisko, a jednak stała się dla niego nieosiągalna.
Spojrzał na nią niemal od razu, przeciągając czubkiem języka po swojej górnej wardze. Jego usta mimowolnie ułożyły się w delikatnym uśmiechu – takim, który dostrzec miała tylko ona i który wyrażał bezgłośną obietnicę, że przejdą przez to zasrane piekło i w końcu będą mogli być sami. Czuł się wprawdzie spokojniejszy, wiedząc, że przez ten czas była bezpieczna, że nie była sama. Ale nie miałby nic przeciwko, gdyby towarzystwo się rozeszło i ułatwiło im tę noc, dając im przestrzeń. Cóż, marzenie ściętej głowy.
Leo, gdyby mógł, patrzyłby tylko na Romy. Rozczulał go widok jej zakłopotania, tego, jak wyraz jej twarzy zdradzał skrępowanie zaistniałą sytuacją. Była w tym wszystkim tak uroczo niewinna, że mógłby nawet zapomnieć, ile odwagi i pewności miała w sobie, gdy składała pocałunki na jego szyi, wędrowała dłońmi po linii jego brzucha, gdy…
Wyprostował się, po raz kolejny tego wieczoru karcąc się w myślach. Ogarnij się, Maxwell, nie teraz – pomyślał, próbując zachować fason w tej beznadziejnej sytuacji.
Na chwilę oderwał wzrok od Romy, gdy nagle pojawiła się u jego boku obca mu dziewczyna. Wcześniej nawet jej nie zauważył, a już na pewno nie wyłapał jej imienia. Nawet nie posłał jej uśmiechu na powitanie, po prostu patrzył w stronę Romy. Cała jego uwaga skupiła się na niej i na Oliverze. Na tym, jak jego dłoń układała się na jej plecach, na tym, jak blisko był jej twarzy, gdzie jeszcze niedługo wcześniej to Leo pieścił każdy zakamarek tego miejsca. Coś się w nim działo cholernie niedobrego, gdy obserwował, jak prowadził ją, trzymając za dłoń, by usiadła obok niego.
Maxwell zacisnął szczękę. Niewielki, niemal niezauważalny ruch mięśnia przy jego policzku zdradził więcej, niż chciałby przyznać. Palce jednej dłoni zacisnęły się na krawędzi kanapy, podczas gdy drugą przesunął po udzie, jak gdyby ten zupełnie nieistotny gest miał pomóc mu rozładować napięcie. Nie pomógł. W zamian sfrustrował go jeszcze bardziej, bo jedyne, co mógł robić, to patrzeć, udając, że kibicuje kumplowi, aby odzyskał swoją dziewczynę. A przecież nikomu nie kibicował, kiedy widział, jak inny facet układa dłoń na ciele jego kobiety. Miał to w dupie, Ollie mógł być jej byłym, ale to była już przeszłość. Nie mógł znieść tej szopki, która odgrywała się tuż przed nim.
A potem Oliver pochylił się w jej stronę. Maxwell znieruchomiał. Blondyn powiedział coś cicho, prosto do jej ucha. Leo nie usłyszał ani jednego słowa, nawet nie widział, gdzie dokładnie jest jego pieprzona dłoń. Jego szczęka zacisnęła się tak mocno, że przez chwilę poczuł ból promieniujący aż do skroni. Przesunął językiem po wewnętrznej stronie policzka, próbując znaleźć w sobie choć odrobinę rozsądku.
Co on jej, kurwa, szepcze? Przechylił głowę minimalnie, jak gdyby samym tym gestem mógł usłyszeć rozmowę z kilku metrów, choć przecież nie mógł. Zresztą, co za różnica? Oliver nadal był zdecydowanie za blisko. Nie miał prawa już być tak blisko.
Usuń— Caldwell, uważaj, bo pomyślimy, że znowu coś się dzieje — oznajmił nieco złośliwie, po czym zaczął zataczać koła językiem po wewnętrznej stronie policzka. Jego zielone oczy pociemniały pod wpływem zazdrości, od której płonęło całe jego ciało, a noga nerwowo ruszała mu się w górę i w dół, gdy patrzył na Olivera.
Blondyn zarumienił się, odsuwając się na chwilę od Romy. W końcu. Nie oznaczało to jednak, że nagle przestało go to obchodzić. Wręcz przeciwnie, był wkurzony jeszcze bardziej, bo teraz, kiedy Oliver odsunął się od Romy, Leo jeszcze wyraźniej widział całą sytuację. Widział jego dłoń, która przed chwilą znajdowała się na jej ciele – ciele, którego dotykać miał prawo tylko on i nikt inny. Widział, jak blondyn siedział obok niej, jak swobodnie się do niej pochylał, jak gdyby nadal miał do tego jakiekolwiek pieprzone prawo. Nie miał. Maxwell ponownie zaczął zataczać językiem po wewnętrznej stronie policzka. Jego noga wciąż nerwowo poruszała się w górę i w dół, a palce dłoni zaciskały się i rozluźniały na jego udzie. To tylko Oliver – powtarzał sobie to niczym mantrę. Bo to przecież był tylko Oliver… A może aż? Był to w końcu człowiek, którego powinien traktować jak kumpla. Człowiek, któremu – przynajmniej oficjalnie – powinien kibicować, kiedy próbuje odzyskać dziewczynę, z którą Leo nie miał przecież nic wspólnego. No, tylko że miał, i to zdecydowanie dużo. Bo Romy była jego i tylko jego.
Gdy więc zobaczył, jak blondyn ponownie zaczyna się do niej przymilać, niemal instynktownie wyprostował plecy. Jego ramiona napięły się, a klatka piersiowa uniosła nieco wyżej przy kolejnym, głębszym oddechu. Przez chwilę nawet nie zauważył, że przestał mrugać. Po prostu patrzył, zjadając wzrokiem Olivera pochylającego się w stronę Ro my. Widział tędłoń, która znajdowała się zdecydowanie zbyt blisko niej. I każdy najmniejszy gest, który z perspektywy Leo urastał do rangi osobistej zniewagi. Jego szczęka ponownie stwardniała, a język przesunął się po wewnętrznej stronie policzka. Palce zacisnęły się na udzie tak mocno, że knykcie niemal pobielały. Dopiero po chwili rozluźnił dłoń, by sekundę później znów ją zacisnąć. Nie miał nawet pojęcia, co właściwie próbował tym osiągnąć. Potem spojrzał na Romy – nie wyglądała na przestraszoną ani zirytowaną. Pozwalała Oliverowi być blisko, zachowując tę uprzejmą łagodność, która doprowadzała Leo do szaleństwa właśnie dlatego, że doskonale wiedział, iż nie oznaczała niczego więcej. Wiedział, że Romy nie robiła tego dla Olivera. Wiedział też, że nie miała pojęcia, jak bardzo każdy taki gest rozsadzał go od środka.
Przełknął ślinę. Mięśnie na jego szyi napięły się wyraźnie, kiedy Oliver po raz kolejny tej nocy pochylił się jeszcze bliżej jego Ro. Leo odruchowo przesunął się na kanapie, jak gdyby chciał skrócić dzielącą ich odległość, ale zatrzymał się w połowie ruchu. Nie miał prawa, na pewno nie tutaj, przy tych wszystkich ludziach. Zacisnął usta w cienką linię, a jego nozdrza lekko się rozszerzyły przy kolejnym oddechu. Czuł gorąco rozchodzące się od karku aż po ramiona. Serce waliło mu zdecydowanie zbyt szybko, choć jego twarz pozostawała niemal spokojna. Tylko oczy zdradzały wszystko, śledząc Olivera z uwagą tak intensywną, jak gdyby Maxwell próbował samym spojrzeniem odsunąć go od Romy.
A jednak Leo czuł, że dłużej nie wytrzyma. Całe jego ciało napięło się w jednej chwili. Barki uniosły się nieznacznie, palce ponownie zacisnęły na udzie, a stopa przestała nerwowo wystukiwać rytm. Przez kilka sekund był absolutnie nieruchomy. Najchętniej wstałby, podszedł do nich i przerwał tę cholerną scenę w pierwszej sekundzie. Zamiast tego siedział, jak gdyby nigdy nic, z jedną dłonią opartą na udzie.
Tyle że jego ciało nie potrafiło udawać równie dobrze jak twarz. Noga znów zaczęła poruszać się nerwowo. Kciuk przesuwał się po knykciach, barki pozostawały napięte, a oddech stał się płytszy. Co kilka sekund jego wzrok wracał do Romy, jak gdyby musiał upewniać się, że nadal tam jest. Jego Romy – jego, nie cholernego Olivera.
UsuńJednocześnie właśnie ta świadomość była jedyną rzeczą, która powstrzymywała go przed zrobieniem czegoś naprawdę idiotycznego. Nie mógł jednak powstrzymać zazdrości, gdy ta pulsowała pod jego skórą przy każdym kolejnym uśmiechu Olivera, przy każdym jego pochyleniu się w stronę Romy, przy każdym geście, który kiedyś mógłby wydawać się Leo zupełnie niewinny. Teraz nie był niewinny ani trochę. Nie dla niego, bo Leo wiedział już za dobrze, jak smakowały jej usta. Rozumiał, jak reagowała na jego dotyk. I był świadom tego, jak mocno potrafiła wtulić się w jego ciało. I właśnie dlatego siedzenie metr od niej, podczas gdy inny mężczyzna próbował odzyskać jej uwagę, było jednym z najbardziej frustrujących doświadczeń jego życia.
Spojrzał więc na siedzącą obok niego trajkotkę. Wycisnął niemalże wszystko z resztek pamięci, byle przypomnieć sobie jej imię.
— Kenny, tak?
Dziewczyna przytaknęła. Leo nachylił się nieco w jej kierunku, doskonale wiedząc, jak ten ruch działał na inne kobiety. Zachowywał się, jak gdyby dopiero teraz postanowił naprawdę włączyć się do rozmowy. Przez chwilę udawał, że uważnie jej słucha, przytakując od czasu do czasu, choć jego myśli wciąż krążyły zupełnie gdzie indziej. W końcu jego spojrzenie zatrzymało się na jej twarzy. Zauważył, że jeden z różowych kosmyków opadł jej przy policzku. Bez większego namysłu wyciągnął rękę i zaczepił palcami o jego końcówkę. Przesunął kosmyk delikatnie za jej ucho, pozwalając dłoni opaść dopiero po chwili.
— Powiedz mi coś, Kenny.
— Co? — dziewczyna spojrzała na niego z lekkim zaskoczeniem. Leo uśmiechnął się leniwie, pochylając się jeszcze odrobinę bliżej.
— Zawsze jesteś taka rozmowna czy po prostu zrobiłem na tobie dobre pierwsze wrażenie? — zapytał, celowo nie patrząc w kierunku Olivera i Romy, bo wiedział, że cokolwiek tam się działo, nie skończyłoby się dla niego dobrze. Kenny roześmiała się cicho, wyraźnie speszona nagłą zmianą jego zachowania. Leo również się uśmiechnął.
— Maxwell, kochasiu, może chcecie z Kenny wyjść w bardziej ustronne miejsce? — głos Sienny niemal sprowadził go na ziemię.
— Co cię to?
— Może skończy się to dla was miło — zaśmiała się Sienna. Leo przez moment zastanawiał się, ile wypiła, żeby gadać takie głupoty. Albo po prostu wyjątkowo dobrze bawiła się jego kosztem i chciała wyprowadzić go z równowagi. Kącik jego ust uniósł się jednak w prowokującym uśmiechu.
— Nie martw się o mój wieczór, Vale. Już ktoś zadbał o to, żebym nie miał na co narzekać — oznajmił, doskonale wiedząc, że choć Kenny mogła pomyśleć o sobie samej, to Sienna zrozumie aluzję. I właśnie dlatego nie spojrzał w stronę Romy. Spojrzał za to w stronę Olivera.
You got me down on my knees, it's getting harder to breathe out
L. ❤️🔥
Nie oszukiwał samego siebie. Leo doskonale zdawał sobie sprawę, że daleko mu było do spokojnego człowieka. Nie był wybuchowy, nie miał też tendencji do agresji czy wyrzucania swoich emocji na innych. Był jednak bardzo temperamentny i żywiołowy, co nierzadko dawało się we znaki w jego stylu jazdy, a Pierce niejeden raz musiał sprowadzać go na ziemię. Poziom frustracji, który odczuwał jednak w tym miejscu, był całkiem inny, bowiem sięgał najgorszego z możliwych uczuć – zazdrości. Ta zazdrość zjadała go żywcem i trawiła jego duszę, bo był bezsilny. Romy była jego, nawet jeśli technicznie wcale tak nie było – to była prawda ich serc, teraz wiedział już o tym na pewno. Dla niego nie istniała żadna inna dziewczyna, jednocześnie pragnął tego, aby dla niej nie istniał żaden inny mężczyzna… Problem tkwił w tym, że na tym etapie nie było na to szansy, bo cały czas był Oliver. Nawet jeśli jego przyjaciel był już od długiego czasu jej byłym chłopakiem, to Caldwell nigdy nie poddał się w walce o względy blondynki. To spotkanie było tego idealnym dowodem – i może właśnie dlatego słowa blondyna tak bardzo wyprowadziły go z równowagi.
OdpowiedzUsuńCoś może się wydarzyć.
Powieka zadrżała, pochłaniając tym jednym ruchem cały gniew, który rozbudził się w nim wraz z usłyszeniem tego zdania. Leo zacisnął zęby tak mocno, że poczuł charakterystyczne napięcie rozchodzące się wzdłuż żuchwy aż do skroni. Przez krótką chwilę siedział zupełnie nieruchomo, jak gdyby jego ciało potrzebowało sekundy, żeby zdecydować, czy ma zareagować, czy jednak posłuchać resztek rozsądku. Oczywiście, że chciał zareagować – najchętniej wysadziłby go w kosmos i wszystkich, którzy doprowadzili do ich spotkania. Całym sobą pragnął mu powiedzieć, że ma się odsunąć od jego dziewczyny i ma jej nie dotykać, nawet jeśli w rzeczywistości Romy przecież wcale tą jego dziewczyną nie była, a Oliver nie zrobił nic złego. Dla Caldwella to była rozmowa z byłą dziewczyną, trochę niezręczna, ale jednak podszyta nadzieją i zupełnie niewinna. Tylko problem tkwił w tym, że Leo nie potrafił patrzeć na to w ten sposób, a już na pewno nie po tym, co wydarzyło się jeszcze kilkanaście minut wcześniej. Bo dziewczyna, do której przymilał się Ollie, może i była jego byłą ukochaną, ale to Leo całował jej usta przez ostatnie miesiące i chwilę wcześniej. Nadal czuł ciepło jej ciała, bo była tak blisko. Na szyi aż poczuł drżenie, przypominając sobie przyjemność dotyku jej dłoni i czułych pocałunków. To na niego Romy patrzyła tęsknym wzrokiem, jemu powiedziała, że go pragnie, że chce więcej, to go prosiła, aby ją zabrał daleko stąd… A teraz siedziała kilka metrów dalej, a inny mężczyzna mówił do niej dokładnie tym samym tonem, którym Leo chciałby mówić do niej przez całą resztę nocy.
I właśnie to uderzyło w niego najmocniej – nie sam Oliver, ale bezczelna świadomość, że ktoś inny próbował wejść w miejsce, które jeszcze chwilę wcześniej wydawało mu się wyłącznie jego. Leo nie potrzebował żadnych deklaracji, żeby czuć tę więź. Wystarczył mu sposób, w jaki Romy oddała mu pocałunek, jej palce zaciskające się na jego ciele i spojrzenie, którym zatrzymała go przy sobie, kiedy powinien był już odejść. To były drobiazgi, ale dla niego znaczyły więcej niż jakiekolwiek słowa. Teraz każdy taki drobiazg wracał do niego z brutalną siłą, jak gdyby jego własne ciało przypominało mu, że Romy była tylko jego.
A jednak Romy się uśmiechała. To z kolei doprowadzało go do białej gorączki – nie dlatego, że robiła coś złego. Leo zdawał sobie sprawę z tego, jak niezręcznie musiała się czuć, nie chciała przecież dawać blondynowi żadnej nadziei. Między nimi wszystko było skończone, to po prostu Caldwell jeszcze się z tym nie pogodził. Mimo to, widok jej uśmiechu, kiedy słuchała jego żartów czy cholera wie czego, wbijał mu się pod skórę tak głęboko, że sięgał aż po żebra.
Wykręcało go w środku, gdy widział Olivera pochylającego się ku niej po raz kolejny. Leo natychmiast wyprostował plecy. Jego barki napięły się, a klatka piersiowa unosiła przy głębszym oddechu, który miał pomóc zachować mu fason, a jedynie przypominał mu o szalejącej w nim zazdrości. Zacisnął palce na swoim udzie, a drugą dłonią obracał pustą szklankę. Chciał przestać patrzeć, już wcześniej to zrobił, a teraz nie potrafił. Nie umiał, bo Oliver siedział tak blisko Romy, jak gdyby ich rozstanie nigdy się nie wydarzyło. Ot, zupełnie tak, jak gdyby nadal miał pieprzone prawo pochylać się nad nią, poprawiać jej włosy, szeptać coś do ucha, patrzeć na jej usta, gdy mówiła… Wręcz go mdliło, gdy widział, jak jego twarz rozjaśniała się za każdym razem, gdy Romy obdarowywała go uśmiechem. To z kolei doprowadzało go do szaleństwa – nie Oliver sam w sobie, nie jego dłoń na dłoni blondynki, nawet nie ta pieprzona bliskość. Tylko świadomość, że Caldwell nadal miał nadzieję, a Leo nie pragnął teraz niczego bardziej niż wyrwać mu ją z serca.
UsuńI może właśnie dlatego przez moment pozwolił sobie na tę myśl w najczystszej, najbardziej bezwstydnej postaci – chciał, żeby Romy patrzyła już tylko na niego. Chciał być jedynym mężczyzną, którego dotyk rozpoznawała bez zastanowienia, jedynym, przy którym ten miękki uśmiech pojawiał się na jej ustach. Nie potrzebował, żeby ktokolwiek zrozumiał, co ich łączy. Wystarczało mu, że rozumieli to oni. A jednak widok Olivera siedzącego przy niej sprawiał, że ta pewność zaczynała przypominać coś bardziej prymitywnego – niemal instynktowną potrzebę zaznaczenia swojej obecności. Nie chciał robić sceny, chciał tylko, żeby Caldwell przypomniał sobie, że Romy nie była już dziewczyną, która chciała go znów w swoim życiu.
Nie mógł jednak powiedzieć tego na głos.
Ja myślę, że to baaardzo dobry pomysł, aby Romy się przewietrzyła.
Sienna Vale po raz kolejny tego wieczoru dodała swoje nieproszone trzy grosze. Diabeł w pięknym wcieleniu, tak to widział. Doskonale zdawał sobie sprawę z tego, co robiła brunetka, karmiąc pomysły Olivera, które pewnie i tak podpowiadał mu już alkohol. Leo znów spojrzał na Romy, znów obserwując, jak pozwalała Oliverowi na jego bliskość. O czymś rozmawiali, a on znów nie słyszał. Nie rób tego – skarcił się w myślach, choć nie wiedział w zasadzie, do kogo nawet te skarcenie kierował. Może do niej, bo każdy jej uśmiech w stronę Caldwella wbijał mu się pod żebra. A może do niego, bo miał ochotę przypomnieć mu, że ten pociąg odjechał już dawno i pora dać Romy spokój. A tak naprawdę może nawet do samego siebie, bo nie miał żadnego prawa zachowywać się jak zazdrosny chłopak siedzący nieopodal swojej dziewczyny. Oficjalnie nic z tego nie istniało.
A jednak jego ciało najwyraźniej nie znało słowa oficjalnie. Jego ciało znało Romy, jej bliskość. Pamiętało smak jej pocałunków i to, jak razem otworzyli puszkę Pandory. Znało tempo jej oddechu, gdy napierał swoim ciałem na jej własne, ruchem palców przypominając sobie miły dotyk jej skóry. Cała jego dusza pamiętała to, co działo się kilkanaście minut temu, kiedy zza rogu ściany całował tę samą Romy, która siedziała teraz tak cholernie blisko Olivera, chociaż to on powinien być na jego miejscu. W głowie cały czas powtarzał sobie, że to tylko konieczność, dobra mina do złej gry… Bo koniec końców to on był tym, który miał zabrać Romy Bellini ze sobą. Jeszcze trochę, tylko trochę, i już u niego, bez ciekawskich spojrzeń i głupich komentarzy, będzie mógł znów poczuć smak jej ust. Ciało mu zadrżało na myśl o tym, co dla niej planował i ile chciał dać jej przyjemności. Widział ją już w swoich objęciach, czuł jej bliskość, słyszał nawet każde jej westchnienie, które miało być wyrazem jej przyjemności. Bo tylko on mógł jej ją dać – nie Oliver. On, Leo Maxwell, tylko on miał dostęp do nieosiągalnego, bo tylko jemu Romy udzieliła takiego błogosławieństwa. To było ich, tylko ich.
Nie była to nawet kwestia triumfu. Leo nie potrzebował udowadniać Oliverowi, że wygrał, on przecież o niczym nie wiedział. Maxwell potrzebował jedynie tej cichej pewności, że kiedy drzwi za nimi się zamkną, Romy pójdzie właśnie z nim, a cały ten teatr, te uśmiechy i rozmowy będą miały swój koniec. Wtedy nie będzie już musiał udawać obojętności, padając na nią przed kolano i przypominając jej dlaczego jest jedynym mężczyzną, który zasługuje na jej uwagę.
UsuńCała więc rozmowa na temat ich pocałunku, chociaż tylko Milo i Sienna znali prawdę, zaczęła go frustrować jeszcze bardziej. Ramiona miał napięte, a kolano poruszało się pod stolikiem jednostajnym, nerwowym rytmem. Chwilę później przeniósł wzrok na siedzącą obok jego przyjaciela brunetkę. Choć jego twarz pozostała spokojna, to szczęka drgnęła wyraźnie na znak zdenerwowania. Przez sekundę spojrzał na Milo, ich spojrzenie spotkało się tylko na chwilę. Tyle wystarczało, by West uniósł brwi i wykonał minimalny ruch głową, który oznaczał nic innego, jak ostrzeżenie. Uważaj. Leo doskonale wiedział, co miał na myśli. Jeszcze jeden krok za daleko i cała ta grupka zacznie coś podejrzewać.
— A dlaczego tak bardzo zależy ci, żeby ją poznać, Sienna, hm? — zapytał, opierając się wygodniej o kanapę — Nie znalazł się nikt do przelizania, że akurat mój wieczór jest dla ciebie wyjątkowo interesujący? — uniósł brew, posyłając Siennie zuchwały uśmiech. Milo zakrył usta dłonią, próbując ukryć śmiech. Sienna posłała Leo spojrzenie, które mogłoby przeciąć szkło.
— Jesteś dzisiaj wyjątkowo miły.
— Staram się.
Nie czekał na dalszą odpowiedź. W zamian sięgnął po butelkę stojącą na stoliku, choć jego spojrzenie znowu uciekło w stronę Romy.
— Kenny? — rzucił, nie odrywając wzroku od blondynki. Na jego twarzy pojawił się cień zuchwałego uśmiechu, gdy Romy odwzajemniła spojrzenie. Przez zaledwie sekundę widział to, na czym mu zależało. Zazdrość — Napijesz się? — zapytał, nawet nie czekając na jej reakcję. Po prostu zaczął polewać alkohol do pustych szklanek. Zrobił to spokojnie, niemal leniwie, jak gdyby jego świat wcale nie rozpadał się właśnie na kawałki kilka metrów dalej. Dopiero kiedy odstawił butelkę, odwrócił się do Kenny. Uśmiechnął się do niej, tym swoim charakterystycznym, pewnym siebie uśmiechem, który zazwyczaj działał bezbłędnie. Leo doskonale zdawał sobie sprawę z tego, że podobał się kobietom, po prostu nigdy tego nie wykorzystywał. Teraz stało się to jego asem w rękawie, bo gdy zazdrość wchodziła w grę, rozsądek znikał już całkiem.
Nie chodziło więc nawet o Kenny. Właściwie w tej chwili ona w ogóle nie miała dla niego znaczenia. Ta biedna trajkotka była narzędziem w grze, której zasad sam nie chciał nazywać. Wiedział tylko, że skoro Oliver mógł siedzieć obok Romy i zachowywać się tak, jak gdyby wciąż miał do niej dostęp, to nie chciał być jedynym zazdrośnikiem w tym miejscu.
Nachylił się w stronę Kenny, zmniejszając dystans między nimi.
Usuń— Wiesz, zaczynam podejrzewać, że jednak całkiem nieźle się dogadujemy — wyszeptał, patrząc jej w oczy. Kenny roześmiała się cicho, nieco onieśmielona. Leo również się zaśmiał, ale tylko przez moment, bo kątem oka znowu zobaczył Olivera. Kochał go jak brata, ale w tej chwili działał na niego tak mocno… Tak denerwowało go to spojrzenie pełne nadziei i przekonania, że wyjdzie stąd z Romy. Nie wyjdzie, bo mu na to nie pozwoli – zdecydowanie nie, bo Romy była jego. Oczywiście, gdzieś w głębi, nie podobało mu się własne zachowanie. Wiedział o tym, bo było w nim coś niemal absurdalnego – wykorzystywał niewinną dziewczynę, żeby wywołać reakcję u pary, która budziła w nim zbyt duże emocje. A w zasadzie nie na ich dwójce, tylko na jednej osobie – na jego słodkiej Ro. Ale zazdrość była przyzwoita, podsuwała mu więc kolejne ruchy, a Leo zamiast ją zatrzymać, wykonywał je z tą samą precyzją, z jaką prowadził samochód na granicy przyczepności.
Leo przełknął ślinę, a mięsień przy jego szczęce zadrżał ponownie.
— Maxwell — odezwała się Sienna. Westchnął zmęczony. Nie miał zamiaru na nią spojrzeć — Dobrze się bawisz? — zapytała. Leo powoli obrócił szklankę między palcami.
— Nie widać?
— No nie wiem — zapytała z udawaną niewinnością — Wyglądasz, jakbyś miał ochotę kogoś udusić — dodała, wyraźnie rozbawiona grą, w którą próbowała go wciągnąć. Wziął głęboki oddech i tym razem spojrzał w jej kierunku.
— Cholera, Sienna, zaczynam myśleć, że wolałabyś siedzieć ze mną zamiast z Milo — powiedział, a usta skrzywiły mu się w zuchwałym uśmieszku, choć w jego oczach nie było już ani odrobiny rozbawienia. Milo zaśmiał się na słowa Leo. Sienna otworzyła usta, najwyraźniej gotowa odbić piłeczkę, ale nie zdążyła nawet wydusić z siebie słowa, gdy Milo, nadal śmiejąc się pod nosem, po prostu przeskoczył przez oparcie kanapy i demonstracyjnie zwolnił miejsce obok brunetki.
— Proszę bardzo. Mam dość, idę do Kenny.
Leo pokręcił głową, a na jego twarzy pojawił się krótki, niemal pobłażliwy uśmiech. Gdyby ktoś obserwował go z boku, mógłby pomyśleć, że cała sytuacja rzeczywiście go bawi, że może wypił za dużo i odwala głupoty. A przecież w normalnym życiu już i tak był bardzo pewny siebie, zawsze z gotową odpowiedzią i idealną ripostą na głupie żarty. Sienna grała w grę, w której był mistrzem; zdawała się o tym zapomnieć tylko dlatego, że weszła mu do łóżka, sama wbijając nóż w plecy swojej przyjaciółce. Na samą myśl o tym uśmiech delikatnie mu się zmniejszył. Pod skórą wciąż pulsowała mu zazdrość, a każde kolejne słowo Sienny tylko dokładało drewna do ognia, który już dawno wymknął mu się spod kontroli. Jeszcze tylko brakowało, aby zaczął wracać myślami do tego, co odwalił na Ibizie. Wtedy miałaby go w garści… Nie zamierzał jednak pozwolić jej wygrać, bo doskonale zdawał sobie sprawę z tego, co robiła. Sienna nie była głupia, zdając sobie sprawę z tego, że Oliver był tylko dodatkiem tego wieczoru. Leo patrzył w jej kierunku z wyraźną informacją – wyjdzie stąd z Romy, czy jej się to podoba, czy nie.
Odwrócił głowę w stronę Kenny.
— Wybacz — posłał jej jeden z tych swoich leniwych, rozbrajających uśmiechów, choć jego myśli znajdowały się zupełnie gdzie indziej. — Jestem rozchwytywany — zaśmiał się i puścił jej oczko.
Dopiero wtedy ruszył w stronę zwolnionego miejsca. Mógł zrobić to dużo szybciej, ale wolał minąć Romy i Olivera. Nie pozwolił sobie nawet na sekundę zwątpienia czy zawahania. Kierowany zazdrością musiał chociaż na chwilę ich od siebie oddzielić, bo im bliżej Romy była Olivera, tym bardziej brakowało mu tchu. Nie spojrzał jednak na Romy, zamiast tego zatrzymał wzrok na Oliverze i pochylił się nad nim, zarzucając mu ręce na barki. Zrobił to tak naturalnie i swobodnie, jak gdyby wcale nie dzieliło go od niego napięcie pełne ukrytej rywalizacji, zazdrości i słów, które Leo miał ochotę wymazać ze swojej głowy równie mocno, jak i wypowiedzieć. To było niemal bezwstydnie satysfakcjonujące – móc wejść pomiędzy nich bez jednego słowa, odebrać Oliverowi choć kawałek tej przestrzeni i zrobić to w sposób, którego nikt nie mógł uznać za podejrzany. Leo znał tę grę; wiedział, jak wyglądać na rozluźnionego, kiedy w rzeczywistości każdy mięsień jego ciała był napięty, i jak się uśmiechać, kiedy najchętniej starłby ten drugi uśmiech z twarzy Olivera. Zrobił to wszystko swobodnie i naturalnie, nim się obejrzał, jego twarz znalazła się pomiędzy nimi. Był tak blisko Romy, że przez ułamek sekundy poczuł zapach jej perfum. Serce uderzyło mu mocniej. Mimo to nie spojrzał na nią ani razu – nie mógł, bo wiedział, że wtedy Oliver wylądowałby na drugim końcu pomieszczenia. A jednak sama jej obecność wystarczyła. Ciepło, które znał. Zapach, który przed chwilą był tak blisko jego twarzy. Świadomość, że wystarczyłoby jedno spojrzenie, żeby cały ten pieprzony teatr przestał mieć znaczenie. Leo przez moment zacisnął palce na barkach Olivera, jak gdyby przypominał sam sobie, po co właściwie tutaj podszedł. Nie po Romy, jeszcze nie. Podszedł po swoje miejsce.
Usuń— Widzisz? — rzucił do blondyna, uśmiechając się szeroko, jak gdyby właśnie próbował go uspokoić. Ot, jak dobry kumpel — A tak się bałeś, że Romy nie będzie chciała przyjść — dodał, na co Oliver roześmiał się pod nosem.
Leo zacisnął na moment palce na jego ramieniu, jak gdyby w wyrazie poparcia, choć sam czuł absolutnie wszystko. Każdy mięsień jego ciała pulsował, jak gdyby próbował powstrzymać go, zanim wypowie coś, czego nie powinien. Próbował zrozumieć, że nie ma prawa być zazdrosny o Romy i zły na Olivera, który był przecież jego przyjacielem. I który zdecydowanie nie miał pojęcia, że dziewczyna siedząca obok niego jeszcze kilkanaście minut wcześniej całowała się z Leo kilka metrów od niego.
A jednak był. Był tak cholernie zazdrosny, że aż bolało. I może właśnie przez tę zaborczość i zazdrość, dłoń, która była poza zasięgiem wzroku Olivera, przesunęła się w kierunku Romy. Ułożył ją dyskretnie na dole jej pleców, pociągając opuszkami nie w górę, lecz w dół. To nie był ruch skierowany do Olivera, nie był nawet próbą popisania się przed nim, nawet jeśli w tej chwili cholernie tego chciał. Był cichym przypomnieniem skierowanym wyłącznie do niej. Jesteś moja.
Dopiero wtedy wyprostował się, zabierając rękę z barków Olivera. Miał już iść w kierunku zwolnionego dla niego miejsca, w zamian jednak cofnął się o krok i ruszył prosto w stronę Kenny.
— Ej! — Milo zaprotestował rozbawiony, kiedy Leo bez najmniejszego wahania wyciągnął rękę do dziewczyny. Leo uśmiechnął się pod nosem i splótł palce z dłonią Kenny. Starał się ukryć skrzywienie, które pojawiło się zaledwie na sekundę na jego twarzy, bo nie była to dłoń Romy. Bez słów poprowadził ją w stronę miejsca, gdzie siedziała reszta dziewczyn. Kiedy usiadł, zajął miejsce dokładnie pomiędzy Kenny a Sienną. Oparł się wygodniej, jak gdyby właśnie tam planował spędzić resztę wieczoru. Dopiero kiedy usiadł, pozwolił sobie na jeden krótki wydech. Nie wygrał niczego, wiedział o tym. Nie zmienił sytuacji ani o milimetr. A mimo to poczuł tę drobną, niemal niedorzeczną satysfakcję, kiedy znowu znalazł się w zasięgu jej wzroku. To było absurdalne, jak niewiele potrzebował, żeby poczuć, że odzyskał choć odrobinę kontroli.
Sienna spojrzała na niego morderczo. Leo odpowiedział jej najspokojniejszym uśmiechem, na jaki było go stać, choć i ją miał ochotę wysadzić w kosmos.
Usuń— Co ty odpierdalasz, Maxwell? — wyszeptała w jego kierunku.
— Sama zaczęłaś, Vale — odpowiedział równie cicho. — Nie wtrącaj się w to, co ciebie nie tyczy — dodał, po czym spojrzał na całą resztę z szerokim uśmiechem na twarzy.
W oczach mu zaiskrzyło, jednak nie od radości, a od wciąż płonącej w nim zazdrości. Przesunął językiem po wewnętrznej stronie policzka, czując, jak szczęka ponownie zaczyna mu twardnieć. Nie powinien był być wściekły na Olivera. Nie powinien też być wściekły na Romy, bo przecież wiedział, dlaczego pozwalała mu na tę bliskość. I właśnie dlatego jego zazdrość zdawała się być jeszcze bardziej nieznośna. Niestety, rozum mówił mu jedno, a ciało reagowało zupełnie inaczej. Jego rozum wciąż próbował nazywać to wszystko błędem, impulsem, konsekwencją zbyt wielu emocji nagromadzonych przez miesiące. Ciało nie potrzebowało żadnych nazw. Reagowało na Romy natychmiast – na jej zapach, głos, sposób, w jaki odchylała głowę, nawet na samą świadomość, że znajdowała się kilka metrów dalej. I właśnie dlatego Leo coraz mniej ufał własnej samokontroli. Wiedział, że jeśli pozwoli sobie na jeszcze jeden krok, jeszcze jedno spojrzenie zbyt długo zatrzymane na jej twarzy, cała ta starannie zbudowana warstwa ochronna może się rozsypać.
Niestety, wzrok sam powędrował w ich stronę, a Leo oparł łokieć o kanapę za Kenny, przechylając głowę lekko na bok. Wyglądał na rozluźnionego, choć jego zielone oczy niemalże krzyczały prowokacją. Gdyby tam nie spojrzał i tak by czuł, że Romy na niego patrzy. Jego kciuk powoli przesunął się po brzegu stołu, a jego wzrok ani na moment nie opuszczał blondynki.
A potem leniwie wyciągnął telefon, nachylając się do przodu, tak, aby ekranu nie widział nikt poza nim. Nie mógł się powstrzymać – musiał do niej napisać.
Doprowadza mnie do szaleństwa jak jesteście blisko siebie, skarbie. Nawet nie masz pojęcia, jak bardzo chcę już cię stąd zabrać i mieć tylko dla siebie, Ro.
Wysłane.
people in a crowded room but my camera lenses only been set to zoom
and it all becomes so clear, (...) I got that tunnel vision for you
Ponoć wiedza miała być dla niego zbawienna – tak przynajmniej zawsze uczył go James, który w spadku po sobie pozostawił rady będące nie tylko przydatne w pracy, ale i w życiu. To on powtarzał mu, że im więcej wiedział, tym mniej rzeczy musiało go zaskakiwać. Powtarzał też, że wiedza jest błogosławieństwem, bo daje spokój tam, gdzie inaczej widziałby tylko chaos. Mówił również, że wiedza jest bezużyteczna, jeśli nie miało się odwagi, by jej używać. A teraz Leo Maxwell czuł do niego lekki żal, gdy powoli, jak gdyby próbując się w ten sposób uspokoić, gładził srebrną bransoletkę na lewym nadgarstku. Miał wrażenie, że niemal tonie w obiciu kanapy, a bransoletka będąca pamiątką po Callowayu jeszcze w miarę trzyma go w kupie. Mimo to czuł narastający w nim gniew i żal, bo wszystko to, czego uczył go James, przestało działać – i to w najgorszym możliwym momencie. Leo wiedział, co łączyło go z Romy i jak to uczucie komplikowało ich relacje, dlatego mógł spodziewać się, że gdziekolwiek znajdą się z Oliverem, wszyscy – łącznie z Caldwellem – będą mieć przekonanie, że to on ma prawo do bycia z blondynką najbliżej. To nie było żadnym zaskoczeniem, a jednak wciąż działało na niego w taki sposób, jak gdyby widział to po raz pierwszy. Poza tym Leo wiedział, że kocha Romy; wiedział, że jest jego i cokolwiek działo się na zewnątrz, nie miało wpływu na to, co miało dziać się wewnątrz. Ich relacja była ich relacją, nie musiała być wcale uzależniona od tego, co się działo, gdy możliwość choćby trzymania się za ręce była poza zasięgiem ich możliwości. Leo rozumiał, że choć w takich chwilach od zawsze stała między nimi cienka szyba oddzielająca jego świat od jej, to później to znikało. Mimo to, patrząc na Olivera i Romy, czuł, że w jego myślach wcale nie ma porządku ani spokoju. Wręcz przeciwnie, trwał tam istny chaos, a myśli stawały się coraz głośniejsze i silniejsze, bo choć wiedział, że to z nim Romy spędzi noc, to co jeśli… nie? Co jeśli widok płaszczącego się przed nią Olivera chwyci ją za serce? Co jeśli rozsądek przemówi i nakaże przerwać tę karuzelę uczuć, którą rozpędzili, gdy połączyli się w tęsknym pocałunku? Ta myśl sprawiała, że wszystko w środku wywracało mu się do góry nogami. Nie mógł znieść tej myśli, czując, jak rozsadzała jego serce na drobne kawałki, bo nigdy nie chciał znów stracić Romy. Boże, tak strasznie nie chciał jej stracić.
OdpowiedzUsuńPozostawała więc trzecia rada, ale i ona nie miała żadnego przełożenia w tej frustrującej sytuacji. Leo wprawdzie miał odwagę, by korzystać ze świadomości tego, co ich łączyło. Ich uczucia nie zrodziły się pół godziny temu na parkiecie, a ich romans nie rozpoczął wtedy, gdy połączył ich usta w pocałunku. Romy nie była tylko jego kochanką, ona w ogóle nią nie była – Romy, choć sekretnie, była też jego dziewczyną. Związek, który byli zmuszeni utrzymywać w tajemnicy, rozwinął w nim tak paskudne umiejętności kantowania i kłamania, że miałby się czego wstydzić. To była jednak cena, którą jeszcze wtedy był gotów płacić, aby móc być tym, który zasypiałby u boku Romy Bellini, by móc rozpocząć z nią kolejny dzień. I choć później całkiem go oderwało od rzeczywistości, gdy sam zakończył tę relację, to teraz otworzyła mu się szansa na to, by to odzyskać. I to nie była szansa losu, błogosławieństwo wszechświata. Nie, to właśnie on sam chwycił po Romy, stworzył sobie do tego okazję i wyczerpał z niej pełną garść. Teraz tylko ta wiedza nie dawała mu nic pożytecznego, bo choć Leone Maxwell starał się z całych sił resztkami swojego rozsądku zrozumieć, że to, co się działo, było tylko zaistniałą koniecznością, to najzwyczajniej w świecie był wkurwiony. Tyle.
Czuł się więc tak, jak gdyby James po raz pierwszy w życiu go okłamał. I chciał być na niego cholernie wściekły, ale to chyba była perfidna gra losu – Leo sam był doświadczonym kłamcą. Posmakował więc tego, co od tylu długich miesięcy serwował swoim bliskim. Zabawne, prawda? Bądź co bądź, sam sprowadził na siebie ten los, uciekając od swojego przeznaczenia – a tym przeznaczeniem była Romy Bellini. Gdyby wtedy, gdy ją poznał, nie oszukiwał samego siebie, że nie jest nią zainteresowany, teraz to on byłby u jej boku. Trzymałby ją tak blisko, że ich ciała niemal stałyby się jednością. Jego dłoń wędrowałaby w górę i dół po jej plecach, odgarniała włosy, które nieznośnie opadałyby jej na twarz, gdy z ekscytacją opowiadałaby coś innym. To on odbierałby pusty kieliszek z jej rozkosznych dłoni, by nie musiała kłopotać się nalewaniem szampana samej, bo on zrobiłby to za nią. Obejmowałby ją, gdyby chaos wieczoru zaczynał ją przytłaczać, a wraz z chwilą, gdy poczułby ciepło jej ciała, poczułby też ciepło napływające do jego serca. W zamian jednak siedział między parszywą Sienną Vale i uroczą, ale kompletnie mu obojętną Kennedy, kiedy jego ukochana Ro była u boku Olivera. Cholera, bolało i wkurzało jednocześnie, bo sam do tego doprowadził. Wszystko zaczęło się od kłamstwa i dalej trwało w tym pieprzonym kłamstwie.
UsuńSpojrzał więc na Kennedy. Po raz pierwszy tego wieczoru naprawdę dobrze jej się przyjrzał, gdy ona prawdopodobnie zdążyła zbadać już każdy fragment jego oblicza, a nawet cień, który leniwie opadał na obicie kanapy. Zauważył, poza długimi, różowymi włosami, delikatne rysy twarzy i jasną, porcelanową cerę. Miała szaro-zielone oczy, jasne i błyszczące, naprawdę ładne, a w dodatku długie rzęsy, smukły nos i okrągłe usta. Była ładna i to nie przeciętnie, tylko naprawdę ładna. W każdym innym przypadku Leo mógłby nawet być nią zainteresowany, tak szczerze. Może nie na dłuższą metę, ale na pewno na kilka niezobowiązujących spotkań… Teraz nie miało to żadnego znaczenia, bo niezależnie od tego, jak śliczna była trajkotka Kenny, to nie była jego najsłodszą Ro. Nie miała jej pięknych falowanych blond włosów ani błyszczących, niebieskich oczu. Nie miała jej uroczego nosa i brzoskwiniowej cery. Nie miała tych pełnych, słodkich ust, które tak cholernie kochał całować.
Nieważne więc, jak śliczna była Kenny, nie miała jego szczerej uwagi. Gdzieś w głębi wiedział, że jutro będzie tego żałował i będzie miał ogromnego kaca moralnego, ale teraz niestety nie miało to dla niego większego znaczenia. Ta dziewczyna znalazła się w centrum gry, która toczyła się ponad wszystko między nim a Romy, ale w którą wplątał się każdy, kiedy postanowili spartolić jego wieczór.
— Ładna — oznajmiła różowowłosa — Bransoletka, oczywiście — dodała. Chwyciła jego nadgarstek tak pewnie, że niemal sprowadziła go na grunt rzeczywistości. Leo jednak nie oswobodził swojej ręki z jej dotyku, bo wiedział, że cokolwiek się teraz działo, miało wpływ na Romy. Nie miał przecież zamiaru całą noc być jedynym zazdrośnikiem.
— Dziękuję. Pamiątka.
— Po kim?
— Po przyjacielu — dodał z miłym uśmiechem na twarzy, patrząc na nią wyraźnie.
Nie miał jednak zamiaru mówić więcej. Temat Jamesa był trudny, a on i tak był już nabuzowany wieloma negatywnymi emocjami. Poza tym cała jego uwaga nadal skupiała się na Romy i Oliverze. Na tym, jak się do niej umilał, jak coraz śmielej pozwalał sobie na przekraczanie granic. Tak okropnie go przy tym wkurzał, bo to był przecież Oliver i nie zrobiłby nigdy czegoś, co miałoby być dla Romy krzywdzące. Nawet w tym, jak ją dotykał, jak nachylał się nad jej uchem, jak patrzył jej w oczy, wszystkim tym okazywał jej szacunek i szczere uczucia. Nie zrobił niczego, przez co Leo mógłby znaleźć pretekst, aby kazać mu się ogarnąć. Ot, po prostu, bo przesadza, bo tak nie wolno, bo pora się ogarnąć. Nie dawał mu żadnego powodu, aby mógł tak zareagować. W zamian dawał mu coraz więcej powodów do zazdrości, sprawiając, że zaciskał linię żuchwy jeszcze bardziej, a skronie pulsowały mu od narastającej w nim złości.
A potem powiedział coś, co było niczym rzucenie nim o ścianę. I nie tylko nim.
UsuńW pierwszej chwili słowa Olivera dudniły mu w uszach, jak gdyby jego umysł próbował przetworzyć, co w zasadzie zostało powiedziane. Cisza, która na moment nastała, zdradzała, że nie tylko on był skonsternowany. Problem tkwił w tym, że pozostali mogli uważać to po prostu za dziwną uwagę, ale nie on i na pewno nie Sienna. Tak jak tego wieczoru żarli koty jak nigdy, tak po raz pierwszy w reakcji mogli być zgodni. Oboje po prostu osłupieli.
Dopiero po chwili Leo wyprostował się, biorąc głęboki oddech. Plecy oderwały się od oparcia kanapy, a ramiona napięły się niemal natychmiast, jak gdyby całe jego ciało nagle przygotowało się na cios. Szczęka stwardniała, nozdrza lekko mu zadrżały, a palce zacisnęły się na krawędzi siedziska. Przez ułamek sekundy wyglądał tak, jakby miał podnieść się z miejsca, lecz rozsądek zatrzymał go w połowie tego impulsu. Zamiast tego przełknął ślinę i powoli wypuścił powietrze nosem, zmuszając mięśnie twarzy do powrotu do pozornej obojętności. Tylko oczy pozostały czujne, wbite w Olivera z intensywnością, której nie dało się już całkowicie ukryć. W tyle głowy dzwoniła mu tylko taka głośna, nieznośna myśl, że co jeśli… Cóż, co jeśli Oliver coś wiedział?
— Chyba cię posrało — odpowiedział w końcu, marszcząc nos w wyraźnym obrzydzeniu. Ollie coraz bardziej działał mu na nerwy. Po co drążył temat?
— Leo nie byłby w stanie poradzić sobie z tym cudem — oznajmiła Sienna, wskazując na siebie. Próbowała rozluźnić atmosferę, jak gdyby po raz pierwszy od pomyłki na nieszczęsnej Ibizie wystraszyła się, że coś wyjdzie. Sienna jednak miała do stracenia dużo mniej niż on… I zauważył to w jej spojrzeniu, kiedy na moment oderwał wściekły wzrok od Olivera, by spojrzeć na nią. Nie wiedział, co siedziało jej w głowie, miał tylko nadzieję, że cokolwiek to było, nie doleje oliwy do ognia.
Chciał powiedzieć coś wrednego, ale odpuścił. Spojrzał za to w kierunku Romy. Serce zabiło mu szybciej, dużo szybciej, gdy bez większego problemu dostrzegł ten wyraz twarzy. Była wściekła, widział to – nie był to jednak ten rodzaj złości, który można było łatwo zrzucić na urażoną dumę. Jej spojrzenie stwardniało, usta zacisnęły się w cienką linię, a w oczach pojawiło się coś, co Leo znał aż nazbyt dobrze. Zazdrość. Ta sama, która od kilkunastu minut rozsadzała jego własną klatkę piersiową. Przez sekundę patrzyli na siebie i Leo poczuł niemal absurdalną ulgę. Nie dlatego, że chciał ją zranić. Wręcz przeciwnie, potrzebował tylko wiedzieć, że to wszystko, co działo się między nimi, wciąż miało dla niej znaczenie. Że jego widok obok innej kobiety potrafił wywołać w niej dokładnie ten sam niepokój, który on odczuwał, patrząc na Olivera pochylającego się nad nią. To jednak upewniło go tylko w tym, że prawda o nim i Siennie nigdy nie może wyjść na jaw.
Zazdrość przez to wszystko ustąpiła miejsca stresowi, tylko po to, by zaraz upomnieć się o swoje miejsce. Leo nie czekał na to długo, wystarczyło, że obserwował przyjaciela rozmawiającego z jego dziewczyną. Znów nie słyszał, co mówi do niego Kennedy, nie przejmował się też siedzącą po drugiej stronie Sienną. Cała jego uwaga była pochłonięta przez parę, która interesowała go najbardziej. Irytowała go ta swoboda, która była między nimi widoczna. Przypominała mu o tym, że długo przed tym, zanim zasmakował Romy Bellini, zrobił to Oliver. Że swego czasu znał ją trochę lepiej niż on, opiekował się nią i słuchał, kiedy miała problemy. Jego zazdrość osiągała zenitu, kiedy przypominał sobie, że to z nim jako pierwszym spała blondynka. To cholerny Caldwell zaznał smaku jej ciała, zanim Leo zdążył w ogóle o tym zamarzyć.
Jednocześnie w całej tej zazdrości, która malowała się już wyraźnie na jego twarzy, czuł też lekką satysfakcję, bo wiedział, że to on dawał Romy wszystko to, czego pragnęła. I połechtał swoje ego na myśl, że kiedy już pierwszy raz doszło do ich zbliżenia, żadne kolejne z Oliverem nie było już takie samo. Leo Maxwell wiedział, że za każdym razem, gdy Oliver Caldwell łączył ich ciała w jedno, Romy widziała już tylko jego.
UsuńTelefon zawibrował. Dyskretnie wziął go do rąk, czytając wiadomość od Romy. Uniósł brew, przeciągając czubkiem języka po wewnętrznej stronie policzka. Serce zabiło mu nieco mocniej, gdy zrozumiał, że zazdrość, którą czuła Romy, była równie rozszalała, co jego własna. A to, na swój sposób, mu się podobało, nawet jeśli wciąż jedyne, co siedziało mu w głowie, to chęć wyrzucenia Olivera jak najdalej od Romy.
Tylko jeśli odsuniesz się od Olliego i zmienisz miejsce.
Wysłane.
Skierował wzrok w jej stronę, tylko na chwilę pozwalając na spotkanie ich stęsknionych, lecz jakże wściekłych spojrzeń.
Nie prowokuj mnie, kochanie. Wiesz, że lubię grać.
Po tej wiadomości Leo odłożył telefon do kieszeni. Rozsiadł się wygodnie, patrząc w kierunku Romy i Olivera. I czekał – czekał na to, co zobaczy. Jeśli Romy odsunie od siebie Olivera, przerwie rozmowę i zacznie być obecna dla wszystkich, a nie tylko dla niego, bez żadnego zawahania odetnie Kenny ze swojej przestrzeni. Zostawi ją z Sienną, pójdzie do Milo. Będzie trzymał się z daleka od swojej słodkiej Ro, ale nie zrobi nic, przez co miałaby czuć się wściekła. Jej zazdrość wprawdzie mu schlebiała, ale był przecież człowiekiem czynu – co obiecał, to zrobi. Ale warunek musiał być spełniony, nawet jeśli wydawał się niemożliwy. Leo doskonale wiedział, że wymagał zbyt dużo, ale rozsądek już dawno zniknął. Była tylko zazdrość mieszająca się z gniewem.
I wtedy Oliver nachylił się nad jej uchem, świadomie bądź nie, dotykając swoim policzkiem jej własnego. Dokładnie w tej samej chwili poczuł, jak gniew rozsadza go od środka. Leo znieruchomiał. Tylko na sekundę, ale wystarczająco długo, by mięsień przy jego skroni zaczął pulsować. Jego palce zacisnęły się na własnym udzie, aż knykcie pobielały pod naciskiem. Szczęka przesunęła się lekko, jakby próbował fizycznie zmiażdżyć wściekłość, która nagle podeszła mu do gardła. Wciągnął powietrze głęboko przez nos, lecz zamiast przynieść ulgę, oddech tylko wyostrzył wszystkie zmysły. Zobaczył każdy szczegół: odległość między ich twarzami, ruch ust Olivera przy jej uchu, delikatne drgnięcie blond włosów. A potem poczuł, jak coś gorącego zaciska mu się pod żebrami. Jeszcze chwila i naprawdę przestałby pamiętać, że siedzi wśród przyjaciół, że Oliver nie zna prawdy i że cała ta sytuacja jest tylko grą pozorów.
Spojrzał więc na siedzącą obok dziewczynę, lustrując ją wzrokiem. Przesunął dłonią po jej ręce, przyglądając się jej uważnie. Miała na sobie krótką, dopasowaną srebrną sukienkę na cienkich ramiączkach, której satynowy materiał miękko odbijał światła klubu przy każdym jej ruchu. Patrząc na nią, rozumiał, że gdyby nie zabrał jej od Milo, jego przyjaciel mógłby owinąć ją sobie wokół palca. Ale tak nie było, a on miał zamiar wykorzystać to, jak bardzo była nim zainteresowana.
— Co tak patrzysz na mnie? — zapytała Kenny, łapiąc jego spojrzenie. Leo uśmiechnął się zuchwale.
— Próbuję rozgryźć, czy naprawdę jesteś tak odważna, na jaką wyglądasz — odparł, a dziewczyna zaśmiała się, przechylając lekko głowę.
— A jeśli jestem?
— Wtedy chyba będę musiał uważać.
Dziewczyna parsknęła śmiechem. Alkohol wyraźnie rozluźnił ją już na tyle, że nie zastanawiała się nad każdym gestem, który wykonywała. Oparła dłoń na jego przedramieniu, przesuwając palcami po materiale jego ubrania, aż jej dłoń znalazła się na odkrytej przez rozpięte guziki koszuli. Leo ani drgnął. Nie była to przecież dłoń Romy.
Usuń— Wiesz, tak myślę… — zaczęła i przysunęła się jeszcze bliżej. Zaczęła zataczać koła na jego skórze. Leo pociągnął dłonią po swoim udzie, jak gdyby próbował zachować fason. — Ciasno nam tu trochę — dodała.
Leo spojrzał na nią, a kącik jego ust drgnął.
— To bardzo poważny problem — odparł, na co dziewczyna roześmiała się, po czym bez większego zastanowienia wstała. Nawet nie zauważył kiedy, a usiadła na jego kolanach, jak gdyby była to najnaturalniejsza rzecz na świecie.
W pierwszej chwili nawet się nie poruszył, był szczerze zaskoczony. Nie sądził, że rzeczywiście to zrobi. Nie miał jednak zamiaru jej z siebie zrzucić. Wręcz przeciwnie, przez jego ciało przemknęło krótkie, niemal triumfalne zadowolenie. Nie dlatego, że Kenny siedziała na jego kolanach. Jej bliskość nie wywołała w nim nawet ułamka tego, co potrafił wywołać jeden dotyk Romy. Chodziło wyłącznie o to, że teraz wystarczyło jedno spojrzenie w stronę blondynki, żeby wiedział, czy jego plan zadziałał.
Jego dłoń niemal odruchowo znalazła się na jej talii, stabilizując ją, a na ustach pojawił się spokojny, zadowolony uśmiech. Kenny zaśmiała się, poprawiając się wygodniej.
— Jezu, Leo, jesteś pewny, że nie chcecie już zakończyć imprezy? — zaśmiał się Milo, a Leo spojrzał w jego kierunku. West żartował, ale jednocześnie wydawał się nieco zmartwiony. Maxwell wzruszył ramionami w odpowiedzi.
W końcu pozwolił sobie spojrzeć w stronę Romy. Patrzyła, oczywiście, że patrzyła. Ich spojrzenia spotkały się na krótką sekundę. Leo nie musiał robić nic więcej, aby wręcz czuć buzującą w blondynce zazdrość – i właśnie wtedy coś w nim odpuściło. Nie całkowicie, bo gniew wciąż siedział głęboko pod skórą, ale jego najostrzejsza krawędź nagle stępiła się pod wpływem tego jednego spojrzenia. Zobaczył w jej oczach dokładnie to, czego chciał – świadomość, że zrobił to celowo. Nie interesowała go Kennedy, a cały ten teatr był wyłącznie odpowiedzią na jej własną zazdrość. I przez tę krótką chwilę Leo poczuł się niemal bezczelnie pewny siebie.
trying hard to, but can't even breathe, a little bit of oxygen is all we need
a little bit of mind control is what you do to me
Kenny, swobodnie siedząca na jego kolanach, może i była przesadą. Leo jednak nie należał do najrozsądniejszych osób, kiedy w grę wchodziła zazdrość i małostkowość. Poza tym, mógł obronić się tym, że przecież nie kazał jej tego zrobić. Fakt, nie zaprotestował, a w dodatku jego dłoń nadal znajdowała się na jej ciele, ale przecież tylko odpowiadał na to, co Kenny sama mu podsuwała. Dlaczego miałby ją odrzucić? Oficjalnie nie było ku temu żadnego powodu – Leo Maxwell był wolnym strzelcem, który już od kilku lat nie miał żadnej dziewczyny. Problem tkwił w tym, że daleko leżało to od prawdy… Bo chociaż przynajmniej połowa osób w tym towarzystwie nie wiedziała o jego relacji z Romy, to brak ich wiedzy nie wymazywał autentyczności ich uczuć. Leo był Romy, a jego dotyk był zarezerwowany tylko dla niej. Trudno jednak było mu o tym pamiętać, kiedy Romy pozwalała Oliverowi na bliskość… Co więcej, im dłużej to trwało, tym mniej wystarczało mu usprawiedliwianie tego ich przeszłością. Zresztą, właśnie – przeszłość. Samo to powinno być wystarczającym powodem, aby Oliver sam postawił sobie granicę, skoro widocznie nie dostrzegał jej w zachowaniu Romy. Powinien był dać jej przestrzeń, nauczyć się życia bez niej, bo minęło już przecież tyle czasu – Bellini nie była już jego dziewczyną, a cieniem tego, co było. Caldwell powinien był przecież wziąć się w garść i po prostu odpuścić.
OdpowiedzUsuńA jednak pewna część jego jestestwa doskonale rozumiała postawę przyjaciela – nawet bardziej, niż byłby skłonny przyznać. Romy Bellini nie była w końcu przypadkową kobietą. Była za to dokładnie tym rodzajem kobiety, która niepostrzeżenie rozgaszczała się w twoim umyśle, a gdy zostało to zauważone, było już za późno, by po prostu odebrać jej tę kontrolę. Nie chodziło nawet o jej urodę, choć ta była również zniewalająca i potrafiła sprawić, że Leone Maxwell tracił głowę. Chodziło jednak ponad wszystko o to, że Romy miała w sobie coś niemal eterycznego; coś, czego nie potrafił nazwać i zmieścić pod jedną definicją, nawet wtedy, kiedy próbował rozłożyć to na najdrobniejsze czynniki. Romy była wyjątkowa; wystarczyła tylko jej obecność, żeby wszystko inne wokół niej przestawało mieć znaczenie. Gdy wchodziła do pomieszczenia, wzrok sam za nią podążał. Rozbrajała jednym uśmiechem, a spojrzeniem – zatrzymywała w miejscu. Nawet jej ciche westchnienie sprawiało, że mężczyzna był gotów upaść przed nią na kolana i oddać jej wszystko, co miał. To czyniło ją niezwykle niebezpieczną, choć czasem Leo sam nie wiedział, czy sama była tego w pełni świadoma… Romy wystarczyło bowiem to, że w zasadzie nie musiała robić niczego. Nie było potrzeby, aby uwodziła, kokietowała czy czule prosiła o uwagę. Nic z tych rzeczy nie było konieczne do wykorzystania, bo Romy wystarczało po prostu to, że istniała. Po prostu była – z tymi błękitnymi, hipnotyzującymi oczami, miękkim, rozbrajającym głosem, jasnymi włosami opadającymi na ramiona. I tym, jak potrafiła na ciebie patrzeć, dając złudne poczucie, że nie istnieje dla niej nikt poza tobą. Nie wiedział, ile mężczyzn zdążyło się tak poczuć, wiedział jednak, że w jego przypadku to spojrzenie było prawdą. Leo więc sam przekonał się, że gdy choć raz zasmakowało się Romy Bellini, stawała się niebezpiecznym nałogiem. Doskonale to rozumiał, bo przecież sam próbował się od niej uwolnić i przekonać samego siebie, że jest w stanie żyć bez Romy Bellini. Cóż, nic bardziej mylnego.
Dlatego więc rozumiał swojego przyjaciela – postawa Olivera naprawdę była dla niego zrozumiała. Pojmował jego tęsknotę, która sprawiała, że próbował odnaleźć w Romy choćby cień tego, co niegdyś było jego. Leo rozumiał, dlaczego Caldwell wciąż patrzył na nią z nadzieją, szukał powodu do rozmowy i dlaczego tak trudno było mu skupić się na kimkolwiek czy nawet czymkolwiek innym, gdy u swego boku miał tę wyjątkową kobietę. Oliver, tak jak i Leo – oboje boleśnie przekonali się, że jeśli raz pokochało się Romy Bellini, to nie można było po prostu któregoś dnia zdecydować, że tej miłości i tego pragnienia już nie będzie. Bo zapomnienie o niej graniczyło z czymś niemożliwym, nieosiągalnym dla przeciętnego śmiertelnika. Bo jak zapomnieć sposób, w jaki twoje imię brzmiało w symfonii jej głosu? Jak zapomnieć ciepło jej ciała i rozbrajający ciężar delikatnego dotyku jej dłoni? Nie dało się, bo nie można było tęsknić za kobietą, która zdążyła nieodwracalnie przyzwyczaić do swojej uwagi i obecności.
UsuńByć może właśnie dlatego naprawdę był w stanie zrozumieć Olivera… Problem jednak polegał na tym, że Leo Maxwell rozumiał go jako mężczyzna, który sam właśnie odzyskał Romy Bellini. Ona była jego w tym najprostszym, najbardziej pierwotnym znaczeniu, lecz jakże ważnym dla zakochanego i spragnionego mężczyzny – Romy była jego kobietą, tą, którą kochał, której pragnął i do której wrócił mimo pieprzonego chaosu, który sam na nich ściągnął. Oliver więc stąpał po kruchym gruncie, wędrując po drodze do miejsca, które Leo Maxwell uważał już za zajęte.
Kącik jego ust drgnął, kiedy spojrzał znów w stronę Romy. Od razu zauważył, jaki efekt wywołała na niej bliskość Kenny. Mogła udawać i próbować zachować fason, zupełnie tak, jak gdyby cała ta sytuacja w ogóle jej nie obchodziła. Leo jednak znał ją zbyt dobrze, widział nawet to, w jaki sposób zaciskała palce na kieliszku. I ten krótki, niemal morderczy błysk w oczach, kiedy obserwowała, jak jej Leo wędruje dłonią po talii różowowłosej. Nie miał poczucia, że coś wygrał, ale musiał przyznać, że taka reakcja Romy bardzo mu się podobała, bo nie była codzienna… Romy nie musiała być zazdrosna, była piękna i odnosiła sukcesy. A jednak Leo był obiektem tego, co sprawiało, że serce biło jej gniewnie, gdy patrzyła na niego z inną. Może nie było to coś, z czego był dumny, bo nie chciał przecież, aby było jej przykro. Nie chciał, żeby czuła się niepewna ich relacji czy żeby jego zachowanie ją raniło. Wręcz przeciwnie, Leo chciał, żeby Romy rozumiała i wiedziała, że dla niego nie istniał nikt poza nią. Po prostu w tym poczuciu satysfakcji kryło się coś dziecinnie i żałośnie głupiego – podobało mu się, że Romy była zazdrosna i nie tylko on wariował. Że nie tylko jego żołądek zaciskał się na widok Olivera pochylającego się nad nią ani nie tylko jego ciało reagowało na cudzy dotyk jak na zagrożenie. Byli w tym gównie oboje – i choć powinien być ponad tym, to jakaś paskudnie pierwotna i jakże zadowolona część jego ego szeptała mu, że Caldwell nigdy nie byłby w stanie rozpalić w niej takich uczuć.
Być może właśnie dlatego przez chwilę pozwolił sobie na poczucie tej satysfakcji, które bezwstydnie połechtało mu ego. Uczucie to jednak zniknęło równie szybko, jak się pojawiło, gdy Leo obserwował Romy spod lekko przymrużonych powiek. Wiedział, że coś planowała, tylko nie wiedział jeszcze co… Obserwował natomiast, jak blondynka prostuje plecy i wstaje. Widział, jak mówi coś do Ollie’ego, a potem jak jej dłoń wędruje w jego stronę. Kiedy ich palce splotły się w uścisku, coś w nim pękło. Nagle zabrakło mu powietrza. Palce zacisnął mocniej na plecach Kenny, a szczęka zesztywniała mu tak bardzo, że przez moment poczuł ból rozchodzący się aż do skroni. Wziął głęboki oddech, ale nie przyniosło mu to żadnej ulgi. Serce zaczęło uderzać w jego klatkę zdecydowanie za szybko, w uszach pojawił się głuchy szum.
Nie było w tym już nic z wcześniejszej, głupiej satysfakcji. Został tylko nagły, brutalny skok adrenaliny, który przeszedł przez niego od karku aż po dłonie. Jego ciało zareagowało szybciej niż rozsądek – mięśnie napięły się pod ubraniem, ramiona niemal automatycznie przesunęły się do przodu, jak gdyby miał za chwilę poderwać się z kanapy. Wpatrywał się w splecione dłonie Romy i Olivera z takim skupieniem, że przez moment nie widział niczego poza nimi.
UsuńEmocje rozszalały się w nim jeszcze bardziej, gdy widział, jak Romy bez żadnego zawahania kierowała się w stronę wyjścia. Nie sama, a z nim – Oliverem, trzymając go za rękę. Nie obejrzała się ani razu.
Przez chwilę, tylko przez krótki moment, Leo Maxwell poczuł się tak, jak gdyby Romy właśnie zrobiła mu coś najgorszego. Może nawet niewybaczalnego. Czuł, że z niego zadrwiła, wychodząc stąd z Caldwellem, kiedy przecież miała wyjść z nim – z Leo. To on miał być jedynym mężczyzną, który miał wyprowadzić ją z tego pomieszczenia i całego klubu. Pocałunki, którymi wcześniej się obdarowywali, były niemą obietnicą wspólnej nocy, którą przecież tak cholernie wyczekiwał. Więc to, co właśnie zobaczył, było niczym złamanie tej obietnicy. Nie mógł zrozumieć, dlaczego to zrobiła? Przecież to z nim powinna była wyjść, jego trzymać za rękę, jemu dać się prowadzić. I myślał tak mimo, że wiedział, jak absurdalne to było. Nie mogli przecież tak po prostu razem sobie stąd wyjść; mieli przecież zadbać o to, aby nikt niczego nie zauważył, a ponad wszystko Oliver. Chciał też wierzyć, że Romy nie zrobiła tego, aby go zranić, nawet jeśli była równie zazdrosna i wściekła, co on. W głębi wiedział, że wyszła stąd z Caldwellem tylko dlatego, by nie zrobić czegoś, czego później oboje będą żałować – albo przynajmniej tak to sobie przez chwilę tłumaczył, bo wiedział to wszystko. Ale absolutnie nic z tego nie miało znaczenia, gdy przed oczami nadal miał obraz jej dłoni splecionej z dłonią jego przyjaciela. A to chyba doprowadzało go do szału najbardziej. Wiedział, że Romy darzy go głębokimi uczuciami i wiedział, że tej nocy wróci do niego. To było jasne, że nic między nią a Oliverem nie wydarzy się tylko dlatego, że wyszli razem z loży. A mimo to jego umysł uparcie odrzucał każdą rozsądną odpowiedź. Zazdrość nie pytała o fakty; nie interesowała się tym, co wiedział. Ona chwytała za najgorszy możliwy obraz i podsuwała go przed oczy, aż każdy kolejny oddech stawał się trudniejszy.
Mięśnie jego przedramion napięły się gwałtownie, kiedy resztkami rozsądku powstrzymał odruch poderwania się z kanapy i pójścia zaraz za nimi. Jego ciało naprawdę było w gotowości do działania. Tylko jedna chwila nieuwagi i wstałby, podszedł do nich i zabrał swoją Romy. Ale nie zrobił tego, bo nie mógł. Oczywiście, że, kurwa, nie mógł. Mógł tylko patrzeć i oglądać, jak ich sylwetki znikają za rogiem, gdzie jeszcze niedawno oboje oddawali się przyjemnościom. Absurd.
— Oho — Sienna powiedziała z nutą rozbawienia. Oczywiście, nawet nie musiał na nią spojrzeć, żeby wiedzieć, ile miała satysfakcji z tej sytuacji. Mimo wszystko oderwała go z letargu i dzięki temu Leo zorientował się, że nadal trzymał Kenny.
Dziewczyna poruszała się lekko na jego kolanach w rytm stłumionej muzyki, zupełnie nieświadoma tego, jak daleko znajdowały się jego myśli. W jednej dłoni trzymała kieliszek, drugą oparła na jego ramieniu.
Usuń— Lubisz tańczyć? — zagadał ją, nadal wędrując dłońmi po jej plecach. To pytanie uruchomiło w niej jeszcze większą ilość odwagi, bo ułożyła się na nim jeszcze śmielej. Jeszcze brakowało, aby już od razu go okraczyła.
— Chcesz się przekonać? — odpowiedziała zupełnie tak, jak gdyby rzucała mu wyzwanie. Leo milczał przez chwilę, jak gdyby przez moment próbował przetworzyć, czy dobrze zrozumiał jej propozycję. Nie był jednak głupi, wiedział więc, że zrozumiał dobrze. W tym samym momencie dotarło do niego, jak łatwo mógłby to wykorzystać. Miał Kenny blisko, była ładna, całkiem pociągająca i widocznie rozochocona. Jej twarz znajdowała się tak blisko jego własnej, że gdyby chciał, wystarczyłby tylko jeden ruch, aby ją pocałować. Mógłby spokojnie tej nocy pójść w zupełnie innym kierunku, korzystając z tego, co widział w oczach Kennedy, i przynajmniej na kilka godzin wyłączyć głowę.
Tylko że nie chciał, bowiem kiedy patrzył na nią, widział Romy. Tylko Romy. Nawet ruch Kenny na jego nodze przypomniał mu tylko to, co działo się kilkanaście minut temu, kiedy tak blisko miał Romy. Wszystko to, co wydarzyło się między nimi, wróciło do niego tak intensywnie, że nagle obecność Kenny stała się niemalże nieprzyzwoita i ofensywna. To nie jej chciał. Chciał Romy i tylko Romy. Więc nawet jeśli otworzyła mu się idealna okazja do odegrania i zamanifestowania oficjalnej wolności, nie chciał z niej skorzystać. Nie potrafił, bo kochał Romy za bardzo, by nadal grać w te głupie gierki.
Westchnął więc ciężko i przesunął dłonią po boku dziewczyny, lecz nie po to, aby przyciągnąć ją bliżej. Zrobił to, by pomóc jej zejść.
— Przepraszam, słodka — powiedział ciszej, niemal przepraszającym tonem — Nie bierz tego do siebie — dodał. Kenny spojrzała na niego zaskoczona, nie powiedziała nic. Ostatniego, czego chciał, to żeby ta biedna dziewczyna załamała się przez jego głupotę. Leo uśmiechnął się więc krótko, ale tym razem nie było w tym jego zwyczajowej pewności siebie, a już na pewno tego flirtu, który wcześniej mogła dostrzec.
— Stęskniłem się za przyjacielem, to tyle — oznajmił i, nie czekając na dalsze pytania, podniósł się z kanapy. Kenny zdążyła wypić wiele, ale nie była głupia. Jej spojrzenie uciekło w kierunku przejścia, gdzie chwilę wcześniej zniknęła Romy. Potem wróciło do twarzy Leo, a ich dwójka patrzyła na siebie zaledwie przez chwilę. Kenny chyba coś zrozumiała, co Leo zauważył niemalże od razu. Nie zrobił jednak z tym nic, bo nie zamierzał.
Zanim jednak ruszył w stronę Milo, zatrzymał się jeszcze przy Siennie. Nachylił się nad nią, a ich twarze znalazły się niebezpiecznie blisko siebie. Znajomy zapach perfum dotarł do jego nozdrzy, a on skrzywił się delikatnie, czując znajome ukłucie zniechęcenia. Jego pamięć bez pozwolenia i żadnego uprzedzenia cofnęła go do tamtej nocy na Ibizie.
— Mówiłaś coś, prawda? — zapytał szeptem.
— Co? — w jej głosie wybrzmiało oburzenie — Nie.
— Kłamiesz.
— Po co miałam gadać? — odbiła natychmiast, na tyle cicho, aby usłyszał to tylko on — Zresztą, co ty odwalasz, Maxwell? Ogarnij dupę — dodała, a spojrzenie Leo niemal zapłonęło gniewem.
— Dlaczego Oliver tak powiedział?
— Nie wiem. Może dlatego, że zachowujesz się jak idiota? Ogarnij się i daj spokój Romy. Robisz jej przykrość — skarciła go. Na jego twarzy pojawił się uśmiech pełen politowania.
— Nie udawaj, że ci zależy. Wiesz, że tego nie kupuję — odpowiedział. Sienna otworzyła usta, by móc coś odpowiedzieć, ale Leo nie czekał. Po prostu wstał i ruszył do Milo.
Leo poruszał się szybciej niż wcześniej, ramiona miał napięte, a jego dłonie co chwilę zaciskały się i rozluźniały, jak gdyby sam nie wiedział, co zrobić z nadmiarem energii buzującej pod skórą. W końcu zatrzymał się obok przyjaciela.
Usuń— Spadam — oznajmił. Milo spojrzał na niego z niedowierzaniem, a rozbawienie, które wcześniej tańczyło mu w oczach, zniknęło.
— Co?
— No spadam stąd — powtórzył, wzruszając ramionami. Milo przewrócił oczami, po czym, widząc, że jego przyjaciel wcale nie żartuje, parsknął śmiechem. Leo spojrzał na niego wręcz oburzony, nie rozumiejąc, co go tak bawi. Milo siłą pociągnął go w dół i zmusił do tego, żeby usiadł obok niego. Oboje spojrzeli w kierunku dziewczyn, te jednak były już zajęte same sobą.
— Aż tak cię denerwuje, że wyszli razem? — zapytał w końcu. Leo nie odpowiedział, przynajmniej nie od razu. Nie umiał, kiedy w głowie miał już kilkanaście różnych scenariuszy i obrazów… To samo prosiło się o takie myśli, skoro nawet nie wiedział, gdzie teraz byli. Czy byli na korytarzu? A może wyszli gdzieś dalej? Romy na pewno śmiała się już z czegoś, co powiedział Caldwell. Może nawet patrzyła na niego tym swoim miękkim, hipnotyzującym spojrzeniem, które dla spragnionego Olivera byłoby niczym zaproszenie do kolejnego kroku. Może znów nachylał się nad jej uchem, a nawet układał dłoń na skórze jej odkrytych pleców. Byli sami, mogło się dziać cokolwiek. A każda kolejna możliwość, która pojawiała się w jego głowie, była bardziej absurdalna od poprzedniej – mimo to jego umysł nie potrafił przestać wyobrażać sobie tego wszystkiego. Co samo w sobie było dość śmieszne, biorąc pod uwagę, że Romy na pewno by mu tego nie zrobiła – i wiedział to doskonale.
A jednak każda mijająca sekunda sprawiała, że jego ciało coraz bardziej reagowało na czające się zagrożenie. Niestety, wyobraźnia była teraz jego najgorszym wrogiem. Im dłużej nie widział Romy, tym więcej miejsc znajdował dla niej jego umysł – i w każdym z nich pojawiał się Oliver.
W końcu wzruszył ramionami.
— Nie wiem.
— Jasne — zaśmiał się Milo, kręcąc głową — Nic przecież nie zrobią, nie sraj.
— Wylane mam — powiedział, pociągając nosem. Splótł dłonie i oparł je leniwie o swoje nogi, rozkładając się wygodnie na kanapie.
— Ta — Milo zaśmiał się po raz kolejny — Dlatego masz ochotę mnie odstrzelić za to, że Ollie tu jest, co? — dodał, unosząc brwi w zaciekawieniu. Leo przez moment był przekonany, że robi to celowo, żeby wkurwić go jeszcze bardziej.
— Nie wiem, po co go zapraszałeś.
— Przepraszam, nie zakładałem, że akurat dziś postanowisz wrócić do Romy — odparł — Zazdrośniku — dodał.
Leo przez chwilę patrzył na niego w milczeniu… Milo uświadomił mu, w czym tkwił problem; Leo mógł okłamywać Olivera, mógł oszukiwać Siennę, a nawet przez chwilę samego siebie. Ale nie potrafiłby oszukać swojego ciała, które wołało z sercem do Romy. Ono dalej biło jak szalone. Dłonie miał napięte, a szczękę zaciśniętą. A pod tym wszystkim kryła się jedna, nieznośna potrzeba, która niemalże go trawiła… Znaleźć Romy i po prostu zabrać ją najdalej stąd.
Tego jednak nie mógł zrobić. W zamian rozsiadł się wygodniej, wiedząc, że Milo nie pozwoli mu ruszyć się z miejsca. I czekał, patrząc co chwilę na srebrny zegarek zdobiący jego lewy nadgarstek, zaraz pod bransoletką Jamesa. Muzyka dudniła leniwie, Milo coś opowiadał, a dziewczyny zajęły się sobą. Tylko czasem wymieniał spojrzenie z Kenny, która wcale nie wydawała się urażona, a raczej zaciekawiona.
Minęło pięć minut. Potem dziesięć.
Przy kwadransie już nie wytrzymał. Wstał gwałtownie i odwrócił się do Milo, cofając się o kilka kroków w stronę wyjścia. Zupełnie tak, jak gdyby ten ruch miał wystarczyć mu, aby wyrwał się z tego przeklętego miejsca.
— Po prostu muszę na chwilę wyjść, okej? — powiedział, dalej cofając się ku wyjściu, nie dając Milo szansy na przemówienie mu do rozsądku.
Nie zdążył jednak nawet minąć progu korytarza, gdy poczuł, jak z impetem na kogoś wpada. Odwrócił się natychmiast, niemal instynktownie układając dłonie na talii osoby, na którą wpadł. Serce zabiło mu mocniej, gdy zorientował się, kim była ta osoba.
UsuńRomy.
Przez ułamek sekundy zapomniał, co mówił i co działo się przed chwilą. Oliver nadal znajdował się blisko, tuż za nią, ale Leo nawet go nie zauważył. Cały jego świat zawęził mu się do jego ukochanej, słodkiej Ro, którą trzymał teraz w swoich objęciach. Dosłownie. Równie dobrze mógłby po prostu złapać ją za kark i skraść jej pocałunek, mając gdzieś całą tę pieprzoną grę, którą musieli prowadzić odkąd ich serca połączyły się w jedno. Przez krótką chwilę naprawdę przemknęło mu przez głowę, że może warto byłoby mieć to wszystko w dupie i zrobić to, za co przynajmniej jedna osoba w tym towarzystwie go odstrzeli.
Zrobił jednak coś zupełnie odwrotnego — nerwowo odsunął się od niej o krok, niechętnie zabierając swoje dłonie z jej ciała. Oczywiście, że chciał zrobić co innego, tylko po raz kolejny tego wieczoru znowu czegoś nie mógł.
Przesunął dłonią po karku, zaciskając palce na jego tylnej części, i spuścił wzrok na sekundę.
— Przepraszam — wydukał. Kłamał, niczego nie żałował.
— Miałeś zamiar iść? — Oliver dopytał.
— Tylko się przewietrzyć — odpowiedział, a brzmiało to wystarczająco naturalnie i normalnie. Nawet jego głos, po raz pierwszy tego wieczoru, był spokojny. Tylko jego ciało zdradzało całą resztę. Nie patrzył więc na Romy, bo doskonale wiedział, że jeśli pozwoli sobie spojrzeć na nią choćby o sekundę za długo, cała ta pieprzona samokontrola może zniknąć.
Milo pojawił się obok niego z rozbawionym wyrazem twarzy i bez pytania zarzucił mu ramię na barki. Później wcisnął mu w dłoń szklankę, którą wcześniej trzymał w drugiej ręce. Leo spojrzał na alkohol, potem na przyjaciela. Nie miał ochoty pić – miał ochotę zabrać stąd Romy Bellini. W końcu przyjął szklankę, nie wrócił jednak na kanapę. Zamiast tego oparł plecy o ścianę, tym samym pozostając w zasięgu wzroku grupy, ale na tyle daleko, by dać sobie przestrzeń. Jedną dłonią trzymał szklankę, tę drugą wsunął do kieszeni. I po raz kolejny jego wzrok uciekł w kierunku Romy. Napięcie w jego ramionach i twarda linia szczęki zdradzały, ile kosztowało go to pozorne opanowanie. Zaczął odliczać. Jeszcze trochę, tylko trochę. Jeszcze kilka kolejnych minut, kilka łyków alkoholu, kilka spokojnych oddechów… I skończy się ta szopka, a on przestanie mieć wrażenie, że wystarczy jeden ruch Romy w stronę Olivera, aby całkowicie stracił nad sobą panowanie. Stał więc nieruchomo, jak gdyby przygwożdżony do ściany, choć wewnątrz wszystko w nim nadal biegło w jej stronę.
Jego słodkiej Ro.
I pick my poison and it's you, nothing could kill me like you do
you're going straight to my head and I'm heading straight for the edge
Może gdyby Leo wiedział, co działo się, gdy Oliver i Romy byli sami, nie targałyby nim tak beznadziejne uczucia. Ponad wszystko, może nie byłby tak zazdrosny, wiedząc, że jego przyjaciel zachowywał się tak, jak powinien. W zgodzie z tym, jakim był człowiekiem – dobrym, respektującym, wyrozumiałym. Oliver był chodzącym ideałem, nawet media za nim szalały. To ten wspaniały, młody chłopak, z którego biła szczerość i niewinność. Leo nie mógł temu zaprzeczyć, bo wiedział, że właśnie taki był jego przyjaciel. Nawet wtedy, gdy rywalizowali na torze, musiał być w porządku – żadnych nieczystych zagrywek, nawet jego adrenalina była idealnie książkowa… Tymczasem Leo był jego kompletnym przeciwieństwem. Daleko mu było do ideału, wiedziały to nawet media, mimo że Macie robiła wszystko, aby jego wizerunek był nieskazitelny. To nie wychodziło, bo Leo nie był nieskazitelny – był człowiekiem, który miał uczucia. Miał wrażliwe serce i wysokie oczekiwania po ojcu, a po matce niewyparzoną gębę i włoski, nieokiełznany temperament. Wszystko to sprowadzało go do bardzo nieszczęsnego punktu, który oznaczał, że kiedy był w sytuacji podbramkowej, zwykle do głosu dochodziły uczucia, a nie rozsądek. Właśnie dlatego to, co robił jeszcze tam, w środku loży, obróciło się teraz przeciwko niemu. Romy była już blisko, Oliver znikał z radaru, a on nie wiedział, co myśleć o tym wszystkim.
OdpowiedzUsuńZajmij się nią. Nie wiedzieć czemu, te słowa wyprowadziły go z równowagi bardziej, niż powinny. Nie dlatego, że Ollie powiedział coś złego, a dlatego, że okazał jej tę swoją idealną troskę, której przez ostatnie kilkadziesiąt minut nie okazywał Leo, bawiąc się w jakieś głupie emocjonalne gierki. A w dodatku jeszcze musnął jej policzek na pożegnanie – nawet to uczynił tak idealnie i dżentelmeńsko, że wszystko w środku Leo wywracało się do góry nogami. Przez moment czuł ten sam przypływ zazdrości, który tam, w środku, przy grupie, odebrał mu resztki zdrowego rozsądku. Zacisnął szczękę, ale tym razem nie pozwolił, aby gniew wylał się na zewnątrz. Wpatrywał się w Romy z nieprzeniknionym wyrazem twarzy, jak gdyby samo spojrzenie mogło powiedzieć jej wszystko, czego nie potrafił wypowiedzieć. W rzeczywistości sam nie wiedział już, co właściwie chciał jej powiedzieć. Że był wściekły? Na nią, na Olivera, na siebie? Że najchętniej cofnąłby ostatnią godzinę i nie pozwolił Kenny nawet zbliżyć się do swoich kolan? Że jednocześnie doskonale wiedział, iż to właśnie on rozpoczął tę idiotyczną grę i nie miał żadnego prawa oczekiwać, że Romy po prostu będzie siedziała spokojnie i znosiła jego prowokacje? Wszystkie te myśli mieszały się w jego głowie, jedna za drugą, a żadna nie była na tyle prosta, by mógł ubrać ją w jedno zdanie.
Gdy zostali sami, atmosfera nie była już tak ekscytująca jak wtedy, zanim jeszcze pojawiła się grupa, a razem z nią próby ich lojalności. To głupie, bo przecież o tej chwili marzył – o tym, żeby zostać z nią samemu, przestać przejmować się istniejącym wokół światem i nareszcie móc dać im szansę na upust wszystkich tych emocji, które w nich płonęły. W zamian jedyne, na co potrafił się zdobyć, to spojrzenie pełne tęsknoty, a jednocześnie ukorzenia.
Patrzył, po prostu, nic więcej – patrzył przez kilka długich sekund, nie potrafiąc nawet wydobyć z siebie ani jednego słowa. To żałosne, biorąc pod uwagę, że w głębi wiedział czego chce, a na pewno wiedział to jeszcze godzinę wcześniej. To wtedy cała jego dusza krzyczała o Romy Bellini i dalej tak było. Leo chciał właśnie ją. Pragnął tej nocy, jej bliskości, wszystkiego, czego musiał odmawiać sobie przez te wszystkie tygodnie bez niej. Pragnął usłyszeć jej głos, gdy księżyc zniknie za horyzontem oddając miejsce słońcu. Pragnął zamknąć za nimi drzwi i zapomnieć o całym świecie, który z każdą kolejną minutą zdawał się dusić go jeszcze bardziej. A teraz, gdy stała naprzeciw niego, a wszystko to, co dotychczas zdawało się być przeszkodą zniknęło, nie był pewien czy zasługiwał na to, by zrobić krok w jej stronę. To prawda, coś nadal rwało się w nim prosto w jej kierunku, niemal zmuszało go, aby rzucił to wszystko w cholerę i podszedł do niej, by wziąć ją w swoje objęcia. Jego ciało nie rozumiało jednak tego, co zdawał się pojmować jego umysł – że między tym, czego pragnął a tym, na co zasługiwał, istniała wielka różnica. Bo mógł przecież chcieć teraz poczuć jej zapach, znowu usłyszeć jak szeptem wypowiada jego imię. Oczywiście, że chciał wrócić do tego, co mieli niedługo wcześniej… Po prostu nie potrafił pozbyć się świadomości, że sam przyczynił się do tego, że zamiast pięknego zakończenia tego stresującego spotkania, stali teraz naprzeciw siebie, w tym samym korytarzu, gdzie dali upust swojej tęsknocie. Tylko, że teraz zamiast płonącej namiętności była między nimi cała masa duszących niedopowiedzeń.
Usuń— Nie wiem — odpowiedział w końcu, przerywając gęstą ciszę. Ton jego głosu był cichszy niż wcześniej, mniej pewny. Nerwowe obracanie szklanki w dłoni tylko zdradzało jego zakłopotanie — A co byś chciała? – zapytał po chwili i niemal natychmiast poczuł absurd tego pytania. Bo przecież jeszcze wcześniej odpowiedź była dla niego jasna, doskonale wiedząc, czego chciała. A w zasadzie, czego chcieli oboje. A jednak, nie był już dłużej pewny.
Nie spuszczał z niej wzroku, uważnie obserwując każdą choćby najmniejszą zmianę na jej twarzy. Czuł, jak bardzo chciał do niej podejść, zabrać ją stąd choćby na chwilę, tylko że… Cóż, nie był pewien czy ona tego chciała. I w czy w ogóle by mu na to pozwoliła. A wystarczyłby tylko jeden krok – tylko jeden pieprzony krok, aby móc znów być przy niej; dokładnie tam, gdzie jego ciało i serce chciało być od chwili, gdy zobaczył ją po raz pierwszy tego wieczór. Leo Maxwell drżał z tęsknoty za Romy Bellini. Nie zrobił jednak tego, co nakazywała mu tęsknota, trwając w tym samym miejscu, nawet jeśli dzieląca ich odległość bolała go dużo bardziej, niż Romy mogła sobie wyobrazić. A wszystko dlatego, bo tak cholernie bał się, że ją zranił. Tylko tyle i aż tyle.
Przesunął powoli językiem po wewnętrznej stronie policzka, odwracając na chwilę wzrok. Próbował zebrać myśli, które nadal szalały w jego umyśle i bezustannie wymykały mu się spod kontroli, nawet teraz, gdy byli już, tak jakby, sami. To bez sensu, bo patrząc na Romy, wiedział, że jeśli nie czuła tego samego co on, to przynajmniej czuła coś niesamowicie bliskiego temu, co działo się w jego głowie. A mimo to nadal był na nią na swój sposób zły – nie w ten rozgniewany sposób, taki, który wyłączał umiejętność myślenia i nie dawał dojść do głosu rozsądkowi. Nie, Leo był na nią zły w ten małostkowy, głupi sposób; ten dziecinny, który zdradzał pretensje własnego serca. A dobrze wiedział, że nie powinien tak się czuć. Nie powinien był mieć pretensji o to, że Romy wyszła z Oliverem, skoro sam chwilę przedtem pozwolił usiąść Kennedy na swoich kolanach tylko po to, by rozbudzić w blondynce jakąś reakcję.
Mimo to to uczucie nie znikało – było tam nadal, gdzieś w nim, pod skórą, palące i nieprzyjemne. A w dodatku mieszało się ze wstydem, tęsknotą i czymś, co przerażało go najbardziej – ze świadomością, że sam udowodnił sobie, jakim był dupkiem. Sienna miała rację, nie robił nic innego oprócz ranienia Romy. Udowodnił to tym, jak bardzo nie potrafił nad sobą panować, kiedy w grę wchodziło wszystko, co z nią związane. W zasadzie był nawet zły na samego siebie, że pozwalał, aby część jego pretensji i frustracji była skierowana w stronę Romy, mimo że rozum podpowiadał mu, że nie zrobiła nic złego. Dobrze, fakt – był zły, bo wyszła. Bo trzymała Caldwella za rękę. Bo pozwoliła mu spędzić z nią czas sam na sam. Ale w tym wszystkim rozumiał i wiedział, że przez ten cały wieczór robiła dokładnie to samo co on – próbowała poradzić sobie z zazdrością w sposób, jaki znała i jaki najlepiej potrafiła. Romy broniła się przed tym, na co sam ją skazał.
Usuń— Jak było z Olliem? — zapytał nagle, szybciej, niż zdążył to przemyśleć. Z pozoru niewinne pytanie nie było niczym złym… Problem tkwił w tym, jak wybrzmiało w jego ustach, z tą nutą złośliwości i zazdrości. Pożałował tego niemal natychmiast.
Niestety, wraz z tym pytaniem w jego głowie zaczęły pojawiać się obrazy, których nie dość, że nie potrzebował, to prawdopodobnie w ogóle się nie wydarzyły. To było absurdalne, głupie i świadczyło o jego niedojrzałości, bo przecież znał Olivera na tyle dobrze, by wiedzieć, że nigdy w taki sposób nie przekroczyłby granicy. Znał również swoją słodką Ro, która nie pozwoliłaby Oliverowi na nic, czego sama nie chciała. Tylko… co, jeśli chciała? Co, jeśli Leo zranił ją tak bardzo, że zrozumiałaby, że to Oliverowi powinna dać szansę?
Westchnął. Jedna, niewinna i głupia luka w dostępnej dla niego wiedzy, a on już potrafił wypełnić ją czarnym scenariuszem. Rozejrzał się wokół, nie znajdując jednak żadnego miejsca na odłożenie tej cholernej szklanki. Położył ją więc na podłodze, przyłapując się na tym, że kiedy jego wzrok unosił się ku górze, Leo niemal automatycznie zlustrował Romy stęsknionym spojrzeniem. Zaczął nerwowo bawić się srebrną bransoletką, a serce biło ciężko, nierówno i niespokojnie.
— Wiem, że nic się nie zadziało, Ro — powiedział w końcu, bardziej do siebie niż do niej.
To chyba było najgorsze – to, że wiedział. To wszystko, co podpowiadało mu jego zazdrosne oblicze, było bardziej krzywdzące niż cokolwiek, co Ollie mógł powiedzieć czy zrobić. On sam stworzył im okazję do tego, by mogli pobyć razem, z dala od grupy. Tylko jego serce zachowywało się tak, jak gdyby każda sekunda spędzona bez niej stanowiła zagrożenie. Być może dlatego, gdy tak sobie teraz o tym pomyślał, dotarło do niego, że ta zazdrość wcale nie mówiła mu wiele o Oliverze, a raczej o nim. To było straszne, bolesne i ciężkie, ale Leo zrozumiał, że ta paskudna zazdrość obnażyła brak wiary we własną wartość i ogromny, wręcz pożerający go strach, że może znów stracić Romy. To ten sam lęk pchał go do głupich decyzji, które nigdy nie miały dla nich dobrych konsekwencji.
Spojrzał na nią ponownie. Tym razem uśmiechnął się krótko, marszcząc brwi. Mowa jego ciała poświadczyła, jak było mu głupio, a uśmiech zdradził świadomość własnej głupoty, która teraz zaczynała wiercić mu się pod skórą bardziej niż wcześniejsza zazdrość. Oczywiście jego charakterystyczny temperament, który odziedziczył po matce, próbował wciąż na niego oddziaływać, ale tym razem nie miał zamiaru pozwolić mu dojść do głosu. Może właśnie dlatego jeszcze do niej nie podszedł, jeszcze jej nie dotknął i nie próbował zmienić wszystkiego w pocałunek – tylko dlatego, że zwykle łatwiej było mu działać niż mówić.
Usuń— Wiem, że to było głupie. To z Kenny… — zaczął nieco niepewnie, nerwowo kręcąc nogą — Nie powinienem był... — dodał.
Po tych słowach nie powiedział nic więcej. Jego wzrok przesunął się po twarzy blondynki z taką dokładnością, jak gdyby próbował zapamiętać na nowo każdy jej szczegół. Zatrzymał się na jej błękitnych oczach, potem opadł na jej usta i znów wrócił wyżej. Przypomniał sobie, jak jeszcze niedawno wszystko, co czuli, sprowadziło się do jednego pocałunku i jak bardzo był wtedy przekonany, że wszystko między nimi wróciło na swoje miejsce. Bo wróciło, prawda? Tak strasznie chciał w to wierzyć, bo nadal chciał tej nocy, którą im obiecał. Problem tkwił w tym, że pierwszy raz tego wieczoru zaczął się zastanawiać, czy samo pragnienie wystarczało, by móc na to wszystko zasłużyć.
Leo czuł, jak stłumiony, lecz nieco głośniejszy dźwięk muzyki przepływał przez korytarz, a światła przesuwały się po ścianach. Z wnętrza loży docierały pojedyncze, głośniejsze śmiechy dziewczyn, które spędzały teraz czas już tylko z Milo. Tam w końcu nastał pozorny spokój; cała niezręczność poszła za nimi, sprawiając, że Leo tak cholernie żałował, że nie mogliby wrócić do tamtej chwili, gdy razem wkroczyli na parkiet. Schować się za tłumem ludzi i jeszcze raz, choćby na chwilę, zapomnieć o istniejącym wokół świecie. Spojrzał na Romy raz jeszcze.
Przez chwilę jego wzrok był tak intensywny, że nie można by było pomylić go z czymkolwiek innym. To spojrzenie zdradzało wszystko, co w nim buzowało, począwszy od pragnienia, przez żal i tęsknotę, aż po coś znacznie gorszego – strach. A to ostatnie działało na niego najbardziej, bo był to strach niemal pierwotny – strach przed tym, że któregoś dnia może rzeczywiście ją stracić, jeśli nadal będzie kochał ją w taki sposób.
Przesunął dłonią po karku, czując, jak gęsta duchota w korytarzu zaczyna do niego docierać. Po jego skroni popłynęły pojedyncze krople potu, a czarna koszula przyklejała się do ciała.
— Boję się, że cię stracę. Znowu — oznajmił, czując, jak wiele kosztowało go wypowiedzenie tych słów. I jak wiele tym zdradził.
Spojrzał więc ostatni raz w kierunku miejsca, gdzie jego przyjaciel bawił się wyśmienicie razem z Sienną i resztą. A potem, gdy znów spojrzał na Romy, w końcu przyznał to sam przed sobą – nie powinien był potrzebować Kenny siedzącej mu na kolanach, żeby uwierzyć, jak bardzo Romy na nim zależy. Ani jej zazdrości, żeby sam mógł poczuć się bezpiecznie. I nie powinien był być wściekły na nią za to, że wyszła z Oliverem, skoro sam doprowadził do tego, że w ogóle chciała to zrobić. Leo Maxwell zrozumiał, jak bardzo spieprzył sprawę. Teraz tylko bał się, że nie zdoła już tego naprawić.
Być może właśnie dlatego przestał się wahać. Bez chwili dłuższego zastanowienia zrobił krok w jej stronę. Zatrzymał się tylko na chwilę, zanim dystans między nimi był tak mały, aby znów połączyć ich usta w pocałunku. Chwycił natomiast jej dłonie, prowadząc ją za sobą, nieco dalej od reszty grupy, aby mogli zyskać więcej prywatności. Sam oparł się o ścianę, a jej pozwolił stanąć przed sobą. Zostawił jej przestrzeń, choć kosztowało go to dużo więcej, niż byłby gotów przyznać. Równie dobrze mógłby ją pocałować tak, jak chciał od momentu, w którym im przerwano. Mógłby ją objąć i zabrać już do siebie, to było przecież niesamowicie prostsze.
— Nie wiem, co dalej, Ro… — wydusił z siebie. Te słowa były dla niego trudne, bolesne i ciężkie, ale niezwykle ważne, bo pozwalał sobie na coś, na co nie pozwalał sobie nigdy wcześniej. Wrażliwość. Wiedział, że to wszystko brzmiało jak pieprzone przeprosiny po fakcie. No, w sumie właśnie tym były, ale… Cóż, naprawdę było mu głupio. I miał wrażenie, że nie powinien był wykorzystywać tego po to, aby poczuć Romy raz jeszcze, nawet jeśli gdzieś pod całym tym wstydem i poczuciem winy wciąż chciał jej tak samo mocno jak kilka godzin wcześniej.
UsuńA może nawet jeszcze bardziej.
Spojrzał jej więc głęboko w oczy, pozwalając sobie tylko na jeden dotyk – ułożył dłoń na jej rozgrzanym policzku. Czule pociągnął kciukiem po jej skórze.
— No i chyba mogę powiedzieć to samo… — powiedział — Teraz co?
and all of these places, all of these faces, I didn't wanna let you down
and all these mistakes of mine, I can't replace it
Jej słowa zaczynały rozbudzać w nim niecierpliwość. Czuł narastającą w piersi złość, nie mogąc pojąć, dlaczego w ogóle tak mówiła. Przecież wiedziała, jaka była prawda… Leo był przekonany, że to, co zaczęło się przy barze, rosło na parkiecie, a osiągnęło punkt kulminacyjny tutaj, na tym korytarzu, było wystarczającym powodem, by uwierzyła w jego oddanie. W jego oczach wszystkie te uczucia były widoczne – zielone oczy iskrzyły się pod ciężarem smutku, wstydu, ale też poczucia niezrozumienia. Tak, wiedział, że nie powinien się na nią gniewać, ale nie potrafił przestać. W zasadzie nie miał nawet przez moment sił odpowiadać, a nawet jeśli, i tak by tego nie zrobił, by nie powiedzieć za dużo. Bowiem chociaż Oliver zniknął, to uczucia, które rozbudziła jego obecność, nadal pływały mu we krwi. Po prostu teraz mieszały się z całą gamą innych emocji.
OdpowiedzUsuńWziął głęboki oddech, po czym powoli wypuścił go ustami. Jego dłonie nerwowo odbijały się od jego nóg w rytm stłumionej muzyki. Przez moment nie patrzył na Romy, próbując zachować fason. Fakt, to, co zrobił w loży, jak poddał się tej przepychance i wskoczył na karuzelę tego, kto zrobi więcej, by coś udowodnić, było głupie. I chociaż za tym wszystkim przemawiały jego najgorsze wady i ukazała się kruchość jego poczucia wartości, to nie był przecież złym człowiekiem. Nie był idiotą ani dupkiem, który bawił się uczuciami dziewczyny, którą kochał. Nieważne, jak bardzo niektórzy chcieli go tak przedstawić, on w głębi wiedział, że tak nie było, bo to, co działo się między nim a Romy, było dużo bardziej skomplikowane, by móc po prostu sprowadzić to do pojedynczych, czarno-białych łatek.
M— Ro, nie… — zaczął, ale przerwał w połowie zdania. Przetarł dłonią zmęczone czoło — Nie podobało mi się z Kenny, tam nie było żadnej dobrej zabawy — obronił się, i choć w jego głosie wybrzmiała frustracja, to w sercu coś ukłuło. Bo to, co mówiła Romy, oznaczało, że wzięła to do siebie, że poczuła się zraniona, a on zachował się jak skończony drań — Chciałem tam ciebie, Ro, nikogo innego — bo dla mnie Ty jesteś moją dziewczyną, tylko ty, Ro, tylko Ty. Te słowa dodał już w myślach, nie znajdując w sobie odwagi, by wypowiedzieć je na głos… Nie dlatego, że się bał, lecz dlatego, że nie wiedział, czy powinien ani tego, czy blondynka naprawdę chciała to od niego usłyszeć. Te słowa, które udało mu się jednak wypowiedzieć, wybrzmiały cicho, bardziej jak do siebie niż do niej. Zupełnie tak, jak gdyby Leo rozumiał, że kilka słów i uważne spojrzenie nie naprawią już tego, co zepsuł.
A potem każda kolejna reakcja Romy bolała coraz bardziej. Nie mówiła gniewnie, nie mówiła nerwowo, nie krzyczała, a chyba wolałby, żeby to właśnie robiła. Wolałby, żeby podarowała mu siarczysty policzek, nazwała brzydkimi epitetami. Żeby szła od niego jak najdalej, a on kroczyłby za nią cały czas, prosząc o jej uwagę. Wtedy wiedziałby, że to, co wydarzyło się w loży, nie przekreślało tego, co wydarzyło się jeszcze wcześniej. Miałby żywy dowód na to, że nawet w trudnych chwilach są w stanie to odbudować. Sam przecież jej to powiedział. Będzie dobrze, Ro. Dlaczego więc do cholery nie potrafił zadbać o to, żeby tak było?
— Nie mów tak — powiedział, opuszczając wzrok i zaciskając szczękę, jakby próbował powstrzymać kolejne słowa — Jak możesz mówić, że cię nie chciałem? Romy, nie… — przerwał. Poczuł sam swój ton, ten urażony i rozgniewany, ten, który zmusiłby go do obarczenia winą jego słodką Ro. Wiedział, że nie mógłby tego zrobić, gdzieś w tle odzywał się rozsądek i mówił, że mimo wszystko oboje wciąż byli w emocjach. Przecież się kochali, wiedzieli o tym bez żadnych słów. To wszystko było tylko próbą, którą musieli przebrnąć, by resztę wieczoru móc spędzić razem. By rano obudzić się obok siebie, porozmawiać i w końcu dać sobie realną szansę. To była tylko próba, która przetrwa, by móc pokazać Romy, że tamto, co wydarzyło się w maju, było tylko wyrazem jego głupoty.
Przez moment poczuł nawet ulgę, gdy zrozumiał, że Romy pozwoliła mu na swoją bliskość. On podarował jej drobną czułość, a ona się odwdzięczyła. Nawet nie była świadoma, jak wiele znaczył dla niego dotyk jej dłoni, a znaczył ogrom w tej skomplikowanej sytuacji. Gdy czuł jej palce splątane z jego własnymi, przez moment był naprawdę przekonany, że będzie dobrze. Romy za chwilę wtuliłaby się w niego, a on objąłby ją tęsknie, nie pozwalając na to, by znów wymknęła mu się spod rąk. I zabrałby ją stąd jak najdalej, zapomnieliby o tym wszystkim, co się wydarzyło, i jakoś sobie z tym wszystkim poradzili… A potem usłyszał jej słowa.
UsuńTa noc będzie miłym wspomnieniem.
Zabolało. Gdzieś głęboko, tak przeszywająco, że pozostawiało po sobie ten przytłaczający cień bólu, od którego nie dało się uciec tak po prostu. Muzyka nie przerwała swojego biegu, to tylko on poczuł się tak, jak gdyby nagle odcięło go od wszystkiego wokół. Duchota, która nie dawała mu szansy na głęboki wdech, teraz oddawała miejsce narastającemu chłodowi, który zaczął muskać jego skórę, jak gdyby zabierał go znów w stronę rzeczywistości. Przez dłuższą chwilę nadal czuł ciężar jej słodkiego pocałunku na skórze swej dłoni. Oddałby wszystko, aby to uczucie nigdy go nie opuściło, a ta chwila mogła trwać wiecznie. Gdyby mógł, zrobiłby wszystko, byle mogli zatrzymać się w tej chwili – byle mógł zamrozić to niczym klatkę w filmie, by móc trzymać dłoń na jej twarzy i czuć jej palce pomiędzy jego własnymi. Tylko tyle, nic więcej. Tyle, bo ten mały gest znaczyłby dużo więcej niż tamten pocałunek, choć równie ważny, to jednak pełen euforii, nadziei, poczucia, że to jest możliwe. Dotyk ich dłoni znaczył coś innego – próbę ratowania tego, co nieuchronne, a czego Leo Maxwell tak bardzo się bał. Gdyby więc tylko mógł, zatrzymałby ten moment w tej samej chwili, zamroził ich dokładnie w tej chwili, by nie czuć, jak to wszystko, co odzyskał, zaczynało spływać mu pomiędzy palcami. Wtedy nie czułby tej dziury rosnącej w jego brzuchu i bicia serca spowalniającego coraz bardziej z każdą sekundą, w której uświadamiał sobie, że Romy go odrzuciła. Mimo że bał się właśnie tego – tego, że ją straci.
Nie powiedział więc nic, patrząc jej prosto w oczy. Przygryzł nerwowo wargę, tak głęboko, że niemal poczuł, jak przebija się przez jej skórę. A potem wziął głęboki oddech i… Przytaknął. Nic więcej, po prostu przytaknął. Mógł zrobić więcej; mógł zacząć się bronić, tłumaczyć, że to nie tak, bo przecież to było nie tak. Leo marzył o niej, marzył o tym, by wróciła do jego życia, by zadomowiła się w każdej części jego serca, bardziej niż dotąd. Nie chciał, żeby odchodziła, kiedy nawet nie zdążył w pełni jej złapać i trzymać w swoich objęciach. Nie chodziło przecież o seks, to było zbyt płytkie. Chodziło o nią, i choć jej decyzja zabolała go tak cholernie, że czuł ten ból w każdym mięśniu swojego ciała, to wiedział, że na to zasłużył. I wiedział, że nie mógł zmusić jej do czegoś, co koniec końców skończyłoby się dla niej tylko większymi wątpliwościami. Bo jeśli na tym świecie była jedna rzecz, której pragnął bardziej niż Romy Belloni w swoim życiu, to było nic innego jak pragnienie jej szczęścia.
Ułożył więc dwoje swoich dłoni na jej twarzy, przybliżając się do niej, po czym złożył długi i czuły pocałunek na jej czole. Nie puścił jej od razu, opierając podbródek o jej miękkie włosy. Rozumiał, że powinien był już ją zostawić, pozwolić jej iść, ale nie potrafił, bo puszczenie jej oznaczało pozwolenie jej na to, by mogła odejść. A on tak cholernie nie chciał, by odchodziła.
W końcu powoli opuścił swoje dłonie. Gdy to zrobił, nie spojrzał już na Romy; wiedział, że jeśli to zrobi, załamie się już całkiem. Czuł całą gamę uczuć, począwszy od zranienia, aż po gniew, a ostatnie, czego chciał, to żeby ona to widziała. Nie chciał obarczać jej tymi uczuciami, bo cokolwiek działo się w jego sercu i umyśle, było konsekwencją jego własnych decyzji – nie tylko tych, które miały miejsce wcześniej w loży. To, co działo się teraz, było konsekwencją głupich decyzji, które podejmował przez cały okres ich relacji – Leo Maxwell sam skazał ich na porażkę, nigdy nie dając im realnej szansy na prawdziwy start.
UsuńOdsunął się więc od ściany, z trudem, czując, jak tak wiele emocji buzuje mu we krwi. Nie skierował się jednak w stronę miejsca, gdzie była reszta znajomych. Skręcił w drugą stronę, kierując się w serce 1OAK, nie patrząc już na Romy. To wtedy na jego twarzy pojawiło się wszystko to, co starał się przed nią ukryć. W odpowiedzi na ból, który osaczył jego ciało, zmarszczył intensywnie brwi, jak gdyby ten ruch miał powstrzymać łzy napływające do oczu. Przygryzał nerwowo wargę, coraz mocniej z każdym wykonywanym krokiem w stronę tańczącego tłumu ludzi, aż trafił przed bar. Usiadł bezwiednie na jednym z wolnych krzeseł, zamówił whiskey, a potem wyciągnął swój telefon.
Jeden prosty ruch, odblokowanie telefonu, wystarczył, aby po jego ciele przeszedł nieprzyjemny dreszcz – ten, który był zwiastunem powracającej rzeczywistości. Jak cisza przed burzą, nie działo się nic szczególnego, ale wszystko wskazywało na to, że będzie niebezpiecznie. Dokładnie tak się czuł, wiedząc, że tęsknota tym razem uderzy w niego niczym tsunami. Na jego ekranie nadal wyświetlał się czat z Romy; czytanie tych wiadomości było teraz niczym samokatowanie się. Jednocześnie przypominało mu to, jak wiele może się zmienić w tak krótkim czasie. Był głupi – nie dlatego, że zaufał, że Romy da mu szansę. To w ogóle nie była jej wina, podjęła decyzję, którą uznała za słuszną, a on powinien był to przewidzieć. I właśnie dlatego był głupi, bo pod żadnym pozorem nigdy nie powinien pozwolić sobie na poczucie, że może wrócić do jej życia po tym, co jej zrobił – wtedy w maju, a potem na Ibizie. Niezależnie od tego, jak bardzo kochał Romy, nie mógł oszukiwać siebie dłużej… Był jej pechem. Jej trudnością i nieszczęściem. Ściągał na nią wszystko to, co sprawiało jej ból i dyskomfort. Zmuszał ją do dostosowania się do rzeczywistości trudnej i niewygodnej, bo tak bardzo obawiał się konsekwencji prawdy, która wyszłaby na jaw. Leo nie zasługiwał na Romy i choć w głębi duszy to wiedział, teraz w końcu dostał na to dowód.
Nawet nie zauważył, kiedy barman podał mu szklankę z trunkiem. Kliknął w zdjęcia. Każdy kolejny ruch był konkretny i zdecydowany, bo dokładnie wiedział, czego szukał, aż w końcu to znalazł. Album, do którego wracał dużo częściej, niż powinien. Ten, który poprawiał mu humor w trudne dni i sprawiał, że nigdy nie tracił nadziei. Widząc nazwę, poczuł, jak coś skręca go w samym środku. Nigdy jej nie zmienił, od samego początku… My sweetest girl – album, w którym znajdowały się wszystkie zdjęcia Romy. I ten, który teraz wydawał się idealnym powodem, aby poddać się mentalnym katuszom.
Uwielbiał robić jej zdjęcia; robił ich tak wiele, że był skłonny uwierzyć, że połowa zdjęć na jego telefonie należała właśnie do niej. Gdy jeszcze spędzali czas razem jako przyjaciele, już wtedy miał tendencję, aby utrwalać momenty, które z nią spędzał. Odważniejsze czy bardziej czułe zdjęcia zaczęły pojawiać się później, gdy w grę weszły uczucia, a rozsądek poszedł w dal – wtedy, gdy dali sobie szansę, jednocześnie nie dając jej w ogóle. I teraz zdawało mu się, że jedyne, co mu pozostało po tym wszystkim, to właśnie to – zdjęcia, fizyczne ucieleśnienie wspomnień. Wiedział, że to żałosne, siedzieć przy barze, popijając whiskey, jak gdyby cały jego świat właśnie się załamał.
Tylko że właśnie tak było… A to załamanie świata nie było czymś spektakularnym; nie było rzucania w siebie wyzwiskami, złośliwości, dogryzania – to wszystko mogłoby wówczas sprawić, że nie mogliby od siebie odejść. Było zupełnie tak, jak wtedy w cholernym maju, tylko tym razem to Romy podjęła decyzję, aby nie wpuszczać go znów do swojego życia. A on nie mógł jej tego zabronić, nawet jeśli czuł narastający w piersi ból zmieszany z trawiącym go gniewem. To był ten najgorszy rodzaj gniewu, który potrafił odczuwać – ten, który zbierał sen z powiek, zmuszał do analizowania sytuacji na nowo, aż miał wrażenie, że oszaleje. Teraz było jednak odrobinę inaczej, bowiem zamiast wyrzucać sobie i Romy wszystko, co poszło nie tak, po prostu powoli oglądał jedno zdjęcie po drugim. A każde kolejne przynosiło coraz więcej wspomnień i coraz więcej bólu.
UsuńZatrzymał się szczególnie na jednym – tym, które zrobił, zanim wszystko zaczęło się sypać w zespole, zanim zabrano mu Pierce’a i zanim stracił poczucie kontroli nad własnym życiem. Na zdjęciu Romy siedziała na kuchennym blacie w domu Allegry, z nogami podciągniętymi pod siebie i kubkiem kawy trzymanym obiema dłońmi. Miała na sobie jasny, miękki sweter i jeansy, włosy opadały jej niedbale na ramiona, a na twarzy malował się ten spokojny, zupełnie pozbawiony pozowania uśmiech, który Leo lubił najbardziej. Obok niej stała Allegra, pochylona lekko w jej stronę, z jedną ręką opartą o blat i drugą uniesioną w geście, jak gdyby właśnie opowiadała jej jakąś absurdalną historię. Obie patrzyły prosto w obiektyw, śmiejąc się z czegoś, co wydarzyło się chwilę wcześniej. Doskonale pamiętał, jak zrobił to zdjęcie. Pamiętał nawet, że Allegra chwilę później powiedziała, że wyszły okropnie, po czym sama zabrała mu telefon, żeby zrobić kolejne. Romy tylko się śmiała, a później została w jego galerii dokładnie w tej chwili – rozczochrana, rozluźniona i szczęśliwa, z Allegrą obok siebie, jak gdyby od zawsze była częścią jego rodziny. I jego życia. To był cudowny weekend, który pamiętał bardzo żywo, bo nie byli na żadnej imprezie w Europie, na żadnym jachcie czy u niego w apartamencie. To było zimą, zaraz na początku sezonu, swój wolny weekend poświęcił właśnie dla Romy. Tamten czas wskazywał na to, że ich związek szedł w dobrym kierunku, a Leo miał cichą nadzieję, że może nawet… Cóż, pokażą się światu. Może nie wtedy, ale za niedługo. Teraz już wiedział, że wtedy było to uczucie podkręcane euforią wynikającą z tego, że po prostu było dobrze. Tamtego weekendu zabrał ją do Londynu, do nowego domu Allegry, który rodzice sprezentowali jej jakiś czas wcześniej w dzielnicy Notting Hill. Jego młodsza siostra znała Romy i nadal pamiętał radość i ekscytację, która pojawiła się na jej twarzy, gdy dowiedziała się o ich relacji.
— Mio Dio, Leone, ty i Romy? To przecież wspaniale!
I było wspaniale. Oczywiście, jego młodsza siostrzyczka zrobiła mu wiązankę o tym, jak nieodpowiednie jest ukrywanie tego, byle nie zranić Olivera. Próbowała przekonać go, żeby mieli to wszystko gdzieś i zadbali ponad wszystko o siebie. Teraz rozumiał, że chyba miała rację, a na pewno czuł to wtedy, gdy byli u niej, bo była to namiastka normalności, która dawała mu nadzieję, że nie będą musieli wiecznie się ukrywać.
A teraz był tutaj, na after party w 1OAK, popijając whiskey i zastanawiając się, gdzie to wszystko poszło nie tak.
Wszystkie drogi wskazywały na niego.
Milo pojawił się obok niego znikąd. Leo poczuł jego obecność niemal od razu, choć przez kilka sekund nie podniósł wzroku znad telefonu.
Usuń— Co tam, pijaczku? Długo tu siedzisz? — zapytał, na co Leo tylko wzruszył ramionami. Milo zerknął na pustą szklankę, potem na ekran jego telefonu i w końcu na jego twarz. Nie potrzebował szczegółowych wyjaśnień. Wystarczyło jedno spojrzenie, żeby zrozumiał, że coś poszło nie tak.
— Spieprzyłeś sprawę, co? — zapytał. Leo nawet się nie uśmiechnął. Zamiast tego odblokował telefon, przesunął palcem po ekranie, znów patrząc na zdjęcie Romy z jego siostrą.
— Czemu nie jesteś z dziewczynami? — zapytał, zmieniając temat. Milo przez moment milczał, ale ostatecznie odpuścił. Usiadł obok niego, opierając przedramiona o blat.
— Sienna zabiera je na inną imprezę, a ja wracam do domu. Romy też pojechała od razu… — przerwał. Leo na moment znieruchomiał; nie odpowiedział ani słowem. Jego wzrok ponownie opadł na telefon, na zdjęcie, które wciąż miał otwarte — Jedziesz ze mną? Pogramy. Możemy nawet w Formułę — zaproponował. Tym razem Leo podniósł wzrok. W kąciku jego ust pojawił się ledwie widoczny, przepraszający uśmiech.
— Dzięki, Milo. Dam sobie radę.
— Wiem, że dasz sobie radę — odpowiedział Milo. Po chwili zarzucił mu rękę na ramię, przyciągając go do siebie na moment. Nie próbował już pytać, co dokładnie wydarzyło się na korytarzu. Nie musiał, bo czasem przyjaźń polegała właśnie na tym, żeby wiedzieć, kiedy nie należy zadawać kolejnych pytań — Nie poddawaj się, Leo. Przecież wiesz, czego chcesz — dodał i poklepał go jeszcze po ramieniu, po czym wstał — Wiesz, gdzie mnie szukać — pożegnał się i zniknął równie szybko, jak się pojawił.
Coś w gardle Leo zacisnęło się tak mocno, że przez moment naprawdę miał wrażenie, że nie jest w stanie przełknąć śliny. Został sam, dokładnie tak jak chwilę wcześniej, tylko teraz cisza wydawała się jeszcze cięższa. Przez kilka długich sekund siedział bez ruchu, pozwalając słowom Milo krążyć po głowie. Wiesz, czego chcesz. Oczywiście, że wiedział. Problem nigdy nie polegał na tym, że nie wiedział, czego chce. Wiedział od dawna – wtedy, gdy po raz pierwszy pozwolił sobie pomyśleć o Romy inaczej niż o przyjaciółce. A potem wtedy, gdy zaczynał budować w głowie przyszłość, o której nigdy nie miał odwagi mówić głośno. Wiedział nawet wtedy, gdy próbował wmówić sobie, że potrafi bez niej żyć. To nie pragnienie było więc problemem, lecz strach przed tym, co mogło się wydarzyć, jeśli znów za nim pójdzie.
Leo spuścił wzrok na ekran telefonu. Zdjęcie nadal tam było. Romy i Allegra, Londyn, tamten spokojny weekend, który teraz wydawał mu się niemal absurdalnie odległy. Przesunął palcem po ekranie, zatrzymując fotografię na jej twarzy. Przez moment miał ochotę zamknąć telefon i schować go do kieszeni, ale nie potrafił. Zamiast tego patrzył dalej, pozwalając sobie na tę jedną rzecz, której nie musiał już przed nikim ukrywać – tęsknotę. Tak, tęsknił za nią. Nie za tym, co mogliby zrobić tej nocy, nie za pocałunkiem, nie za dotykiem, nawet nie za obietnicą, którą jeszcze kilka godzin wcześniej składali sobie bez słów. Tęsknił po prostu za nią – Romy.
W końcu wyłączył to zdjęcie i zadzwonił po kierowcę.
UsuńMinęło zaledwie kilka minut. Zdążył odzyskać swoją czarną kurtkę, którą niedbale zarzucił na ramiona, i po raz ostatni spojrzał w stronę sali, zanim wyszedł z klubu. Na zewnątrz czekało już na niego auto. Zatrzymał się jednak jeszcze przed wejściem i odwrócił głowę, by spojrzeć na 1OAK po raz ostatni. Było już po północy. Klub nie tętnił życiem tak jak wcześniej; teraz miał już ten charakterystyczny nastrój nocy, która dopiero dla wielu się zaczynała, a inni teraz zamierzali naprawdę czerpać z niej garściami. Ludzie wychodzili i wchodzili, samochody zatrzymywały się przy krawężniku, gdzieś w oddali słychać było śmiech kilku osób. Leo nie należał już do tego świata, nie tej nocy.
Wsiadł do samochodu i zatrzasnął za sobą drzwi.
— Thomas, jedziemy do domu — powiedział cicho. Dopiero kiedy auto ruszyło, pozwolił sobie oprzeć głowę o zagłówek i zamknąć oczy. I przez całą drogę nie potrafił przestać myśleć o jednym – że może właśnie po raz kolejny pozwolił jej odejść.
I can get real cold when I need you, and you don't show up ❤️🩹
Myśli krążyły mu bez choćby chwili przerwy wokół Romy. Nie potrafił przestać rozkładać na czynniki pierwsze tego, co się wydarzyło. Jej słowa odbijały mu się echem w głowie, a skóra nadal odtwarzała jej dotyk. Dwie odrębne części jego duszy toczyły ze sobą walkę – ta, która chciała uszanować decyzję Ro, z tą, która wołała za nią tęsknie. To nie było wcale łatwe położenie; to wszystko powodowało, że to, co wydarzyło się w klubie, stawało się coraz bardziej wyraziste. Nie przypominało zamglonego wspomnienia, przeżytej chwili, którą zdawało się oglądać zza grubego szkła. Nie, to wszystko było bardzo wyraźne, wręcz namacalne, powodując, że ból rozrastał się w jego ciele niczym bluszcz na ogromnej ścianie. A Leo nie potrafił przerwać tego procesu, czując się tak, jak gdyby z każdym mijanym budynkiem jego cierpienie i tęsknota wzrastały coraz wyżej i wyżej. Co gorsza, nie umiał przestać myśleć, zostawić tego za sobą. Nie potrafił, gdy jego myśli pracowały pełną parą, rozkładając na czynniki pierwsze błędy, które popełnił.
OdpowiedzUsuńPierwszym błędem był Oliver. Nie był nim przez swoją obecność czy to, co czuł do Romy – Leo przecież nie mógł mu tego odebrać. Oliver miał prawo do swoich uczuć, jak i do tego, by walczyć o swoją prawdę. Nawet jeśli było mu z tym trudno, Leo musiał przyznać, że jego przyjaciel miał do tego prawo. Błędem było to, jak bardzo pozwolił, aby wpłynęło to na niego. To, jak szybko cudza obecność potrafiła zachwiać jego pewnością siebie, jak łatwo pozwalał, aby strach przed utratą Romy zamieniał się w zazdrość, gniew i potrzebę udowodnienia, że jest od Olivera lepszy. Nigdy nie powinien był dopuścić do tego, by jego własne kompleksy decydowały o tym, kiedy jego przyjaciel stawał się jego wrogiem oraz o tym, jak traktował kobietę, którą kochał.
Drugim błędem była Kenny. Nie to, że pojawiła się na tym spotkaniu ani nie to, że jej się spodobał. Nie była przecież pionkiem w jego grze, tylko człowiekiem – osobą, która czuła i nie zasługiwała na to, by potraktować ją jako przedmiot do głupiej rozgrywki. Błędem było to, że Leo pozwolił, aby jej zainteresowanie stało się bronią, którą użył przeciwko Romy. Nie powinien był tego zrobić, kiedy jego Ro była miłością jego życia, a nie jego wrogiem. Tak naprawdę w jego głowie nawet nie powinna pojawić się myśl, by patrzeć na nią jak na przeciwnika, z którym musi wygrać kolejną rundę ich własnej, chorej gry. Powinien był po prostu dać jej przestrzeń i poczekać, aż to wszystko się skończy. W zamian próbował sprawić, by poczuła dokładnie to, czego bał się on sam – straty.
Trzecim, tym najgorszym, był jego własny strach. To, jak cholernie się obnażył, wręcz wstydliwie, pokazując, ile było w nim niepewności i obaw. Mimo odniesionych sukcesów, mimo wspaniałych przyjaciół, mimo uczuć i uwagi Romy, nadal czuł, że czegoś mu brakuje. Że jest niewystarczający i nigdy nie będzie w stanie zapewnić Romy czegoś więcej niż tylko dobrego seksu. W głębi nie uważał się za godnego jej uczuć, bo nie sądził, że będzie w stanie dać jej to, co dawał jej Oliver – emocjonalne bezpieczeństwo. I właśnie ten strach przez cały czas podpowiadał mu najgorsze możliwe rozwiązania. Tylko, że każdy z nich ostatecznie prowadził do tego samego miejsca. Do niej. A razem z tym do bólu, który sam jej zadawał.
Przełknął ślinę, marszcząc brwi w rozczarowaniu. Coraz bardziej docierało do niego, że ponad wszystko to on ściągał na ich dwójkę ten ból, od którego nie potrafili uciec.
W końcu spojrzał na Thomasa. Z jakiegoś powodu dotarło do niego, że nieszczególnie wdawał się z nim w dłuższe rozmowy, choć wiedział o nim wystarczająco sporo. Oparł głowę o zagłówek i, korzystając z ostatnich minut jazdy, zapytał:
Usuń— Thomas, jak się mają twoje dzieci?
Mężczyzna wydawał się zaskoczony tym pytaniem. Leo zauważył jego spojrzenie we wstecznym lusterku.
— Bardzo dobrze, dziękuję, panie Maxwell — odpowiedział krótko. Leo uśmiechnął się delikatnie i przytaknął. Milczał przez chwilę.
— Pewnie wolałbyś być teraz z rodziną w domu niż odwozić mnie z imprezy — zauważył, przesuwając wzrokiem za okno — Nie dziwię się. Pewnie miło jest mieć do kogo wracać — dodał, opierając skroń o chłodną szybę.
— Taka moja praca — odpowiedział — Ale to prawda, mam dla kogo to robić — przyznał. Przez chwilę oboje milczeli. Światła miasta przesuwały się po twarzy Leo, raz ją rozjaśniając, raz pogrążając w cieniu. Nie zdziwiłby się, jeśli Thomas patrząc w lusterko widział ciche cierpienie, które malowało się na jego twarzy. Być może właśnie dlatego wypowiedział kolejne słowa.
— Pan również będzie miał do kogo wracać — dodał Thomas, a jego głos zabrzmiał ciepło i życzliwie. Leo jedynie uśmiechnął się do niego, nie bardzo wiedząc, co odpowiedzieć. Może dlatego, bo wiedział, że Thomas miał rację. Problem tkwił w tym, że osoba, do której chciał wracać, podjęła decyzję, aby usunąć go ze swojego życia. I wszystko przez jego własną głupotę.
Przez resztę drogi nie powiedział już ani słowa.
Samochód zatrzymał się pod apartamentowcem, w którym znajdował się jego loft. Leo jeszcze przez moment patrzył przez szybę, znajdując w sobie siłę, by wyjść na zewnątrz. Wyjście bowiem oznaczało przyznanie się do porażki, przyjęcie jej na klatę. Miał w końcu wracać razem z Romy, a powrócił sam.
— Thomas — odezwał się, otwierając drzwi — Możesz mi przecież mówić po imieniu — zaśmiał się cicho, po czym posłał mu uśmiech — Dziękuję — po tych słowach wyszedł na zewnątrz.
Czarny samochód odjechał, a on jeszcze przez chwilę stał przed budynkiem. Chłód jesiennej nocy przeszył jego skórę, a pojedyncze krople z nieba odbiły się od jego ciała. Zapowiadało się na deszcz. W połowie września noce powinny być ciepłe, a ta wydawała się być dużo chłodniejsza, niż powinna – nie wiedział, na ile było to spowodowane wiatrem, który płynął między budynkami, a na ile tym, co działo się w jego sercu. A działo się przecież wiele, nawet jeśli jego ciało wyglądało na zmęczone i zrezygnowane. Czuł przeszywający ból, który rozrastał mu się w klatce. Wiedział, że w momencie, w którym przekroczy próg swojego mieszkania, coś w nim pęknie, a wszystko to, co starał się trzymać w kupie, runie jak domek z kart. Jednocześnie nie przejmował się tym, jak mogłoby się wydawać, bo w zamknięciu własnych czterech ścian przecież mógł pozwolić sobie na to, aby jego serce mogło cierpieć – nieważne, czy w ciszy, czy w chaosie.
Gdy jednak przekroczył wejście budynku, zatrzymał się i spojrzał za siebie. Na drodze nie było już auta, nie było nawet paparazzich czy fanów, którym zdarzało się przypadkiem przechodzić obok. W ciszy tej nocy Leo przypomniał sobie słowa swojego kierowcy. Pan również będzie miał do kogo wracać. Poczuł szybsze bicie serca, zupełnie tak, jak gdyby próbowało do niego krzyczeć, by oprzytomniał. I wtedy coś się zmieniło. Nie nagle czy spektakularnie, nie było żadnego olśnienia, które rozdarło ciemność i podało mu gotową wizję. To było znacznie prostsze – jedno zdanie, które znalazło drogę przez wszystkie wymówki, lęki i przekonania, którymi przez ostatnie miesiące próbował się zasłaniać.
UsuńMam do kogo wracać.
Te słowa wybrzmiały w jego głowie niemal jak wewnętrzne wyznanie. I takim było, bo rzeczywiście miał do kogo wracać – do niej. Do Romy. I po raz pierwszy tej nocy nie pomyślał o tym, że powinien uszanować jej decyzję. Nie pomyślał o Oliverze. O tym, co stanie się jutro, ani o tym, co powiedzą inni. Nie pomyślał nawet o tym, czy Romy mu wybaczy. Pomyślał tylko o tym, że jeśli teraz wejdzie do windy, pojedzie na swoje piętro i zamknie za sobą drzwi, rano nadal będzie ją kochał. Tylko że ta miłość będzie niosła ciężar życia ze świadomością, że tym razem nawet nie spróbował. A tego nie był pewien, czy potrafiłby sobie wybaczyć, bo nie mógł przecież tak po prostu zrezygnować. Nie mógł, bo po raz pierwszy od tak dawna i po raz pierwszy w chaosie swojego obecnego życia wiedział dokładnie, czego chce. Być może właśnie dlatego bieg myśli i wydarzeń, który rozpoczął się chwilę później, choć wyglądał na grę chaosu, wcale nim nie był. Decyzja była prosta, a wszystko, co zrobił później, było tylko jej konsekwencją.
Leo Maxwell bez chwili wahania pobiegł w kierunku swojego mieszkania. Nawet nie pamiętał, kiedy zdążył znaleźć się w windzie. Drzwi niemal zamknęły mu się przed nosem, więc wsunął między nie dłoń i wpadł do środka, ciężko oddychając. Dopiero wtedy uświadomił sobie, że dłonie mu drżą. Nacisnął przycisk swojego piętra, a sekundy ciągnęły się niemiłosiernie. Patrzył na zmieniające się cyfry niemal ze złością, a serce waliło mu w piersi tak mocno, jak gdyby próbowało wyprzedzić windę. W głowie miał tylko jeden obraz – Romy stojącą przed nim na korytarzu 1OAK i mówiącą, że ta noc będzie miłym wspomnieniem. Uśmiechnął się z rozbawieniem na samo to wspomnienie. Absolutnie na to nie pozwoli, a ta noc nie stanie się tylko kolejnym wspomnieniem. Nie będzie kolejnym zdjęciem w albumie, a on nie będzie już wracać do czasów, w których jedynym sposobem, aby mieć ją przy sobie, było patrzenie na jej twarz na ekranie telefonu.
Drzwi windy otworzyły się. Leo wybiegł na korytarz i niemal natychmiast wpadł do środka, nawet nie zapalając światła. Przez moment stał w ciemności, ciężko oddychając. W końcu pewnym ruchem zgarnął kluczyki od samochodu i nie zastanawiając się już nad niczym, wybiegł z mieszkania. Każdy ruch był konkretny, szybki, pozbawiony najmniejszego zawahania. W tym wszystkim nie wiedział, czy zdąży. Ani czy Romy w ogóle będzie w domu. Nie wiedział, czy kiedy ją znajdzie, będzie chciała go zobaczyć. Wiedział tylko, że musi spróbować.
Znalazł się znów w windzie, a każda sekunda była niemal nie do zniesienia. Gdy drzwi otworzyły się na podziemnym garażu, ruszył biegiem. Echo jego kroków odbijało się od betonowych ścian, kiedy przecinał przestrzeń między samochodami. Dopadł do swojego auta, otworzył je i niemal wpadł na fotel kierowcy. Przez krótką chwilę siedział bez ruchu, obie dłonie zaciskając na kierownicy. Musiał wziąć się w garść, nie czas na rozterki. Jedź, rzucił sam do siebie w myślach, po czym uruchomił silnik, a samochód wyjechał.
Mógł przejść tę drogę pieszo. Tribeca nie była przecież ogromna, a jej apartament znajdował się zaledwie kilkanaście minut spacerem od jego loftu. Niestety, te kilkanaście minut było teraz czymś, czego nie potrafił jej oddać. Jechał szybko, choć nie brawurowo. Każde skrzyżowanie wydawało mu się absurdalnie długie, a sam co chwilę zerkał na drogę przed sobą, jak gdyby samym spojrzeniem mógł przesunąć znajdujące się przed nim samochody. W głowie wciąż miał tylko jedno – by odnaleźć Romy.
UsuńByć może dlatego zaczął się kolejny bieg myśli… Co jeśli nie było jej w domu? Co jeśli Sienna gdzieś ją zabrała, a ona bawiła się juz z obcym mężczyzną? A co jeśli zamknęła za sobą drzwi i właśnie próbowała zapomnieć o tej nocy, a ostatnie czego by chciała, to go widzieć? Ta ostatnia myśl sprawiła, że zacisnął szczękę. Nie pozwolił jednak, by wycisnęła z niego jakąkolwiek inną reakcję, nie teraz, gdy dokładnie wiedział, co robi.
W końcu skręcił w jedną z ulic prowadzących w stronę jej przecznicy. Zwolnił dopiero wtedy, gdy zobaczył kilka samochodów stojących przed nim w nietypowym skupisku. O tej porze było to dziwne, jako że Tribeca była jedną ze spokojniejszych dzielnic. Zahamował, nieco zirytowany, marszcząc brwi. Jakaś stłuczka na drodze, cudownie. Nie miał zamiaru jednak czekać, zaparkował więc samochód przy krawężniku. Zgasił silnik i wybiegł na zewnątrz. Pokonywał każdy krok niemal w biegu, pędząc przed siebie. Nie czuł już chłodu wiatru, a pojedyncze krople deszczu opadające na jego twarz i ubrania zdawały się wyparować. Nie istniało nic, kiedy widział, jak blisko znajduje się już jej dom. I jak blisko znajduje się Romy. Wiedział gdzieś w głębi, że to, co teraz robił, było szaleństwem. Ale to nie pierwszy raz, kiedy Leo Maxwell zachował się niczym szaleniec. To było już prawo jego serca i umysłu, bo przecież prawda była jedna, nieuchronna i nieunikniona – Leo Maxwell stracił głowę dla Romy Bellini. I nie miał zamiaru tego dłużej ukrywać.
Im bliżej był jej kamienicy, tym bardziej biło mu serce. Umysł szalał, bieg myśli był równie szybki co on, a ciało niemal drżało od adrenaliny, która płynęła w jego krwi. Wszystko coraz bardziej zaczynało przypominać najbardziej uporządkowany chaos, jakiego doświadczył w swoim życiu. Aż nagle, tuż pod jej kamienicą, ktoś na niego wpadł. Wraz z tym ruchem sztorm myśli, który szalał w jego głowie, i uczucia, które zalewały jego serce, ucichły. Nastał spokój, niemal błog oraz cisza, którą zaburzało wyłącznie bicie jego serca. Mógł przysiąc, że jego oczy rozbłysły, gdy zobaczył oblicze tej, do której biegła jego dusza.
Romy stała tuż przed nim, tak blisko, że znów był w stanie nie tylko poczuć zapach jej perfum, ale niemal usłyszeć bicie jej serca. Ich spojrzenia się spotkały, a on widział w jej błękitnych oczach to samo, co tańczyło w jego – determinację i tęsknotę. I wtedy cały ten strach, który jeszcze chwilę wcześniej ściskał mu gardło, przestał mieć znaczenie.
— Romy — wydusił z siebie, czując, jak klatka piersiowa unosi się nerwowo pod wpływem przyspieszonego oddechu. — Nie chcę żadnej przestrzeni, Ro — wyrzucił z siebie niemal na jednym oddechu, a jego głos drżał. Po raz pierwszy tej nocy pozwolił, aby jego oczy zaszkliły się na jej widok. Mimowolnie ułożył dłonie na jej szyi, przyciągając ją do siebie. Patrzył jej głęboko w oczy, czując, jak cała gama uczuć szaleje w jego ciele, sercu i umyśle, gdy widział w jej spojrzeniu to samo. Ona również nie chciała dać mu odejść.
I chyba właśnie wtedy zrozumiał, że nie może już chować za zębami słów, które nosił w sobie od miesięcy. Bo przez cały ten czas mówił jej wszystko oprócz tego. Pokazywał jej to w pocałunkach, w spojrzeniach, w tym, jak zapamiętywał drobne szczegóły dotyczące jej życia. Pokazywał to w zdjęciach, które robił jej ukradkiem i jak bardzo do nich wzdychał. W tym, jak potrafił godzinami myśleć o jej uśmiechu, a ponad wszystko w tym, jak bardzo bolała go każda możliwość jej utraty. Ale nigdy nie powiedział tego na głos.
UsuńNigdy nie dał jej tego jednego zdania. I być może właśnie dlatego poczuł, że jeśli znowu pozwoli, by strach zamknął mu usta, będzie żałował tego do końca życia.
Jego kciuki przesunęły się delikatnie po jej szyi. Wziął nierówny oddech, po czym wyszeptał:
— Kocham cię, Romy.
Po raz pierwszy. Te trzy słowa niemal rozdarły mu gardło, kiedy je wypowiadał. Było tak nie dlatego, że były trudne. Wręcz przeciwnie, były najprostszą prawdą, jaka dotyczyła jego serca i całego jego życia. Te trzy słowa – nie “chcę cię, potrzebuję cię, nie chcę cię stracić”. Kocham. A kochał tak bardzo, że przez te ostatnie miesiące był gotów niszczyć samego siebie, byle tylko nie musieć zmierzyć się z tym, co oznaczało to uczucie – a oznaczało wiele. Kochał Romy tak bardzo, że nawet kiedy próbował odejść, każda droga prowadziła go z powrotem do niej, bo jego dusza nie pozwoliłaby mu uczynić inaczej. Kochał ją, kochał tak szaleńczo, że wystarczyło jedno zdanie Thomasa, aby zrozumiał, że powrót do pustego mieszkania nie był żadnym rozwiązaniem.
— Kocham cię — powtórzył ciszej, jak gdyby musiał sam siebie przekonać, że naprawdę to powiedział — I powinienem był powiedzieć ci to dużo wcześniej.
Jego głos załamał się przy ostatnich słowach, a on nie próbował już tego ukrywać. Miał już dość udawania silnego Leo Maxwella, który zawsze wiedział, co zrobić, zawsze miał kontrolę i zawsze potrafił odpowiedzieć czymś błyskotliwym. Teraz chciał być mężczyzną, który po raz pierwszy w życiu w pełni świadomie swoich uczuć stanął przed kobietą, którą kochał, i nie miał już niczego, za czym mógłby się ukryć.
Posłał jej więc ostatnie spojrzenie zanim zrobił to, co powinien był zrobić wtedy, na korytarzu w 1OAK, gdy pozwolił jej odejść. Leo Maxwell połączył ich usta w tęsknym pocałunku, pozwalając, by Romy Bellini nareszcie mogła poczuć, że jego serce biło tylko dla niej, wbrew wszystkiemu i każdemu.
no, I don't care about the pain
I'll walk through fire and through rain just to get closer to you
you're stuck on me like a tattoo
Cisza w jej domu była od ostatnich trzech lat pojęciem względnym, dlatego też, kiedy miała okazję, delektowała się tym, że tuż obok niej nie ma rozgadanej Ayli i miliona pytań o wszystko. Nie, żeby jej to przeszkadzało, bo prawda była taka, że Octavia już nie potrafiła wyobrazić sobie innego życia, ale chłonęła tą ciszę, kiedy w końcu nadchodziła ona późnym wieczorem. Wówczas po prostu siadała na kanapie, z kubkiem herbaty i wpatrywała się w widok miasta przed sobą.
OdpowiedzUsuńWieczory od tych kilku lat były zupełnie inne. Nie były pełne imprez, alkoholu, ludzi. Były spokojne. I na początku ciężko jej się było do tego przyzwyczaić. I skłamałaby, gdyby powiedziała, że jakaś część jej nie tęskniła za dawnym życiem. Bo to by było okropne kłamstwo. Ale sama w końcu postanowiła to swoje życie zmienić, i mogła mieć pretensje tylko do siebie.
Bywało tylko kilka momentów, kiedy żałowała, tak szczerze. Późnej jej przeszło. Pogodziła się z tym, że została sama z dzieckiem. że Jacksona już nigdy przy niej nie będzie, i że to tak naprawdę nie była prawdziwa miłość. Zauroczenie, już prędzej. Ich relacja była pełna emocji, gestów, kłótni, rozstań i powrotów. Była głupia, bo myślała, że go zmieni, a to było przecież niemożliwe. Teraz już o nim nie myślała, tak jak kiedyś. Już nie był jej tak bliski.
Tak naprawdę na jego miejscu od zawsze powinien znaleźć się ktoś inny. Octavia w sumie doszła do tego dopiero jakiś czas temu. Uświadomiła sobie to po kilku długich latach. On zawsze był w pobliżu, zawsze gdzieś za rogiem. Wracał i odchodził, jakby chciał aby w końcu znalazła szczęście.
Nikt nie był jednak nim. Nikt nie dawał jej tyle uczuć, emocji i nie doprowadzał jej do takiego chaosu w głowie. Nikt nie patrzył na nią tak, jak on. I choć ich relacja nie była najłatwiejsza, to zawsze potrafili się odnaleźć.
Teraz jednak milczał, a Octavia zachodziła w głowę, co się właśnie działo. Na czym stanęli i kim dla siebie byli. Tego nie wiedziała, bo nie nazwali tej relacji w żaden sposób. Nie powiedzieli, kim dla siebie są. A on postanowił milczeć.
Dzisiejszego wieczoru nie chciała ciszy. I nie chciała być sama ze swoimi myślami. Wiedziała, że w sumie wystarczyła jedna wiadomość, a Romy zawsze znajdzie dla niej czas. Romy była jedną z nielicznych osób, które przez ostatni rok dostawały jakiekolwiek wiadomości od Octavii. Krótkie Wszystko u mnie ok, czy jakieś zdjęcie z miejsca, gdzie akurat była. I to jej wystarczyło. Bez zbędnych pytań, bez próśb o powrót. To ona też była tą osobą, która wiedziała, że Blanchard wraca do Nowego Jorku. I mimo wszystko jej nie wydała.
UsuńWysłała jej krótkie Będę za piętnaście minut. Mam nadzieję, że jesteś w domu, i więcej jej nie obchodziło. Nawet to, że w sumie mogłaby się przebrać z dresów, które miała na sobie.
Zgarnęła jedynie kurtkę z fotela, kluczyki do samochodu i butelkę wina. Telefon wepchnęła do kieszeni spodni i zatrzasnęła za sobą drzwi do mieszkania.
Aula dzisiejszego wieczoru była u jej rodziców, nadrabiając ten czas, kiedy nie było ich w Nowym Jorku. Octavia miała tą możliwość, by zostawić małą pod opieką rodziny, kiedy tylko chciała, i nigdy nie usłyszała słowa, że nie mają czasu, by się nią zająć.
Romy i Tay nie mieszkały od siebie daleko. Nie dzieliła ich spora odległość, a korki na ulicach też były jakieś mniejsze, niż zazwyczaj. I naprawdę, wystarczyło jej piętnaście minut, kiedy stała już pod kamienicą, gdzie mieszkała Romy Bellini.
Zapukała dość głośno do drzwi, czekając z niecierpliwością, aż zobaczy przed sobą znajomą twarz. Dłużyło jej się, przez co Octavia raz po raz spoglądała na zegarek spoczywający na jej nadgarstku. Odliczał on każdą sekundę, a ona ciągnęła się w nieskończoność. W końcu jednak usłyszała kroki po drugiej stronie drzwi, a po chwili zobaczyła przed sobą Romy.
— Wino. Z Francji — powiedziała, unosząc w górę butelkę, zatrzymując ją praktycznie przed twarzą Ro.
— Boże, Ro. Nie mogłam zostać dzisiaj sama, bo bym chyba oszalała — wyznała, wzdychając przy tym ze zrezygnowaniem.
Tay
Każde kolejne słowa Romy zamiast sprowadzać go na twardy grunt rzeczywistości, sprawiały, że czuł się, jak gdyby zbliżał się do nieba. Nie tak przecież miało być, prawda? Wtedy, gdy stali w korytarzu w 1OAK, Romy postawiła mu granicę, którą on nieproszony zdecydował się przekroczyć. Miał to uszanować, był gotów to zrobić, ale postąpił na przekór, tak jak zawsze czynił to we wszystkim innym. I choć przyszedł tutaj pełen nadziei, to gdzieś z tyłu głowy był gotów przyjąć odrzucenie po raz drugi… Tak jednak się nie stało. W zamian usłyszał coś, co koiło jego strachliwe serce i zamknęło usta lękowi, który pożerał jego duszę. Nie chcę dawać ci przestrzeni zabrzmiało jak obietnica. Jak przysięga złożona w świetle księżyca, który stał się dla nich niczym niemy świadek. Romy otworzyła się przed nim, dając mu dostęp do najskrytszych uczuć… I kiedy wydawało mu się, że uszanował jej decyzję, że był gotów pozwolić jej odejść, ona przez cały ten czas nie chciała, by to zrobił. Jego dusza widać upomniała się o powrót do duszy Romy – ich serca chciały móc zacząć płynąć w rytmie ich uczuć, łącząc się w jedno raz na zawsze. Mógłby przysiąc, że teraz właśnie tak się działo, kiedy w jego głowie nadal odbijały się echem jej słowa, a jej ciało tak czule przylegało do jego własnego.
OdpowiedzUsuńLeo objął ją niemal natychmiast; instynktownie, mocno, całym sobą, jak gdyby jego ciało od dawna czekało właśnie na ten jeden ruch. Jedną dłoń wsunął na jej plecy, drugą ułożył na jej karku, przyciągając ją jeszcze bliżej. Przymknął oczy, a kiedy poczuł jej ciepło, jej zapach i drobne ciało wtulone w jego, coś w jego piersi w końcu puściło. Ona naprawdę tu była, jego słodka Ro. Wszystko to karmiło jego duszę, zdawałoby się, wystarczająco. Lecz to kolejne słowa Romy sprawiły, że osiągnął zupełnie nowy wymiar euforii.
Kocham cię, Leo.
Trzy słowa, które wypowiedziane przez Romy, dopełniły ich wspólnego dzieła – miłości.
A miłość przyszła niepostrzeżenie. Nie zapukała do jego drzwi, pytając, czy może wejść, czy pojawiła się w porę… Miłość weszła bez pukania, po cichu, rozsiadła się gdzieś w kącie. Nie przywłaszczyła sobie wszystkiego od razu. Najpierw zaczęła od umysłu, skrupulatnie pozostawiając swoje rzeczy, dopiero potem przeszła do serca, układając go pod swoje dyktando. Była spokojna, niemal niewidoczna, a gdy już dała się we znaki, było za późno, by cokolwiek wycofać. Miłość przejęła jego umysł i serce, dyktując duszy, jak od teraz będą wyglądać każde kolejne dni… A Leo wcale nie szukał miłości, nie sądził, że jej potrzebuje. Wręcz przeciwnie, uważał, że nie był na to gotowy, a jego kariera była dla niego zbyt cennym celem, by cokolwiek oderwało jego uwagę od tego, co uważał za najważniejsze. Miłość jednak uważała inaczej – miłość uznała, że Leo Maxwell potrzebował akurat tego. I właśnie w taki sposób Leo pokochał Romy… Powoli, stopniowo i niepostrzeżenie, choć uświadomienie sobie tego było nagłe niczym uderzenie. Bo chyba właśnie na tym polegała największa ironia całej tej historii – przez tak długi czas bał się nazwać to, co czuł, a kiedy w końcu wypowiedział te dwa słowa, zrozumiał, że były one najczystszą i najprostszą prawdą całego jego jestestwa. Kochał ją, po prostu. I teraz, kiedy trzymał ją w ramionach, chciał kochać ją jeszcze bardziej, już bez lęku, bez ukrywania i bez ciągłego zastanawiania się, kiedy wszystko znów zacznie wymykać mu się z rąk. A gdy wypowiedział te słowa, z jego serca spadł ciężar, którego nawet nie był świadom, że niósł. Zdawało mu się, że nie potrzebował tej miłości, kiedy przez cały czas po prostu od niej uciekał. Uciekał od tego, co czuł do Romy Bellini, bo głośne przyznanie się do tego, że ją kochał, oznaczało pokazanie pełnej wrażliwości serca. Wraz z tymi słowami otworzył przed Romy coś, co było nieodwracalne – dał jej wejście do każdego zakamarka jego jestestwa, choćby najmroczniejszego i najboleśniejszego, bo mówiąc, że ją kocha, złożył też cichą przysięgę, że ona jest tą, której już na zawsze chce pokazywać każdą warstwę siebie.
Gdy więc w odpowiedzi usłyszał to samo – te dwa niosące tak wielką moc słowa – poczuł jeszcze szybsze bicie serca. To dziwne, bo przecież wiedział o tym już dawno. Leo nie potrzebował słów, by wiedzieć, że Romy go kochała – widział to we wszystkim, co robiła. A jednak, słysząc to, poczuł, jak ciepło przepływa przez jego ciało, a w jego umyśle cały ten chaos wraca do porządku. W głowie nastała cisza, a lęk ustąpił miejsca nadziei. Poczuł się, jak gdyby zyskał zupełnie nowy obraz sytuacji – inną rzeczywistość, w której nareszcie mogli być w pełni szczerzy wobec siebie. A jednocześnie czuł ciężar tych słów, choć przyjemny, to uświadamiający mu, że wraz z wyznaniem Romy szła odpowiedzialność. Ona oddała mu swoje serce, a on był gotów zrobić wszystko, aby o nie zadbać. To było coś niewyobrażalnego, bo przecież jeszcze wcześniej, gdy wracał z klubu, był przekonany, że to już koniec. Myślał, że pogodził się z decyzją Romy, że los napisał im takie zakończenie i nie było od tego odwrotu, niezależnie od tego, jak szaleńczo ją kochał.
UsuńA teraz był tutaj z nią, u wejścia do kamienicy, do której wchodził nie raz. Tylko teraz w końcu odważył się na pełną szczerość, obecność pozbawioną granic i ochronnych warstw. Nie zależało mu już na tym, czy ktokolwiek ich widział, czy jakiś paparazzi zrobił im zdjęcie albo fan ich nagrał. Cokolwiek miało być, niech będzie. W jego życiu zadziało się już tyle trudnych rzeczy i zdążył już stracić tak wiele, że wizja utraty Romy Bellini raz jeszcze doprowadzała go do szaleństwa. Cokolwiek nie interesowało go już wcale, gdy w jego objęciach było jego wszystko.
Kocham cię, Leo odbijało się więc w jego głowie niczym echo najpiękniejszej symfonii, której dane mu było w życiu doświadczyć.
Pocałunek przestał być czymkolwiek, co Leo był jeszcze w stanie kontrolować, nawet jeśli sam go zaczął. Czując, jak Romy go pogłębia, odpowiedział natychmiast, zupełnie tak, jak gdyby to był ten moment, kiedy pocałowali się po raz pierwszy. Wcale tak nie było, a pocałunek w 1OAK dalej był żywy w jego pamięci; ten jednak wyrażał coś więcej poza tęsknotą. Wyrażał ulgę wynikającą z tego, że po raz pierwszy w życiu Leo Maxwell okazał szczerość swoich uczuć. Jedną dłonią nadal obejmował jej kark, a drugą zacisnął na jej talii, przyciągając ją do siebie jeszcze mocniej, zupełnie tak, jak gdyby nie chciał pozostawić miejsca na jakiekolwiek niedopowiedzenia. Nie było już żadnej ostrożności ani ochronnego muru, który stawiali pomiędzy sobą zbyt długo… Romy była tutaj, razem z nim, pozwalając, aby jego usta składały na jej wargach czuły, lecz jakże głęboki pocałunek. Dopiero potem poczuł słony smak na swoich ustach.
Kiedy więc Romy odsunęła się od niego, obdarzając go wzrokiem swoich wspaniałych, błękitnych oczu, dostrzegł w nich łzy. Jego serce niemal natychmiast ścisnęło się w piersi. Patrzył na nią przez zaledwie chwilę, czując bezradność wobec widoku jej zapłakanej twarzy. Ten widok kosztował go tak wiele i poruszał jego serce tak dogłębnie, bo uświadamiał mu, ile emocji znalazło ujście w tej intymnej chwili, która działa się teraz między nimi.
— Ro… — jego głos złamał się, a słysząc jej przeprosiny, od razu pokręcił przecząco głową. Nie miała za co przepraszać, bo w jego oczach nie była niczemu winna. Cokolwiek działo się wcześniej, było przecież odpowiedzią na to, co robił on sam. Leo nie chciał, żeby niosła ciężar minionych wydarzeń, już nigdy więcej — Nie, skarbie. Nie myśl już o tym — powiedział stanowczo, zanim zdążyła dokończyć.
A kiedy znowu zaczęła mówić, głosem załamującym się pod ciężarem łez, przyciągnął ją do siebie i objął mocno. Niemal całkowicie zasłonił ją własnym ciałem przed chłodem nocy i deszczem, który zaczął padać, choć on sam nawet nie wiedział kiedy. Nie pochłaniało to jego uwagi, bo cała skupiała się na jego słodkiej Ro, która płakała w jego objęciach. Czując, jak materiał jego koszuli nasiąka jej łzami, coś w nim pękło, lecz nie ze smutku, a czułości i troski. Towarzyszyło mu bowiem uczucie, które jeszcze wcześniej uważał za nieosiągalne… Jego Ro, której jeszcze niedawno był przekonany, że już nigdy nie odzyska, trzymała go teraz w świetle nocy tak mocno, jak gdyby bez niego miała się rozpaść. Stał się dla niej czymś, co dotychczas leżało tylko w sferze marzeń – jej bezpieczną przystanią.
Usuń— Hej… — wyszeptał, po czym pochylił się i pocałował ją w czubek głowy — Nie płacz już, moja słodka Ro. Nie przepraszaj mnie — mówił do niej. Złożył kolejny pocałunek, tym razem przy jej skroni — Serce mi pęka, gdy widzę, że płaczesz przeze mnie — wyszeptał, a jego głos lekko zadrżał — Nie płacz, moja słodka Ro — powtórzył raz jeszcze, gdy palcem uniósł jej podbródek ku sobie i spojrzał jej głęboko w oczy. Kciukiem zaczął ścierać łzy z jej policzka, jedną po drugiej, z dozą czułej cierpliwości, choć te łzy pojawiały się szybciej, niż był w stanie je zetrzeć.
— Jestem tutaj, moja Ro — wyszeptał, patrząc w jej śliczne oczy, które błyszczały w świetle księżyca od gęstych łez — Moja słodka, już wszystko jest dobrze. Nie płacz, kochanie — dodał, ścierając łzę spływającą wzdłuż jej nosa. A potem pocałował mokry od deszczu i łez policzek. Następnie złożył pocałunek tuż pod jej okiem, kolejno na drugim policzku. Składał czułe pocałunki wszędzie tam, gdzie łzy dotknęły jej skóry, trzymając jej rozkoszną twarz w swoich dłoniach. Każdy z nich był niemal namacalnym zapewnieniem, że już nie zamierzał pozwolić, aby samotnie niosła ciężar tego, co wydarzyło się tej nocy. Całował jej skronie, policzki i kąciki oczu, aż w końcu zatrzymał usta tuż przy jej czole, pozostając tam przez dłuższą chwilę. Chciał zapamiętać tę Romy dokładnie taką – szczerą, prawdziwą, z sercem otwartym dla niego. I chciał, żeby ona zapamiętała jego dokładnie takiego samego.
A potem spojrzał na nią raz jeszcze. Światło księżyca miękko osiadało na jej mokrych włosach, a pojedyncze krople deszczu spływały po jej policzkach, mieszając się z łzami. Jej rzęsy były ciężkie od wilgoci, usta lekko rozchylone po pocałunku, a jasna skóra połyskiwała w chłodnym świetle nocy. Leo patrzył na nią jak zahipnotyzowany, mając wrażenie, że jeszcze nigdy nie widział jej piękniejszej. Było w niej coś niezwykle kruchego, a jednocześnie tak znajomego, że przez moment zapomniał o całym świecie. Przesunął kciukiem po jej policzku, jak gdyby chciał upewnić się, że naprawdę jest tutaj, przed nim. Mógł rozpłynąć się już tutaj, patrząc na nią, z sercem, które nadal biło mu niespokojnie, bo to wszystko nie było tylko snem, a rzeczywistością.
Gdy więc tym razem Romy połączyła ich usta w pocałunku, oddał się temu w pełni. Odwzajemnił go z całą tęsknotą, którą przez ostatnie miesiące próbował zamknąć gdzieś tak głęboko w swojej duszy, że omal nie zwariował. W jego pocałunku było czuć całą tę desperację, ten ból, tęsknotę, wszystko, co ukrywał pod warstwą przeklętego rozsądku i przekonania, że potrafił żyć bez Romy Bellini, choć było to największym kłamstwem, jakie kiedykolwiek pomyślał. Teraz już to wiedział; zrozumiał to jeszcze bardziej w chwili, kiedy jej usta odnalazły jego własne. Znał smak tych ust nazbyt dobrze, a jednak tej nocy smakowały jeszcze słodziej i wspanialej. Leo znał pocałunki swojej ukochanej, sposób, w jaki go dotykała, tę charakterystyczną miękkość, która po chwili zawsze przeradzała się w coś bardziej zachłannego. I chyba właśnie dlatego ten moment uderzył w niego z taką siłą – bo przez kilka przerażających godzin naprawdę wierzył, że już nigdy tego nie poczuje. A jednak był tu razem z nią, trzymając ją w swoich objęciach, kiedy deszcz opadał na nich intensywniej niż wcześniej, zamykając ich świat w tej jednej przestrzeni, gdzie liczyli się tylko oni. I nie musieli już nigdzie uciekać, bo liczyło się tylko to, że znowu ją miał.
UsuńByć może dlatego wraz z ulgą wróciło do niego coś jeszcze – pragnienie. Nie to gwałtowne i chaotyczne, które wcześniej pchało ich ku sobie, lecz znacznie głębsze; takie, które mieszało się z potrzebą bycia z nią bez żadnych granic, które przez tak długi czas sami sobie narzucali. Chciał ją mieć blisko nie tylko teraz, na środku mokrej ulicy, ale także później, kiedy zamkną za sobą drzwi jej mieszkania i świat przestanie mieć do nich dostęp. Chciał móc ją dotykać, całować i kochać bez ciągłego oglądania się za siebie, bez strachu, że następnego dnia znów będą musieli udawać, że nic między nimi nie istnieje. Ta myśl pojawiła się w nim naturalnie, niemal niepostrzeżenie, ale kiedy już się pojawiła, nie potrafił jej od siebie odsunąć. Nie chodziło jednak o pośpiech, bo tej nocy chciał przede wszystkim mieć ją przy sobie.
Nie czekając więc chwili dłużej, odsunął się od niej na chwilę. Romy wyglądała zniewalająco w świetle księżyca i deszczu, który otulał jej twarz. Nie mógł jednak pozwolić, aby stała w tym miejscu cała mokra i wciąż ubrana w ten sam strój, który jeszcze kilka godzin wcześniej doprowadzał go do szaleństwa.
— Jesteś cała mokra, moja słodka — wyszeptał z uśmiechem na twarzy, zupełnie zapominając, że to samo tyczyło się również jego. Ujął jej dłonie, składając na nich czuły pocałunek, a następnie splótł ich palce i ruszył z nią w stronę wejścia. Każdy krok był spokojniejszy od tych, które pokonał tutaj kilka minut wcześniej. Nie biegł już, nie musiał. Romy przecież była obok niego i pozwalała się prowadzić. Kiedy więc deszcz zaczynał padać coraz gwałtowniej, oni byli już w środku, pozostawiając światu tylko rozkoszny cień ich wyznania, choć wszystko to nadal było w nim dotkliwie żywe.
Kiedy przekroczyli próg, Leo jeszcze przez chwilę nie puścił jej dłoni. Spojrzał na nią, a potem na ich splecione palce, jak gdyby sam ten widok był czymś, czego przez długi czas nie miał pewności, czy jeszcze kiedykolwiek doświadczy. W jego spojrzeniu nadal była miłość, ulga i tęsknota, ale pojawiło się w nim również coś cieplejszego, bardziej intymnego. Coś, co mówiło, że ta noc jeszcze się dla nich nie skończyła, a po wszystkim, przez co przeszli, nie chciał teraz odsuwać się od niej nawet na krok.
— Mogę iść z tobą, prawda? — zapytał, choć wystarczyło tylko jedno jej spojrzenie, by mógł upewnić się co do odpowiedzi, nawet jeśli znał ją od początku. Wszedł z nią więc do windy, trzymając ją blisko siebie, i po raz pierwszy od wielu godzin poczuł, że wrócił do domu. Wrócił do kogoś, kto na niego czekał. A kiedy drzwi windy zamknęły się za nimi, po raz pierwszy tej nocy nie pomyślał o tym, co będzie jutro. Patrzył tylko na Romy, stojącą przed nim, i czuł, jak wszystkie emocje, które przez ostatnie godziny rozdzierały go od środka, powoli odnajdują swoje miejsce. Tej nocy nie chciał już niczego ukrywać – ani swojej miłości, ani tęsknoty, ani tego, jak bardzo jej pragnął. Chciał po prostu zostać przy niej tak długo, jak tylko mu na to pozwoli. I po raz pierwszy od bardzo dawna nie bać się tego, co mogło wydarzyć się dalej.
Usuńin your eyes, I know I'm home
every tear, every fear, gone with the thought of you (...)
I'll be yours for a thousand lives
Leone znał miłość; w jego życiu dane mu było, za co był ogromnie wdzięczny, poznać to uczucie. Ale miłość, której doświadczał ze strony Romy, była zupełnie czymś innym i wiedział to od początku. Mimo to, stojąc z nią teraz w świetle nocy i czując, że samo jego ciało jest jedyną osłoną przed rozszalałym deszczem, coś zmieniło się w nim dogłębnie. Od tego nie było już powrotu – tym, co uległo zmianie, była świadomość jej miłości. Bowiem czym innym było o czymś wiedzieć, a czym innym to usłyszeć. Kocham cię, Leo było skierowane w jego stronę niczym ostatni brakujący element układanki, który nagle sprawił, że wszystko, co czuł, znalazło swoje właściwe miejsce, przypieczętowując jego uczucia już na zawsze. To nie był tylko taniec rozszalałych uczuć, spotkanie dwóch zagubionych w tęsknocie kochanków. To, co działo się teraz między nim a Romy, było jednak czymś wiele dojrzalszym – miłością, której doświadcza się w życiu tylko raz i dla której trzeba zrobić wszystko, by jej nie stracić. Ich serca połączyły się już wtedy, gdy po raz pierwszy ich spojrzenia się spotkały. To wtedy nie stało się ujrzeniem okna w cudzą duszę, lecz zobaczeniem lustra samego siebie. Byli utkani z tej samej materii dusz, przeznaczeni sobie, a cały ciężar tej prawdy niosły te dwa słowa. Kocham cię.
OdpowiedzUsuńTeraz wszystko było już oczywiste, niemal tak bardzo, że przez moment zastanawiał się, jak mógł być tak głupi, by kiedykolwiek dać temu odejść. Nie obchodził go już Rafe, Macie czy Avery, ani internauci szukający powodu, by zrzucić na niego jeszcze większą falę hejtu. I choć kochał Olivera całym sercem, w tym momencie, w którym trzymał Romy w swoich objęciach, czując, jak raz po raz oddają sobie czułe pocałunki, też przestał się nim przejmować. To prawda, że było między nimi jeszcze wiele rozmów, długich i trudnych, bo dotkną obaw, które kiełkowały w nich od kilku miesięcy. Ale Leo nie chciał już dłużej uciekać – chciał móc nareszcie wykrzyczeć całemu światu, że kocha Romy Bellini i nigdy nie pozwoli jej odejść. A jej słowa tylko go w tym utwierdzały.
— Nie stracisz mnie, Romy — zapewnił ją — Przecież nie umiem bez ciebie żyć — dodał, przybliżając ją do siebie jeszcze bliżej i składając czuły pocałunek na jej mokrych włosach. Nie wiedział, czy może być jeszcze piękniej… Przekonał się o tym, gdy wybrzmiały kolejne jej słowa.
Kocham cię, Leone Henry Maxwellu i nie pozwolę, aby coś nas rozdzieliło.
Wyznanie blondynki, zdradzające kruchość jej delikatnego serca, poruszyło go jeszcze bardziej. Słowa wybrzmiały w jego uszach niczym najświętszy skarb myśli, które Romy zaszczepiła w jego sercu i umyśle. Niemal sprawiły, że padł na kolana, sprawiając, że wszystkie emocje płynące w jego żyłach zwolniły, a bicie serca stało się mniej chaotyczne. Teraz już wiedział, że nigdy nie pozwoli jej odejść, bez względu na jakiekolwiek przeciwności losu, które jeszcze niewątpliwie przetną ich drogi. Nie mógł na to pozwolić, bo Romy była miłością jego życia, tą, z którą chciał spędzić życie. To ją chciał widzieć obok, czuć jej wsparcie i oddawać jej to samo. Chciał widzieć ją w padoku, odnajdywać ją wzrokiem w tłumie za każdym razem, kiedy zakładał kask i przygotowywał się do kolejnego wyścigu. Po przekroczeniu linii mety pragnął szukać właśnie jej twarzy, niezależnie od tego, czy właśnie wygrał, czy musiał pogodzić się z przegraną. Widział ją u swego boku na wielkich wydarzeniach, ale również na tych zupełnie małych, które nigdy nie trafiłyby do żadnego magazynu. Chciał wychodzić z nią na zwyczajne kolacje, wracać wspólnie do domu po długich dniach i budzić się obok niej o porankach, które trzymały w sobie magię prozy życia.
Ta ostatnia myśl uderzyła w niego najmocniej. Leo bowiem nigdy nie był człowiekiem, który szczególnie rozmyślał nad swoją przyszłością wykraczającą poza kolejne wyścigi. W jego głowie malował się tylko obraz Formuły 1 i wszelkich dążeń, które miały doprowadzić go do tytułu mistrza świata. Nie budował więc w głowie obrazu ciepłego domu i siebie wśród rodzinnego chaosu, dziecięcego śmiechu czy zwyczajnych niedziel spędzanych z kimś, kogo kochał. Jedyny chaos, który miał go otaczać, był tym z padoku, a niedziele oznaczały wyścigi. Przyszłość więc miała dla niego kształt toru, kolejnych sezonów, zwycięstw i tego nieustannego głodu, który pchał go dalej. Kariera była jego światem i teoretycznie było tak nadal, mimo niepewności tego, co będzie dalej, bo właśnie to było czymś, wokół czego budował swoje życie przez te wszystkie lata.
UsuńA teraz wystarczyła tylko jedna osoba, aby ten obraz zaczął się zmieniać. Romy. Z nią wszystko nagle stawało się jasne, a wizja ta utkała się w jego umyśle, zanim sam zdążył zrozumieć, że właśnie o niej myśli. Zobaczył ją kroczącą razem z nim przez ścieżkę życia, ale nie tę idealną, pozbawioną problemów, lecz prawdziwą; taką, na której będą się kłócić i godzić, ranić i przepraszać, śmiać się do łez i płakać w swoich ramionach. Właśnie tę, na której będą wracać do siebie nawet wtedy, gdy droga okaże się trudniejsza, niż oboje zakładali. Zobaczył dom, który kiedyś mogliby zbudować dla siebie. Ich własne miejsce, do którego wracaliby ze świata pełnego kamer, wyścigów, wydarzeń i ludzi próbujących mieć dostęp do ich życia. Miejsce, w którym nie musieliby niczego udawać. Gdzie Romy mogłaby chodzić boso po kuchni, a on mógłby wracać do niej po całym dniu i odnajdywać ją dokładnie tam, gdzie zostawił ją rano. A gdzieś dalej, niemal na granicy tej wizji, pojawiło się coś jeszcze. Rodzina. Myśl, która wcześniej nie tylko wydawała mu się odległa, ale wręcz należała do zupełnie innego życia. Teraz jednak nie budziła w nim tego samego lęku, bo obok niego była Romy. Nagle potrafił wyobrazić sobie jej dłoń splecioną z jego dłonią w zupełnie innym świecie niż ten, który znali teraz. Wyobrażał sobie ich wspólne życie nie jako coś, co odbierze mu wolność, ale jako coś, co nada jego życiu zupełnie nowy sens.
I jeśli pewnego dnia przyszłoby mu wybierać między tym wszystkim a karierą, którą tak długo uważał za całe swoje życie, wiedział już, że bez żadnego zawahania wybrałby właśnie ją. Nie dlatego, że przestał kochać ściganie, a dlatego, że po raz pierwszy zrozumiał, że istnieje ktoś, kogo kocha jeszcze bardziej.
Romy.
Nagle więc wszystko, co przez tak długi czas wydawało mu się przerażające, straciło swoją siłę. Nie musiał już wiedzieć, jak dokładnie będzie wyglądało ich życie. Nie musiał znać odpowiedzi na wszystkie pytania ani mieć pewności, dokąd zaprowadzi ich przyszłość. Wystarczyło mu to, że widział ją w każdym z tych obrazów obok siebie. To dzięki temu zrozumiał, że nie chce już budować życia, w którym musi wybierać między miłością a wszystkim, co dotychczas uważał za swoje. Chciał zbudować takie, w którym Romy stanie się jego częścią — tą najważniejszą, najprawdziwszą i najbardziej nieodłączną. Leo więc nie miał zamiaru już dłużej dawać mocy swoim obawom, skoro tę samą siłę mógł oddać ich dwójce i miłości, w której rytm biły ich serca.
— A ty jesteś moim życiem, Romy Bellini — wyszeptał drżącym głosem — Kocham cię i nigdzie się nie wybieram. Tylko ty i ja, Romy — wyznał, patrząc jej prosto w oczy — Będzie dobrze, obiecuję — dodał. Po tych słowach sam poczuł ciepło, które otuliło jego serce.
Być może właśnie dlatego wszystko to, co wydarzyło się później, stało się tak lekkie i swobodne, niemal oczywiste. Nawet jeśli była to tylko droga do jej mieszkania. Mógłby nawet i w tej windzie stać już wieczność, trzymając ją cały czas w objęciach. Teraz już każda chwila spędzana z Romy Bellini była niczym najświętsze błogosławieństwo, którym został obdarzony.
Gdy weszli do mieszkania, na jego twarzy pojawił się cień uśmiechu, w którym nie było widać tyle rozbawienia, co rozczulenia. Wszystko, co działo się w mieszkaniu, było dla niego niemym wyrazem tego, jak prędko Romy chciała go odnaleźć i odzyskać. A to z kolei sprawiło, że w sercu zrobiło mu się przyjemnie ciepło; tak samo, jak wtedy, gdy w tych drobnych rzeczach dostrzegasz cudze chęci. Mimo tego jego spojrzenie nie skupiło się zbyt długo na otwartych drzwiach, oświeconych lampach czy bałaganie w tle. Nic z tego, na dłuższą metę, nie miało większego znaczenia, gdy tuż przed nim stała miłość jego życia. Kilka kroków dalej od niego, w ciepłym świetle włączonych lamp, dostrzegł jeszcze bardziej jej piękno. Kosmyki mokrych włosów przyklejały się do jej skroni, a skóra lśniła od kropel deszczu, które nadal uparcie trzymały się na jej twarzy. Włosy nie były już idealnie ułożone, a wcześniej starannie zrobiony makijaż rozmazał się pod ciężarem łez i deszczu. Po jej policzkach przechodziły ciemne smugi pozostałości po tuszu, a na wargach już dawno nie było żadnego kosmetyku, dzięki czemu widział rozkoszny kolor jej naturalnych ust. Być może Romy, patrząc na siebie w lustrze, uważałaby, że wygląda jak istny chaos, on zaś nie potrafił wyobrazić sobie jej piękniejszej ani bardziej pociągającej niż dokładnie w tej chwili. Materiał czarnej sukienki przylegał do jej ciała jeszcze bardziej, podkreślając linie jej sylwetki, co zauważył dużo szybciej, niż byłby gotów przyznać, a opalona skóra lśniła od kropel wody. To jednak wzrok jej błękitnych oczu niesamowicie go rozbrajał. Fakt, że była nieco dalej, tylko to podkręcał. Ułożenie jej ciała i to, jak trwała z rękoma założonymi za plecami, było czymś niesamowicie rozpraszającym i rozkosznym. Była urocza, a jednocześnie pociągająca, sprawiając, że serce biło mu jeszcze szybciej. Nie potrafił oderwać od niej wzroku, bowiem rozbrajał go sposób, w jaki stała przed nim zupełnie bezbronna po tym wszystkim, co wydarzyło się tej nocy. Jeszcze kilka godzin wcześniej walczył ze sobą, próbując wmówić sobie, że powinien odejść i pozwolić jej żyć bez niego. Teraz patrzył na nią i nie rozumiał, jak mógł kiedykolwiek pomyśleć, że życie bez niej będzie czymś, na co naprawdę potrafiłby się zgodzić.
UsuńW apartamencie trwała cisza, którą nieśmiało rozbijał dźwięk rozszalałego deszczu odbijającego się od okien. Było w tym coś niezwykle symbolicznego, bowiem czuł się dokładnie tak samo – burza uczuć, która tak długo trwała w jego sercu i umyśle, ustała z chwilą, gdy nareszcie wyznali sobie uczucia. I choć nie było to wcale zakończenie, a początek jeszcze wielu rozmów, które musieli przeprowadzić, to mimo wszystko jego serce i umysł już dawno nie były w tak błogim porządku jak teraz. To tylko dźwięk deszczu był jedynym, który ten spokój rozpraszał – dla Leo niczym ten deszcz było pragnienie, które rozeszło się po całym jego ciele.
Ściągnął z siebie skórzaną kurtkę, którą ostrożnie, lecz sprawnie odłożył na bok. Poczuł, jak dodatkowy ciężar zszedł z jego ciała. Pierwsze kroki pokonał więc on, przybliżając się do blondynki. Przez ten cały czas nie odrywał od niej wzroku. Romy zawsze była atrakcyjna i zawsze go pociągała, jednak z jakiegoś powodu po tym, co wydarzyło się na ulicy, była tysiąc razy piękniejsza, tysiąc razy bardziej pociągająca i tysiąc razy bardziej zniewalająca. W głębi duszy wiedział, dlaczego tak było – to świadomość jej miłości, tego, jak wpuściła go w swoje serce, to powodowała. Leo stał się jej bezpieczną przystanią, przestrzenią, gdzie mogła zrzucić wszystkie maski i być sobą, nawet jeśli to bycie sobą wiązało się z ukazaniem każdej kruchości jej jestestwa. A on ukazał jej to samo… Ich dusze zdawały się więc dokonać czegoś najpiękniejszego – przypieczętować się wzajemnie w miłości, która miała trwać już po wieczność.
Leo ułożył dłoń na jej podbródku, czule zmuszając ją ku temu, by spojrzała w jego kierunku. Poczuł, że jej skóra nadal była wilgotna, podobnie jak jego własna. Z jego kręconych włosów nadal spływały krople wody, które leniwie spadały wzdłuż jego skroni aż po linię żuchwy. Na jego twarzy pojawił się uśmiech, gdy usłyszał jej pytanie.
Usuń— Ty i ja — odpowiedział cicho, kciukiem pociągając po linii jej ust — Teraz po prostu my — dodał, drugą dłoń układając na jej ręce, po której czule pociągnął opuszkami swoich palców. Przez moment milczał, patrząc jej w oczy. Boże, mógłby patrzeć w nie godzinami. Wziął głęboki oddech i, odgarniając niesfornie opadający na jej twarz kosmyk włosów, powiedział:
— Zaopiekuję się tobą, moja słodka. Dobrze?
Jego głos był spokojny, niski i pewny siebie. Nie próbował jej uwieść czy sprawić, aby złamała się pod ciężarem jego uwagi. Nie o to przecież chodziło, już nie. To, co interesowało go najbardziej – co było dla niego najważniejsze – to, aby Romy czuła się przy nim tej nocy bezpieczna. A później jutro. I już na zawsze.
Po wypowiedzeniu tych słów opuścił dłonie i schylił się, opadając na jedno kolano. Czuł się, jak gdyby kłaniał się przed swoją boginią. Częściowo właśnie tak było, bo oszalał na punkcie Romy do tego stopnia, że niemalże wysławiał ziemię, po której stąpała. Powoli wyciągnął przed siebie dłonie, przesuwając nimi wzdłuż krawędzi jej nóg, które osłaniał ciężki, wilgotny materiał czarnej sukienki. Najpierw zdjął jedną szpilkę z jej smukłej stopy, następnie kolejną, odkładając je na bok. Nie wstał jednak od razu, będąc tak jeszcze przez chwilę, pozwalając, aby patrzyła na jego oblicze z góry, błogosławiąc go widokiem swoich błękitnych oczu. Nie spieszył się. Wręcz przeciwnie – trwał przed nią w tej pozycji z niemal nabożną cierpliwością, jakby sama możliwość patrzenia na nią z tak bliska była dla niego czymś, na co przez ostatnie godziny nie śmiał nawet liczyć. Jego spojrzenie przesunęło się po jej sylwetce, lecz nie było w nim wyłącznie pożądania. Było tam coś znacznie głębszego – zachwyt człowieka, który właśnie odzyskał coś, o czym zdążył przekonać samego siebie, że już na zawsze utracił.
Korzystając z tej pozycji, pochylił się jeszcze odrobinę i wtulił twarz w jej ciało, obejmując dłońmi jej uda. Przez krótką chwilę po prostu trwał tak przy niej, jakby chciał zapamiętać ten moment wszystkimi zmysłami. Potem złożył czuły pocałunek na odkrytym fragmencie jej biodra, niemal niewinny w swojej delikatności, a jednak wystarczający, by przez jego ciało przebiegł kolejny dreszcz. Nie chodziło mu o to, by ją prowokować. Chciał jej tylko pokazać, jak bardzo był jej oddany. Jak bardzo cieszył się, że znowu mógł być właśnie tutaj – u jej stóp, w jej przestrzeni, przy kobiecie, dla której kilka godzin wcześniej był gotów pogodzić się z własnym złamanym sercem. Uniósł głowę i spojrzał na nią z dołu. W jego zielonych oczach nie było już ani śladu wcześniejszego lęku. Została w nich tylko miłość, tak bezbronna i szczera, że przez moment sam poczuł się niemal nagi, choć przecież nadal miał na sobie całe ubranie. To było dokładnie to, czego bał się przez tak długi czas – oddanie komuś całej władzy nad własnym sercem. A teraz, patrząc na Romy, nie żałował ani jednej sekundy.
Następnie wstał, powoli, bez zbędnego pośpiechu. Znów górował nad nią, tym razem będąc tym, który patrzył w dół. Było w tym coś rozczulającego i rozbrajającego, gdy widział, jak zadziera głowę ku górze, by móc na niego spojrzeć. Trzymając jej dłonie, pokierował ją w stronę salonu, a następnie sypialni, skąd przecież planował poprowadzić ją tylko do łazienki, chociażby tak sobie to tłumaczył. Nie wypuszczał jej jednak z uścisku ani na moment, jak gdyby nawet ta niewielka przestrzeń między ich ciałami była teraz czymś, czego nie chciał już więcej doświadczać. Stanął za Romy i przez krótką chwilę pozwolił sobie jedynie na patrzenie. Jego wzrok przesunął się po wnętrzu, po czym wrócił do niej. Na jego twarzy pojawił się cichy, niemal rozbawiony uśmiech. Wszystko tutaj mówiło mu, jak bardzo o nim myślała – tak samo, jak i on o niej.
UsuńDłonie Leo odnalazły zamek sukienki. Nachylił się nad jej uchem, a jego oddech musnął jej skórę. Po jego ciele przeszedł dreszcz, gdy uświadomił sobie, jak niewiele dzieliło go teraz od niej. Jeszcze kilka godzin wcześniej bał się, że nigdy więcej nie będzie miał prawa jej dotknąć. Teraz stała przed nim, tak blisko, pozwalając mu robić to, czego przez całą drogę powrotną pragnął najbardziej.
— Widzę, że chciałaś wyglądać dla mnie pięknie — skomentował z nutą zadowolenia w głosie. Jego usta odnalazły jej szyję. Złożył tam powolny, czuły pocałunek, pozostawiając go na jej skórze odrobinę dłużej, niż było to konieczne — A przecież zawsze wyglądasz pięknie — dodał ciszej. Dopiero wtedy odnalazł zapięcie. Pociągnął za suwak, bardzo powoli przesuwając go w dół. Nie spieszył się, a każdy kolejny centymetr odsłoniętej skóry sprawiał, że jego oddech stawał się głębszy, dłonie zaś coraz bardziej świadome własnego pragnienia.
Kiedy materiał zatrzymał się niżej, już w pełni ukazując linię jej pleców i ramion, jak i to, co jeszcze nie było w jego zasięgu wzroku, Leo zamarł. Przez moment nie zrobił absolutnie nic. Stał za nią, patrząc na jej już w pełni odsłonięte plecy, i czuł, jak gorąco rozlewa się po jego ciele, kumulując się w jego podbrzuszu. Jeszcze chwilę wcześniej był przekonany, że największym pragnieniem, jakie może mieć tej nocy, jest po prostu odzyskanie jej. Teraz, gdy naprawdę ją miał, odkrywał, że tęsknił za znacznie większą bliskością. Pochylił się więc nad jej uchem, muskając ustami jej skórę.
— Czy mogę do końca? — wyszeptał. Jego głos był niski, nieco zachrypnięty od emocji. Dłonie nadal pozostawały spokojne, choć serce biło mu jak szalone. Czuł ciepło jej nagiej skóry pod palcami i jednocześnie tę niezwykłą potrzebę, by nie robić niczego bez jej zgody. Tej nocy nie chodziło już przecież o zdobywanie czegokolwiek – chodziło o to, że nareszcie byli już tylko dla siebie.
and it's nights like this when I need your love
when I need someone that'll heal my soul 🤍🌙
Tylko ty i ja jeszcze dotychczas brzmiałoby niczym czcze marzenie, które choć piękne, odbiegałoby od tego, co rzeczywiście leżało u progu rzeczywistości. Dotychczas musieli martwić się przecież o tak wiele rzeczy, począwszy od tego, co na zewnątrz, aż po to, co sięgało tylko głębi ich samych. Teraz jednak ty i ja stawało się rzeczywistością; obietnicą, która, przypieczętowana przez ciężar tej nocy, nie mogła zostać już nigdy złamana. Na przekór wszystkiemu i każdemu Leo Maxwell wyznał, że Romy jest częścią jego jestestwa. Jego dusza istniała dla niej, nie umiejąc już przypomnieć sobie, jak wyglądało życie bez niej. Nie oznaczało to bynajmniej, że nagle zapomniał o wszystkich problemach, które chcąc nie chcąc jeszcze na nich czekały, schowane gdzieś za rogiem. Nie był głupi; doskonale zdawał sobie sprawę z tego, że te dwa wspaniałe słowa nie spowodowały, że wszystko rzeczywiście stało się prostsze. Gdy pozwolił Romy nareszcie wejrzeć w głąb jego serca i duszy, nie sprawił, że zniknęły pytania, rozmowy, konsekwencje ich decyzji i to, przez co przez ostatnie miesiące musieli czekać. Zyskali za to nadzieję, że uda im się z tym wygrać, oraz siłę, by rzeczywiście tak się stało. Od teraz oboje mieli zacząć uczyć się siebie na nowo, bez ukrywania swoich uczuć i przekonywania się nawzajem, że są w stanie żyć bez tej relacji… Bo jak żyć bez kogoś, komu bezpowrotnie oddało się serce? Być może właśnie dlatego po raz pierwszy od tak dawna żadna z tych rzeczy go nie przerażała. Ta rzeczywistość, która toczyła się poza ich przestrzenią, nadal była trudna, ale teraz nie musiał przechodzić przez to samotnie, bo mieli siebie. Miał ją. Romy. Ta myśl była wystarczająco silna, aby wszystko inne nabrało odpowiednich kształtów i właściwych proporcji.
OdpowiedzUsuńA właśnie tego bał się chyba najbardziej przez cały ten czas – nie samej miłości, a tego, jak wiele miała nad nim władzy. Nie potrafił pogodzić się z tym, że to uczucie obnażało każdy jego lęk, jego stres, to, co jeszcze miał w sobie do poprawy… A jednak teraz, gdy wiedział, że Romy stoi na tej samej drodze, a jej serce było odbiciem jego własnego, był gotów przyjąć to z zimną krwią, jak mężczyzna. Jeśli więc miłość do Romy była czymś, co mogło uczynić go bezbronnym, to po raz pierwszy w życiu był gotów tę bezbronność przyjąć. Nie chciał już być człowiekiem, który wszystko kontroluje. Chciał być człowiekiem, który potrafi powiedzieć zostań, kiedy całe jego serce krzyczy, że właśnie tego potrzebuje. I nie bać się walczyć o nią każdego dnia, bo Romy nie była przecież tylko piękną chwilą pomiędzy wyścigami.
Romy Bellini była jego życiem.
Było w tym coś niezwykle rozbrajającego i uroczego, jak bardzo Romy wychodziła naprzeciw jego uczuciom. Rozczulała go wizja tego, że chciała się nim opiekować, zająć się nim, dać mu poczucie, że jest tym, dla którego biło jej serce. Już samo to było dla niego wystarczającym zapewnieniem jej miłości i oddania, ale nawet jeśli te słowa czy taka postawa nie padłyby z jej strony, nie przeszkadzałoby mu to wcale. Wspaniale jest móc być kochanym, ale jeszcze wspanialej jest móc kochać bez strachu i lęku, w pełni świadomie i z nadzieją, że każdy kolejny dzień będzie kartką, na której piszą wspólny rozdział życia. Uczucie, przed którym uciekał tak długo, dogoniło go widać w najodpowiedniejszym czasie, nie pozwalając, aby Romy Bellini spłynęła mu między palcami, znikając już na zawsze. Chwycił ją mocno, zdecydowanie i w pełni świadomy tego, co miało to oznaczać – od wyznania swojej miłości nie było już odwrotu. Kocham cię niosło ciężar odpowiedzialności, który wraz z wypowiedzeniem tych słów Leo Maxwell był gotów nieść i już każdego dnia zapewniać Romy o swojej miłości.
Dlatego nie chciał, aby jego wyznanie pozostało tylko potężnymi i pięknymi słowami wypowiedzianymi w deszczową noc. One miały zyskać swoje znaczenie również następnego ranka, a potem kolejnego tygodnia i przez wszystkie kolejne lata, gdy każdy dzień będzie rozpoczynał u jej boku. Leo pragnął udowadniać Romy tę miłość w każdej chwili, kiedy będzie łatwo, ale też wtedy, a może nawet przede wszystkim wtedy, gdy znów pojawi się coś, co wystawi ich na próbę. Teraz jednak wiedział, że są w stanie przetrwać wszystko, bo jeśli tej nocy nauczył się czegokolwiek, to właśnie tego, że kochać Romy oznaczało również wybierać ją. Nie tylko wtedy, kiedy trzymał ją w ramionach, ale każdego dnia, w każdej decyzji, nawet tej najmniejszej.
UsuńJednocześnie to, co jeszcze bardziej rosło w nim tej nocy, to głębokie pragnienie, by to wyłącznie on był tym, który zaopiekuje się Romy. Po wszystkich tych miesiącach trudności, po bólu, na jaki ją wystawił, po życiu w cieniu niepewności, nie chciał, aby już dłużej musiała być tą, która miałaby nieść ciężar ich relacji. Teraz robili to już razem, a Leo niczego nie pragnął tak bardzo, jak dać jej duszy poczucie ulgi, ale również spełnienia. Romy na to zasługiwała, bo zasługiwała na wszystko, co najlepsze. Przede wszystkim jednak chciał dać jej coś, czego sam wcześniej jej nie dawał – pewność, spokój i bezpieczeństwo. Te trzy proste rzeczy, które miały sprawić, że już nigdy nie będzie musiała zastanawiać się, czy jutro nadal będzie ją kochał. A jeśli któregoś dnia znów przyjdzie między nimi trudność, chciał, aby pierwszą myślą Romy nie było czy on odejdzie?, lecz jak przez to przejdziemy?. Właśnie tego chciał nauczyć ich oboje – nie miłości pozbawionej problemów, lecz miłości, która nie ucieka, kiedy problemy się pojawiają. I wiedział, że jest w stanie to zrobić, bo było w nim tyle jej pokładów. Kochał Romy Bellini i chciał, aby czuła to już każdego kolejnego dnia.
Być może właśnie dlatego jego serce przepełniało teraz tak wiele emocji, ale w tym również ogromna potrzeba, aby dotknąć jej twarzy, przyciągnąć ją do siebie i pocałunkiem wyrazić wszystko to, gdzie słowom kończyły się możliwości. Chciał wynagrodzić jej te miesiące niepewności, choć doskonale zdawał sobie sprawę z tego, że jeden pocałunek czy jedna wspólna noc nie mogłyby wymazać wszystkiego, co bolało. Nie to jednak było celem, a to, żeby Romy w końcu nie musiała bać się o przyszłość, skoro właśnie zdecydował, że zrobi dla niej centralne miejsce w całym swoim życiu.
Jestem cała twoja.
Jego ciało zadrżało, gdy usłyszał te słowa. Nie było to czymś nowym, wiedział przecież, że tak było – że Romy była jego, a on jej. A jednak, w obliczu tej wyjątkowej nocy, te słowa przybrały na o wiele większej wartości. Pisali swoją historię na nowo, dając sobie w końcu szansę na pełnię szczęścia, które przygotowały dla nich ich serca, a od którego uciekali tak cholernie długo. Wszystko więc, co działo się w następstwie słów, które wyznali sobie na ulicy, było naturalną koleją rzeczy, ale jednocześnie niosło za sobą coś tak potężnego, iż rozbrajało go na najdrobniejsze kawałki. Dlatego więc po usłyszeniu tych słów pozwolił, aby materiał czarnej sukienki powoli opadł w dół. Wraz z tym ruchem poczuł, jak po jego skórze przepłynęła fala gorąca, która rozbiła się w całym jego ciele. Jego dłoń przesunęła się wzdłuż kształtnych bioder, aż Romy oswobodziła się z jego bliskości. Serce zabiło mu mocniej, a w uszach niemal odbijało się echo przyspieszonego tętna, gdy zobaczył jej pełne, piękne oblicze.
Wyglądała wspaniale, otulona pasmem ciepłego światła lamp. Spojrzenie jego zielonych oczu rozbłysło czymś więcej niż tylko pożądaniem – widać w nich było niemal nabożny zachwyt, gdy patrzył na Romy. Jej mokre włosy okalały jej nagie ramiona i plecy, a na skórze brzucha nadal widniały pojedyncze krople, będące pozostałością po deszczu. Leo pociągnął wzrokiem wzdłuż jej ciała, zachwycając się każdym jego zakamarkiem, czując, jak z każdą sekundą lustrowania jej sylwetki jego oddech przyspieszał coraz bardziej. Była piękna, najpiękniejsza, a on nie potrafił przestać pożerać jej wzrokiem. Jego spojrzenie przesunęło się powoli wzdłuż jej sylwetki, zatrzymując się na smukłej linii ramion, krągłości jej piersi i delikatnym łuku talii. Każdy fragment jej ciała zdawał się tej nocy przyciągać jego uwagę z równą siłą, jak gdyby dopiero teraz pozwalał sobie naprawdę zobaczyć kobietę, którą tak długo kochał. Szczególnie urzekło go to, jak światło miękko układało się na jej skórze, podkreślając naturalne kształty jej sylwetki. Nie patrzył jednak na nią jedynie z pożądaniem. W jego spojrzeniu było coś niemal rozbrajającego go od samego środka — zachwyt człowieka, który właśnie otrzymał możliwość dotknięcia czegoś, czego przez tak długi czas bał się utracić.
UsuńGdy więc blondynka zrobiła krok w jego stronę, delikatnie kładąc dłoń na materiale jego wilgotnej koszuli, poczuł, jak przez moment traci siłę w swoich nogach. Był niemal bliski temu, by opaść przed nią na kolana. To jednak, jak wiele buzowało w nim emocji, począwszy od pożądania, aż po głębię jego miłości, nie wyobrażał sobie, aby ta noc poszła w innym kierunku niż w tym, w którym ich ciała połączyłyby się w jedno, niczym ostatnie zwieńczenie historii, która rozpoczęła się już tak, jak powinna.
Patrzył jej prosto w oczy, widząc w nich odbicie tego samego pragnienia, które z każdą sekundą rosło w nim coraz bardziej. Przez moment nie powiedział nic, chociaż jego uwaga była wyostrzona jak nigdy dotąd.
— Tak, proszę — odpowiedział, z cieniem zadziornego uśmiechu na twarzy. Czuł, jak ciepło skumulowane w jego podbrzuszu zaczęło wzrastać w sile, gdy smukłe palce blondynki rozpinały jeden guzik za drugim, coraz bardziej odkrywając jego ciało jej oczom. Mógłby przysiąc, że nawet jego skóra była rozpalona w odpowiedzi na to, co działo się w jego ciele. Nie potrafił oderwać od niej wzroku, obserwując, z jaką czułością i delikatnością, a jednocześnie figlarnością, pozbywa się jego ubioru. Materiał jego czarnej koszuli w końcu zsunął się z jego rąk. Bez chwili zastanowienia Leo ułożył dłonie na jej biodrach, przyciągając ją do siebie. Wydał z siebie ciche westchnienie, gdy poczuł dotyk jej nagiej skóry na swojej własnej.
— Jesteś taka piękna, Ro — wyszeptał, po czym połączył ich usta w głodnym bliskości i namiętnym pocałunku. Zrobił krok do przodu, nie przerywając ich pocałunku i kierując dłońmi jej ciało prosto w stronę miejsca, gdzie za moment mógłby obdarowywać ją setkami, jeśli nie tysiącami pieszczot. Nawet nie zauważył, kiedy pozbył się swoich butów ani kiedy przestało liczyć się wszystko, co było wokół nich.
Gdy znaleźli się tuż przed łóżkiem, Leo pozwolił, aby ciało Romy swobodnie, niemal bezwiednie, osiadło na miękkim materacu. Wciąż czując zachwyt nad widokiem jej nagiego ciała, niemal mimowolnie pociągnął wzrokiem po jej kształtach, a z każdą sekundą ten widok rozbudzał w nim jeszcze więcej rozszalałego pożądania. Leo ułożył kciuk na jej podbródku, zmuszając, aby tym razem to ona spojrzała na niego w górę. Jego spojrzenie płonęło namiętnością, a serce biło coraz bardziej, gdy czuł, jak blisko niej stał. Jego klatka piersiowa falowała pod rytmem przyspieszonego oddechu.
— Tak długo na to czekałem, moja słodka Ro — wyszeptał, choć jego głos brzmiał konkretnie, wyraźnie, jak u mężczyzny świadomego obecności i oddania kobiety, za którą szalało jego serce. Nie odsuwając się od niej ani na krok, rozpiął swój pasek, który następnie bezwiednie opuścił na podłogę. Jego ciało coraz bardziej odpowiadało na bliskość Romy, na to, jak w pełni stała się dla niego dostępna, co spowodowało, że uderzenie gorąca w jego podbrzuszu zaczęło być coraz bardziej odczuwalne w wybrzuszeniu jego spodni. Gdy jednak sam pozbył się reszty ubioru, pozwalając, aby i Romy widziała jego spragnione bliskości ciało, przez moment stał jeszcze w bezruchu. Przesunął kciukiem po linii jej ust, patrząc jej głęboko w oczy, w których błękicie mógł niemal przysiąc, że zakochiwał się z każdą minutą coraz bardziej. Palce jego dłoni przesunęły się wzdłuż linii jej szczęki, aż zatrzymały się na jej rozkosznej szyi. Podobało mu się widzieć ją tak podporządkowaną jego dotykowi, temu, jaki rytm nadawał jej bliskości. Było w tym coś, co nakręcało go jeszcze bardziej, gdy patrzyła na niego spod gęstych rzęs, z ustami rozchylonymi, jak gdyby błagały o więcej. Jego ciało nie pozostawało jednak dłużne w odpowiedzi, gdyż z każdą chwilą jego podniecenie było widoczne coraz bardziej.
UsuńTo jednak nie Romy miała być mu uległa, gdy przecież zdominowała jego umysł tak nieuchronnie i bezpowrotnie. On czerpał przyjemność z tego, że mógł mieć ją tak blisko, co przecież przez tak długi czas było dla niego niedostępne. Teraz jednak nie marzył o niczym więcej niż o tym, by móc dać jej pełną gamę przyjemności, na które tak bardzo zasługiwała. Chwycił więc za jej dłonie, delikatnie unosząc ją ku górze, aż sam usiadł na skraju jej łóżka. Prowadził ją w tym tańcu pragnień, usadzając ją okrakiem na swoich kolanach. Ułożył dłonie na jej biodrach i połączył ich usta w głębokim pocałunku. Smakował jej usta z każdą chwilą coraz szybciej, jak gdyby chciał nadrobić wszystkie miesiące, podczas których musiał udawać przed samym sobą, że nie potrzebuje tej bliskości. Ich pocałunek był coraz głębszy, coraz bardziej pełen tęsknoty, a jego dłonie przesuwały się po jej plecach z czułością, która zupełnie nie pasowała do szaleństwa buzującego pod jego skórą. Przesunął je wyżej, aż dotarł do jej karku, obejmując go palcami i przyciągając ją bliżej siebie. Na chwilę oderwał usta od jej własnych, tylko po to, aby zaczerpnąć oddechu, lecz już po sekundzie znów odnalazł jej wargi, jak gdyby nawet ta krótka przerwa była zbyt długa. Jego dłonie ponownie spoczęły na jej plecach, zatrzymując ją przy sobie, podczas gdy jego spojrzenie na moment opadło na jej sylwetkę. Doprowadzało go do szaleństwa, gdy czuł, jak porusza się na jego ciele, jak blisko była, to, jak mógł słyszeć jej oddech i czuć ciepło jej skóry.
Na jego twarzy pojawił się zawadiacki uśmiech, kiedy na chwilę przerwał pocałunek, by patrząc jej w oczy, móc powiedzieć słowa, które tej nocy zdążył jej oznajmić. Tym razem jednak byli w sytuacji, o której marzył już tak cholernie długo.
— Lubię, kiedy się tak poruszasz — wyszeptał. Jego dłoń przesunęła się powoli wzdłuż jej pleców, aż zatrzymała się na krągłości jej biodra. Druga podążyła za nią chwilę później, obejmując ją z drugiej strony. Leo przyciągnął ją do siebie zdecydowanym ruchem, sprawiając, że pomiędzy ich ciałami nie pozostało już niemal nic. Uśmiechnął się jeszcze szerzej, kiedy poczuł jej bliskość. Jego dłonie spoczywały teraz dokładnie tam, gdzie chciał je mieć, pewnie obejmując jej sylwetkę, podczas gdy on sam nie odrywał od niej wzroku. Pochylił się ku niej ponownie, lecz zamiast od razu odnaleźć jej usta, zatrzymał się zaledwie kilka centymetrów od nich.
— Właśnie tak, skarbie… — mruknął cicho, a jego dłonie zacisnęły się odrobinę mocniej, przyciągając ją jeszcze bliżej.
right now I'm shameless, screamin' my lungs out for you
show me you're shameless, write it on my neck, why don't you? 🖤🔥
Gdyby chodziło tylko o seks, mogłaby być każda inna. Leo Maxwell podobał się kobietom i dobrze o tym wiedział. Dobrze też wiedział, że kiedy Romy już nie było, mogła pojawić się jakakolwiek inna, która mogłaby przejąć rolę kochanki. Tylko że nigdy o to nie chodziło, bo Romy nie była tylko kochanką ani przyjaciółką od seksu, a to, co ich połączyło, było dużo głębsze niż cokolwiek, co mogła im dać tylko cielesna relacja. Romy była niezastąpiona, zawładnęła jego sercem i umysłem i choć długo nie potrafił się do tego przyznać, jego dusza wiedziała to już w chwili, gdy ją poznał. Pokochał te błękitne oczy i urokliwy uśmiech od samego początku, od chwili, gdy zobaczył je pierwszy raz. Gdy poznał Romy, wszystko zaczęło mieć sens, a on czuł się tak, jak gdyby brakujący element jego życiowej układanki nareszcie się odnalazł. Pamiętał dzień, kiedy ją poznał, tak żywo, jak gdyby wyrył się na powierzchni jego serca już bezpowrotnie. Romy miała być tylko kolejną koleżanką jego młodszej siostry, jedną z wielu, które nauczyły się żyć z temperamentem Allegry Maxwell i jej szalonych pomysłów. A tamte urodziny miały być jak każde inne – kameralnie, skromnie i cicho, tak jak lubiła jego młodsza siostra. Nie wiedział, że tamten wieczór stanie się chwilą, w której spotka kobietę, za którą całe życie wołała jego dusza. Wtedy nie potrafił tego zrozumieć, nie umiał pojąć, dlaczego oderwanie od niej wzroku było tak trudne ani dlaczego słuchanie jej przychodziło mu tak łatwo. Ot, zwykły zachwyt. Ta akurat jest fajna. Nic bardziej mylnego – Leone Maxwell jeszcze wówczas nie wiedział, że właśnie wtedy spotkał miłość swojego życia.
OdpowiedzUsuńA teraz był tutaj, w jej mieszkaniu, czując bliskość jej nagiego ciała na swoim własnym. Nie pierwszy raz i, jak widać, nie ostatni. Zdążył już poznać smak Romy Bellini i wiedział, jak bardzo było to uzależniające. To zbliżenie jednak miało być czymś więcej niż namiętnym, tęsknym seksem, w którym ich ciała mogłyby wyrazić, jak bardzo za sobą tęskniły. To miało być zbliżenie dusz, fizyczne przypieczętowanie tego, co zdążyli sobie wreszcie wyznać. A Leo Maxwell po raz pierwszy od tych okrutnych kilku miesięcy mógł z ręką na sercu przyznać, że w końcu był szczęśliwy i pełen nadziei – bo miał Romy obok, w swoim życiu, już na zawsze. W tyle głowy była gdzieś ta świadomość, że jeszcze wiele muszą omówić, wiele wypracować, znaleźć ten najlepszy złoty środek… Ale teraz, tej nocy, nie chciał nadawać temu całej siły znaczenia, bo to, co liczyło się najbardziej, to oni, ich miłość i ich serca.
Nie chciał więc martwić się o jutro. Prawdę mówiąc, nawet nie potrafił już martwić się o jutro, bo każdy kolejny dzień zaczął być pisany językiem nadziei i bezpieczeństwa. Leo odkrył swoje serce przed Romy, pozwolił, by wejrzała w głąb i wszędzie tam, gdzie przez tak długi czas się ukrywał. Romy dała mu to samo – dała klucz do swojej duszy, by kocham cię stało się czymś więcej niż tylko słowem i deklaracją. Kocham cię stało się manifestem i obietnicą, nadzieją na wspólną przyszłość. Tej przyszłości Leo nie mógł się doczekać, to o niej marzył, o niej myślał, jej pragnął… Przyszłości u boku Romy Bellini, gdzie każdy dzień byłby pełen szczęścia i dobroci, bo byłby przeżyty właśnie z nią. Paradoksalnie nie widział tylko tych wielkich chwil, ale przede wszystkim te małe, proste, niemal nudne – wspólne zasypianie, jej rzeczy pozostawione niedbale na krześle, kubek po kawie stojący na blacie. Śmiech Romy dochodzący z drugiego pokoju, to, jak uroczo marszczy nos, gdy zastanawia się, co ubrać na kolację do jego rodziców. Wspólne zakupy, śmianie się do głupich filmików na Instagramie, a nawet wieczory, w których każde z nich zajmowałoby się czymś innym, ale sama świadomość wzajemnej obecności byłaby wystarczająca.
To wszystko sprawiało, że chciał poznać ją jeszcze bardziej – zagłębić się w osobę Romy, lecz nie tylko w jej ciało, które zdążył pokochać każdym zmysłem, ale również we wszystkie te najdrobniejsze części jej osobowości, które dopiero miał w niej odkryć. Bo chociaż wiedział o swojej przyjaciółce, ukochanej, o miłości swojego życia tak wiele, to wiedział, że na tym ich droga się nie kończyła… Romy była skarbem, który nigdy nie przestawał dawać, i wiedział, że dzięki temu, jak otworzył się przed nią tej nocy, nareszcie będzie w stanie dotrzeć wszędzie w jej duszy.
UsuńTo wszystko z kolei sprowadzało się do jednego, bardzo ważnego faktu – Leo nie chciał być już tylko przyjacielem, wspaniałym kochankiem czy nawet genialnym chłopakiem. Leo chciał być jej domem. A ta myśl poruszała go najbardziej, bo ich historia od samego początku była nasiąknięta ciężarem ustępstw, myślenia o innych, martwienia się o to, co nieuniknione. Ich miłość istniała między niedopowiedzeniami, sekretami, tęsknotą i wszystkim tym, czego żadne z nich nie potrafiło wtedy nazwać. A teraz nareszcie mogli pomyśleć o niej nie jak o czymś, co trzeba ukrywać albo czego trzeba się bać, ale jak o czymś, co mogli wreszcie budować. I nawet jeśli nie miało być prosto, łatwo, bez bólu, to wiedział, że było warto. Cholernie. Bo kiedy wszystko ucichnie, a cała ta burza się zakończy, oni nadal będą mieć siebie. A Leo nie pragnął niczego bardziej niż już na zawsze móc wybierać Romy Bellini każdego dnia – ją całą, z jej zaletami i wadami. Bo Romy była jego odpowiedzią na wszystko… Leone Maxwell nie musiał już więcej zastanawiać się, gdzie znajdowało się jego miejsce – odpowiedź znał już od dawna. Było przy niej, przy Romy.
I może właśnie dlatego tej nocy nie potrzebował od niej żadnych wielkich obietnic. Wystarczało mu to, co już sobie powiedzieli – te wspaniałe, lecz jakże ciężkie emocjonalnie słowa. Kocham cię. Wystarczała mu więc jej obecność, ciepło jej dłoni i bliskość jej ciała, spojrzenie, w którym widział własne uczucia odbijające się z taką samą siłą. Reszta mogła przyjść później – jutro, pojutrze, za miesiąc. To nieważne, bo teraz po prostu, a wręcz nareszcie byli razem. I dla Leone to było o wiele więcej, niż kiedykolwiek odważyłby się prosić.
Uroczo brzmisz, kiedy prosisz.
Te słowa wpadły mu gdzieś głębiej do umysłu, może nawet bardziej, niż mógł się spodziewać. Wszystko dlatego, bo mógłby prosić ją cały czas. Romy była jego królewną; panią jego serca, umysłu i duszy, a całe jego jestestwo skupiało się na tym, żeby to ona była szczęśliwa i spełniona. Nie miałby problemu z tym, aby niemal błagać ją o choćby chwilę jej uwagi, bo tak mocno za nią szalał. W momencie, w którym wyznał jej miłość, poczuł się, jak gdyby odblokowało się w nim coś, czego dotychczas w ogóle nie znał – jego bezgraniczne oddanie. Cały jego świat kręcił się wokół Romy, już bezpowrotnie. Kochał Romy, jej ciało, bliskość i czułość. Czując dotyk jej ust na swoim rozgrzanym ciele, utwierdzał się w tym tylko bardziej. I choć każdy z tych pocałunków podniecał go jeszcze bardziej, rozbudzając w nim ogrom płomiennej namiętności, to nie chodziło tylko o czyste pożądanie samo w sobie – poświadczał to choćby uśmiech, który pojawiał się na jego twarzy za każdym razem, gdy słyszał jej słowa; słowa, które rozumiał aż nazbyt dobrze, bo przecież czuł to samo. Gdyby więc chodziło tylko o pożądanie, zatraciłby sens tego, co było podstawą jego uczuć do Romy. To prawda, że Leo pragnął ją całym sobą, ale fakt, że chciał jej tak bardzo, sprawiał, że teraz, kiedy nareszcie ją miał, nie marzył o niczym bardziej niż o tym, aby się nią zaopiekować i pokazać jej, jak bardzo ją wielbi. Tęsknił za każdą jej cząstką tak bardzo, że teraz nie mógł uwierzyć, że nareszcie była tutaj, w jego objęciach, pozwalając, aby jego usta i palce sprawiały jej przyjemność.
Serce biło mu coraz szybciej, a jednocześnie paradoksalnie spokojnie, jak gdyby dusza znalazła spokój właśnie w tym, gdzie teraz był i z kim. Jego ciało reagowało na każdy kolejny pocałunek, którym obdarowywała go jego Ro. Ciepło, które przyjemnie rozchodziło się po jego ciele, sprawiało, że z każdą sekundą chciał czerpać z tej bliskości coraz bardziej. To było tak surrealne – mieć Romy tak blisko, czuć ciepło jej ciała na swoim własnym. Czuć ruch jej bioder na jego nogach, dłonie zaciskające się na skórze jego rozpalonych pleców. Brakowało mu tchu, gdy czuł każdy centymetr jej ciała tak blisko swojego, wiedząc, że ta intymność była teraz tylko ich.
Usuń— Nigdzie się nie śpieszę, księżniczko — wyszeptał w odpowiedzi, pozwalając, aby ich ciała znalazły wspólny rytm ich ruchów. Nie kłamał. Chciał, aby ich zbliżenie trwało jak najdłużej, bo przecież czekał na to tak długo. Nie było dnia, w którym nie tęskniłby za bliskością Romy, za jej obecnością, za ciałem przylegającym do jego ciała. Dopiero teraz rozumiał już w pełni, że tak naprawdę nigdy nie chodziło tylko o seks. Chodziło o coś więcej – o połączenie dusz w tańcu rozkoszy, który dla zakochanych serc był czymś więcej niż tylko cielesnym manifestem.
Dłoń Leone zacisnęła palce na jej skórze, jak gdyby bał się, że miałby ją za moment utracić. Wszystko, co teraz się działo, zabierało go w zupełnie inny wymiar przyjemności, a przecież był to dopiero początek. Całował więc Romy niespiesznie, lecz tęsknie i namiętnie, dając wyraz temu, jak bardzo mu tego brakowało. Smak jej ust powodował, że płomień, który płonął w jego ciele, zdawał się wymykać spod kontroli. Kolejne słowa Romy rozprzestrzeniły ten ogień.
Przez moment przerwał ich pocałunek, patrząc jej głęboko w oczy, które ściemniały mu pod wpływem podniecenia rozszalałego w jego ciele. Nachylił się do tyłu, dając sobie szansę na lepsze objęcie Romy wzrokiem. Wyglądała wspaniale – włosy, nadal wilgotne po deszczu, opadały miękko na jej ramiona, a pojedyncze kosmyki przyklejały się do rozgrzanej skóry. Jej policzki były lekko zaróżowione, oddech przyspieszony, a rozchylone usta wciąż nosiły ślad ich pocałunków. Leo przesunął po niej wzrokiem powoli, niemal bezwstydnie, lecz w jego spojrzeniu nie było wyłącznie pożądania. Widać było w nim zachwyt, Romy bowiem była piękna w sposób, którego nie dało się zamknąć w pojedynczej cesze. A ta wersja Romy, której ciało przylegało do jego własnego, podobała mu się szczególnie… Bo była naturalnie piękna, z włosami w lekkim nieładzie, zarumienioną skórą i spojrzeniem, które sprawiało, że jego serce biło jak szalone. Jego usta rozchyliły się w niemal niedowierzającym uśmiechu. Duma rozpierała jego serce, kiedy głos w jego umyśle powtarzał mu, że przecież jest jego. Bynajmniej nie w znaczeniu posiadania, lecz w tym najpiękniejszym, najbardziej intymnym sensie – że po wszystkim, co ich rozdzieliło, znowu wybrała właśnie jego.
W końcu powędrował palcami wzdłuż jej pleców, zatrzymując dłoń na karku. Mokre włosy otulały jej szyję, podobnie jak jego przykleiły się do jego czoła. Zielone oczy Leone błyszczały, a po skroni spływały pojedyncze krople, tym razem nie były to jednak krople deszczu, a potu jego rozpalonego ciała.
— Romy… — wyszeptał na jednym tchu, przełykając z trudem. Leo był przecież pewnym siebie mężczyzną, świadomym tego, jak działał na kobiety i jak wiele by dały, aby być teraz na miejscu blondynki. A jednak jej bliskość, to, że czuł ciepło jej równie rozpalonego ciała i sposób, w jaki była przy nim, sprawiały, że czuł się niemal onieśmielony. Zupełnie tak, jak gdyby cała jego pewność siebie nagle przestała mieć znaczenie, bo przed nim znajdowała się jedyna kobieta, która była w stanie go w sobie rozkochać.
Na jego twarzy pojawił się przekorny uśmiech, gdy pogłaskał kciukiem skórę jej szyi. Następnie spojrzał jej głęboko w oczy i nie mówiąc nic więcej, wsunął dłonie pomiędzy kosmyki jej włosów. Ich chłód połaskotał jego skórę. Gdy drugą dłoń ułożył na jej brzuchu, palcami powoli przesuwając ją ku dołowi, delikatnie pociągnął jej głowę w dół — nie szarpnięciem, a raczej czułym zaproszeniem do tego, aby pozwoliła mu być jeszcze bliżej. W tej samej chwili poczuł ciepło, które intensywnie rozlało się po całym jego ciele.
UsuńZatrzymał dłoń na jej podbrzuszu, podczas gdy druga nadal spoczywała w jej włosach. Przez moment tylko patrzył na nią z bliska, jak gdyby chciał zapamiętać każdy szczegół jej twarzy. Dopiero potem pochylił się i zaczął składać czułe pocałunki najpierw na jej szyi, później na ramionach, podczas gdy palce jego dłoni ułożyły się na jej kobiecości. Nie spieszył się z żadnym ruchem. Każdy kolejny pocałunek był niemal osobnym wyznaniem, a jego usta przesuwały się po jej skórze powoli, czasem zatrzymując się na dłużej w jednym miejscu, by po chwili powrócić wyżej, ku jej szyi. Delikatnie przesunął nosem po jej ramieniu, a następnie ponownie złożył tam pocałunek, podczas gdy opuszkami palców delikatnie przez materiał jej bielizny zataczał koła na jej łechtaczce. Pocałował jej obojczyk, potem ramię, aż w końcu złożył pocałunek między jej rozkosznymi piersiami. Westchnął cicho, czując, jak każda z pieszczot, którą ją obdarowywał, wpływała na niego samego. Jego usta wytaczały mokre ślady na jej piersiach, aż w końcu oderwał się od nich, by móc na nią spojrzeć. Palce jego dłoni zataczały koła niespiesznie, rozkosznie, tak aby każda sekunda tej przyjemności była coraz bardziej widoczna na jej twarzy. Jego klatka piersiowa falowała pod wpływem przyspieszonego oddechu, gdy widział, ile rozkoszy może przynosić swojej słodkiej Ro, ale nie pozwalał, aby własne pragnienie odebrało mu koncentrację. Cała jego uwaga należała do niej – do jej oddechu, jej spojrzenia, jej dłoni zaciskającej się na jego skórze.
Przez moment przymknął oczy, jak gdyby próbował zebrać w sobie resztki opanowania. Nie pomagało – jej zapach, ciepło skóry i sposób, w jaki wtulała się w niego przy każdym pocałunku, przypominały mu, jak absurdalnie długo na nią czekał. Ruch jego dłoni przyspieszył, a on zacisnął palce w jej włosach odrobinę mocniej.
— Podoba ci się, Ro? — wyszeptał, choć dobrze znał odpowiedź — Pokaż mi, że ci dobrze, skarbie, tak bardzo chcę to słyszeć — dodał tęsknie, niemal błagalnym tonem, opierając czoło o jej piersi — Pragnę cię słyszeć, Romy — wypowiedział z ledwością, gdy dłonią nadal kontynuował ruch, który jak dotąd miał być jedynie zapowiedzią jeszcze większych przyjemności.
you don't know what you did, did to me
your body lightweight speaks to me 🖤🔥
Leo nie był kobieciarzem, a już na pewno nie był facetem, który szukałby dla siebie kobiety na jedną noc. Nie oznaczało to wcale, że w jego życiu nigdy nie pojawiły się przelotne relacje, takich bowiem było nie dwa, nie trzy. W każdej jednak z tych relacji chodziło o coś cielesnego, pierwotnie fizycznego, co nie zmuszałoby go do tego, by móc wejrzeć w głąb swojej duszy. Seks polegał na ulżeniu sobie nawzajem, aby potem móc pożegnać się bez zbędnych uczuć. Każda ze stron czerpała korzyść z tego układu, nie czując ciężaru odpowiedzialności, czy ta druga osoba przypadkiem nie skończyła ze złamanym sercem. Tam wszystko było puste, bez głębi i serca, odnosząc się wyłącznie do pustego poczucia, które pozostawiało pożądanie, jeśli nie szło w parze z najpotężniejszym z uczuć – miłością.
OdpowiedzUsuńRomy zmieniła to wszystko. Pojawiła się w jego życiu niespodziewanie, w roli, która miała nie znaczyć za wiele, albo chociażby powstrzymać go przed rozwinięciem w sobie uczuć. Szukał wielu powodów, aby Romy była tylko koleżanką jego siostry, a później tylko dziewczyną jego przyjaciela. Każdy z tych argumentów tracił na sile wraz z tym, im bardziej rozwijał swoje uczucia wobec Romy. Gdy więc przyszła pora ich zbliżenia, to nie było po prostu działanie pod wpływem pożądania — coś, co mógłby sprowadzić do etykiety głupiego błędu. Było fajnie, ale już się nie powtórzy. Zapomnijmy. Nic bardziej mylnego; gdy Romy otworzyła przed nim swoje ciało, sprawiła, że on nie tylko otworzył swoje własne, ale otworzył również umysł i serce. Od tamtego czasu nie było już odwrotu — Romy Bellini zawładnęła jego jestestwem i władała nim do teraz. Maxwell zakochał się w niej po uszy i choć wiedział to już od dawna, to tej nocy nareszcie mógł pozwolić sobie na to, aby móc powiedzieć to całemu światu. Zasadniczo mógł pokusić się o stwierdzenie, że właśnie tak uczynił — wyznał to całemu światu, bo Romy Bellini była jego światem.
Być może właśnie dlatego od momentu, w którym uświadomił sobie, że kocha Romy, nic nie było takie samo. Przez całą relację z nią nie powiedział jej tego ani razu, ale w nim samym zaszła spora zmiana — zaczął bowiem martwić się o tak wiele, co było z nią związane. Seks przestał być tylko seksem, dotyk dłoni tylko wyrazem wzajemnego pożądania, a spojrzenie próbą rozbudzenia namiętności. Wszystko to oczywiście nadal istniało, ale było podrzędne czemuś dużo bardziej wartościowemu – potrzebie poznawania tej drugiej osoby, zagłębiania się w jej sercu, rozgoszczenia się w umyśle, by już zawsze móc być dla siebie nawzajem. Problem tkwił w tym, że jeszcze wtedy tego nie doceniał… Teraz jednak wszystko było już na swoim miejscu. Być może pokusiłby się o stwierdzenie, że to prezent od losu albo wsparcie wszechświata. Kto wie, może właśnie tak było. Był jednak zdecydowanie pewien innej rzeczy – to on zawalczył o to, by tej nocy móc z nią być, na przekór każdemu i wszystkiemu. I po raz pierwszy w życiu walka, której się podjął, cieszyła go tak cholernie mocno.
Ta noc była więc pewnym symbolem i manifestem, który zostanie z nim na długo, jeśli nie na zawsze. Stała się bowiem początkiem każdej kolejnej świadomie wybranej nocy; zbliżeń w imię miłości. Czułych pocałunków już po wszystkim, rozmów do poduszki. Ta noc miała doprowadzić ich do poranka, od którego zaczną wspólny dzień. I później każdy kolejny, a właśnie tego chciał najbardziej – nie tylko kolejnych nocy spędzonych w swoich ramionach, ale również poranków, zwyczajnych dni i całej tej codzienności, której wcześniej nie mieli. Chciał budzić się obok niej, słuchać jej głosu jeszcze zachrypniętego od snu, dzielić z nią śniadania, plany i zupełnie nieistotne rozmowy. Chciał być przy niej również wtedy, gdy nie będzie już pożądania, adrenaliny i tej wyjątkowej atmosfery pierwszej wspólnej nocy.
Tym razem więc nie chciał już kochać Romy tylko w ukryciu. Chciał kochać ją każdego dnia, świadomie i bez strachu, że kolejny poranek znowu ich rozdzieli. I chyba właśnie dlatego ta noc znaczyła dla niego więcej niż wszystko, czego doświadczyli wcześniej. Nie była bowiem tylko końcem tęsknoty, a ponad wszystko oficjalnym początkiem ich. To z kolei uderzało w niego wyjątkowo mocno – nie samą bliskość ich ciał, choć to również było czymś, czego pragnął od dawna. Znacznie bardziej poruszało go jednak to, że po wszystkim nadal chciał być przy niej. Że kiedy pożądanie powoli ustępowało miejsca spokojowi, jego pierwszą potrzebą nie było odsunąć się ani odzyskać własnej przestrzeni. Wręcz przeciwnie, chciał przyciągnąć ją bliżej, objąć ją ramieniem i zostać tak długo, jak tylko będzie chciała. Romy miała wiedzieć, że dla niego po wszystkim nigdy nie oznaczało końca, a raczej zaczynało się to, czego pragnął szczególnie. Rozmowa prowadzona półszeptem, kiedy noc dawno przestała być młoda. Jej głowa oparta na jego ramieniu. Jego palce leniwie przesuwające się po jej włosach. Śmiech tłumiony poduszką, gdy jedno z nich przypominało sobie coś absurdalnego. Czasem cisza, która nie potrzebowała żadnych słów. A później sen, podczas którego mógłby mieć pewność, że kiedy się obudzi, ona nadal będzie obok. A to wszystko było dla niego znacznie bardziej intymne niż sama nagość… I może właśnie dlatego ta noc była dla niego tak cholernie ważna. Nie dlatego, że wreszcie mógł dotknąć kobiety, którą kochał czy przez to, że po miesiącach tęsknoty mógł wreszcie poczuć jej ciepło pod własnymi dłońmi. Nawet nie dlatego, że wreszcie mógł powiedzieć jej wszystko to, co przez tak długi czas dusił w sobie. Była ważna, ponieważ po raz pierwszy od dawna przyszłość nie wydawała mu się czymś odległym.
UsuńSerce biło w szybkim rytmie, a myśli nie wiedziały, gdzie odnaleźć swoje miejsce. Romy Bellini była tutaj z nim, jej ciało na jego ciele, a skóra nadal odczuwała tęskne, liczne pocałunki którymi go obdarowywała. Jeszcze nigdy wcześniej nie czuł tyle tęsknoty i miłości w słodyczy jej ust. A to było dopiero początkiem… Każdy ruch jej bioder był niczym powiew rozgrzewający żar, który zaczynał przypominać już coraz większy płomień. Im głębiej jego słodka Ro poruszała się na jego dłoni, tym bardziej pragnął przyspieszyć tempo swoich palców. Tego jednak nie uczynił wcale, bo widok jej tonącej w rozkoszy był jego własnym spełnieniem. Wiedział, że to nie szybkość, nie pośpiech, a już na pewno nie nieokiełznana dzikość miała dać jej prawdziwą rozkosz. Leone wiedział, czego potrzebowała jego Ro, bo była jego kobietą; znał jej ciało tak dobrze, że nie byłby w stanie tego nigdy zapomnieć. I choć to zbliżenie istotnie przypominało coś wyjątkowego, zupełnie tak, jak gdyby przeżywali to po raz pierwszy, to nie mógł oszukać swoich dłoni i ust. One bowiem zbyt dobrze pamiętały smak i dotyk ciała Romy. Leone nie tylko więc wiedział, ale i pragnął dawkować jej każdą z tych przyjemności, aby tonęła w czymś dużo większym niż tylko tym, co można było sprowadzić do przyjemności wynikającej z cholernie dobrego seksu. Leo pragnął, aby Romy czuła rozkosz i palącą przyjemność w każdym zakamarku swojego ciała.
Nie przestał więc zataczać rozkosznych, powolnych kształtów na wzór koła na najwrażliwszym miejscu jej ciała. Rozkoszował się tym, jak z ledwością wypowiadała słowa, poruszając się rytmicznie na jego dłoni, by móc czerpać więcej. Ten widok sprawił, że na jego twarzy pojawił się szerszy uśmiech, a zielone dotychczas oczy pociemniały od powiększonych z podniecenia źrenic. Palce jego dłoni zacisnęły się pomiędzy jej włosami, mimowolnie pociągając je lekko bardziej niż dotychczas, a sam czuł regularne, nasilające się pulsowanie swojej męskości.
Myśli miał już zamglone, a całe skupienie koncentrowało się tylko na jego rozkosznej Ro, której całe ciało wołało o więcej. Skłamałby, gdyby nie przyznał, że łechtało to jego ego… Nadal był mężczyzną, a każdy mężczyzna pragnie dawać przyjemność swojej kobiecie. Leo doskonale zdawał sobie sprawę z tego, że był w tym dobry, nieważne, jak skromnie by to brzmiało. Nie był tym mężczyzną, który chciał tylko jednego – on chciał widzieć i czuć, że jego Romy czuła się spełniona, nawet jeśli jedynym źródłem tej przyjemności miały być jego dłonie.
UsuńGdy więc Romy rozkosznie wypowiedziała błagalne słowa, napięcie między nimi stało się jeszcze wyraźniejsze. Jego oddech przyspieszył, a on poczuł, jak po plecach przeszedł mu przyjemny dreszcz, gdy rozbrzmiał rozkoszny i tak cholernie podniecający jęk blondynki. Dla niego było to niczym syreni śpiew, powodując, że poddawał się jej całkiem. Poczucie kontroli było więc tylko złudnym poczuciem, bo choć to on nadawał tempo, to był gotów zrobić wszystko, by jego ukochana czuła się zaspokojona. Nie mówiąc więc nic więcej, nie czekał chwili dłużej i zrobił to, o co go prosiła.
Każdy ruch był konkretny, wyraźnie kalkulowany, a jednocześnie zdradzający jego własne podniecenie i pożądanie. Zabrał dłoń spomiędzy jej nóg i oswobodził jej mokre kosmyki z ucisku palców drugiej dłoni, by móc ułożyć ręce na jej biodrach. Składając na jej ustach czuły, choć już zdradzający płonącą w nim namiętność, pocałunek, wstał razem z nią, trzymając ją mocno na ciężarze własnych bioder. Po chwili odwrócił się, by móc ułożyć ją na jasnej pościeli jej łóżka. Płonący głodem i pożądaniem wzrok uważnie obserwował, jak jej piersi poruszają się pod wpływem przyspieszonego oddechu, jak brzuch znajduje w tym rytm, a ciało niemal drży o więcej. Widział w niej odbicie siebie samego i tego, co działo się z jego własnym ciałem.
Nachylił się tuż nad nią, układając dłoń tuż przy jej talii. Jego ciało znajdowało się tuż przed jej własnym, pomiędzy rozkosznie otwartymi nogami. Z jego ust wydobywały się ciężkie wydechy, kiedy czuł, jak swoją męskością dotyka jej najwrażliwszego miejsca. Mimowolnie ułożył dłonie na jej biodrach, jak gdyby chciał nacieszyć się tym jeszcze chwilę dłużej. Kołysał jej biodrami, czując, jak całe jego ciało drży. Jego spojrzenie skupiało się na jej własnym, gdy palce drugiej dłoni zahaczyły o krawędź bielizny. Zanim jednak ją ściągnął, spojrzał na skąpy kawałek materiału, czując, jak jego własna pierś faluje pod wpływem przyspieszonego oddechu i tętna. Ciało mu zadrżało, gdy uświadomił sobie, jak niewiele dzieliło go od tego, by móc doświadczyć Romy Bellini w pełnej okazałości – nieziemskie wręcz ciało jego wspaniałej bogini. Wypuszczając więc ciche westchnienie spomiędzy swoich ust, pociągnął bieliznę powoli w dół, aż ta w końcu znalazła się gdzieś na podłodze. Serce zabiło mu mocniej, a wzrok pociemniał jeszcze bardziej.
Leone nachylił się nad jej ciałem, twarz nad twarzą, czując, jak ich oddech znajduje wspólny rytm. Patrząc jej głęboko w oczy, ułożył przedramię na pościeli, aby móc mieć na nią wystarczający widok, a druga ręka wróciła pomiędzy jej uda. Najpierw pogładził palcami ich wewnętrzną część, czując przyjemne ciepło, które otuliło jej skórę. Dawkował rozkosze powoli, choć czerpał niemałą przyjemność z tego, jak jej ciało krzyczało o więcej, a wzrok rozkazywał, aby nie czekał chwili dłużej. Krople potu spływały po jego twarzy, a w odpowiedzi na błagalny i rozkoszny wyraz jej twarzy na jego własnej pojawił się rozbrajający uśmiech. Przeciągnął czubkiem języka pomiędzy zębami, co oznaczało nic innego jak fakt, że nareszcie miał zamiar rozpocząć pełną ucztę przyjemności.
Przesunął palcami na najdelikatniejsze, a tej nocy dostępne tylko dla niego, miejsce w jej ciele. Cały zadrżał, gdy poczuł nagą delikatność jej kobiecości pod opuszkiem swoich palców.
Usuń— Jesteś taka piękna, Romy — wyszeptał w jej usta, pociągając dwoma palcami po szczycie łechtaczki, kierując nimi w górę i dół. — Lubię, jak prosisz — dodał, a jego głos zabrzmiał niemal bezwstydnie. Po tych słowach pociągnął palcami jeszcze niżej. Zatrzymał się tylko na chwilę, by zachrypniętym głosem móc powiedzieć:
— Moja słodka, grzeczna Ro…
Po tych słowach delikatnie włożył palce do środka. Poczuł uderzenie gorąca i przyjemny puls we własnych bokserkach, kiedy poczuł najświętsze miejsce jej ciała. Była tak rozkosznie ciasna, dokładnie tak, jak pamiętał… Z jego ust wybrzmiało ciche westchnienie, gdy zaczął nadal powoli lecz bardziej intensywnie poruszać palcami. Wiedział, że tym ruchem nie miał zamiaru doprowadzić jej do szczytu ekstazy, ale na pewno dać jej tego przedsmak.
— Jesteś tak rozkoszna… — wyszeptał, zaczynając składać pocałunki na jej piersiach, gdy jego palce nadawały coraz szybszy, głodniejszy rytm.
a glimpse of the silhouettes, a night that they never forget… 🔥❤️
Przed Romy nigdy nie miał żadnego poważnego związku. W zasadzie można było powiedzieć, że jego jedynym wcześniejszym doświadczeniem, w którym naprawdę zaangażował się uczuciowo, było kilka nastoletnich epizodów. Najpierw to było w ósmej klasie. Miał trzynaście lat i pełne przekonanie, że urocza rudowłosa Holly Williams jest miłością jego życia. Z perspektywy czasu wiedział już, że za połowę tego uczucia odpowiadały hormony, a za drugą – fakt, że Holly była pierwszą dziewczyną, która w ogóle zwróciła na niego uwagę. Gdy jednak dojrzewanie dalej szło w las, tym bardziej dziewczyny wydawały się atrakcyjne, a on zaczynał rozumieć że zauroczenie to nie miłość. Krótko później jego kariera kartingowa stała się dużo poważniejsze, a normalna szkoła oddała miejsce prywatnemu nauczaniu. Życie przestało kręcić się wokół edukacji, a raczej edukacja dopasowywała się do jego życia. Nie było więc głębokiej potrzeby przeżywania pierwszych poważnych związków, dla których byłby gotów poświęcić wszystko. Po Holly, gdy miał szesnaście lat, pojawiła się Priya, z którą przeżył bardziej fizyczne aspekty nastoletnich miłostek. Po niej pojawiła się Jasmine, która zdecydowanie za bardzo zaangażowała się uczuciowo w relacje z przyszłym kierowcą Formuły 1. Poza tym, mieli tylko siedemnaście lat. Leo zakończył więc związek z uroczą Jasmine, która zawsze będzie dla niego miłym wspomnieniem, bo to właśnie z nią przeżył swój pierwszy raz. Nie był to dla niego romantyczny etap, a raczej naturalna kolej rzeczy. To co jednak łączyło to wszystko to brak dojrzałości, która była naturalnym następstwem głupiego wieku – młodzieńcze lata rządzą się bowiem swoimi prawami. Gdy więc jego kariera zaczęła się rozpędzać a on z każdym rokiem coraz bardziej przybliżał się do Formuły 1, wiedział że musi skupić swój umysł tylko na tym. I tak też było, a wszystko wokół było jedynie przyjemnym dodatkiem.
OdpowiedzUsuńPojawienie się Romy zmieniło wszystko. Rozbudziło uczucia, które nie sądził że doświadczy tak szybko, czyli już po swojej dwudziestce. Otworzyła w jego sercu drzwi do miejsca, które nawet nie wiedział że w nim istniało. To jednocześnie rozbudziło strach i obawy, niepewność która sprawiła, że zamiast próbować zdobyć jej względy, starał się trzymać ją na dystans. Tłumaczeń było mnóstwo – bo młodziutka, bo koleżanka Ally, bo on nie szuka związku, bo kariera… Teraz już wiedział że wszystko to było tylko głosem obaw, któremu dał prawo decydowania. Poznanie Romy z Olliem nie było więc wyrazem braku jego zainteresowania, a próbą uciszenia własnych uczuć. W dodatku, w tamtym czasie naprawdę wydawało mu się że Oliver to odpowiednia osoba dla słodkiej Ro. Problem zaczął się wtedy, gdy wszystko, co robił Ollie, było jak najbardziej dobre, ale wierciło go pod skórą tak cholernie, bo to nie on był na jego miejscu. I chociaż robił wszystko, aby walczyć z tymi uczuciami, one w końcu wygrały. Nie pomógł nawet przelotny związek, który skończył się równie szybko, co zaczął. Nie mógł tego ciągnąć, gdy działo się nieuniknione – Leo Maxwell oszalał na punkcie Romy Bellini, a kiedy ich usta nareszcie połączyły się w namiętnym pocałunku, podświadomie wiedział że nie będzie już odwrotu.
Od tamtej chwili jego serce biło tylko dla niej. Romy stała się pierwszą kobietą, bez której nie wyobrażał sobie życia… Pierwsza, przy której seks przestawał być tylko czymś fizycznym. Oczywiście tak naprawdę nigdy nie był, bo Leo daleko było do rozszalałego playboya. Ale Romy nadała temu wszystkiemu sens – głębię, której tak bardzo brakowało w jego życiu. Z nią każde zbliżenie było aktem miłości, manifestem tego jak ogromnie była dla niego ważna. Kochał Romy tak bardzo, że po zbliżeniu nigdy nie odwracali się do siebie plecami, by zająć się swoimi sprawami. Byli dla siebie, a on czerpał radość z każdego momentu w którym Romy Bellini wtulała się w niego tak, jak gdyby był to ostatni raz. Ta fizyczność, choć wspaniała między nami, ukazując jak bardzo dopasowali się energią, nie była najważniejsza – liczyła się dusza Romy, jej serce i osobowość. To właśnie to sprawiało, że kochał ją tak bardzo, że aż bolało.
Być może dlatego teraz uważałby to wszystko za całkiem komiczne… To jak uciekał przed jej bliskością, jak bronił się przed czymś, co i tak go dopadło. Romy była jego słodkim przeznaczeniem, a jednocześnie wyzwaniem, które wymagało od niego pracy nad sobą. Było tak, nawet jeśli Romy nigdy nie dawała mu odczucia, że jest niewystarczający, a to było jednym z powodów dla którego pokochał ją tak bardzo. Mógł być przy niej sobą, nie czuć tej presji, która wynikała z tego jaka była jego rola i co osiągnął dotychczas w życiu. Leo zawsze miał wrażenie, że rozczarowuje… Że nieważne ile zrobi, coś i tak nie wyjdzie i ktoś skończy zraniony. Niekończące się pełne hejtu komentarze wcale tego nie ułatwiały i choć unikał jak ognia czytania takich rzeczy, to był tylko człowiekiem — i gdy te słowa do niego docierały, docierały też do jego umysłu i serca. Wiedział że to kłamstwo, ale.. co jeśli? Miał wiele wątpliwości, nie zawsze potrafił widzieć w sobie to, co widzieli inni. Ale dla Romy to wszystko nie miało znaczenia, bo choćby cały świat odwrócił się do niego plecami, ona by tego nie zrobiła… Była jego towarzyszką, jego lwicą, która rzuciłaby się za nim w ogień, tak jak on za nią. Czuł i wiedział to bardzo dobrze, problem tkwił w tym że za bardzo sam dawał dojść do głosu obawom i wątpliwościom. To doprowadziło do ich rozłąki, doprowadziło też do tego, że zranił jej serce… A teraz była tutaj znów, w jego objęciach, pozwalając aby ustami i dłońmi sprawiał jej przyjemność. Wiedział więc że nie może tego spieprzyć. Romy była jego życiem i była rzeczywiście jego wyzwaniem, ale dzięki temu każdego dnia mógł stawać się tylko lepszym człowiekiem. Bo chciał być najlepszy dla swojej słodkiej Ro.
UsuńNie chciał więc aby ta noc skończyła się szybko. Nie chciał, aby ten wyjątkowy czas trwał zbyt krótko, by móc w pełni z niego czerpać… Za oknem świecił księżyc, zegar pokazywał prawie drugą w nocy, a miękkie światło lamp otulało nagie, rozkoszne ciało Romy Bellini. Widział je tak często, nawet w swojej wyobraźni gdy nie było jej obok. Widział je nawet minionego dnia, pod prysznicem, wyobrażając sobie jej mokre, rozpalające ciało blisko jego własnego. To wszystko było mu znane i działało na niego za każdym razem coraz intensywniej, bo kochał Romy i im dalej w przyszłość, tym bardziej będzie dla niego atrakcyjna. Tym razem jednak przez ciężar ich wyznania ta wspólna noc niosła za sobą coś więcej niż tylko wspólną przyjemność. Bliskość ich ciał była czymś nowym, bo otulało ją wspomnienie tych dwóch wyjątkowych słów — kocham cię. Czuł się więc tak, jak gdyby wrócił do domu… Tylko po raz pierwszy docenił go w pełni.
To my. Na te słowa na jego twarzy pojawił się zadowolony uśmiech. Miała rację; sam czerpał przyjemność z tego, w jakiej harmonii odnajdywały się ich ciała. To samo tempo oddechów, równie rozpalone spojrzenia, ciała które poruszały się w podobnym rytmie. Jego słodka Ro i on, w jednym łóżku, jednym miejscu, w świetle trwającej nocy. Czy mógł chcieć czegoś więcej? Jeśli tak, to tylko tego, aby Romy z każdą minuta mogła czerpać jeszcze więcej rozkoszy z tego, że nareszcie po tych długich miesiącach rozłąki mogli się kochać.
Leo doskonale wiedział więc, co robi. Jego ruchy nie były owocem rozszalałego, nieracjonalnego podniecenia, choć te wzrastało w nim coraz bardziej. Chodziło raczej o to, aby każda interakcja sprawiała jej przyjemność, a Leo lubił się z nią droczyć, wystawiać na próbę, sprawdzać jak daleko może posunąć ich grę pieszczot zanim w jej błękitnym spojrzeniu pojawi się rozbrajający go rozkaz, że chce głębiej, bardziej, mocniej. Nie robił tego jednak po to, aby jak najszybciej zaspokoić swoje własne pragnienie, nieważne jak bardzo byłyby intensywne.
Właściwie jego własna przyjemność od dawna przestała być dla niego celem samym w sobie, gdy centralnym punktem jego zainteresowania była właśnie jego ukochana. Leo był świadomy swojej męskości i pewny tego, co potrafił robić z kobietą, nie potrzebował więc nieustannego potwierdzania własnej wartości poprzez seks. Był w tym dobry, doskonale rozumiał czego potrzebuje kobieta i wiedział, że prawdziwe zaspokojenie to nie tylko jeden szybki orgazm. Wiedział też, co sam lubi, wiedział że był atrakcyjny oraz jak działało jego ciało… Ale w tym wszystkim przede wszystkim wiedział, że seks nie jest narzędziem w rękach mężczyzny, by mógł czerpać z tego niemal pierwotną przyjemność. Seks to taniec rozkoszy między dwójką ludzi, i choć dla wielu była to szansa na danie upustu swoim emocjom, to nie dla niego. On nie tylko uprawiał seks z Romy – kochał się z nią. Dlatego potrafił nauczyć się jej ciała, rozumieć które zakamarki są bardziej wrażliwe niż inne. Wiedział co robić, aby czuła się dobrze, bezpiecznie, tak aby jej potrzeby zostały wysłuchane i zaspokojone.
UsuńDlatego właśnie w każdej kolejnej pieszczocie było coś więcej niż zwyczajne pożądanie. Chciał, żeby Romy czuła się przy nim bezpieczna, chciana i tak bardzo adorowana, jak gdyby przez te kilka chwil nie istniało na świecie nic poza nią – bo w zasadzie tak było, dla niego istniała tylko ona. Nie interesowała go jedna szybka fala przyjemności, dziki i ostry seks, który skończyłby ich zbliżenie. Chciał budować to powoli, pozwalać, aby kolejne fale nakładały się na siebie, żeby jej ciało mogło zapamiętać, a raczej przypominać sobie jego dotyk i żeby każda następna chwila była jeszcze bardziej intensywna od poprzedniej. To właśnie w tym znajdowała się jego własna satysfakcja, a nie w tym, co mógł dostać od niej. Karmił się świadomością, że potrafił sprawić, aby czuła się uwielbiana całym jego ciałem i umysłem jednocześnie. To z kolei dawało przyjemność również mu.
Podobało mu się więc, gdy widział jak ciało jej drżało. Jak dłonie błądziły po jego ciele, nie mogąc znaleźć swojego miejsca. Był wniebowzięty słysząc jak mówi z ledwością, jak rozkosznie brzmi jego imię w jej ustach. I te mimowolne pojękiwanie… Była tak cholernie i rozbrajająco seksowna. Na samą myśl czuł, że robi się coraz bardziej podniecony. Jednocześnie każda taka reakcja jego ukochanej nakierowywała go na to, czego chciała, czasem wypowiadając słowa niemal szeptem, choć przecież Leo doskonale znał jej ciało. Wiedział, co lubi. Wiedział, kiedy zwolnić, kiedy pozwolić jej samej odnaleźć rytm, a kiedy przejąć inicjatywę. Mimo to uwielbiał słuchać jej wskazówek, bo każdy taki moment przypominał mu, że pomiędzy nimi nie chodziło tylko o znajomość jej ciała, a o coś dużo bardziej pięknego – zaufanie.
Każde kolejne muśnięcie jej ust tylko pogłębiało tęsknotę, która nadal tliła się gdzieś w głębi, mimo że Romy była już tutaj z nim, cała jego. Czuł smak jej pocałunków i miał wrażenie, że z każdym następnym potrzebuje jej jeszcze bardziej. Jednocześnie czuł ciepło jej ciała i tę niezwykle intymną bliskość, która sprawiała, że wszystko pomiędzy nimi wydawało się naturalne. Nie było w tym nic obcego ani wymuszonego… Tylko ona, on i świadomość, że ich ciała odpowiadały sobie dokładnie tak, jak ich serca robiły to od dawna.
Serce biło mu jak szalone, gdy słyszał jak z ledwością wyszeptała jego imię. W odpowiedzi przyspieszył ruch palców, nadając im większą intensywność. Jego dłoń poruszała się płynnie, a on czuł jak ciepło jej kobiecości otula jego palce. Podniecenie kumulujące się w jego podbrzuszu wzrastało coraz bardziej, gdy widział jak całe jej ciało reaguje na intensywność jego pieszczot. Jego wzrok mimowolnie skupił się na ruchu jej piersi, falujących pod wpływem każdego ruchu palca, a on oczami wyobraźni widział jak dużo pięknym widokiem to będzie, gdy sam już ją wypełni. Oddychał coraz ciężej, czując wilgoć jej wnętrza spływającą po jego dłoni.
— Cholera, Jesteś taka mokra, skarbie… Tak mnie podniecasz… — wyszeptał, jego głos był naturalnie zachrypnięty. Po tych słowach przesunął kciuk znów na szczyt jej łechtaczki, chcąc doprowadzić swoją ukochaną do kolejnej fali przyjemności. Zataczał nim koła, a język zaczął drażnić rozkoszny sutek jej jędrnych piersi. Nie zdążył jednak całkowicie skupić się na jej reakcjach, bo poczuł, jak jej dłonie zaczynają wędrować po jego ciele – najpierw niewinnie, niemalże tak jak gdyby były zagubione. Romy jednak zdawała się doskonale wiedzieć co robi, gdy opuszki jej palców przesuwały się po jego skórze, aż jedna z jej dłoni znalazła się niżej. Leo natychmiast poczuł, jak coś gwałtownie zaciska się w jego wnętrzu, przez co na jego twarzy pojawił się ten charakterystyczny, nieco łobuzerski uśmiech. Źrenice rozszerzyły mu się jeszcze mocniej pod wpływem nagłego przypływu podniecenia, a spojrzenie pociemniało, choć przez cały czas pozostawało skupione na obserwowaniu jej ciała, które nie potrafił przestać pieścić dotykiem swoich ust. Lecz kiedy poczuł jej dłoń pod materiałem bielizny, na moment zabrakło mu oddechu.
UsuńZ jego ust wydobyło się ciche jęknięcie, kiedy poczuł dotyk jej dłoni na swojej męskości. Mięśnie jego ramion napięły się, a plecy niemal natychmiast wyprostowały, gdy poczuł jak Romy piesci tę najwrażliwszą część jego ciała. Zawsze wiedziała jak to robić, a robiła to tak cholernie dobrze, że jego wcześniejsza pewność siebie zdawała się znikać, oddając jej dłoniom możliwość zachowania pełnej kontroli. Jej kolejne słowa tylko to pogłębiły, bowiem Leo już i tak ledwo panował nad tym, co działo się z jego ciałem. Przez moment jego głowa opadła bezwiednie na jej piersi, jak gdyby potrzebował gdzieś ukryć się, zebrać oddech i odzyskać choć odrobinę kontroli. Nie przestał jednak jej dotykać. Wręcz przeciwnie, jego dłoń nadal pozostawała przy niej, choć każdy kolejny ruch wymagał od niego coraz większego skupienia. Czuł ciepło jej skóry pod policzkiem, jej zapach, własny oddech, który stawał się coraz cięższy. A jej dłoń nadal sprawiała mu przyjemność, przez co po raz kolejny wybrzmiał jego cichy jęk.
Pot spływał mu po skroni i karku, a pojedyncze krople połyskiwały na jego skórze w ciepłym świetle lampy. Jego szczęka zacisnęła się mocniej, gdy w końcu uniósł głowę. Spojrzał na nią tak, jak gdyby przez tę jedną chwilę chciał zapamiętać absolutnie wszystko — jej twarz, oczy, rozchylone usta i ten wyraz, który pojawiał się na jej twarzy za każdym razem, gdy pozwalała mu być tak blisko.
— Tylko twój — odpowiedział na jej poprzednie słowa z ledwością. Spojrzał jej głęboko w oczy, a jego wzrok wyrażał coś niemal bezbronnego, choć cała reszta jego ciała zdradzała, że doskonale wiedział, czego chce. Tęsknota mieszała się w jego spojrzeniu z zachwytem. Był nią całkowicie pochłonięty, niemal zdominowany przez sam fakt, że to właśnie ona mogła dotykać go w taki sposób. A im dłużej jej dotyk trwał, tym bardziej jego własne ruchy stawały się wolniejsze. Nie mniej intensywne, wręcz przeciwnie – każdy ruch jego dłoni był teraz bardziej świadomy, dokładniejszy, jak gdyby całą uwagę przelewał w opuszkach palców. Zaczynał wyobrażać sobie, że to nie jego dłoń znajduje się w niej, lecz on sam — że każdy jej oddech, każdy dreszcz i każde drżenie jest odpowiedzią na każdy ruch jego ciała.
— Skarbie… — wydusił z siebie niemal bez tchu. Czuł, że podniecenie rosło w nim coraz bardziej, a palce Romy poruszające się na jego napletku doprowadzały go do granicy kontroli. Poruszał kciukiem coraz czulej na jej łechtaczce, a palce nie przestawały się poruszać w jej wnętrzu. Przeszły go dreszcze, gdy słyszał kolejny jęk swojej ukochanej Romy. Zmarszczył brwi, zaciskając szczękę, a jego oczy przymrużyły się pod wpływem przyjemności — Właśnie tak, Ro… — wyszeptał drżącym głosem. Jego oddech był coraz cięższy, tak samo jak świadomość tego, że jeśli pozwoli kontynuować jej zbyt długo, straci panowanie nad swoim ciałem. A wiedział już, dokąd to zmierza – jeszcze kilka chwil, trochę więcej ucisku jej palców na jego męskości i przestałby być w stanie myśleć o czymkolwiek poza własnym ciałem. A tego nie chciał. Nie teraz.
UsuńDlatego w pewnym momencie wolną ręką złapał jej dłoń i zatrzymał ją, zanim zdążyła posunąć się dalej. Nie zrobił tego gwałtownie. Przeciwnie, ujął jej nadgarstek niemal czule, wysuwając jej rękę spod swojej bielizny, a następnie przesunął jej rękę po pościeli i przycisnął ją do niej własną dłonią. Patrzył jej przy tym prosto w oczy. Jego klatka piersiowa unosiła się szybko, oddech był ciężki, a na twarzy wciąż malowało się to charakterystyczne połączenie pewności siebie i niemal rozpaczliwej tęsknoty.
— Jestem przez ciebie tak cholernie twardy, skarbie — wyszeptał, ledwo łapiąc oddech. Na jego ustach pojawił się uśmiech, bezwstydnie zadowolony z tego, jak bardzo potrafiła na niego działać. Nie potrzebował jednak kontynuować własnej przyjemności, bo jego uwaga natychmiast wróciła do niej i do tego, jak reagowała na każdy jego ruch. Bo chociaż zaprzestał swojej przyjemności, nie miał zamiaru zaprzestać jej… Nadal więc poruszał swoją dłonią, marząc o tym aby dać jej ten pierwszy szczyt ekstazy, który nie byłby zakończeniem tego zbliżenia, a jego początkiem.
— Moja niegrzeczna… — powiedział ciszej, prosto do jej ucha. A następnie kontynuował pieszczenie jej najwrażliwszego miejsca, kciukiem drażniąc rozpaloną kobiecość. W końcu wysunął mokre palce z jej wnętrza, aby móc ułożyć je pomiędzy szczytem jej łechtaczki. Poruszał nimi płynnie, w górę i dół, składając wilgotne pocałunki na jej szyi. Czuł ruch jej piersi na swojej klatce, to jak harmonijne były ich oddechy. To sprawiło, że Leo spojrzał na nią rozpalonym wzrokiem. Widząc, że była już blisko granicy, na jego twarzy pojawiło się coś niemal bezczelnego. Zadowolenie. Czysta, nieskrywana satysfakcja mężczyzny, który właśnie zobaczył dowód tego, jak mocno działa na kobietę, którą kochał. Jego oddech nadal był przyspieszony, a na skroniach i szyi wciąż lśniły krople potu. Przez moment tylko patrzył na nią z tym swoim rozbrajającym, łobuzerskim uśmiechem, zanim pochylił się i musnął jej rozpalone usta. Ruch jego palców przyspieszył.
— Chcę słyszeć, jak ci dobrze… Proszę… — wyszeptał, a jego głos stał się niemal aksamitny — Dojdź dla mnie, moja słodka Ro… — dodał, ruszając dłonią coraz intensywniej.
we don't gotta hide, this is what you like
I'll admit, nothin' feels better than this ❤️🔥
Skłamałby, gdyby powiedział, że z początku nie przeszkadzało mu, że nie był pierwszym w życiu Romy. Przez pewien czas uwierało go to, niczym ość w gardle, bo chciałby móc być jej pierwszym. I chociaż opierało się to również na fundamencie bardziej cielesnym, fizycznym, to ponad wszystko chodziło o coś dużo bardziej związanego z duszą człowieka. Leo żałował więc, że nie był tym pierwszym, który dałby jej poczucie bezpieczeństwa. Pierwszym, który by ją pocałował, który by ją komplementował, prowadził przez życie odsuwając od wszystkich trudności, jeśli tylko mógłby to zrobić. Bolało go, że w tych tak ważnych dla zakochanego mężczyzny aspektach to Oliver miał szansę pierwszy zająć te miejsca. Jednocześnie wiedział, że wszystko to było efektem jego własnej głupoty. Wiedział przecież, co czuł do Romy, a świadomie od tego uciekał, w rzeczywistości samemu dając szansę Oliverowi, aby zawalczył o względy tej wspaniałej, cudownej dziewczyny. Leo doskonale to rozumiał i wiedział, że nie powinien czuć o to żalu, a mimo to momentami miał odczucie jak gdyby Oliver coś mu zabrał; te wyjątkowe doświadczenia, które od samego początku powinny być między nim a Romy. I może gdyby od samego początku dał dojść do głosu swojemu zainteresowaniu blondynką, zrozumiałby że jest o co zawalczyć i nie oddałby jej nikomu tak prędko i łatwo.
OdpowiedzUsuńTak jednak się nie wydarzyło, a droga do tego momentu, w którym oboje się teraz znajdowali, była męcząca i wyboista. Przez cały czas swojego sekretnego związku doświadczyli wiele wspaniałych i wyjątkowych chwil. Leo dalej czuł przyjemność z tego, jak miło było mieć kawałek życia, który był tylko ich – nie chodziło już o nawet o fanów, o media, o obcych ludzi, którzy obserwowali każdy ich krok. O ich związku wiedzieli tylko nieliczni, nawet jego rodzice nie byli świadomi, że jest w związku. A to wszystko miało swój plus – naprawdę mogli być tylko oni. To, w jakiś sposób, dało Leo szansę na pewne przeżycie rzeczy pierwszych z Romy – może nie tych, których doświadczył Ollie, ale tych, których doświadczyć nie mógł nikt inny oprócz niego. Pierwsze noce, podczas których mogli po prostu leżeć obok siebie i rozmawiać aż do świtu, nie martwiąc się o to, która jest godzina. Pierwsze poranki, kiedy budził się obok niej i przez kilka sekund zapominał, że poza ich małym światem istniał ten ogromny, przytłaczający świat. Sekrety, które powierzyła właśnie jemu. Chwile, gdy pozwalała mu zobaczyć siebie w pełni. Wspólne plany, mniejsze czy większe, które pojawiały się, gdy mieli ogromne nadzieje na wspólną przyszłość. Pierwsze „uważaj na siebie”, które wyrażało dużo więcej niż po prostu troskę. Momenty, w których po jednym spojrzeniu umieli zauważyć, że coś jest nie tak. A ponad wszystko, pierwsze chwile, w których tęsknota zaczynała boleć tak cholernie mocno, bo nie potrafili już dłużej bez siebie żyć. To wszystko było czymś, czego nie dało się porównać z niczym, co wydarzyło się wcześniej. Oliver mógł być pierwszym, który ją trzymał za rękę, który ją pocałował, który nazwał ją swoją dziewczyną… Ale Leo miał z nią coś wyjątkowego; coś, czego nie mógł dostać nikt inny przed nim i czego nie chciał sam już dzielić z nikim innym. Był pierwszym, któremu Romy oddała swoje serce.
Jednocześnie Romy również nie była jego pierwszą w wielu rzeczach. Były przed nią inne kobiety, które pocałował, te, z którymi dzielił bliskość, chwile, które kiedyś wydawały mu się może nawet trochę ważne. Nie mógł cofnąć czasu i sprawić, by każda z tych rzeczy wydarzyła się po raz pierwszy właśnie z nią. A jednak, kiedy myślał o tym wszystkim teraz, z perspektywy czasu rozumiał, że istniała ogromna różnica pomiędzy byciem czyimś pierwszym doświadczeniem a byciem pierwszą osobą, z którą dane doświadczenie naprawdę miało znaczenie.
Właśnie tak było w ich przypadku, bowiem Romy była pierwszą kobietą, z którą robił te wszystkie rzeczy, ponieważ ją kochał. Romy była pierwszą, przy której nie chodziło mu tylko o to, co czuł w danej chwili, ale ponad wszystko o to, co będzie czuł jutro. To jej chciał opowiadać o swoim dniu, by wiedziała co się dzieje w jego świecie. To jej obecność potrafiła zmienić całe jego spojrzenie na przyszłość. To z nią po raz pierwszy przyłapał się na tym, że nie tylko myślał o przyszłości, ale nawet wyobrażał sobie jej kształt. Widział wspólne poranki, zwyczajne wieczory, podróże, dom, święta, starość. Nie było to bynajmniej spowodowane tym, że miał jakieś poczucie konieczności posiadania już gotowego planu na całe życie, ale dlatego, że po raz pierwszy w tym planie tak naturalnie pojawiała się druga osoba. Romy nauczyła to więc, że miłość nie musiała być tylko uczuciem czy stanem – mogła być decyzją, troską, odpowiedzialnością, tęsknotą, cierpliwością i tym niesamowitym pragnieniem, żeby druga osoba była szczęśliwa nawet wtedy, kiedy samemu nie można być przy niej. I właśnie dlatego Romy Bellini była pierwszą, dla której chciał stawać się lepszym człowiekiem nie dlatego, że bał się ją stracić, ale dlatego, że uważał, iż właśnie na taką wersję jego zasługuje. Tej nocy nareszcie nie bał przyznać się tego głośno.
UsuńByć może właśnie dlatego nie potrzebował już dłużej, żeby była jego pierwszą we wszystkim, a on jej. Wystarczało mu, że była pierwszą, która sprawiła, że wszystko inne, co dotychczas przeżył, przestawało mieć szczególne znaczenie. Bowiem to przy Romy na zawsze nie brzmiało już jak przesadna obietnica czy przerażające zobowiązanie, tylko jak coś, czego naprawdę pragnął. Oliver mógł więc mieć część jej pierwszych doświadczeń, ale to Leo dostał jej miłość. A dla niego to było warte wiele więcej niż bycie pierwszym w czymkolwiek innym.
Wyznanie więc sobie miłości, powiedzenie tych dwóch słów, było ogromnym manifestem ich oddania. Ten moment zapadnie mu w pamięci na zawsze, wyryje się na jego sercu, by nigdy nie zapomniał do kogo ono należy. I choć wiedział, głęboko to czuł, że ich drogi już nigdy się nie rozejdą, to jeśli do tego miałoby dojść, to żadna inna kobieta, która pojawiłaby się po Romy Bellini, nie mogłaby dostać w pełni jego serca. Równie dobrze nie byłby już z żadną inną, bo poza Romy nic nie miało sensu. Jego serce biło już tylko dla niej.
Atmosfera w sypialni Romy gęstniała z każdą sekundą, a Leo mógł niemal przysiąc, że powietrze stawało się cięższe, zaciskając jego gardło. Natychmiast wyłapywał każdą zmianę w jej głosie, rozkoszne westchnienie, rozbrajający jęk, słowo wypowiadane rozmytym od przyjemności głosem. Wszystko to działało na niego dużo mocniej, niż byłby w stanie sobie wyobrazić. Oczywiście zawsze było to dla niego intensywnym bodźcem pobudzającym jego własne podniecenie, ta noc jednak nadawała temu wszystkiemu zupełnie nowy kształt. Było w tym natomiast coś niezwykle pięknego, ale również rozczulającego, szczególnie gdy dostrzegał, jak jego słodka Ro poddawała się jego pieszczotom i pozwalała, aby przemawiały emocje i pragnienia. Może właśnie dlatego tak bardzo uwielbiał słuchać, gdy prosiła o więcej. Sposób w jaki to robiła doprowadzał go do szaleństwa. Uwielbiał słyszeć jak pomiędzy kolejnymi oddechami próbuje powiedzieć mu, że właśnie tak ma być, że jest jej dobrze, że nie chce aby przestawał… Każda z tych reakcji była jednocześnie niewinna w swojej szczerości, ale też tak nieprzyzwoicie rozkoszna w tym, co zdradzała. Leo nie potrafił powstrzymać uśmiechu, a świadomość tego, że to właśnie on był powodem każdego z tych dźwięków, każdego wygięcia ciała, każdego wbicia paznokcia w jego rozgrzaną skórę, coraz mocniej podsycała jego własne emocje.
Jednocześnie nie potrafił nie rozczulać się na widok jej reakcji po tym, jak zatrzymał jej dłoń. W jej spojrzeniu było coś, co powiedziało mu więcej niż jakiekolwiek słowa, bowiem zdradzało jak bardzo chciała dawać mu dokładnie to samo, co on dawał jej. Doskonale rozumiał tę potrzebę, miał przecież taką samą – chciał, żeby Romy czerpała z niego wszystko, co dobre, chciał dawać jej przyjemność i widzieć, jak dzięki niemu całe napięcie opuszcza jej ciało. Różnica polegała tylko na tym, że w jego głowie to ona zawsze zasługiwała na więcej, a sama świadomość, że jego kobieta była spełniona, wystarczała mu za nagrodę.
UsuńLeone obserwował ją uważnie, z pasją majaczącą w oczach, gdy widział i słyszał jak jej ciało odpowiada na ruch jego palców. Narastało w nim coraz mocniejsze napięcie z każdym jej jękiem. Mimowolnie zacisnął szczękę, czując jak twardnieje coraz bardziej, gdy nabrzmiały szczyt łechtaczki muskał jego palce. To jednak jej głos, jej seksowny wyraz twarzy, to jak rozchylała usta, by wydawać z siebie przyjemne dźwięki, było największym dla niego podnieceniem. Nie chodziło jednak tylko o pożądanie, to byłoby zbyt proste i płytkie. Było w tym wszystkim coś dużo bardziej osobistego, co sprawiało, że chciał słuchać ją jeszcze uważniej, zapamiętywać każdy ton głosu, częstotliwość westchnień, każdą jej reakcję… W takich chwilach Romy nie była przed nim naga tylko cieleśnie, ale również naga była jej dusza, odkrywając przed nim wszystkie swoje karty. I właśnie to doprowadzało go do szaleństwa. Nie pozwolił jednak, aby własne pragnienie odciągnęło jego uwagę od niej. Romy była blisko orgazmu; widział to w każdym jej ruchu, w sposobie, w jaki oddychała, w napięciu całego jej ciała. A to sprawiło, że skupienie się na niej jeszcze bardziej przyszło mu niemal naturalnie.
Przyspieszył tempo, pogłębiając ruch swoich palców. Teraz każda z tych pieszczot była coraz bardziej namiętna, głębsza, coraz bardziej intensywna. Czuł pod skórą swoich palców jak rozkosznie pulsuje jej łechtaczka. Gładził kciukiem delikatne, wilgotne brzegi jej kobiecości, podczas gdy ruch jego palców nadal skupiał się na tym wrażliwym miejscu. Jego spojrzenie ani na moment nie opuszczało jej twarzy. Chciał widzieć każdą sekundę tego, co się z nią działo. Każdą zmianę w jej spojrzeniu, każdy dreszcz, każdy kolejny oddech… A ponad wszystko widział to, czego oczekiwał najbardziej.
Poczuł przypływ gorąca w momencie, gdy Romy osiągnęła orgazm. Czuł się niemal wniebowzięty, gdy poczuł ruch jej całego ciała pod własną dłonią. W chwili, gdy z jej ust wyrwał się jęk, w którym usłyszał własne imię, zacisnął szczękę. Przez moment po prostu patrzył na nią z zachwytem, choć sam był na granicy kontroli. Czuł szczyt własnego podniecenia, gdy jego męskość pulsowała pod wpływem tego widoku, domagając się więcej. Materiał bielizny niemal zaczynał drażnić jego napletek, który jeszcze chwilę wcześniej pieściła palcami jego słodka Ro. Pragnął, aby jej kobiecość otuliła go. Mógłby więc teraz dać im punkt kulminacyjny tego zbliżenia, łącząc ich ciała w jedno. Wiedział jednak, że jeszcze tej nocy będzie miał swoją chwilę, nie musiał się więc spieszyć. Chciał przede wszystkim, żeby Romy czuła się rozpieszczona. Pragnął wręcz, aby po tej nocy pozostało w niej poczucie, że dostała od niego wszystko, o czym mogła zamarzyć.
Kiedy jej ciało zaczęło powoli opuszczać napięcie, zatrzymał ruch dłoni.
— Dla ciebie wszystko, moja słodka — szepnął prosto w jej usta, po czym pocałował ją czule, długo i miękko. Zupełnie tak, jak gdyby ten pocałunek miał być podziękowaniem za to, że znów była tutaj z nim.
Jego dłoń pozostała jeszcze przez moment przy niej, zanim przesunął ją powoli wzdłuż rozgrzanego brzucha i zatrzymał na piersi. Westchnął delikatnie — Wyglądałaś tak pięknie, księżniczko — wyszeptał, wodząc wzrokiem po jej twarzy, gdy jego dłoń gładziła jej pierś.
Jego wzrok znów przyciemniał się pod wpływem powiększonych źrenic. Patrzył na nią jeszcze przez chwilę – na jej rozgrzane policzki, rozmyte spojrzenie i usta wciąż rozchylone po ciężkim oddechu. Potem pocałował ją w skroń, następnie w policzek. I dopiero wtedy, próbując jednocześnie opanować własne podniecenie, odwrócił ją plecami.
Usuń— Dam ci jednak jeszcze więcej rozkoszy, skarbie — wyszeptał prosto w jej ucho i nie pozwolił, aby czekała długo na jego dotyk. Zaczął od karku – jego usta musnęły rozgrzaną, wilgotną od potu skórę. Zapach jej perfum po raz kolejny dotarł do niego, pobudzając jego zmysły. Przesunął ustami niżej, trzymając dłoń na jej biodrach. Zostawiał pocałunki na jej ramionach, powoli schodząc wzdłuż smukłych pleców. Marzył o tym, by zatrzymać się przy każdym fragmencie jej ciała, ubóstwiając je dotykiem i pocałunkami. Jego pocałunki były mokre i czułe, a ciepło jego ust muskało jej rozgrzaną skórę. Czuł przyspieszony oddech Romy pod sobą, gdy zasłaniał swoim ciałem jej własne, drobne i rozkoszne. Celebrował dłonią każdy zakamarek jej ciała, pozwalając aby wędrowały po jej ciele, od nóg aż po rozkoszny bok jej piersi, które teraz były już dla niego niedostępne. Nie spieszył się, chciał rozpalić ją ponownie, choć przecież jeszcze przed chwilą doprowadził ją do spełnienia. Wiedział jednak, że Romy pragnęła więcej tak samo jak i on. Ta świadomość sprawiała, że jego uśmiech stawał się coraz bardziej łobuzerski.
Powoli schodził coraz niżej, będąc już na linii dolnych pleców. Jego pocałunki dalej były niespieszne i rozkoszne, smakując słodycz jej ciała. W końcu jego usta znalazły się na jej kształtnych pośladkach, które jeszcze wcześniej delikatnie ściskał dłonią, jak gdyby dawał tym samym manifest tego, że Romy była jego it tylko jego. Zacisnął wargi na jej rozgrzanej skórze, po chwili zostawiając na nich widoczny ślad.
— Moja — uśmiechnął się z zadowoleniem, składając w tym miejscu kolejny pocałunek. Chwilę później ułożył dłonie na jej biodrach.
Leo przyciągnął jej ciało do siebie, unosząc jej biodra ku górze. Pragnął dać sobie dostęp do jej intymnego miejsca, nawet jeśli dopiero co właśnie tam sprawił jej szczyt ekstazy. Leo kochał jednak wyzwania, a jeszcze bardziej kochał Romy i dawanie jej przyjemności. Nic więc dziwnego, że chwilę później obniżył się, jej biodra unosząc jeszcze wyżej. Krople potu spływały po jego skroniach, a oddech był coraz cięższy, gdy jego oblicze znalazło się przed jej intymnym miejscem. Przeszły po nim dreszcze, gdy uświadomił sobie, że za moment zasmakuje Romy Bellini.
Pociągnął językiem po jej łechtaczce, czując delikatną strukturę nabrzmiałego od wcześniejszego orgazmu łechtaczki. Jego język ciągnął mokry ślad wzdłuż tego miejsca, aż dotarł do granic jej kobiecości. Zaczął zataczać koła językiem, wsuwając go lekko do środka. Czuł słodką wilgoć Romy, co sprawiło że mocniej zacisnął dłonie na jej biodrach.
— Smakujesz tak słodko… — powiedział z ledwością — Mógłbym robić to godzinami… — dodał, wracając do nadawania tempa tym rozkoszom. Nie spieszył się jednak, pozwalając aby jego język smakował każdą namiastkę jej kobiecości. Pozostał przy niej jeszcze chwilę, zanim w końcu się odsunął.
Jego palce mocniej zacisnęły się na jej biodrach, jak gdyby nie chciał jeszcze całkowicie się od niej oderwać. W końcu jednak podniósł się i objął ją od tyłu. Jego lewa dłoń spoczywała na jej rozgrzanym brzuchu, podczas gdy prawą ułożył między jej nogami – tam, w swoim ulubionym miejscu. Westchnął rozkosznie nad jej uchem, gdy czuł bliskość ich nagich ciał. Czuł, jak z każdą chwilą twardnieje coraz mocniej. Pochylił się i złożył pocałunek na jej szyi. Potem kolejny i następny, kiedy jego palce przesuwały się po jej piersi. Mógł przysiąc, że Romy znów zaczęła poruszać się na jego dłoni, choć był już tak podniecony, że nie umiał wierzyć już własnemu osądowi. Pocałunki na jej szyi i ramionach stawały się coraz głośniejsze i coraz bardziej namiętne wraz z rosnącym w nim pożądaniem.
W końcu puścił ją ze swoich objęć, by móc pozbyć się bielizny, która w tym momencie wydawała się tak irytująco zbędna. Gdy to zrobił, poczuł jak trzon jego męskości rozprowadza ciepło po całym jego ciele, gdy poczuł na nim ciało Romy. W końcu odwrócił ją do siebie i nie pozwolił jej nawet dobrze złapać oddechu, zanim pochylił się i zaczął całować jej szyję. Tym razem jego pocałunki były bardziej namiętne, głębsze, przeplatane krótkimi muśnięciami skóry.
Usuń— Kocham cię, Romy — te słowa wybrzmiały niemal samoistnie. Nie kłamał, przecież ją kochał. I czuł ogromną potrzebę, by wiedziała to właśnie teraz, aby pamiętała że to zbliżenie jest ponad wszystko manifestem ich miłości.
W końcu położył się na plecach i przyciągnął ją do siebie, pozwalając jej usiąść na jego biodrach. Poczuł przyjemne ciepło, gdy jej nogi otuliły jego skórę. Jego dłonie natychmiast odnalazły jej pośladki, a wzrok skupił się na tym, czym został pobłogosławiony. Po raz kolejny ten nocy widział wspaniałe ciało Romy, które zapierało mu dech w piersiach. Była piękna, drobna i smukła, po prostu idealna. Jego słodka Ro. Przez moment nic nie mówił, nadal po prostu patrząc, bowiem wszystko inne przestało mieć znaczenie. Romy wyglądała dla niego oszałamiająco. Rozgrzana, z mokrymi włosami przyklejającymi się do już wilgotnego ciała, z tym charakterystycznym spojrzeniem, które sprawiało, że Leo reagował na nią jeszcze bardziej.
Uśmiechnął się lekko, a jego dłonie zacisnęły się na jej kształtach, przyciągając ją odrobinę bliżej. Poczuł jak mięśnie jego ciała napinają się pod wpływem podniecenia, a oddech przyspiesza.
— Pokaż, jak bardzo za mną tęskniłaś — odezwał się po chwili, powtarzając jej własne słowa. Oczy rozbłysły mu pożądaniem, a w jego głosie nie było już tylko czułości. Leo patrzył jej prosto w oczy, a kącik jego ust uniósł się w tym znajomym, nieprzyzwoitym, niemal grzesznym uśmiechu — Pragnę to poczuć, Ro.
we can go all the time, we can move fast, then rewind
when you put your body on mine and collide 🔥❤️
Jego Romy była wyjątkowa, jedyna w swoim rodzaju. Leo zdawał sobie sprawę z tego, że każdy mężczyzna mówił tak o swojej kobiecie, ale jego Romy nie była jak każda. To była kobieta, o którą warto było zawalczyć, nawet jeśli oznaczało to nie tylko utratę przyjaciela, ale stawienie czoła samemu sobie. Leo nie wiedział, czy to była kwestia wręcz przypływu adrenaliny, który pojawił się wraz z wyznaniem jej miłości, czy raczej szczerego przekonania, że robi dobrze, ale przestał przejmować się tym, co przyniesie jutro. Jeśli miał stracić przyjaciela, był gotów przyjąć to na klatę. Jeśli miał stracić dobrą reputację medialną, niech tak będzie. Jeśli musiałby pożegnać się z Rafem i Macie, był gotów zapłacić tę cenę, jak i wiele więcej. Wszystko to by zrobił, jeśli oznaczałoby to, że Romy Bellini będzie z nim już na zawsze. Wcześniej się tego bał, nie potrafił ułożyć tego w głowie, teraz jednak to wszystko nie miało już znaczenia. Bo czego właściwie miał się bać? Tego, że ktoś będzie miał mu za złe, że wybrał kobietę, którą kochał? A może tego, że pewne relacje mogą się przez to zmienić, a jego życie przestanie wyglądać tak, jak wyglądało do tej pory? Przecież i tak nic nie mogło już wrócić do dawnego porządku – ten porządek zniknął już wtedy, gdy po raz pierwszy wziął ją w swoje objęcia. A ponad wszystko nie było już szansy na dawny porządek po tym, co sobie wyznali. I może właśnie dlatego po raz pierwszy nie chciał myśleć o konsekwencjach jak o czymś, przed czym powinien uciekać. Jeśli szczęście, którego tak długo sobie odmawiał, miało swoją cenę, był gotów ją zapłacić. Nie zamierzał po raz kolejny wybierać tego, co bezpieczne, tylko po to, żeby kilka miesięcy czy lat później zrozumieć, że stracił coś, czego nie dało się już odzyskać.
OdpowiedzUsuńByć może właśnie dlatego fakt, że nie był pierwszy dla Romy, nagle stawał się tak uroczo i śmiesznie mały… Nie potrzebował już przecież być jej pierwszym, żeby być tym, przy którym chciała zostać. Nie musiał wymazywać jej przeszłości, żeby stworzyć z nią przyszłość. Mógł być jej pierwszym w tylu innych rzeczach – w tych wszystkich małych i wielkich momentach, które dopiero mieli przed sobą. Pierwszym mężczyzną, z którym naprawdę zbuduje wspólne życie. Z którym będzie mogła planować kolejne lata, budzić się rano i zasypiać wieczorem z poczuciem, że jest dokładnie tam, gdzie powinna być. I chyba właśnie to zaczynało mieć dla niego znacznie większą wartość niż cokolwiek, czego nie mógł już zmienić. Nie mógł cofnąć czasu ani odebrać innemu mężczyźnie miejsc, które wówczas należały do niego. Mógł za to sprawić, żeby wszystkie kolejne należały już do nich, a przed nim i Romy było jeszcze tak wiele wspaniałych przeżyć, że nie potrafiłby już teraz przejmować się tym, czego nie udało mu się wcześniej doświadczyć. To prawda, Leo miał tendencję do zbytniego analizowania swoich błędów. Zamiast pomyśleć wcześniej i podjąć lepsze wybory, biegł prędko przed siebie i podejmował decyzje, które później ściągały na niego problemy. Teraz nie miał już zamiaru płakać nad tym, co się nie wydarzyło lub mogło wydarzyć. Co więcej, po raz pierwszy od tak dawna był przekonany, że podjął słuszną decyzję. Nie chciał więc już uciekać od Romy… Nie chciał uciekać nie tylko od uszczęśliwiania jej, ale również samemu przyjęcia tego szczęścia, które chciała im dać. A jeśli cały zewnętrzny świat miał mieć z tym problem, to niech go ma. Leo Maxwell byłby nawet gotów spalić cały ten świat, jeśli miałoby to nareszcie dać im szansę na wspólne życie.
Tej nocy jednak ten świat nie istniał w ogóle. Istnieli tylko oni, ich bliskość i ich miłość. Mowa ich ciał, dusze przemawiające do siebie w każdym spojrzeniu. Ponad wszystko, była ona w jego objęciach, a Leo był gotów zrobić wszystko, by jak nigdy dotąd czuła jego miłość i oddanie.
Czuję się piękna – te słowa zabrzmiały dla niego niczym najwspanialsza melodia. Rozbudziło to w nim coś miękkiego, niemal na wzór wzruszenia, choć na twarzy wciąż błąkało się pragnienie jej bliskości. Te słowa jednak miały dla niego ogromne znaczenie, bo Leo bardzo chciał, aby ona właśnie tak się czuła. Zresztą nie tylko w tej chwili, w jego ramionach, kiedy patrzył na nią jak na najpiękniejszą kobietę na świecie. Pragnął tego dla niej każdego dnia, również w takich chwilach, gdy miało nie być go obok. Chciał, aby czuła się dokładnie w taki sposób, bo była piękna, cudowna i idealna, a gdyby mógł, oddałby wszystko, aby już na zawsze widziała siebie tak, jak widział ją on sam.
OdpowiedzUsuńByć może właśnie dlatego ta noc budziła w nim tak wiele emocji. To nie było tylko doświadczenie fizycznych doznań, cholernie dobry seks, który przyniesie im jeszcze wspanialszą ekstazę. To, jak bardzo sfera uczuciowa otulała ich zbliżenia czyniło je wyjątkowymi. To zbliżenie z kolei było jeszcze bardziej szczególne, bo było otulone słodkim ciężarem ich miłości, wypowiedzianej w dwóch słowach – kocham cię. Każdy więc jego własny ruch, jak i jej, nie był tylko fizycznym aktem, a wszystkim tym, co pobudzało wszystkie jego zmysły – do tego niezbędne były więc uczucia. A jeśli było coś, co zrozumiał tej nocy, to niewątpliwie była to świadomość tego, jak bardzo Romy Bellini oplotła go sobie wokół palca. Każdy jej ruch oddziaływał na niego ze zdwojoną siłą. Gdy zaczęła się ocierać o niego, serce biło mu dużo szybciej, a w uszach rozbrzmiał szum. Jego oddech zatrzymywał się na chwilę, tylko po to, by potem przyspieszyć. Jego dłonie odpowiadały na jej słowa, gdy wędrowały po jej ciele. Doskonale zdawał sobie sprawę z tego, że nie uda mu się zachować spokoju, bo z każdą minutą jego podniecenie będzie rosło coraz bardziej. Oczywiście chciał odkrywać ją na nowo bez pośpiechu, a przede wszystkim nacieszyć się tym, że znów ją miał. Że znów była jego ukochaną słodką Ro. Teraz jednak każdy kolejny ruch jej ciała, jak i jego własnego, skutecznie zmieniał ten plan, a on coraz bardziej wyczekiwał momentu, gdy jej kobiecość go otuli.
Jej komplement w rzeczy samej połaskotał jego męskie, głodne jej aprobaty ego. Nawet jeśli Leo doskonale zdawał sobie sprawę, że był dobry w tym, co robił, to słowa Romy niemal grzesznie nakręcały go ku temu, by dawać jej więcej. Fakt, że przyznała, iż tęskniła za rozkoszą, którą jej dawał, tylko pogłębił to poczucie. Jego słodka Romy grała w niebezpieczną grę, mówiąc takie słowa… Leo w końcu kochał wyzwania, jeszcze bardziej kochał Romy, a to dawało mieszankę wybuchową. Widząc jej reakcje, słysząc rozkoszne jęki i jeszcze słowa pochwały, byłby gotów pieścić ją już w ten sposób cały czas. Mógłby nadawać tempo swoim językiem w jej kobiecości, smakować ją. Mógłby sprawiać, aby wyobrażała sobie z każdym ruchem języka coś bardziej okazałego, co ostatecznie z radością by jej dał… Leo mógłby pieścić ją całą noc, jeśli dałoby jej to pełną rozkosz i szczęście. Noc jednak trwała dalej, a Romy była już nad nim, rozkosznie układając swoje smukłe dłonie na jego ciele. On w dalszym ciągu nie potrafił w pełni nacieszyć się tym widokiem, jak gdyby z każdą sekundą jej nagie ciało powodowało w nim jeszcze większy zachwyt. I tak było, Leo coraz bardziej zachwycał się Romy – a słysząc znów te dwa wspaniałe słowa, wypowiedziane przez nią, gdy była przed nim fizycznie odkryta, tylko to pogłębiły. Poczuł się tak, jak gdyby żadne z nich nie miało już nic do ukrycia.
Leo zacisnął dłonie na jej ciele, a jego spojrzenie zrobiło się cięższe. Coraz bardziej docierało do niego jak bardzo kochał tę dziewczynę. Nie próbował już nawet ukrywać przyjemności, którą odczuwał, gdy Romy poruszała się na nim tak rozkosznie, dając mu przedsmak tego, co nadchodziło. Kącik ust drgnął mu w uśmiechu, kiedy zrozumiał, że Romy doskonale wie, co z nim robi. Wystarczyło tylko kilka słów, aby całkiem się pod nią rozpływał. Jego wzrok dokładnie przyglądał się jej twarzy, rozkoszując się każdym szczegółem. Mimowolnie otworzył lekko usta, jak gdyby sam błagał więc o pocałunek, kiedy Romy była tak blisko.
Usuń— Zwariuję przez ciebie, Ro… — wyszeptał z ledwością, zamykając oczy, kiedy czuł jej usta na skórze swojego policzka. Jego dłonie mimowolnie poruszyły się na jej pośladkach, zaciskając na nich palce.
Gdy w końcu go pocałowała, poczuł jak wcześniejsza próba zachowania kontroli zaczęła się rozpadać jeszcze szybciej. Serce zabiło mu mocniej, gdy czuł głębię tego pocałunku. Odpowiedział niemal natychmiast, obejmując ją mocniej. Przymknął oczy, pozwalając sobie na kilka sekund całkowitego oddania i skupienia tylko na Romy – na jej ustach, oddechu, cieple jej skóry i tym znajomym poczuciu, że właśnie tego brakowało mu przez cały ten czas. Tęsknił za nią tak cholernie bardzo, że aż bolało. Skłamałaby, gdyby powiedział że przez te trzy miesiące ani razu nie pomyślał o ich ponownym zbliżeniu… Pomyślał, tylko nie sądził, że mogłoby być jeszcze wspanialej niż dotychczas.
Kiedy się odsunęła, westchnął cicho, nachylając się w jej kierunku. Chciał więcej, pragnął więcej. Romy jednak swoimi słowami sprawiła, że całkiem się rozpłynął. Przez moment patrzył na nią w absolutnie ciszy, czując jak serce bije mu coraz szybciej. Było w tym coś swoiście podniecającego – w tej świadomości, że poczuła samą siebie i jeszcze niemalże bezwstydnie mówiła mu to prosto w usta. Jego męskość zareagowała na to od razu, drażniąc skórę jej ciała. Nie wiedział już, co było bardziej podniecające – mieć Romy tak blisko, nagą i tylko jego, czy mieć ją taką, ale w dodatku niemal bezwstydnie pewną siebie. A ta pewność siebie działała na niego niemal równie intensywnie, co sam dotyk. Romy zawsze zdawała sobie sprawę z tego, jak na niego działa, ale ta noc uruchomiła w niej coś niesamowitego. Zdawała się w zupełności rozumieć, czego chce, a jednocześnie czego pragnie on sam.
Spojrzenie na moment uciekło mu do jej warg, zanim ponownie odnalazło jej oczy. Przekrzywił lekko głowę, nadal patrząc na nią z tym samym zachwytem.
— Nawet nie wiesz, jaka jesteś seksowna — powiedział cicho, unosząc dłoń by móc kciukiem przesunął powoli po jej rozkosznych ustach — Naprawdę nie masz pojęcia — dodał, wypowiadając to niemal szeptem. Po tych słowach sam sięgnął do jej ust, chcąc obdarzyć ją pocałunkiem, pozwalając sobie delektować się każdą sekundą. Romy jednak go wyprzedziła. Połączyła ich usta w głębokim, namiętnym pocałunku, który odwzajemnił od razu. Kiedy poczuł jej język na swoim własnym, przez jego ciało przeszedł przyjemny dreszcz. Jego dłoń przesunęła się po jej plecach, zatrzymując się na chwilę między łopatkami, aż ponownie zeszła na dół, układając się znów na jej jędrnym pośladku.
Leo był tak oczarowany jej bliskością, smakiem jej ust, tą pewnością siebie, która od niej biła, iż nawet w pierwszej chwili nie przetworzył jej słów. A gdy już chciał odpowiedzieć, Romy i tak podjęła się kolejnych rozkoszy, którymi go obdarzyła. To sprawiło, że jego ciało spięło się niemal natychmiast. Leo odchylił głowę, zaciskając szczękę, a potem powoli wypuścił powietrze. Próbował jeszcze zachować pozory spokoju, ale jej dłonie przesuwające się po jego ciele skutecznie mu to utrudniały. W końcu jednak spojrzał na nią jeszcze raz spod przymrużonych oczu, czując jak pierś unosi mu się harmonijnie do tempa przyspieszonego oddechu. Romy robiła z nim co chciała, odebrała mu kontrolę i doprowadzała do szaleńczego wręcz podniecenia. W jego oczach nie było jednak ani śladu prawdziwego sprzeciwu. Wręcz przeciwnie, obserwował ją z rosnącym pożądaniem, jak gdyby sam fakt, że mogła w ten sposób przejąć inicjatywę, był dla niego niezwykle pociągający.
UsuńAż tak działam na ciebie, kochanie?
Leo patrzył na nią przez chwilę, jak gdyby próbował znaleźć odpowiedź, która nie zdradziłaby wszystkiego, co działo się właśnie w jego głowie. A działo się wiele.
— Nawet nie masz pojęcia, jak bardzo… — powiedział cicho, niskim, niemal leniwym głosem, choć jego spojrzenie mówiło zdecydowanie więcej. Serce biło mu jak szalone, a na twarzy malowało się zadowolenie, gdy zobaczył jak Romy układa się blisko jego męskości, która pulsowała już w rytm płynącego w jego krwi pożądania. Ciepło kumulowało się w jego podbrzuszu, bowiem spodziewał się kolejnego dotyku jej dłoni. Romy jednak zrobiła coś zupełnie innego, na co Leo zareagował natychmiastowym napięciem całego ciała, a jego oddech wyraźnie się urwał.
Szum, który zaczął szaleć mu w uszach, niemal go osłabił. Gdy poczuł język Romy na swojej męskości, zaskoczył się, a jednocześnie jego ciało od razu zareagowało na tę niespodziewaną rozkosz. Jego mięśnie napięły się, a oddech gwałtownie pogłębił, gdy usta Romy znajdowały swoją drogę wzdłuż jego członka. Wsunął palce pomiędzy kosmyki jej włosów, które z początku trzymał delikatnie, lecz zacisnął na nich palce, gdy Romy znalazła się już nad jego napletkiem. To jednak moment, w którym poczuł jak ustami obejmuje go w całości sprawił, że wydobył się z niego rozkoszny jęk. Odchylił głowę do tyłu, zamykając oczy, gdy czuł jak fala przyjemności rozchodzi się po całym jego ciele. Mimowolnie poruszał biodrami, trzymając dłonie w jej włosach, gdy jednocześnie z jego ust wydobywały się ciche pojękiwania. Początkowo naprawdę próbował zachować kontrolę, przynajmniej przez pierwsze kilka sekund. To było jednak niemożliwe, gdy to Romy pieściła go, a nie on ją. Dlatego palce, które nadal zaciskał w jej włosach, pozostawały delikatne, bo nie chciał narzucać jej tempa. To ona prowadziła i chyba właśnie ten fakt sprawiał, że Leo coraz bardziej się podniecał. Zdradzało to napięcie mięśni w jego udach i brzuchu, to jak świadomie próbował zwolnić oddech, odchylając głowę do tyłu jeszcze bardziej. Próbował zrobić wszystko, by powstrzymać zbyt prędkie osiągnięcie szczytu własnej przyjemności, choć panowanie nad tym przychodziło mu coraz trudniej. W tej samej chwili Romy zatrzymała się.
Leo przez kilka sekund nawet nie otworzył oczu. Jego oddech był ciężki i nierówny, a serce wciąż uderzało w szybkim tempie. Potrzebował chwili, żeby odzyskać choć odrobinę równowagi, ale kiedy w końcu uniósł głowę i otworzył oczy, opanowanie się było dużo trudniejsze niż mogło mu się wydawać. Leo natychmiast skupił wzrok na Romy, na tym jak pięknie wyglądała w miękkim świetle lamp. I wtedy zauważył jej usta.
Były wilgotne, lekko rozchylone, a na dolnej wardze wciąż połyskiwała cienka warstwa śliny. Leo zatrzymał na nich spojrzenie na kilka długich sekund. Jego twarz zarumieniła się jeszcze bardziej, a usta rozchyliły, gdy patrzył na nią wręcz nieprzyzwoitym wzrokiem. Ta strużka śliny miała w sobie coś niezwykle intymnego – mały, niemal niepozorny ślad tego, co właśnie wydarzyło się między nimi, a co również nie było niczym nowym. Romy już wcześniej sprawiała mu taką przyjemność i doskonale to pamiętał; pamiętał też jak bardzo nie chciał, aby czuła się tym uprzedmiotowiona albo zawstydzona. Tak jednak nie było, wręcz przeciwnie – Romy sama zdawała się czerpać z tego przyjemność.
UsuńPrzełknął ślinę i przesunął językiem po własnej dolnej wardze, jego wzrok pozostał jednak na jej ustach. Nie było w tym już nawet próby ukrywania, jak bardzo na niego działała. Jego dłoń odnalazła jej biodro, a on przesunął po nim powoli palcami. Dokładnie w tej samej chwili naprawdę przestał myśleć o czasie, nie wiedział ile sekund minęło ani jak długo trwała jego przyjemność. Była tylko ona i jego świadomość, że w końcu znowu jest dokładnie tam, gdzie chciał być – blisko swojej ukochanej dziewczyny.
— Jesteś dziś rozkosznie niegrzeczna, Ro — powiedział z ledwością, wysyłając jej urokliwy uśmiech. Po tych słowach, znów czuł buzujące w nim podniecenie, gdy Romy zaczęła składać pocałunki na jego ciele. Te wcale nie pomagały mu odzyskać równowagi. Każdy kolejny sprawiał, że coraz mocniej wracało do niego pragnienie, by mieć ją jeszcze bliżej. Był już zdecydowanie zbyt wrażliwy na każdy jej ruch, a jednocześnie nie chciał, żeby przestała.
Gdy znalazła się już przed nim, oddychając równie ciężko, co on sam, mimowolnie ułożył dłoń na jej policzku. Czuł jak ich serca znajdują wspólny rytm, a ich pragnienie prześciga się w tym, by dotrzeć do szczytu ekstazy. Leo uważnie jej się przyglądał spod przymrużonych oczu, czując kumulujące się w jego podbrzuszu ciepło, gdy słyszał jak prosi go o więcej. Uniósł kciukiem jej oblicze, by móc spojrzeć w jej oczy. Przesunął kciukiem po jej dolnej wardze, zatrzymując go na moment w miejscu, gdzie wciąż widział delikatny połysk. Nie powiedział jednak nic, w zamian składając głęboki pocałunek na jej drżących od podniecenia wargach.
Nie czekając dłużej, przyciągnął ją bliżej siebie, aby zaraz po chwili ułożyć ją na ciepłej od ruchu ich ciał pościeli. Po raz kolejny tej nocy jego ciało znajdowało się nad jej własnym, a on dostrzegał jak rozkosznie wyglądała tuż pod nim – drobna i spragniona jego bliskości. Jego klatka poruszała się pod wpływem przyspieszonego oddechu, które zdradzało podekscytowanie tym, co miało się zaraz wydarzyć. Leo ułożył jej nogi na sobie, aby mogła swobodnie i rozkosznie objąć jego ciało. Ułożył jedną dłoń na jej biodrze, która szybko znalazła swoje miejsce na jej pośladku, natomiast lewą dłonią oparł się o materiał prześcieradła tuż obok jej głowy. W jego ruchach nie było już wcześniejszego zawahania, ale nadal pozostała ta charakterystyczna ostrożność, która pojawiała się zawsze, kiedy chodziło o nią. Chciał, żeby czuła, że jest przy niej, nawet kiedy jego własne emocje zaczynały przejmować kontrolę. Dlatego zatrzymał się na moment, patrząc jej głęboko w oczy, jak gdyby ten ostatni raz chciał upewnić się, że oboje na pewno chcą tego samego. Dopiero gdy nie zauważył ani cienia sprzeciwu w jej oczach, pozwolił sobie na krok dalej.
Z jego ust wydobyło się głośne westchnienie wraz z momentem, gdy w nią wszedł. Po ciele rozpłynęło się wręcz rozpalające ciepło, które zdawało się intensyfikować wraz z każdym kolejnym pchnięciem. Zadrżał uświadamiając sobie, że ciepło, które go otulało, było kobiecością jego ukochanej kobiety. Zachwyt malował się na jego twarzy, gdy czuł jak ich niespokojne oddechy znajdują wspólny rytm.
Przez pierwsze chwile poruszał się spokojnie, zupełnie tak, jak gdyby chciał rozkoszować się każdą sekundą i zapamiętać ją na zawsze. Jego oddech jednak stawał się cięższy, a spojrzenie coraz ciemniejsze, lecz skupiało się na jej twarzy, bo pragnął widzieć jej reakcje. Wyglądała niesamowicie, gdy całą sobą pokazywała jak bardzo było jej przyjemnie. Po tylu miesiącach rozłąki sama możliwość obserwowania jej z tak bliska była niczym błogosławieństwo.
UsuńW pewnym momencie przymknął oczy, a z jego ust wyrwał się cichy oddech, kiedy poczuł jak krawędzie jej kobiecości ściskają jego męskość.
— Cholera, Ro… — wydusił z siebie, a jego dłoń zacisnęła się mocniej na jej pośladku — Tak za tobą tęskniłem — te słowa niemal wyjęczał, pochylając się i ukrywając twarz przy jej szyi. Przez kilka sekund po prostu tam pozostał, oddychając jej zapachem, czując ciepło jej skóry i próbując pogodzić tę chwilę z tymi wszystkimi nocami, kiedy brakowało mu jej bliskości.
Czując narastającą w nim przyjemność, Leo wchodził w nią coraz intensywniej i mocniej. Jego ruchy pozostawały płynne, rytmiczne, ale coraz bardziej pojawiała się w nich tęsknota i namiętność. Objął Romy, przyciągając ją do siebie. Całował jej szyję i ramię, smakując jej mokrą skórę. Pchnięcia bioder były coraz głębsze, a jego oddech coraz cięższy. Kiedy ponownie uniósł głowę, zobaczył jej oblicze jeszcze wyraźniej. Nie potrafił już odwrócić wzroku. Patrzył na jej twarz, na sposób, w jaki reagowała na jego bliskość, na włosy rozsypane po poduszce. Jego wzrok przesunął się niżej, na jej ciało. Coś w nim zadrżało, gdy widział jak jej piersi falują pod wpływem każdego pchnięcia. Nie potrafił oderwać wzroku, rozkoszując się tym coraz bardziej aż wydał z siebie niski jęk.
— Jesteś taka piękna — powiedział z ledwością, wracając do jej oczu, aż w końcu pochylił się nad nią. Całował ją w usta, potem w policzek, a następnie wzdłuż szczęki. W pewnym momencie jęknął cicho prosto w jej usta, poruszając się w niej coraz intensywniej — Jesteś taka ciasna, skarbie… — wyszeptał prosto w jej usta, a jego głos był niski, prawie zachrypnięty. Oparł czoło na chwilę o jej skroń, a potem ponownie spojrzał na nią z bliska.
Wraz z tymi słowami, nadawał ich zbliżeniu coraz więcej namiętności, głodu, coraz więcej pasji. Pchnięcia jego bioder były dużo bardziej konkretne, zdecydowanie, co zdradzał też ruch jego dłoni. Ściskał jej pośladek, a drugą dłoń ułożył delikatnie na jej szyi. Tyle słów cisnęło mu się do ust, a żadnego nie potrafił wypowiedzieć, gdy czuł pulsującą kobiecość Romy na swoim członku. Mógł niemal przysiąc, iż czuł jak spływa jej wilgoć. Jego usta wróciły do jej, składając coraz głośniejsze i tęskne pocałunki.
W końcu uniósł rękę wyżej, aż jego palce zacisnęły się na zagłówku łóżka. Potrzebował czegoś, czego mógłby się przytrzymać, bo każdy jej ruch działał na niego coraz mocniej, a sposób, w jaki na niego patrzyła, sprawiał, że napięcie tylko narastało. Poruszał się w niej więc już intensywnie, znajdując z nią wspólny rytm. Chciał być bliżej, nie chodziło już jednak wyłącznie o fizyczne pragnienie. Chodziło o tę absurdalną potrzebę nadrobienia wszystkich chwil, które stracili. O poczucie, że przez tak długi czas musiał wyobrażać sobie jej obecność, a teraz naprawdę mógł ją objąć.
— Romy… Ro… Jesteś tak dobra, skarbie, tak dobra — wydusił z siebie, pochylając się bliżej. Każdy kolejny ruch był bardziej zdecydowany, ale jednocześnie wciąż czuły, bo pod tym wszystkim wciąż kryła się jego miłość. Jego oddech stał się cięższy, krople potu spływały po jego ciele. Pochylił się bliżej, aż jego usta znalazły się przy jej uchu — Jesteś moja — wyszeptał i zatrzymał się na ułamek sekundy — Tylko moja.
Po tych słowach poczuł, że przyjemność coraz bardziej zaczyna kumulować się w jednym miejscu. Oboje byli już bardzo blisko granicy. Leo czuł to niemal w każdym mięśniu. Jego oddech był coraz szybszy, szczęka napięta, a palce zaciskały się mocniej na materiale zagłówka. Nie chciał jeszcze kończyć tej chwili. Chciał ją przeciągnąć, zatrzymać, zapamiętać, ale jego ciało domagało się coraz bardziej szczytu ich wspólnej ekstazy.
UsuńUniósł głowę, przymknął oczy i wypuścił z siebie niski, urwany oddech.
— Och, tak… — wydusił z siebie, poruszając się w niej płynnie — Moja słodka... Tak dobrze cię czuję — mówił do niej.
W końcu na nią spojrzał, a jego wzrok zatrzymał się na jej twarzy. Rozchylone usta, lekko zmarszczone brwi, oczy, w których widział dokładnie tę samą potrzebę, którą sam czuł. To wystarczyło, żeby ostatnia resztka jego kontroli zaczęła się rozpadać. Przyspieszył, pogłębiając rytm. Mocniej objął swoją Romy, mimowolnie próbując zsynchronizować się z jej reakcjami. Było mu tak cholernie przyjemnie, ale nie pragnął niczego bardziej niż by mogli dojść do ekstazy razem. Jego ciało spięło się jeszcze bardziej, a on przycisnął dłonią Romy jeszcze bliżej siebie. Patrzył jej głęboko w oczy, spod przymrużonych oczu, czując jak coraz bardziej zaczyna szumieć mu w uszach. Serce biło jak szalone, ciało niemal drżało. Oparł czoło o jej własne, czując jak blisko jest ich wspólnego orgazmu. Nie potrafił przestać się w niej poruszać, pozwalając by dłonie błądziły po jej ciele. W pewnym momencie z jego ust wybrzmiewały krótkie, urwane westchnienia, gdy nagle poczuł jak ciepło niemal rozsadza go od środka. Mimowolnie uniósł wzrok ku górze, zaciskając mocniej dłoń na jej skórze, a palce na zagłówku łóżka, gdy przyszedł czas na ostatnie pchnięcie w jej kobiecości. Jego jęk wybrzmiał prosto w jej usta, połączony z ciężkim oddechem, gdy Leo Maxwell doszedł w swojej ukochanej – nie sam, lecz razem z nią, łącząc ich ciała w ostatecznym tańcu pożądania.
Potem wszystko ucichło. Leo nie odsunął się od niej od razu. Pozostał blisko, ciężko oddychając, z czołem opartym o jej. Przez kilka chwil słyszał tylko ich oddechy i własne serce, które wciąż biło równie szybko. Jego dłoń nadal spoczywała na jej ciele, ale dotyk stał się zupełnie inny – spokojniejszy, niemal opiekuńczy. W końcu powoli z niej wyszedł. Otworzył oczy i znowu zobaczył tylko ją; nie było już w nim tego wcześniejszego napięcia. Nie było prowokacji ani zaczepnego uśmiechu. Była za to ta niezwykła miękkość, która pojawiła się nie tylko w jego oczach, ale i w czułym uśmiechu. Przesunął kciukiem po jej policzku.
— Jesteś piękna — wyszeptał, po czym złożył pocałunek na jej ciepłych, drżących ustach. Potem pocałował jej policzek, następnie skroń, aż w końcu schował się w zagłębieniu jej szyi. Wtulił się w nią, gładząc dłonią jej nogę. Przez moment leżał tak, pozwalając aby ich oddechy stopniowo spowalniały, znajdując spokój w dużo mniej rozszalałej przyjemności, która wcześniej osiągnęła swój szczyt w ich zbliżeniu.
W końcu uniósł się, patrząc na nią czule.
— Kocham cię, Romy — wyznał niemal szeptem — Po wieczność.
I'm seeing the pain, seeing the pleasure
Nobody but you, 'body but me, 'Body but us, bodies together ❤️🔥
Cena. Leo przez większość, jeśli nie całe życie, musiał za coś płacić. Prawie wszystko, czego doświadczał, przychodziło z kosztami, które musiał ponieść niezależnie od tego, czy w ogóle tego chciał. Niektóre z nich były oczywiste, inne dostrzegał dopiero po latach, kiedy docierała do niego powaga sytuacji. Płacił własnym czasem, innym razem spokojem, często możliwością zrobienia czegoś zupełnie zwyczajnego. A czasami ceną było coś znacznie trudniejszego do odzyskania – kawałek własnego życia, który w tamtym momencie wydawał mu się niewielkim poświęceniem, bo przecież wszystko miało prowadzić do czegoś większego. Najwięcej płacił w kontekście kariery, która w zasadzie zaczęła się, kiedy większość jego rówieśników dopiero zaczynała rozumieć, czego chce od życia. Dla niego od najmłodszych lat istniały treningi, karting, wyjazdy, zawody, przygotowania. Kolejne cele i kolejne rzeczy, które należało, wręcz trzeba było osiągnąć. W pewnym momencie naturalne było, że wokół niego znajdowało się więcej dorosłych niż nastolatków, a jeśli już był nimi otoczony, to łączył ich wspólny cel. Ludzie z zespołu, trenerzy, mechanicy, sponsorzy, ludzie odpowiedzialni za jego karierę – wszyscy mieli swoje zadania, oczekiwania i własne powody, dla których Leo powinien był zrobić jeszcze jeden krok naprzód. I oczywiście był im za to dozgonnie wdzięczny, ale wciąż była to jakaś cena. Być może dlatego dziś już był wdzięczny rodzicom, że nigdy nie pozwolili, aby całe jego życie sprowadzało się wyłącznie do ścigania. To była głównie zasługa ojca, który pilnował, żeby pomiędzy treningami i zawodami nadal dbał o swoją edukację, ale też miał czas na bycie zwyczajnym nastolatkiem. Ot, głupie rozmowy, śmianie się z bezsensownych rzeczy i chwile, w których nie musiał być aspirującym kierowcą wyścigowym. Było to w zasadzie możliwe również dzięki rodzinie Milo, jako że ich rodzice byli dla siebie bliskimi przyjaciółmi. To sprawiło, że ich przyjaźń przetrwała kolejne lata mimo zmian szkół, treningów, wyjazdów i coraz bardziej napiętego grafiku. Milo również od najmłodszych lat szedł drogą swojej przyszłej kariery, tak jak i Leo, a jednak był jednym z niewielu ludzi, przy których Leo mógł być po prostu sobą. Nadal jednak istniała pewna cena. Po prostu łatwiej było ją zaakceptować, kiedy był przekonany, że każda prowadzi go do jego największego marzenia.
OdpowiedzUsuńFormuła 1, ona była jego marzeniem. Jednym z tych, które miały w sobie coś niemal absurdalnie wielkiego, kiedy było się dzieckiem. A jednak udało mu się je spełnić, gdy został jednym z zaledwie dwudziestu dwóch kierowców, którzy w danym momencie mieli możliwość ścigania się na najwyższym poziomie. I za każdym razem, gdy o tym myślał, czuł autentyczną wdzięczność. Wiedział, jak ogromnym przywilejem było znaleźć się właśnie tam, gdy tylu ludzi chciało dostać się do tego świata, lecz nigdy nie miało szansy. Dlatego wcale nie miał zamiaru udawać, że Formuła 1 była dla niego czymś złym, nawet jeśli teraz było to dla niego źródłem ogromnego rozczarowania i poczucia niesprawiedliwości. Mimo wszystko Formuła była spełnieniem jego marzeń. Tylko że te marzenie miało swoją cenę, jak wszystko inne. Zapłacił za nie sporą częścią swojego życia osobistego. Za kolejne sezony, za każdy wyścig, za każdy weekend spędzony z dala od domu, za konieczność podporządkowania niemal wszystkiego kalendarzowi, który nigdy nie pytał go, czy akurat miał ochotę gdzieś być. Z czasem nauczył się żyć z tym rytmem tak dobrze, że prawie przestał zauważać, ile rzeczy omija. Ile urodzin, zwyczajnych wieczorów, spontanicznych spotkań i momentów, które dla innych ludzi były po prostu częścią codzienności.
A teraz, w świetle tego wszystkiego, co działo się wokół Hawthorn Racing, wydawało się to wręcz niesprawiedliwe. Stracił przecież swoje miejsce, a mimo to wcale nie przestał płacić. Nie odzyskał nagle wolności tylko dlatego, że zabrano mu coś, za co przez lata oddawał tak wiele. Nadal musiał uważać na to, co publikował w mediach społecznościowych. Zastanawiać się, jak zostanie odebrane zdjęcie, komentarz czy zwykła relacja. Nadal musiał myśleć, czy pojawienie się na konkretnej imprezie albo spotkanie z określonymi osobami nie zostanie wykorzystane przeciwko niemu, aby nakręcać spiralę nienawiści. Musiał wciąż wywiązywać się z kontraktów, zobowiązań i umów, nawet jeśli druga strona potraktowała go w sposób, który w jego oczach był zwyczajnie niesprawiedliwy.
UsuńNajgorsze jednak w cenie, którą musiał płacić, było to, że przez te wszystkie lata nauczył się żyć pod dyktando innych. Nie zrobił tego w pełni, daleko mu było do kogoś, kto dałby sobą rządzić. Wiele decyzji rzeczywiście podejmował sam, jak i wiele z nich wynikało wyłącznie z jego własnych ambicji. Mimo wszystko, gdzieś pomiędzy tym wszystkim, czego chciał on, a jakie były oczekiwania innych, zatarła się granica, a on tego nie dostrzegł. To wtedy pojawiały się myśli co powinien zrobić, żeby nie zaszkodzić karierze. Jak powinien się zachować, żeby nie zawieść zespołu. Co powiedzieć, czego nie powiedzieć, gdzie się pojawić, a gdzie lepiej nie bywać… Leo Maxwell nie miał więc życia w pełni dla siebie, nawet jeśli bardzo szukał tej kontroli w swoim życiu. Wiele rzeczy było zależnych tylko od niego. Ale równie wiele rzeczy przychodziło z ceną, którą musiał zapłacić, jeśli chciał móc mieć coś w swoim życiu. Przez lata godził się na to, bo wierzył, że tak właśnie wygląda dorosłość, sukces i odpowiedzialność. Że jeśli chce mieć coś wyjątkowego, musi zaakceptować fakt, iż nie wszystko będzie należało wyłącznie do niego. I może miał rację, może każda rzecz, na której naprawdę komuś zależało, wymagała jakiegoś poświęcenia. Ale nie chciał już płacić każdej ceny. Zwłaszcza nie tej, która kosztowała go miłość do Romy. Nie chciał już więcej płacić za to, że ją kochał; płacić w sposób, który oddalał go od niej. Nie chciał, żeby jego strach przed konsekwencjami po raz kolejny stał się ważniejszy od samego uczucia. Żeby troska o innych ludzi zmuszała go do odebrania czegoś sobie i jej. Nie chciał kochać jej po cichu, ostrożnie, na warunkach, które sprawiały, że każde zbliżenie kończyło się kolejnym krokiem w tył. Jeśli przez całe życie miał płacić za to, czego pragnął, tym razem chciał przynajmniej sam zdecydować, ile jest gotów rzeczywiście zapłacić. A był gotów zapłacić dużo większą cenę, jeśli oznaczało to, że Romy i on nareszcie będą mogli być szczęśliwi. Bo pierwszy raz cena nie wydawała mu się czymś, co miało odebrać mu kawałek życia, a jeśli jego decyzje miały wywołać chaos, pozwoli, aby to się wydarzyło. Wszystko, byle nie płacić za kolejne poświęcenie relacji z Romy w imię spokoju, którego tak naprawdę nigdy nie udało im się osiągnąć.
Ich rozłąka była więc największą ceną, jaką zapłacił. Zrobił to sam z siebie, nieprowokowany, bez żadnych zewnętrznych głosów, które by go do tego poprowadziły. Leo nie był wpływowy; gdyby był, Rafe i Macie nie mieliby z nim takiego urwania głowy. W zamian musieli walczyć z nim o każdą kroplę zdrowego rozsądku. Być może właśnie dlatego decyzja o rozstaniu z Romy, zanim ich związek mógł w ogóle odpowiednio się rozpocząć, wydawała się mądra, dojrzała, rozsądna.
W rzeczywistości to była cena, którą zapłacił nie za ich szczęście, a za swój własny komfort. Nie bał się już tego przyznać, jakkolwiek brzmiało to egoistycznie. Zachował się samolubnie, próbując uciec od własnych uczuć i wystawiając Romy na tak niepotrzebny ból. Miłość w końcu, nawet jeśli uszczęśliwiała, miała wyprowadzać ze strefy komfortu. Czy można było zmieniać się, jeśli nie czuło się tego oblepiającego duszę poczucia dyskomfortu? To był warunek niemalże konieczny, wymagał bowiem spojrzenia w swoje odbicie i przyznania się do własnych wad. Odsuwając od siebie Romy, popełnił największy błąd, dając dojść do głosu swoim własnym wadom. Swojej wygodzie… To poczucie komfortu było jednak złudne, bo te miesiące bez Romy były katuszą dla jego duszy. Bez niej nic nie miało sensu, a on zrozumiał, jak wielki popełnił błąd. Teraz, mając ją w swoich objęciach, rozumiał to jeszcze bardziej – jego miejsce było u jej boku. Był gotów zapłacić więc każdą cenę, by stawać się dla niej lepszym człowiekiem i nareszcie dać jej to, na co w pełni zasługiwała. A tym nie było chowanie się przed ludźmi, ukrywanie ich miłości gdzieś głęboko, by wiedzieli o tym tylko oni. Nie, ich miłość była warta pokazania, celebrowania, warta tego, by żyli nią głośno i otwarcie, nie przejmując się niczym innym. To była prawdziwa wartość życia.
UsuńPragnął więc zakończyć to wszystko tak prędko, jak tylko mógł. Chciał przez najbliższy czas zająć się sprawami w taki sposób, aby oddzielić obowiązki zawodowe i publiczne od tego, co prywatne. Tym razem jednak nie w taki sposób, by Romy szła po krańcach jego życiowej drogi, kiedy powinna być w jej centralnym miejscu… Tym razem Leo Maxwell chciał zrobić wszystko, aby cena, którą miał zapłacić, dotknęła tylko jego, nie raniąc jego słodkiej Ro. Wiedział, że był przed nim czas pełen wyzwań – Rafe, Macie, Oliver… Sienna. Jego praca, przyszłość w Formule 1, wizerunek publiczny… Było tego wiele, zbyt wiele. Ale nic z tego nie miało już więcej dostać od niego mocy, aby decydować za nich. Leo podjął już decyzję w momencie, w którym biegł w jej stronę, bo tak strasznie bał się, że straci ją na zawsze. Nie stracił i zdecydowanie nie miał zamiaru dać jej znów odejść. Tym razem nie było w nim już strachu o jutro; była nadzieja i jaśniejący widok ich wspólnej przyszłości. Chciał więc, żeby Romy stała się jej centralnym punktem. Pragnął, aby poznała jego rodziców – nie jako koleżanka Allegry, o której często wspominała mamie, lecz jako jego dziewczyna. Chciał, aby Romy znalazła drugą matkę w jego własnej, bo wiedział, że Giulia pokocha tę dziewczynę od razu. Wiele razy wyobrażał sobie ich pierwsze spotkanie, ten zachwyt w oczach jego mamy, która z dumą patrzyłaby na swoją przyszłą synową. Widział zadowolenie u ojca, który poczułby spokój, że jego młodszy syn rzeczywiście układa swoje życie, nie oddając się tylko prędkości i potędze bolidów. Chciał, aby Romy stała się częścią jego życia, w pełni, nie tylko znajdując miejsce w jego rodzinie, ale tworząc z nim nową – ich wspólną, własną. Pragnął móc chwalić się całemu światu, że jego serce bije tylko dla niej. Że jest cholernym szczęściarzem, bo Romy Bellini jest jego kobietą. Wszystko to było możliwe, jeśli tylko byłby gotów zapłacić za to odpowiednią cenę. I był, po raz pierwszy w życiu – był.
Przez całe życie płacił więc za swoje marzenia. Tym razem miał zamiar zapłacić też za swoje szczęście. A tym szczęściem była Romy Bellini.
Jeszcze tego poranka nie sądziłby, że spędzi noc u jej boku. To prawda, że wybierając się do 1OAK, liczył na jej bliskość, sam zresztą dążyłby do tego, by taką okazję stworzyć. Był absolutnie niekonsekwentny i choć w głębi duszy wówczas jeszcze wiedział, że nie zasługiwał na jej obecność, na jej bliskość i uczucia, to widząc ją, nie potrafił się powstrzymać. Zbyt długo Romy była tylko w przestrzeni jego marzeń, jego fantazji i wspomnień, będąc tam dwa razy – za pierwszym, gdy wydawała się nieuchwytna, będąc dziewczyną jego przyjaciela. Za drugim, gdy sam poprowadził ją za szklaną ścianę, zmuszając ich do rozłąki. Wszystko to było owocem jego głupoty, a jednocześnie utwierdziło go jeszcze bardziej w tym, jak bardzo ją kochał. Nie uważał się za godnego jej miłości, uwagi i bliskości, dlatego świadomość tego, że leżał w łóżku razem z nią, obejmując jej nagie ciało, doprowadzała go do absolutnie nowego wymiaru szaleństwa. I właśnie tego się nie spodziewał – bo jeszcze wczoraj Romy była wspomnieniem i marzeniem. Była nimi nawet rano… Teraz leżała w jego objęciach, w środku nocy, zbliżając się z nim ku wschodowi nowego dnia. To było jego największym błogosławieństwem.
UsuńKażde ich zbliżenie było wspaniałe, zawsze. To jednak należało do jego ulubionych, może przez cień ich wyznania, a może przez to, że miało miejsce po tym, jak tęsknota pożerała ich serca. Jego słodka Ro wyglądała cudownie, gdy mógł dawać jej całą gamę przyjemności. Oczywiście, pragnąłby dawać jej to całą noc. Leo był świadom swojej cielesności, własnych pragnień. Oczywiście, że chciałby móc wrócić między jej rozkoszne nogi, dając jej chwile kolejnych uniesień. Albo móc zobaczyć ją przed sobą i znów poczuć czułość jej ust wokół własnej męskości. Chciałby całować każdy centymetr jej ciała, raz bardziej zachłannie, innym razem wolniej i czulej. Chciałby znów poczuć Romy i ten moment, jak stają się jednością. To jednak było tylko dodatkiem, przyjemnym aspektem ich miłości, ale wciąż nie najważniejszym. Kochanie się z Romy było czymś więcej niż tylko seksem, bo dawało odpowiedź ich uczuciom. Zawsze liczył się z jej potrzebami, z tym, czy chciała i była gotowa. Gdy więc usłyszał, że mu ufa, to było niczym melodia dla jego uszu. Niemalże miło połaskotało go w sercu, bo po tym wszystkim, ile sprawił jej przykrości, Romy nadal mu ufała… To było wspaniałym prezentem i nigdy już więcej nie chciał jej rozczarować. I chociaż wiedział, że w sferze fizycznej nigdy tego nie zrobił, to emocjonalny aspekt nie był już tak czysty. Wiedział, że musi o nią zadbać, by nigdy jej nie rozczarować, a ponad wszystko nie złamać jej zaufania.
Ich oddechy, już wolniejsze, nadal rozbijały się o ciszę w sypialni. Światło nadal świeciło, a miasto za oknem żyło swoim życiem. Dla niego jednak czas zatrzymał się dokładnie w tym samym miejscu, gdy czuł dłoń Romy na swoim policzku i to, jak była blisko. Oglądanie jej rozkosznej, zadowolonej twarzy było dla niego bardzo przyjemne, a jednocześnie rozczulające. Ich zbliżenie było niesamowite, o czym świadczyło to, że ciepło nadal kręciło się w jego podbrzuszu, nawet jeśli zniknęła ta intensywność. Mięśnie jego ciała drżały, próbując znaleźć w tym równowagę. To, co jednak po takich zbliżeniach było dużo wspanialsze, to fakt, że mógł zapewnić ją o swojej miłości jeszcze bardziej. To właśnie w tych chwilach, gdy uniesienie opada, a seks staje się tylko przeszłością, odkrywali przed sobą dużo więcej niż tylko swoje ciała. Pojawiało się całkowite emocjonalne odsłonięcie, niemal obopólna bezbronność, która sprawiała, że ich serca nie potrafiły pozwolić ich ciałom na rozłąkę. To z kolei było wręcz naturalnym powodem, dla którego nie potrafiłby po prostu odwrócić się do niej plecami i wrócić do swojego świata. To przecież ona była całym jego światem.
Uśmiechnął się delikatnie, słysząc jej komplement. Była urocza, również w tym, jak obdarzała go słowami, które w jego myślach były przecież zarezerwowane tylko dla niej.
— Jesteś urocza — wyszeptał, dłonią odsuwając wilgotny kosmyk z jej twarzy. Pogładził jej skroń, wędrując wzrokiem po jej twarzy. Coraz bardziej uświadamiał sobie, że jej uroda i piękno nigdy nie przestaną go zachwycać. Gdy jednak zobaczył, jak jej oczy zaszkliły się pod wpływem jego wyznania, coś ścisnęło mu serce. Romy była wrażliwa, a wyznanie jej miłości było przyjemnym ciężarem, lecz wciąż tym, który okazywał jej delikatność i kruchość. To mimowolnie budziło w nim instynkt ochronny. Nie potrafił sobie wyobrazić, aby Romy cierpiała przez niego jeszcze raz. Co więcej, nie mógł na to pozwolić już nigdy więcej.
Usuń— Naprawdę, moja słodka Ro, kocham cię nad życie — powiedział czule, uśmiechając się do niej. Złożył pocałunek na jej ustach, powolny i czuły, dłonią nadal czule gładząc jej ciało. A później spojrzał na nią raz jeszcze, jak gdyby chciał zapamiętać ją właśnie taką – zadowoloną, szczęśliwą i bezpieczną w jego objęciach.
Na jego twarzy pojawił się szerszy uśmiech, gdy Romy pocałowała go raz jeszcze, a potem wtuliła się w jego ciało. To jednak jej pytanie rozczuliło go najbardziej, choć jednocześnie coś zakuło go w sercu. Oczywiście, że miał zamiar z nią zostać. Wiedział i sam czuł, jaki emocjonalny ciężar leżał tej nocy na ich obojgu, i choć przyjemny, to czy zdołaliby utrzymać go samemu? Nie chciał nawet spróbować się przekonać.
Powoli uniósł się ku górze, gdy poczuł, że jego ciało odzyskuje choć odrobinę więcej sił, chciał bowiem dać jej odrobinę przestrzeni, by sama mogła komfortowo dojść do siebie. Patrzył jej prosto w oczy, a z jego twarzy nie znikała czułość, która była zarezerwowana tylko dla niej, a która widoczna była w jego błyszczących zielonych oczach czy nieśmiałym uśmiechu.
— Nigdzie się nie wybieram — odpowiedział, jego głos był miękki i ciepły. Zależało mu, aby Romy była świadoma tego, że od teraz będzie go miała na każdym kroku. — Ani dziś, ani nigdy — dodał szeptem, po czym złożył czuły pocałunek na jej ustach. Później pocałował kącik jej ust, potem policzek. Kilka razy. Następnie złożył czuły pocałunek na jej skroni, na czole. Na nadal wilgotnych włosach. Mógłby tak całować ją całą noc. W pewnym momencie jednak przestał, wsuwając dłoń pod jej plecy. Objął ją nieco mocniej, zamykając w swoich objęciach. Sam wtulił ją w nią równie mocno, czując jej słodki zapach. Poczuł, jak całe jego ciało rozluźnia się, wyrzucając z siebie całe to napięcie, aby móc w pełni cieszyć się tym przytuleniem.
W końcu znów przeniósł wzrok na jej oblicze, oswobadzając jej ciało ze swoich rąk, by móc unieść się nimi do góry.
— Moja księżniczka — wyszeptał, uśmiechając się nieco szerzej. W końcu uniósł się ku górze, oswobadzając jej ciało z własnych objęć. Powoli wstał, czując, że odzyskał dużo więcej sił. Jego oczom ukazała się w pełni sylwetka Romy. Widział już przecież dłuższy czas jej nagie ciało, a jednak z każdą chwilą zachwycał się nim jeszcze bardziej.
— Chodź, moja słodka — powiedział cicho, wsuwając jedno ramię pod jej plecy, a drugie pod kolana i bez większego wysiłku biorąc ją na ręce. Była drobna i lekka, a to rozczulało go jeszcze bardziej. — Zabieram cię do łazienki — oznajmił i spojrzał na nią z łagodnością i troską widoczną nie tylko w jego oczach, ale i uśmiechu, po czym pocałował ją krótko w czoło. Przytulił ją odrobinę mocniej do siebie. — Nie patrz tak na mnie. Jeszcze trochę i naprawdę zacznę cię nosić wszędzie — powiedział i zaśmiał się pod nosem, ruszając w stronę łazienki.
my whole life has changed since you came in, I knew back then you were that special one
I'm so in love, so deep in love ❤️
Na jego twarzy pojawił się czuły uśmiech, gdy obserwował Romy i jej słuchał. Jego ojciec zawsze mu powtarzał, że przy odpowiedniej kobiecie mężczyzna staje się dojrzalszy, bo pragnie ją chronić przed całym światem, ale przed nią okazuje swoją delikatność i czułość. Leo zawsze wierzył słowom Victora, szczególnie po tym, gdy widział, jak wspaniałe małżeństwo tworzyli jego rodzice. Byli młodzi, gdy się pobrali – Giulia trochę bardziej, mając dwadzieścia trzy lata, a Victor dwadzieścia pięć. Mieściła się w tym niezwykle urocza ironia losu, biorąc pod uwagę fakt, że Romy i on byli teraz w podobnym wieku. Jego rodzice jednak w tym czasie ustabilizowali swoje życie, a oni dopiero zaczynali to robić. Leo więc zawsze wierzył słowom ojca, ale zaczął doświadczać tego dopiero teraz. Bo będąc tutaj z Romy, pod osłoną tejże wyjątkowej nocy, uświadomił sobie, że czuł to wobec Romy od samego początku. Jego druga połówka, bratnia dusza, serce, które odnalazło drogę do jego własnego. Jego słodka Ro.
OdpowiedzUsuń— Ktoś tu jest spragniony czułych słów — zaśmiał się, kciukiem przesuwając po jej rozgrzanym, zarumienionym policzku. Milczał przez moment. — A ja jestem spragniony, żeby mówić ich tobie jak najwięcej — dodał, z delikatniejszym uśmiechem na twarzy, po czym złożył czuły pocałunek na jej ustach. — Moja księżniczko — kolejny, w kąciku ust. — Jesteś najpiękniejsza, najsłodsza, najcudowniejsza — wyszeptał, składając pocałunek na drugim kąciku ust. — Jesteś moją gwiazdką, moim słońcem… — mówił, nadal czule składając pocałunki na jej twarzy. Mógłby tak godzinami. W pewnym momencie spojrzał prosto w jej oczy. — Jesteś całym moim światem — wyszeptał, czując, jak z każdym słowem otwiera się przed nią jeszcze bardziej. Mimo wszystko, patrząc w jej piękne, błękitne oczy, które zdradzały, jak czuła się dobrze, że tu był, dostrzegł coś więcej niż tylko jej zadowolenie i miłość do niego. Dostrzegł lęk, ten sam, który majaczył w jego umyśle, gdy wracał z 1OAK – lęk przed stratą.
Leo pogładził czule jej twarz, a następnie przytulił ją do siebie. Mocno, tak by zniknęła jakakolwiek przestrzeń między nimi, bo w zasadzie chciał, aby tak właśnie się stało – aby jakikolwiek dystans, który jeszcze istniał, zniknął. Rozpłynął się, rozbił na drobne kawałeczki, wyparował… Gdy wyznał jej miłość, otworzył swoje serce, pozwolił, aby jego emocje zostały odkryte, a jego dusza – naga. Leo, mówiąc te słowa, nie był kierowany adrenaliną, otępiającym wrażeniem, które mogłoby rozbudzić się w nim w klubie, gdy ich usta połączyły się po raz pierwszy od tak dawna. To prawda, że to gdzieś w nim istniało, ale nie było na tyle dominującym odczuciem, aby dyktować szczerość jego wyznania. To, że zdecydował się wyznać miłość Romy, było wyrazem jego oddania; tego, jak bardzo nie chciał jej znów stracić tylko dlatego, że bał się własnych uczuć. Leo uciekał długo, wręcz zbyt długo, nieświadomie budując w Romy wątpliwości i obawy, które naturalnie mogły się pojawić w tej nowej sytuacji. Wiedział, że go kocha, że widzi w nim wszystko, co dobre. Nie wątpił w to, że Romy nigdy go nie przekreśliła, że trzymała się mocno nadziei, że przyjdą dni, gdy wszystko po prostu się ułoży. Jej serce było czyste, jak i cała jej dusza. Romy mogła się obwiniać, mogła mieć wyrzuty sumienia o to, co zrobili Oliverowi, ale to Leo czuł się za to odpowiedzialny. Jego słodka Ro w jego oczach była niewinna i Leo był gotów zrobić wszystko, aby nie odczuła bólu ich decyzji. Jednocześnie bał się, że nie będzie potrafił ochronić swojej ukochanej przed najgorszym – niepewnością jego własnych uczuć. Jeśli tak było i to, co widział w jej oczach, było zawahaniem czy to, co mówił, było prawdą, rozumiał. Rozumiał, bo sprawił jej zbyt wiele bólu, by jedna noc mogła poskładać to wszystko. Problem tkwił w tym, że tak bardzo nie chciał, aby tak się czuła.
Ujął jej podbródek w swoje dłonie, gładząc kciukiem linię jej dolnej wargi. Jej usta były takie rozkoszne i słodkie, jak mógłby nie chcieć całować ich cały czas? Uśmiechnął się.
Usuń— Cieszę się, że pozwoliłaś mi wrócić — wyszeptał, tak jak gdyby chciał, aby usłyszała to tylko ona. Aby ich wyznania były naprawdę tylko ich. — Bo nigdzie nie zamierzam odchodzić, już nigdy — wyznał, posyłając jej delikatny i czuły uśmiech. — Kocham cię. Nawet nie wiesz, jak bardzo — dodał na sam koniec, po czym złożył pocałunek na jej ustach.
Wszystko inne nie miało już znaczenia. Deszcz padający za oknem, którego rozszalałe krople uderzały o tafle szkła, tworząc rytm nieśmiało przebijający się przez ciszę sypialni. Ani światło rozpraszało ciemność, miękko osiadając na ich skórze. Nie liczyło się zmęczenie pojawiające się powoli w mięśniach stęsknionych ciał ani ciężar oddechów, które z każdą chwilą zaczynały się uspokajać. Nie liczyło się nic poza tym, że znów byli tutaj, razem. Może dlatego Leo nie potrafił oderwać od niej wzroku, czerpiąc garściami z każdej minuty spędzonej z nią w tak intymnym położeniu. Mógłby być z nią tutaj godzinami, leżąc i trzymając ją w swoich objęciach, nie mówiąc o niczym innym niż o niej. Mógłby adorować ją, wielbić i otaczać czcią, aż słońce zawitałoby na niebie. Najchętniej przeleżałby z nią całą noc, dopóki jeszcze trwała, pieszcząc ją słowami, ciepłem swoich objęć, pozwalając, aby szukała w nim tyle bezpieczeństwa, ile potrzebuje. A potem znów mógłby pieścić jej ciało swoimi dłońmi i pocałunkami, aby znów poczuła, że jest jej oddany i nigdy nie przestanie jej pragnąć. Cały świat mógłby poczekać za drzwiami – deszcz mógłby padać do rana, telefony milczeć, a decyzje i konsekwencje mogłyby na tę jedną chwilę przestać istnieć. Bo po raz pierwszy od bardzo dawna Leo nie czuł potrzeby, żeby cokolwiek kontrolować. Wystarczało mu to, co miał właśnie teraz – Romy przy sobie, jej oddech mieszający się z jego własnym i tę niezwykłą pewność, że tym razem nie zamierza już pozwolić, by cokolwiek odebrało mu tę chwilę. Jeśli więc Romy nie pozwoliłaby mu tej nocy odejść, poddałby się temu w całości. On sam zresztą nie miał zamiaru odchodzić nigdzie, już nigdy.
W jego spojrzeniu pojawiło się coś miękkiego, a twarz złagodniała, gdy usta uniosły się w pełnym czułości uśmiechu. Patrzył na nią z takim rozczuleniem, że nawet nie potrafił tego ukryć, ale właśnie tak działała na niego jego ukochana Ro. A było w tym coś uroczego, zabawnego i pociągającego jednocześnie, że onieśmieliła się, gdy jego wzrok był w stanie objąć całe jej ciało. Przecież znał je tak dobrze.
Ułożył ją wygodniej w swoich objęciach, pozwalając, aby jej własne dłonie znalazły swoje własne miejsce na jego ciele. Spojrzał jej prosto w oczy, dotykając czubkiem nosa jej własnego.
— Wstydzisz się mnie, skarbie? — zapytał z lekkim niedowierzaniem, mając nadal przed oczami, jak czule wyglądała, gdy schowała swoją piękną twarz w dłoniach. — Mógłbym cię oglądać taką godzinami, moja słodka — wyszeptał, po czym ucałował ją w usta, powoli kierując się w stronę jej łazienki. Słysząc jej kolejne słowa, zaśmiał się. Podobała mu się ta analogia i choć była uroczym żartem, to połaskotała jego serce. Romy mogła widzieć go jako swojego rycerza, a nawet jako księcia, jeśli tylko dawało jej to radość i sprawiało, że czuła się bezpiecznie. Bowiem w tym wszystkim na tym zależało mu najbardziej, właśnie na tym, aby czuła się przy nim w pełni bezpiecznie nie tylko fizycznie, ale i emocjonalnie.
— A może jestem jednym i drugim? — Kiedyś przecież będziesz moją Panią Maxwell, dokończył w myślach. Coś mu mówiło, że gdyby powiedział to głośno, onieśmieliłby ją w dobry sposób. Jednocześnie nie chciał osaczać jej tyloma wyznaniami tej nocy, która zakończyła ich rozłąkę, ale wciąż nosiła pewien ciężar emocjonalny.
UsuńZadrżał, gdy czuł, jak Romy składa pocałunki na jego skórze. I ten rozbrajający głos tuż przy jego uchu. Cholera, szalał za tą dziewczyną. Całkowicie i bezpowrotnie.
— Moja słodka, nie kuś mnie teraz — mruknął, a na jego twarzy pojawił się rozbawiony, czuły uśmiech. — Bo możemy wcale nie dotrzeć do tej łazienki.
Zaśmiał się cicho na kolejne jej słowa. Mógł ją nosić wszędzie i na zawsze, nie przeszkadzało mu to wcale. W zasadzie to chciałby mieć ją w swoich objęciach, blisko siebie, już cały czas. Nie chciał nawet myśleć o tym, co czeka go jutro i czy w ogóle go coś czeka, bo jeśli tak, to oznaczało to rozłąkę z nią. Był tak jej stęskniony, a jednocześnie tak szczęśliwy, że znów była blisko, znów jego, iż byłby gotów przez kolejne dni zabierać ją wszędzie ze sobą. Wiedział jednak, że życie i obowiązki rządzą się swoimi prawami, chciał więc zrobić wszystko, aby móc cieszyć się tą nocą razem z nią.
Gdy wszedł z nią do łazienki, powoli postawił ją na podłodze, choć niechętnie. Sam z kolei stanął tuż za nią, obserwując jej odbicie. Kącik jego ust uniósł się w zachwycie, bo uwielbiał oglądać jej ciało. Kochał jej drobne, smukłe ramiona, piersi idealnie pasujące do jej drobnej sylwetki, zarysowaną talię, która pięknie podkreślała kształtne, zaokrąglone biodra, smukłe nogi, którymi doprowadzała go do szaleństwa, gdy go nimi obejmowała, i jej piękną, subtelną kobiecość, którą jeszcze niedawno mógł czuć na swoim własnym języku, a później na swoim ciele. Na samo wspomnienie serce zabiło mu mocniej. Ponad wszystko kochał ją jednak w całości — jej wygląd i duszę. Była idealna. Nie musiała być taka dla innych, choć Leo nie potrafił zrozumieć, czy w ogóle istniała szansa, aby ktokolwiek uważał ją za nieidealną. Była przecież idealna, doskonała, perfekcyjna — szczególnie dla niego.
Spojrzał na jej oblicze. Gdzieś w tyle głowy wiedział, że Romy widziała nierozgarnięcie, które trzeba w końcu opanować. Dla niego jednak była piękna jak nigdy dotąd, mimo poplątanych włosów i śladów rozmazanego makijażu. Jej oczy nadal świeciły zachwytem, policzki były zaróżowione, a na jej twarzy wciąż pozostawało coś, co sprawiało, że jego serce ściskało się z czułości. Przesunął dłonią po jej skórze powoli, niemal bezwiednie, a sama świadomość jej ciepła wystarczała, by znów poczuł to charakterystyczne ukłucie gdzieś pod żebrami – mieszaninę ulgi, tęsknoty i niedowierzania, że po tych wszystkich miesiącach naprawdę może jej dotykać. Dopiero po chwili zauważył, po raz kolejny tej nocy, jej onieśmielenie. Uśmiechnął się, trochę zuchwale, trochę w wyrazie rozczulenia.
— Wiesz, że jesteś prześliczna, kiedy tak się onieśmielasz? — oznajmił, a jego zuchwały uśmiech złagodniał, podczas gdy jego dłoń nadal podążała po jej plecach. Później oswobodził ją ze swojego dotyku.
Leo pozwolił jej zająć się wszystkim bez najmniejszej próby wyręczania jej. Stał obok i obserwował ją z cichym uśmiechem, obserwując każdy drobny gest. To była zwyczajna chwila w porównaniu ze wszystkim, czego tej nocy już doświadczyli. A jednak dla niego miała w sobie coś niemal nierealnego. Po miesiącach, podczas których mógł jedynie wyobrażać sobie jej obecność, teraz naprawdę stał z nią w jednej łazience i czekał, aż sama zdecyduje, kiedy wciągnąć go pod strumień wody. Nie potrzebował robić nic więcej. Chciał tylko być obok.
Kiedy poczuł ciepłą wodę na skórze, jego palce odruchowo mocniej zacisnęły się na jej dłoni. Spojrzał na ich splecione ręce, a potem znów na nią z uśmiechem. Przez chwilę tylko na nią patrzył, a jej pytanie dotarło do niego z lekkim opóźnieniem. Był dziwnie rozmarzony, całkowicie pochłonięty ciepłem wody, jej obecnością i spokojem tej chwili.
Usuń— Hm? — mruknął cicho, unosząc brew — Nie wiem, chyba nie mam wyboru? — dodał, a kącik jego ust drgnął w rozbawieniu. Kiedy poczuł jej dłonie na swoich ramionach, przymrużył na moment oczy, pozwalając jej robić dokładnie to, na co miała ochotę. Chłonął tę chwilę – jej dłonie na swojej skórze, ciepłą wodę spływającą po ich ciałach i świadomość, że po tylu miesiącach znów stoją razem pod prysznicem, jak gdyby świat wreszcie pozwolił im wrócić na swoje miejsce. Tym razem Romy nie była jedynie wytworem wyobraźni, była tutaj z nim naprawdę. I miał głęboką nadzieję, że już na zawsze.
Kolejne słowa, które usłyszał, trochę go rozbudziły. Jego twarz zarumieniła się, a mięśnie trochę spięły. To pytanie sprawiło, że wrócił do wspomnienia, którego w tej chwili zdecydowanie nie chciał pamiętać. Prędko więc próbował znaleźć w sobie opanowanie i nie pozwolić, aby cokolwiek zepsuło im tę noc. Wiedział, że czekała ich trudna rozmowa, wiele tematów i pytań, które każde z nich będzie chciało sobie zadać, ale przede wszystkim ona jemu. Na to jednak przyjdzie czas, a on naprawdę nie chciał, aby stracili tę chwilę na coś innego niż ich bliskość i intymność.
— Nie wiem, tu i ówdzie — zaśmiał się, wzruszając ramionami. Nadal ją obserwował, rozczulając się tym, jaka była drobna i urocza. Zupełnie tak, jak gdyby była stworzona dla niego, a on dla niej.
Przez dłuższą chwilę pozwalał jej na tę czułą uwagę, którą go obdarzyła. Obserwował ją nadal z tym samym rozmarzeniem, które pojawiło się od chwili, gdy znaleźli się razem pod prysznicem. Nie potrafił jednak nie zauważyć tego, jak dokładnie i czule go dotykała. Właśnie to sprawiło, że w pewnym momencie jego własna potrzeba bliskości stała się silniejsza od przyjemności płynącej z samego patrzenia na jego ukochaną Romy. Gdy więc jej dłoń znalazła się na jego ramieniu, delikatnie przykrył ją swoją własną. Spojrzał na nią, a potem powoli odwrócił jej dłoń, po czym pochylił się i złożył pocałunek na jej nadgarstku – jeden, spokojny, niemal nieśmiały. Później drugi, odrobinę wyżej.
— Teraz moja kolej — wyszeptał z uśmiechem na twarzy. Nie czekając na odpowiedź, sięgnął po odrobinę żelu i rozprowadził go po jej ramieniu, przesuwając dłonią powoli i czule. Nie było w tym pośpiechu ani próby doprowadzenia jej gdziekolwiek, intymność tej chwili wynikała bowiem z tego, jak bardzo po prostu chcieli się sobą zaopiekować. Przesunął dłonią po jej szyi i dekolcie, następnie wzdłuż piersi aż po brzuch. Jego dłoń wróciła tą samą ścieżką, rozprowadzając kosmetyk po jej mokrych rękach. Znów ujął jej nadgarstek, unosząc go do swoich ust. Tym razem pocałował go dłużej.
W końcu ułożył dłonie na jej talii, sam jednak przyciągnął ją do siebie. Wtulił się w zagłębienie jej szyi, zamykając ją w swoich objęciach. Woda spływała po ich ciałach, para osiadała na szkle, a Leo poczuł, jak gdyby czas znów zatrzymał się tylko dla nich.
— Tak strasznie tęskniłem, Ro — wyszeptał. — Nie wiedziałem, co ze sobą zrobić, kiedy cię zabrakło — powiedział, nieco ciszej, przytulając ją do siebie jeszcze mocniej.
when you say you love me, know I love you more
and when you say you need me, know I need you more (…)
I adore you ❤️🌙
Od początku czułam, że to musisz być ty.
OdpowiedzUsuńTe słowa zostały w jego głowie na dłużej, niż Romy mogłaby się spodziewać, a nawet on sam. To wyznanie poruszyło go dogłębnie, bo on od samego początku czuł coś bardzo podobnego. Gdy ją poznał, jego dusza niemal podskoczyła pod wpływem tak wielu emocji. Wtedy jeszcze nie potrafił tego nazwać, a już tym bardziej nie rozumiał, dlaczego aż tak bardzo przyciągnęła jego uwagę. Pamiętał pierwsze spojrzenie, moment, w którym ją zauważył – dokładnie ten, który zmienił wszystko na zawsze, choć wtedy tego jeszcze nie wiedział. Teraz całym sobą pamiętał błysk w jej błękitnych oczach, to, jak ścisnęło go coś w środku, gdy je zobaczył. Pamiętał sposób, w jaki się uśmiechała, jak spodobał mu się jej głos, gdy ją usłyszał. Drobne gesty zdradzające jej naturalną grację i elegancję. A to były zaledwie pojedyncze elementy tego, co zostało w jego głowie od chwili, gdy ją poznał.
— A ja od początku czułem dokładnie to samo — odpowiedział cicho, z uśmiechem na twarzy. Nie kłamał, naprawdę tak było, po prostu teraz dopiero potrafił spojrzeć wstecz i w pełni to zrozumieć. Jego uwaga zawsze wracała do Romy. Myśli kręciły się na jej orbicie, a on nie potrafił nad tym zapanować, bo jego serce biło mocniej, odkąd pojawiła się na jego drodze. A gdy już naprawdę ją pokochał, wszystkie te emocje stały się tak intensywne, a pamięć tak żywa, że nawet w związku potrafił za nią tęsknić. Ich rozłąka tylko tę tęsknotę pogłębiła, bo nie było już śmiechu, głosu, sposobu, w jaki na niego patrzyła. Nie było dotyku jej dłoni, głowy opartej o jego ramię, jej rozkosznego wtulania się. Zapachu, ciepła jej skóry, jej pocałunków, miękkości jej ciała pod ciężarem jego dłoni… Tęsknił za wszystkim tym, co było cielesne i fizyczne, ale jeszcze bardziej za tym, kim była Romy. Brakowało mu tego, jak rozświetlała jego dzień, jak sprawiała, że życie stawało się łatwiejsze do przeżycia, bo choć pragnął być jej bezpiecznym miejscem, to od samego początku ona była jego własnym.
Być może właśnie dlatego tak bardzo rozczuliło i poruszyło go, że tęskniła za czymś tak prostym jak jego uśmiech. Dla niego ten uśmiech nie miał przecież większego znaczenia ani nie sądził, żeby był wyjątkowy. Romy jednak uważała inaczej, a to było wspaniałym uczuciem. Jeszcze wspanialsza była świadomość, że Romy najwidoczniej, jak i on, tęskniła za wszystkimi tymi małymi detalami, które tworzyły ich wspólną drogę – za czymś małym, osobistym, czymś, co należało tylko do nich. Pokusiłby się nawet o stwierdzenie, że wręcz tęsknił za tym, jak patrzyła na jego uśmiech, jeśli widok jego dołeczków miał sprawić, że sama się uśmiechała. Bo przecież właśnie o to w tym wszystkim chodziło – o jej uśmiech. Pragnął, aby zawsze była szczęśliwa i radosna.
To natomiast mogło być powodem, dla którego przez dłuższą chwilę tak intensywnie zastanawiał się nad tym, jak wiele razy pozwalał sobie jedynie wyobrażać rzeczy związane z Romy. I każda z nich wcale nie była czymś wyjątkowym – jej rzeczy pomiędzy jego rzeczami, jej głos rozbrzmiewający w jego apartamencie, wspólne poranki, zwyczajne wieczory… Potrafił wyobrazić sobie ich życie, nie miał jednak od samego początku tyle szczerości wobec samego siebie, aby po to sięgnąć. Później wydarzyło się wszystko to, co związane z Oliverem. I chociaż w ten sposób zrobił coś obrzydliwego wobec swojego przyjaciela, to… Cóż, był gotów zapłacić tę cenę. Wówczas nie potrafił jednak zapłacić jej w pełni, jak gdyby bał się, że jeśli to zrobi, zatraci się w tym tylko po to, aby ostatecznie miało to zniknąć. I zniknęło — przez jego własną głupotę.
W końcu jednak dostali drugą szansę, tej nocy, oboje. I właśnie dlatego wszystko stało się prawdą, bowiem kiedy pojawiła się możliwość, aby znów mieć siebie, żadne z nich ostatecznie nie uciekło, nawet jeśli przez moment próbowali to zrobić. A ich relacja chyba właśnie na tym polegała – nawet jeśli świat próbował ich od siebie odsunąć, a nawet oni sami, to wystarczyła najmniejsza szczelina, najmniejsza szansa, żeby znowu znaleźli drogę do siebie.
UsuńNie potrzebował więc już nic więcej, jeśli znów mógł mieć ją u swego boku. Romy była tak naprawdę wszystkim, czego potrzebował. Była wręcz jego boginią. Bynajmniej dlatego, że uważał ją za kogoś pozbawionego wad – nimi po prostu świadomie decydował się nie przejmować. Romy była jego boginią właśnie dlatego, że kochał ją w całości – z jej niepewnościami, drobnymi kompleksami, sposobem, w jaki czasem się zawstydzała, i tym wszystkim, co czyniło ją dokładnie tą kobietą, w której zakochał się do szaleństwa. Była dla niego idealna, a przy tym tak niezwykle prawdziwa, co czyniło ją kobietą wartą każdej ceny i każdego poświęcenia. Romy była warta każdej trudnej decyzji, konsekwencji, mostu, który musiałby spalić, jeśli oznaczałoby to pójście drogą z powrotem do niej. Co więcej, nawet utrata ludzi, których uważał za przyjaciół, nie sprawiała mu już wrażenia zbyt wysokiego poświęcenia. Był gotów zapłacić taką cenę, bo Leo przez całe życie płacił za rzeczy, których czasem nawet nie był pewien, a teraz nareszcie znał to uczucie – był pewien swojej miłości do Romy i jej do niego. Jeśli więc oznaczało to utratę bliskich i poświęcenie tak wielu rzeczy, byłby gotów to zrobić, by mieć u boku swoje wszystko. Doskonale wiedział, że Romy nigdy nie wymagałaby tego od niego, chociażby dlatego tak długo byli razem w ukryciu. Coś mu podpowiadało, że jeśli poprosiłby ją o to znów, prawdopodobnie jeszcze raz zgodziłaby się na to. Ale on już nie chciał wystawiać jej na ten krzywdzący dla nich układ – chciał móc nareszcie pokazać światu, że kocha Romy Bellini. Ponad wszystko. Nad życie. Na zawsze.
W jednej rzeczy Romy miała jednak rację – minęło trochę czasu. Potrafił więc zrozumieć, dlaczego potrzebowała się z tym na nowo oswoić, odnaleźć w tym równowagę. On oczywiście chciał jej to jak najbardziej ułatwić, mimo to na jej słowa uśmiechnął się lekko, a w jego spojrzeniu zatańczyły iskry rozbawienia.
— Minęło — przyznał. — Ale nie musisz się tym przejmować, a już tym bardziej wstydzić — zauważył i posłał jej delikatny uśmiech. Po tych słowach jego wzrok przesunął się powoli po jej sylwetce, a on nawet nie próbował ukryć swojego zachwytu. Przecież kochał jej ciało, szaleńczo. Kochał każdy jej fragment, każdy zakamarek, kształty, które sprawiały, że miękły mu kolana. Być może właśnie dlatego ich namiętność zawsze była tak intensywna, a jednocześnie naturalna… Z Romy nigdy nie potrzebował wiele, bowiem tylko jedno jej spojrzenie, jeden uśmiech, nawet jedno niewinne muśnięcie dłonią, niesamowicie go pobudzało. A po miesiącach rozłąki wszystko to tylko się spotęgowało.
— Kocham cię oglądać, skarbie, zawsze tak będzie — wyszeptał prosto w jej ucho.
Mimo wszystko, Leo doskonale znał ten rodzaj nieśmiałości, który pojawiał się u niej wtedy, gdy zbyt długo przyglądał się jej bez żadnego skrępowania. I chyba właśnie dlatego, kiedy później Romy rzuciła swój niewinny żart, nie potraktował go wyłącznie jako żartu. W zamian przeszedł po jego ciele znajomy dreszcz, a Leo spojrzał na nią z niebezpiecznie czułym uśmiechem. Napięcie, które się w nim rozbudziło, było mu aż nazbyt dobrze znane – to nie było nic dziwnego, biorąc pod uwagę fakt, że jego dziewczyna była po prostu wspaniała. Była nie tylko piękna, ale i pociągająca, a Leo za każdym razem rozbrajało to, jak potrafiła być rozczulająco urocza, a jednocześnie seksowna. Jackpot.
Problem tkwił w tym, że Leo od samego początku czuł naturalne przyciąganie, które było między nimi, a fakt, że ta noc była pierwszą od ich długiej rozłąki, sprawiał, że gdyby mógł, chciałby czuć jej ciało już do rana. Oczami wyobraźni zdążył już zobaczyć, jak mogłoby to wyglądać w tamtej chwili… Przeszedł go przyjemny dreszcz, gdy widział, jak napiera na nią swoim ciałem, aż jej plecy dotykają chłodnych płytek. Jego dłonie zatrzymują się na jej talii, podczas gdy usta odnajdują jej szyję, ramiona i obojczyki. Mógł niemal przysiąc, jak czuje intensywność jej pocałunków na własnych ustach, dłonie wędrujące po jego skórze. To jednak sprawiło, że jego wyobraźnia poszła o krok dalej, a jego męskość niemalże zareagowała na samą myśl, że w tej sytuacji mógłby znów poczuć jej kobiecość. Sam ten obraz wystarczył, aby zacisnął na chwilę szczękę, próbując nad sobą zapanować. A przecież na tym jego wyobraźnia wcale się nie kończyła, bo ogromne lustro w jej łazience samo przyciągało uwagę. Przez krótką chwilę widział więc oczami wyobraźni inną scenę – Romy przed umywalką, siebie za nią i ich odbicie w lustrze. To, jak… Potrząsnął lekko głową, karcąc siebie w myślach. Ta scena była nazbyt wyraźna w jego umyśle, więc prędko wyrzucił ją ze swojej głowy, aby jego ciało nie zdradzało go zbyt bardzo.
UsuńCiepła woda spływała po ich ciałach, a para wodna osiadała już na lustrze. Leo przez moment po prostu pozwolił, aby chwila trwała, jednocześnie czując, jak dreszcz zakłopotania przechodzi po jego ciele. Nie chciał, naprawdę nie chciał rozmawiać o minionym lecie – nie, kiedy okoliczność była tak piękna, tak intymna i cudowna.
— Nie — odpowiedział w końcu, marszcząc brwi. — Nie było udane, bo było bez ciebie — dodał, patrząc jej w oczy. I nie musiał dodawać już nic więcej, pozwalając, aby chwila trwała dalej.
Chwilę później czuł, jak po całym jego ciele rozlewa się przyjemne ciepło, gdy uświadamiał sobie, jak blisko miał Romy, w tak czułej i intymnej sytuacji. To sprawiało, że chłonął każdy, najdrobniejszy wręcz szczegół, obserwując każdy jej ruch. Jego dłonie z kolei przesuwały się po jej ramionach, plecach i talii niemal z nabożną wręcz czułością. A w tym wszystkim było coś wyjątkowo intymnego, bo wypływała z tego możliwość ponownego dotykania kobiety, którą kochał nad życie. Pod palcami czuł ciepło jej skóry, jak i drobne ruchy jej ciała. Paradoksalnie, choć wszystko to było mu doskonale znajome, to jednak zdawało się być po tak długiej rozłące niemalże czymś nowym. Był więc jej wdzięczny, że pozwoliła mu zająć się sobą – czuł z tego niemałą satysfakcję, a on chciał więcej niż tylko przemycia jej ciała. Chciałby móc cały czas przesuwać dłońmi po jej sylwetce. Umyć jej włosy. Odsunąć pasma z karku, pocałować ją w szyję i skroń. Wymasować obolałe mięśnie, a później znów biorąc ją na ręce, zanieść ją prosto do łóżka. Ot, zrobić coś zwyczajnego, a jednocześnie móc przy tym czuć, że naprawdę jest znów częścią jej życia. Dla niego to pozwolenie, by być tak blisko niej, było wręcz zaszczytem – i samo to w zupełności mu wystarczało.
— Tak bardzo za tym tęskniłem… — wyszeptał, przesuwając dłonią po jej plecach. — Za tym, że w ogóle mogę cię trzymać — dodał, składając czuły pocałunek na jej szyi i nadal nie puszczając jej ze swoich objęć.
Kiedy więc Romy odwzajemniła tę czułość, wtulając się w niego jeszcze mocniej, ramiona Leo automatycznie zacisnęły się wokół niej. Poczuł niemal od razu przyspieszony ruch jej klatki piersiowej, oddech nieco szybszy niż wcześniej… I wtedy dotarło do niego, ile emocji nadal kosztowało ją to wszystko, przez co przeszli, a na co sam ją skazał. Rozumiał, bo sam miał w sobie ten ciężar i wiedział, że nie były to uczucia, które znikną po jednej wspólnej nocy. Jednocześnie serce mu pękało, gdy czuł i widział, ile to wszystko ją kosztowało, bo oznaczało to coś, co bardzo go bolało – Romy również musiała zapłacić pewną cenę za to, by móc być tu z nim teraz.
UsuńPrzyciągnął ją jeszcze mocniej do siebie, jedną dłonią gładząc ją po plecach, a drugą obejmując głowę. Trzymał ją przy swoim ramieniu, gdy pochylił się nad nią i pocałował mokre włosy przy jej skroni.
— Tak, moja słodka. Obiecuję — wyszeptał — Już nigdy ci tego nie zrobię, skarbie. Nigdy cię nie opuszczę, obiecuję ci to. Tylko ty i ja, Romy. Moja słodka Ro… tak cię bardzo kocham — dodał drżącym głosem, czując, jak i jego emocje zaczynają się kumulować.
Być może właśnie dlatego przez dłuższą chwilę po prostu trzymał ją w swoich objęciach, czule głaszcząc jej mokre, ciepłe ciało. Pozwolił, aby woda spływała po ich ramionach, para gęstniała w pomieszczeniu, a cały świat został gdzieś po drugiej stronie, za szkłem. Teraz liczyła się tylko Romy, jej oddech przy jego szyi i jego dłonie, które nie zamierzały jej wypuścić. Dopiero po chwili ujął jej twarz w dłonie i uniósł ją ku sobie. Spojrzał jej głęboko w oczy.
— Nie płacz, księżniczko — powiedział z czułym uśmiechem — To o tobie marzyłem całe moje życie — wyznał, marszcząc brwi w wyrazie rozczulenia. Następnie pocałował ją, delikatnie i czule, lecz na tyle głęboko, by choć trochę poskładać wszystko to, co mogło ją nadal boleć. Następnie zrobił krok do przodu, zmniejszając całkowicie dystans między nimi, a przez chwilę nie istniało nic innego poza ich pocałunkiem.
Kiedy w końcu się odsunął, nie wypuszczając jej jednak w pełni ze swoich objęć, powoli i delikatnie obrócił ją do siebie plecami. Zaczął czule rozprowadzać pianę po jej plecach i smukłych ramionach, aż zszedł dłońmi niżej, na jej biodra. Robił to wszystko powoli, jak gdyby sama możliwość dotykania jej w takiej sytuacji była dla niego czymś więcej niż tylko wspaniałym zaszczytem. W pewnym momencie jedną dłonią odsunął jej mokre włosy na bok, w pełni odkrywając swoim oczom jej piękne, mokre od wody plecy. Następnie złożył pocałunek na jej karku, a potem na ramieniu, dłoń zatrzymując na talii.
— Marzyłem o tym, żeby znów móc być z tobą tak blisko — wyszeptał, gdy nachylił się nad nią. Była tak uroczo drobna i mała, gdy osłaniał ją całym swoim ciałem. Przez moment milczał, zastanawiając się, czy powinien w ogóle powiedzieć jej, co jeszcze siedziało mu w głowie… Aż w końcu uśmiechnął się pod nosem, nachylając usta bliżej jej ucha — Marzyłem o tym nawet dziś, gdy sam brałem prysznic… — powiedział cicho, przesuwając dłonią po jej skórze. Na jego twarzy, ku jego własnemu zaskoczeniu, pojawił się rumieniec zdradzający lekkie zawstydzenie — Wyobrażałem sobie ciebie blisko mnie, nagą… — przyznał w końcu, jeszcze ciszej — Dokładnie taką, jaką teraz widzę cię przed sobą — dodał, muskając własnym, przyspieszonym oddechem skórę jej szyi. W końcu złożył na niej długi, czuły pocałunek, przesuwając dłoń w kierunku jej brzucha.
how it feels to rest on your patient lips to eternal bliss
I'm so glad to know 🤍🔥
Oczywiście, że się wstydził. Romy w końcu na samym początku miała być tylko przyjaciółką jego siostry, jak każda inna, która pojawiła się w jej życiu. Leo nie miał wygórowanego ego, ale był świadom swojej atrakcyjności na tyle, aby wiedzieć, że nie raz i nie dwa spodobał się koleżankom Allegry. Było to całkiem urocze, ale absolutnie nigdy nawet nie spojrzał w ich kierunku, bo gdyby to zrobił, czułby, że robi coś złego. Poza tym każda z nich zresztą przypominała mu właśnie jego siostrę – były młode, nieco postrzelone i zasługiwały na to, żeby trochę się tym życiem pobawić. Co zresztą dwudziestodwuletni Leo miałby mieć do czynienia z siedemnasto- czy osiemnastolatkami? Czy nawet mając więcej, wszystko to sprawiało wrażenie… nieodpowiedniego. Tak samo jak nieodpowiednia była świadomość, że którykolwiek z jego przyjaciół miałby zainteresować się jego młodszą siostrzyczką.
OdpowiedzUsuńRomy jednak złamała tę zasadę. Wywróciła do góry nogami cały system jego wartości, powodując, że absolutnie oszalał. Pierwszym szaleństwem było przyłapanie się na tym, że spodobała mu się koleżanka jego siostry. Walczył ze sobą intensywnie i sumiennie, próbując wyrzucić ją z głowy tak szybko, jak tylko mógł. Trudno było jednak to zrobić, kiedy cała jej aura przyciągała go dużo bardziej, niż mógłby założyć. Jej pytanie, gdy zostali sami, było urocze, sprawiło, że roześmiał się i oczywiście odpowiedział z dystansem, ale… Cóż, połaskotało ego, tam gdzieś głęboko, a serce podskoczyło do góry z podekscytowania. Bo nagle, wiedząc, że spodobał się Romy, nie widział już tej myśli pokroju „Aha, kolejna do kolekcji”. Tutaj pojawiła się inna myśl, dużo bardziej ryzykowna, która zdradzała, że był tym nawet… zadowolony? Bądź co bądź, tę myśl szybko wyrzucił z głowy, będąc przekonanym, że następnego dnia będzie się z tego śmiał, a kolejnego całkiem o tym zapomni. Oraz o jej pięknym uśmiechu. O tym, jak w dobre samopoczucie wprowadzał go jej śmiech. Jak ta sukienka genialnie leżała na jej ciele, sprawiając, że trudno było nie myśleć, jak piękna musi być jej sylwetka. Czy też o tym, jak całkiem rozbroiło go, gdy chwyciła po ten cholerny mikrofon i cały świat przestał dla niego istnieć – to już wtedy stała się jego słodką Ro, chociaż sam tego jeszcze nie wiedział. No i te oczy… Boże, te oczy. Utonął w nich od pierwszej chwili, gdy je zobaczył. Właśnie dlatego bardzo się mylił, wmawiając samemu sobie, że następnego dnia nic z tego nie będzie miało znaczenia. Mylił się, bo następny dzień miał ogromne znaczenie – to wtedy rozpoczęła się droga do jego prawdziwego życia; droga, która miała poprowadzić go do jego sensu wszystkiego – Romy Bellini.
— A dziwisz mi się? — uniósł brew w rozbawieniu, a jednocześnie rozczuleniu. — Kto by się nie onieśmielił taką piękną dziewczyną, huh?
Te słowa wypowiedział niemal z dumą, bo przecież ta piękna dziewczyna była jego. Leo był ogromnym szczęściarzem, że Romy zwróciła uwagę akurat na niego. Oddała mu swoje serce, w zasadzie tej nocy już w pełni, świadomie, zupełnie na nowo. Potrafiłby więc zrozumieć, jeśli się bała. Nie czułby żalu, może tylko trochę smutku, gdyby dowiedział się, że kiedy trzyma ją w swoich objęciach, ona walczy z własnymi myślami.
U niego sytuacja była przecież inna… Leo wiedział, jak bardzo Romy była mu oddana. Dla niego powrót do Romy i to, że ponownie pozwoliła mu przejść przez próg jej życia, oznaczało ulgę i zyskanie nadziei, że może jednak wszystko się ułoży. Nie znał tego uczucia niepewności, bo to on zakończył ich relację, zanim mogła się tak naprawdę odpowiednio rozwinąć. Nie znał uczucia odrzucenia, które mogła czuć Romy, chociaż wcale nie to kierowało nim, gdy się z nią rozstawał. Dlatego dla niego ta noc była raczej przyniesieniem poczucia ulgi, nawet jeśli gdzieś w tyle głowy stanowczo przypominał o sobie fakt, że przecież nadal czekała ich bardzo ważna rozmowa. Ta, w której wyjaśni jej, dlaczego w ogóle podjął tę decyzję… Dlaczego się nie odzywał. I co w ogóle działo się w jego głowie przez te miesiące przed rozstaniem, kiedy zamiast dopuszczać ją do siebie, powoli budował wokół siebie mur. Romy zasługiwała na każdą odpowiedź, na każde wyjaśnienie, ale jednocześnie nie mógł jej odebrać prawa do swoich odczuć, swoich emocji. Leo był świadom tego, jak bardzo ją zranił, dlatego tej nocy nawet nie ważył się pomyśleć o tym, aby dała mu szansę. Jedyne, czego pragnął, to móc spędzić z nią ten wieczór w 1OAK, być blisko niej… To wszystko, co wydarzyło się dalej i jaki scenariusz napisała ta noc, było dla niego jak najbardziej czymś wspaniałym, ale prawdą było, że wcale na to nie zasługiwał. I przez najbliższy czas, niedługi zresztą, długo będzie ją przekonywać, że nie popełniła błędu, wpuszczając go jeszcze raz do swojego życia. Pragnął rozwiać każdą jej wątpliwość i pokazywać jej każdego dnia, jak bardzo ją kocha. Być może w głębi, gdzieś w sobie, czuł, że Romy może mieć trudność z uwierzeniem w jego uczucia, nawet jeśli chciała. Mimo wszystko odsuwał tę myśl daleko w tył, w dużym dystansie od siebie, bo to, co teraz liczyło się najbardziej, to że mógł znów mieć ją w swoich objęciach, opiekować się nią i zajmować. I tak jak przez ostatnie miesiące nic nie miało dobrych barw, tej nocy je odzyskał – bo odzyskał Romy Bellini.
UsuńJednocześnie Leo nie był głupi. Wiedział, jak tęsknota potrafiła działać na człowieka, powodując w nim rozbudzenie wielu emocji, które nierzadko odbierały prawo rozsądkowi, same podejmując decyzje. Leo doskonale znał smak adrenaliny i wiedział, jak działała ona na człowieka przy dokonywaniu wyborów. Właśnie dlatego był jeszcze bardziej świadom swoich uczuć do Romy, bo adrenalina towarzyszyła mu wyłącznie w momencie, w którym biegł po to, aby móc ją odzyskać. Adrenalina towarzyszyła mu też w momencie, w którym w ogóle podjął decyzję, aby to zrobić. Ale wyznanie jej uczuć było świadome, było jego, bowiem zdawał sobie sprawę, że od tego momentu już nic nie będzie takie samo. Miało być tylko lepiej – trudniej, to fakt. Czekało ich jeszcze wiele wyzwań, ale Leo miał zamiar chronić ją przed każdym z nich i naprawdę udowodnić jej, że zrobiłby dla niej wszystko. Romy była przecież jego oczkiem w głowie – dla niej ściągnąłby nawet wszystkie gwiazdy z nieba. Była bezbłędna, na wszystko miał dla niej wytłumaczenie i gdyby ktokolwiek próbował obwiniać ją o cokolwiek, co wydarzyło się w przeciągu ostatnich miesięcy, dostałby białej gorączki. Jego Romy była nietykalna, tylko jego – kiedy więc oficjalnie mieliby ogłosić swój związek, Leo robiłby wszystko, aby jakiekolwiek komentarze były kierowane tylko w jego stronę. Bo jego Romy nie zasługiwała na podłość człowieka. Zasługiwała zaś na wszystko, co najlepsze, i właśnie to pragnął jej dać.
Tej nocy więc nie chciał skupiać się na tym wszystkim, co wymagało spojrzenia na siebie i na nich realistycznym okiem. Nie chciał rozmyślać nad trudnościami, wyzwaniami, bo wiedział, że na to przyjdzie czas. Chciał natomiast skupić się na tym, co miłe, co dobre, już nawet niekoniecznie związane mocno z ich namiętnością, którą mieli w zwyczaju wyrażać przez seks. I chociaż było to niesamowicie przyjemne i naprawdę przybliżało go do Romy, to ponad wszystko chciał przynosić radość jej sercu i duszy. Dać jej to poczucie, że naprawdę tu jest i nie chce nigdzie indziej się wybrać, bo jego miejsce było przy niej i tylko przy niej.
UsuńLubił, gdy się z nim droczyła. Gdy była świadoma tego, jak na niego działała, a działała na niego przecież bardzo mocno. Uwielbiał tę jej pewność siebie, ale równie mocno kochał chwile, w których pozwalała sobie na szczerość i odsłaniała przed nim te najbardziej wrażliwe części siebie. W zasadzie każda odsłona jej powodowała w nim wiele emocji i uczuć, które zmieniały się niczym w kalejdoskopie. Raz go rozczulała, innym razem rozbudzała w nim płomień, który mówił więcej i więcej.
— Będzie lepsze, bo będzie z tobą — odpowiedział z uśmiechem, po czym złożył pocałunek na jej ciele. Nie kłamał. Leo naprawdę wierzył, że cokolwiek przyniesie przyszłość, będzie łatwiejsze do udźwignięcia, jeśli będą mierzyć się z nią razem. Nie chciał wracać do minionego lata ani rozpamiętywać tego, jak trudno było mu funkcjonować bez Romy, szczególnie po tej niefortunnej gali i wyścigu w Silverstone. Nie chciał też myśleć o Ibizie, która wciąż tkwiła mu w duszy niczym ość w gardle. Wiedział, że prędzej czy później będzie musiał jej o tym powiedzieć, jeśli w ogóle, ale nie zamierzał odbierać im tej nocy na rzecz rozmowy, na którą przyjdzie jeszcze czas. Teraz chciał po prostu trzymać ją w ramionach i nacieszyć się tym, że znów była przy nim.
Jej słowa o tęsknocie poruszyły go bardziej, niż potrafiłby przyznać. Doskonale rozumiał, co miała na myśli, bo sam przez ostatnie miesiące przekonał się, jak bardzo potrafi boleć brak osoby, z którą chciałoby się dzielić nawet najzwyklejsze chwile. Jednocześnie zdawało mu się, że Romy miała większe prawa do tych uczuć… To przecież on zakończył to wszystko. Dlaczego więc brak Romy, ta cała przeklęta rozłąka, bolała go i niszczyła tak bardzo?
— Ja też nie chcę już nigdy za tobą tęsknić, Ro — powiedział cicho, muskając ustami jej skroń.
Pogładził ją po policzku, patrząc na nią z czułością. Wiedział, że same słowa nie wystarczą, a odbudowanie tego, co między nimi nadal bolało, będzie wymagało czasu. Nie zamierzał jednak ponownie podejmować decyzji za nich oboje, nie chciał też już nigdy więcej stawiać ich w sytuacji, w której Romy czułaby, że nie ma wyboru, bo on dokonał go za nią. Chciał nauczyć się mówić jej o swoich obawach, zamiast pozwalać, by to one decydowały o ich przyszłości. Romy zasługiwała na szczerość, bezpieczeństwo i pewność, że tym razem nie zostanie sama z konsekwencjami jego wyborów.
Jeśli miałby mieć jednak jedno życzenie, to życzyłby sobie, aby ta noc nigdy się nie skończyła. Nie uważał bynajmniej, że przyszłość nie była dla nich lepsza ani nie pisała dużo przyjemniejszych scenariuszy. Wręcz przeciwnie, gdzieś w głębi Leo był przekonany, że cokolwiek miało się wydarzyć, było dla nich dobre. Jednocześnie pragnął, aby ta noc trwała wiecznie, by mógł już cały czas trzymać ją w swoich objęciach i móc się nią zajmować. A już szczególnie, gdy Romy ewidentnie odwzajemniała te same odczucia, które tliły się w nim coraz bardziej. Być może dlatego po usłyszeniu jej słów Leo przez dłuższą chwilę patrzył na nią, jak gdyby próbował dojść do tego, czy to, co usłyszał, rzeczywiście było prawdą. Patrzył jej prosto w oczy, widząc, że jej spojrzenie było zupełnie inne niż wcześniej – teraz było pewniejsze, śmielsze i pozbawione tamtej nieśmiałości, która tak bardzo go rozbrajała. W tej chwili widział już, jak i zresztą wiedział, że Romy świadomie się z nim drażni. Cóż, cholera, działało.
— Nie rób mi tak, skarbie… — wyszeptał, wzdychając cicho. Jego brwi zmarszczyły się w bezradności, kiedy zrobił krok w jej kierunku. Onieśmielił się. Po raz pierwszy od dawna, w pełni tego słowa znaczeniu, onieśmielił się. Romy Bellini miała go w garści, co sprawiło, że z jego ust wydobyło się rozkoszne westchnienie — Jesteś tak cholernie seksowna, kiedy tak się mną bawisz — wyszeptał, będąc już tak blisko niej, że przestrzeń między nimi niemal zniknęła. Oparł dłoń o ścianę obok jej głowy i pochylił się bliżej. Był blisko niej, na tyle, by po raz kolejny móc skraść jej pocałunek tej nocy, lecz nie zrobił tego. Przez moment na nią patrzył, czując, jak rumieńce palą jego policzki, kiedy woda spływała po jego kręconych włosach i ramionach. On jednak zdawał się zupełnie o tym zapomnieć, skupiając się na niej i tylko na niej.
UsuńUjął jej dłoń i ułożył ją na swojej klatce piersiowej. Przez chwilę trzymał ją w jednym miejscu, dalej mając swoją własną dłoń na jej. Pozwolił Romy poczuć swój przyspieszony oddech i mocniejsze bicie serca. Dopiero po chwili zaczął przesuwać dłoń niżej, niespiesznie wzdłuż mięśni brzucha, cały czas patrząc jej w oczy. W końcu zatrzymał się na swoim podbrzuszu, a jego palce pozostały splecione z jej dłonią. Przechylił lekko głowę, a na jego ustach pojawił się zuchwały, choć wciąż nieco onieśmielony uśmiech. To jednak jego zielone oczy zdradzały znacznie więcej. Przesunął spojrzeniem po jej twarzy, a jego dłoń powoli przesunęła się wzdłuż jej brzucha. Zatrzymał ją na moment, jak gdyby celowo chciał przedłużyć jej oczekiwanie.
— To było przyjemne wyobrażenie — wyszeptał prosto w jej usta — Zwłaszcza kiedy widziałem swoją dłoń… — przerwał, przesuwając dłoń niżej, aż zatrzymał ją tuż nad przestrzenią między jej nogami — W moim ulubionym miejscu — dodał, posyłając jej delikatny, lecz łobuzerski uśmiech. Przez chwilę nic nie mówił, jedynie patrząc jej głęboko w błyszczące błękitne oczy, które zdradzały te same uczucia, które szalały w nim. W końcu puścił jej dłoń i ułożył swoje własne na jej biodrach, przyciągając ją bliżej. Serce zabiło mu mocniej, sprawiając, że Leo westchnął bezgłośnie, gdy poczuł dotyk ich nagich ciał. Nie mógł już ukryć, jak bardzo rozszalały się w nim pożądanie i podniecenie, kiedy poczuł, jak jego męskość układa się pod jej kobiecością.
— Właśnie tak sobie ciebie wyobrażałem — wyszeptał, nachylając się nad nią i muskając ustami jej skroń. W końcu zatrzymał się przy jej uchu — Tylko że wtedy byłaś wyłącznie w mojej głowie. A teraz jesteś tutaj… — dodał, oddychając coraz szybciej. W pewnym momencie cofnął się tylko odrobinę, aby móc znów spojrzeć jej prosto w oczy. Jego kciuk przesunął się powoli po jej biodrze, sam zaś nie spuszczał z niej wzroku.
— Chcesz jeszcze raz, księżniczko? — zapytał cicho — Chcesz, żebym znów się tobą zajął?
step inside my mind, you can see the shrine, got you on my walls, believe it
baby, don't be scared, want you everywhere, catch you if you fall, I mean it ❤️🔥
Octavia jeszcze nie wiedziała, co takiego wydarzyło się u Romy. Jakoś ostatnio nie miały czasu, aby się zgadać i choć przez chwilę porozmawiać, bo każda była zajęta swoim życiem i sprawami. Ot, proza życia, i ani jedna ani druga nie miała za złe tego, że nagle zrobiło się między nimi tak cicho. Teraz jednak życie Tay się nieco… pokomplikowało i potrzebowała ona kogoś, kto wysłucha jej i może w jakiś sposób nakieruje na to, co ma zrobić.
OdpowiedzUsuńI miała też cichą nadzieję, że może od Romy uda jej się dowiedzieć, co dzieje się z Gabrielem i gdzie on może być. Bo tak, martwiła się o niego, byłaby durna, gdyby tego nie robiła. Mógł jej dać krótką odpowiedzieć, czy coś jest między nimi, czy nie. Nie oczekiwała wiele, prawda?
Z tym jednym, wielkim chaosem w głowie, stanęła przed Romy, kiedy ta otworzyła jej drzwi. Wystarczyło jedno spojrzenie Octavii, by wiedziała, że u jej przyjaciółki też chyba nie dzieje się za ciekawie. Obie chyba pchały podobny wózek i obie zdecydowanie potrzebowały tego wieczoru, by usiąść na kanapie i wypić butelkę wina. Albo dwie.
— Gdybyś pogardziła, uznałabym, że chyba jesteś w ciąży — rzuciła bezmyślnie, wchodząc do mieszkania Bellini. Wiedziała, że to raczej nie było możliwe. Romy uważała. Znacznie bardziej, niż Octavia.
— Może trafiłby się nam wspólny pokój w jakimś psychiatryku? — zaśmiała się krótko, odgarniając kosmyki ciemnych włosów za ucho. — Tylko pomyśl, przez chwilę miałybyśmy spokój — postawiła butelkę z winem na stoliku w salonie. Nie zwróciła uwagi na bałagan w pomieszczeniu, przywykła do takiego stanu rzeczy z tym że, u niej walały się głównie zabawki, które Octavia odsuwała nogą, gdy leżały akurat na jej drodze.
— Wino i chipsy. Jak zgłodniejemy, to coś zamówimy, chociaż muszę przyznać, że jakoś ostatnio nie mam do tego głowy — westchnęła, odwracając się do Romy twarzą. Spojrzała na blondynkę uważnie, lustrując ją od góry do dołu spojrzeniem.
— No dobra, Ty pierwsza. Wyglądasz tak, jakby przejechał Cię walec, a ktoś jeszcze Cię odkleił i kazał funkcjonować. Co się dzieje, Romy? Albo inaczej, kto się dzieje, bo gdyby to była jakaś zwyczajna sprawa, raczej nie wyglądąłabyś tak, jak teraz. Jakbyś chciała się schować do mysiej dziury — stwierdziła. Znała Romy nie od dzisiaj, i wystarczyło jedno spojrzenie, by Octavia odgadnęła, że w jej życiu pojawiło się jakieś zamieszanie. Blanchard podeszła do Odette, którą pogłaskała delikatnie za uchem, a później, czując się zupełnie jak u siebie, znalazła się w kuchni, z której wyniosła korkociąg i dwa kieliszki. Dzisiejszego wieczor postawiła na białe, słodkie wino. Takie, którym mogą się upić, wyrzucić wszystkie żale i pomóc sobie w wyjściu z tych beznadziejnych sytuacji.
O.<./i>
— Ale żadna z nich nie jest tobą.
OdpowiedzUsuńNie musiał mówić nic więcej, bo w tych kilku słowach kryła się cała prawda. Leo otaczał się wieloma osobami, w tym wieloma rzeczywiście pięknymi kobietami. Jednak większości z tych osób nie wybrałby sam, aby przebywały wokół niego. Ludzie bywali płytcy częściej, niż ktokolwiek mógł się tego spodziewać. Większość kobiet będących w jego otoczeniu nie szukała głębszej relacji, patrząc na niego jak na obiekt, którym należy się zachwycać, i zapominając, że przecież koniec końców nadal jest człowiekiem. Dość szybko przekonał się, że im dalej w las, tym gorzej… Im więcej prestiżu zyskiwał w swoim życiu, tym więcej poznawał pustych ludzi, którzy gdzieś po drodze stracili własną tożsamość i wartości. Nieważne więc, jak bardzo piękne były kobiety, które zdążyły już stanąć na jego drodze, zazwyczaj nie szukały głębszych relacji albo samej głębi brakowało im w ogóle. Ponad wszystko jednak żadna z nich nie była nią – nie była Romy Bellini.
Naprawdę więc starał się patrzeć na Romy tylko jak na koleżankę Allegry… Tylko że nie było to takie łatwe, kiedy jego serce już na tym etapie widziało w niej swoją bratnią duszę. Dla Leo od samego początku Romy była kimś więcej niż tylko dziewczyną z zamożnej rodziny, która zapewniła jej dobre życie i możliwości. Zresztą sam przecież pochodził z obrzydliwie bogatej rodziny, więc gdyby nie Formuła 1, prawdopodobnie korzystałby z rodzinnych dóbr, aby realizować poboczne marzenia i zachcianki. Romy od początku zauroczyła go swoją szczerością i tym dobrem bijącym z jej oczu. Była pewna siebie, ale nie zarozumiała. Otwarta, ale nieprzytłaczająca. Wszystko w niej było wyjątkowe, a w jego oczach wyróżniała się na tle pozostałych koleżanek jego siostry. W zasadzie poza nią nie widział nikogo innego, nawet jeśli bardzo nie chciał dopuścić do siebie tej myśli. Nie zdołał jednak uciec od Romy Bellini, bo jak mógłby uciec od miłości swojego życia?
— Słodka jesteś — odpowiedział z uśmiechem na twarzy, czując, jak coś mięknie mu w sercu na jej wyznanie — Próbowałem robić wszystko, żebyś była tylko koleżanką mojej siostry, ale trudno było tak zrobić, kiedy od samego początku moje serce wiedziało, że masz być dla niej dziewczyną jej brata — dodał z szerokim uśmiechem na twarzy, gładząc kciukiem jej policzek. Przez moment milczał — Bezpowrotnie zawróciłaś mi wtedy w głowie — dodał nieco ciszej, a wyraz jego twarzy złagodniał jeszcze bardziej.
Serce miękło mu na samo wspomnienie tamtego czasu, bo tak rzeczywiście było – Romy od samego początku skradła jego duszę i nie oddała jej nikomu już nigdy, a na pewno nie jemu. Choć droga do nich była pokręcona, a on swoimi decyzjami jeszcze bardziej ją wydłużył, to od samego początku naprawdę stracił dla niej głowę. Jego serce biło już tylko dla Romy Bellini, myśli zawsze miały w tle jej obraz, a przed oczami widział wyobrażenie ich wspólnej przyszłości. Leo zakochał się w niej na zabój, nie wyobrażając już sobie bez niej życia, co potwierdzał chociażby fakt, jak bardzo był nieszczęśliwy bez niej u swojego boku. Rozstanie miało mu pomóc zachować fason, skupić myśli na sobie i swojej karierze, spróbować jakoś zebrać to wszystko w całość i wrócić na padok. W zamian był załamany, przybity, znajdował się w tak mrocznym miejscu jak ostatnim razem, cztery lata temu. Te okresy łączyła jedna rzecz – w żadnym z nich nie miał u swego boku Romy. Ona była jego lekarstwem na wszystko, światłem w tunelu, jego kochaną anielicą.
Gdy więc tej nocy wyznał jej miłość, mówił samą prawdę i pragnął całym sobą, aby Romy tę miłość czuła. Wiedział, że do tego będą potrzebować dużo więcej niż tylko tej upojnej nocy, ale nie była to pora na to, aby o tym rozmawiać – aby pytać, co dręczy jej myśli, co tak szybko potrafił wychwycić z jej spojrzenia. Ani o to, czy czuje się w pełni pewna jego uczuć i obecności, gdy jej dłonie momentami drżały, dotykając jego skóry. Serce mu pękało na myśl, że będąc tak blisko niego, mogłaby teraz czuć się samotna albo mieć wrażenie, że to wszystko zaraz zniknie… Bo nie zniknie już nigdy. Leo nie mieściło się w głowie, aby miał wypuścić ją z ramion swojego całego jestestwa. Romy była jego życiem, jego sensem, jego sercem i najdroższym skarbem… I już nigdy tego nie zaprzepaści.
UsuńJednocześnie ta noc dawała mu przestrzeń na to, aby móc pozwolić sobie na pewne wyznania i wyrażać swoją miłość bardziej fizycznie. Nie chodziło już nawet o aspekt cielesny, ten związany z pożądaniem, które często prowadziło ich do upojnego seksu. Chodziło o to, jak każdym ruchem – czy to spojrzeniem rozmarzonych oczu, czy czułym dotykiem, czy może delikatnym słowem – mógł pokazywać jej, że ją kocha. I na tym w zasadzie mu zależało: aby tej nocy pokazać jej tę miłość na tyle, na ile mógł. Pragnął, aby Romy czuła się dobrze, w pełni kochana przez niego i podziwiana. Leo chciał, żeby ta noc faktycznie stała się dla nich miłym wspomnieniem, bo przecież miała stać się początkiem ich właściwego początku.
Być może właśnie dlatego Leo czerpał pełnymi garściami z każdej chwili, jaką mogli spędzić z Romy tej nocy, niezależnie od tego, czy byli w łóżku, w przedpokoju, czy pod prysznicem w jej łazience. Ciepło, które otulało jego serce, nie było wynikiem gorącej wody spływającej po jego rozgrzanym ciele, a bliskości Romy – tego, jak czule dotykała jego ciała, a jednocześnie jak jemu pozwalała się dotykać.
Na jej wyznanie mimowolnie zmarszczył czoło, a w jego spojrzeniu pojawiło się wzruszenie, którego nie potrafiłby ukryć, nawet gdyby próbował. Przez chwilę po prostu na nią patrzył, jak gdyby próbował zapamiętać nie tylko każde wypowiedziane przez nią słowo, ale i sposób, w jaki na niego patrzyła, kiedy je mówiła. Kąciki jego ust uniosły się nieznacznie, choć usta zadrżały, zdradzając, jak bardzo poruszyły go jej słowa. Przesunął dłonią po jej twarzy, a następnie przykrył jej dłoń własną, przytrzymując ją chwilę dłużej przy swoim policzku. Przymknął oczy i na moment pochylił głowę, muskając ustami wnętrze jej dłoni.
— Nie chcę, żebyś kiedykolwiek musiała przestawać mnie kochać — wyszeptał, otwierając oczy i patrząc na nią — Nie potrafię żyć bez ciebie — dodał, nadal trzymając jej dłoń pod swoją — Ty jesteś moim życiem, Romy — dodał z delikatnym uśmiechem na twarzy.
Te słowa w zasadzie doskonale podsumowywały to, jak ją widział. Romy była jego wszystkim. On sam z kolei naprawdę głęboko wierzył w to, że czeka ich wspólna przyszłość, taka właściwa, jaka powinna była być od samego początku. Pragnął zostawić to wszystko za sobą i skupić się tylko na nich, bo teraz, gdy Romy dała mu szansę, nie chciał tego zepsuć. Chciał dać jej powód, aby była przekonana, że podjęła dobrą decyzję; żeby była pewna tego, że Leo już nigdy jej nie rozczaruje.
Nie chciał jej więc też rozczarować tej nocy. Chciał dać jej wszystko to, czego potrzebowała, niezależnie od tego, czy było to coś bardziej sensualnego i cielesnego, czy może bardziej emocjonalnego i delikatnego. A może nawet oba jednocześnie – wszystko, czego Romy pragnęła, Leo chciał jej dać. I nie liczyło się już nic więcej. Teraz Leo doskonale to wiedział, głęboko wierząc, że rano te uczucia i ta pewność nadal będą w nim tak żywe i silne. Nie miał już dłużej zamiaru przejmować się tym, co powiedzą inni. Koniec. Od teraz nie chciał, aby świat dyktował mu warunki, zarówno ten zewnętrzny, jak i wewnętrzny. Jeśli Rafe miał być niezadowolony albo ktokolwiek inny, trudno. Niech tak będzie. Wszystko, byle Romy była szczęśliwa, a on nareszcie mógł publicznie przytulić, pocałować, dać kwiaty czy przywieźć kawę swojej dziewczynie. Leo naprawdę wierzył, że czekały ich cudowne wspólne lata, bo to, że nie prowadzili zwyczajnego życia, nie oznaczało przecież, że nie zasługiwali na szczerą i prostą miłość. I Leo właśnie taką miłość chciał im zapewnić.
UsuńNa wszystko to miał jednak przyjść odpowiedni czas, a Leo nie zamierzał niepotrzebnie niczego przyspieszać. Chciał pozwolić, by ta noc potoczyła się własnym rytmem, bez oczekiwań i narzucania czegokolwiek, oddając się chwili równie naturalnie, jak robiła to Romy. W pewnym sensie był jej odbiciem – pragnął tego, czego pragnęła ona, a jej szczęście i poczucie bezpieczeństwa znaczyły dla niego znacznie więcej niż zaspokojenie własnych potrzeb. Dlatego tak bardzo zależało mu na tym, by ani przez moment nie odniosła wrażenia, że bliskość fizyczna jest ceną, jaką musiałaby zapłacić za to, by mógł zostać przy niej na tę noc, a potem obudzić się u jej boku kolejnego poranka. Chciał, żeby wiedziała, że pragnie jej obecności niezależnie od tego, dokąd zaprowadzi ich wspólnie spędzony czas.
Jednocześnie dostrzegał w jej spojrzeniu i gestach tę samą tęsknotę, która od tygodni nie dawała mu spokoju. Romy również go pragnęła, a świadomość ta sprawiała, że coraz trudniej było mu zachować resztki opanowania, zwłaszcza gdy z taką swobodą wykorzystywała swoje wdzięki, by wytrącić go z równowagi. Nie potrafił się jej oprzeć. Nigdy nie potrafił. Wystarczyło jedno spojrzenie, ledwie dostrzegalny uśmiech czy drobny gest, by cały jego rozsądek znikał, a on sam bezpowrotnie tracił grunt pod nogami. Cholernie za nią szalał i chyba właśnie dlatego tak łatwo przychodziło jej przejmowanie nad nim kontroli, nawet jeśli zwykle to on był tym, który ją prowokował. Nie pamiętał już, kiedy ostatnio czuł się tak onieśmielony… A jednak Romy potrafiła dokonać tego bez najmniejszego problemu. Co więcej, sam wcale nie miał ochoty się przed tym bronić.
— Nie proś mnie o takie rzeczy, bo oszaleję już całkiem… — odpowiedział cicho, odwzajemniając jej spojrzenie. Czuł jej wzrok na sobie, sam jednak był zbyt skupiony na oglądaniu jej wdzięków. Romy była tak piękna… Tak piękna. Nie potrafił nie pożerać jej wzrokiem, mimo rumieńców, które paliły mu policzki. Serce biło mu szybciej, a tętno odbijało się echem w uszach, gdy patrzył, jak nieziemsko wyglądała, oparta o płytki ściany. Romy wyglądała wspaniale zawsze, ale gdy miał ją w pełnej okazałości, miękły mu kolana. Był takim cholernym szczęściarzem, że to właśnie jego Romy błogosławiła tymi widokami.
Na jej kolejne słowa zarumienił się jeszcze bardziej, czując, jak pobudzają jego wyobraźnię. Mimowolnie lekko rozchylił usta i przymrużył oczy, czując, jak ciepło zaczyna znów tej nocy zbierać się w jego podbrzuszu. Wyobraźnia sama podsuwała mu obrazy, których zdecydowanie nie zaliczyłby do tych grzecznych, co tym bardziej potwierdzało, jak mocno działało na niego to, kiedy Romy go kokietowała. Miała go w swojej garści. Nie wiedział, w jaką grę z nim gra, ale… Cóż, podobało mu się. A gdy coś zaczynało mu się podobać, nie było już łatwego odwrotu.
Jego serce biło coraz szybciej, gdy czuł, jak blisko miał ją siebie, a jednak miał wrażenie, jak gdyby wszystko wokół spowolniło. Przyglądał jej się uważnie, z cieniem uśmiechu na twarzy, choć pod tym niewinnym uśmiechem kryło się coś dużo mniej niewinnego. Przesunął kciukiem po jej policzku, nachylając się odrobinę bliżej.
Usuń— Skarbie… — zaczął cicho, przeciągając to słowo z rozbrajającą wręcz łagodnością — Wołałaś moje imię, huh? — powtórzył, zadowolony z tego, co usłyszał, czując, jak powoli wraca jego naturalna pewność siebie — Nawet nie wiesz, co robisz ze mną, kiedy mówisz mi takie rzeczy… — wyszeptał prosto w jej usta, aż w końcu pochylił głowę i przybliżył się do jej ucha, jak gdyby to, co chciał powiedzieć, miało znaleźć się wyłącznie w tej małej, odciętej od świata przestrzeni — Teraz mnie rozochociłaś. Chcę zobaczyć to wszystko — dodał, po czym musnął ustami jej skroń, a potem policzek. Mógłby dalej ją tak prowokować, sprawdzać, jak bardzo sama próbowałaby przesunąć granice ich gry, i przez kolejne minuty doprowadzać ją do tego samego słodkiego rozdrażnienia, do którego doprowadzała go ona. Wolał jednak, aby ta ich mała, rozkoszna gierka była czymś, co będą rozwijać oboje.
Gdy miał już kontynuować tę zadziorną grę słów, poczuł jej usta na swoich własnych. W uszach niemal mu szumiało, gdy czuł słodki smak jej pocałunków. Jego dłoń mimowolnie zacisnęła się na jej biodrze, a drugą ułożył na jej nodze, przyciskając ją do swojego ciała. Oddawał jej te pocałunki czule, a jednocześnie z wyraźnym głodem, zdradzającym, jak bardzo znów chciał móc ją poczuć.
— A ja pragnę ciebie, moja słodka — odpowiedział z trudem między pocałunkami, które pogłębiały się między nimi coraz bardziej — Pragnę dać ci każdy kolejny raz — dodał chwilę później.
W końcu jednak oderwał się od niej, napierając na nią swoim ciałem. Czuł, jak jego męskość coraz wyraźniej zdradza budzące się w nim pożądanie. Patrzył przez chwilę prosto w jej oczy, które teraz zdawały się być odbiciem jego własnych.
Onieśmielenie złagodniało, a on pokierował dłonią, która znajdowała się na jej biodrze, tak, by móc odnaleźć jej rękę, którą nadal obejmowała jego szyję. Ujął ją z czułością, która wcale nie pasowała do zuchwałego błysku w jego oczach. Odwrócił jej dłoń do siebie, złożył na jej palcach pocałunek, a potem przytrzymał ją przez chwilę przy swoich ustach, jak gdyby wciąż nie potrafił nacieszyć się tym, że znów może być tak blisko niej.
— Dobrze — wyszeptał w końcu — Pokażę ci — dodał cicho.
Nie chodziło tylko o tę intymną grę między nimi. Chciał jej pokazać, że nawet podczas tych wszystkich samotnych nocy nie potrafił przestać o niej myśleć; że jego wyobraźnia nieustannie wracała do jej twarzy, ust i dotyku, którego tak bardzo mu brakowało.
Powoli jeszcze raz tej nocy poprowadził jej dłoń wzdłuż swojego brzucha, pozwalając Romy poczuć napięcie jego mięśni i przyspieszony ruch pod wpływem oddechu. Cały czas ją obserwował, uważnie i pożądliwie, a kiedy nareszcie zatrzymał jej rękę niżej, wyszeptał:
— Nie tylko pokażę, ale poczujesz to sama.
Po tych słowach westchnął cicho i poprowadził jej dłoń niżej. Ujął jej palce, czule i rozkosznie układając je na swojej męskości. Poczuł przypływ przyjemnego dreszczu na skórze nagich pleców, kiedy dotarło do niego, gdzie właściwie znajduje się jej dłoń. Trzymał ją chwilę dłużej, jak gdyby bał się ją puścić, opuszczając wzrok. Jego oddech stał się cięższy, gdy mimowolnie poruszył biodrami, jak gdyby jego ciało samo domagało się jej rozkosznych pieszczot. To z kolei było niemal idealnym odbiciem tego, co czuł przez wszystkie te tygodnie bez niej… Nie chciał innej bliskości, kogoś obcego czy kogoś, kto miałby ją zastąpić. Jego ciało i serce zawsze szukały tylko jej, bliskości jego ukochanej Romy.
Usuń— Teraz widzisz, co się ze mną działo, kiedy oczami wyobraźni widziałem ciebie, nagą i tylko moją… — wyszeptał, przechylając głowę na bok, gdy uniósł spojrzenie na jej oblicze, a w jego uśmiechu pojawiła się znajoma, nieco bezczelna nuta. Następnie pocałował ją delikatnie, bez pośpiechu, lecz wciąż na tyle namiętnie, by czuła głód jego tęsknoty, która nadal się w nim tliła.
W końcu sam odsunął jej dłoń od swojej męskości, która niemalże pulsowała od rozkosznego dotyku jej palców. Spojrzał na nią, a w jego oczach znów pojawiło się rozmarzenie. Nic dziwnego, nigdy przecież nie przestanie marzyć o Romy Bellini. Ponownie ułożył dłoń na jej talii. Jego kciuki zataczały kręgi na jej biodrach, a na twarzy pojawił się zuchwały uśmiech. Zanim jednak coś powiedział, złożył czuły, rozkoszny pocałunek na jej szyi. Potem zaczął sunąć językiem wzdłuż jej obojczyków, aż nachylił się nad jej rozkosznymi piersiami. Musnął ustami jej skórę, składając na niej czułe, lecz wciąż pełne pożądania pocałunki. Czuł, jak jego męskość twardnieje coraz bardziej. Ciepło rozlało się po całym jego ciele. Równie dobrze mógłby to wszystko już porzucić, w pełni oddając się podnieceniu, które rosło w nim z każdą minutą coraz bardziej. Mógłby ułożyć się pod jej wspaniałą kobiecością, znajdując językiem drogę ku jej wnętrzu, by tym razem dać jej to, czego nie dał jej wcześniej w sypialni. Co więcej, jego podniecenie rozszalało się w nim jeszcze bardziej, gdy pomyślał, jak bardzo po tym wszystkim chciałby znów połączyć ich ciała i dać im szansę na kolejny, przyjemniejszy, może nawet dużo bardziej temperamentny i dziki szczyt ekstazy. Zamiast tego wziął jednak głęboki oddech i oderwał usta od rozgrzanej skóry jej jędrnych piersi. W uszach niemal mu dudniło, gdy znów na nią spojrzał, odnajdując dłonią jej własną.
— A teraz wyobraź sobie, że moja dłoń jest twoją, moja słodka — wyszeptał, nadal trzymając jej dłoń — I pokaż mi, co robiłaś, kiedy wołałaś moje imię, skarbie — dodał z ledwością — A potem sprawię, że będziesz je wołać jeszcze głośniej, dobrze? — wyszeptał prosto w jej usta.
wanna put my fingers through your hair, wrap me up in your legs
and love you 'til your eyes roll back 🖤🔥
To były kwestie, które zawstydzały mężczyzn. Coś, czym nie chwaliliby się kolegom, bo nie potrafiliby pokazać tej delikatniejszej części siebie, która istniała, gdy czuli się kochani przez swoje kobiety. Dla Leo to nie było problemem; nie wstydził się tego, co od samego początku robiła z nim Romy. Bycie onieśmielonym niewinną, słodką i uroczą Romy było dla niego niemalże zaszczytem, bo oznaczało, że to jego blondynka wybrała, aby ulokować w nim swoje uczucia. Później, naturalnie, przekonał się, że jego słodka i niewinna Romy potrafiła być niegrzeczna, ale wszystko to poświadczało, jak głębokie zrodziły się między nimi uczucia. Nie chodziło przecież wyłącznie o to, jak rozbrajała go jednym uśmiechem czy jak potrafiła sprawić, że zapominał o całym świecie, gdy trzymał ją w swoich objęciach. Chodziło też o to, że przy niej nie zawsze musiał być tym pewnym siebie Leone Maxwellem, który wiedział, jak zachować się w każdej sytuacji czy jak ukrywać przed światem wszystko, co mogłoby zostać uznane za oznakę jego słabości. A jego słabością ponad wszystko była ona. Przy Romy nie musiał udawać, że nic nie jest w stanie go onieśmielić, że nie potrzebuje czułości czy nie zależy mu na słowach, które potrafiły go ukoić. Przy niej mógł pozwolić sobie nie tylko na pełną namiętność, pasję i wręcz podsycanie tego płomienia, który był między nimi – mógł pozwolić sobie również na szczerość, odrobinę nieporadności, delikatność i wrażliwość, którą długo już trzymał z dala od obcych spojrzeń. Być może dlatego pozwalał jej zajrzeć w głąb siebie, pozwalał się też zaskakiwać, bo za każdym razem odkrywał, że Romy potrafiła dotrzeć do części jego duszy, o której sam wcześniej nawet nie wiedział.
OdpowiedzUsuń— Nie musisz się starać — zaśmiał się, choć te słowa bardzo go rozczuliły — Po prostu bądź zawsze sobą, moja księżniczko — dodał, posyłając jej delikatny uśmiech, po czym złożył czuły pocałunek na jej ustach. Mówił samą prawdę. Romy była wspaniała sama z siebie. Jej aura od samego początku zauroczyła Leo i od tamtej chwili nie było już odwrotu. Romy nie musiała więc starać się robić czegoś więcej, aby tę jego uwagę utrzymać… Oczywiście, Leo doskonale wiedział, że nie miała tego na myśli. Jednocześnie nie chciał też, aby kiedykolwiek myślała, że w ogóle byłaby potrzeba, aby zacząć tak robić, by znów go nie stracić. Leo pokochał ją głęboko i bezpowrotnie, a jego serce należało już tylko do niej. Istniało życie przed Romy Bellini, ale życia po niej już nie było, bo to ona była jego sensem i jego wszystkim. Dalej nie potrafił ułożyć tego w swojej głowie, że jedna impreza urodzinowa jego siostry sprawiła, że poznał miłość swojego życia. Uciekał przed tym długo, ale jego przeznaczenie w końcu go dogoniło. A on już był zmęczony uciekaniem… Kochał Romy i chciał pokazywać jej to każdego dnia.
Nic więc dziwnego, że odkąd tylko ich relacja nabrała tempa, przestał postrzegać ją tylko jako swoją przyjaciółkę. Co więcej, on nigdy jej przecież tak w pełni nie postrzegał, bo nawet kiedy była dziewczyną Olivera, cała jego dusza krzyczała, że Romy jest jego. Gdy pocałowali się więc po raz pierwszy, nie było już szansy na odwrót. Leo przepadł już całkowicie, a Romy go pochłonęła. To w tamtej chwili zaczął już widzieć ją jako swoją ukochaną… Jako swoją dziewczynę. A jednak, widząc zaskoczenie Romy, coś go połaskotało. Ot, trochę powodowane onieśmieleniem, trochę rozczuleniem. Romy bowiem była pierwszą dziewczyną, przed którą w ogóle zaczął się tak otwierać i pokazywać najwrażliwsze zakamarki swojej duszy. Tej nocy odsłonił się przed nią już całkowicie.
— Może — odpowiedział przekornie, mrużąc oczy. Następnie złożył pocałunek w kąciku jej ust i na moment wtulił się w jej szyję. Przez moment milczał, a rytm jego oddechu nieco złagodniał, zupełnie tak, jak gdyby jego ciało rozumiało, że jest w domu. Tym domem była ona. Romy — Zawsze byłaś moją dziewczyną — wyszeptał, jeszcze przez chwilę wtulając się w nią, znajdując ukojenie w słodkim zapachu jej skóry. W końcu odsunął się i spojrzał na nią — A ja jestem twoim chłopakiem, prawda? — zapytał z szerokim uśmiechem na twarzy, unosząc brew, jak gdyby próbował się z nią nieco podroczyć. Wszystko to było bardzo urocze, ale jednocześnie uświadamiało Leo, jak bardzo żałował, że już wcześniej nie rozpoczął tego właściwie… Trudno, czasu by nie cofnął i nie zmienił historii z Oliverem, ale przecież w pewnym momencie mogli ujawnić się już ze swoim związkiem. Pokazać światu, że siebie kochają i uważają to za swoje największe błogosławieństwo. W zamian przeszli przez bolesny okres rozłąki, i to z jego własnej głupoty, raniąc swoje serca. Żałował więc tego, że nie poczynił innych kroków… Te wszystkie niedopowiedzenia, uczucia schowane w gestach, ale nieokazywane w słowach. Żałował tych wszystkich momentów, w których nie powiedział jej wprost, że ją kocha, że jest jego dziewczyną, że to z nią widzi swoją przyszłość. Było mu niemal wstyd na myśl, że był czas, kiedy nieświadomie pozwalał jej na to, by czuła, że może jednak chodzi tylko o coś fizycznego, a przecież nigdy tak nie było. Nawet jeśli wcześniej nie wypowiadał tych słów na głos, to w jego głowie przyszłość od dawna była tylko z Romy. To z nią wyobrażał sobie zwyczajne i niezwyczajne poranki, wspólne podróże, ją w padoku i ją wracającą z nim do domu. Leo wyobrażał sobie, że będzie tym, do którego zwróci się po ciężkim dniu, by móc znaleźć w nim oparcie. Nie pragnął więc jedynie wielkich deklaracji ani chwil, w których emocje odbierały im zdolność myślenia. Pragnął również całej codzienności, tej nie zawsze idealnej i często niełatwej, ale ich własnej. I chyba właśnie to uświadamiało mu najbardziej, jak mocno jego uczucia wykraczały poza samo zakochanie. Nie wyobrażał sobie Romy jako przelotnego rozdziału, nie potrafił tak myśleć nawet wtedy, kiedy próbował przekonywać samego siebie, że rozsądniej było trzymać się od niej z daleka. Nie chciał już być mężczyzną, który kocha ją po cichu, a potem pozwala, by własny strach decydował za niego. Chciał, żeby wiedziała o tym, jak za nią szaleje i żeby już nigdy więcej nie musiała odczytywać znaczenia jego gestów czy zastanawiać się, czy ma prawo oczekiwać od niego czegoś więcej. Zasługiwała na miłość, która nie wymagała domysłów – na taką, którą można było zobaczyć, usłyszeć i poczuć każdego dnia. Żałował tylko, że nie dał jej tego dużo szybciej.
UsuńMimo wszystko, mawia się, że lepiej późno niż wcale. To było ich późno, ale było – a to najważniejsze. To, że znaleźli znów drogę do siebie, że ich serca znów były obok siebie, a dusze splotły się w objęciach. Chociaż Leo zdawał sobie sprawę, że jeszcze dużo było przed nimi i wiele rozmów, w tym trudniejszych, tych, które miały wymagać od niego jeszcze większych pokładów szczerości, był gotów. Bo chciał, aby Romy i on dostali właściwą szansę, a Leo był gotów zrobić wszystko, aby tak się stało.
Słysząc jej kolejne słowa, coś w nim delikatnie pękło – nie tyle ze smutku, co wzruszenia. To, co leżało na jej sercu, a co od tylu miesięcy wisiało między nimi, miało ogromny ładunek emocjonalny. Leo czuł ulgę, że teraz mogła to wszystko powoli zacząć z siebie wyrzucać, dając spokój własnemu sercu. Jednocześnie było mu żal, że już wcześniej nie zapewnił jej do tego warunków.
— Przepraszam, skarbie, że nie zrobiłem tego wcześniej — wyszeptał, marszcząc czoło, a jego spojrzenie złagodniało — Powinienem był już dużo wcześniej powiedzieć ci, jak bardzo cię kocham. Przepraszam, że tego nie zrobiłem — dodał, ujmując jej uroczą twarz w swoje dłonie. Pogładził ją po policzku, patrząc jej głęboko w oczy.
— Już nie będę taki głupi, Romy. Jestem tutaj, zawsze byłem, ale tym razem cię nie rozczaruję. Obiecuję ci, że wszystko naprawię — powiedział — Przejdziemy przez wszystko razem, tylko ty i ja.
UsuńOstatnie słowa zabrzmiały niczym przysięga. Ta wyjątkowa noc trwała dalej, a uczucia między nimi zaczynały na nowo nabierać tempa, oddając ich serca i umysły potrzebie kolejnych uniesień. W tym wszystkim Leo jednak doskonale rozumiał, co mówi i był świadom tego, jakie obietnice jej składa. Oboje z Romy od początku mieli ten chaos gdzieś wypisany na swojej drodze… Była w tym niezwykła ironia losu, że równie chaotycznie odzyskali siebie, dając sobie możliwość na właściwy start. Jednocześnie było w tym coś niemal poetyckiego, gdy wiedział, że ten chaos razem przekują na spokój – ten, na który zasługiwali od samego początku.
Tak naprawdę, zaczynali robić to już teraz, przynosząc sobie ulgę, zarówno tę emocjonalną, jak i fizyczną. I może właśnie dlatego tak bardzo potrzebowali tej chwili. Nie tylko po to, by nadrobić stracony czas i przypomnieć sobie, jak dobrze potrafili odnajdywać się w swoich ramionach, ale również po to, by na nowo nauczyć się siebie – bez niedopowiedzeń, bez lęku przed tym, co przyniesie jutro, bez konieczności ukrywania tego, czego pragnęli. Leo chciał dać Romy wszystko to, czego nie potrafił jej dać wcześniej, a ponad wszystko tę pewność, że jest kochana, pożądana i że nie musi już zastanawiać się, jakie miejsce zajmuje w jego życiu. A jeśli mógł jej to pokazać nie tylko słowami, ale również każdym gestem, pocałunkiem i spojrzeniem, zamierzał wykorzystać każdą nadarzającą się ku temu okazję. Tym bardziej że Romy, stojąca tak blisko niego, z każdym kolejnym wyznaniem odsłaniała przed nim kolejne fragmenty siebie, a on nie potrafił być obojętny na to, jak łatwo czułość między nimi przechodziła w pożądanie.
Mam długą listę rzeczy, o które chciałabym cię poprosić. Zadrżał, słysząc te słowa. Niemalże głupio byłoby mu przyznać, jak bardzo Romy działała na niego, mówiąc takie rzeczy. Miała go niemal w garści, a on każdą swoją reakcją pokazywał jej, że działała na niego bardziej, niż sama mogła być tego świadoma. Ta myśl bynajmniej mu nie przeszkadzała. Wręcz przeciwnie, chciał, aby Romy była w pełni świadoma tego, jaką moc miała nad nim… Była przecież Panią jego serca. Jego cudowną boginią.
Nie potrafił więc powstrzymać uśmiechu, kiedy słyszał kolejne jej słowa. Z pozoru niewinne, a jednak na tyle niegrzeczne, że jednak wystarczyły, by jego wyobraźnia natychmiast podsunęła mu obrazy, których nie zamierzał już tak łatwo się pozbywać. Przez moment pokornie pokręcił głową, jak gdyby wciąż nie dowierzał, że jego niewinna, słodka, urocza Ro miała upojne myśli, w których odgrywał główną rolę. A przecież powinien był się domyślić, skoro on sam nie potrafił wyrzucić jej z głowy, każdej nocy marząc o niej.
— Może więcej? — powtórzył zuchwale, unosząc brwi — Kto by pomyślał, że moja dziewczyna potrafi być taka niegrzeczna? I powiedz, co ja mam teraz z tobą zrobić, hm? — powiedział, z taką czułością, że trudno byłoby uznać jego słowa za coś innego niż zachwyt. Wręcz wyglądał na człowieka, który z największą przyjemnością pozwoliłby jej doprowadzić się do jeszcze większego onieśmielenia. Świadomość, że Romy zauważyła to i najwyraźniej była tym zachwycona, tylko pogarszała sprawę. Nie pamiętał, kiedy ostatnio czuł się przy kimś tak bezbronny we własnej pewności siebie, z nią jednak nie chciał tego ukrywać.
Kiedy jej dłoń tak idealnie obejmowała jego męskość, w pewnym momencie sama nadając rytm tej rozkoszy, przez moment przymknął oczy. Niemal zabrakło mu tchu, bo było coś niezwykle intymnego w tym, że Romy chciała poznawać jego reakcje, obserwować je i sprawdzać, jaki wpływ na niego miała. Dawał jej teraz dostęp do czegoś bardzo osobistego, a ona zdawała się czerpać z tego przyjemność – to cieszyło go najbardziej. Taniec ich spojrzeń tylko podkręcał tę atmosferę, a on naprawdę próbował zachowywać pewność siebie mimo wyraźnego onieśmielenia, które mieszało się z przyjemnością zbierającą się w jego podbrzuszu. Odetchnął dopiero wtedy, gdy odsunął jej dłoń.
UsuńUśmiechnął się pod nosem, po czym ponownie odnalazł jej spojrzenie. Wzrok jego zielonych oczu, nieco rozmarzony, nadal zdradzał, że pragnął, aby Romy wiedziała, że może być przy nim odważna, niegrzeczna, może nawet bezwstydna, jeśli właśnie na to miała ochotę. Wcale nie musiała chować swoich pragnień ani obawiać się, że odsłoni przed nim zbyt wiele, skoro on sam odkrywał się przed nią.
— Pokaż mi wszystko, czego tylko zapragniesz — wyszeptał, muskając ustami jej policzek — Bo jestem bardzo ciekaw tego, o czym marzysz, moja słodka — dodał ciszej, wypowiadając te słowa z przekorną niewinnością, której zupełnie nie potwierdzał jego uśmiech. Potem przyciągnął ją bliżej i pocałował, jak gdyby chciał dać jej do zrozumienia, że na razie nie potrzebował żadnych dalszych wyjaśnień. Mieli przecież czas, by odkrywać siebie na nowo i co więcej – tym razem nie musieli poprzestawać na wyobraźni.
Rzeczywistość jednak przerastała obrazy wyobraźni dużo bardziej, niż mógł się tego spodziewać. Leo przez cały ten czas nie spuszczał z Romy wzroku, podziwiając jej twarz z niemal bezczelną uwagą, jak gdyby chciał zapamiętać każdą najmniejszą zmianę jej wyrazu, każde drgnięcie ust i każde spojrzenie, którym próbowała zdradzić mu więcej, niż zamierzała powiedzieć na głos. Kącik jego ust uniósł się powoli, kiedy dotarło do niego, co właściwie miał zaraz doświadczyć, gdy pozwolił, aby ujęła jego dłoń. Serce biło mu dużo szybciej, a w uszach dudniło od podniecenia, które rosło w jego ciele, gdy myślał o tym, iż Romy nie tylko za nim tęskniła. Ona nawet podczas ich rozłąki znajdowała w swojej wyobraźni miejsce właśnie dla niego. I tylko dla niego. Na krótką chwilę zniknęła z niego ta przekorność, ustępując miejsca czemuś znacznie bardziej szczeremu – wdzięczności, która wyrażała się przez miłość, w rytm której biło jego serce. W końcu jednak ponownie spojrzał na nią z tym znajomym błyskiem w oczach, czując, jak serce zaczyna uderzać w jego piersi jeszcze szybciej.
Pierwsze, bardziej intensywne uderzenie gorąca rozpłynęło się po jego drżącej skórze w momencie, gdy Romy ułożyła jego dłoń na swojej piersi. Mimowolnie delikatnie ścisnął ją, gdy jego palce ją objęły, a on niemal odruchowo przymrużył oczy. Utrzymywał kontakt wzrokowy ze swoją ukochaną, co jeszcze bardziej wzmacniało poczucie podniecenia, które coraz bardziej kumulowało się w jego męskości. Nie zamierzał ukrywać, jak działała na niego jego dziewczyna, jak i świadomość, że Romy miała własne fantazje dotyczące ich dwojga. To działało na jego wyobraźnię równie mocno jak na jego próżność.
Drugie uderzenie gorąca okazało się znacznie intensywniejsze, przez co Leo mimowolnie przymrużył oczy, pozwalając Romy przejąć inicjatywę. Czuł, jak napinają mu się mięśnie, a oddech stopniowo przyspiesza, gdy prowadziła jego dłoń wzdłuż swojego brzucha. Rozchylił usta, jakby chciał coś powiedzieć, lecz ostatecznie nie wydobył z siebie ani słowa. Nie potrafił oderwać od niej wzroku, świadomy, że ciemniejąca z każdą chwilą zieleń jego oczu zdradzała znacznie więcej, niż byłby w stanie wyrazić słowami. Mimo to pragnął, by również jego dotyk stanowił odpowiedź na wszystko, co właśnie mu wyznała.
UsuńTrzecie uderzenie gorąca przyszło w chwili, gdy Romy wreszcie ułożyła jego dłoń między swoimi udami. Choć spodziewał się tego gestu, rzeczywistość okazała się znacznie bardziej intensywna, niż zakładał. Przeszył go dreszcz, a napięcie, które dotąd gromadziło się w jego ciele, stało się niemal niemożliwe do zignorowania. Świadomość, jak bardzo mu ufała i jak otwarcie pozwalała mu odczuć własną bliskość, poruszała go na wielu płaszczyznach. Łechtała jego próżność, ale jednocześnie sięgała znacznie głębiej — do tej części niego, która wciąż nie potrafiła uwierzyć, że mimo wszystkiego, co ich rozdzieliło, nadal zajmował tak szczególne miejsce w jej myślach. A kiedy wracał do jej wyznania i uświadamiał sobie, że nawet w chwilach, które należały wyłącznie do niej, wyobrażała sobie właśnie jego, westchnął cicho. Jego ramiona i plecy napięły się jeszcze mocniej, zdradzając, jak silnie działała na niego zarówno sama Romy, jak i intymność tego, czym właśnie się z nim podzieliła.
— Romy… — wyszeptał, nachylając się ku niej i pozwalając Romy nadawać rytm ruchom własnych bioder, gdy jego dłoń wciąż spoczywała na jej kobiecości — Nawet nie zdajesz sobie sprawy, jaka jesteś teraz seksowna… — dodał ciszej, niemal muskając wargami jej usta. W końcu złożył na nich delikatny pocałunek, nie odsuwając się od niej ani na moment. Przez krótką chwilę trwał w milczeniu, aż w końcu odsunął drugą dłoń od jej biodra i ujął rękę Romy. Splótł ich palce, zatrzymując je w uścisku na kilka sekund, po czym uniósł jej dłoń do swojej szyi. Zaraz potem zrobił to samo z drugą, uwalniając ją z bliskości ich dłoni, pozwalając jej objąć go obiema rękami. Jego spojrzenie powoli przesunęło się po jej twarzy, zatrzymując się na ustach, zanim ponownie odnalazł jej oczy. Wciąż dotykał jej z wyczuciem, niemal ostrożnie, jak gdyby chciał zapamiętać każdy szczegół tej chwili. Jednak gdy znów spojrzał na Romy, wcześniejsze onieśmielenie ustąpiło miejsca pewności, której nie musiał już ukrywać. Nie odrywał od niej wzroku, a w jego zielonych oczach nie było niczego, co mogłoby pozostawić wątpliwości co do tego, jak bardzo jej pragnął.
— Nie musisz już sobie tego wyobrażać, skarbie... Pokażę ci, jak wiele jeszcze mogę ci dać — powiedział, patrząc jej głęboko w oczy, a jego głos stał się jeszcze niższy — Chcę, żebyś zapamiętała tę noc, Ro.
Po tych słowach przybliżył się do niej, układając jedną dłoń na jej boku, tuż pod piersią. Złączył ich usta w głębokim pocałunku, a jego dłoń, która nadal znajdowała się między jej nogami, niemal od razu odnalazła swój rytm. Leo zaczął poruszać palcami po szczycie jej łechtaczki, patrząc jej głęboko w oczy. Ciepło rozlewało się po jego ciele, a cały świat przestał istnieć na dobre, gdy miał ją znów tej nocy tak blisko siebie. Jego oddech stawał się coraz cięższy i szybszy wraz z szybszym rytmem ruchu jego palców. Pragnął móc znów dać jej tej nocy szczyt przyjemności, choć doskonale wiedział, że tym razem pożądanie, które się w nim rozszalało, było głodniejsze, a on całym sobą chciał móc poczuć, jak ich ciała znowu stają się jednością.
Połączył ich usta w kolejnym pocałunku, a następnie przesunął ustami w dół, tuż na jej szyję. Zaczął namiętnie pozostawiać na jej skórze mokre pocałunki, poruszając dłonią coraz intensywniej.
Usuń— Pociągasz mnie jeszcze bardziej, gdy jesteś taka spragniona mojego dotyku — wyszeptał, zataczając kręgi na jej łechtaczce. Przymrużył oczy, gdy przesunął palce na szczyt jej łechtaczki, zaczynając poruszać palcami w górę i dół. W pewnym momencie poczuł jej wilgoć, tuż na brzegach jej kobiecości. Wziął głęboki oddech, mimowolnie prostując się. Spojrzał na Romy i lekko przygryzł wargę, widząc jak przyjemność maluje się na jej pięknej twarzy. W tym samym momencie przerwał ruch palców, zabierając dłoń z jej kobiecości, aby móc ułożyć ją na jej biodrze. Osunął się w dół, aż w końcu uklęknął, tuż przed nią. Jego dłonie zacisnęły się na jej biodrach, a szczęka napięła się, gdy na krótką chwilę zatrzymał spojrzenie na jej obliczu. Nie było w nim już śladu nieśmiałości. Był tylko głód, narastająca niecierpliwość i potrzeba skrócenia dystansu, który jeszcze przed momentem ich dzielił.
— Zrelaksuj się, skarbie — powiedział, gdy ułożył się tuż przed nią. Wraz z tymi słowami zsunął dłoń wzdłuż jej nogi, aż w końcu uniósł ją, by ułożyć ją na swoim ramieniu i dać sobie lepszy dostęp do miejsca, które szczególnie uwielbiał.
Poczuł jak fala ciepła rozlewa się po całym jego ciele, gdy pociągnął językiem wzdłuż jej kobiecości. Czuł pod nim pulsujący rytm łechtaczki, który potęgował się z każdym pociągnięciem językiem. To z kolei stawało się coraz bardziej intensywne, a Leo mimowolnie zacisnął dłonie na jej skórze. Oddychał coraz ciężej, gdy czuł jak jego usta dotykają słodkiej kobiecości Romy. Przesunął nimi głębiej, by móc zasmakować kolejny raz tej nocy wilgoć Romy. Tylko na chwilę wsunął język w jej wnętrze, nadając mu intensywny ruch, by dać jej przedsmak tego, co miało przyjść.
— Moja niegrzeczna Ro, tak cudownie smakujesz… — powiedział, ściskając dłoń już na pośladku, gdy ruch jego języka wrócił do pieszczenia najwrażliwszego punktu jej ciała.
love is war, I'm your soldier
touchin' you like it's our first time 💋🔥
Uwaga. To zdawało się być czymś, co w tej chwili w jego odczuciu mogło znaczyć dla Romy dużo więcej niż jakiekolwiek słowa. Może właśnie dlatego słuchał jej uważnie, nie przerywając jej choćby na moment, kiedy otwierała przed nim swoje serce, wylewając swoje uczucia. A to przecież tylko wierzchołek góry lodowej, było bowiem przed nimi jeszcze wiele głębszych, lżejszych, jak i trudniejszych rozmów. To jednak, co już tej nocy zdążyli sobie wzajemnie wyznać, miało na tyle intensywny ładunek emocjonalny, iż Leo głęboko wierzył, że ich związek będzie już tylko silniejszy. Chciał, aby już teraz Romy to wiedziała i żywiła tę samą nadzieję co on, bo jej słowa docierały do niego z taką siłą, że chwilami trudno było mu zebrać myśli. Było w tym coś niezwykle poruszającego, jak bardzo Romy chciała inwestować w ich relację, chociaż on sam nigdy nie czuł ani nawet nie pomyślał, że musiałaby pracować nad sobą, aby stawać się lepszą wersją samej siebie dla niego. Chciał ponad wszystko, aby robiła to dla siebie, bo dla niego była już wspaniała i wartościowa. Romy, którą znał i którą pokochał, przyjął taką, jaką była. Nie chciał jej idealnej, bo dla niego była już doskonała i perfekcyjna. Jednocześnie doskonale jednak rozumiał, co miała na myśli, bo sam przecież odczuwał to samo, lecz wobec niej. Nie chodziło wcale o potrzebę podporządkowania mu całego swojego życia czy próby spełniania jego oczekiwań kosztem własnych potrzeb. Romy po prostu chciała się starać, bo kochała go, tak samo jak on kochał ją, i chciała inwestować w ich relację, bo zależało jej na niej równie mocno co jemu. Leo chciał stworzyć coś, czego nie zniszczą przez niedopowiedzenia, niepotrzebne domysły czy decyzje podjęte pod wpływem emocji. Najwidoczniej Romy pragnęła tego samego, a on chciał ją w tym wspierać. Jeśli więc ona miała stawać się lepszą wersją samej siebie, to tym bardziej on, bowiem każdego dnia chciał móc być wart jej miłości, jeśli w ogóle kiedykolwiek byłoby to możliwe. A była przed nim długa droga, bo w ostatnich miesiącach zranił ją przecież tak bardzo, że nie wystarczyła tylko ta jedna noc, by móc to naprawić. Leo, choć bardzo chciał jej obiecać, że już nigdy nie sprawi jej bólu, doskonale jednak wiedział, że tego typu deklaracje i wielkie słowa niewiele znaczą, jeśli nie idą za nimi czyny. Ot, mógł mówić najpiękniejsze słowa, poruszające wyznania, ale dopiero kolejne dni i miesiące mogły potwierdzić, ile było w tym prawdy. Ona, oczywiście, tam była, ale Leo bardzo nie chciał tego zepsuć, bo kochał ją zbyt bardzo, aby stracić ją znów. A już szczególnie, gdy to, co wydarzyło się tej nocy, było dla niego spełnieniem jego wielkich marzeń, o których czasem w ogóle bał sobie przypominać. Po ich rozstaniu nie sądził bowiem, że kiedykolwiek jeszcze przyjdzie mu ponownie doświadczyć jej bliskości… A jednak był tutaj, razem z nią, dając jej dostęp do głębi swojej duszy, tak jak i ona jemu. I było to piękne, bo Leo z każdym kolejnym wyznaniem rozumiał, że on nie tyle wrócił do punktu wyjściowego, co raczej do momentu, w którym mogli zacząć od właściwej, jeszcze prawdziwszej strony.
OdpowiedzUsuńKiedy więc nazwał ją swoją dziewczyną, poczuł ulgę. Ot, wszystko zdawało się zaczynać być na swoim miejscu. Słowa te bowiem wyszły z jego strony tak naturalnie, że niemal sam się tego po sobie nie spodziewał w świetle minionych wydarzeń. A jednak, gdy już udało mu się je powiedzieć, poczuł satysfakcję. Taką, która wynikała z poczucia bezpieczeństwa i ulgi, bo nareszcie mógł mieć swoją ukochaną osobę w roli, której pragnęło jego serce. Leo chciał Romy. Chciał ją całym sobą, chciał być z nią, budzić się obok, poznawać ją na nowo i mieć prawo nazywać ją swoją dziewczyną bez poczucia strachu czy niepewności. Chciał, aby nareszcie mogli myśleć tylko o swoim szczęściu. Nazywając ją więc swoją dziewczyną, wiedział, co miał na myśli. Nie oznaczało to jednak, że był gotów na to, co usłyszy w odpowiedzi.
Faktem było, że Leo od początku postrzegał Romy jako swoją, co sprawiało, że z automatu i siebie postrzegał jako jej. Ponoć nigdy nie potrzebowali tego typu etykiet czy przypisanych ról, aby czuć, że to, co ich łączyło, było prawdziwe. A jednak wypowiadając każde z tych słów, ich relacja i uczucia zdawały się ugruntowywać. Leo wiedział więc, albo przynajmniej czuł, że Romy postrzegała go jako swojego chłopaka. Usłyszeć jednak te słowa, to już była całkiem inna bajka, bo poświadczała, że przez cały czas, kiedy nie byli razem, oboje nadal czuli to samo.
Usuń— Fajnie być twoim chłopakiem — powiedział, unosząc kącik ust w uśmiechu zdradzającym zadowolenie.
Przez chwilę patrzył na nią w milczeniu, pozwalając, by dotarł do niego sens jej kolejnego wyznania. Przez ostatnie tygodnie każde z nich próbowało jakoś poradzić sobie z konsekwencjami jego decyzji, a jednak Romy cały czas miała w sobie nadzieję. To poruszyło którąś głębszą strunę jego serca… Bo przecież on również nie potrafił przestać myśleć o swojej słodkiej Romy. Życie bez niej nie miało sensu; Leo nie potrafił znaleźć sobie miejsca. Naprawdę przez ten czas próbował zachowywać się tak, jak gdyby jego decyzja była słuszna… Ale nawet jeśli przekonał do tego własny rozum, to serce nigdy nie przyjęło tego jako prawdy absolutnej. Nie wiedział jednak, nawet nie sądził, że Romy przez cały czas miała w sobie podobne odczucia. Ta świadomość była jednocześnie piękna i bolesna... Piękna, bo oznaczała, że coś, co uważał za stracone, wcale nie zniknęło tak, jak mogło mu się wydawać. Bolesna, bo przypominała mu, jak wiele czasu mogli zaoszczędzić sobie nawzajem, gdyby wcześniej zdobył się na odrobinę odwagi.
— Nie byłaś naiwna, kochanie — odezwał się w końcu, przesuwając kciukiem po jej policzku, a spojrzenie zatrzymało się na jej twarzy — Bo ja nigdy nie przestałem być twój, wiesz? — wyznał — Nawet wtedy, kiedy próbowałem sobie wmówić, że mogę żyć bez ciebie — dodał. Ostatnie słowa wybrzmiały poważnie, a jednocześnie nieco słodko-gorzko. Romy mogła już tej nocy sama dojść do tego, ile znaczyła dla niego ich rozłąka. Nie oznaczało to jednak, że zamierzał udawać, że ta noc rozwiąże wszystkie problemy. Niektóre rzeczy wymagały bowiem czasu, a inne szczerej rozmowy. Mimo to pierwszy raz od dawna nie czuł, że musi wszystko przewidzieć, zanim pozwoli sobie zrobić kolejny krok. Tutaj nie musiał już nad sobą panować. Nie musiał nic kontrolować, zadawać sobie pytania, zadręczać swój umysł… Nie musiał, bo mógł po prostu być tutaj, razem z nią, bez refleksji, czy w ogóle ma do tego prawo.
Kiedy więc Romy wspomniała o tym, że powinni rozmawiać ze sobą, tak po prostu, aż uśmiechnął się pod nosem. Jej czuły pocałunek nadal otulał swoim ciepłem jego usta, a on zastanawiał się nad tym, jak w zasadzie proste to wszystko było. Problem tkwił w tym, że dla Leo nie było wcale tak łatwo otworzyć się, powiedzieć o tym, co go dręczyło. Nie oznaczało to jednak wcale, że nie miał zamiaru tego zmienić. Mając Romy znów w swoich objęciach, nie miał zamiaru tego zaprzepaścić. Chciał każdego dnia stawać się jej bezpiecznym miejscem, a żeby móc to osiągnąć, musiał dawać jej pełny dostęp do swoich własnych uczuć i myśli. Prośby Romy nie odbierał więc jako wyrzutu, bo był świadom, że za tymi słowami kryła się jej troska, a jednocześnie obawa przed tym, by znów nie pozostawił jej z poczuciem niezrozumienia zaistniałej sytuacji. Tego na pewno już nie chciał, dla żadnego z nich. Chciał natomiast szczerości, chciał delikatności, chciał nauczyć się stopniowo odkrywać przed nią coraz więcej, by mogła sięgnąć dłonią tam, gdzie sam nie potrafił. Jeśli więc ta noc miała być tego początkiem, nie miał zamiaru tego przerywać. Nie miał też zamiaru zmienić biegu wydarzeń, pozwalając, aby oboje poddali się temu, dokąd płynęła ta noc.
Trudno było mu nie docenić tego, jak swobodnie zaczynała się zachowywać. To całkiem urocze i zabawne, gdy brał pod uwagę, jak jeszcze kilka godzin wcześniej, jeszcze na pokazie, oboje ostrożnie stąpali wokół siebie, by nie doprowadzić do kolejnej katastrofy. Teraz jednak Romy była blisko, przed nim, bez skrępowania przyznając, co działo się w jej głowie, gdy nie było go blisko. Leo nie miał zaś wcale zamiaru odbierać jej tej pewności siebie. Wręcz przeciwnie, chciał się nią upajać tak długo, jak tylko mógł.
UsuńJego wzrok powoli przesunął się po jej twarzy, zatrzymując na ustach, zanim ponownie spojrzał jej w oczy. Uśmiechnął się, a kciukiem musnął jej policzek.
— Racja, jesteś bardzo grzeczna... — przyznał, pociągając kciukiem po jej dolnej wardze — A to sprawia, że nie mogę się doczekać, aż dowiem się dużo więcej niegrzecznych rzeczy o mojej pięknej dziewczynie — dodał, a wzrok zielonych oczu rozbłysnął zuchwale. Następnie pochylił się, ustami muskając kącik jej ust — A zrobić chciałbym wiele — oznajmił po chwili — Nie zdradzę ci wszystkiego za jednym razem, musisz być cierpliwa — dodał, posyłając jej przekorny uśmiech, aż ponownie skradł jej pocałunek, a następnie na moment schował się w jej objęciach. Oczywiście, mógł powiedzieć jej wszystko. Mógł powiedzieć o każdej fantazji, o tym, co chciałby z nią i dla niej zrobić. Mógłby wyznać jej wszystko na raz, pokazując, jak strasznie za nią szalał. Ta noc jednak już była na tyle intensywna, że był gotów poczekać z tym wszystkim na bardziej dogodny czas, gdy i tak ich ciała powoli coraz bardziej pożerało pożądanie.
A tego pożądania nie brakowało mu wcale. Było bowiem coś niezwykle pociągającego w tym, jak Romy przejęła inicjatywę. Leo nie potrafił przestać o tym myśleć, nawet kiedy całą uwagę poświęcał jej, gdy prowadziła jego dłoń po swoim ciele. Nic dziwnego, że ta cała sytuacja rozbudzała go tak bardzo… W końcu doświadczał sam czegoś bardzo intymnego – świadomości tego, że jego ukochana dotykała samą siebie, gdy myślała o nim. To połechtało mu ego dużo bardziej, niż sam się tego spodziewał. Być może właśnie dlatego z radością przejął inicjatywę, stwarzając ku temu okazję. W tym też nie było nic dziwnego – Leo bowiem kochał sprawiać jej przyjemność; lubił widzieć jej reakcję, słyszeć, jak jej dobrze. Kochał tę satysfakcję, która pojawiała się za każdym razem, gdy z ledwością wypowiadała jego imię pomiędzy rozkosznymi jękami. Uwielbiał każdy raz, kiedy słyszał, że to, co robi, bardzo jej odpowiada… Przy tym nie potrzebował wielu słów. Wystarczyło to, co słyszał, począwszy od jej urywanych westchnień aż po rozkoszne, niemal grzeszne pojękiwania. To było dla niego źródłem niesamowitego doświadczenia, również teraz. Czuł bowiem, jak jego własne podniecenie narasta, gdy obserwowanie reakcji Romy odnajdywało harmonię z ruchem jego dłoni pomiędzy jej nogami. To jednak ciche, rozkoszne słowa Romy sprawiły, że rozpłynął się już całkiem. Leo, proszę… – te dwa słowa zabrzmiały niczym przyjemna melodia. Ruch jej bioder w rytm tempa jego dłoni podkręcał go jeszcze bardziej. Romy nie zdawała sobie sprawy, jak bardzo na niego działała, a tego naturalnym następstwem było to, że chciał jej dać więcej niż tylko dotyk jego palców. Cel był prosty – dać jej jak najwięcej przyjemności, na którą zasługiwała.
Jego pierś poruszała się coraz szybciej pod ciężarem przyspieszonego, cięższego oddechu, gdy język nadal pieścił jej kobiecość. Zacisnął dłonie na jej skórze, nadal czując słodki smak jej wilgoci na swoich ustach. To, jak ciepła i rozgrzana była jej kobiecość, niemalże łaskotało jego język, gdy ciągnął mokre linie wzdłuż jej łechtaczki. Podniecenie narastało w nim coraz bardziej, kiedy czuł, jak ciepła skóra wnętrza jej ud dotyka jego mokrej od potu skroni. Było w tym wszystkim coś niezwykle bezwstydnego – w tym, jaką przyjemność czerpał z ruchu jej ciał, rytmu bioder odnajdujących harmonię z jego ustami. To było podniecające, móc być tuż pod nią, z twarzą niemalże schowaną w jej słodkiej kobiecości, kiedy Romy wydawała z siebie coraz to rozkoszniejsze jęki.
Gdy poczuł, jak jej palce wsunęły się w jego włosy, zareagował niemal natychmiast. Delikatne pociągnięcie sprawiło, że napiął kark, a kiedy jej dłoń zacisnęła się mocniej, uniósł na nią wzrok. Woda spływała mu po skroniach, zbierała się na końcach rzęs i przesuwała po policzkach. Nie zwracał na to najmniejszej uwagi, bo był zbyt pochłonięty nią, jej głosem i tym, jak reagowała na jego dotyk.
UsuńJej jęki działały na niego coraz mocniej. Czuł, jak jego ciało reaguje na każdy kolejny dźwięk, a podniecenie narasta, mimo że starał się zachować koncentrację. Tym razem ruch języka był coraz głębszy i mocniejszy, a usta muskały nabrzmiałą od przyjemności łechtaczkę. Leo poczuł wręcz dumę, czując, że potrafi dać Romy dokładnie to, czego potrzebowała. W tym wszystkim było coś niemal uzależniającego. Tak, mógłby uzależnić się od rozkosznego ruchu bioder nad jego obliczem i dotyku jej kobiecości na jego ustach.
— Podoba ci się, tak? — wyszeptał, mimowolnie zaciskając palce na jej nogach. Po tych słowach zaczął coraz łapczywiej poruszać ustami i językiem, by móc doprowadzić ją do szczytu przyjemności. Co więcej, z radością znów wsunąłby w nią język, doprowadzając ją do jeszcze wspanialszego orgazmu, sam odczuwając ogromną przyjemność z tego, jak jej wilgoć spływałaby wzdłuż krawędzi jego ust. To jednak zostało mu uniemożliwione, kiedy Romy sama przerwała proces pieszczot, którymi ją obdarzał.
Przez moment nie zrozumiał, co się stało. Pozostał w bezruchu, nieco zaskoczony zmianą, a dopiero po chwili uniósł głowę, szukając spojrzenia jej błękitnych oczu. Był tak pochłonięty Romy i tym, by sprawiać jej przyjemność, że komplement z jej strony dotarł do niego ze sporym opóźnieniem. Dopiero po chwili pojawił się uśmiech, który posłał w jej kierunku, czując, jak dotyk jej dłoni na jego twarzy sprawił, że ciepło przeszło po całym jego ciele. Nawet nie zauważył, kiedy Romy znalazła się tuż przed nim i połączyła ich usta w namiętnym pocałunku. Ciepło jej ust było kojące, a jednocześnie niebezpiecznie skuteczne w odbieraniu mu resztek rozsądku. Leo uwielbiał ją całować. Cholera, kochał ją całować. Uwielbiał smak jej ust i dotyk jej języka na jego własnym. Odpowiedział więc na pocałunek, przyciągając ją bliżej, dłonie układając na jej talii, bowiem nie chciał zostawiać między nimi nawet odrobiny przestrzeni.
Mięśnie jego ciała napięły się, gdy znów tej nocy usłyszał jej uwagę. Smakuję całkiem nieźle. Leo pociągnął językiem po wewnętrznej stronie policzka, a jego usta ułożyły się w zuchwałym uśmieszku. Było w jej słowach coś tak niestosownego, tak bezwstydnego i tak cholernie, cudownie niegrzecznego, że nie potrafił pozostać wobec nich obojętnym. Nie był nawet pewien, czy Romy rozumiała, jak bardzo na niego działały. On sam jednak zaczął coraz bardziej uświadamiać sobie, jak bardzo lubił tę wersję Romy — odważną, pewną siebie i prowokującą bez najmniejszej chwili zawahania. Była dla niego zniewalająca, a świadomość, że może odkrywać tę stronę jej osobowości, sprawiała, że chciał poznawać ją jeszcze lepiej. I jeszcze głębiej.
— Romy… — wyszeptał — Cholera, jesteś taka seksowna, oszaleję przez ciebie — powiedział prosto w jej usta, zanim Romy znów połączyła ich w pocałunku. Leo przesuwał dłońmi po jej mokrych plecach, aż powędrował nimi w stronę talii i przyciągnął ją bliżej siebie. Nie potrafił się od niej oderwać, całując ją coraz intensywniej i głębiej, a próby zaczerpnięcia powietrza kończyły się ponownym szukaniem jej ust. Tak naprawdę całowałby ją dalej, bez opamiętania, gdyby sama tego pocałunku nie przerwała. Gdy to zrobiła, wypuścił powietrze z wyraźną frustracją. Miał piekielną ochotę przyciągnąć ją znów, przycisnąć do ściany i całować tak długo i tak intensywnie, aż rozszerzyłby jej uda przed sobą, by w ostatnim akcie tej namiętności wypełnić ją, łącząc ich ciała w jedno. Tylko że to, co zobaczył w wyrazie jej twarzy, sprawiło, że zapomniał o proteście, który zdążył już pojawić się w jego głowie.
UsuńUsiądź.
Nie wiedzieć czemu, zrobił to od razu, bez cienia protestu czy zawahania. Jej zdecydowana postawa fascynowała go niemal równie mocno, co podniecała. Nie był przyzwyczajony do tego, by Romy w taki sposób przejmowała kontrolę, ale nie oznaczało to, że miał coś przeciwko. Wręcz przeciwnie, był zachwycony, rozmarzony i całkowicie pochłonięty tym, co z nim robiła. Nie przeszkadzało mu również to, że zazwyczaj to on przejmował inicjatywę. Lubił tę rolę, nawet bardzo, mimo to z przyjemnością na ten moment oddał prowadzenie swojej ukochanej. Jednak gdy usłyszał jej słowa i dostrzegł determinację w jej spojrzeniu, obudziło się w nim coś niemalże pierwotnego. To powodowało, że chciał odpowiedzieć na jej wyzwanie. Chciał spełnić jej pragnienie, a jednocześnie przypomnieć jej, co potrafiło się dziać, gdy pożądanie osiągało w nim punkt kulminacyjny.
— Kurwa, Romy... — powiedział, odchylając głowę lekko do tyłu — Pragnę cię tak cholernie mocno, pokażę ci to wszystko, skarbie — dodał. Leo przyciągnął ją więc mocno do siebie obiema dłońmi i uniósł lekko, tak aby jej nogi lekko oderwały się od podłogi. Zrobił to pewnie, choć uważnie, nie spuszczając z niej wzroku. Wykorzystując tę pozycję, obrócił ich wokół własnej osi, aż znalazł się bliżej ściany. Dopiero wtedy pozwolił sobie na krótki, zuchwały uśmiech.
Usiadł przy ścianie i posadził ją na swoich udach, obejmując ją w talii. Jego oddech był ciężki i przyspieszony, a dłonie przez chwilę pozostały na jej biodrach, jak gdyby potrzebował tej sekundy, by oswoić się z jej bliskością. Czuł, jak jego męskość twardnieje coraz bardziej, domagając się poczucia wspaniałego ciała jego słodkiej Ro. Woda spływała mu po twarzy, a mokre, kręcone włosy opadały na czoło. Jego wzrok skupiony był jednak tylko na niej, gdy pociągnął dłońmi pod jej pośladki, by móc unieść ją lekko ku górze, tuż nad swoją męskością.
— Patrz na mnie, kochanie — powiedział ciszej, kiedy ich spojrzenia się spotkały — Zrelaksuj się — powtórzył kolejny raz tej nocy, dłońmi stabilizując jej biodra, a jego oddech przyspieszył, gdy uświadomił sobie, co czekało ich lada moment.
Z jego ust wyrwał się cichy, niski jęk, gdy wszedł w Romy. Dłońmi docisnął jej biodra w dół, dzięki czemu znalazł się w niej jeszcze głębiej. Jego dłonie zacisnęły się na jej pośladkach, gdy płynnie i intensywnie poruszał się w niej, obserwując, jak rozkosznie wyglądało jej ciało, gdy poruszało się w górę i dół pod wpływem każdego pchnięcia. Romy wyglądała wspaniale, niemal nieziemsko, powodując, że z każdą minutą stawał się coraz twardszy, jeszcze lepiej czując, jak krawędzie jej kobiecości zaciskają się na jego członku.
— Och, tak, Romy… Właśnie tak, skarbie… — wyszeptał, pochylając się w jej kierunku, by móc połączyć ich usta w głębokim, namiętnym pocałunku. Nie przestawał się w niej płynnie poruszać, a jednocześnie nie przestawał też poruszać nią. Objął jej biodra pewniej, chcąc nadawać rytm, ale jednocześnie pozostawiając jej przestrzeń, by mogła odpowiadać na jego ruchy. Pochylił się znów, całując ją w szyję, potem nieco niżej, zostawiając kolejne ślady na mokrej skórze. Co jakiś czas unosił głowę, żeby spojrzeć w jej oczy, a jego dłoń powędrowała wzdłuż pleców. Drugą dłoń zsunął niżej, oddychając coraz ciężej. Ułożył ją na jej jędrnym, rozgrzanym pośladku, który nieco mocniej zacisnął całą dłonią, aż nagle wymierzył jej klapsa. Z jego ust wybrzmiało głośne westchnienie, gdy poczuł, jak zafalowało pod ciężarem jego dłoni.
Usuń— Ruszaj się na mnie mocniej, skarbie — wyszeptał, samemu poruszając biodrami coraz głębiej. Jego głos był niski, nieco zachrypnięty, a spojrzenie skupione na jej twarzy. Dłonie wciąż trzymał na jej biodrach, pomagając jej utrzymać rytm, jednocześnie samemu kontrolując ruchy. Pochylił się i pocałował ją ponownie, po czym przesunął usta wzdłuż jej szczęki. Kiedy uniósł głowę, jego spojrzenie na moment powędrowało niżej, obserwując, jak rozkosznie, wręcz grzesznie falowały jej piersi pod wpływem każdego pchnięcia. To sprawiło, że ruchy jego bioder stały się coraz mocniejsze, a dłonie pomagały mu prowadzić rytm tego zbliżenia. Jego wzrok nie potrafił jednak przestać napawać się widokiem nagiej Romy Bellini – miłości jego życia, która jeszcze nigdy nie wyglądała tak pięknie, jak teraz.
W pewnym momencie pociągnął dłonią w górę, wzdłuż pleców, aż do karku. Delikatnie objął jej włosy, wplatając palce między jej kosmyki, po czym odchylił jej głowę do tyłu. W tej samej chwili wszedł w nią mocniej, unosząc biodra ku górze, czując, jak ciało jego słodkiej Ro harmonijnie porusza się na jego własnym.
— Chcę słyszeć, jak ci dobrze, skarbie — oznajmił, po czym delikatnie szarpnął ją za włosy — Pokaż, jak bardzo ci dobrze — dodał, a jego oddech stawał się coraz szybszy wraz z mocniejszym ruchem bioder. Każde kolejne pchnięcie coraz bardziej zbliżało go do szczytu ich wspólnej ekstazy.
so we'll piss off the neighbors in the place that feels the tears
the place to lose your fears, yeah, reckless behavior
a place that is so pure, so dirty and raw 🖤💋
Jej pocałunki smakowały jeszcze cudowniej niż wcześniej, z każdą minutą pochłaniając go jeszcze bardziej. Jego dłonie niemal odruchowo odnajdywały drogę wzdłuż jej talii, kiedy oddech stawał się coraz cięższy. Może powinien był zwolnić, dać im szansę na to, aby bardziej mogli się sobą nacieszyć. Pożądanie płonęło w nim jednak zbyt intensywnie, aby potrafił tak zrobić, szczególnie gdy czuł smak jej ust i ciepło jej warg, słodycz jej języka… A całował ją tak głodnie i tak tęsknie, jak gdyby nadal chciał wynagrodzić jej każdy dzień, w którym tego nie robił. Pragnął, aby każda kolejna minuta ich zbliżenia podobała się jej jeszcze bardziej, zabierając ją w zupełnie nowe wymiary ekstazy. A to sprawiało, że trudno było zwolnić, kiedy ich ciała i dusze wołały w harmonii szybciej i więcej. Nie potrafił więc inaczej.
OdpowiedzUsuńRomy jednak już dawno odebrała mu możliwość zachowania pełnej kontroli. Wcale na to nie narzekał, wręcz przeciwnie – ta wizja podobała mu się dużo bardziej, niż sam się tego spodziewał. Bynajmniej nie dlatego, że tę kontrolę chciał stracić całkowicie, po prostu podobała mu się wizja tego, że Romy chciała poprowadzić ich wspólną noc tam, dokąd oboje pragnęli dotrzeć. Jego dłonie nie przestały więc wędrować po jej ciele, a usta szukać jej pocałunków. Jego ciało całe napięło się od przyjemności, która zaczynała paraliżować jego ciało, od podniecenia, które trawiło jego duszę. Tej nocy granica między prowadzeniem a poddawaniem się wydała się być wyjątkowo cienka i słaba… A Romy właśnie po niej zdawała się chodzić. Mimowolne drżenie przebiegało przez jego ciało, a szczęka zaciskała się za każdym razem, gdy próbował zebrać resztki opanowania. Bezskutecznie. Romy nie musiała robić wiele, żeby odebrać mu zdolność logicznego myślenia. Wystarczyło, że była sobą, że patrzyła na niego w ten wyzywający sposób i całowała go tak, jak gdyby przez te wszystkie miesiące tęskniła za nim równie mocno, jak on za nią.
— Tylko twój… — powtórzył z ledwością, z nutą rozmarzenia w głosie. Był spragniony jej bliskości, w zasadzie na tym etapie powiedziałby jej wszystko, czego by tylko pragnęła, bo jego ciało było odbiciem jej własnych pragnień. Cały drżał, gdy odwzajemniała jego spojrzenie, a nawet wtedy, gdy wędrowała nim po jego ciele. Nie było to w wyrazie onieśmielenia, co raczej dowodem na to, jak go rozbrajała. A chyba najbardziej rozbrajało go to, że Romy wcale nie musiała robić zbyt wiele. Wystarczyło, że była blisko, że patrzyła na niego tym swoim głodnym bliskości spojrzeniem. Wystarczyło, że jej ciało poruszało się w rytm cięższych oddechów, by przepadł. To przy niej zaczynał rozumieć, dlaczego mężczyźni poświęcali całe królestwa dla jednej kobiety. On zrobiłby dla niej to samo. Bo Romy była jego – jego szczęściem, słabością, jego zgubą i szaleństwem.
Gdy usłyszał, jak rozkosznie wypowiedziała jego imię, coś w nim zadrżało. Uwielbiał, gdy to robiła. Mógłby słuchać tego całą noc… To z kolei wywołało na jego twarzy uśmiech, ten nieco bezwstydny, przekorny i zuchwały, zdradzający, jak bardzo podobało mu się, że każdy ruch w niej sprawiał jej tak ogromną przyjemność. Zacisnął dłonie na jej biodrach, pozwalając zarówno jej, jak i sobie, nacieszyć się przez chwilę powagą, którą tak bezwstydnie sobie przywłaszczyła.
— Cholera, Romy… — wyrwało mu się cicho, gdy rozkosznie i rytmicznie poruszała na nim biodrami. Sam nie potrafił powstrzymać ruchu swojego ciała, chcąc każde pchnięcie pogłębić, aby czuć jej wilgotną kobiecość na swojej męskości. Uniósł wzrok na jej twarz, jego oczy były już całe ciemne od rozszalałego w nim podniecenia. Patrząc jej prosto w oczy, płynnie poruszał biodrami, a palce mocniej zacisnął na jej pośladkach. Z jego ust wyrywały się pojedyncze pojękiwania, które gubiły się gdzieś pomiędzy ich ustami, a potem w gęstej i dusznej atmosferze, która otaczała ich złączone ciała.
UsuńJej palce zaciskające się na jego ramionach doprowadzały go do szaleństwa. Czuł każdy jej ruch, każdą zmianę oddechu, a widok jej twarzy, kiedy pochylała się nad nim, sprawiał, że na moment zupełnie zapominał o wszystkim poza nią. Odchylił głowę lekko do tyłu, opierając ją o zimną, mokrą ścianę, i wypuścił powietrze przez zaciśnięte zęby.
— Tak, skarbie… Moja grzeczna dziewczynka… — wymruczał, gdy czuł, jak pewnie Romy poruszała się na jego męskości. Jej ciało wyglądało nieziemsko, gdy płynnie unosiło się i opadało na jego ciele. Dźwięk odbijających się od siebie ciał pobudzał jego podniecenie jeszcze bardziej, sprawiając, że niemalże szumiało mu w uszach. Leo odruchowo puścił jedną dłoń, by ułożyć ją między jej piersiami, gdy nadal harmonijnie odpowiadał każdym pchnięciem bioder na ruch jej bioder. W końcu nachylił się do przodu, pozwalając, aby przez moment to Romy nadawała tempa ich zbliżeniu, aby brała z niego tyle, ile tylko zapragnie, dając sobie i jemu obfitość przyjemności. Jego usta znalazły się na jej dekolcie, składając mokre pocałunki.
— Moja piękna… — wyszeptał, muskając ustami rozgrzaną, mokrą skórę. Następnie przesunął ustami po jej piersi, aż ujął w usta jej sutek. Drażnił go językiem, momentami delikatnie jęcząc, gdy czuł, jak głodnie i tęsknie Romy poruszała się na jego członku. W odpowiedzi objął ją mocniej, a kiedy ponownie uniósł głowę, by na nią spojrzeć, jego wzrok już w pełni odkrył przed nią jego pożądanie.
Był przekonany, że jest cudownie, ale po chwili, gdy zobaczył, jak Romy odchyla się do tyłu, jak układa swoje ciało, by mogli czerpać jeszcze więcej przyjemności z tego zbliżenia, poczuł, że zaraz go rozsadzi. Nie mógł oderwać od niej wzroku, obserwując, jak płynnie się na nim porusza, coraz mocniej i głębiej, gdy jego dłonie stanowczo trzymały jej biodra. W pewnym momencie przesunął nimi wzdłuż jej nóg, zaciskając palce na jej skórze. Cały drżał, oddychając coraz szybciej i ciężej. A później zobaczył, jak Romy układa dłoń na swojej szyi i niemal zakręciło mu się w głowie.
Leo doskonale zdawał sobie sprawę, że jego słodka Ro nie będzie ułatwiać mu zachowania resztek opanowania, doprowadzając do tego, aby szczyt ich wspólnego orgazmu był lepszy niż kiedykolwiek wcześniej. To jednak, co zaczęła robić, przeszło jego najśmielsze oczekiwania. Przez moment patrzył na nią w milczeniu, z lekko rozchylonymi ustami i niedowierzaniem wymalowanym na twarzy. Naprawdę zamierzała doprowadzić go do szaleństwa i doskonale wiedziała, jak to zrobić. I to jeszcze jak… Jego wzrok podążał za każdym jej ruchem, na co mimowolnie przygryzł dolną wargę. Gdy ponownie napotkał jej spojrzenie, dostrzegł w nim tę bezwstydną satysfakcję, która rozpalała go jeszcze bardziej. Uśmiechnął się zuchwale, przekrzywiając głowę w bok i przesuwając językiem po dolnej wardze. Chciał coś powiedzieć, ale nie umiał – Romy właśnie udowadniała mu, że potrafiła odebrać mu mowę równie skutecznie, jak potrafiła rozpalić ogromny płomień w jego podbrzuszu.
A potem poprowadziła dłoń niżej.
UsuńLeo znieruchomiał na krótką chwilę, a serce zaczęło bić mu dużo szybciej. Niemal słyszał echo własnego tętna odbijającego się w jego uszach. Obserwował blondynkę z uwagą i rozkoszą, której nie próbował nawet ukrywać, a mięśnie jego szczęki napięły się, kiedy dotarło do niego, co właściwie chciała mu pokazać. I co właściwie chciała zrobić. To nie był przypadkowy gest ani nieśmiałe wyznanie, Romy bowiem robiła to w zupełni świadomie, patrząc mu prosto w oczy.
— Romy… Skarbie… — urwał, wypuszczając powietrze spomiędzy rozchylonych ust. Nie dokończył, nie potrafił znaleźć słowa. Był zachwycony, rozbrojony i podniecony jednocześnie, gdy obserwował, jak rozkosznie jej ciało poruszało się na jego męskości, a jej dłoń na jej własnej kobiecości. W końcu spojrzał w dół, wbijając pożądliwy wzrok w ruch jej palców, a sam mimowolnie wzmocnił swoje pchnięcia, zaciskając dłonie na jej pośladkach. Widok, który miał przed sobą, doprowadzał go do istnego szaleństwa, a on mógłby się od tego uzależnić. To było niemal wulgarne, ale tak cholernie seksowne i pociągające, że nie chciałby, aby w ogóle się skończyło.
— Grzeczna dziewczynka, wiesz, co robić, prawda? — wyszeptał, wchodząc w nią coraz mocniej. Był tak rozpalony, że miał ochotę ściągnąć ją z siebie i ułożyć odwróconą plecami do siebie. Mógłby wejść w nią jeszcze mocniej, dokończyć to wszystko inaczej, dużo zachłanniej, zaciskając dłonie na jej biodrach, kiedy jej rozkoszne pośladki odbijałyby się od jego bioder. Wygrywała jednak chęć obserwowania jej ciała, jej reakcji, tego, jak harmonijnie odnajdywali własny rytm. A ponad wszystko to, że był coraz bliżej, gdy obserwował ruch jej palców.
Nie zdążył jednak nacieszyć się tą chwilą zbyt długo, bowiem Romy ponownie przyciągnęła go do siebie, a on odpowiedział na jej pocałunek bez cienia wahania. Objął ją mocno, przesuwając dłonią po jej plecach, jak gdyby chciał skrócić dzielącą ich odległość do absolutnego minimum. Kiedy poczuł, że jej ciało reaguje na niego coraz intensywniej, na moment oderwał usta od jej warg, by spojrzeć jej w oczy. Ruszał się nadal bardzo intensywnie, a każde kolejne pchnięcie oddawało to, jak bliski był ich wspólnego orgazmu. Romy była tak rozkosznie ciasna i mokra, że wiedział, iż ta chwila była bliżej, niż mogło mu się zdawać.
— Jesteś taka dobra, Ro — wyszeptał z ledwością. Ich spojrzenia spotkały się ponownie, a on przyciągnął ją do siebie, odnajdując z nią wspólny rytm. Całą uwagę poświęcił jej, zapominając o chłodnych kafelkach, niewygodnej pozycji i wszystkim, co jeszcze chwilę wcześniej mogłoby skłonić ich do przeniesienia się gdzieś indziej. Teraz liczyła się tylko ona, tylko ruch ich ciał, każde pchnięcie, każde płynne unoszenie i opadanie jej pięknego ciała. Jego oddech był coraz cięższy, a dotyk jego dłoni mocniejszy, gdy czuł, jak cała przyjemność zbiera się w jednym punkcie. Zaczął poruszać się coraz głębiej i intensywniej, nachylając się w jej kierunku, by móc objąć ją mocniej, tak by ich ciała mogły się dotykać. Odchylił głowę do tyłu.
— Och, Romy… — wyjęczał z ledwością, zamykając oczy, gdy ostatnie pchnięcia stawały się coraz intensywniejsze, aż ostatecznie wydobył z siebie stłumiony jęk, gdy po raz kolejny tej nocy ich ciała osiągnęły wspólny orgazm. Przez moment był w zupełnie innym świecie, razem z nią, ponad szczytem trwającej ekstazy.
Kiedy napięcie wreszcie opadło, Leo pochylił głowę, opierając czoło przy jej ramieniu. Przez kilka sekund nie był w stanie wydusić z siebie ani słowa. Oddychał ciężko, nadal trzymając dłonie na jej biodrach. Dopiero po chwili rozluźnił ucisk, wtulając się w zagłębienie jej szyi. W końcu uniósł głowę i spojrzał na nią. Wyglądała rozkosznie, tak cudownie i pięknie, że mógłby niemal się rozpłynąć. Przez moment nie mówił nic, jedynie chwycił jej twarz w swoje dłonie i złożył długi, czuły pocałunek na jej czole.
UsuńKiedy usłyszał jej komentarz o szczęściarzu, cicho się zaśmiał i przyciągnął ją bliżej, składając pocałunek na jej ustach.
— To Leo jest szczęściarzem, i to sporym — odparł, uśmiechając się szeroko. Przez moment milczał, a wyraz jego twarzy złagodniał, choć oddech nadal był nierówny, nieco drżący — Cudownie być twoim chłopakiem, moja słodka — wyznał, powoli przesuwając dłonią po jej plecach.
Nie potrafił oderwać od niej wzroku, choć przecież znał już każdą rysę jej twarzy, każdy drobny gest i każdą zmianę w jej spojrzeniu. A jednak za każdym razem, gdy na nią patrzył, odnajdywał w niej coś, co na nowo odbierało mu mowę. Była piękna w sposób, który wykraczał daleko poza delikatne rysy, jasne włosy i usta, do których wciąż chciał wracać. Zachwycała go jej mimika, ta przekorna iskra w oczach, kiedy próbowała z nim igrać, i czułość, która pojawiała się na jej twarzy po ich gorących zbliżeniach. W jego oczach nie było już tylko rozpalonego zachwytu. Była w nich również wdzięczność, niemal niedowierzanie, że po wszystkim, co ich rozdzieliło, znów mógł mieć ją tak blisko. Romy była dla niego kimś znacznie więcej niż najpiękniejszą kobietą, jaką kiedykolwiek widział. Była tą, przy której nawet jego najbardziej chaotyczne myśli w końcu znajdowały spokój. I właśnie dlatego, patrząc na nią, czuł, że mógłby zakochać się w niej raz jeszcze, równie beznadziejnie i bezwarunkowo jak za pierwszym razem.
Na jej kolejne słowa uniósł brew i pociągnął językiem po zębach.
— Bardzo, bardzo grzeczna — mruknął przekornie, po czym skradł jej powolny i czuły pocałunek — Moja najgrzeczniejsza — wyszeptał prosto w jej usta — I taka posłuszna — dodał nieco ciszej, posyłając jej bezwstydny uśmiech, po czym znów skradł jej pocałunek. Nie próbował odsuwać jej od siebie. Sam nie miał na to zresztą najmniejszej ochoty.
Ciepła woda spływała po jego ramionach, a zaparowane szyby skutecznie odgradzały ich od reszty świata. Teraz, kiedy napięcie powoli ustępowało miejsca błogiemu spokojowi, odkrywał, że równie mocno jak jej bliskości potrzebował właśnie takich chwil — czułych i powolnych, z Romy wtuloną w jego bok, jej włosami muskającymi jego ramię i dłonią spoczywającą na jego skórze.
Kiedy odsunęła się nieznacznie, Leo spojrzał na nią z łagodnym, czułym uśmiechem. Pozwolił, by pogładziła jego policzek, po czym odruchowo przechylił głowę w stronę jej dłoni, przymykając na moment oczy.
— Hej, piękna — w końcu odpowiedział cicho, kiedy nachyliła się, by go pocałować, na co zareagował bardzo chętnie. Jego dłoń tym razem wędrowała wzdłuż jej ramion — Fajnie, mówisz? — powtórzył za nią i przyciągnął ją bliżej, po czym złożył pocałunek na jej szyi — Ty też byłaś całkiem niezła — oznajmił, muskając ustami jej skórę — Jak na taką grzeczną dziewczynkę… — dodał i uśmiechnął się szeroko, a po chwili cicho się zaśmiał, gdy poczuł, jak ponownie się w niego wtula. Oparł brodę na jej głowie i zaczął leniwie przesuwać dłonią po jej plecach. Nie chciał psuć tej chwili, wyciągając ją na siłę spod prysznica. Zresztą sam nie był pewien, czy miał ochotę wracać do rzeczywistości. Przynajmniej jeszcze nie teraz.
UsuńPrzez moment milczał, wsłuchując się w szum wody. W końcu odsunął się odrobinę, tylko po to, żeby móc spojrzeć jej w twarz i unieść ją lekko ku górze, by móc z niej wyjść. Zaraz po tym znów ułożył ją na sobie, przybliżając ją do siebie. Odsunął wilgotne pasmo włosów z jej policzka i pocałował ją delikatniej.
— Kocham cię, Romy — wyszeptał, głaszcząc ją po głowie. Przez moment milczał — Umyć ci włosy?
I’m a mad man for your touch, girl, I’ve lost control
I’m gonna make this last forever, don’t tell me it’s impossible 🔥❤️🔥
Teoria czerwonej nici – coś, o czym kiedyś słyszał, gdy Allegra wpadła w jedną ze swoich nowych fiksacji, opowiadając mu o tym jak szalona. Ot, nić która symbolizowała przeznaczenie dusz. Dwójka ludzi, poznających się w najmniej oczekiwanym momencie, może oboje a może jedno z nich wcale tej miłości nie szuka. Mimo to, ta druga osoba zaczyna odgrywać ważną rolę w życiu. Życie stawia ich cały czas na swojej drodze, przyciągając ich i oddalając, ale ostatecznie te dwie dusze i tak znajdują do siebie drogę, bo łączy ich ta niewidzialna czerwona nić. Mogłaby się rozciągać, plątać, sprawiając że osoby nią połączone nie miałyby długo ze sobą kontaktu, ale niezależnie od tego, co miałoby wydarzyć się w ich życiu, i tak do siebie wrócą. Wtedy, gdy po raz pierwszy o tym usłyszał, tylko uśmiechnął się rozbawiony i zapytał siostrę, czy wierzy, że jest z kimś połączoną czerwoną nicią. Allegra, oczywiście, wierzyła w takie rzeczy i przez następne kilka minut opowiadała bratu, że kiedyś spotka tę swoją osobę. Leo jednak patrzył na to z przymrużeniem oka, mając zaledwie dwadzieścia dwa lata i żadnych planów na to, aby szukać związku. Nie potrzebował relacji, dziewczyny czy tej przysłowiowej drugiej połówki, gdy miał rozwijającą się karierę. A co dopiero mówić o zachwycaniu się teorią czerwonej nici.
OdpowiedzUsuńA teraz, gdy patrzył na Romy, wtuloną w jego ciało, znajdującą w nim oparcie i poczucie bezpieczeństwa, teoria czerwonej nici zdawała się być prawdziwsza niż kiedykolwiek wcześniej. To, oczywiście, wiedział już od dawna – dokładnie od tej chwili, gdy ich spojrzenia spotkały się po raz pierwszy. To wtedy poczuł, że znalazł swój dom – znalazł duszę, z którą los połączył go czerwoną nicią. Teraz, po chwili tych głębokich i zapierających dech w piersiach uniesień, Leo czuł, że ta nić zacisnęła się jeszcze bardziej, wiążąc się w supeł, który na dobre usuwał między nimi jakikolwiek dystans. Był tutaj z Romy, gdzie jeszcze kilka godzin wcześniej miało być już przecież po wszystkim. Ot, koniec – żadnych ich, żadnego związku, żadnej relacji. Tylko miłe wspomnienie. A teraz tym miłym wspomnieniem było to, jak ta noc przypieczętowała ich uczucia, pozwalając im wrócić do siebie, zanim w pełni zdążyli odejść. Mógł trzymać ją w objęciach, chować twarz w jej mokrych włosach, czuć jak jej zapach dociera do jego wnętrza. Mógł dłońmi muskać jej mokrą, drżącą od wrażeń skórę, rysować kręgi na plecach, zaznaczać drogę palcami po jej ciele… Mógł patrzeć jej w oczy, bez słów, jak i z nimi, zakochując się w tych błękitnych oczach jeszcze bardziej niż wtedy, ósmego maja dwa lata temu, gdy zobaczył je po raz pierwszy. Nie liczyło się już nic innego, tylko ona. Nie potrafiłby więc już odejść. Nie potrafiłby nawet wyjść z jej mieszkania, zostawiając ją samą ze śladami ich wspólnej bliskości na jej własnej skórze. Nawet gdyby wiedział, że za kilka godzin znów przekroczy próg tego miejsca, że znów usłyszy jej głos i poczuje ciepło jej ciała, to sama myśl o rozstaniu, choćby na krótką chwilę, wydawała mu się czymś zupełnie załamującym. Dla niego, może przez uczucia, a może przez tęsknotę, która mieszała się z lękiem, każda minuta spędzona z dala od niej była czasem, którego nie chciał już tracić. Być może właśnie na tym polegała ta cała czerwona nić? Jeśli tak, to był na to gotów i nie chciał już dłużej zastanawiać się, czy naprawdę byli sobie przeznaczeni, bo odpowiedź miał teraz tuż przed sobą, zamkniętą w jej uśmiechu, dotyku i spojrzeniu, od którego nigdy nie potrafił się uwolnić. Może czerwona nić rzeczywiście istniała, a może po prostu niektóre dusze odnajdywały się wśród milionów innych, by mimo wszystkich przeciwności nauczyć się do siebie wracać. Dla niego Romy była tą, z którą był połączony. Mimo to, jednego był pewien niemal bez cienia zawahania – gdyby los postawił przed nim wszystkie możliwości, za każdym razem szukałby właśnie jej. Szukałby, nawet gdyby droga do niej miała być równie długa, bolesna i kręta, co wcześniej, bo za każdym razem i na zawsze będzie wybierał tylko ją. Romy.
Gdzieś w tle słyszał dźwięk spływającej z deszczownicy wody, która z każdą chwilą coraz bardziej zagęszczała parę w pomieszczeniu. Było mu ciepło i przyjemnie nie tylko dlatego, bo czuł jak miękka atmosfera otula ich ciała. Czuł się tak przez Romy. Przez dłuższą chwilę nie próbował przerywać ciszy, która między nimi trwała, a którą nieśmiało rozbijał dźwięk odbijającej się od płytek wody. Pozwolił, aby Romy nadal była w niego wtulona, obejmując ją ramieniem i czując pod dłonią ciepło jej mokrej skóry. Sam oddychał jeszcze nierówno, dopiero stopniowo znajdując dla niego równowagę. Przesuwał dłonią po jej plecach w powolnym, niemal bezwiednym rytmie, czasami zataczając kciukiem niewielkie kręgi wzdłuż kręgosłupa. Nie było w tym żadnego konkretnego celu, po prostu chciał ją dotykać.
UsuńJego dziewczyna. Nawet po tym wszystkim, co przeżyli, nadal brzmiało to trochę niewiarygodnie. Nie dlatego, bo nie chciał. Wręcz przeciwnie, zawsze przecież tak ją postrzegał, tylko teraz nabierało to zupełnie innych barw i warstw. Tyle razy przecież wyobrażał sobie, jak mogłoby wyglądać ich życie bez tego całego ukrywania się i bez tych półsłówek. A teraz nie musiał wyobrażać sobie już niczego, bo Romy tutaj była, na nim, opierając głowę o jego ramię i mówiąc jak dobrze było znów być jego dziewczyną.
Przesunął dłonią wyżej, obejmując ją mocniej, jak gdyby bał się, że inaczej mu zniknie. Następnie pochylił głowę i pocałował ją w czoło, zatrzymując tam usta trochę dłużej.
— I będziesz nią już zawsze — powiedział cicho, a jego usta musnęły jeszcze jej skroń, delikatnie przesuwając dłońmi po jej plecach. Zależało mu na tym, aby Romy głęboko w to wierzyła, ale również to czuła – że on naprawdę nie chciał jej już w innej roli, widząc ich przyszłość w cudownych barwach. I chyba zależało mu też na tym, aby wiedziała i czuła, że już dłużej nie pozwoli, aby strach czy przeszłość odebrały im coś, na co oboje tak długo czekali.
Nie pozwolił jednak, żeby atmosfera zrobiła się zbyt ciężka. Ich bliskość była zbyt kojąca, by zmniejszać jej intensywność przez myśli i refleksje, na które przecież przyjdzie jeszcze czas. Teraz byli tylko oni, ich serca bijące w jednym, wolniejszym już rytmie i umysł, który nareszcie mógł zwolnić. Czerpał z tego garściami, również z tego, że mógł po prostu na nią patrzeć, nie ukrywając swoich uczuć. Była piękna. Nie tylko w ten oczywisty sposób, który sprawiał, że na jej widok wciąż zapominał, co właściwie chciał powiedzieć, ale również w tej niezwykłej swobodzie, z jaką teraz przy nim była. Bez zbędnego dystansu, bez ostrożności, konieczności zastanawiania się, czy może pozwolić sobie na kolejny pocałunek albo odrobinę czułości.
— Ja, grzeczny? — powtórzył i uniósł brwi, układając usta w szerszym uśmiechu. Spojrzał na nią, a jego dłoń zsunęła się na jej talię — Jeszcze chwila i sam w to uwierzę — zażartował, nadal na nią patrząc, po czym znów skradł jej pocałunek. I jeszcze jeden. Potem znów… Wymieniali już jednak spokojniejsze pocałunki, dużo czulsze, wolniejsze. Leo całował ją miękko i niespiesznie, czerpiąc garściami z każdej tej chwili, gdy ich usta były ze sobą złączone. Czasami jego usta zatrzymywały się na jej wargach chwilę dłużej, czasami zamiast tego całował jej policzek albo skroń. Przy każdym takim geście jego dłonie pozostawały przy niej – na talii, plecach, ramieniu. Trzymał ją cały czas, nie potrafiąc zmusić się do tego, by puścić ją ze swoich objęć.
A przecież Romy nigdzie się nie wybierała, a już tym bardziej on. Mimo wszystko, w tej miękkiej atmosferze, która otulała ich serca i umysły, ta wrażliwsza część jego osobowości zaczynała się dawać we znaki. Ta, którą poruszało to, że doświadczył życia w tym wielkim świecie, w którym mógł nie tylko poznać, ale i pokochać Romy Bellini. Że sam był przez nią kochany. Wzruszała go świadomość, że to właśnie w nim ulokowała swoje uczucia, oddając mu coś, co było w niej najdroższe i najcenniejsze – swoje własne serce. Że zaufała mu na tyle, aby oddać mu je jeszcze raz, mimo że zdążył je już zranić. Czuł tę wdzięczność niemalże w całym swoim ciele, kiedy trzymał ją tak blisko siebie. Nie mógł jej rozczarować, naprawdę nie chciał.
UsuńW końcu spojrzał na nią z powrotem i musnął czubek jej nosa swoim własnym, po czym posłał jej szeroki, lecz czuły uśmiech.
— A z tobą nie jest fajnie — oznajmił — Z tobą zawsze jest cudownie i wspaniale — dodał i przesunął palcami po jej mokrych włosach, odgarniając niesforne kosmyki z jej twarzy. A jego spojrzenie znów skupiło się tylko na niej. Patrzył na nią z wyraźnym zachwytem, rozczuleniem i miłością jednocześnie, bo widział najwspanialszą istotę, jaka kiedykolwiek stąpała po gruncie tego świata. Jego piękna, słodka Romy… I chyba właśnie w tej chwili dotarło do niego, że mógłby patrzeć na nią taką godzinami. Chociaż w zasadzie to trudno było mu zdecydować, czy istniała jakakolwiek wersja Romy, która nie budziłaby w nim równie silnego zachwytu. Mimo to, ta, którą miał teraz przed sobą, wydawała mu się szczególnie bliska jego sercu. Jej blond włosy, mokre od wody, układające się niesfornie wokół jej twarzy. Pojedyncze kosmyki, które przyklejały się do jej rozgrzanej skóry, nadawały jej wygląd tak lekki i naturalny, że nie potrafił oderwać od niej wzroku zachwyconych zielonych oczu. Na jej ustach ten uroczy, zmęczony uśmiech, a w pięknych błękitnych oczach kryła się błogość. W całej jej postawie było coś tak rozczulającego i rozbrajającego, bo po minionych intensywnych doznaniach mogła pozwolić sobie na rozluźnienie. Bo przy nim mogła być każdą wersją siebie.
Uwielbiał ją taką. Bynajmniej nie dlatego, bo była spokojniejsza, delikatniejsza czy bardziej skłonna do przyjmowania kierownictwa i czułości. To oczywiście było cudowne, ale uwielbiał to, że mógł zobaczyć ją w chwili, gdy nie musiała być żadną konkretną wersją siebie – nie musiała go uwodzić, żeby przyciągać i skupiać jego uwagę. Mogła po prostu być zmęczoną, rozgrzaną po wspólnej nocy jego dziewczyną, która pozwalała mu dotykać swoich włosów i patrzeć na siebie tak długo, jak tylko miał na to ochotę. A on czuł, że z każdą sekundą zakochuje się w niej odrobinę mocniej.
Mimo wszystko, nie chciał jednak, żeby zastygła w jego ramionach pod strumieniem wody. Bowiem chociaż dla nich świat się zatrzymał, to dla całej reszty już nie, a wskazówka zegara nigdy nie zaprzestała działać. Noc była wspaniała, ale zaczynała dobiegać końca. Kiedy więc Romy zgodziła się na jego propozycję, od razu się wyprostował i ułożył dłonie tak, aby pomóc jej swobodnie wstać.
— Ja natomiast lubię to robić — oznajmił z delikatnym uśmiechem na twarzy, składając pocałunek na jej czole, potem czubku nosa, aż w końcu na jej ustach. Gdy wstała, on również podniósł się z podłogi.
Roześmiał się na jej żart i pokręcił głową, przeczesując dłońmi swoje niesforne włosy. Tak bardzo skupił się na swojej słodkiej dziewczynie, że absolutnie nie myślał, jak on sam musiał wyglądać.
Usuń— Aż tak? — zapytał żartobliwie, jak gdyby właśnie dostał bardzo ważną informację. Uśmiechnął się szerzej — To może następnym razem będę delikatniejszy… — dodał, chociaż ton jego głosu wybrzmiał zupełnie inaczej.
Jeszcze zanim się odsunęła, Leo ujął jej dłoń i przyciągnął Romy do siebie, na tę ostatnią chwilę. Pochylił się, skradł jej jeszcze jeden pocałunek i dopiero wtedy pozwolił jej odsunąć się i odwrócić. Potem sam stanął tuż za nią, odbierając z jej dłoni szampon. Przez moment obracał butelkę w dłoni, a potem spojrzał na jej plecy. Przylegały do nich mokre blond włosy, a pojedyncze kosmyki przyklejały się do karku. Woda rozkosznie spływała po jej ramionach, jej talii i biodrach, aż w końcu po zgrabnych nogach. Przez moment po prostu się temu przyglądał, napawając się tym widokiem. W końcu nabrał odrobinę szamponu na dłonie i delikatnie rozprowadził je po włosach dziewczyny. Następnie wsunął palce pomiędzy mokre kosmyki, zaczynając powoli i dokładnie masować skórę jej głowy, zmieniając nacisk wtedy, gdy wyczuwał, że właśnie tak jest jej przyjemniej. Co jakiś czas jego palce wracały do rozgrzanego karku, delikatnie rozmasowując napięcie, które jeszcze mogło tam pozostać.
Zerknął na jej twarz, odbijającą się niewyraźnie w zaparowanej szybie, gdzie mimo wszystko zdołał zauważyć przymknięte oczy i spokojniejszy wyraz twarzy. Na ten widok uśmiechnął się pod nosem i nachylił się, aby pocałować jej ramię.
— Lubię się tak tobą zajmować — oznajmił, nie przestając delikatnie i niespiesznie poruszać palcami między blond kosmykami. W jego głosie zaś zabrzmiała delikatność i czułość, zdradzająca, jak bardzo się cieszył, że może robić dla niej takie rzeczy. Później już milczał, pozwalając jej czerpać radość i przyjemność z tej chwili.
W końcu zaczął spłukiwać jasną pianę, a jego palce nadal przeczesywały jej włosy, upewniając się, że wszystko dokładnie wypłukał. Na koniec przesunął dłońmi po mokrych pasmach, a potem delikatnie odgarnął je z jej twarzy.
Nachylił się nad jej ramieniem i złożył długi, czuły pocałunek na jej mokrym policzku.
— Piękna, moja księżniczka — wyszeptał.
beautiful, beautiful angel, love your imperfections, every angle
tomorrow comes and goes before you know, so I just had to let you know ❤️ ✨ 🫧
Romy była jego przeznaczeniem. Nie w ten filmowy czy książkowy sposób, ten głośny i emocjonujący, który ściągał uwagę innych i skupiał wszystko na tym, czy ta dwójka zagubionych serc się odnajdzie. I choć ta wizja była niezwykle piękna, może nawet częściowo w ich przypadku prawdziwa, to jednak Romy była jego przeznaczeniem w dużo bardziej wyjątkowy i intymny sposób, bo ponad wszystko była jego spokojem. Bezpieczną przystanią, schronem przed burzą. Romy była niczym spokojny i błogi wiatr po ogromnej ulewie czy delikatny śpiew ptaków w letni wieczór po rozszalałej burzy. Była jak pierwsze promienie słońca przebijające się przez szare chmury, które nawiedzały niebo przez dłuższy czas. Jak ciepłe barwy malujące się na linii horyzontu, gdy upalne słońce zachodziło za nim. To były rzeczy proste, może dla wielu niezauważalne albo oczywiste, ale gdy zostawały zauważone, już na zawsze czuło się z nimi charakterystyczną więź. I tę samą więź czuł właśnie z Romy, bo ona działała na niego dokładnie tak samo, jak każdy ze wspomnianych obrazów na serce czułego człowieka. Romy dawała mu spokój w świecie, przez który już dawno zapomniał, co to w ogóle znaczy. Żyjąc w nim, nie miał już miejsca na przypadek czy spontaniczność, gdzie wszystko musiało być idealnie przemyślane i wykalkulowane, bo każdy błąd miał zbyt dużą cenę. Romy jednak właśnie to mu dawała, stając się jedynym miejscem dla jego serca i umysłu, gdzie nie musiał niczego planować, przewidywać i kontrolować. Gdy próbował to robić, sam ściągnął na nich ból i rozłąkę, by w ten sposób dotkliwie przekonać się, że nie może nadmiernie kontrolować tego, co pragnie płynąć swobodnie niczym górska rzeka. A tak przecież było z Romy – przy niej nie musiał być już tym utalentowanym kierowcą, kimś, kto ma szansę na zostanie mistrzem świata. Nie musiał być człowiekiem, od którego zawsze oczekiwano, iż będzie wiedział nie tylko, co robić, ale jak to robić. Przy Romy mógł po prostu być sobą, tym Leo, który chował się gdzieś w głębi – tym, który czasem śmiał się zbyt głośno, który mówił głupie żarty albo rzeczy, których później żałował. Mógł być tym Leo, który chowa się w jej objęciach, gdy ciężar świata stawał się zbyt bolesny. Tym, który mógł nawet nie robić nic, a dalej czuć, że robi coś nadzwyczaj wartościowego, bo był z nią… A ona przez ten cały czas mogła odbijać to wszystko jak lustro, bo mogła widzieć w nim siebie. Bratnie dusze o sercach napisanych tym samym językiem, znanym tylko im. On i Romy kontra cały świat, bo tak przecież było od samego początku.
OdpowiedzUsuńByć może właśnie dlatego tak trudno było mu pogodzić się z myślą, że mógłby ją stracić – znów, może wówczas już na zawsze. Może właśnie to ciężkie uczucie w sercu, które czuł wtedy, w 1OAK przy barze, było zwiastunem gorszego bólu, który nadszedłby, gdyby pozwolił jej odejść. Nie chodziło nawet o samotność, ją Leo już znał. Sam przecież bywał w hotelowych pokojach, na lotniskach, w samochodzie podczas długich podróży czy wśród setek ludzi, którzy znali jego nazwisko, ale przecież nie znali jego samego. To uczucie wiązało się z tym, że nie byłby w stanie udźwignąć straty osoby, przy której każda cząstka jego duszy zaczynała mieć sens. Stracił już zbyt wiele. Nie mógł stracić Romy… Ona nie była dla niego tylko kolejną historią, którą mógłby po prostu zamknąć i zostawić za sobą. Romy nawet nie była częścią jego życia – ona była jego życiem. I być może właśnie dlatego przez ten cały czas szukał uparcie innego rozwiązania, nawet wtedy, kiedy zdecydował o ich rozstaniu. Nawet wtedy jego serce nie potrafiło tak po prostu odpuścić. Jak mógłby to zrobić, kiedy Romy była jego spokojem? Jego wszystkim?
Gdyby więc wziąć pod uwagę nie tylko fakt, że Leo naprawdę wierzył, że Romy była jego przeznaczeniem, tą, z którą łączyła go czerwona nić, to ponad wszystko kochał ją. Kochał szalenie, od dawna, pokochał ją już wtedy, gdy ją zobaczył, choć sam o tym nie wiedział. A gdy po rozstaniu spotkali się znów, miał dwie drogi – na jednej udawałby, że jest inaczej. Wmawiałby sobie, że czas robił już swoje i nauczył się żyć bez niej. Co więcej, mógłby nawet sam w to uwierzyć. Na drugiej przyjąłby już to w pełni, że kochał Romy Bellini całym sobą, oddając jej serce bezpowrotnie i żyjąc już tylko dla niej i dla nich. Wybór był oczywisty… Był wręcz nader oczywisty, bo wystarczyło tylko jedno jej spojrzenie, jeden jej uśmiech i jeden raz, kiedy wypowiedziała jego imię, by wiedzieć, co zrobić. Wystarczyło, że była, a Leo wiedział, że wybór był tylko jeden – ta druga droga. Ta, na której miał swój największy skarb, swoją uroczą Ro. Nie musiała więc tylko mieć nadziei. Leo byłby już teraz w stanie przysiąc jej, że tak będzie – że nie będzie innej poza nią. Tylko ona, jego dziewczyna, kiedyś narzeczona, aż w końcu żona. Jego przyszłość należała już do niej, a ich historia cały czas się pisała. Cokolwiek jeszcze miało się wydarzyć, był pewien, że z tym wygrają, że ostatecznie sobie z tym poradzą, bo Leone Maxwell nie wyobrażał sobie, aby mogło być inaczej.
UsuńNa jego twarzy pojawił się szeroki uśmiech, gdy usłyszał jej słowa. Uwielbiał, kiedy Romy się z nim droczyła, a szczególnie po takich intensywnych zbliżeniach, bowiem pokazywało mu to, jak swobodnie się przy nim czuła. A to chyba było jednym z największych komplementów dla mężczyzny, który szalenie kochał swoją kobietę.
— Naprawdę się starałem — oznajmił z udawanym oburzeniem, przyciągając ją bliżej za talię — A skoro tak dobrze wykonuję polecenia, to chyba będziesz musiała… — przerwał, aby skraść jej czuły pocałunek — …znaleźć dla mnie jakieś kolejne — dokończył, po czym zaśmiał się cicho — Chociaż muszę przyznać, że jeśli nagrodą za grzeczne zachowanie jest szansa na poranek z tobą, to chyba rzeczywiście powinienem częściej się słuchać — dodał ciszej, po czym pocałował ją jeszcze raz, tym razem dłużej i czulej. Kiedy odsunął się od niej odrobinę, posłał jej czuły uśmiech.
Jakieś bliżej nieokreślone uczucie musnęło jego serce… Może to radość? A może wdzięczność? Może wszystko naraz. Cokolwiek to było, było owocem tego, jak bardzo cieszył się, że ta rozłąka, choć niosła za sobą wiele bólu, nie zabrała im tej naturalności, która zawsze między nimi była. Potrafili być namiętni i bardzo intensywni w swoich zbliżeniach, potrafili być też delikatniejsi, bardziej wyczuleni na to, co kruche i wrażliwsze. Leo był świadom, że nie każdy miał taką szansę, ale oni ją dostali. Być może dlatego ten spokój i ta błogość w ich trwających teraz czułościach tak bardzo go wzruszały – bo były takie ich, niewymuszone i naturalne. Nie potrzebował w tej chwili niczego więcej. Wystarczała mu jej bliskość, ciepło jej skóry i świadomość, że może znów być przy niej w sposób tak prosty, pozbawiony jakichkolwiek oczekiwań. Że nie musiał niczego udowadniać, zabiegać o jej uwagę ani zastanawiać się, czy następnego dnia wciąż będzie miał prawo do tych drobnych przywilejów. Teraz rozumiał, jak wiele potrafiło znaczyć zwyczajne bycie razem, kiedy wcześniej próbował pogodzić się z myślą, że być może razem już nigdy nie będzie im dane. Byłby więc nawet gotów robić dla niej wszystko, co tylko zechce. Nawet całe życie myć jej piękne włosy i cieszyć się tym tak, jak gdyby dostąpił najwspanialszego błogosławieństwa, które kiedykolwiek zostało zesłane na człowieka.
— Skarbie… — zaczął, obejmując ją mocniej w talii i odwzajemniając czule jej pocałunek. Na jego twarzy malował się uśmiech, bo było coś niezwykle rozczulającego w tym, jak sięgała po jego usta — Odwdzięczę się na różne sposoby — zapewnił ją i przez moment po prostu na nią patrzył, po czym przytulił ją nieco mocniej.
UsuńCała ta chwila uświadamiała mu więc, że był tej nocy, a raczej już przez resztę życia, najszczęśliwszym facetem w tym wielkim świecie. Inny nie miał szansy usłyszeć od Romy Bellini, że jest tylko jego i to na zawsze. Te słowa, chociaż nie pierwszy raz wypowiedziane tej nocy, za każdym razem działały na niego jeszcze bardziej, sprawiając, że jego serce rozpływało się pod ich ciepłym ciężarem. Co więcej, mógłby słuchać tych słów codziennie, a i tak za każdym razem poruszałyby w nim coś, czego nie potrafiłby ubrać w odpowiednie zdania. Przez moment po prostu patrzył jej w oczy, gładząc kciukiem jej policzek, jak gdyby chciał zapamiętać tę chwilę w najdrobniejszych szczegółach.
— Nawet nie wiesz, jak bardzo mnie to uszczęśliwia, moja słodka Ro — wyszeptał z czułością, po czym pocałował ją jeszcze raz, delikatnie, bez pośpiechu. W końcu wypuścił ją ze swoich objęć.
Taka prosta, a jednak niezwykle intymna i czuła forma opiekowania się Romy sprawiała mu ogromną radość. Po jego sercu rozlewało się przyjemne ciepło, które cały czas powodowało uśmiech na jego twarzy, a on nie potrafił go powstrzymać. Zresztą, nawet nie chciał, czuł przecież niezwykłą radość z tego, że mógł tutaj z nią być i przeżywać takie chwile. Mogli być tutaj dla siebie, odkrywać się oraz te najdelikatniejsze, nierzadko nieidealne części siebie. On mógł opiekować się nią i zajmować, a jednocześnie pozwalać sobie na coś, co nie było czymś oczywistym w jego życiu – pozwolić, aby to nim się opiekowano i zajmowano. Kiedy więc Romy przejęła szampon i wsunęła swoje palce pomiędzy jego mokre włosy, nie przerwał jej. Przymknął oczy, pozwalając sobie na tę odrobinę luksusu, którą podarowała mu jego słodka dziewczyna. Jej dotyk był przyjemny, a świadomość, że teraz to ona chciała się nim zaopiekować, sprawiała, że uśmiechał się pod nosem jak rozradowany chłopiec. Nie potrzebował już niczego więcej – wystarczyło, że była obok, że mogła dotykać go z taką swobodą, która była zarezerwowana tylko dla niej.
Po chwili otworzył jedno oko i zerknął na nią z rozbawieniem i rozczuleniem jednocześnie.
— Za bardzo mnie rozpieszczasz — stwierdził, po czym ponownie zamknął oczy, opierając dłonie na jej biodrach. Pozwolił, aby ciepła woda jeszcze chwilę spływała po jego ciele i twarzy, po czym przesunął dłonią po włosach i ściągnął nadmiar wody ze swojego oblicza.
Odsunął się od Romy i razem z nią opuścił kabinę. W łazience było na tyle parno, iż nie czuł tego charakterystycznego chłodu, który przesuwał się po ciele po wyjściu spod gorącej wody. A może to wszystko dzięki Romy? Cóż, nie byłoby to żadnym zdziwieniem. Leo przyjął od niej ręcznik, którym pobieżnie starł mokre włosy, aby krople nie spływały nieznośnie po jego twarzy. Następnie owinął go wokół własnych bioder, a później przejął od Romy szczoteczkę. Przez ten cały czas nie odrywał od niej wzroku, nie mogąc przestać nie tylko nacieszyć się jej widokiem, ale też uwierzyć w to, że tutaj był i to wszystko było rzeczywistością. Poza tym, gdy zauważał, jak zadbała o to, aby dostał wszystko to, co potrzebne, poczuł przyjemne ciepło gdzieś w głębi siebie.
— Postaram się uciszyć moją naturalną skłonność do rywalizacji — wymamrotał z uśmiechem, zanim włożył szczoteczkę do ust. Przez chwilę zerkał na nią kątem oka, rozbawiony jej słowami, a jednocześnie czując tę błogość, którą dawała mu ta zwyczajna sytuacja. Jeszcze niedawno nie wiedział, czy kiedykolwiek będzie mógł znów stać obok niej w taki sposób, a teraz dzielili łazienkę, ręczniki i poranną rutynę, jakby to wszystko było najnaturalniejszą rzeczą na świecie. I właśnie tego chciał. Nie tylko wielkich emocji, namiętnych pocałunków czy nocy, które odbierały im rozsądek, ale również tych drobnych chwil, w których miłość nie musiała niczego udowadniać.
UsuńKiedy skończył, przepłukał usta i odłożył szczoteczkę. Bez słowa objął Romy w pasie, przyciągając ją do siebie. W końcu uniósł dłonie ku górze, delikatnie uwalniając jej włosy spod ręcznika, który opadł na podłogę. Następnie delikatnie rozczesał palcami mokre kosmyki.
— Dziś nie potrzebujesz szczotki czy innych rzeczy — oznajmił z udawaną powagą — Twój chłopak się niecierpliwi — dodał, po czym złożył czuły pocałunek na jej ramieniu. Jednym palcem zahaczył o krawędź ręcznika, którym owinęła swoje ciało. Powolnym ruchem poluźnił go, aby ten mógł swobodnie opaść na podłogę. Wraz z tym Romy ponownie stała przed nim w swojej wspaniałej, pięknej okazałości.
— Chodź, moja dziewczyno — wyszeptał, całując ją w czoło, po czym delikatnie wsunął rękę pod jej kolana, a drugą za plecy, aby bez najmniejszego wysiłku unieść ją z podłogi. Była rozkosznie drobna i lekka. Przyciągnął ją do siebie, dbając o to, by mogła wygodnie oprzeć się o jego klatkę piersiową. Przez moment milczał, lustrując ją wzrokiem, po czym spojrzał na nią znów z zadowolonym uśmiechem.
— Zabieram cię do łóżka. Mam jeszcze mnóstwo zaległości w przytulaniu cię — oznajmił, idąc przed siebie i pozwalając, aby Romy wygodnie ułożyła się w jego rękach — No i oczywiście, żeby iść spać. Ponad wszystko w zasadzie — zaśmiał się, gdy przeszli już przez próg łazienki, wychodząc do jej sypialni.
Powoli podszedł do łóżka, delikatnie układając ją na nim, po czym pochylił się nad nią, przesuwając palcem niesforny kosmyk, który przykleił się do jej czoła. Przez krótką chwilę przyglądał się jej z czułym uśmiechem, zanim wyprostował się, by samemu pozbyć się ręcznika. Zgasił światła, pozwalając, by sypialnię otulił przyjemny półmrok, a następnie odchylił kołdrę i wślizgnął się pod nią, układając się obok swojej ukochanej.
— Żadnej słodkiej piżamy... — oznajmił cicho, kładąc się na chwilę na boku, aby móc nachylić się nad nią. Gładził kciukiem jej policzek, a drugą dłoń ułożył nad jej głową, palcami głaszcząc jej włosy. Musnął ustami jej czoło, a potem czubek nosa, zanim ostatecznie ułożył się na plecach i wyciągnął ku niej ramię, zapraszając ją pod swoje. Chciał mieć ją jak najbliżej. Czuć jej oddech przy swojej szyi, móc odruchowo przesunąć dłonią po jej plecach, kiedy tylko zapragnie, i zasypiać ze świadomością, że tym razem obudzi się obok niej. Że nie będzie musiał tęsknić za czymś tak prostym jak jej ciepło, zapach czy ciężar głowy spoczywającej na jego ramieniu.
'cause you're the reason I believe in fate
you're my paradise and I'll do anything to be your love ❤️🌙
I czuł przy niej spokój, zawsze. Teraz nie było wyjątkiem. Czuł go nawet bez wszystkich słów, które Romy mogła do niego wypowiedzieć. Wystarczyło to, że była przy nim i pozwalała mu znów być blisko niej, a wszystkie burze, które mogły w nim trwać, łagodniały, ustępując miejsca błogiemu słońcu. Nie czuł tego w ogóle przez ten czas ich rozłąki, przez wszystkie te tygodnie, kiedy nie potrafił znieść jej nieobecności. A teraz, mimo że jeszcze tak wiele było przed nimi, wracało coś, co zawsze było ich największą siłą – ta naturalność, dzięki której nawet najprostsze chwile nabierały znaczenia. I chyba właśnie tego pragnął najbardziej. Nie kolejnych wielkich deklaracji, obietnic składanych pod wpływem emocji, lecz tej pewności, że kiedy świat zacznie robić się zbyt głośny, zawsze będą mieli dokąd wrócić. Chciał, aby oboje byli dla siebie domem, który będą napełniać miłymi wspomnieniami i doświadczeniami, które pomogą im jeszcze bardziej dbać o ich miłość. Wszystko to, co się działo, uświadamiało mu, że było to jak najbardziej możliwe, może nawet im pisane. Jednocześnie uświadomił sobie, że właśnie to przez cały ten czas próbował sobie i jej odebrać, gdy wmawiał sobie, że rozstanie będzie najrozsądniejsze. Że odcięcie się od Romy pomoże mu zachować kontrolę nad sypiącym się życiem, a ją ochronić przed wszystkim, co niosło za sobą bycie obecną w jego rzeczywistości. Dopiero teraz rozumiał, że największym błędem było przekonanie, że może decydować za nich oboje, czego na pewno nie chciał już robić. Jeśli miało pojawić się coś trudnego, chciał stawić temu czoła razem z nią. Jeśli miało boleć, wolał przeżywać ten ból przy niej niż samotnie, udając przed całym światem, że doskonale sobie radzi. Oczywiście, mógł sobie radzić, nawet bardzo… Jednak bez Romy to wszystko nabierało bolesnych barw, sprawiało, że wszystko było dużo trudniejsze, niż być musiało.
OdpowiedzUsuńTeraz jednak pozostawało mu trzymać się mocno tego, co zostało mu dane. Tego, co niemal sobie wywalczył, biegnąc do niej, by móc ją odzyskać i powiedzieć o swojej miłości. Tak zrobił, dając im szansę na to, aby mogli zacząć jeszcze raz. Nie powiedziałby, że od nowa, bo nie czuł się tak, jak gdyby byli w nowym miejscu. Rzekłby raczej, że wiele aspektów stawało się niczym nowymi, co oczywiście było pewnym wyzwaniem, ale jednocześnie potwierdzało siłę ich uczuć. Leo wiedział, że nie było od razu idealnie, ale było jednak bardziej niż dobrze, nawet jeśli jeszcze wiele bolało. Nowe szanse nie zmieniały w końcu przeszłości, a ta zostawiała po sobie ślady. Leo był gotów je wszystkie wyczyścić. Wiedział, że oznaczało to odbudowanie zaufania Romy i konsekwentne rozwijanie w niej pewności jego uczuć. Nie mógł więc tego zepsuć, gdy nareszcie był właśnie tutaj, gdzie chciał – przy Romy. To z nią pragnął budować przyszłość, o której jeszcze niedawno bał się nawet myśleć, bo każda jej wizja zawierała w sobie ryzyko, że pewnego dnia wszystko może zostać mu odebrane. Teraz jednak po raz pierwszy od dawna pozwolił sobie pomyśleć o tym bez lęku i obaw. I być może właśnie dlatego podświadomie nadal próbował upewniać się, że naprawdę tutaj była. Ona, Romy, a nie jedynie kolejne wyobrażenie, które podsuwała mu tęsknota. Romy była obok, tak blisko, że mógł dostrzec najdrobniejsze zmiany w jej mimice, usłyszeć brzmienie jej głosu i przekonać się, że nie musiał już odtwarzać w pamięci szczegółów jej twarzy. Mógł po prostu na nią patrzeć, wyciągnąć dłoń i dotknąć jej policzka, przyciągnąć ją do siebie, pocałować ją wtedy, kiedy przychodziła mu na to ochota, bez konieczności zastanawiania się, czy mógł.
A jednak nie zamierzał traktować tego, co odzyskał, jak czegoś oczywistego. Wręcz przeciwnie, dopiero teraz w pełni zaczynał rozumieć, jak wiele znaczyły te wszystkie małe przywileje, które tak łatwo można było brać za pewnik. Dlatego nie chciał już dłużej być człowiekiem, który odsuwał od siebie najważniejszą osobę w imię ochrony jej przed własnymi problemami. Chciał być tym, który pozwala jej przy sobie pozostać, nawet jeśli czasami oznaczało to pokazanie jej tych części siebie, z którymi sam nie potrafił sobie poradzić, czy tych, z których niekoniecznie był dumny. I chciał być dla niej lepszą wersją siebie, godną jej zaufania, z każdym kolejnym dniem, w którym wybierałby ją na nowo.
UsuńByć może właśnie dlatego, kiedy spojrzał na nią raz jeszcze, jego uśmiech stał się jeszcze łagodniejszy. Nie musiał już zastanawiać się, czy Romy była jego przyszłością, ani nie zamierzał uciekać przed tym, co czuł. Nie miał zamiaru próbować przekonać samego siebie, że potrafiłby żyć bez niej. Nie po tym, jak raz już to zrobił, przekonując się, jak wyglądał świat, kiedy Romy w nim zabrakło. I choć wciąż nie wiedział, co dokładnie przyniosą im kolejne dni, to nareszcie nie czuł już potrzeby, by znać odpowiedzi na wszystkie pytania. Bowiem niezależnie od tego, co miałoby się dziać, wciąż mieliby siebie.
Wystarczy, że jesteś.
Wszystkie słowa, które wypowiedziała Romy, były dla jego serca niczym miód. Otulały go i sprawiały, że czuł coraz większy spokój duszy, bo rozumiał, że jego Romy czuje się przy nim dobrze. To jednak te trzy słowa znaczyły dla niego najwięcej. Potwierdzały bowiem, że pomimo tego, ile ściągnął na nią smutku i bólu, ona nadal trzymała w swoim życiu miejsce dla niego. Był nawet skłonny uwierzyć, że było tak przez cały czas, nawet po ich rozstaniu.
— Dziękuję, że pozwalasz mi być — wyszeptał, po czym pocałował ją czule w czoło. Nie chciał już wszystkiego nadmiernie analizować, cała ta reszta mogła poczekać do rana. Uśmiechnął się raz jeszcze, po czym pocałował ją krótko w czoło. Nie chciał już niczego analizować. Tej nocy po prostu chciał mieć ją przy sobie i pozwolić, aby reszta mogła poczekać do rana.
Oczywiście, gdyby mógł, to pozwoliłby sobie i zrobiłby wszystko, co trzeba, aby to czekanie do rana odbywało się pod prysznicem, gdzie nadal otulałaby ich ciepła woda. Ta wizja była miła i przyjemna, ale nie ukrywał, że jeszcze bardziej podobała mu się wizja schowania się z nią w łóżku. Tam najchętniej pozostałby już na zawsze.
— W takim razie nie zamierzam protestować, jeśli naprawdę planujesz uczynić ze mnie najbardziej rozpieszczonego faceta na świecie — odparł i uśmiechnął się szerzej, chociaż tak naprawdę już był najbardziej rozpieszczonym facetem na świecie. Wszystko dlatego, że miał ją przy sobie i w ogóle mógł ją mieć. Był rozpieszczony, bo malowała się przed nimi nie tylko wspólna reszta nocy, ale całe życie i wszystkie chwile codzienności, która będzie tylko ich. Tak jak to, że później stali razem przed lustrem, myjąc zęby i pozwalając sobie na momenty ciszy.
Spojrzał na nią z rozbawieniem, kiedy usłyszał jej pytanie, choć w zasadzie nie był pewien, czy nim w ogóle było. Bądź co bądź, rozumiał, skąd wypływały te odczucia zachwytu i niedowierzania, bo przecież jeszcze kilka godzin wcześniej wszystko było niejasne. Teraz jednak wszystkie te wątpliwości zniknęły, przynajmniej dla niego. Odpowiedź była jasna – byli parą. Romy była jego dziewczyną, a on jej chłopakiem. Tym razem tak naprawdę, bez żadnego ukrywania czy konieczności zastanawiania się, co wolno im zrobić, a czego nie.
— Tak, skarbie. Jesteśmy parą — potwierdził, jak gdyby właśnie oznajmiał coś absolutnie oczywistego — I to całkiem poważną — dodał i puścił jej oczko. Przez moment jednak przestał się uśmiechać, choć wyraz jego twarzy nadal pozostawał łagodny. Jego spojrzenie zatrzymało się na jej twarzy, jak gdyby dopiero teraz w pełni dotarło do niego znaczenie tych prostych słów. Jesteśmy parą. Jak wspaniale to brzmiało po tych wszystkich miesiącach, gdy nie mogli pokazać swojej miłości światu? Bardzo. A jeszcze wspanialej wyglądało to, że nareszcie mogli czerpać pełną radość ze swojej relacji, również w tych drobnych chwilach. Kiedy więc chwilę później ogłosiła swoje zwycięstwo, uśmiech natychmiast wrócił na jego twarz.
Usuń— Pozwolę ci cieszyć się tym zwycięstwem — oznajmił i zaśmiał się pod nosem.
W kolejnych chwilach marzył już tylko o tym, aby znaleźć się z nią w łóżku. Nie tylko dlatego, że zmęczenie dawało się już we znaki, co było widoczne również w jego spojrzeniu, które oczywiście nadal błyszczało z zadowolenia i zachwytu. Chciał znaleźć się w jej sypialni, aby móc cieszyć się jej bliskością jeszcze bardziej, gdy wspólnie będą zasypiać. Nie przejmował się absolutnie tym, że powinien był zająć się również swoimi włosami, żeby rano jakoś wyglądać. Tym bardziej nie przejmował się takimi kwestiami u Romy, bowiem i tak podziwiałby ją niezależnie od tego, czy jej włosy byłyby idealnie gładkie, czy rozczochrane. Cała była piękna i wspaniała, tak samo piękne było jej wnętrze i to, jak swobodnie sięgała po jego pieszczoty i uczucia. Jej wyliczanka była więc niezwykle rozczulająca, bo pokazywała mu, że Romy potrafiła powiedzieć, czego pragnie, a jednak robiła to z taką słodką nieśmiałością. Pochylił się, by pocałować ją w czoło, po czym bez trudu uniósł ją w ramionach i zaniósł do łóżka, nie przestając się uśmiechać.
— Z tym akurat nie powinno być problemu, kochanie. Zrobię to wszystko z wielką przyjemnością — zapewnił ją cicho.
Nie kłamał. Chciałby całować ją, przytulać, mówić, że ją kocha już cały czas. Gdyby mógł, całkiem porzuciłby otaczającą ich rzeczywistość, wszelkie obowiązki i zadania, role do spełnienia, tylko po to, aby móc robić właśnie to – kochać ją i podziwiać. To oczywiście jak najbardziej mogło być motywowane tym, ile radości i euforii przynosiła mu ta noc… Życie bowiem trwało dalej, świat wcale się nie zatrzymywał, a po przebudzeniu czekały go obowiązki. Problem w tym, że na jakiś czas chciałby odłączyć się od tego wszystkiego i móc być tylko z Romy, dając im więcej czasu na to, by mogli nacieszyć się sobą po miesiącach tej okropnej rozłąki. Teraz jednak pozostawało mu cieszyć się resztą nocy i sprawić, aby również Romy czuła z tego radość.
Kiedy w końcu leżał z nią pod kołdrą, a Romy niemal natychmiast przylgnęła do jego boku, czuł się tak, jak gdyby wszystko w końcu było na odpowiednim miejscu, już tak w zupełności. Leo objął ją ramieniem i przyciągnął bliżej. Zaśmiał się cicho na uwagę o słodkich piżamach, przesuwając dłonią po jej plecach.
— Teraz to już koniecznie będę musiał je zobaczyć — wymruczał, muskając ustami jej policzek — I może jakąś piękną bieliznę, hm? — dodał zaczepnie, a jego druga dłoń ułożyła się na jej nodze, którą rozkosznie przez niego przerzuciła. Dopiero w tej chwili uświadamiał sobie, jak tęsknił każdej nocy za tą bliskością. Jej kolejne pytanie sprawiło jednak, że uśmiech na jego twarzy nieco złagodniał – nie zszedł całkiem, ale pozostawił miejsce powadze. Przez chwilę wpatrywał się w ciemną przestrzeń przed sobą, przesuwając kciukiem po jej udzie.
— Może trochę — odpowiedział szczerze, zerkając na nią. Wiedział, że czekały ich jeszcze rozmowy, ustalenie pewnych rzeczy oraz wyjaśnianie tego, co niewygodne. Nie chciał jej jednak kłamać, bo przecież istniała możliwość, że czekały ich przyjemności. W zasadzie nawet nie tyle istniała, ile już były w gotowości, gdzieś za rogiem. Leo nie był naiwny, rozumiał, jak działał świat, w którym żył, i jak szybko ludzie potrafili dopisać do wszystkiego własne historie. Nie oszukiwał samego siebie, liczył się z tym, że kiedy publicznie ogłoszą swój związek, ludzie w internecie będą szukać sensacji, nie mając żadnego pojęcia o ich historii i tym, co doprowadziło ich do tego punktu życia. Poza tą zewnętrzną warstwą była jeszcze ta wewnętrzna, dużo cięższa i gorsza niż męczenie się z hejterskimi komentarzami. Oliver. Jego reakcja, wyraz twarzy, gdy powiedzą mu o wszystkim. Był jeszcze Rafe i cała reszta. To wszystko sprawiało, że nietrudno było o poczucie stresu… A jednak, kiedy pomyślał o tym, że miałby ukrywać Romy tylko po to, by oszczędzić sobie komentarzy czy oszczędzić bólu innym, poczuł niemal natychmiastową niechęć do takiej wizji.
UsuńPrzesunął dłonią na jej policzek i delikatnie pogładził go kciukiem, zanim pochylił się, by złożyć na jej ustach czuły pocałunek.
— Cokolwiek jednak ma się wydarzyć, obronię cię przed tym wszystkim, wiesz? — wyszeptał. — Nie chcę, abyś o tym myślała. To będą moje wyzwania i problemy do rozwiązania i chcę, żebyś też tak to widziała — wyjaśnił, gładząc ją po ramieniu. — Pamiętaj, nie pozwolę, żeby ktokolwiek wmówił nam, że robimy coś złego, dobrze? — dodał spokojnie, bez przesadnej pewności siebie. Nie próbował bowiem składać kolejnej wielkiej obietnicy, a po prostu mówił o czymś, co postanowił w swoim umyśle i sercu w momencie, gdy Romy pozwoliła mu wrócić. Nie chciał więc, żeby musiała zastanawiać się, czy następnego dnia będzie równie chętnie obejmował ją przy świetle dziennym. Nie chciał też, żeby ich powrót do siebie stał się kolejną tajemnicą, którą będą musieli pilnować przed całym światem. Nawet jeśli następne kilka dni będzie musiało być nieco cichszych, to była to znośna wizja w świetle następnych miesięcy, jak i lat, kiedy już nigdy nie będą musieli się ukrywać. Jeszcze tylko trochę.
— A poza tym — dodał po chwili, a w jego głosie ponownie pojawiła się nuta rozbawienia, chociaż wybrzmiało w nim już również zmęczenie. — Teraz mam zamiar skupić się na tym, żeby moja dziewczyna się wyspała — oznajmił i przyciągnął ją jeszcze bliżej, całując w czubek głowy. Czuł, jak jej palce delikatnie i leniwie przesuwają się po jego skórze, a on wcale nie próbował ich zatrzymywać. Wręcz przeciwnie, sam przesunął dłonią wzdłuż jej talii, aż znalazła się na jej nodze. Leniwie przesuwał palcami po jej skórze, aż ułożył dłoń na jej pośladku. — Moja w końcu, prawda? — wyszeptał, zaciskając palce. Następnie oparł policzek o jej włosy i wziął głęboki oddech, powoli go wypuszczając. Uśmiechnął się, czując jej ciepło przy swoim boku, po czym przymknął oczy. Jutro przyjdzie pora na rozmowy, decyzje i mierzenie się z tym, co mogło na nich czekać. Ale teraz, dopóki miał przy sobie Romy, nie zamierzał o tym jeszcze myśleć.
I'll be your reason you're running to better
when you’re under pressure, when things get too heavy, leave it to me 🤍✨
Prawdę mówiąc, Leo nie chciał jeszcze myśleć o tych wszystkich rozmowach, które miały zostać przeprowadzone, a które zdecydowanie nie należały do najłatwiejszych. Był przyzwyczajony do podejmowania trudnych decyzji, wiedział też jaki jest smak tego, kiedy popełniło się tę błędną i cały świat obserwował tę chwilę, naznaczając ją swoimi opiniami już na zawsze. Były sytuacje, które nawet lata później nadal były gorąco dyskutowane w mediach społecznościowych. Takie, które wykorzystywano, aby popierać argumentację, że Leo Maxwell wcale nie zasługiwał na to, aby walczyć o mistrzostwo. Przez lata nauczył się więc przyjmować to wszystko na siebie. Wiedział, że każda decyzja, każdy błąd i każdy słabszy moment zostaną przeanalizowane przez ludzi, którzy nie mieli pojęcia, co działo się w jego głowie. Z czasem przestało go nawet dziwić, że obcy ludzie czuli się uprawnieni do wydawania wyroków na jego temat. Był jednak jeden szczegół, którego nie dało się porównać z żadnym wyścigiem. Tym razem nie chodziło wyłącznie o niego, jego reputację czy kolejne nagłówki, lecz o Romy i o coś, co było dla niego znacznie cenniejsze niż cała jego kariera. Od tamtego, choć z ledwością, to mógł się odsunąć. To, co martwiło go trochę bardziej, to jak odsunąłby się od tego, gdyby podobne naznaczanie miało miejsce w związku z ich relacją?
OdpowiedzUsuń„Zabrał dziewczynę przyjacielowi”.
„Gdzie szacunek do kumpla? Tak się nie robi”.
„Jaka szanująca się dziewczyna tak by zrobiła”.
„Oboje są warci siebie”.
To tylko garstka zdań, które pewnie usłyszą nie tylko od obcych sobie ludzi, ale i dalszych znajomych, którzy nagle staną się ekspertami od ich życia. Tego mogłoby być jeszcze więcej, może jeszcze bardziej bolesnego, a to wszystko było bardzo frustrujące, bo przecież większość ludzi nie znała ich historii. Nie znała ich początków i nie wiedziała, jak mocne połączyły ich uczucia. Leo już płacił karę za to, że nie potrafił się tego uchwycić już na początku i w głębi siebie rozumiał, że może go to kosztować przyjaźni, którą budował latami w bólu i radościach. Jednocześnie to była cena, którą był gotów zapłacić, aby przestać nareszcie ukrywać swoją miłość do Romy i móc w końcu ją przytulić, pocałować, potrzymać za rękę, kiedy chciał, a nie wtedy, kiedy mógł. Chciał móc kroczyć z nią po padoku, wyszukiwać jej w tłumie po wygranym wyścigu, patrzeć tylko na nią, stojąc na podium. Chciał móc zabrać ją do restauracji, zabrać u swojego boku na rodzinną imprezę, choćby samemu iść z nią na głupi spacer. To wszystko dotychczas nie było im dane jako realna możliwość, gdy każdy swój krok musieli kalkulować i przewidywać. Wiedział jednak, że aby móc cieszyć się taką rzeczywistością, musiał przejść przez kruchy most – te wszystkie rozmowy.
Być może właśnie dlatego stresowała go, gdzieś wewnątrz, wizja tego, że będzie musiał porozmawiać o tym z Rafe’em i Macie. Kochał ich jak własną rodzinę, ale rozumiał, że jego aspekt medialny był ich najważniejszą troską. Jego związek z Romy to jedno z gorszych scenariuszy nie dlatego, bo życzyli mu źle, a dlatego, bo wiedzieli, jak bardzo media skupią się na tym zamiast na jego karierze. Nie miał jednak zamiaru im się tłumaczyć, chciał po prostu przez tę rozmowę przebrnąć. I chociaż nie chciałby, aby oni wiedzieli o tym jako pierwsi, to czuł, że musiał.
Czekała go również rozmowa z rodzicami, choć ten aspekt był dużo mniej stresujący, niż powinien. Może dlatego, bo jego rodzice znali już Romy. A może dlatego, bo Allegra znała prawdę i cieszyła się ich szczęściem, mimo że wcale nie zgadzała się z drogą, jaką sobie obrali? Cokolwiek to było, trochę go uspokajało, bo wiedział, że jego rodzice okażą im wsparcie i będą się dla nich cieszyć. Nie miał oczywiście zamiaru mówić im, jak się zaczęła ich historia ani o tym, jak przez cały ten czas ze sobą romansowali. Nie potrafiłby spojrzeć rodzicom w oczy i powiedzieć, że sypiał z dziewczyną przyjaciela, który tak wiele razy przez tyle lat pojawiał się w ich domu i stał się, podobnie jak Milo, niemal jak część rodziny. Nie dlatego, bo bał się krytyki czy oceny – jej by nie było, bo znał swoich rodziców. Tylko Benny dodałby swoje trzy grosze. Nie chciał natomiast tego wyznać, bo bał się tego rozczarowania w ich oczach, tego spojrzenia, które powiedziałoby, czy rozumiał, że jego droga do szczęścia zraniła serce innego człowieka. A przecież to rozumiał bardziej, niż by chciał… A to sprowadzało się do kolejnego. Do rozmowy z Oliverem.
UsuńTo wprowadzało go w bardzo mieszane uczucia. Uczucia, które trudno było etykietować tylko słowami stres, smutek, dyskomfort. Nie, to było coś więcej, bo Oliver nie był dla niego tylko kumplem z padoku. I chociaż wiele ludzi nie przypisywało im bliskiej relacji, uważało ich tylko za przyjaciół, których więzi opierały się tylko na torze, to bynajmniej tak było. Ollie był mu bliski, a on jemu. Wiedzieli o sobie wiele i zawsze mogli liczyć na swoje wsparcie. Leo rozumiał, że to, co zrobił, było świństwem i wszystko w nim słabło, gdy tylko wyobrażał sobie jego reakcję, gdy się dowie. A dowiedzieć się musiał, był to bowiem krok absolutny do ich wolności. I do tego, aby i on mógł znaleźć drogę do tej, która była mu pisana. To nie była Romy, choć na początku Leo bardzo tego dla niego chciał. Wiedział, ile przeżył i wiedział, że już wcześniej ulokował uczucia w kimś, kto na to nie zasłużył i pozostawił go ze złamanym sercem. Naprawdę chciał wierzyć, że Romy jest odpowiednia właśnie dla Olivera, a nie dla niego. Niestety, próba oszukania przeznaczenia przyniosła tragiczne skutki, które dopiero mieli wyraźnie odczuć. Leo miał do siebie żal, bo teraz on sam przyczynił się do tego, by serce jego przyjaciela znów miało cierpieć. Cholera, naprawdę tego nie chciał… Jednocześnie wiedział, że im dłużej mieli to ukrywać przed Oliverem, tym bardziej głębsza byłaby rana. I gdyby tylko mógł, odsunąłby Romy od tej rozmowy. Wiedział jednak, że ten scenariusz nie był możliwy.
Była jednak jeszcze jedna rozmowa, której bał się najbardziej. Rozmowa, która osądziłaby wszystko, będąc niemal wyrokiem na to, co było przed nimi i za nimi. To nie była tylko rozmowa o trudnych uczuciach, o tym, co skrywał w sobie przez te kilka miesięcy, o tym, co dzieje się w jego głowie, odkąd rozpoczął się sezon. To była rozmowa o czymś dużo cięższym, ta, która sprowadzałaby go z powrotem do Ibizy, gdzie zrobił coś, czego sam sobie nie wybaczył. To wszystko niemal go paraliżowało, a on nawet nie potrafił znaleźć słów, którymi miałby jej o tym wszystkim opowiedzieć. A bał się tego wszystkiego tak bardzo, że rozważał, aby oddalić tę rozmowę w czasie… I może to był dobry pomysł? Nie wiedział. I na ten moment nie chciał o tym myśleć.
Wszystko jednak sprowadzało się do jednego – czekała ich wspólna, już właściwa przyszłość, a on naprawdę nie chciał tego zaprzepaścić. Mógł więc mówić jej to godzinami – jak bardzo był wdzięczny, że pozwoliła mu wrócić, że dała mu miejsce w swoim życiu. Mógłby też słuchać godzinami, że ją to cieszy, że chce dla nich dobrze i że uczyni go szczęśliwym, chociaż tak naprawdę już to robiła. Wszystko to sprawiało, że jego serce wypełniała nadzieją, że naprawdę poradzą sobie z każdym wyzwaniem, każdą trudnością i każdym bólem. Jej słowa sprawiły więc, że było mu ciepło na sercu. Była rozczulająca w tym, co mówiła. Podaruje ci tak wiele, ile będę mogła. A przecież już to robiła, jednak największym i najcenniejszym, co mogła mu podarować, to swoje zaufanie. To już jednak należało od niego i naprawdę chciał móc sobie na to zasłużyć.
Usuń— Ach tak, my i proste początki — zaśmiał się na jej uwagę o seksie. To było trochę słodko-gorzkie uczucie, Romy bowiem miała rację. A jednak w ich przypadku nic nie było proste i łatwe, a droga od samego początku kręta i wyboista. Ich ponowne spotkanie się od razu było naznaczone bliskością, jeszcze w klubie, gdzie ich ciała wołały do siebie we wspólnym zmysłowym tańcu. Dali temu upust później, zanim im przerwano, a teraz… Teraz był temu nawet wdzięczny, bo miał gdzieś w tyle głowy, co by się zadziało, gdyby wtedy wyszli z klubu i pojechali do niego? Co jeśli wtedy rzeczywiście chodziłoby głównie o seks? Oczywiście, nigdy tak nie było, bo z Romy nigdy nie chodziło tylko o seks. Ale czy wówczas mieliby przestrzeń, aby wyznać sobie swoje uczucia i zacząć od nowa? Tego nie chciał się dowiedzieć. Był po prostu wdzięczny temu, co działo się teraz, a działo się przecież tak wiele pięknych rzeczy.
Cieszył się więc, że jak najbardziej miał tę resztę życia, aby móc pokazywać Romy, jak bardzo ją kochał. W ogóle cieszył się, że miał wizję przyszłości z nią, która nie była tylko czczym marzeniem, a realną możliwością, niemalże namacalną. To nadal fascynowało go, jak wiele wydarzyło się w przeciągu tych kilku godzin, ale każda z ich minut poprowadziła go właśnie tutaj, do Romy. I dzięki temu, będąc teraz przed nią, mógł koić własną duszę jej słodkim dotykiem i czułymi pocałunkami. Bo nic nie przynosiło tej błogości, która dawała mu tylko Romy Bellini.
Na jego twarzy pojawił się szerszy uśmiech, gdy zobaczył, jak wspaniale Romy wygląda w nieśmiałym blasku księżyca. Przez moment nawet nie dotarło do niego, co mówiła, bo tak bardzo był skupiony na obserwowaniu jej pięknego uśmiechu, jej uroczego nosa, wspaniałych oczu… Mimowolnie wyciągnął w jej stronę dłoń, aby odgarnąć z niej pasmo włosów. Moja piękna Ro, pomyślał w duchu, po czym cicho westchnął.
— Oczywiście, że mi się marzy — przyznał — I mam nadzieję, że niedługo przekonam się, co tam masz przygotowane — dodał przekornie, po czym złożył na jej ustach pocałunek. Najchętniej przekonałby się już teraz, ale zmęczenie dawało się we znaki im obojgu, a przecież mieli przed sobą jeszcze wiele przyjemnych chwil. Nie zmieniło to oczywiście faktu, że przez moment się rozmarzył i widział swoją ukochaną w skąpym, koronkowym materiale. W zasadzie, właśnie z tym obrazem mógłby zasnąć, kończąc przyjemnie tę noc. Atmosfera jednak nieco zgęstniała.
Przez chwilę milczał, pozwalając aby jej słowa wybrzmiały i rozbiły się w otaczającej ich ciemności. Nie odpowiedział od razu, przynajmniej zmusił się do tego, aby tego nie zrobić. Poczuł gdzieś ukłucie, bo przecież nie chciał źle. Wiedział, że Romy była silna i czuła się równie odpowiedzialna za to wszystko, co się wydarzyło, ale on jak każdy mężczyzna chciał chronić swoją kobietę. Cokolwiek mogła mówić, dla niego nie zrobiła nic złego i była po prostu idealna. Chciał oszczędzić jej trudności i wziąć to wszystko na swoje barki, nawet jeśli ta wizja jej się nie podobała. Oczywiście, we wszystkim innym prawdopodobnie zgodziłby się na cokolwiek zechce, ale w tej kwestii był nieugięty. Ot, ustawi się pomiędzy nią a światem i zrobi wszystko, aby to właśnie na niego spadł cały ciężar.
W zasadzie, na pewno jeszcze będą o tym rozmawiać, a on starał się pamiętać, że ta chwila nie jest na to odpowiednia. Szczególnie, gdy nocą uczucia były dużo bardziej intensywne, a go już i tak zabolało serce na jej słowa o rozstaniu. Nie dlatego, że były niesprawiedliwe, a dlatego, bo wiedział, że w pewnym stopniu Romy miała rację.
UsuńLeo westchnął więc cicho, przesuwając dłonią po jej plecach, jak gdyby ten prosty gest pomagał mu poukładać wszystko w głowie.
— Romy… — zaczął, jednak urwał, próbując znaleźć odpowiednie słowa — Nie zapomniałem. I właśnie dlatego nie chcę tego powtórzyć — powiedział na tyle spokojnie, na ile potrafił. Przyciągnął ją odrobinę bliżej, opierając brodę na czubku jej głowy. Tym razem nie próbował już szukać argumentów, które pozwoliłyby mu postawić na swoim. To nie była przecież rozmowa na teraz — Masz rację, to są nasze problemy. Nasze konsekwencje i nasze decyzje — oznajmił — Po prostu chcę cię ochronić, kochanie — wyjaśnił, po czym delikatnie pocałował ją w skroń — To nie oznacza, że będziemy przechodzić przez to osobno. Ty jesteś moją siłą, skarbie, nie poradzę sobie bez twojego wsparcia, wiesz? — dodał i dopiero wtedy pozwolił sobie na lekki uśmiech, próbując rozładować ciężar, który nagle zawisł między nimi. Jego dłoń ponownie przesunęła się po jej plecach.
Zaśmiał się cicho i pokręcił głową. Nawet ciemność nie przeszkadzała mu w tym, aby wyczuć, że była na niego zła. Pech chciał, że była przy tym niezwykle urocza i rozczulająca. Przez to złożył czuły i dłuższy pocałunek na jej czole, po czym przytulił ją mocniej do siebie i przesunął dłoń już na jej nogę.
— Proszę bardzo, już się poprawiłem — oznajmił — Już koniec trudnych rozmów na dziś, dobrze? Idziemy spać — polecił. Po tych słowach ułożył się wygodniej, zamykając oczy i pozwalając, aby Romy nadal chowała się w jego objęciach. Nie przeszkadzała mu wizja, że rano mógłby mieć całą zdrętwiałą rękę. Niech tak będzie, najważniejsze, aby Romy mogła być blisko, a ich ciała odpoczywały obok siebie.
Mimo to, gdy zamknął oczy, jego myśli również wędrowały w różne miejsca. On jednak był już przyzwyczajony do zadręczania się czymś, na co nie miał wpływu, sukcesywnie więc, a już szczególnie będąc obok niej, odsuwał te myśli na bok. Z każdą minutą błogość coraz bardziej otulała jego ciało, a oddech spowalniał. Ciało rozluźniało się, chcąc uciec już do snu. Nie mógł jednak tego jeszcze zrobić, dopóki nie upewnił się, że jego ukochana też dawała sobie szanse na sen.
— Jestem tutaj, kochanie. Ty też — wyszeptał — Idź spać, bo czuję, że nie masz zamkniętych oczu — zaśmiał się, po czym otworzył jedno oko i spojrzał na nią z boku — Nie zadręczaj się, kochanie — wyszeptał czule, po czym przyciągnął ją do siebie bardziej.
it’s the way my mind fallin’ away
In my heart, I know you feel the same when you’re with me (…)
you’re where I wanna be, my darling, can’t you see? ❤️🌙
Odkąd pamiętał, rodzice uczyli go o ogromnej wartości szczerości i prawdomówności. Wolimy usłyszeć najgorszą prawdę, nawet jeśli złamie nam serce, niż kłamstwo, które złamie serce tobie. Te słowa miał zawsze blisko swojego serca i całe swoje dotychczasowe życie opierał na szczerości. Właśnie dlatego nienawidził całej PR-owej otoczki, udawania kogoś, kim nie jest, i zawsze temu odmawiał, bo uważał, że jest w stanie pozostać sobą, a jednocześnie nie odkrywać siebie przed obcymi ludźmi w pełni. Szczerość była bliska jego sercu i zawsze brzydził się kłamstwem, co jednocześnie nie oznaczało, że mówił wszystkim wszystko. Dla Leo istniała różnica między prywatnością a kłamstwem i przez lata nauczył się niemal wzorowo wyznaczać granicę. Mógł zachować coś dla siebie, nie czując przy tym, że robi coś niewłaściwego, bo wiedział, że chronił część swojego życia przed światem, który nie znał granic. A potem pojawiła się Romy i nagle granica, którą przez całe życie tak dobrze znał, nie tylko zaczęła się przesuwać, ale i zatracać. Początki były niewinne – ot, jedno niedopowiedzenie, coś co można było przemilczeć, a przecież wcale nie nazwie się tego kłamstwem. Tylko później zaczęły się pojawiać kolejne. Następnie półprawdy, które miały chronić ich przed konsekwencjami jeszcze zanim w ogóle zdążyli zrozumieć, że w końcu ich to dogoni. Ich miłość, jak najbardziej, od samego początku była szczera. Błąd nie był w ich uczuciach, a w tym, że pozwolili aby coś tak prawdziwego, jak istniejące między nimi uczucia, istniało w cieniu rzeczy, które prawdziwe nie były. Leo wówczas był przekonany, że dopóki ich miłość będzie realna, to kłamstwo które wokół siebie otoczyli nie będzie problemem. Wydawało mu się, że milczenie jest łatwiejsze niż zmierzenie się z tym, co mogłoby się wydarzyć, gdyby wszystko powiedzieli i nazwali już na głos. Był przekonany, że chronił Romy, Olivera, ich przyjaźń, a nawet siebie. Nic bardziej mylnego, bowiem konsekwencją było już to, że zaczął podejmować decyzje za wszystkich. Teraz wiedział już, że nie dało się ukrywać czegoś tak wielkiego bez pozostawienia po sobie konsekwencji.
OdpowiedzUsuńNie bolało go więc to, że teraz czekało ich zmierzenie się z tymi wszystkimi nieciekawymi i nieprzyjemnymi konsekwencjami. Bolało go to, że w rzeczywistości wcale nie musieli znaleźć się w takim punkcie i zastanawiać się, jak powiedzieć Oliverowi prawdę, jak spojrzeć mu w oczy, jak wyważyć prawdę tak, aby była odpowiednia dla ich rodziców. Nie musieli zastanawiać się nad tym, jak poradzić sobie z pytaniami ludzi, którzy nigdy i tak nie mieli poznać całej historii. Gdyby tylko wcześniej podjął inne decyzje, to teraz może mogliby mieć pewne trudności z samą relacją, może nawet z początku trochę baliby się świata i wszystkiego, co poza nim, ale nie musieliby mierzyć się z ciężarem tego wszystkiego jednocześnie. A niektórych trudności nie byłoby wcale. Był świadom, że sam doprowadził do tego chaosu, a kłamstwo wcale nie chroniło przed bólem. Jedynie odsuwało go w czasie, sprawiając że kiedy miało już nadejść, stałoby się wiele większe. Słowa rodziców wróciły więc do niego rykoszetem, uderzając w jego głowę niczym w bęben. Serce rzeczywiście go bolało.
Czy był więc gotów na rozmowę? Nie. W zasadzie, wątpił, że kiedykolwiek byłby gotów. Rozumiał jednak, że pewne konsekwencje musiał ponieść – niektóre sam, a niektóre z Romy. Musiał więc przestać szukać odpowiedniego momentu, odpowiednich słów czy jakiegokolwiek sposobu, który pozwoliłby mu sprawić, aby wszystko stało się choć odrobinę łatwiejsze. Takiego rozwiązania nie było, bo niezależnie od tego, jak długo zwlekaliby z rozmowami albo jak bardzo chcieliby je stosownie przekazać, prawda wciąż pozostawała taka sama. Prędzej czy później nie tylko oni sami, ale każdy im bliski musiał stanąć z tą prawdą twarzą w twarz.
Właśnie dlatego Leo wiedział, że nie chciał już po raz kolejny wybierać ucieczki tylko dlatego, bo konfrontacja wydawała się zbyt bolesna. Nie oznaczało to, że nie odczuwał stresu czy obaw. Wręcz przeciwnie, czuł to wszystko. Stresował się spojrzeniami ludzi, którzy poznają tylko fragment ich historii i na jej podstawie wydadzą wyrok. Bał się reakcji rodziców Romy, ludzi z jej otoczenia, których jeszcze nie znał. Niemal zatrważająco obawiał się reakcji swojego przyjaciela. A ponad wszystko, bał się reakcji Romy, gdy też i swoją prawdę będzie musiał jej wyznać. Mimo wszystko ten strach nie był już wystarczającym powodem, aby się wycofać. Zbyt długo próbował chronić ich przed konsekwencjami własnych decyzji, a przecież nie mógł cofnąć czasu. Mógł jedynie zrobić to, czego wcześniej zabrakło mu odwagi – wziąć odpowiedzialność za swoje wybory i pozwolić Romy zrobić dokładnie to samo. Bowiem jeśli mieli naprawdę być razem, musieli również razem ponosić ciężar tego, co doprowadziło ich do tego miejsca. I chociaż nie wiedział, ile bólu przyniosą im najbliższe rozmowy, był pewien jednego… Nie zamierzał już pozwolić, aby strach odebrał mu Romy po raz drugi.
UsuńJedynym wyzwaniem było to, co siedziało mu w głowie. To, jak trudno było mu dojść do tego, że pewne aspekty mógł przeżywać i doświadczać z Romy, nie nieść tego na swoich barkach. To nie było jednak łatwe, oznaczało bowiem przyjęcie do wiadomości, że pewne aspekty, jeśli nie wszystkie, może z nią dzielić, a jeśli by je z nią dzielił, oznaczałoby to przyjęcie też do wiadomości jej części winy. A ona nie istniała w jego głowie. Wiedział, doskonale wiedział, że Romy myślała inaczej. Rozumiał jej wyrzuty sumienia, to jak bolało ją, że zraniła Olivera i raniła go dalej, choć sam o tym jeszcze nie wiedział. Leo rozumiał też, że część ludzi w necie będzie miała to samo, jeśli nie gorsze podejście, rozszarpując jej reputację na kawałki. Jego również, ale Leo w przeciwieństwie do Romy, był mężczyzną. Leo prawdopodobnie odczuwałby pewne rzeczy mniej, może nawet był usprawiedliwiany przez nadgorliwą część fanów. A przecież nic nie było czarno-białe... Romy nie zasługiwała na to, aby czuć ciężar czegoś, co przecież rozpamiętywał on sam. I nieważne, jak bardzo chciałaby to w nim zmienić, to zdanie zdawało się być już w nim wyryte. Jeśli ktokolwiek był winny, to był tylko on. To on pozwolił, aby wszystko zaszło tak daleko. Pokochał ją, wiedząc, że była dziewczyną jego przyjaciela. Przez miesiące próbował znaleźć sposób, aby mieć ją przy sobie, a jednocześnie wmówić sobie, że może odsunąć ją od własnego życia i tym samym rozwiązać problem. Ot, tak po prostu odzyskać kontrolę, jak gdyby kilka miesięcy wcześniej wcale wszystko się spod niej nie wymknęło. To Leo podjął decyzję o rozstaniu, a później sam pobiegł za nią, kiedy zrozumiał, że nie potrafi bez niej żyć. Nie mógł więc teraz spojrzeć na Romy i powiedzieć jej, że powinna dźwigać połowę tego ciężaru tylko dlatego, że oboje popełnili błędy. Nie umiał, po prostu. Nie oznaczało to, że chciał odebrać jej prawo do odczuwania żalu, wyrzutów sumienia czy świadomości tego, co zrobiła. Nie był przecież ani ślepy, ani głupi i rozumiał, że Romy była w tym wszystkim razem z nim. Był też w pełni świadom, że Romy miała swoje powody, aby czuć się źle z tym wszystkim i nie zamierzał jej przekonywać, że postąpiła właściwie, bo w zasadzie żadne z nich tak nie zrobiło. Chciał jednak, aby nie pomyliła odpowiedzialności z karą… Mogła bowiem przyznać się do tego, że skrzywdziła Olivera, mogła żałować swoich decyzji, nawet po tych zbliżających się rozmowach nie do końca potrafić spojrzeć na siebie bez wyrzutów sumienia. Rozumiał to, bo pewnie miałby to samo… Nie chciał jednak, aby któregoś dnia uwierzyła, że przez to nie zasługuje na jego miłość, na szczęście i na przyszłość, którą zaczynali budować.
Szczerze mówiąc, nie wyobrażał sobie nawet takiego scenariusza, w którym Romy katowałaby samą siebie wyrzutami sumienia. Zwariowałby, gdyby pozwoliła, aby ludzie poniżali ją czy przypisywali jej całe zło tej historii, nawet jeśli jedną z tych osób miałby być Oliver. I to właśnie dlatego chciał ją chronić przed tym wszystkim. Podświadomie wiedział, że zbliżał się czas, kiedy w końcu musiałby nauczyć się, że chronienie Romy nie zawsze równało się zabieraniu problemów z jej rąk. Dlatego naprawdę nie chciał decydować za nią… Nie zmieniało to jednak faktu, że w jego oczach i sercu pozostawała jego słodką Ro – kobietą, którą kochał i którą chciał chronić przed całym złem tego świata.
UsuńTej nocy nie chciał jednak jeszcze o tym wszystkim myśleć. Chciał móc oddać się w objęcia błogiego snu, razem z Romy, trzymając ją blisko siebie. Chciał czuć ciepło jej ciała, spokojny oddech muskający jego skórę, gdy zasypiałaby wtulona w jego pierś. Ogromnym bowiem błogosławieństwem było móc mieć ją tak blisko i dawać jej na tyle bezpieczeństwa, by po prostu mogła zasnąć. Romy miała rzeczywiście rację – chyba nic nie potrafili robić na spokojnie. Ale pozwolić sobie na wypoczynek w spokoju i błogości raczej, tak mu się chociażby wydawało, ale potrafili. Nie chciał jej więc wcale zbywać, nie próbował tego robić. Rozumiał, że pewne rzeczy mogły już teraz zacząć ją stresować czy niepokoić. Jego ciało jednak coraz bardziej reagowało na zmęczenie, a umysł nie myślał tak jasno i trzeźwo jak wcześniej.
— Będę cierpliwy — oznajmił, przytakując — Ale nie obiecuję — dodał, po czym zaśmiał się i przymknął jedno oko. Po chwili ziewnął nieco dłużej, rozchylając usta i przeciągając cicho powietrze do płuc, aż w końcu przetarł dłonią twarz, jakby sam ten gest miał pomóc mu jeszcze przez moment utrzymać się na jawie. Czuł, jak zmęczenie coraz wyraźniej odbiera mu siły, a powieki stawały się cięższe z każdą kolejną sekundą. Może dlatego na jej kolejne słowa jedynie przytaknął, z cieniem rozbawienia na twarzy.
Nie zamierzał jednak zasypiać, dopóki nie upewnił się, że Romy rzeczywiście poddaje się zmęczeniu i daje swojemu ciału wypocząć. Przesunął więc spojrzeniem zielonych oczu po jej twarzy, próbując odnaleźć w półmroku choćby najmniejszy ślad tego, że i ona powoli odpuszcza. Kiedy zauważył, że Romy rzeczywiście zamknęła oczy, mimowolnie uśmiechnął się pod nosem. Było coś tak niezwykle rozczulającego i kojącego duszę w świadomości, że nie musiał zasypiać, tęskniąc za nią. Naprawdę tutaj była, obok niego, i będzie nadal, gdy obudzi się o poranku. Nie musiał już wyobrażać sobie jej twarzy, karmiąc własną tęsknotę, i właśnie ta świadomość pozwoliła mu w pełni się rozluźnić. W końcu sam zamknął oczy, jeszcze przez chwilę pozostając skupionym na jej oddechu. Sam jednak ostatecznie poddał się snu, a jego dłoń spoczywająca na jej nodze, przesunęła się leniwie raz jeszcze, po czym zatrzymała się. W tej samej chwili jego myśli zamilkły, a oddech znalazł rytm z ciałem. Zasnął spokojnie, wciąż obejmując Romy, jak gdyby nawet przez sen nie chciał pozwolić jej odejść.
Obudził go pomruk, który wydawał się całkiem znajomy. W pierwszej chwili myślał, że to tylko część jego snu, nie zareagował więc wcale, jedynie lekko przechylając się na bok, gdzie nadal obejmował blondynkę. Dopiero kiedy poczuł delikatny ciężar i łaskoczący dotyk na klatce, leniwie otworzył oczy. Głos Romy w tym samym czasie przebił się przez błogą ciszę, której przeszkadzało wyłącznie mruczenie. Oddie, idź sobie. Mimowolnie spojrzał w kierunku kotki, która wygodnie rozsiadła się na jego ciele. No tak, mógł domyślić się od razu, że poza Romy, była w tym mieszkaniu inna istota, która lubiła go równie mocno. Zresztą, ze wzajemnością.
Na jego twarzy pojawił się cień uśmiechu i wyciągnął wolną dłoń w jej kierunku, aby delikatnie pogłaskać ją po puszystej sierści. Kotka zamruczała w odpowiedzi. Leo patrzył na nią jeszcze przez chwilę z lekko uniesioną głową, choć jedno oko zdążył znów zamknąć, czując jak promienie słońca podrażniają jego wzrok. Wybudził się w końcu z ledwością, bardziej przez ukochaną kotkę Romy niż sam z siebie. Cholera, nawet nie wiedział jaka to godzina. To jednak wcale go szczególnie nie interesowało, bo kiedy skończył się witać z puchatą kulką na swoim ciele, od razu odwrócił się w bok, by spojrzeć na najważniejszą osobę. Na swoją ukochaną Romy.
UsuńOczy miała nadal zamknięte, a włosy uroczo opadały jej na twarz, przez co mimowolnie wyciągnął dłoń, aby odgarnąć kilka niesfornych kosmyków. W tym samym momencie blondynka odwróciła się, jak gdyby zupełnie zapomniała o tym, z kim dzieliła tej nocy łóżko. Leo uśmiechnął się szeroko, fascynowało go jak od samego przebudzenia potrafiła go rozczulać. Cóż, nie chciał jej rozbudzać, ale nie potrafił się powstrzymać – chciał delikatnie musnąć palcami jej ramię i pogładzić plecy. Nie zdążył jednak tak uczynić, bo po chwili Romy znów znalazła się tuż obok niego. Uśmiech na jego twarzy stał się jeszcze milszy, a oczy otworzyły się szerzej mimo wyraźnych oznak zaspania.
— Cześć, księżniczko — powiedział cicho nieco zachrypniętym głosem. Ułożył się bokiem, aby móc mieć na nią jeszcze lepszy widok. Przez chwilę tak po prostu patrzył; wydawała się trochę onieśmielona, ale nie w negatywny sposób. Mimo wszystko, zrobiło mu się cieplej na sercu, gdy uświadomił sobie, że od teraz mógł się tak budzić obok niej już codziennie.
Słysząc jej pytanie, zaśmiał się cicho, po czym przytaknął.
— Tak, ale trochę później — odpowiedział — Najpierw chcę właściwie przywitać moją słodką dziewczynę — dodał z uśmiechem, po czym wyprostował rękę, aby objąć ją bardziej i przyciągnąć do siebie. Odette, choć niechętnie, zeszła z niego, układając się jednak za jego plecami. Leo jednak skupił się już tylko na blondynce. Złożył pocałunek na jej czole, potem na jej policzku kilka krótkich całusów aż w końcu pocałował ją w usta. Trochę dłużej niż powinien — Od razu milej… — wyszeptał, nie otwierając oczu jeszcze przez chwilę, po czym znów złożył czuły, ale spokojny pocałunek na jej ustach — Wyspałaś się, kochanie? — zapytał, nachylając się tuż nad nią i gładząc kciukiem jej policzek, z którego wcześniej odgarnął pasmo blond włosów.
when you hold me in the morning, I'd rather stay than leave you
and I know that ain't an issue but it's scary
cause I don't know what I'd do if I were to lose you ✨🤍🐾
Nie potrafił nie uśmiechać się, kiedy tylko ich spojrzenia się spotkały. Znał Romy doskonale i równie dobrze potrafił rozpoznać każdą jej wersję. Znał tę pewniejszą siebie, znał również tę bardziej onieśmieloną. W tej drugiej zawsze było coś niezwykle rozczulającego, również teraz, gdy oboje rozpoczęli razem poranek. Poruszało go to, jak Romy zdawała się wciąż nie dowierzać, że naprawdę obudzili się nawzajem u swego boku. Leo wprawdzie nie mógł zajrzeć jej do umysłu, przekonać się czy jest tak, jak zakładał, ale wyczuwał to w jej reakcji, jak i rozumiał skąd mogła brać się ta niepewność. Przecież to dopiero teraz od ich bolesnego rozstania po raz pierwszy nie musieli już niczego udawać, również przed samymi sobą. To był kolejny zwykły poranek, lecz dla nich bardzo wyjątkowy, a świat jak na razie nawet nie zdawał sobie z tego sprawy. Był to bowiem poranek, gdzie oboje nie byli już dwojgiem ludzi, którzy w ciszy i ukryciu chwytali dla siebie cząstki szczęścia, nie będąc pewnymi, ile w zasadzie mogą z tego czerpać. Tym razem zasnęli razem świadomi tego, co się wydarzyło, a Leo nie miał zamiaru dłużej uciekać. Nawet jeśli Romy nadal potrzebowała jeszcze chwili, aby w pełni to do siebie dopuścić, Leo był w zupełności świadom tego, co się działo. Nie był człowiekiem, który aż tak poddawał się własnym emocjom i uniesieniom. Powiedzenie więc, że miniona noc odmieniła go jako mężczyznę mogłoby wydawać się niemalże przesadą, ale właśnie taka była prawda. I być może również dlatego właśnie ten poranek wydawał się być tak niezwykły.
OdpowiedzUsuńChciał jednak, aby ten poranek był równie wyjątkowy i ważny dla niej, jak dla niego. To nie był tylko niezwykle piękny czas, symbolizujący kropkę nad “i” ich wspaniałych, nocnych uniesień. To był dzień pierwszy czegoś dużo bardziej poważnego, ich własnego i prywatnego, ale nie skrywanego. Chciał więc, żeby Romy przywykła do tego, co miało miejsce dokładnie w tym momencie – do tego widoku, niego tuż obok, do jego dłoni przesuwającej się po jej ramieniu, kiedy patrzył na nią z zachwytem. Do pocałunków kradzionych tak po prostu, dotyku kojącego jej skórę. A ponad wszystko do świadomości, że już więcej nie musiała zasypiać z tym przytłaczającym strachem, czy następnego dnia on nadal będzie przy niej. Oczywiście, wiedział że jedna noc, nieważne jak piękna, nie naprawiałby wszystkiego, co przez te trzy miesiące zdążyło pęknąć. Nie oczekiwał też, że Romy nagle przestanie mieć obawy tylko dlatego, bo obiecał jej wspólną przyszłość. Może bywał w gorącej wodzie kąpany, miał niezdrowe tendencje do perfekcjonizmu i wiele dusił w sobie, ale miał na tyle oleju w głowie, by rozumieć złożoność ich relacji. Liczył się więc z tym, że zaufanie musiał odbudować delikatnie, czule i cierpliwie, dzień za dniem, lecz nie kolejnymi słowami, a własną, niewzruszoną niczym obecnością.
Może właśnie dlatego przyciągnął ją do siebie nieco bliżej, znów składając pocałunek na jej czole, czując ogromną wdzięczność za to, że mógł po prostu trzymać ją w ramionach o poranku, oglądając jej piękne, naturalne oblicze w blasku porannego słońca. Tyle mu w zupełności starczało, chociażby na ten moment. Nie musieli jeszcze wstawać, zastanawiać się nad tym, co dalej – na to wszystko miał przyjść czas. Teraz chciał, aby Romy oswoiła się z myślą, że to nie był tylko kolejny piękny, niemal perfekcyjny moment, który miałby znów wymknąć jej się spomiędzy palców. A już tym bardziej, kiedy dzień dobry, kochanie tak bardzo koiło jego serce i duszę.
Uśmiechnął się szerzej, przez moment po prostu na nią patrząc. Na moment zmrużył oczy, jak gdyby delektował się czymś znanym tylko dla niego, a co na pewno nie miało nic do czynienia z taką prostą, choć przyjemną propozycją, jaką było wspólne napicie się kawy.
Usuń— Mmm — mruknął cicho, marszcząc nos, po czym otworzył oczy i spojrzał na nią z zachwytem — Powiedz to jeszcze raz — poprosił, nadal się uśmiechając — Dzień dobry, kochanie. Jeszcze raz. A może nawet dwa — zaśmiał się, przybliżając się do niej bardziej. Sam nie potrafił nawet pojąć dlaczego tak bardzo mu się to spodobało. To przecież nie pierwszy raz, gdy tak do niego powiedziała, ale z jakiegoś powodu ten raz miał dużo większe znaczenie niż te poprzednie. Może było to spowodowane ich minioną już rozłąką, a może tym, że nadal nie potrafił nasycić się świadomością, że naprawdę leżała tuż obok. Obejmowała go ramionami i bawiła się jego włosami, jak gdyby uczyli się siebie na nowo, a jednocześnie dawali wyraz tego, jak dobrze już się znali.
Jednak to pytanie Romy rozczuliło go jeszcze bardziej, niż mógłby sam założyć. Przesunął dłonią wzdłuż jej pleców, przyciągając ją bliżej, a następnie złożył pocałunek na jej skroni. Jego dziewczyna. Wciąż brzmiało to dla niego niemal niewiarygodnie, choć przecież właśnie tego pragnął przez cały czas, nawet kiedy musiał udawać, że jest inaczej i kiedy jeszcze nie mogła być jego. Teraz nie zamierzał odbierać jej tej pewności ani na moment.
— Oczywiście, że jesteś, skarbie — odpowiedział czule i uśmiechnął się, muskając nosem jej policzek — Dlaczego miałoby być inaczej? Jesteś już moja na zawsze — dodał, składając czuły pocałunek na jej miękkich ustach. Dopiero po tym nachylił się nad nią na tyle, by mieć widok na jej odkryte ciało. Westchnął, niemal z rozmarzeniem, gdy pociągnął wzrokiem po jej sylwetce. Nie potrafił zresztą ukryć, jak bardzo podobał mu się ten widok. Romy razem z nim w jednym łóżku, zaróżowionymi policzkami i tym uroczym zawstydzeniem, które wcale nie przeszkadzało jej w pozostaniu tak blisko niego i odkrywaniu się przed nim. Przesunął dłonią po jej boku, delikatnie, niemalże leniwie, po czym wrócił spojrzeniem do jej twarzy, uśmiechając się pod nosem. Dopiero wtedy wrócił myślami do jej kolejnych słów, jak gdyby dopiero je przetworzył i uśmiechnął się nieco szerzej, zerkając na nią spod delikatnie przymkniętych powiek.
Spało mu się dobrze – na pewno lepiej, niż przez ostatnie miesiące, nawet jeśli spędził noc pełen emocji, a jego umysł jeszcze uczył się tej nowej rzeczywistości. Nie musiał już tęsknić, miał Romy już tutaj, w swoich objęciach, jako swoją dziewczynę. Nie pamiętał nawet kiedy dokładnie zasnął, ale doskonale pamiętał jej bliskość i ciepło jej ciała. Miniona noc była wspaniała, a poranek równie przyjemny, bo mógł otworzyć oczy i zobaczyć ją obok siebie. Uroczo zaspaną, równie uroczo rozczochraną i jeszcze cudowniej prawdziwą. Przez kilka pierwszych chwil miał ochotę po prostu przymknąć oczy i podziękować wszystkiemu za to, że miał Romy u swego boku.
— Wspaniale, bo nareszcie z tobą — przyznał cicho, przesuwając kciukiem po jej policzku i absolutnie ignorując dyskomfort w ręce, którą obejmował Romy przez całą noc. To jednak wcale w tym momencie nie miało znaczenia. Nachylił się nad nią raz jeszcze i pocałował ją, przeciągając ten pocałunek odrobinę dłużej. W ogóle nie miał zamiaru się spieszyć — Nie wiesz, tak? W takim razie czy potrzebujesz jeszcze kilku godzin snu czy mam cię czymś zająć, żebyś przypadkiem nie zasnęła mi w ramionach? — zaśmiał się, unosząc brew.
Pomysłów na zajęcie jej miał wiele, począwszy od tych najprostszych, jak i po te, które powinny były raczej czekać na pojawienie się nocy. Na ten moment jednak uznał, że najlepiej, jeśli zaczną od prostszych, bardziej prozaicznych czynności, jak na przykład wspólne śniadanie. To był przecież rewelacyjny pomysł, bo nie pamiętał kiedy ostatnim razem miał szansę w ogóle przygotować dla niej posiłek. Nie miał nawet zamiaru jej tego proponować – wiedział, że w odpowiednim momencie po prostu wstanie i zajmie się tym, aby jego słodka Ro mogła dalej wypoczywać w łóżku.
UsuńNie odpowiedział od razu – nie dlatego, bo nie chciał czy nie wiedział, tylko dlatego, bo mimo wszystko jego reakcje nadal były nieco spowolnione. Zamiast tego objął ją nieco mocniej, kiedy wtuliła twarz w zagłębienie jego szyi, i przymknął oczy, pozwalając sobie na tę odrobinę błogiego spokoju, której oboje tak bardzo potrzebowali. Mógłby trwać z nią w tej chwili cały czas, a poza tym, chciałby też spędzić z nią cały dzień. I każdy kolejny również, oczywiście. Ten jednak był dla niego tak wyjątkowy, że nie wyobrażał sobie, aby zostawić ją i zająć się życiem, które nadal trwało, niestety nie przeżywając równie mocno ich zejścia się, jak przeżywali to oni sami. Nie miał najmniejszej ochoty jej opuszczać, szczególnie gdy po wszystkim, co wydarzyło się ostatniej nocy, po miesiącach tęsknoty i udawania, że potrafi funkcjonować bez niej, perspektywa spędzenia całego dnia u jej boku wydawała mu się niemal luksusem.
— Mam nadzieję, że tak długo, jak tylko zechcesz — odpowiedział w końcu, muskając ustami jej policzek — Wydaje mi się, że nic mnie dziś nie goni — przyznał. Mimo to, miał dziwne przeczucie, że coś wypadło mu z głowy. Zapewne się mylił, bo miał raczej dobrą pamięć i chociaż Rafe z Macie mieli w zwyczaju na niego marudzić, to zawsze wywiązywał się z ustalonych terminów. Prawdopodobnie więc Romy naprawdę mogła mieć go cały dzień tylko dla siebie, musiał się tylko upewnić. Na chwilę oderwał więc od niej spojrzenie i spojrzał na bok. Później na drugi. W końcu wychylił się zza krawędź łóżka, nadal trzymając Romy w swoich objęciach, przez co uniósł ją lekko ku górze, aż wróciła na swoje pierwotne miejsce. Szukał telefonu — Hmm… — mruknął, marszcząc brew. Dopiero po chwili przypomniał sobie, że prawdopodobnie zostawił je w aucie. Tylko gdzie były kluczyki? W spodniach czy kurtce? Przy okazji, co miał na siebie założyć? Na samą myśl o tym wszystkim westchnął głęboko i sam wtulił się w Romy jeszcze bardziej.
— Podoba mi się ten pomysł — przyznał — Zostańmy nawet dwie chwile dłużej — wyszeptał, choć jego ton głos zdawał się być rozbawiony. Mimo to, trzymał Romy w swoich objęciach, gładząc ją dłonią po biodrze. Dopiero po chwili, kiedy nieco wygodniej ułożył się na poduszce, wsunął dłoń pod jej brzeg, szukając miejsca, w którym mógłby oprzeć rękę. Jednak zamiast miękkiego materiału poszewki poczuł coś innego.
Zmarszczył lekko brwi i sięgnął głębiej, aż w końcu wyciągnął spod poduszki zieloną koszulkę, a zaraz za nim pluszowego królika. Przez kilka sekund przyglądał się im, po czym uniósł wzrok na Romy, a na jego twarzy powoli rozkwitł rozczulony uśmiech. Jeszcze raz spojrzał na pluszaka, wręcz z udawaną powagą, jak gdyby odkrył coś niezwykle istotnego. Chociaż w zasadzie dopiero po krótkiej chwili dotarło do niego, że rzeczywiście odkrył coś istotnego. Trzymał przecież swoją własną koszulkę, którą Romy widocznie skrywała pod poduszką.
— Skarbie… — wyszeptał, marszcząc brwi, gdy znów na nią spojrzał, po czym nachylił się tuż przed nią — To moja koszulka — dodał, sam nie wiedząc czy drążyć ten uroczy, nieco wzruszający temat, czy raczej dać jej własną przestrzeń.
I think we could make this last forever, I don't see a future without us together
they don't get us but we get each other, we're just two misfits tryna make it work 🤍☀️🧸
🤍☀️🧸
OdpowiedzUsuń🤍☀️🧸
OdpowiedzUsuń