Zagadki, tajemnice i morderstwo. Czy ktokolwiek zdoła uciec? Już wkrótce!
Zobacz wydarzenie →
Wczorajszej nocy w nowojorskim hotelu The Plaza doszło do gwałtownego pożaru, który wybuchł około godziny 2:30 nad ranem w reprezentacyjnej Sali Balowej (Grand Ballroom). W chwili pojawienia się ognia odbywająca się tam zamknięta impreza dobiegała końca.To, co miało być kolejnym ekskluzywnym spotkaniem nowojorskiej elity, w ciągu kilku minut przerodziło się w scenę prosto z koszmaru. Okoliczności zdarzenia bada nowojorska policja.
Dziś piszę przede wszystkim do tych, którzy z przykrością odkryli, że ich nazwiska nie znalazły się na liście gości. Wiem, to musi boleć. Ale spokojnie. Nie każdy rodzi się z odpowiednim nazwiskiem... albo odpowiednio brudnymi sekretami.
Nie martwcie się jednak, specjalnie dla Was będę relacjonować wszystko na bieżąco. A przecież doskonale wiecie, że przede mną nie ukryje się absolutnie nic.
Więc zacznijmy od początku. Wyobraźcie sobie salę balową tak wystawną, że nawet stare nowojorskie pieniądze poczułyby się tam nieco onieśmielone. Marmurowy parkiet lśniący bardziej niż diamenty. Piętnaście stołów, po dziewięciu gości przy każdym. Góry jedzenia, którego połowa nawet nie zostanie tknięta. Kryształowe żyrandole, przygaszone światła, morze kwiatów i muzyka, której i tak nikt nie będzie słuchał.
Byliście kiedyś w Grand Ballroom w Plaza? Nie? Cóż... wyobraźnia też jest za darmo. A pośrodku sali? Podium z monumentalną rzeźbą przedstawiającą... usta. Oczywiście. W końcu pierwszy pocałunek tego wieczoru należy do mnie.
Tymczasem pod główne wejście zaczynają zajeżdżać pierwsze limuzyny. Już widać te wymuszone uśmiechy, nerwowo odpalane papierosy i ciche, słabe szepty, które mają brzmieć jak pewność siebie. Kochani, strach pachnie znacznie mocniej od perfum z francuskich perfumerii. Jeśli byliście już na jednej z moich imprez, doskonale wiecie, że nic dobrego nigdy się tutaj nie wydarza. Przynajmniej nie dla wszystkich. A jeśli to Wasz debiut... postarajcie się nie skompromitować, zanim jeszcze kelner poda pierwszego szampana. I zanim zapytacie, dlaczego ktokolwiek dobrowolnie przekroczyłby próg tej sali... Sekrety. To zabawne, jak każdy, dosłownie każdy, ma coś, za co zapłaciłby fortunę, by nigdy nie ujrzało światła dziennego.
Do rozpoczęcia zostało mniej niż godzina. Chyba czas uruchomić tę maszynę, prawda?
Na mnie czeka jeszcze mały croissant i moja mała czarna od Diora. A potem? Potem wzniesiemy pierwszy toast. Za pozory. Za kłamstwa. I za tych, którzy jeszcze nie wiedzą, że ten wieczór zmieni wszystko.
FINAL TABLE The One Where Everything Ends
OdpowiedzUsuńGłówna sala podczas nieobecności większości uczestników imprezy przeszła nieznaczną przemianę. Po pierwsze, przygasły światła — świeciły się jedynie lampy umieszczone wśród girland kwiatów zwieszających się ze ścian sali oraz te ustawione przy stolikach. Stoły w centralnej części pomieszczenia zostały usunięte. Zamiast nich ustawiono rząd krzeseł w okręgu, pomiędzy którymi znajdowały się niewielkie, okrągłe stoliki pełne jedzenia (!) oraz różnego rodzaju alkoholu. Na samym środku okręgu znajdowało się marmurowe podium, a na nim... w tej chwili nic.
UsuńGoście imprezy znajdujący się przy stolikach zostali poproszeni o zajęcie swoich miejsc. Ich imiona były wyszyte nicią na tylnym obiciu krzeseł w rzędzie. Muzyka została wyłączona, a na całej sali zapanował nastrój słodkiego... lub lekko niepokojącego oczekiwania.
Ryan sam nie wierzył, że w tej sytuacji zachował choć odrobinę rozsądku. Nie był przecież szczególnie racjonalny, zwłaszcza kiedy emocje brały nad nim górę. Tym razem jednak jakimś cudem w odpowiednim momencie się opanował. Dopiero później zaczęło do niego docierać, że chyba dobrze się stało. Nie chciał nawet zastanawiać się nad tym, jakie konsekwencje mogłoby przynieść dalsze brnięcie w tę sytuację. Tym bardziej że nie chodziło już wyłącznie o niego. Jakoś tak zwyczajnie nie chciał, żeby Junseo miał później przez to problemy.
UsuńDomyślał się, że to zaproszenie do stołu nie zwiastowało niczego dobrego. Coś wisiało w powietrzu i nawet Ryan, który przez większość wieczoru skutecznie wypierał wszystkie możliwe konsekwencje, potrafił to wyczuć.
Przez chwilę próbował więc po prostu uspokoić oddech, opierając czoło o czoło Junseo. Przymknął oczy i uparcie kierował myśli w stronę absolutnie najnudniejszych rzeczy, jakie tylko przychodziły mu do głowy. Pogoda, jutrzejsze śniadanie. Cokolwiek, byle tylko nie myśleć o tym, jak bardzo chciał, żeby ta impreza już się skończyła.
Wówczas mogliby po prostu zawołać taksówkę i pojechać do niego. Bez pośpiechu, bez ludzi dookoła, bez ciągłego zerkania przez ramię i zastanawiania się, czy ktoś przypadkiem ich nie obserwuje. Mogliby w końcu mieć trochę czasu tylko dla siebie. Porozmawiać, poznać się jeszcze lepiej, pośmiać z kompletnych głupot, całować się tak długo, jak tylko mieliby ochotę, a później pozwolić sobie na znacznie więcej. Bez obawy, że za chwilę ktoś zapuka do drzwi albo pojawi się w najmniej odpowiednim momencie. Ta wizja była zdecydowanie zbyt kusząca, dlatego Ryan niemal siłą próbował ją od siebie odsunąć. Jeszcze chwila i naprawdę mógłby zapomnieć, gdzie właściwie się znajdowali.
Ścisnął dłoń Junseo i powoli udał się z nim do głównej sali. Gdy znależli się przy okręgu, Ryan zaczął się rozglądać. Szybko zauważył, że każde z ustawionych krzeseł miało przypisane nazwisko. Odszukał swoje, a chwilę później również miejsce Junseo. Usiadł i rozparł się nieco wygodniej, jakby sama zmiana pozycji mogła sprawić, że poczuje się swobodniej.
Nie sprawiła. Z każdą kolejną chwilą zaczynał odczuwać coraz większy niepokój. Sam nie wiedział właściwie, skąd się brał. Przecież nic się jeszcze nie wydarzyło. Ludzie dopiero zaczynali się schodzić, zajmując kolejne miejsca, a spora część krzeseł nadal pozostawała pusta. Mimo to Ryan miał dziwne wrażenie, że zaraz wydarzy się coś, czego zdecydowanie nie będzie chciał oglądać. Nie potrafił wskazać konkretnego powodu, ale jego intuicja wyjątkowo głośno podpowiadała mu, że nie znaleźli się tutaj po to, żeby po prostu spokojnie zjeść i wrócić do zabawy.
Zerknął więc na Junseo i wziął głęboki oddech. Po chwili przysunął swoje krzesło bliżej niego, jakby odruchowo chciał mieć go przy sobie, kiedy już zacznie się to całe przedstawienie. Nadal trzymał jego dłoń, delikatnie przesuwając kciukiem po jej wierzchu. Sam gest był niewielki, wręcz niezauważalny dla innych, ale Ryanowi dawał poczucie, że przynajmniej jedna rzecz pozostaje pod jego kontrolą.
Sięgnął po sok pomarańczowy i nalał sobie do szklanki, po czym bez większego zastanowienia zrobił to samo dla Junseo. Podał mu naczynie, posyłając mu przy tym lekki, trochę zaczepny uśmiech.
— Tym razem bez procentów — powiedział cicho, puszczając mu oczko.
Ryan
Ulga, która wezbrała w sercu Ari, również po ciele Minsoo rozpłynęła się ciepłem i typową dla siebie radością, która szeptała mu czule do ucha, że odtąd wszystko już będzie dobrze. Trwało to jedynie chwilę, zbyt krótką, by miał czas zaprzeczyć jej słowom i pobawić się w konkurs uprzejmości, zanim doszliby na głos do wniosku, że wina leżała po obu stronach. Niestety, nie dane im było powiedzieć niczego więcej, bo gdy drzwi windy rozsunęły się, powitał ich na parkingu widok… Seojuna.
UsuńMinsoo chłopaka się, krótko mówiąc, nie spodziewał. Ani nie spodziewał, ani nie życzył sobie go oglądać. Dotarło do niego jednak tyle, że u podstaw jego niechęci leżała mocna i dziecięca wręcz zazdrość — postanowił więc darować sobie przewracanie oczami, warknięcia i wszystko to, czym miał ochotę chłopaka uraczyć, i przejść do porządku dziennego z tym, że ich los musiał być splątany na wieki. Nie ważne, czy palce maczała w tym Opatrzność, czy Plotkara przebrana za Opatrzność. Poza tym, z tego, co udało mu się wywnioskować, Seojun z Ari żyli ze sobą… dziwnie dobrze. Dziwnie nie toksycznie.
— Nie — odpowiedział jednak dziewczynie. Posłał jej błagalne spojrzenie. — Muszę?
— Nie musisz — powiedział Seojun, pakując się do windy i wciskając przycisk parteru. — Jak was odstawię na salę, odbiorę swoją z recepcji.
I pojechali. Ari w środku, Minsoo po jej prawej, Seojun po lewej. Po części starający się nie patrzeć sobie w oczy, wsłuchani w melodyjkę rozbrzmiewającą w dźwigu. Minsoo czuł się więcej niż niezręcznie, natomiast Seojun zerkał na Ari z łobuzerskim uśmiechem, robiąc głupie miny w kierunku drugiego chłopaka. W końcu jednak dojechali na górę. Seojun wyskoczył z windy z głośnym “do potem”, rzucając się w stronę recepcji, lecz zanim ruszyli do sali, Minsoo wyciągnął rękę po dłoń brunetki, aby ją zatrzymać.
— Mam nadzieję, że jesteś szczęśliwa, Ari. Bo zasługujesz na to.
I mam nadzieję, że ja też kiedyś będę.
— Szampana? — zapytał kelner, nagle pojawiając się znikąd u boku chłopaka. Minsoo spojrzał na niego odrobinę zirytowany, bo już kolejny raz im przeszkadzano, po czym bez słowa zebrał dwa kieliszki z tacy, kiwnął głową w kierunku mężczyzny i ruszył do sali, podając dziewczynie szampana.
Zajmowali miejsca dokładnie w tym samym momencie, gdy Yuri zajmowała swoje. Gdy Ari patrzyła w inną stronę, Yuri skrzyżowała spojrzenie z Minsoo, unosząc brwi. Podniosła dłonie i uniosła kciuki w górę, a Minsoo odpowiedział jej tym samym. Wymienili porozumiewawcze uśmiechy.
Po chwili wrócił Seojun, we własnej marynarce, lecz bez partnerki u boku, bo gdy tylko odebrał swoje ubrania, został bardzo uprzejmie, lecz stanowczo pokierowany — ależ oczywiście — na główną salę. Omiótł spojrzeniem towarzystwo i usiadł na swoim miejscu, wyciągając papierosy.
Plotkara chyba się nie obrazi?
Seojun, Minsoo i Yuri meldują się!
Podczas, gdy większość gości ulotniła się w jedynie sobie znanych kierunkach, Inhan cierpliwie siedział przy swoim stoliku, starając się więcej nie rzucać w oczy, nie odzywać niepytanym i przede wszystkim nie dotykać drinków. Wystarczająco mocno szumiało mu już w głowie, a gdy tylko poproszono go o wstanie i zmianę miejsca, poczuł wyraźnie wpływ wypitej mikstury (nie)szczęścia, bo zakręciło mu się w głowie, serce zabiło dwa razy za szybko, a uda zdawały się miękkie jak galaretki.
UsuńRewelacja, pomyślał kierując się na moment na bok, póki sala nie przeszła nie tak drobnej rewolucji. W jego oczach każda, najmniejsza zmiana zdawała się wielka i znacząca. Już na początku pomieszczenie robiło wrażenie na jego oczach, które niebyły opatrzone z przepychem i wygodami, o których nawet nie śmiał śnić. Nie przyszło mu więc do głowy, że organizatorka mogła wymyślić więcej jak jeden wystrój.
To chyba naprawdę ważny event, zastanowił się. Niezmiennie jego obecność tutaj wydawała mu się groteskowa i przypadkowa. Może dostał zaproszenie przez przypadek? Może owa Plotkara pomyliła adresy? Przecież najlepszym się zdarza. O, na przykład on kiedyś pomylił adresy rozwożąc pizzę późnym wieczorem, był już zmęczony i choć starał się załagodzić sytuację, ta rozdmuchała się do rangi narodowej tragedii, gdy jakiś facet otrzymał pizzę z ananasem. Inhan nigdy nie spotkał się z tak wielkim oburzeniem z powodu ananasa. Głupi owoc.
Gdy obsługa przestała się krzątać, a nowy, ogromny stół został ustawiony na środku, Inhan podszedł bliżej, szybko namierzając karteczkę ze swoim imieniem oraz nazwiskiem i tam też zasiadł, dalej ciekawsko wręcz, się rozglądając.
— To już finał? — rzucił w eter, nieszczególnie oczekując, że komukolwiek zechce się wyjaśniać mu zasady tej imprezy.
Rozejrzał się też po osobach powoli napływających z powrotem na salę, czy doszuka się wśród nich Claire.
Innie
Puściła powietrze nosem, gdy Howard nieco się odsunął, a ona mogła dzięki temu lepiej objąć go wzrokiem, choć może to był błąd. Nie powinna mu się tak przyglądać, a on nie powinien tak przyglądać się jej, jakby poza nią nie było niczego. Zwróciła uwagę, że nie puścił jej dłoni i sama nie śpieszyła się, żeby to zrobić, choć z tyłu głowy miała myśl, że lepiej by było zacząć nabierać nieco dystansu, bo piętra na liczniku topniały w zastraszającym tempie; na końcu tej przejażdżki będą się musieli od siebie definitywnie odsunąć. W dalszym ciągu nie chciała tego robić, ale spotkanie z nieznajomą dziewczyną uświadomiło jej, że czas im się kurczy. Plotkara zaganiała na główną salę wszystkich i prawdopodobnie nierozsądnie byłoby jej się sprzeciwić.
UsuńAle jak miała się od niego odsunąć, kiedy tak na nią patrzył, a jego oczy lśniły czymś nieokreślonym, czymś co trącało w niej już nieco zaśniedziałe struny?
Nie potrafiła.
Nim zdążyła się na tym złapać, skorzystała z faktu że wciąż opierała dłoń na jego karku i przysunęła się do niego bliżej, wzrokiem spływając wzrokiem w stronę jego ust, by potem podnieść go znów. Uśmiechnęła się lekko, najpierw ledwie ocierając się o jego wargi rozchylonymi ustami, po czym wreszcie zamknęła między nimi dystans, nie robiąc tego ani mocno, ani pośpiesznie, zamiast tego pozwalając im obojgu nacieszyć się ostatnim momentem bliskości przed tym, jak oboje będą zmuszeni, żeby zejść na ziemię i zmierzyć się w końcu z rzeczywistością.
Całowała go nieśpiesznie, z należytą uwagą i dojmującą wręcz delikatnością. Tak dokładnie, że czuła mrowienie oraz małe iskry przeskakujące na powierzchni ust, przez które chciała uśmiechnąć się tylko szerzej, z tym że nie bardzo pozwalało jej na to skupienie, więc jedyne co zrobiła, to przechyliła głowę na drugą stronę i sięgnęła dłonią do jego twarzy, żeby przytrzymać go przy sobie. Nie pogłębiała jednak pieszczot — odsuwała się odrobinę, jeśli on próbował to zrobić, bo nie chciała teraz niczego przenikliwego, oferując mu na ten moment raczej słodkie muśnięcia, ucząc się wciąż przecież kształtu jego warg czy też tego jak jej odpowiadał.
Odsunęła się od niego dopiero, gdy winda oznajmiła im koniec biegu tym irytującym ding. Wzdychając z wyraźnym zawodem, odstąpiła o krok, rzucając mu lekko rozweselone spojrzenie, bo na tym etapie chyba bawiło ją, jak bardzo nie mogła się przy nim powstrzymać. Jak nie chciała się powstrzymać przede wszystkim.
Odbębniamy to, co trzeba i uciekamy stąd.
Tak. To był dobry plan.
Niechętnie puściła jego dłoń.
— Trzymam Cię za słowo — powtórzyła, chwyciwszy go znów pod ramię, w końcu opuszczając z nim windę.
Naprawdę miała nadzieję, że uda im się przez to przebrnąć bez wielkich rewelacji. Jedyne, czego teraz chciała, to po prostu się stąd ulotnić, a po zasłyszanych opowieściach nie spodziewała się po organizatorce niczego dobrego.
Na miejscu odkryła, że na sali nie było już stołów. Zamiast tego krąg krzeseł otaczał dziwne podium. Zerknęła więc na Howarda, nie do końca pewna, co to wszystko miało znaczyć.
Ludzie zaczynali się zbierać, więc wyglądało na to, że pojawili się w porę, bo nie byli ani pierwsi, ani ostatni.
Udało jej się w korowodzie twarzy wypatrzeć Inhana i ten widok sprawił, że poczuła ulgę. Lekko pociągnęła Jacka w tamtą stronę, bo widziała że miejsca obok Kima są wolne, a na tym etapie średnio przejmowała się imiennymi rezerwacjami.
Zajęła więc miejsce niejakiej Cornelii, dochodząc do wniosku, że jeśli będzie musiała, najwyżej się przesiądzie.
Przesunęła wzrokiem po profilu Inniego, dostrzegając ten charakterystyczny, szklany błysk w jego oku. Miała ochotę załamać ręce i w tej samej chwili uderzyły ją wyrzuty sumienia, że zostawiła go samego.
Chwyciła go za dłoń, bo wydał jej się rozproszony, jakby tylko częściowo obecny. Skąd mogła wiedzieć, że wypatrywał właśnie jej?
— Hej, Innie. Jak się trzymasz?
CLAIRE
Sunghoon nie chciał przerywać zabawy, bo w końcu zaczął czerpać przyjemność z tego wieczoru, z towarzystwa w jakim się znalazł i z rozwijających się dyskusji. Frustracja, gotójąca się w Yosoo, była praktycznie namacalna - unosiłą się w okół bruneta jak gęsta mgła, a Ahn był pewnie, że gdyby tylko wyciągnął dłoń do przodu, zmniejszył ten dzielący ich dystans o kilka centymetrów, byłby wstanie wyczuć to rozdrażnienie na opuszkach swych palców. Chciał powiedzieć więcej, popchnąć drugiego za tą cienką granicę utraty kontroli, po której stąpał, jednak jego uwaga skupiła się gdzieś indziej.
UsuńNawet dochodzące z przeciwległego końca stołu wywody nie wyprowadziły go z równowagi, a co więcej, nieznany mu chłopak, przywdziewając zbroję strażnika moralności, jedynie rozbawił go jeszcze bardziej. Sunghoon miał ochotę zagłębić się w dyskusję, posłuchać tego obcego mu głosu sumienia, który zmaterializował się w postaci wyglądającego, jak zagubiony szczeniak bruneta, o tym szczerym, pełnym życzliwości uśmiechu.
Nagle za cel obrał sobie, by ten uśmiech z jego twarzy zniknął, więc kiedy chłopak zgodnie z poleceniem ruszył do kolejnego już stołu, on zrobił dokładnie to samo. Sunghoon miał to do siebie, że lubił bawić się wedle własnych zasad, ciągle było mu mało, pragnął nowych doznań, potrzebował motywacji, utknął na hedonistycznej bieżni, ale ani śmiał jej zatrzymywać. Zamiast odnaleźć swoje krzesło, zasiadł na tym obok Inhana - bo właśnie to imię było wyszyte czerwoną nicią na oparciu.
— Masz rację, w miłości nie da zmierzyć się zaangażowania, brakuje w niej przelicznika. — rzucił, zasiadając wygodnie. Tułowiem był zwrócony w jego stronę, tak, by oddać mu całą swoją uwagę i odpowiedzieć na wcześniej zadane pytanie. — Ale jako ludzie posiadamy swoje oczekiwania, a gdy te, mimo naszych starań nie zostają spełnione, mamy w zwyczaju szukać wytłumaczenia.
Nie unosił się, ton jego głosu był stabilny, pewny siebie w tym co chciał przekazać, bo w końcu opowiadał o czymś, co było mu tak dobrze znane, ale mimo tego, nie kierował się arogancją. Pochylił się nieco, spojrzeniem lustrując twarz drugiego. Nie chciał ominąć najmniejszej reakcji, tego ile sekund zajmowało mu nabranie powietrza w płuca, czy jak jego źrenice rozszerzały się pod wpływem emocji. Pozwolił sobie, by kąciki ust wygięły się nieznacznie ku górze, nim ponownie je otworzył.
— Lubisz obserwować innych. — to nie było pytanie, a stwierdzenie, jego własna obserwacja, którą postanowił się podzielić. Z uśmiechem na ustach oparł się o tył krzesła, i przeleciał spojrzeniem po kolejno zasiadających w kręgu osobach.
Jedną z tych osób była Ari. W jej krokach brakowało dawnej pewności siebie, z jaką miała w zwyczaju przemierzać długie korytarze. Niegdyś królowa ich nowojorskiej parady próżności, teraz każdy jej krok przypominał stąpanie po cienkiej tafli lodu. Nim usiadła na przypisanym sobie miejscu, zdążyła opróżnić zaoferowaną przez kelnera lampkę szampana, jakby alkohol miał pomóc w uporządkowaniu własnych myśli, słów które wymieniła z Minsoo w windzie, jego wyznania, kiedy zatrzymał ją w ostatniej chwili, nim przekroczyli próg sali.
UsuńObydwoje chcieli tego samego, obydwoje pragnęli, by to drugie było szczęśliwe, dlaczego więc, nie mogli tego zrobić razem. Kolejny już raz los postanowił z nich zadrwić, stawiając ich na swojej drodze, przecinając życiowe ścieżki, mimo, że żadna z nich nie zmierzała w tym samym kierunku. Bez słowa usiadła na swoim miejscu, czekając na rozwój wydarzeń.
Tak było też w przypadku Junseo, który od momentu, kiedy obydwoje z Ryanem znaleźli swoje miejsca, nie otworzył ust nawet o milimetr. Siedział z głową spuszczoną w dół, ignorując zgrzyt suwanych o posadzkę krzeseł, czy stłumiony szmer rozmów, który tak bardzo odbiegał od ciszy, w jakiej jeszcze kilkanaście minut temu było mu przebywać. Tutaj brakowało mu pewności siebie, zupełnie, jakby ta ulatywało z niego, z kolejną, skierowaną w jego kierunku parą oczu. Bo nie znał tych ludzi, nie znał ich intencji, nie wiedział, czego się spodziewać, i jaką taktykę objąć, byle nie zaszkodzić sobie, ani Ryanowi, bo gdzieś pomiędzy skradzionymi pocałunkami, i cicho wyszeptanymi obietnicami, jego los przestał mu być obojętny. Ścisnął jego dłoń mocniej, jakby chciał się upewnić, że dalej był obok, że cokolwiek miało się wydarzyć, przynajmniej mieli tutaj siebie, a kiedy blondyn postanowił przed nim wypełnioną po brzeg szklankę soku, parsknął cicho.
— Jesteś pewien, że czegoś tam nie dorzucili? — zapytał unosząc brew, i poczuł jak ten spinający mięśnie stres, zaczął się ulatniać, pozwalając mu nabrać powietrza w płuca.
sunny, junseo & ari
Nie chciał się zatrzymywać. Gdy winda stanęła na właściwym poziomie, miał w głowie jedynie to, by jak najszybciej przedrzeć się przez główną salę, dotrzeć do recepcji, odebrać ich telefony i zostawić za nimi wszystko, co miało związek z tą przeklętą imprezą. Nie miał najmniejszego zamiaru zostawać tu dłużej, niż było to absolutnie konieczne. Sama myśl o powrocie między ludzi, kolejne spojrzenia, kolejne elementy tego absurdalnego przedstawienia, które Plotkara najwyraźniej zamierzała ciągnąć do samego końca, działały mu na nerwy znacznie bardziej, niż chciałby teraz przyznać. Mimo wszystko pilnował się, żeby nie dać tego po sobie zbyt mocno poznać. Zwłaszcza przy Hae.
UsuńFrustracja nadal siedziała mu gdzieś płytko pod skórą, a obok niej czaiło się coś jeszcze, czego za nic nie potrafił nazwać. Jakiś dziwny niepokój, który pojawił się nagle i którego źródła nie umiał znaleźć. Może chodziło o nieznajomą dziewczynę w tej paskudnej koszuli. Może o to, jak bezmyślnie zareagował na jej pojawienie się. A może o coś zupełnie innego, czego jeszcze nie potrafił sobie sensownie poukładać w głowie.
Nie chciał jednak, żeby Hae musieli to dźwigać razem z nim, dlatego starał się iść powoli, bez zbędnej nerwowości. Przynajmniej tyle był im winien.
— Zamówię nam taksówkę i… — obiecał, wkładając ogrom wysiłku w to, by jego głos brzmiał teraz miękko i spokojnie, ale nim zdołał dokończyć zdanie, coś uderzyło w niego z siłą, jakiej nie mógł się spodziewać. Nie przygotowałby się na to nawet wtedy, gdyby ostrzeżenie dotarło do jego umysłu odpowiednio wcześniej.
Dziewczyna, męska koszula, kolorowe drinki z podejrzanymi substancjami, tajemnicza koperta ze zdjęciem niewinnej dziewczynki. Wszystko to składało się w niewygodną całość, przyprawiając Hana o zawroty głowy. Był pewny, że gdyby puścił teraz dłoń Hae, osunąłby się na podłogę. Jak mógł być tak głupi? Wszystko, bez wyjątku, od samego początku krzyczało, żeby wyjść. Opuścić ten hotel, zanim wydarzy się coś, czego nie będzie można później cofnąć. Już przy wejściu powinien był potraktować oddanie telefonu jak ostrzeżenie, a nie kolejną irytującą zasadę. Kolorowe kieliszki, dziwne pytania, ludzie pojawiający się przy ich stoliku, kolejne sytuacje, które zamiast się uspokajać, tylko dokładały następne niepewności do tego przeklętego wieczoru.
A teraz jeszcze to.
Kiedy tylko przekroczyli próg sali, Han stanął w miejscu, niezdolny do wykonania choćby jednego kroku więcej.
Przez krótką chwilę nawet nie drgnął, jakby jego ciało potrzebowało kilku sekund więcej niż umysł, żeby zrozumieć, co właściwie teraz widział. Wystrój pomieszczenia zmienił się niemal całkowicie. Krzesła, które wcześniej stały przy stołach, teraz ustawiono w znacznie większym okręgu, a ludzie powoli zaczynali schodzić się wokół nich, zajmując kolejne miejsca z minami sugerującymi, że doskonale wiedzieli, co za chwilę miało się wydarzyć.
Coś zimnego przesunęło mu się wzdłuż kręgosłupa. Han patrzył na to wszystko w milczeniu. Wystarczyło jedno spojrzenie na ustawione w kręgu krzesła, żeby wróciło do niego tamto nieprzyjemne przeczucie, które towarzyszyło mu od początku tego pieprzonego wieczoru. Tym razem jednak nie próbował go zagłuszać.
— Posłuchaj mnie bardzo uważnie — odwrócił się do Hae i ze wszystkich sił starał się zachować stabilność własnego głosu. Odruchowo, zupełnie bez udziału woli, wyciągnął przed siebie dłoń i wsunął im za ucho jeden z dłuższych ciemnych kosmyków. Delikatnie, niemal niewyczuwalnie. — Nie mam pojęcia, co się tu dzieje, ale nie podoba mi się to. Ustalmy coś.
Nie był nawet pewny, czy w większej mierze przemawiała przez niego teraz złość, czy było to coś, do czego nie chciałby się głośno przyznać.
Usuń— Nic już nie pij ani nie jedz, dobrze? Jeśli będzie trzeba, kłam. W razie czego ci pomogę.
Mimo wszystko Han uparcie trzymał się tej cholernej pewności siebie, choć coraz bardziej przypominała ona coś, co musiał na siebie narzucić, niż stan, który rzeczywiście czuł. Nie mógł pozwolić, żeby strach wyszedł na powierzchnię. Jeszcze nie. Może właśnie ten jeden pozór kontroli był wszystkim, co mu zostało, jedyną kartą, którą mógł teraz zagrać, zanim Plotkara zdecyduje się odsłonić własne. Jeśli katastrofa, której od początku tego wieczoru tak uparcie próbował uniknąć, rzeczywiście czaiła się gdzieś tuż za rogiem, Han chciał wierzyć, że nie musiał się jej w pełni poddawać.
— Na wypadek, gdybyśmy się rozdzielili — dodał jeszcze, przesuwając opuszkami palców wzdłuż twarzy Hae, zatrzymując się w końcu na wysokości kołnierzyka od ich koszuli. Chwycił delikatny materiał, sam nie wiedząc po co. Może w tej ostatniej próbie osadzenia samego siebie w nowych, tak bardzo nieprzewidywalnych okolicznościach? — Dwie przecznice dalej jest niewielki bar z paskudnymi burgerami. Wielki, fioletowy szyld, nie przegapisz. Spotkajmy się tam, gdybyśmy wyszli stąd w różnym czasie.
hannie
Wyczuł tę zmianę w zachowaniu Junseo. Choć najchętniej nadal siedziałby wtulony w niego i rozmawiał o mniej lub bardziej ważnych rzeczach, teraz coraz wyraźniej czuł, że powinien się powstrzymywać. Musiał wręcz pilnować własnych odruchów, żeby nie wyciągnąć ręki i nie sięgnąć do jego policzka, nie poprawić kilku niesfornych kosmyków opadających na czoło. Tym bardziej, żeby nie składać kolejnych drobnych pocałunków na ciepłej skórze jego twarzy, a może nawet szyi. Jak na Ryana był to całkiem niezły test cierpliwości i, przynajmniej na razie, musiał przyznać, że zdawał go całkiem nieźle.
UsuńTutaj byli zdecydowanie bardziej na widoku. Wątpił, żeby ktokolwiek poświęcał im więcej uwagi niż kilka przelotnych spojrzeń, ale rozumiał niechęć Junseo do większej wylewności. Przynajmniej na tym etapie. Ostatecznie Park nie był mu przecież nic winien, a sam fakt, że nadal trzymał jego dłoń, wystarczał Ryanowi bardziej, niż chciałby się do tego przyznać. Uczepił się tego drobnego gestu niemal jak kotwicy, co jakiś czas delikatnie przesuwając kciukiem po jego dłoni.
Jemu samemu było też zwyczajnie łatwiej zachować spokój. Miał dobrze sytuowanego ojca, więc nie musiał aż tak martwić się o to, co właściwie mogło wydarzyć się po tym wieczorze. Oczywiście nie chciał żadnych problemów, ale w jego przypadku konsekwencje prawdopodobnie nie byłyby aż tak dotkliwe. W przypadku Junseo wyglądało to zupełnie inaczej. Ryan doskonale zdawał sobie sprawę, że gdyby cokolwiek z tego, co wydarzyło się tej nocy, ujrzało światło dzienne, Park mógłby naprawdę sporo stracić. Może właśnie dlatego tak bardzo zależało mu teraz, żeby chociaż w tym jednym miejscu dać mu poczucie, że nie musi być z tym wszystkim sam.
Mężczyzna zerknął na swoją szklankę i zmarszczył lekko brwi, jakby dopiero teraz przypomniał sobie, że wcześniej coś do niej nalał.
— Nie, nie jestem — przyznał, po czym jednym haustem wypił zawartość. — Ale gorzej nie będzie. Smakuje normalnie — stwierdził po chwili, jakby właśnie dokonał niezwykle istotnego odkrycia.
Druga dłoń wciąż pozostawała spleciona z tą należącą do Parka. Ryan ściskał ją delikatnie i od czasu do czasu gładził kciukiem jej wierzch, chcąc w ten prosty sposób dać Junseo do zrozumienia, że jest obok. Że nie musi przechodzić przez to wszystko sam. Chciał go wesprzeć, dodać mu trochę otuchy, ale doskonale wiedział, że w tej sytuacji niewiele więcej mógł zrobić. Pozostawało mu tylko liczyć na to, że cała ta impreza skończy się szybciej, niż się zaczęła.
Posłał mu lekki uśmiech i przysunął swoje krzesło jeszcze odrobinę bliżej. Chciał ponownie poczuć to ciepło, choćby w tak ograniczonej ilości. Wiedział, że powinno mu to wystarczyć. I chyba wystarczało. Musiało.
Przez chwilę rozglądał się po sali, próbując skupić uwagę na czymkolwiek innym, aż w pewnym momencie jego wzrok zatrzymał się na znajomej sylwetce. Zmarszczył lekko brwi, przez kilka sekund upewniając się, czy rzeczywiście dobrze widzi. Gdy w końcu nabrał pewności, jego twarz od razu rozjaśnił szeroki uśmiech.
— Za chwilkę wrócę — rzucił cicho i z wyraźną niechęcią puścił dłoń Junseo.
Tym razem jednak nie potrafił się powstrzymać. Zanim odszedł, przesunął dłonią po policzku Parka, a chwilę później musnął wargami jego skroń. Wiedział, że ta sytuacja była dla niego stresująca i nie chciał zostawiać go samego. Nie na długo, ale nawet te kilka minut wydawało mu się teraz czymś, czego wolałby uniknąć.
Puścił mu jeszcze oczko, a następnie ruszył w kierunku znajomego, który znajdował się w towarzystwie drugiej osoby. Już z daleka zaczął do niego wesoło machać, zupełnie jakby właśnie wypatrzył kogoś, kogo zdecydowanie nie spodziewał się tutaj zobaczyć.
— Hannie! — zawołał, chcąc zwrócić na siebie jego uwagę.
Gdy tylko znalazł się odpowiednio blisko, bez większego zastanowienia rozłożył ramiona i zaraz objął nimi mężczyznę. Na jego twarzy pojawił się szeroki, zadowolony uśmiech. Co prawda Ryan nadal nie do końca wiedział, jak właściwie powinien określić ich znajomość, ale jedno było pewne — zdecydowanie polubił Yoonjae. Może do prawdziwej przyjaźni było im jeszcze daleko, ale Ryan chętnie zmierzał właśnie w tę stronę. O ile oczywiście wcześniej nie zdążyłby doprowadzić Hana do szału swoim charakterem.
UsuńPo chwili odsunął się od niego, a jego uwaga naturalnie przeniosła się na osobę stojącą obok. Posłał im serdeczny uśmiech, przyglądając się im przez moment z zaciekawieniem, po czym ponownie spojrzał na Hana. Tym razem wystarczyło jedno krótkie spojrzenie, żeby przekazać mu bez słów całkiem jasne: wow, nieźle!.
Ryan musiał przyznać, że osoba stojąca obok naprawdę dobrze się prezentowała. Może niesłusznie, może trochę zbyt szybko, ale od razu założył, że ich wieczór musiał być równie udany jak jego własny.
— No, no — wyrwało mu się, a zaraz potem zaśmiał się pod nosem. — Ryan, miło mi — przedstawił się, wyciągając w jego stronę dłoń, choć co jakiś czas nadal zerkał na Hana z wyraźnym rozbawieniem. — Nie spodziewałem się tutaj zobaczyć nikogo znajomego. Ale fajnie! Chodźcie usiąść przy nas, co? Raźniej będzie — zaproponował.
Nie czekając nawet na odpowiedź, odwrócił się na pięcie i ruszył z powrotem w stronę swojego miejsca, oczywiście przede wszystkim w stronę Junseo. Co kilka kroków oglądał się jeszcze przez ramię, upewniając się, że Yoonjae i osoba mu toarzysząca rzeczywiście za nim podążają. Kiedy w końcu dotarli do odpowiednich krzeseł, Ryan od razu posłał Junseo wesoły uśmiech, jakby jego chwilowa nieobecność była czymś znacznie dłuższym.
— Już jestem — rzucił, zajmując swoje miejsce. — Spotkałem... — zawahał się na moment, przygryzając lekko wargę, jakby nagle nie był pewien, jak właściwie powinien określić Yoonjae. Przeczesał dłonią włosy i dopiero po chwili dokończył: — dobrego znajomego!
Ryan
Gdy Inhan dostrzegł Claire na horyzoncie, cała jego postura nieznacznie się zmieniła. Ramiona wyraźnie opadły, a twarz rozjaśniła się ulgą. Od dłuższego czasu nosił w sobie cichy niepokój, że dziewczyna mogła źle znieść wcześniejsze, nieprzyjemne wydarzenia. Do tego nie znał Jacksona i nie miał pewności, czy może na niego rzeczywiście liczyć. Kiedy wreszcie przysiedli się obok, z wyraźną ulgą przyjął dłoń Claire i delikatnie ją ścisnął. Jej skóra wydała mu się przyjemnie chłodna w kontraście z jego własną, było mu duszno, gorąco, jakby powietrze na sali gęstniało z każdą minutą.
Usuń— Sam nie wiem. Trochę dziwna ta impreza — przyznał, wzruszając szybko ramionami.
Spojrzenie miał nieco rozbiegane. Napięcie w krzyżu ustąpiło, ale noga wciąż energicznie podrygiwała, jakby ciało nie potrafiło pozbyć się nadmiaru bodźców.
— Ale Claire, wiedziałaś, że ludzie nienawidzą ananasów? — zniżył głos do konspiracyjnego szeptu, najwyraźniej obawiając się wywołania kolejnej ananasowej katastrofy.
Jackson mimowolnie parsknął pod nosem. Starał się zachować powagę, bo widział jak nerwowo pracuje noga chłopaka. Dostrzegł też rozszerzone źrenice i kilka kropli potu zbierających się na jego skroni. Nie potrzebował domysłów, był niemal pewien, że w organizmie Inhana krążyło coś zdecydowanie mocniejszego niż alkohol.
Jego ramię spoczęło na oparciu krzesła Claire. Wciąż trzymał się blisko niej, nawet gdy jej uwaga na moment skupiła się na przyjacielu. Zerknął przez ramię na krążących kelnerów, dyskretnym gestem przywołał jednego i poprosił o szklankę wody.
— Jest naćpany. — mruknął ciszej, w okolicy ucha Claire. — Zdarzało mu się to wcześniej? Pytanie nie wynikało wyłącznie z ciekawości. Przez pierś przeszedł mu cień niepokoju i troski, nie chciał, by Claire musiała radzić sobie z kimś, kto w każdej chwili mógł stać się nieprzewidywalny. z kimś, kim sam niegdyś bywał zbyt często.
Uwaga Inhana szybko jednak uległa rozproszeniu.
UsuńJego brwi poszybowały wysoko, gdy Sunghoon niespodziewanie przysiadł obok, wciągając go w rozmowę, której kontynuacji wcale się nie spodziewała.
— Lubię obserwować innych? — powtórzył powoli. — Może trochę.
Wzruszył ramionami. Lubił poznawać ludzi, słuchać ich historii, wyłapywać to, czego nie mówili wprost.
— Można dowiedzieć się zaskakująco wiele, kiedy przez chwilę człowiek nie próbuje zwracać na siebie uwagi. — dodał, przesuwając wzrokiem po rysach twarzy Sunghoona, który znalazł się nagle zaskakująco blisko. Na policzkach Inhana pojawił się lekki, speszony rumieniec. Nie był przyzwyczajony do tego, że ktoś poświęca mu uwagę, zwłaszcza w takim miejscu, będąc zupełnie przeciętnym na tle pozostałych gości.
Inhan od zawsze bywał wścibski. Lubił kolekcjonować informacje, doszukiwać się znaczeń ukrytych między wierszami i… zwykle zatrzymywał je dla siebie. Nie uważał się za plotkarza. Nie potrzebował stawać na środku sali i obwieszczać światu czyichś słabości. Po prstu fascynował go moment, w którym ludzie na chwilę opuszczali gardę.
— Trochę tak jak ty, co? — podtrzymał spojrzenie Sunghoona. — Taki polujący drapieżnik.
Sam z siebie się zaśmiał, bo porównanie wyszło absurdalnie. Sunghoon robił na nim dwuznaczne wrażenie, ale Inhan nigdy nie zakładał, że ktoś może traktować obserwowanie innych jak sport i źródło przewagi nad przeciwnikiem.
— A wracając do tematu… może i masz rację, ale nie zawsze wszystko da się wytłumaczyć. — ciągnął po chwili, odrobinę poważniej. — Gdyby ktoś przede mną uciekł, chyba po prostu bym to zaakceptował. Finalnie, ważne żeby byli szczęśliwi, prawda?
Dla niego było to bardzo proste. Nie potrafił zrozumieć, po co miałby życzyć źle komuś, na kim mu zależy, nawet jeśli ta osoba stałaby się źródłem jego własnego rozczarowania. Życie i tak bywało wystarczająco niesprawiedliwe.
Niewiele myśląc, Inhan przechylił się nieco, łokciem opierając się o oparcie krzesła, na którym usadowił się Sunghoon. Wzrok powędrował mu jednak w krążących wokół osób.
— No więc, który z nich sprawił, że tak kwaśno mówisz o miłości?
Pytanie padło zanim zdążył je do końca przemyśleć. W tej chwili mało go obchodziło, czy zabrzmi zbyt bezpośrednio.
Innie and Jack
Łaknął tego dotyku, nawet tego najmniejszego, rzekomo niewinnego, gdy Ryan sunął kciukiem po jego dłoni. Napawało go to uczuciem, którego sam nie potrafił dokładnie opisać słowami, jakby przy nim uczył się każdej emocji na nowo, przypisując swoje reakcje cechom, jakie wcześniej obserwował jedynie na ekranie telewizora. Chciał więcej, ale zagłuszył w sobie tę chciwą, dominującą nad zdrowym rozsądkiem potrzebę, i skupił na obserwacji otoczenia.
UsuńWszystko wydawało się być tak obce, każda twarz, na której zatrzymał swoje spojrzenie należała do nieznajomego, wnętrze sali, do którego mimo upływających sekund, dalej nie potrafił przywyknąć, dalej przyprawiało go o ten nieprzyjemny, chłodny dreszcz biegnący wzdłuż linii kręgosłupa.
Brakowało mu poczucia bezpieczeństwa, bo wyczuwał zagrożenie - w powietrzu unosiła się ta ciężka, negatywna aura, powoli wysysająca z niego resztki dobrego samopoczucia, a co bolało jeszcze bardziej, to to, że swoimi lękami obarczył Ryana. Bo widział to w jego przenikliwym spojrzeniu, od którego nie potrafił uciec. Widział tą niepewność, ten konflikt, z którym się zmagał, widział ciężar ich własnych czynów, i konsekwencji, które nagle zaczęły głośno dobijać się do drzwi. Obserwował z jaląk ostrożnością Ryan wypowiadał kolejne słowa, jakby nie chciał go spłoszyć, i przez chwilę Junseo zaczął się zastanawiać, czy Kim żałował tego, co między nimi zaszło, czy być może jego bezradne zachowanie, wywołało w nim politowanie, i dlatego dalej przy nim był, bo sam radził sobie z tym lepiej.
Na samą myśl o tym, Junseo wzdrygnął się mimowolnie, bo nie potrzebował współczucia, a ostatnie czego pragnął, to wywołać w kimś poczucie winy, za swoje własne, głupie zachowanie.
Kiedy sam sięgnął po szkło, po części miał cichą nadzieję, że znajdowało się tam coś więcej, co byłoby w stanie uciszyć, tę ciągłą analizę ich relacji. Poczuł na języku wyraźną słodycz owocu, potwierdzającą słowa Ryana, i odstawił szklankę na blat, z lekką irytacją, goszczącą w kącikach jego ust.
Gorzej nie będzie.
— Chciałbym, żebyś miał rację. — burknął pod nosem, chociaż sam nie podzielał entuzjazmu, bo obawiał się najgorszego.
Nie potrafił się uspokoić, jego stopa, nerwowo wystukiwała rytm o posadzkę, a nawet to, nie pomagało w rozładowaniu napięcia. NIe powinien wyrzucać swojej frustracji na Ryana, a mimo tej świadomości, robił właśnie to, jakby w głowie już zadecydował, że jego najczarniejsze myśli, z pewnością miały swoje logiczne podłoże, a najlepszą formą obrony, był właśnie atak. Westchnął głośno, jakby wraz wypuszczonym powietrzem, chciał pozbyć się całej tej złości i uniósł głowę do góry.
— Przepraszam — wyszeptał cicho, jakby dzielił się sekretem. — Nie wiem. Nie rozumiem tego, co się tu dzieje, ani dlaczego tu jestem, bo co moja obecność tutaj ma na celu? — Ściągnął brwi, w głębokiej koncentracji, uwydatniając bruzdę na czole. Podobne pytanie zadał sam sobie już kilka razy, ta przytłaczająca niewiedza, towarzyszyła mu od momentu otrzymania zaproszenia. I wiedział, że szanse na to, że z głośników nagle rozleje się ten znajomy głos, i oznajmi mu, dlaczego się tu znalazł były nikłe, ale wypowiedzenie tego na głos, pomogło chociaż w niewielkim stopniu pozbyć się stresu.
Nie wiedział co, a być może kto, zwrócił uwagę Ryana, i nie miał okazji zapytać, bo nim zareagował, ten już dawno zdążył wstać z krzesła, i zwiększyć dystans na tyle, że powietrze stłumiło dźwięk jego głosu, a jedyne co dotarło do jego uszy, to cichy, niewyraźny śmiech. Wykorzystał te kilka sekund w samotności na przywołanie samego siebie do porządku, karcąc za własne myśli i zachowanie, któremu ponownie było bliżej, do uciekającego przed samym sobą Junseo z sali treningowej, niż temu, który przez ostatnie kilka godzin, cechował się szczerością.
Gdy Ryan powrócił, nie był sam, a na twarzy Junseo zagościł delikatny, ostrożny uśmiech, jakby z rezerwą podchodził do ich nowego towarzystwa. Jego oczy pozostały czujne, obserwował Ryana, to jak w jego spojrzeniu zawitała radość, ta iskra, rozświetlajaca jego oblicze, które po chwili zalał cień niepewności, jakby chciał powiedzieć coś, ale nie wiedział jakich słów użyć. Junseo zwrócił uwagę na pauzę, te kilka sekund, wątpliwości, która jak zaraza, zaatakowała również jego, kiedy powoli odwrócił głowę, by spojrzeniem powędrować za wzrokiem Ryana, aż to zatrzymało się na figurze młodego mężczyzny.
UsuńMężczyzny, który emanował pewnością siebie, każdy jego krok był zdecydowany, a na twarzy gościła maska stoickiego spokoju, jakby to on przyszedł nadać swoje zasady, a nie podporządkować się narzuconym przez organizatorkę zabawom. Nawet jeśli udawał, robił to cholernie dobrze, tak dobrze, że Junseo musiał uciec wzrokiem, w obawie, że ich spojrzenia skrzyżują się ze sobą.
Zza niego, wyłoniła się smukła sylwetka, w której postawie zaobserwował tą znajomą naturalną, niewymuszoną swobodę, jakby już niegdyś przysło mu zawiesić spojrzenie na tym samym ciele, skupić się na jego ruchach i analizować je, by zgrać je z własnymi. Gdy brązowe tęczówki powędrowały wyżej, omiotły twarz, przesuwając wzrokiem od głęboko osadzonych oczu, po usa, szukając potwierdzenia, że miał rację, że to nie wyobraźnia przejęła stery, a Ryu Haejin naprawdę zmierzali w jego kierunku.
Junseo poderwał się z siedzenia, swoimi dłońmi wygładzający materiał koszuli, jakby jego własna aparycja odgrywała teraz ogromne znaczenie, i ukłonił się z należytym szacunkiem.
Szacunek, który należał się nie tylko ze względu na różnicę wieku, rozpoznawalność, czy staż jako idol, ale również przez wzgląd na to, z jaką odwagą i determinacją przedstawili się światu, idąc na przekór wszelkim zasadom, ustalonym w branży, ale również tym koreańskim, społecznym normom,
— Haejin-ssi — powiedział, na chwilę zapominając o jego towarzyszu, czy Ryanie, bo po raz pierwszy, sam zobaczył znajomą twarz, a to przepełniło go swego rodzaju komfortem, którego brakowało w jego codziennym życiu.
junseo
Każda sekunda spędzona w windzie dłużyła się niemiłosiernie - Haejin chcieli znaleźć się już na dole, odebrać telefony, i wynieść się stąd. Dłoń wciąż mieli splecioną z dłonią Yoonjae, i gdyby nie obecność kobiety w czerwonej koszuli w windzie, już dawno ulegliby pokusie, by złożyć na tych ustach kolejne pocałunki. Nie zamierzali jednak robić nikomu show, a już na pewno nie tutaj, w tym hotelu, na tej imprezie, gdzie z każdą kolejną minutą coraz bardziej docierało do nich, że byli zaledwie pionkiem w grze Plotkary.
UsuńMusieli być cierpliwi; ale tak ciężko było zachować cierpliwość, kiedy twarz Yoonjae wciąż wykrzywiona była w tym pełnym niezadowolenia i determinacji jednocześnie grymasie. Haejin chcieli przysunąć się o kolejny krok, ująć Hana za policzki i powoli przesunąć palcami po skórze, wyprostować każdą zmarszczkę; ale okazanie takiej troski i delikatności na oczach nieznajomej wydawało się w tym momencie jeszcze bardziej obnażające, niż gdyby faktycznie przycisnęli Hana do ściany i spili z jego ust kolejne jęki.
Nim drzwi windy zdążyły się rozsunąć, Hae zerknęli na własne odbicie w lustrze, by upewnić się, że wyglądali wystarczająco przyzwoicie - ale wzrok zatrzymał im się na widocznym zza rozchylonego materiału koszuli kawałku skóry na obojczyku, teraz ciemnoczerwonej, dokładnie tam, gdzie wcześniej zatrzymały się usta Yoonjae. Ich ciało zalazła fala gorąca - malinka znajdowała się w takim miejscu, że nie sposób było ją przeoczyć, i każdy, kto by na nich spojrzał, wiedziałby dokładnie, co takiego miało miejsce na dachu.
Niemal odruchowo, Hae zacisnęli mocniej dłoń, za którą trzymali Yoonjae; bo wbrew wszelkiej logice i rozsądkowi, chcieli, by wszyscy zobaczyli, by wiedzieli, że to właśnie z nimi Yoonjae postanowił spędzić wieczór. Nierozważne, głupie, pochopne; ale wyjątkowo, Haejin nie zamierzali zastanawiać się nad poprawnością swoich pragnień.
Jeden wieczór. Pragnęli podarować sobie ten jeden wieczór, dać się ponieść.
Powinni byli się spodziewać, że nie tak łatwo uda im się uciec z imprezy - ciężka, ponura atmosfera, która powitała ich w progu sali stanowiła wystarczającą wskazówkę, że cokolwiek na nich czekało, nie miało być przyjemne. Ktoś kompletnie zmienił wystrój w czasie, kiedy wraz z Yoonjae siedzieli skryci na dachu, i Haejin zmrużyli podejrzliwie oczy na widok ustawionej na środku platformy. Do czego było to potrzebne? Nie wiedzieli, czy chcieli znać odpowiedź na to pytanie; zdecydowanie nie chcieli znać odpowiedzi na to pytanie.
Obok nich, Yoonjae zatrzymał się i nie dokończył zdania - i tym razem, Hae ścisnęli jego dłoń, by zaoferować nieco wsparcia, przypomnieć mu, że nie był w tym wszystkim sam.
Chcieli coś powiedzieć - ale co takiego mogli zaoferować? Wszystko będzie dobrze? Nie wiedzieli tego, a nie zwykli zapełniać przestrzeni pustymi słowami i obietnicami, których nie mogliby spełnić. Z tego, czego dowiedzieli się tego wieczoru, Plotkara była szantażystką; jak daleko zdolna była się posunąć? Dorzucenie narkotyków do napojów nie stanowiło dla niej problemu, co samo w sobie było przerażające; a gdyby słowo o tym wydostało się na zewnątrz i trafiło do Korei, konsekwencje całej tej imprezy mogły raz na zawsze zniszczyć ich życie.
Odwrócili się do Hana i uśmiechnęli - delikatnie, w sposób, który mieli nadzieję, że przekazywał: wiem, że dopiero co się poznaliśmy, ale bez względu na to, jakie piekło szykuje dla nas Plotkara, możemy przejść przez to razem. Wszystko, co wydarzyło się między nimi przez ostatnie godziny, związało ich w sposób, którego Hae kompletnie się nie spodziewali i nie potrafili opisać; wiedzieli jedynie, że nie chcieli spuszczać z Hana wzroku, nawet na moment, nawet na sekundę.
Gdy Yoonjae odgarnął im kosmyk włosów za ucho, serce znów zabiło im mocniej. Ta delikatność rozbrajała ich szybciej, niż jakiekolwiek, nawet najbardziej kuszące prowokacje.
Ale nie mogli dawać się rozpraszać; nie teraz, wśród tylu ludzi, z których każdy mógł współpracować z nieuchwytną Plotkarą.
— Tak — zgodzili się, i wzrokiem omietli salę bankietową. Coraz więcej miejsc zapełniało się, chociaż Hanowi i Hae daleko było do ostatnich. — Nie zamierzam tknąć niczego więcej — odparli na wzmiankę o jedzeniu i piciu. Już wystarczyło, że wciąż czuli efekty narkotyków z kolorowego drinka; ostatnim, czego potrzebowali, były kolejne substancje psychoaktywne. — I w końcu na coś mi się przydadzą te wszystkie lata treningu medialnego. Może to nawet ja pomogę tobie?
UsuńChociaż to ostatnie powiedzieli nieco lżejszym tonem, wzrok mieli poważny: zaufaj mi, możesz na mnie liczyć.
Bo oni już Yoonjae ufali; kompletnie irracjonalnie, bez reszty zaplątani w mieszaninie uczuć, jakie on w nich wywołał.
Palce znów przesunęły się wzdłuż ich policzka; i część nerwów wywołana całą sytuacją uspokoiła się.
— Dobrze, spotkamy się tam — potwierdzili i sięgnęli do dłoni, która zatrzymała się na kołnierzyku ich koszuli. Delikatnie złapali za palce Yoonjae, przesunęli kciukiem po kostkach, — Ale postarajmy się nie rozdzielać, dobrze?
Odkąd tylko tu przyszli, Yoonjae był opoką normalności w całym tym szaleństwie, i myśl, że niecne plany Plotkary mogłyby ich rozdzielić, wywoływała nieprzyjemny ścisk w żołądku. Ale przynajmniej mieli plan, gdzie się spotkać, jakby całe to przedstawienie szlag trafił; i kolejne zapewnienie, że nie byli sami, że Yoonjae również nie chciał się z nimi jeszcze rozstawać.
Na sali rozległ się pełen wesołości okrzyk - Hannie! - i Hae drgnęli, gdy kolejny już raz przestrzeń, którą dzielili z Hanem, została naruszona. Mężczyzna, który do nich podszedł, bez chwili zawahania wziął Yoonjae w objęcia i uśmiechnął się z zadowoleniem. Haejin wyprostowali się i przekręcili głowę nieco, przyglądając się scenie z ciekawością; z talentem człowieka, który od lat radził sobie z uczuciem zazdrości, zignorowali napięcie, które pojawiło się pod skórą i starą, znajomą niepewność, która wkradła się w myśli. To nieprzyjemne mrowienie w palcach, chęć, by znów ująć dłoń Hana w swoją i przyciągnąć go do siebie, była kolejnym dowodem na to, że dali się ponieść bardziej, niż kiedykolwiek wcześniej, bardziej, niż było rozsądne; że tam, na dachu, rzeczywistość przestała istnieć, a teraz zderzali się z nią gwałtownie i musieli wziąć głęboki wdech, by powstrzymać niezadowolenie przed wylaniem się na wypolerowaną posadzkę sali bankietowej.
Weź się w garść, Ryu Haejin. Nie popadaj w dawne schematy.
Wystarczyło jednak, by mężczyzna otworzył usta, a wszelkie napięcie zniknęło. Haejin odwzajemnili posłany w ich kierunku uśmiech, i na widok porozumiewawczych spojrzenia, które Ryan rzucał w kierunku Hana, przygryźli wargę, by powstrzymać się od śmiechu.
— Haejin — przedstawili się, i wskazali dłonią w kierunku krzeseł. — Miło będzie posiedzieć w większym gronie, prowadź.
Kiedy ruszyli w głąb sali, Hae posłali Yoonjae pełne ciekawości spojrzenie: jak długo się znacie? Gdzie się poznaliście? Kiedy zaczynali rozmawiać, Yoonjae powiedział im, że nie chadzał na takie imprezy; może kolejna osoba ze studiów? Z wyglądu zakładali, że Ryan był w podobnym wieku, może parę lat starszy, więc wydawało się to najbardziej logicznym wnioskiem.
Ale Haejin nie mogli zaprzątać tym sobie głowy dużo dłużej, bo gdy podeszli do krzeseł, przy których siedział Ryan, ich oczom ukazała się znajoma twarz.
Na sekundę zamarli. Nie spodziewali się, że spotkają innego idola tutaj, w Nowym Jorku; jakie były na to szanse? Branża k-popu mocno rozwinęła się przez ostatnie lata, ale i tak, takie spotkanie tutaj, na imprezie Plotkary, wydawało się niemal niemożliwością.
Park Junseo zerwał się z krzesła na ich widok i ukłonił; ręce Hae niemal automatycznie wysunęły się do przodu, tak, jakby próbowali go powstrzymać. Na sekundę poczuli się tak, jakby znowu znajdowali się w Korei, podczas jednej z wielu gali rozdań nagród, z tłumem dongsaeng kłaniającym się im oraz pozostałym członkom zespołu na powitanie.
Przez te dwa miesiące spędzone w Nowym Jorku, Haejin niemal zdążyli się od tego odzwyczaić. Niemal.
UsuńUkłonili się w odpowiedzi.
— Junseo-ssi.
Nie potrafili powstrzymać uśmiechu, który wkradł im się na usta; chociaż nie znali Junseo dobrze, bardzo pozytywnie wspominali każdą interakcję. Kiedy zdarzyło im się razem nagrywać dance challenge na social media, Junseo pokazał nie tylko talent, ale jednocześnie wbił im się w pamięć przez to, w jak miłej atmosferze spędzili te kilka godzin. Hae doskonale pamiętali, kiedy grupa Junseo została rozwiązana, a sam chłopak wyparował; czuli wtedy sporo smutku, że komuś tak pracowitemu i mającemu tak wiele do zaoferowania nie udało się wybić w branży. Od dawna nie słyszeli żadnych informacji na jego temat - więc tym bardziej byli ciekawi, co takiego robił tak daleko od domu.
— Nie spodziewałom się, że ze wszystkich miejsc na ziemi, spotkamy się właśnie tutaj — zagadali z uśmiechem. — Co cię tu sprowadza? Mam nadzieję, że wszystko u ciebie w porządku.
Chociaż przeprowadzili się do Nowego Jorku, żeby uciec - od zgiełku Seulu, chaosu codziennego życia, własnych uczuć - nie mogli ukryć, że widok znajomej twarzy przyjęli z radością i ulgą. Istniało wiele osób, na które mogli tutaj trafić, i cieszyli się, że z nich wszystkich trafili akurat na kogoś, do kogo już wcześniej pałali sympatią.
haejin
Nagła zmiana wystroju wraz z przyciemnieniem świateł sprawiła Powellowi wrażenie idealnej okazji, by móc ponownie ubrać na siebie porzuconą marynarkę. Pozwoliła mu przynajmniej wyzbyć się uczucia, że paradował przed wszystkimi niemalże nago, choć tak naprawdę ledwo co się rozebrał. I dalej był wdzięczny za założenie podkoszulka.
UsuńWymóg przeniesienia się do wielkiego stołu z kolei nie napawał go już takim zadowoleniem i ulgą, szczególnie, kiedy przez głowę przebiegały mu setki opcji po jakie mogła sięgnąć Plotkara i co planowała im zgotować wraz z zebraniem ich wszystkich do jednego miejsca; tę sporą garść osób, które w teorii kompletnie nie znały siebie nawzajem, a w praktyce tworzyły coraz to bardziej zagmatwane sieci między sobą (nawet i teraz) oraz słyszały o sobie, nie zawsze mając tego świadomość.
I całe to zamieszanie działało na Yosoo niczym płachta na byka, mimo tego, co oboje postanowili w mieszkaniu. Choć Yechan nie potrafił zdusić ani tym bardziej wstydzić się tej niewielkiej cząstki samego siebie, która spodziewała się, że chłopak prędzej czy później zostanie sprowokowany. Jak nie do ostrej dyskusji, to do wymamrotanej pyskówki.
Pech chciał, że musieli wylądować przy stoliku, który co najmniej w połowie świecił się na czerwono i nawet bez większego starania był w stanie trafić w czułe punkty Jeonga, który w końcu odpuścił dalszą chęć dyskusji z Sunghoonem. Przynajmniej jak ten sam skierował się w stronę stolika, dzięki czemu mogli zrobić to samo.
Cisnęło mu się coś na język. Najmniejsza uwaga, delikatna kąśliwość, którą Yosoo był w stanie go raczyć w chwilach, gdy to Powell powielał jedno z zachowań, na które już zwracał mu uwagę.
Zrezygnował jednak z komentarza, kiedy zmuszony był wystrzelić zapobiegawczo ręką przed siebie, aby upewnić się, że potknięcie się chłopaka o nogę z jednego z pozostawionych krzeseł nie skończy się fatalnie dla Jeonga. I fizycznie, zapewne z jakimś zadrapaniem czy obiciem, jak i z bardzo niechcianą zmazą na godności przez coś tak niewielkiego
— Patrz, przynajmniej siedzisz teraz obok Yuri. A Seojun i Sunghoon po drugiej stronie świata — zauważył, z pokrzepiającym, może zbyt mocnym, oparciem dłoni o ramię chłopaka, samemu zajmując sobie miejsce i starał się przekonać siebie samego, że dystans wystarczy, żeby wzburzenie z poprzedniego stolika chociażby po części poszło w zapomniane — To może przez chwilę odtajesz, Soo.
chan
Han nie zdążył nawet dobrze zebrać myśli po tym, co zobaczył w sali. Nagle uderzył w niego krzyk, który - ku jego przerażeniu - ułożył się w znajome “Hannie”, a potem ktoś pojawił się przy jego boku i bez najmniejszego ostrzeżenia objął go ramionami. Potrzebował chwili na to, by zrozumieć, w czym brał właśnie udział…
UsuńPrzez sekundę stał zupełnie nieruchomo, próbując przypomnieć sobie, dlaczego właściwie kiedykolwiek uznał, że znajomość z tym człowiekiem była dobrym pomysłem. Ryan odsunął się w końcu, ale zamiast dać mu choć chwilę spokoju, posłał mu ten swój głupkowaty uśmiech, który pojawiał się na jego twarzy zdecydowanie zbyt często. Miał ochotę pacnąć go w głowę. Naprawdę mocno. Zwłaszcza że wystarczyło jedno spojrzenie by upewnić się w tym, że Ryan najwyraźniej uznał, iż właśnie trafił na wyjątkowo zabawny zbieg okoliczności. Han doskonale znał ten wyraz twarzy. Kim albo właśnie coś wymyślił, albo za chwilę miał powiedzieć coś, czego absolutnie nie powinien… Nie był do końca pewny, która z tych opcji miała okazać się bezpieczniejszą.
— Ryan — rzucił ostrzegawczo, tuż po tym, gdy tamten zdążył się odezwać i puścić w przestrzeń cholerne “no, no”. Nie zabrzmiało to jednak nawet w połowie tak groźnie, jak chciał.
Nie miał ochoty siadać przy kolejnym stole i udawać, że wszystko było w porządku, zwłaszcza teraz, kiedy Plotkara najwyraźniej przygotowywała dla nich kolejną niespodziankę. Wiedział jednak, że nie powinien wykonywać zbyt gwałtownych ruchów. Jeszcze nie. Jeśli cokolwiek nauczyło go tego wieczoru, to właśnie to, że przy tej przeklętej imprezie rozsądniej było najpierw obserwować, a dopiero później decydować, przeciwko czemu właściwie należy się buntować. Poza tym nie chciał zatrzymywać Hae. Skoro oni już zdążyli się zgodzić i z tym swoim spokojem rzucili Ryanowi, żeby prowadził, trudno było nagle wycofać się tylko dlatego, że jemu samemu niezbyt podobał się ten pomysł. Westchnął więc cicho, posyłając Ryanowi spojrzenie pełne niemego wyrzutu, po czym ruszył za nim.
Świetnie. Po prostu świetnie.
— Poznaliśmy się w dość… żenujących okolicznościach — szepnął jeszcze do Hae, gdy pomiędzy kolejnymi krokami, wyłapał ich zaciekawione spojrzenie. Ostatnim o czym marzył, była próba tłumaczenia wyskoku sprzed dwóch miesięcy, ale Han miał na tyle rozsądku, by dobrowolnie pozbyć się każdego z ewentualnych punktów, które mogły zostać wykorzystane tutaj przeciwko niemu. A skoro już za kilka chwil, miał siedzieć przy stole tuż obok chłopaka, z którym przespał się po wspólnej zabawie w klubie… cóż, wolał uprzedzić ten spektakl. — Trochę wtedy wypiliśmy. Jeśli będziecie ciekawi, opowiem wszystko, ale nie teraz. Teraz… — zawahał się przez moment — po prostu pamiętaj, że nie kłamię i nic mnie z nikim nie łączy. Lubię Ryana, ale… jak kumpla. którego najchętniej kopnąłbym w tyłek, po tym, jak ograł mnie w Counter-Strike’u.
Kiedy zbliżyli się w końcu do stolika, znajomy Ryana natychmiast poderwał się z miejsca. Han miał wrażenie, że skądś go kojarzył, ale choć przez moment próbował przypomnieć sobie, gdzie właściwie mógł wcześniej widzieć tę twarz, pamięć uparcie nie chciała współpracować. Chłopak tymczasem zaczął nerwowo wygładzać koszulę obiema dłońmi, jakby nagle przypomniał sobie o każdym pojedynczym zagięciu materiału, po czym zwrócił się w stronę Hae i ukłonił się im z przesadną wręcz gorliwością.
Han przyglądał się temu z niedowierzaniem. Nie miał pojęcia, co dokładnie tak bardzo go w tym wszystkim zirytowało. Może sposób, w jaki tamten nagle zaczął się zachowywać. A może to, że gdzieś pomiędzy jednym ukłonem a kolejnym Han poczuł nagłą, zupełnie irracjonalną potrzebę, żeby ponownie złapać Hae za rękę i przyciągnąć ich bliżej siebie. Tak po prostu. Bez żadnego konkretnego powodu, którego mógłby się uczciwie uchwycić.
Nie zrobił, oczywiście. Zamiast tego włożył w zachowanie obojętnego spokoju zdecydowanie więcej wysiłku, niż zamierzał przed sobą przyznać. Bez słowa zajął jedno z wolnych miejsc - dokładnie to, obok tego, które jeszcze chwilę wcześniej należało do nieznajomego. Założył nogę na nogę, ułożył dłonie spokojnie na kolanie, a następnie przechylił lekko głowę, unosząc przy tym brwi.
Usuń—Ryan-ssi — odezwał się w końcu, przesadnie głośno i nienaturalnie, naśladując przy tym sposób, w jaki brunet zwrócił się do Hae. Han wciąż nie odrywał od niego swojego spojrzenia, nie przejmując się tym, że powinien przenieść je teraz na Kima. Czuł, że zachowanie to balansowało niebezpiecznie gdzieś na granicy przyzwoitości, ale nie mógł odmówić sobie tej drobnej prowokacji. Nie teraz, gdy Hae wciąż znajdowali się (przynajmniej według niego) zbyt daleko, cała ta sytuacja przywodziła na myśl więcej pytań niż odpowiedzi. — Nie przedstawisz mnie? Wygląda na to, że tak wiele mnie omija.
hannie
To zabawne, że Inhanowi jej dłoń wydawała się chłodna, bo sama Claire wciąż czuła się, jakby trawiła ją dziwna gorączka. Miała wrażenie, że jej oczy są wciąż zeszklone emocjami, tak jak były w apartamencie, a policzki paliły zdradliwym żarem. Żałowała teraz, że się przynajmniej nie przypudrowała przed wyjściem, ale po zdjęciu makijażu poczuła taką ulgę, że nie miała na to ochoty. Nie przemyślała tego.
UsuńZawsze mogła wymówić się i skoczyć do łazienki, ale kiedy już zajęła miejsce między Inhanem, a Jackiem, ciężko jej się było z niego ruszyć, zwłaszcza po coś tak błahego.
Chyba była stremowana obecnością tutaj. Nie była pewna. Pobyt na tej sali zapisał się w jej ciele nieprzyjemnym napięciem, ale kiedy była zestresowana, z reguły uderzał w nią chłód, a nie gorąc.
Może to obecność Howarda wciąż naciągała jej nerwy w charakterystyczny sposób.
A może jedno i drugie.
Tak. Najprawdopodobniej była to przedziwna mieszanka zdenerwowania: zarówno tego przyjemnego, jak i nieprzyjemnego.
Biorąc głębszy wdech, odwzajemniła uścisk Kima, decydując się go nie puszczać w najbliższym czasie.
— To prawda — przytaknęła mu, przesuwając kciukiem po jego knykciach tak samo dla jego komfortu, jak i swojego. — Nie wiem, czy w ogóle powinno się to nazywać imprezą.
Impreza kojarzyła jej się przede wszystkim z głośną muzyką, tańcem i dobrą zabawą. Nie licząc czasu spędzonego z Jackiem, nie bawiła się tu dobrze, muzyka była… specyficzna, potańczyć też nie miała okazji.
Ale Claire, wiedziałaś, że ludzie nienawidzą ananasów?
Prychnęła mimowolnie, nie potrafiąc się powstrzymać. Tekst był absurdalny i kompletnie wyrwany z kontekstu.
Nim jednak zdążyła się odezwać, dosiadł się do nich ktoś obcy, zajmując jej przyjaciela rozmową, w którą nie była wtajemniczona i nie była pewna, czy powinna być, więc zdecydowała się na ten moment po prostu słuchać jej jednym uchem.
Przeskanowała spojrzeniem twarz Sunghoona, nie do końca pewna co o nim myśleć, a potem spojrzała znów na Howarda, czując jego oddech przy swoim uchu.
— Co? — zapytała głupio, nim zdążyła się opanować.
Inhan, naćpany? Przecież on nigdy w życiu nic nie brał!
Fakt faktem zachowywał się dziwnie, ale przecież…
Och. No tak. Drinki. Jack powiedział na początku, żeby po nie sięgać.
Skrzywiła się, wyraźnie zmartwiona, przechyliwszy się nieznacznie w jego stronę, nawet nie przejmując się teraz faktem, że w zasadzie ją obejmował, z ramieniem przerzuconym na wskroś jej oparcia. Bardzo możliwe, że było jej to teraz potrzebne, jego bliska obecność.
— Nie… — odparła więc. — A przynajmniej nic mi o tym nie wiadomo.
Okręciła głowę w stronę przyjaciela, zaciskając palce na jego dłoni, by zwrócić na siebie jego uwagę. Nie chciała mu przeszkadzać w rozmowie, ale to o co chciała go zapytać było jej zdaniem istotniejsze.
— Innie, co dziś piłeś?
CLAIRE
Jackson nie zamierzał chwalić się swoją szeroką wiedzą na temat narkotyków. Claire wiedziała dostatecznie dużo, by rozumieć, że nie rzucał słów na wiatr. Nie był to pierwszy raz, kiedy Plotkara próbowała rozkręcić imprezę na różne sposoby, również te wykraczająca poza legalne ramy - podkręceniem emocji, dostarczeniem silniejszych bodźców i, nierzadko, dokładaniem czegoś do drinków. Niegdyś sam chętnie siegał po kolejne porcje, nie zastanawiając się nad konsekwencjami. Teraz jednak na jego twarzy pojawił się niemal niedostrzegalny grymas. Nie zamierzał panikować. Inhan wyglądał na pobudzonego i nieco skołowanego, ale wciąż, jako tako, się trzymał. Jack zbyt dobrze jednak wiedział, jak szybko taka sytuacja potrafiła wymknąć się spod kontroli.
UsuńSam przecież przedawkował na jednej z podobnych imprez, co omal nie skończyło się tragedią. Wspomnienie wróciło nagle i ostro; wypolerowana posadzka, własne ciało wijące się w konwulsjach, twarze przyjaciół pochylone nad nim w panice, a potem przymusowy wyjazd na odwyk i długie, upokarzające dni, w których budził się przerażony i przekonany, że tym razem naprawdę nie wyjdzie z tego obronną ręką. Żołądek ścisnął mu się nieprzyjemnie na samą myśl.
— Plotkara musiała dodać coś do drinków na początku imprezy. — stwierdził, przypominając sobie, jak ominęli kolejkę wychodząc na taras, po starciu z Octavią. Najwidoczniej Inhan skosztował właśnie tych specjałów organizatorki.
— Teraz nic z tym i tak nie zrobimy. Trzeba mieć go na oku i najlepiej żeby niczego już nie pił prócz wody. — dodał, a jego dłoń odruchowo zsunęła się na smukłe ramię Claire. Pogładził jej skórę kciukiem, niemal nieświadomie, szukając w tym geście zarówno uspokojenia dla niej, jak i dla siebie. Wzrok mimowolnie powędrował do ich splecionych dłoni. Widział, jak bardzo jest przejęta stanem przyjaciela. A Jackson dobrze wiedział, jak blisko przyjaciele potrafią się ze sobą trzymać.
Kelner w końcu wrócił ze szklanką wody. Jack bez słowa przesunął ją w stronę Inhana, ustawiając naczynie niemal pod samym nosem chłopaka.
Inhan tymczasem całą swoją uwagę skupiał na Sunghoonie, Dopóki trzymał wzrok w jednym punkcie, miał wrażenie, że sala wiruje mniej gwałtownie. Był również szczerze ciekawy tego co blondyn ma do powiedzenia.
Głos Claire przebił się do niego jak zza grubej szyby.
— Parę drinków.
Odpowiedź rzucił niedbale, przez ramię. Nie sądził, że drinki same w sobie mogły być groźne. Obstawiał, że przesadził i wypił po prostu o jednego za dużo, a że nie był posiadaczem mocnej głowy, skończył nieco oszołomiony.
W tej chwili jednak nie zamierzał się tym przejmować. Zwłaszcza, że Claire siedziała tuż obok, a sama obecność dziewczyny dodawała mu odwagi.
Jack
Pewność siebie zaczęła coraz mocniej z niego uchodzić, im bardziej Junseo wydawał się od niego oddalać. Ryan poczuł, jak robi mu się nieprzyjemnie, ale uparcie próbował odpychać od siebie wszystkie myśli, które zaczynały pojawiać się w głowie. Starał się podejść do sytuacji na chłodno, zrozumieć Parka i przede wszystkim nie brać jego zachowania do siebie. W teorii brzmiało to całkiem prosto. W praktyce okazało się zdecydowanie trudniejsze, zwłaszcza teraz, kiedy zdążył już tak bardzo przyzwyczaić się do ciepła i czułości, którymi jeszcze chwilę wcześniej się obdarzali.
UsuńTon głosu młodszego, zirytowany wyraz twarzy i sposób, w jaki się do niego odnosił, zupełnie nie przypominały tego Junseo, z którym Ryan spędził tak przyjemne chwile w piwnicy. Ten Park był zupełnie inny. Bardziej przypominał mu Junseo z wytwórni czy sali prób, tego samego, z którym jeszcze niedawno potrafił wejść sobie w drogę przy najmniejszej okazji. Sama ta analogia wystarczyła, żeby po jego ciele przeszedł nieprzyjemny dreszcz, rozchodząc się aż do opuszków palców.
Wiedział przecież, że Junseo nie był mu nic winien. Nie miał prawa wymagać od niego żadnej czułości, żadnych wyjaśnień ani nawet tego, żeby Park nadal zachowywał się tak jak wcześniej. Nie mógł mieć do niego pretensji. Dlatego Ryan po prostu postanowił się zamknąć. Niczego nie komentować, nie dopytywać, nie próbować na siłę zatrzymywać go przy sobie. Niestety, wraz z tą decyzją uchylił swoim natrętnym myślom niewielką furtkę, przez którą te niemal natychmiast wdarły się do jego głowy.
Zaczęło mu się wydawać, że Junseo żałuje wszystkiego. Tego, że pozwolił sobie na bliskość, że spędził z nim tyle czasu, że w ogóle dał się wciągnąć w ten wieczór. Może teraz chciał już tylko stąd wyjść i zapomnieć, jak wielkim błędem okazało się spędzenie kilku godzin właśnie z Ryanem.
A skoro tak, Ryan bardzo szybko wrócił do swoich starych myśli o tym, jak beznadziejnym przypadkiem potrafił być. Alkohol, zainteresowanie, które dostał i znów jak tania szmata oddał się bez pomyślunku Jakby wystarczyło, że ktoś go chciał, a on natychmiast był gotów oddać mu całą swoją uwagę. Był na siebie cholernie zły.
Wracając do stolika, próbował nie skupiać się na coraz większym poczuciu wstydu. Na tym paskudnym uczuciu, że najlepiej byłoby, gdyby w ogóle się nie odzywał, że nie powinno go tutaj być, że może powinien po prostu zniknąć gdzieś na uboczu, usiąść w kącie i zrobić wszystko, żeby nikt więcej nie zwracał na niego uwagi.
Kiedy Junseo nagle poderwał się ze swojego miejsca, Ryan spojrzał na niego z wyraźnym zdziwieniem, unosząc brew. Nie rozumiał, skąd ta nagła zmiana. Zachowanie młodszego na moment wyrwało go z tej nieprzyjemnej spirali rozmyślań, ale niestety nie na długo. Wystarczyła chwila, żeby wszystko wróciło ze zdwojoną siłą.
Zamrugał powoli, a potem cicho prychnął pod nosem. Nie potrafił się powstrzymać. Oczywiście, że jego myśli natychmiast pobiegły w stronę tego, jak Junseo nigdy nie traktował go z takim szacunkiem. Wręcz przeciwnie. Ryan pamiętał aż za dobrze ich wcześniejsze spotkania, chłodne spojrzenia i nieprzyjemne wymiany zdań.
I właśnie ten moment zabolał go chyba bardziej, niż powinien. Cała pewność siebie, którą zdążył zbudować przez ich dzisiejsze interakcje, nagle wyparowała. Jakby nigdy jej nie było. Zostało tylko to nieprzyjemne poczucie, że znowu znalazł się dokładnie w tym samym miejscu co wcześniej.
Był zirytowany. Cholernie. Milion małych igieł zdawało się wbijać w jego żołądek, sprawiając, że przez moment naprawdę miał ochotę odwrócić się i zwymiotować. Zamiast tego stał w miejscu, z kamienną twarzą, choć gdzieś pod jej powierzchnią aż się gotowało. Miał ochotę złapać Junseo za koszulę i nim potrząsnąć, tylko po to, żeby wreszcie wyrzucić z siebie wszystko, co krążyło mu po głowie. Sam nie wiedział nawet, czego właściwie od niego chciał. Wyjaśnienia? Potwierdzenia, że te kilka godzin naprawdę coś znaczyło? A może po prostu chciał, żeby Park spojrzał na niego tak jak wcześniej.
UsuńNie zrobił jednak nic. Stał tak przez chwilę, dopóki do jego uszu nie dotarło zdrobnienie jego imienia. Zmarszczył mocniej brwi, przewrócił oczyma, a następnie bez słowa zajął swoje miejsce. Sięgnął po wino i wypił je niemal od razu, jakby chciał przepłukać nim wszystkie te myśli. Zaraz potem sięgnął po kolejny kieliszek.
— Przedstawiłbym cię, ale mój towarzysz wydaje się zbyt zajęty — burknął tylko, nawet nie próbując ukryć irytacji.
Bo właściwie kto miałby się nim teraz przejmować?
Ryan
Przez pierwsze kilka sekund Junseo żałował swojej reakcji, w myślach karcąc się za to, że śmiał otworzyć usta i bezpośrednio do nich zwrócić. W czystej ekscytacji zamiast podejść do sytuacji racjonalnie, on, kolejny już raz, działał pod wpływem impulsu, pozwalając organizmowi, przejąć kontrolę nad umysłem. Z góry założył, że ich wspólna interakcja zapadła w pamięci Hae równie mocno, co w jego. Zupełnie, jakby nie był jednym z dziesiątek idoli, którzy tego dnia przewinęli się przez salę treningową znajdującą się w wytwórni. Junseo nie był specjalny, dostał dokładnie taką samą szansę, jak reszta członków jego grupy, którzy również byli tego dnia obecni przy nagrywkach, a mimo tego, przez ułamek sekundy śmiał rościć sobie prawo do bycia zapamiętanym.
UsuńGodziny powtórzeń fragmentu choreografii, zamknięte w kilkunastu sekundach udostępnionych na oficjalnych kontach społecznościowych obu grup, i wyświetlenia, przerastające jego najśmielsze oczekiwania. Może nie był jedynym, który miał zaszczyt tańczyć obok Hae, ale to właśnie ich dance challenge cieszył się największą popularnością wśród fanów, a Junseo zapisał ten dzień, jako jeden z lepszych w swojej karierze.
Tylko czy Haejin o tym wiedzieli. Czy zwracali uwagę na takie szczegóły, gdy cieszyli się uznaniem, a ich osiągnięcia były o wiele bardziej spektakularne, niż to, czym mógł pochwalić się Park.
Nieco speszony, przestąpił z nogi na nogę, dalej uważnie wpatrując się w Hae, w nadziei, że w ich spojrzeniu zabłyśnie iskra rozpoznania, że źrenice rozszerzą się, gdy świadomość, że Junseo nie był im obcy, dotrze do ich świadomości, a ta zawieszona w przestrzeni między nimi niezręczność, ustąpi miejsca swobodzie, gdy Hae przerwą ją swoim głosem.
Twarz Junseo rozpromienił niewymuszony, szczery uśmiech, odzwierciedlający ulgę, jaka rozeszła się po ciele, gdy tylko zobaczył w mimice Hae to, czego szukał. Uważnie wsłuchał się w ich słowa, ciepły ton głosu zdradzający sympatię, a nie dystans, którego się obawiał.
— Oh — wyrwało się z jego krtani, bo nie spodziewał się zainteresowania jego losem, szybko jednak odchrząknął, pozwalając dłonią opaść swobodnie wzdłuż ciała. Po chwili spędzonej na ułożenie sensownej odpowiedzi, ponownie otworzył usta. — Przygotowuję się do wydania solowego albumu, nagrywam i trenuję właśnie tutaj, w Nowym Jorku — wyrzucił z siebie na jednym tchu.
Jego oczy błyszczały z podekscytowania, bo za każdym razem, gdy miał okazję oznajmić komuś, że ponownie zmierzał do celu, że robił to, co kochał całym sobą, duma rozpierała go od środka, chociaż przez chwilę pozwalajac zapomnieć o drodzę jaką musiał pokonać, o tym, z czego musiał zrezygnować, by pomóc swym marzeniom, bo obrana przez niego ścieżka była pełna wyrzeczeń.
Poświęceń, jak ukrywanie własnych pragnień, byle sprostać odgórnie ustalonym oczekiwaniom,
Ta ostatnia myśl cisnęła nieprzyjemnie, zapierając dech w piersi. Brutalny cios, na który nie był przygotowany, sprowadzający go na ziemię, mimo, że nie chciał stawać twarzą w twarz z rzeczywistością, bo ta była jednoznaczna z utratą tego, co dane mu było tego wieczoru doświadczyć.
Gwałtownie odwrócił się na pięcie, spojrzeniem odnajdując Ryana, ale to, z czym się spotkał, było dalekie od malującego się na twarzy zadowolenia, które dekorowało jego oblicze jeszcze kilka minut temu. W jego rysach brakowało spokoju, a spojrzenie przesłonił cień irytacji, pozbywając go tego lekkiego uroku. Zamiast uśmiechu, kąciki ust wygięły się w grymasie, który pogłębił się jeszcze bardziej, gdy nieznajomy Junseo mężczyzna, otworzył usta. Junseo spojrzał na niego, delikatnie marszcząc brwi.
W jego oczach nie dostrzegł złości, bo te były pełne spokoju, ale bił od nich paraliżujący chłód, gdy te bacznie go obserwowały - zupełnie jak drapieżnik pilnujący swojego terenu, gdy tylko intruz śmie naruszyć granicę. Kolejno padły słowa, ale nie te były ważne, a liczył się prześmiewczy, niemal karykaturalny sposób, w jaki zostały wypowiedziane.
UsuńPonownie przeniósł swoją uwagę na Ryana, szukając wsparcia, tej niewidzialnej nici porozumienia, która pozwoliłaby zrozumieć, z czym miał właśnie do czynienia, bo nie rozumiał ataku ze strony jego znajomego.
Zamiast uśmiechu, spotkały go zaciśnięte wargi, a przesiąknięta irytacją odpowiedź podniosła jego ciśnienie na tyle, że sam poczuł narastającą złość. Jego dłonie zadrżały pod wpływem emocji, więc ścisnął je w pięści, nie chcąc dać żadnemu z nich satysfakcji, że zranili jego ego. Postanowił udawać niewzruszonego, mimo, że miał ochotę krzyczeć.
— Park Junseo — rzucił niedbale, skupiając swoją uwagę na kieliszku, spoczywającym w dłoni Ryana, decydując, że alkohol był idealną ucieczką — Bardzo zajęty rozmową Park Junseo — dodał, równie ironicznie, podchodząc do stolika, by wypełnić puste szkło.
Skoro Ryan postanowił wylać na niego swoją frustrację, Junseo nie zamierzał pozostawać mu dłużny. Grali w tą grę dłużej, niż w wymianę uprzejmości. Świadomość, że powrócili do dawnych nawyków, do swojej normalności szybciej, niż się tego spodziewał, zakuła boleśnie, przypominając mu, że być może nie zasługiwał na nic więcej, a ich przygoda kończyła się właśnie tutaj, gdzie się zaczęła - na głównej sali tego głupiego wydarzenia.
Nie rozumiał co kierowało Kimem, bo jedyne co zrobił, to odezwał się do Haejin, do jedynej osoby, która w tym cholernym mieście była namiastką tego, co znał, tego za czym tęsknił. Jego dawnego życia, ale również domu, który był tak daleko.
Poczuł to nieznośne pieczenie pod powiekami, zamrugał kilkakrotnie, nie pozwalając sobie na okazanie słabości, i rozedrganą dłonią sięgnął po kieliszek, a szkło uderzyło o blat stolika, przeszywając chwilową ciszę jaka między nimi zapadła.
Junseo nie zwracał uwagi na swoje ruchy, na to, jak gwałtownie odwrócił się, niemal tracąc równowagę, odruchowo wyciągając ramiona do przodu. Może powinien, zapanować nad sobą i nie pozwolić, by emocje ponownie wzięły górę, może wtedy zawartość kieliszka dalej znajdowałaby się w szkle, a nie swoją szkarłatną czerwienią przypominała scenę zbrodni, która właśnie rozgrywała się u stóp Haejin.
Przeklął cicho pod nosem, czując jak łzy, nad którymi zdołał zapanować, ponownie naciskały na powieki, i szybko odstawił kieliszek na blat stołu, łapiąc w dłoń garść serwetek.
— Przepraszam. Naprawdę, bardzo przepraszam. — wykrztusił z siebie, opadając na kolana przed Hae, nerwowo naciskając o posadzkę, chcąc pozbyć się katastrofy, a każdy kolejny ruch zdradzał jego narastającą panikę.
junseo
Parę drinków, rzucone od niechcenia.
UsuńPrzeszył ją nieprzyjemny dreszcz niepokoju.
— Do tych drinków najprawdopodobniej ktoś coś dorzucił — odpowiedziała, wyplątując dłoń z dłoni Inhana tylko po to, żeby przesunąć ją na jego ramię i utrzymać na moment jego skupienie, gładząc lekko jego bark. — Nie pij dziś już więcej, dobrze? Chyba, że wodę. Na jedzenie chyba też trzeba uważać. Przede wszystkim powiedz mi, gdybyś poczuł się gorzej. Proszę.
Claire westchnęła cicho, czując jak rośnie w niej zalążek irytacji na całą sytuację, w której wszyscy się znaleźli. Zaczynała mieć po dziurki w nosie tej całej imprezy. Zastanawiała się, dlaczego Jack ją tutaj zabrał w pierwszej instancji, skoro w przeciwieństwie do niej bywał już na imprezach Plotkary i wiedział, czego się po niej spodziewać?
Nie to, żeby nie chciała tu z nim być. Cieszyła się i doceniała ponad miarę, że zaufał jej na tyle, by przyznać się przed nią do odwyku, pozwalając by stała się dla niego swoistym wsparciem…
No tak. Wszystko jasne. Jack po prostu potrzebował wsparcia. Przecież wspominał o tym, że będzie tu jego była i przyjaciele, którzy mają powody, by mieć mu za złe. Powinna połączyć kropki wcześniej, ale działo się od początku tak dużo, że nie miała zbyt wiele czasu na rozmyślania.
Kiedy wysnuła ten wniosek, coś wewnątrz niej stopniało, ale fizycznie była wciąż tak podświadomie spięta, że drgnęła mimowolnie, czując dotyk na ramieniu, bo wcale się go teraz nie spodziewała. Mieli być jakby nie patrzeć subtelni, a już jego ramię rozciągnięte za jej plecami było dość wymowne.
Spojrzała na Howarda, ale w pierwszej chwili nie odezwała się ani słowem, skupiając się na miarowych przesunięciach opuszka wzdłuż skóry. Wolną dłonią sięgnęła, by zaczepić lekko jego palce, bo dopatrzyła się w nim swoistego napięcia, które dopiero powoli uczyła się w nim rozpoznawać. Zastanawiała się, ile jest w tym jej spostrzegawczości, a na ile on jej po prostu na to pozwalał.
— W porządku? — zapytała mimo wszystko, nachyliwszy się nieznacznie w jego stronę.
Była wdzięczna za to, że przejął się Inhanem, bardziej niż była stanie wyrazić. Zdała sobie jednak sprawę, że na moment się od niego przez to oddaliła, bardziej emocjonalnie niż fizycznie, a nie chciała się przecież od niego oddalać.
Po prostu się martwiła. Nie miała wiele wspólnego z narkotykami i jeśli już o nich słyszała, to raczej same negatywy: przedawkowania, ataki, akty wandalizmu, nieodwracalne uszczerbki na zdrowiu. Przeraziło ją, że Kim pił te kolorowe drinki, a jeszcze bardziej że było ich kilka oraz że żadne z nich nie miało pojęcia, co było w środku. Mógł zmieszać ze sobą coś, czego nie powinien, nawet nie zdając sobie z tego sprawy.
— Możemy się umówić, że następnym razem zabierzesz mnie do pierwszego lepszego klubu? — mruknęła Howardowi na ucho. — Tam przynajmniej uda nam się potańczyć. I będziemy mogli wyjść, kiedy będziemy chcieli.
Claire nigdy nie była klubowiczką, ale zawsze wychodziła z założenia, że mogłaby się tam dobrze bawić, gdyby nie musiała się martwić o natrętnych mężczyzn, a coś jej podpowiadało, że obecność Jacka zagwarantowałaby jej nie tylko bezpieczeństwo, ale także święty spokój przed niechcianą uwagą.
Jego uwaga wystarczała jej w zupełności.
CLAIRE
— Hej, ludzie! — Głos Plotkary poniósł się z głośników. — Najsłodsi, najdrożsi mi mieszkańcy!
UsuńNagle górne światła sali rozbłysły, a grupa kelnerów i kelnerek wypadła na środek, poprawiając, zabierając oraz podmieniając krzesła, by wszyscy zasiedli na swoich miejscach.
— Nie ma dobrej imprezy bez głupiej, pijackiej gry, prawda? Więc… co powiecie na Prawda czy wyzwanie?! Wiem, wiem, trochę oklepane. Ale tak się składa, że — dziewczęcy chichot — nie macie wyjścia! I naprawdę nie macie! Bo zadania i pytania wymyślam ja!
— Kolejka będzie szła właśnie tak: prawda, wyzwanie, prawda, wyzwanie, i tak dalej, i tak dalej! A teraz… — W tym momencie do podium podszedł mężczyzna i ustawił na nim dużą, sześcienną konstrukcję. Na każdej z jej ścian znajdowała się okrągła tarcza, podzielona na dziewiętnaście pól z imionami uczestników. — Wylosujemy graczy pierwszej tury. Ostrzegam! Runda number one będzie ca-łuś-na.
Wskazówki na wszystkich tarczach zaczęły kręcić się szybko, po czym opadły na pierwszym imieniu. Po trzech sekundach znowu zaczęły się kręcić, aż wyłoniły sześciu zawodników pierwszej tury: Ryan, Danielle, Sunghoon, Haejin, Jackson, Yechan. Po losowaniu zabrano podium ze środka, także teraz każdy z gości mógł bez problemu dojrzeć wszystkich uczestników imprezy na sali. W międzyczasie rozłożono koperty z imieniem graczy przy ich stolikach, a światła ponownie przygasły. Z głośników ponownie rozbrzmiała muzyka.
— Mamy pierwszych zawodników! Zasady są banalnie proste, wykonujecie swoje zadanie w kolejności, z jakiej zostaliście wylosowani. Moje słodkie prawdy przed odpowiedzią muszą przeczytać pytanie z kartki, natomiast gorące wyzwania mogą od razu przejść do rzeczy. — Pisk pełen ekscytacji. — Miłej zabawy! I do zobaczenia potem!
Autorzy otrzymają zawartości kopert w wiadomości prywatnej na Discordzie. Mogą się nimi dzielić, jednak Plotkara zachęca do zachowania dyskrecji, bo wiadomo przecież, że niespodzianki urodzinowe smakują najlepiej… w dniu urodzin. Kolejność odpisów pozostaje w rękach autorów. Niezmieniona pozostaje natomiast kolejność pytań i zadań w grze — Ryan, Danielle, Sunghoon, Haejin, Jackson, Yechan. Oznacza to, że kolejka gry pozostaje bez zmian, ale może być przeplatana odpisami innych autorów, niekoniecznie biorących udział w tej turze.
Z krótkiego wyjaśnienia Yoonjae jego relacji z Ryanem wynikało, że najprawdopodobniej coś tę dwójkę łączyło w przeszłości - i wzrok Hae od razu powędrował do idącego przed nimi chłopaka, pełen ciekawości i pewnego rodzaju dyskomfortem, tym samym, który pojawiał się, kiedy za wszelką cenę chcieli kogoś przy sobie utrzymać, nawet jeśli tylko na jeden wieczór. Nie łudzili się, że byli pierwszą osobą, z którą Han zdecydował się pójść do łóżka, sami przecież też mieli przeszłość; więc jedynie kiwnęli głową i postanowili zaufać.
Usuń— Może przy naszym następnym spotkaniu mi opowiesz — odparli, nie po raz pierwszy sugerując, że chcieli, by kolejne takie spotkanie się wydarzyło.
Spotkanie Junseo okazało się miłą niespodzianką - a wiadomość, że pracował właśnie nad solowym albumem jeszcze milszą.
— To przyjechałeś do odpowiedniego miejsca — zaśmiali się. — Tylu jest tutaj wspaniałych artystów, to kompletnie inny świat niż Seul.
Sami cały czas odkrywali wszystko, co Nowy Jork mógł im zaoferować, i z każdym dniem coraz bardziej zakochiwali się w miejscowych artystach i sztuce.
— Muszę przyznać, że zastanawiałom się, czy wrócisz jeszcze kiedyś do muzyki po tym, jak twoja grupa została rozwiązana — powiedzieli po chwili. — Powodzenia z solowym debiutem, na pewno wysłucham, jak już się pojawi. I kto wie, może kiedyś uda nam się wystąpić razem na scenie? — mrugnęli do Junseo z humorem.
Mieli nadzieję, że tym razem uda mu się wybić. Szkoda by było, gdyby taki głos się marnował.
Nie spodziewali się, że ich krótka interakcja z Junseo wywoła tyle emocji - a jednak. Kiedy usłyszeli głos Yoonjae, prześmiewczo mówiący Ryan-ssi, odwrócili się w jego kierunku, a brwi same powędrowały im do góry. Odpowiedź Ryana, pełna irytacji, jeszcze bardziej ich zdziwiła, bo…
Serio? Czy naprawdę ta dwójka postanowiła zachować się jak pięcioletnie dzieci, które nie mogły wytrzymać tego, że chwilowo nie były w centrum uwagi? Hae sami poczuli irytację powoli wkradającą się do głowy; przez chwilę przemknęło im przez myśl, że przyjęcie propozycji Ryana było błędem, jeśli tak miały wyglądać ich konwersacje, ale zaraz odepchnęli to od siebie. Chcieli porozmawiać z Junseo, i nie mogli pozwolić, by te głupie odzywki im to popsuły.
Nie wiedzieli, co takiego łączyło Junseo i Ryana, ani co kryło się pod gwałtowną zmianą humoru blondyna, ale Yoonjae nie miał powodu do takiego zachowania.
Kątem oka, Haejin dostrzegli, że dłonie Junseo zadrżały. Jego głos, gdy w końcu przedstawił się Hanowi, pełen był niedbałości i ironii, w których Hae dostrzegli tarczę. Ich dobry humor szybko rozpływał się, pozostawiając po sobie jedynie tę potrzebę ochrony, tę samą, którą często budzili w nim młodsi członkowie zespołu.
Wzrok wbili w Yoonjae, i dopiero gdy te brązowe oczy zwróciły się w ich kierunku, powiedzieli:
— Opowiedziałobym ci, w jakich okolicznościach poznaliśmy się z Junseo, ale teraz nie wiem, czy to zrobię. Może zmienię zdanie, jeśli zaczniesz się lepiej zachowywać, Han-ssi.
Już nie Han-ah, już nie Yoonie - jeśli Yoonjae chciał głupio zaczepiać ich znajomych, to Hae też mogli dołączyć do tej gry. Unieśli brew wyzywająco - przestaniesz zachowywać się jak idiota, czy nie, Han Yoonjae? Niemal bezwiednie dłonią dotknęli czerwonej skóry obojczyka, śladu, który zostawił na nich Yoonjae; Haejin pozwolili mu na tak wiele, czy już zdążył o tym zapomnieć? Tylko dlatego, że Hae odezwali się do kogoś innego?
Nie mogli się nad tym dłużej zastanowić, bo tuż obok rozległ się dźwięk szkła uderzającego o blat, a Junseo odwrócił się gwałtownie.
Wino rozlało się po posadzce.
Nim Hae zdążyli się ruszyć, Junseo już padł na kolana, serwetkami próbując wytrzeć rozlane wino. Przepraszał ich - chociaż nie miał za co, chociaż Hae wcale nie potrzebowali tych przeprosin, chociaż nic wielkiego się nie stało.
Wystarczyło spojrzenie, by Hae wiedzieli dokładnie, co się stało - dostrzegli w głosie i ruchach Junseo panikę, to, jak z każdą sekundą narastała. Doskonale znali to uczucie, to, jak ciężko było się z niego wyrwać - wielokrotnie tego doświadczyli, tak samo często byli świadkami, gdy któryś z członków zespołu się z nim zmagał. Hae wiedzieli, jak im pomóc; ale nie byli pewni, czy ich metody pomogłyby Junseo, nie znali go przecież dobrze.
UsuńAle musieli coś zrobić - sięgnęli więc po serwetki i uklękli obok Junseo, uśmiechając się przy tym lekko.
— Nic się nie stało — powiedzieli, wycierając podłogę. — To tylko wino. Jestem pewne, że podłoga od tego nie ucierpi, nie masz za co przepraszać.
haejinnie
Han nie do końca pojmował kierunek, w którym pozwolił sobie właśnie ruszyć. Gdyby miał określić to w najszczerszy możliwy sposób, zrzuciłby to na karb emocji, które wciąż i wciąż buzowały mu pod czaszką, jak stado wyjątkowo upartych szerszeni. Tak byłoby prościej. Szybciej. Przywykł do szukania usprawiedliwienia w czymś, nad czym nie mógł panować (niezależnie od tego, co by sobie wmawiał). Zazdrość była najprostszym wyjaśnieniem, ale jednocześnie zdecydowanie zbyt wygodnym, żeby mógł bez większego namysłu uznać ją za prawdę. Przecież nie miał prawa być zazdrosny. Tymczasem wystarczyło kilka sekund, jeden niewłaściwy obraz i nagle jego własna reakcja okazała się znacznie bardziej gwałtowna, niż powinna.
UsuńI pewnie w innych okolicznościach poszedłby za tym dalej. Z przekory, dla samej satysfakcji sprawdzenia, jak daleko może się posunąć, zanim druga strona w końcu straci cierpliwość. Znał siebie wystarczająco dobrze, żeby wiedzieć, że kiedy ktoś próbował postawić mu granicę, pierwszym odruchem było sprawdzenie, czy rzeczywiście potrafi ją utrzymać. Ten kierunek od początku był skazany na porażkę, ale Han nigdy nie należał do ludzi, którzy szczególnie przejmowali się tym, dokąd prowadziła ich lekkomyślność. Tym razem jednak coś go zatrzymało.
Po słowach Hae wziął głębszy oddech, zdecydowanie wolniejszy, niż podpowiadało mu ciało, i dopiero wtedy uświadomił sobie, że robiło mu się niepokojąco gorąco na szyi i policzkach. Przez krótką chwilę nie wiedział nawet, co z tym zrobić. Zatrzymali go jednym prostym komunikatem i, chcąc nie chcąc, Han musiał przyznać przed samym sobą, że było w tym coś cholernie pociągającego. Coś, co zamiast odebrać mu ochotę na dalszą prowokację, sprawiło, że przez moment miał ochotę zrobić dokładnie odwrotnie, tylko po to, żeby zobaczyć, czy Hae zdoła pociągnąć to dalej. Opanował się jednak, resztkami samokontroli, uświadamiając samemu sobie, że nie byli tu sami. Wystarczyło jedno spojrzenie rzucone gdzieś ponad ramieniem Hae, żeby przypomnieć sobie o ludziach krążących wokół nich, o rozmowach toczących się przy stolikach i spojrzeniach, które w każdej chwili mogły zatrzymać się właśnie na nich. O Ryanie i Junseo, z którymi spletli się właśnie w jakiś dziwaczny, trudny do wyjaśnienia sposób.
— Och — odezwał się w końcu, unosząc brwi w fałszywym zdumieniu, choć cień uśmiechu, czający się gdzieś w kącikach jego ust, mógł zdradzać doskonale wszystko to, co kryło się właśnie w jego głowie.— Teraz mówimy do siebie tak formalnie?
Pozwolił sobie na trzy sekundy przerwy. Tylko tyle, by podążając wzrokiem za ruchem dłoni Hae, która zatrzymała się na wyraźnie podrażnionej skórze, dodać cicho: — będę grzeczny.
Chciał pociągnąć to dalej. Jeszcze chwilę temu miał ochotę sprawdzić, dokąd właściwie zaprowadzi go ta nowa, niepokojąco przyjemna wersja Hae, która bez wahania potrafiła postawić mu granicę. Tym razem jednak nie zdążył zrobić nawet jednego ruchu, bo nagle przy stoliku zrobiło się zamieszanie. Junseo rozlał wino. Wszystko wydarzyło się tak szybko, że Han przez moment tylko patrzył, jak chłopak rzuca się na kolana, próbując ratować to, co jeszcze dało się uratować. Hae oczywiście zareagowali natychmiast. Bez zastanowienia pochylili się w jego stronę, próbując mu pomóc, a Hanowi wystarczyło kilka sekund obserwowania tej sceny, żeby coś ciężkiego osiadło mu na żołądku. Wyrzuty sumienia przyszły nagle i były zdecydowanie mniej wygodne niż cała wcześniejsza zazdrość.
Przecież jeszcze przed chwilą to on był powodem napięcia, które zawisło między nimi. To on zachowywał się tak, jakby obecność Junseo przy Hae stanowiła dla niego osobisty problem, choć przecież doskonale wiedział, że nim nie była. Teraz patrzył na ich pochylone sylwetki i miał ochotę cofnąć kilka ostatnich minut, zanim zdążył zrobić z siebie kompletnego idiotę. Pierwszy odruch kazał mu zerwać się z krzesła.
Zatrzymał go jednak niemal równie szybko. Zamiast tego sięgnął po leżące na stole chusteczki, zebrał ich kilka w dłoń i pochylił się nieco.
Usuń— Masz — rzucił cicho, przesuwając dłoń niżej, tak żeby Junseo mógł po nie bez problemu sięgnąć.
Nie powiedział nic więcej. Przez chwilę tylko trwał tak pochylony nad nimi, ze świadomością, że chyba pierwszy raz tego wieczoru naprawdę było mu głupio za własne zachowanie. Może rzeczywiście winny był alkohol. Wciąż krążył mu we krwi i od kilku godzin skutecznie rozmontowywał wszystko, co zwykle pozwalało mu zachować odrobinę rozsądku. A może po prostu problem polegał na tym, że coraz trudniej było mu udawać, że to, co się właśnie działo, nie miało dla niego większego znaczenia. To chyba właśnie ta myśl podobała mu się najmniej.
— Zbuduj dookoła siebie solidniejszy murek — rzucił jeszcze, szczerze, bez kąśliwości. — To środowisko zeżre cię w całości, jeśli będziesz na to pozwalał.
hannie
Był całkowicie zanurzony we własnych myślach, które zdawały się nieustannie go podtapiać. Miał wrażenie, że zupełnie się im poddał i nie potrafił znaleźć w głowie niczego, co pozwoliłoby mu spojrzeć na całą sytuację odrobinę bardziej racjonalnie. A właśnie tego najbardziej teraz potrzebował. Gdzieś głęboko w sobie doskonale rozumiał, jak szczeniacko się zachował. Jak bezpodstawnie burknął na Junseo, z którym jeszcze kilkanaście minut wcześniej siedział wtulony, trzymając go za dłoń i czerpiąc z tej bliskości zdecydowanie więcej, niż powinien. A potem wystarczyło, że pojawiła się obok nich obca osoba, żeby Ryan poczuł się zagrożony, choć tak naprawdę nie miał ku temu żadnych podstaw.
UsuńNic przecież się nie działo. Nikt go nie atakował, nikt nie próbował odebrać mu Junseo. Nie wydarzyło się nic, co mogłoby usprawiedliwić jego ostrą reakcję. A mimo to zachował się jak naburmuszone dziecko, które obraża się na cały świat tylko dlatego, że mama zatrzymała się w sklepie, żeby porozmawiać z dawno niewidzianą koleżanką. Im dłużej o tym myślał, tym bardziej było mu wstyd.
Z zamyślenia wyrwała go dopiero nagła sytuacja obok. Gdy zobaczył Junseo na kolanach, tuż przy pobrudzonej winem posadzce, coś nieprzyjemnie ścisnęło go w środku. Pojawiło się nagłe ukłucie w żołądku i niemal natychmiastowa potrzeba, żeby znaleźć się przy nim, objąć go i odciągnąć od całego tego zamieszania. I chyba właśnie wtedy poczucie winy uderzyło w niego ze zdwojoną siłą. Doskonale wiedział, że w jakimś stopniu sam się do tego przyczynił.
Szybko znalazł się obok Parka, zupełnie ignorując obecność Haejina tuż obok. Kucnął przy nim i bez większego zastanowienia złapał Junseo za dłonie, dokładnie je oglądając. Przesunął palcami po ich wnętrzu, sprawdzając, czy nigdzie nie wbiło się szkło. Dopiero kiedy upewnił się, że nic mu się nie stało, wypuścił powietrze z wyraźną ulgą.
Podniósł wzrok po chwili. W jego oczach nie było już wcześniejszej irytacji, a jedynie szczera troska i coś na kształt skruchy. Dostrzegał w jego twarzy niepewność, a może nawet cień paniki, od której jeszcze chwilę wcześniej tak bardzo próbował go odciągnąć. Teraz natomiast miał wrażenie, że jego własny, głupi komentarz zniszczył tę drobną nić zaufania, którą Park obdarzył go tego wieczoru. I było mu z tym cholernie źle. Naprawdę cholernie.
Zabrał chusteczki, które wyciągnął Yoonjae, i od razu zabrał się za sprzątanie. Nie dlatego, że szczególnie zależało mu teraz na tej plamie, ale chyba potrzebował zrobić cokolwiek. Zająć czymś ręce, odwrócić uwagę od poczucia winy i tego nieprzyjemnego, zimnego potu oblewającego ciało. Kiedy podłoga została w końcu uprzątnięta, Ryan westchnął cicho i ponownie spojrzał na Junseo.
Tym razem już się nie zastanawiał. Delikatnie ułożył dłoń na jego policzku, pogładził go kciukiem, a następnie przysunął się bliżej i ostrożnie go objął. Był przygotowany na wszystko. Na to, że za chwilę jego tyłek wyląduje na posadzce, że usłyszy jakiś złośliwy komentarz albo podniesiony głos pełen oburzenia. W tej chwili niewiele go to obchodziło. Panika, która również zaczynała trawić jego trzewia, podpowiadała mu, że właśnie tego potrzebuje zrobić.
— Przepraszam — szepnął cicho, choć samo słowo z trudem przeszło mu przez gardło. — To... było naprawdę chujowe z mojej strony — dodał po chwili, spuszczając na moment wzrok.
Posadzka została szybko uprzątnięta, a kiedy w końcu obaj się podnieśli, z głośników dobiegł ich głos Plotkary. Ryan zmarszczył mocno brwi, kompletnie nie rozumiejąc, co właściwie miała na celu ta cała zabawa. Sam pomysł zebrania w jednym miejscu tylu osób i zmuszania ich do ujawniania cudzych sekretów wydawał mu się absurdalny. Tym bardziej że z własnego doświadczenia wiedział już, że na każdego z obecnych miała coś, co mogło naprawdę skomplikować życie. I nie wyglądało na to, żeby miała jakiekolwiek opory przed wykorzystaniem tych informacji.
Kiedy usłyszał własne imię, przełknął nerwowo ślinę. Napięcie, które już wcześniej zaciskało mu żołądek, nagle stało się jeszcze bardziej wyraźne. Teraz to on miał niejako rozpocząć całą zabawę. Przeklął siarczyście pod nosem i spojrzał na leżącą przed nim kopertę. Dłonie lekko mu drżały, kiedy ją otwierał. Próbował to ukryć, ale bez większego skutku. Wyciągnął kartkę i zaczął czytać pytanie. Wystarczyło kilka słów, żeby zaklął po raz drugi.
UsuńSam nie wstydził się odpowiedzi. Nie było to coś, co w jego przypadku mogło szczególnie utrudnić mu życie. Problem polegał na tym, że odpowiedź nie dotyczyła wyłącznie jego. Ryan zaczął gorączkowo analizować wszystkie możliwości, wszystkie za i przeciw, próbując znaleźć wyjście, które nie uderzyłoby w nikogo poza nim samym.I wtedy spojrzał na Junseo. To jedno spojrzenie wystarczyło, żeby wszystko jeszcze bardziej się skomplikowało.
Zaklął po raz trzeci, zaciskając palce na kartce. Najchętniej po prostu wyszedłby z tej sali i miał to wszystko gdzieś, ale intuicja podpowiadała mu, że ucieczka wcale nie rozwiązałaby problemu. Wręcz przeciwnie. Z rozmów zasłyszanych „kątem ucha” dowiedział się już o jakimś zdjęciu dziecka. Nie miał pojęcia, czego dokładnie dotyczyła tamta sprawa, ale najwyraźniej Plotkara nie zamierzała ograniczać się do niewinnych sekretów. Jeśli naprawdę posiadała informacje, które mogły tak mocno wpłynąć na życie innych ludzi, Ryan nie mógł zakładać, że jego odmowa cokolwiek zakończy.
— Przepraszam — szepnął do stojącego obok niego mężczyzny. — Naprawdę przepraszam — dodał jeszcze ciszej.
Serce waliło mu jak oszalałe, a spocone dłonie tylko przypominały, jak bardzo był zestresowany. Przez chwilę jeszcze rozważał kłamstwo. Mógł przecież podać inną odpowiedź. Tylko czy miałoby to jakikolwiek sens? Co, jeśli Organizatorka znała prawdę? Co, jeśli i tak mogła ją ujawnić, a jego kłamstwo jedynie pogorszyłoby sytuację? W końcu wziął głęboki oddech.
— Co za dziecinada — skomentował donośnie, jeszcze raz zerkając na kartkę. — Wymień na głos imiona osób na tej sali, z którymi się przespałeś. Nie ma się czego wstydzić! — przeczytał, a jego głos aż ociekał irytacją. Naprawdę nie wierzył, że właśnie w czymś takim musiał brać udział.
Zagryzł wargę i odrzucił kartkę na stół, jakby ten drobny gest miał pomóc mu rozładować napięcie kotłujące się w środku. Żal, złość, niepewność i zagubienie mieszały się ze sobą, odbierając mu możliwość spokojnego myślenia. Jeszcze chwilę temu wydawało mu się, że między nim a Junseo pojawiła się jakaś drobna nić porozumienia. Coś kruchego, ale prawdziwego. Coś, czego obaj nie musieli jeszcze nazywać. A teraz miał wypowiedzieć ich sekret na głos, przy wszystkich.
Ryan zacisnął szczękę.
— Yoonjae i Junseo — rzucił, czując, jakby serce za chwilę miało wyskoczyć mu z piersi.
Ryan
Znał ten mechanizm aż za dobrze. Nawet umysł przyćmiony alkoholem i narkotykami był w stanie wyłapać elementy, które wbijały mu się właśnie do głowy, boleśnie przypominając kilka poprzednich imprez, z których niemal każda kończyła się mniejszą lub większą katastrofą. Yosoo miał wrażenie, że zawartość żołądka podchodzi mu właśnie do gardła, ale nie był pewny, czy to wina zwodniczej mieszanki najróżniejszych używek, które mu dziś podsunięto, czy może raczej złości, która z każdym oddechem wypełniała powoli całe jego ciało. Niezależnie od powodu… chciał to zatrzymać. Natychmiast, bez chwili zwłoki. Wymyślić coś, co pozwoliłoby mu zapanować nad sytuacją, nawet jeśli miałby rozbić w drobny pył wszystko, co znajdowało się właśnie w zasięgu jego rąk.
Usuń— Channie… — zaczął, gdy dał radę wyrwać się z chaosu własnych myśli. To jedno słowo, słodkie zdrobnienie, które wkradło mu się na język już przed wieloma miesiącami i od tego momentu znikało jedynie w kilku katastrofalnych momentach, wyzwoliło jednak coś, co Yosoo bardzo chciałby utrzymać w tajemnicy. Panika. Czysta, niepohamowana panika widoczna w oczach i sile, z jaką jego palce zacisnęły się nagle na koszuli Yechana. — Musimy myśleć… Nie chcę, żeby skończyło się tak, jak ostatnim razem. Proszę, obiecaj mi, że to się nie skończy tak, jak ostatnim razem.
Wyrzucał z siebie słowa bez opamiętania i mimo najszczerszych chęci - rozpaczliwych prób, by wziąć się w końcu w garść, nie potrafił wyrzucić ze świadomości znajomych schematów z imprez Plotkary. Wszystkiego, co prędzej czy później burzyło wszystko, co zebrani tutaj ludzie próbowali budować raz za razem. Działał pochopnie, często zbyt impulsywnie. Używał słów, których żałował już w tym momencie, gdy ich pierwsze części pobrzmiewały wyraźnie, w zatruwanej przez nie, przestrzeni. Nie był jednak idiotą. A przynajmniej… lubił wierzyć, że nie. Złapał się tej jednej myśli dokładnie wtedy, gdy cholerny spektakl ponownie się rozpoczął. Gdy pierwsze z pytań, ujawnione nagle przez jednego z nieznanych mu jeszcze młodych mężczyzn, wślizgnęło się między gości. Yosoo widział to dokładnie. Wachlarz emocji, które przewinęły się przez twarze osób znajdujących się najbliżej. Bliźniacze do tych, które ostatnim razem przejęły kontrolę… nad nim samym. Niemal nie doprowadzjąc przy tym do trwałego końca wszystkiego, co było mu tak drogie.
— Ej! — odezwał się w końcu, gdy odpowiedź chłopaka ledwo zdążyła. Na tyle głośno, by każde z jego słów dotarło dokładnie tam, gdzie chciał je wysłać. Nie wiedział, do kogo dokładnie się zwracał. Może do Ryana (jeśli dobrze pamiętał wyczytane wcześniej imię), a może do każdej z osób, siedzących teraz w tym przeklętym okręgu? — To gra. Nieważne, co zrobicie, powiecie, usłyszycie albo zobaczycie. To gra… Pamiętajcie o tym.
Czy ryzykował. Na pewno. Od dawna wierzył jednak, że w tym zestawieniu nie miał już niczego, czym dałoby mu się zagrozić. Jedyne, na czym tak naprawdę mu jeszcze zależało, miał właśnie tuż przy sobie. Ta jedna osoba, jedyna, która mimo wszystkich trudnych doświadczeń, które gromadzili na wspólnym koncie, nigdy w niego nie zwątpiła.
yosoo
Dłoń Danielle tkwiła kurczowo spleciona z palcami Namgiego, gdy razem wkraczali na główną salę przyjęcia. Byli ostatnimi, którzy zasiadali w okręgu, ale nie czuła potrzeby pośpiechu. Wręcz przeciwnie, pragnęła jak najszybciej wydostać się stamtąd we dwoje, z dala od wścibskich spojrzeń, podsłuchujących uszu i nieustannych knuć Plotkary, której obecność zawisła nad całym wieczorem jak ciężka, duszna zasłona.
UsuńMinho zajmował jedno z miejsc obok. Jego ciemnobrązowe tęczówki, czujnie i nieustępliwie wlepione były w nią z intensywnością, której nie dało się przeoczyć. Danielle czuła jak jego wzrok powoli, metodycznie przesuwa się po smukłej linii szyi, po wciąż wilgotnych, niedostatecznie osuszonych włosach, po każdym detalu, który zdradzał, skąd przed chwilą wrócili. Uparcie unikała kontaktu wzrokowego, licząc, że da jej spokój przynajmniej do końca imprezy. Wierzyła, że gdy emocje opadną, a kolorowe drinki przestaną zaciemniać rozsądek, będą mogli wreszcie porozmawiać spokojnie o tym, co wydarzyło się wcześniej. Śmiałe wyznanie Minho wciąż wisiało między nimi, nawet jeśli teraz nie chciała i nie do końca też potrafiła, o tym myśleć. Nie chciała powiedzieć czegoś, co mogło zniszczyć ich wieloletnią przyjaźń.
Wtedy jednak przekazano jej zadanie wymyślone przez Plotkarę. Elegancko zapisane, złośliwie precyzyjne. Nieprzyjemny dreszcz przebiegł wzdłuż jej kręgosłupa, gdy powiodła wzrokiem po słowach, a następnie uniosła go najpierw ku Namgiemu, a zaraz potem ku Minho. W jednej chwili rozważała wszystkie możliwe konsekwencje: wykonanie polecenia, udawanie, że nigdy nie trafiło w jej ręce, próbę zbagatelizowania całej sytuacji. Na samą myśl o potencjalnym pocałunku, żołądek ścisnął się w bolesny, nieprzyjemny węzeł. Teoretycznie było to tylko głupie wyzwanie, Namgi na pewno by zrozumiał, nie miałby jej za złe tego biorąc pod uwagę okoliczności.
Ale czy na pewno? A co z Minho?
Nie potrafiła powiedzieć, czy nie ubzdura sobie czegoś więcej, czy nie podsyci w sobie uczuć, które już i tak nosił w sobie zbyt wyraźnie. A przede wszystkim, absolutnie nie chciała, by Namgi był tego świadkiem. Z drugiej strony doskonale wiedziała, że zignorowanie wytycznych Plotkary nie minie bez echa. Potrafiła zmienić najdrobniejsze nieposłuszeństwo w publiczną, upokarzającą historię.
Powoli uniosła się z krzesła.
Nogi były sztywne, jakby nie należały do niej. Kilka niepewnych kroków dzieliło ją od Minho. Podtrzymywała jego spojrzenie, choć serce dudniło jej w uszach tak głośno, że niemal zagłuszało resztę saliu. Gdy jednak nachyliła się ku niemu, wzrok mimowolnie, uciekł w bok, prosto na blondyna siedzągo obok.
— To tylko głupie wyzwanie — wyszeptała, niepewnie, nie wiedząc nawet, do kogo tak naprawdę kieruje te słowa.
Ostatecznie wybrała rozwiązanie leżące gdzieś pośrodku. Nachyliła się, jedną dłoń podpierając o ramię Minho, by zachować resztki kontroli. Jej celem był wyłącznie policzek Minho, maksymalnie okolica między kącikiem ust a kością policzkową, nic więcej. Bezpieczny, niemal kurtuazyjny gest, który miał zamknąć sprawę. Nie było namiętne jak wskazywała Plotkara, ale nie potrafiła wykrzesać z siebie więcej.
Nie przewidziałą jednak jednego zmiennego czynnika.
Minho również nie był trzeźwy. W tym drobnym, wahającym się ruchu dostrzegł szansę i natychmiast po nią sięgnął. Zanim Danielle zdążyła się cofnąć, poczuła jego dłoń na swoim policzku, a chwilę później - ciepłe, zdecydowane wargi na swoich.
Pocałunek trwał zaledwie kilka sekund, lecz dla niej roziciągnął się w nieskończoność. Oczy rozwarły się szeroko, ciało cofnęło się instynktownie, jak przed uderzeniem. Nie chciała go całowac. NIe chciała przekraczać żadnej z granic, które od lat utrzymywali.
UsuńPrzysunęła dłoń do ust, jakby chciałą zetrzeć z nich obce ciepło i energicznie pokręciłą głową.
— Co ty wyprawiasz? — szepnęła, z drżącą mieszaniną zaskoczenia, złości i czegoś bliskiego panice.
Nie dała mu jednak odpowiedzieć. Szybko, niemal uciekająco, cofnęła się z powrotem na swoje miejsce. Usiadła prosto, ramiona sztywne od napięcia, które pulsowało jak żywy nieprzyjemny prąd pod skórą.
Dani
Chaos.
UsuńWłaśnie tak opisałby swój stan, gdyby ktoś kazał mu zamknąć te wszystkie emocje, i spirale ciąglę to nasuwających się myśli w jednym słowie.
Tylko tak mógł opisać ten przeszywający go brak kontroli, ten dominujący strach, kształtujący całą jego rzeczywistość. Za każdym razem, gdy wydawało mu się, że odzyskał panowanie nad sytuacją, to przytłaczające uczucie, ten paraliż, sprawiający, że każdy kolejny ruch stawał się mechaniczny, a grunt usuwał się spod stóp. Strach grał pierwsze skrzypce, niczym pętla na szyi, zaciskająca się z każdą sekundą, uniemożliwiając nabranie powietrza.
Musiał się skupić.
Byle zupełnie nie zatracić się w falami przepływającej przez jego ciało panice, musiał się skupić na tym, co było namacalne. Jak miękkość serwetki, nim ta doszczętnie przesiąknęła alkoholem, pozostawiając na jego skórze nieprzyjemną, lepką warstwę. Kolejno skupił się intensywnym zapachu - wdzierającej się do nozdrzy woni ciemnych owoców, zmieszanej z wyrazistością słodkich perfum, jaka unosiła się w powietrzu.
Na tym, co mógł dostrzec kątem oka - te obce, oferujące mu pomoc pary dłoni, jak i te znajome, oplatające się wokół jego własnych, by po chwili przyciągnąć go bliżej, zamknąć jego ciało w objęciach. Dotyk, który potrafił przynieść komfort, teraz palił, przypominając o gotującej się w nim frustracji, o niesprawiedliwości jaką został obdarzony, jednak nie potrafił od niego uciec.
Skupił się na słowach Hana, które przedarły się do jego podświadomości, i odbijały echem w jego głowie. Na szczerości, na bolesnej, ukrytej w niej prawdzie, z której zdawał sobie sprawę, jednak jak głupiec, dzisiejszego wieczoru postanowił ją zignorować, pozwalając sobie wyjść poza granicę swojej metaforycznej konstrukcji, tego mury, pełniącego funkcję tarczy.
Podniósł się z posadzki, dopiero kiedy z głośników wydobył się znajomych głos, skupiając na sobie uwagę każdego, kto znajdował się na sali. Junseo wykorzystał tę chwilę, chwiejnym krokiem podszedł do zajmowanego przez siebie wcześniej miejsca, i usiadł nim kolana odmówiły mu posłuszeństwa.
Dalej walczył z bezradnością, skupiając swoją uwagę na tym, na co realistycznie miał wpływ. Liczył każdy oddech, a myślami przywoływał te dobre wspomnienia, serdeczne uśmiechy, i słowa budzące szczere zainteresowanie. Nic nie było stracone, dalej mógł do tego wrócić; do ich ledwo rozpoczętej dyskusji z Hae, do porozumienia, które udało im się z Ryanem wybudować, do kolejnej szansy, na to, by przedstawić się Hanowi, bo chłód w jego spojrzeniu zdawał się ustąpić miejsca innym, cięższym emocji.
Kurczowo trzymał się nadziei, która nieśmiało zaiskrzyła w jego wnętrzu. Niewielki płomień, tchnący powietrze w płuca, przelotna myśl, dodająca na tyle odwagi, że ponownie podniósł głowę, spojrzeniem odnajdując Ryana.
Nie pragnął niczego więcej, jak pozwolić sobie, by jego dłoń sięgnęła dłoni blondyna, niwelując narastający między nimi dystans. Chciał, by jego wargi wygięły się ku górze, dekorując jego twarz uśmiechem. Otworzył usta, jednak słowa zamarły na czubku języka, gdy Ryan przeczytał pytanie.
Nie, nie, nie
Jego błaganie, obecne było w spojrzeniu, niema prośba, którą chciał przekazać, ale nie odważył się wypowiedzieć na głos, bo do ostatniej chwili wierzył, że Ryan nie wykorzystałby jego zaufania dla głupiej gry, dla ratowania samego siebie, czy zaspokojenia ciekawości organizatorki imprezy. Chciał, by to, co zaszło między nimi, pozostało tym słodkim sekretem, do którego mógł powracać, nie dlatego, że się go wstydził, ale ze względu na konsekwencję jakie mogły go spotkać. Wspomnienie, które miało oferować ucieczkę, nagle stało się goniącym go napastnikiem. Bezpieczna przystań, przeistoczyła się w koszmar.
Junseo pokiwał głową w niedowierzaniu, ciężar słów Ryana osiadł nieprzyjemnie na dnie jego żołądka, przyprawiając go o mdłości. Coś w środku skręcało się i kurczyło, jakby chciało uciec przed toksyczną prawdą. Prawdą, że lojalność Ryana ubrana był w czułe gesty, i rzucane na wiatr nic nie znaczące obietnice.
UsuńKolejny już raz poczuł się, jakby ktoś wsadził go do wagonika na kolejce górskiej, tylko ten zamiast powoli unosić się w górę, budując ekscytację, jedynie opadał z zawracającą prędkością, poddając się grawitacji, nad którą on nie mógł zapanować. Ta kolejka nie zwalniała, świat ciąglę wirował, a panika nie ustępowała miejsca euforii.
Nabrał powietrza w płuca, chociaż te paliły niemiłosiernie, i nim miał szansę ponownie zastanowić się nad tym, zrezygnować ze swoich słów, otworzył usta.
— Nie — zaśmiał się niezręcznie, chcąc zamaskować własny dyskomfort. — Nie, to nie prawda. Wcale nie, nie przespaliśmy się. — Mógł zakończyć swoją wypowiedź, zostawić ją właśnie tutaj, bo nie było to kłamstwo, a wygodna półprawda. Jednak brnął dalej, a z każdą sylabą, pogrążał się bardziej, potwierdzając, przed każdym, że z Ryanem łączyło go więcej, niż był w stanie przyznać.
— Nie — jęknął żałośnie, obracając się wokół własnej osi, by każdy go usłyszał. Jego błędny wzrok przenosił się z twarzy na twarz, szukając potwierdzenia, że ktoś mu wierzył, Ktoś musiał mu uwierzyć. — To co zrobiliśmy, to wcale, to nie to samo! — Wbił swoje tęczówki w Ryana, bo teraz zwracał się do niego.
— Nigdy bym się z tobą nie przespał — Chciał, by jego słowa uderzyły z dokładnie taką samą mocą, wbiły się pomiędzy żebra, jednak jego głos drżał żałośnie, jakby sam nie wierzył w to co mówił, ale jedyną formą obrony jaką znał, był atak.
junseo
Ryan odczytał pytanie i… przez kilka sekund nie wydarzyło się nic więcej.
UsuńHan obserwował, jak przez jego twarz przelewał się ogrom emocji, których pewnie nie potrafiłby teraz nawet nazwać. Wzrok mężczyzny zatrzymywał się na poszczególnych słowach, jakby ich sens za każdym razem docierał do niego odrobinę później. A potem padło imię. Jego własne.
Yoonjae. I jeszcze jedno, które rozmyło mu się chwilowo gdzieś w tym uciążliwym pisku w uszach, by potem uderzyć w niego ze zdwojoną siłą. Junseo. Han miał ochotę zakończyć ten żałosny spektakl, zanim Plotkara zdążyłaby wyciągnąć z nich jeszcze cokolwiek. Miał ochotę rozszarpać ją… i Ryana za to, z jaką łatwością się temu poddał - z jaką łatwością zdradził coś, co nigdy nie powinno zostać ujawnione w takich okolicznościach (choć podświadomie czuł, że nie było w tym żadnej jego winy). Pamiętał przecież, jak niewiele wystarczyło wcześniej, by Junseo całkowicie się rozsypał: jeden komentarz, kilka słów podszytych złośliwością, drobiazg, który dla większości obecnych przy stole nie znaczyłby absolutnie nic, a dla niego okazał się na tyle istotny, by odebrać mu całą pewność siebie. Teraz stawiano go dokładnie w centrum czegoś znacznie gorszego, zmuszając do słuchania historii, której nie powinien był poznawać cały stół. Hanowi robiło się od tego niedobrze.
Przeniósł wzrok na Junseo i przysłuchiwał się tym ostatnim próbom ratowania sytuacji, gorączkowym zaprzeczeniom, ale nie mógł wyzbyć się wrażenia, że szło to w zupełnie innym kierunku. Nie w ten sposób, chciał powiedzieć, ale… nie był do końca pewny, czy miał prawo, by się wtrącać. Nie po tym, jak sam dołożył cegiełkę do tego, by nieświadomie wytrącić go z równowagi. Ale coś zrobić musiał, prawda? Przyglądanie się ich wspólnemu upadkowi nie było czymś, co sprawiało mu jakąkolwiek przyjemność. Junseo się starał. Nie mógłby mu tego odmówić. Ale to wciąż za mało. Miał ochotę chwycić go za ramiona i porządnie nim wstrząsnąć. Dla jego dobra. Im bardziej się przecież odsłaniał, tym łatwiejszym celem się stawał.
I kiedy już niemal podrywał się z miejsca, by zrobić cokolwiek, co pozwoliłoby im wyjść z tej sytuacji bez ponoszenia większych szkód, usłyszał, jak ktoś po przeciwnej stronie stołu odzywa się nagle tak, jakby ogłaszał właśnie jedną z najbardziej oczywistych prawd rządzących światem. I może faktycznie tak było?
To gra. Nieważne, co zrobicie, powiecie, usłyszycie albo zobaczycie. To gra… Pamiętajcie o tym.
Han spoglądał na niego, czując, że wszystko zaczyna układać mu się nagle w głowie w spójną całość. Gdzieś pomiędzy kolejnym oddechem a zaciśnięciem pięści zrozumiał, że nie ma tutaj żadnego dobrego wyjścia. Mógł się wściekać, mógł odmówić odpowiedzi, mógł próbować udowadniać, że to wszystko jest chore i przekracza jakiekolwiek granice, ale Plotkara właśnie na to czekała. Na opór. Na emocje. Na cokolwiek, co mogłaby wykorzystać. Jeśli chciał ochronić choć trochę Ryana i Junseo… jeśli chciał ochronić Hae i siebie, i każdą osobę przy tym stole… musiał zrobić coś dokładnie odwrotnego. Zagrać. Na tych pieprzonych zasadach.
Kątem oka odnalazł Hae i pochylił się w ich stronę.
— Okej, naprawdę przepraszam za to, co zrobiłem przed chwilą, ale spróbuję to teraz naprawić. Tylko pamiętaj o tym, o czym rozmawialiśmy przed salą.
Wziął głęboki oddech i przeniósł spojrzenie ponownie na Junseo.
— Zazdroszczę. Dobrze, że masz jak temu zaprzeczyć, przynajmniej utniesz wszystkie plotki — wypowiedział te słowa spokojnie, choć w środku nadal gotował się ze złości. I chyba też z lęku. Chciał, by Junseo uwierzył, że był w stanie przekonać teraz kogokolwiek. By choć trochę się opanował. — Niestety ja nie mogę się usprawiedliwić. Chociaż… to głównie moja wina. Ryan w klubie wcale nie był zainteresowany poznawaniem kogokolwiek. Był pijany, oboje byliśmy, ale to ja zagrałem nieczysto.
UsuńTo nie była cała prawda. Owszem, to Han zapoczątkował ich relację, ale Ryan ani razu nie zachowywał się tak, jakby ten musiał go do czegokolwiek przekonywać. Oboje wiedzieli, co robili, ale teraz nie chodziło o prawdę. Chodziło o to, żeby Ryan nie musiał siedzieć tutaj z poczuciem, że powinien się tłumaczyć. Żeby Junseo nie patrzył na niego jak na kogoś, kto właśnie wystawił ich oboje na widok całego stołu. By uwaga pozostałych nie zatrzymała się na nich, tylko przeniosła się na Hana - na kogoś, kto mógł to teraz unieść. Kto nie miał aż tak wiele do stracenia.
Zrozumiał w końcu tę jedną, najważniejszą rzecz. Nie chodziło o to, by próbować zatrzymać Plotkarę. Chodziło o to, by wzbudzać emocje. A to mógł przecież zrobić. Nie chciał uderzać w Ryana… nie chciał uderzać w Junseo. Pozostała jeszcze jedna możliwość.
— Kiedy bardzo czegoś chcę, robię wiele głupich rzeczy — Uderzyć w siebie. Włożył ogrom wysiłku w to, by wyglądać teraz choć odrobinę przekonująco.
Jeśli będzie trzeba, kłam. Czy nie taką radę dał Hae zaledwie kilkanaście minut wcześniej? Teraz powinien posłuchać jej sam. Przesunął leniwie spojrzeniem po kilku najbliższych osobach. Kłam, Hannie, by utrzymać ten bałagan pod kontrolą. Ryzykował, ale… to przecież nie pierwszy raz, czyż nie? Jeśli kłamstwo, które zamierzał właśnie wypowiedzieć, miało okazać się niewystarczające do tego, by przekierować na niego całą uwagę, Han nie miał pojęcia, czego jeszcze mógłby się złapać.
Nieświadomie wcisnął dłonie między uda i zaciskał je z ogromną mocą, by choć trochę się uziemić. W normalnych okolicznościach uporczywe pieczenie, rozlewające się po miejscach, w których jego paznokcie głębiej wbijały się w skórę, byłoby w stanie przywrócić mu trzeźwość myślenia. Teraz jednak… zdawał się w ogóle tego nie dostrzegać.
— Wiecie… — zmusił się do uśmiechu, choć w środku cały drżał — bardzo szybko zorientowałem się, że Ryan jest influencerem z wyświetleniami, których bardzo wtedy potrzebowałem. Chciałem zakręcić się blisko, bo liczyłem, że jego zasięgi pomogą mi w pewnej kwestii. Czego się nie zrobi dla chwili rozgłosu, nie będę przecież udawał, że jestem ponad takie rzeczy. Każdy chce być zauważony, każdy chce przez chwilę poczuć, że to właśnie na nim skupiają się wszystkie spojrzenia. Różnica polega tylko na tym, że nie każdy ma odwagę przyznać, ile jest w stanie za to zapłacić.
yoonjae
Szybko pożałował swojej odpowiedzi. Czuł, jak spada na niego ciężki wzrok znajomych, a sam miał ochotę zapaść się pod ziemię. Może powinien jakoś z tego wybrnąć, skłamać, powiedzieć cokolwiek, jednak w tym momencie kompletnie nie miał na to siły. Wiedział, że prawdopodobnie wszystko skopał i zaprzepaścił szansę na jakąkolwiek pozytywną relację z Junseo. I chyba właśnie zaczynał rozumieć, że się nie mylił.
UsuńWidział, że go zawiódł. Widział ten strach, tę panikę. Czuł się z tym okropnie. Był winny. Zrobił to chwilę po tym, jak okazał mu wsparcie i zrozumienie, po tym, jak dzielili się czułościami, których żaden z nich wcześniej się po sobie nie spodziewał. Mógł się spodziewać, że Park zacznie zaprzeczać. Rozumiał go i, gdyby role się odwróciły, prawdopodobnie sam postąpiłby dokładnie tak samo. Może nawet gorzej. Jednak kiedy usłyszał jego ostatnie słowa, skierowane bezpośrednio do niego, przeszedł go nieprzyjemny dreszcz. Zesztywniał na moment, jakby nagle zapomniał, jak się oddycha. Jeśli Junseo zamierzał go zranić, udało mu się to doskonale.
Myśli Ryana natychmiast wróciły do ich czasu w piwnicy. Do momentów przy barze, kiedy snuli plany o udaniu się do jego mieszkania. Do wszystkich tych drobnych gestów, dotyku, spojrzeń i słów, które jeszcze niedawno wydawały mu się tak szczere. Teraz wszystko zaczynało mu się ze sobą gryźć. Cholernie.
A co, jeśli Junseo wcale nie był wtedy taki, za jakiego go uważał? Może to, czego Ryan doświadczył na osobności, było tylko perfekcyjnie odegraną grą. Może to wcale nie był prawdziwy Junseo? Może prawdziwym był właśnie ten, który wzbudzał w nim lęk, atakował go i drwił z niego? Może od początku chciał go tylko w jakiś sposób ośmieszyć?
Nie miał pojęcia, czym sobie zasłużył na takie traktowanie, którego doświadczał od pewnego czasu. Nadal nie potrafił znaleźć momentu, w którym mógłby zajść Parkowi tak za skórę, żeby w jakikolwiek sposób usprawiedliwiało to jego słowa i zachowanie. Próbował sobie przypomnieć każdą sytuację, każde spięcie między nimi, ale nic nie składało mu się w sensowną całość.
Zwyczajnie zrobiło mu się przykro. Powoli zaczynał trzeźwieć, a zjazd tylko idealnie wzmacniał jego tendencję do zbyt mocnego i bezlitosnego analizowania wszystkiego. Jedna myśl pociągała za sobą kolejną, a każda następna była jeszcze gorsza od poprzedniej. Odwrócił więc wzrok, czując, jak do oczu napływają mu łzy. Nie chciał mu dać tej pieprzonej satysfakcji.
Zacisnął mocno usta i złożył dłonie na udach, wbijając paznokcie w skórę, żeby powstrzymać rosnącą w nim ochotę ucieczki. Wziął głęboki oddech, a potem skupił się na słowach Yoonjae. Słuchał go, uparcie wpatrując się w sufit, by ani jedna kropla nie spłynęła po jego policzku. Gdyby teraz się rozpłakał, chyba naprawdę mógłby zapaść się pod ziemię.
Opowieść Hana była całkowicie wyssana z palca, ale ten absurdalny, odrealniony przebieg wydarzeń sprawił, że Ryanowi w końcu udało się trochę uspokoić. Przeniósł na niego spojrzenie, a jedna z jego brwi uniosła się w geście szczerego zdziwienia. Potrzebował chwili, żeby zrozumieć, co właściwie się wydarzyło. Jeśli dobrze to wszystko interpretował, Yoonjae właśnie próbował ich uratować. Był mu wdzięczny. Cholernie wdzięczny.
Sam zastanawiał się, czy powinien coś wtrącić. Może powinien zgodzić się z Junseo, przyznać mu rację i powiedzieć, że właściwie do niczego nie doszło, jeśli ktoś za seks uznawał wyłącznie penetrację. Jednak bał się, że tylko narobi większego bałaganu. Że jedno nieprzemyślane słowo wystarczy, żeby jeszcze bardziej pogrążyć ich obu w bagnie, w którym już i tak znaleźli się z jego winy.
Złapał więc tylko za krzesło i odsunął się od Parka, dając mu przestrzeń. Sam również jej potrzebował. Do końca nie był pewien, czy Junseo powiedział to wyłącznie po to, żeby się ratować, czy może naprawdę właśnie tak postrzegał to, co wydarzyło się między nimi. Nie wiedział, która z tych możliwości byłaby dla niego gorsza. W obu przypadkach doszedł jednak do jednego wniosku.
Cała ta relacja, a przynajmniej jej początek, była już stracona.
ryan
Sunghoon rzadko kiedy trafiał na rozmówcę, który potrafił rozpalić w nim tą iskrę zainteresowania czymś więcej, aniżeli swoimi słabościami. Spoglądając na Inhana czuł narastające zainteresowanie jego osobą, intrygował go swoimi słowami, ich szczerością, czy bezpośredniością, od której ludzie mieli w zwyczaju stronić, w obawie, że przekraczają granice dobrego taktu.
UsuńJego otwartość jedynie zmniejszała dystans, intrygowała swoją prostotą, jaką ciężko było znaleźć wśród gości tego typu imprez, czy w nowojorskich kręgach, w jakich przyszło mu się obracać.
Był inny, bo w głębi jego spojrzenia, Sunghoon nie dostrzegł drugiego dna, a każde słowo niosło za sobą tę autentyczną szczerość. Nie doszukiwał się winy w innych, nie chciał obnażać z sekretów dla własnego zysku, a to było tak…
Fascynujące
Początkowo pomylił niewinność bruneta, z naiwnością, jednak im dłużej się mu przysłuchiwał, tym dochodził do wniosku, że Inhan nie był głupcem, a świadomie podejmował decyzję, by otworzyć się na innych, a co za tym szło - akceptował ryzyko.
Ahn pozwolił, by jego wargi drgnęły, układając się w zaintrygowany uśmiech, spojrzeniem dalej błądził po twarzy Inhana, i mimo oblanej rumieńcem twarzy, nie doszukał się żadnych śladów nieśmiałości, bo język chłopaka zdawał się zdradzać zupełnie inną historię - kolejne słowo śmielsze od poprzedniego.
— A kto powiedział, że tego nie zaakceptowałem? — zagadnął, unosząc jedną z brwi. Sunghoon usilnie próbował, by przepełnione Seojunem myśli, przestały zaprzątać jego głowę, bo rozumiał, że rozkładanie ich relacji na części pierwsze i doszukiwanie się odpowiedzi, nigdy nie przyniosłoby upragnionego celu. Skupił się na własnym życiu, na tym, co naprawdę miało dla niego znaczenie, ale tym samym wiedział, że ich ścieżki dalej będą się krzyżować, jeśli obydwoje pozostaną w Nowym Jorku.
Nie szukał kontaktu, nie wymagał odpowiedzi, co więcej, w swojej szarej codzienności zachowywał się, jakby Kim Seojun nie istniał, a imię pojawiało się na jego języku tylko wtedy, gdy ktoś inny poruszył temat. Tak jak miało to miejsce dzisiaj.
Tak jak miało to miejsce teraz.
— Kim Seojun — odpowiedział krótko, wskazując kciukiem za siebie. Nie miał zamiaru się obracać, bo Kim dostał tej nocy wystarczająco uwagi z jego strony. Jeśli Inhan lubił obserwować ludzi, bez problemu byłby w stanie odróżnić Seojuna, od reszty znajdujących się w jego otoczeniu osób - jego aura, niczym niewidzialny magnes przyciągała spojrzenia.
W całym Hotelu Plaza - a może i w całym Nowym Jorku - istniała tylko jedna osoba, która kierowała się w życiu tą samą ideą co Seojun
Nie ważne, jak o tobie mówią, ważne żeby mówili
I właśnie z tą myślą, Sunghoon obserwował cały ten teatrzyk, rozgrywający się przed jego oczami, wymyślną konstrukcję, i jak kolejne imiona zostały wylosowane, ustalając kolejkę gry - w tym jego. Rozsiadł się wygodnie, a kiedy pojawiła się przed nim koperta, przyjrzał się wykaligrafowanej na niej imieniu, zwracając uwagę na każdy najmniejszy szczegół, na fantazyjne płynne linie, i to, jak tusz lśnił pod światłem.
Był ciekaw, co znajduje się w środku, jednak cierpliwie czekał na swoją kolej. Obserwował dramatycznie rozgrywającą się scenę pomiędzy czwórką po drugiej stronie okręgu, a chwilę później przeniósł spojrzenie na brunetkę, która pocałowała mężczyznę obok.
Wspomnienie o tym, że runda była ca-łuś-na nabrało więcej sensu.
Kiedy nadeszła jego kolej, spokojnie otworzył kopertę, nie rozrywając papieru, a gdy ujrzał jej zawartość, zaśmiał się pod nosem, bo musiał przyznać, pytanie było tak przewidywalne, że aż zabawne. Nie był to pierwszy raz na imprezie Plotkary kiedy podobne słowa padły w jego kierunku, i zapewne nie ostatni.
UsuńOdchrząknął, skupiając na sobie uwagę reszty towarzystwa, a kiedy poczuł na sobie spojrzenia innych, zwilżył językiem usta.
— Sunghoon: Opowiedz nam wszystkim, dlaczego lubisz krzywdzić ludzi dla zabawy. Wszyscy jesteśmy ciekawi! Niektórzy mogą szukać inspiracji… — odczytał niewzruszony i zastukał kartką o blat stolika. — O ironio, że to pytanie zadaje właśnie Plotkara, która całą noc robi właśnie to. — nadał dramatyczną pauzę, kolejno wskazują na tych, którzy swoje zadanie już wykonali, zatrzymując się na Yosoo, który podczas ostatniej imprezy doświadczył tego samego, a teraz z zawziętością, chciał uświadomić innym, że przecież to wszystko było niczym, a zwykłą grą.
— Może krzywdzimy ludzi, bo chcemy w ten sposób obronić samych siebie i poczuć odrobinę kontroli — Jego spojrzenie spoczęło na Junseo, który swoim wzrokiem uciekał w każdym możliwym kierunku, żałośnie szukając zrozumienia, na którym mógłby zaczepić swoją uwagę. Kolejno zatrzymał się na Yuri, by po chwili skupić na Yosoo — A może, chcemy im zwyczajnie uświadomić kim są, więc wyciągamy tę niewygodną prawdę na zewnątrz, a to oni nie potrafią sobie z nią poradzić.
Nie wspomniał nic o tym, że cierpienie innych potrafiło zaspokoić własne potrzeby, a na twarz wpłynęła ta wyuczona maska współczucia, jakby naprawdę przejął się losem każdego, kogo właśnie obserwował. Sam postanowił zagrać w grę, jedną ze swoich dłoni ułożył na piersi, zmarszczył nieco brwi, a usta ściągnął w wąską linię.
Dwie prawdy, jedno kłamstwo.
— Nie mogę być odpowiedzialny za to, jakie emocje ktoś czerpie z moich słów, to już jest zależne od nich — odpowiedział szczerze. — Nie zaprzeczam, że moje czyny mogły zranić innych, jestem tylko człowiekiem. — Prawda. — Ale nigdy nie zrobiłem tego dla zabawy. — Kłamstwo.
sunghoon
sunghoon
Głos rozlegający się z głośników był tak samo irytująco radosny, jak za pierwszym razem, a pod sztucznie słodką wesołością kryło się coś niesamowicie podłego. Następna gra została wyjawiona - prawda czy wyzwanie, jak niesamowicie… po amerykańsku. Nie potrafili powstrzymać się przed przewróceniem oczami - czy naprawdę Plotkara zamierzała zmusić ich wszystkich do grania w głupie, szczeniackie gierki? Serio?
UsuńWskazówki na tarczy zakręciły się pierwszy raz, drugi, trzeci… i za czwartym razem zatrzymały na wyraźnie napisanym: Haejin.
Oczywiście, że padło na nich. Kusiło ich, by wstać i wyjść z imprezy, zostawić tę błazenadę za sobą i nie oglądać wstecz; ale zanim zdecydowali się ruszyć, na salę weszła obsługa hotelu i położyła na stoliku obok nich niewielką kopertę.
Ciekawość zwyciężyła. Haejin powinni byli wiedzieć, że pożałują, że ciekawość to pierwszy stopień do piekła, ale ich ręce same sięgnęły po kopertę i wyjęły ukrytą w środku kartkę z zadaniem.
Oddech ugrzęzł im w gardle, gdy zobaczyli to jedno znajome imię.
Hyoseok.
Skąd ona wiedziała…?
Ich uwaga oderwała się od napisanego eleganckim pismem zadania, gdy z prawej strony rozległ się głos Ryana.
Brwi powędrowały im do góry na moment, gdy usłyszeli jego pytanie - a to, w połączeniu z ich własnym wyzwaniem, idealnie pokazywało, co takiego organizatorka imprezy chciała osiągnąć.
Chaos. Pełen silnych emocji, karmiący się każdą niepewnością, każdym kompleksem, celujący tam, gdzie musiało zaboleć. Nawet bez pomocy Plotkary, atmosfera między ich całą czwórką była napięta - i chociaż Hae nie mieli pojęcia, co dokładnie łączyło Ryana i Junseo, ani jak długo ta dwójka się znała, odkąd tylko podeszli do nich, jasne stało się, że emocje między nimi były gwałtowne i intensywne. Jak tykająca bomba, Hae obserwowali to wszystko z dozą nieufności, czekając, aż licznik dobije do zera.
I teraz, gdy Ryan wyrzucił w końcu z siebie dwa imiona, bomba wybuchła.
Yoonjae i Junseo.
Po krótkiej wzmiance Yoonjae o jego znajomości z Ryanem, spodziewali się tego pierwszego; drugiego się domyślili po zazdrości Ryana. To, co ich zaskoczyło, nie była sama odpowiedź, a raczej to, że Ryan jej w ogóle udzielił - i, chcąc nie chcąc, wyoutował Yoonjae i Junseo przed wszystkimi na sali.
Obok nich, Han wyglądał na nieźle wkurzonego całą tą akcją, a Junseo…
Junseo znowu panikował. Junseo, który do ostatniego momentu wyglądał tak, jakby wierzył, że Ryan nic nie powie; Junseo, który znów próbował wrócić do muzyki i miał tyle do stracenia, gdyby prawda wyszła na jaw; Junseo, który właśnie rozpadał się przed nimi na kawałki, i w panice zaprzeczał wszystkiemu.
Haejin znali tę panikę doskonale; ale koniec końców, to oni zadecydowali, by się ujawnić, nikt im tego wyboru nie zabrał. A skoro Plotkara zdawała się mieć haki na wszystkich zebranych na sali, to co powstrzymywało ją przed wykorzystaniem tego wyznania do przyszłych szantażów…?
Ktoś odezwał się po drugiej stronie sali: To gra… Pamiętajcie o tym.
Co z tego, że gra, skoro rany, które po sobie pozostawiała, były jak najbardziej prawdziwe; skoro panika w oczach Junseo i ból w oczach Ryana były prawdziwe. Hae nie uważali się za osobę nienawistną, ale w tej chwili nie marzyli o niczym innym bardziej, niż o znalezieniu Plotkary tylko po to, by wytargać ją na środek za kudły i rzucić na pożarcie lwom. Oko za oko, ząb za ząb.
Yoonjae odnalazł ich spojrzenie i pochylił się w ich kierunku.
— Nie musisz przepraszać — zaczęli, marszcząc brwi. Tak, nie spodobało im się to, w jaki sposób Yoonjae naśmiewał się z Junseo, ale kiedy postawili mu granicę, Yoonjae odpuścił i był grzeczny. Nie oczekiwali przeprosin ani naprawiania tej i tak już dramatycznej sytuacji… ale pokiwali głową w odpowiedzi. Ufali, że Han wiedział, co robił. — Będę pamiętać.
Obserwowali, jak Yoonjae odwrócił się w kierunku Junseo, i zaczął mówić.
UsuńSzybko zrozumieli, co takiego Han próbował osiągnąć swoją historią - bo cała uwaga skupiła się na nim, zamiast nie na dramacie rozgrywającym się między Junseo a Ryanem. Dla osoby, która nigdy go nie spotkała, cała historia mogła brzmieć bardzo przekonująco - pogoń za zasięgami, nieczyste zagranie - ale gryzło się to ze wszystkim, czego Hae dowiedzieli się o Yoonjae tego wieczoru. Kłamstwo widoczne było również w mowie jego ciała - w napięciu mięśni, które Hae byli w stanie dostrzec przez to, jak blisko siedzieli, we wciśnięciu dłoni między uda, w uśmiechu, który w niczym nie przypominał tych, którymi obdarzał Hae na dachu.
Han Yoonjae, którego poznali, może i lubił się drażnić i prowokować, ale nie był okrutny. Hae doskonale zdawali sobie sprawę, że dopiero go poznali i jeszcze wiele o nim nie wiedzieli, ale spotkali w swoim życiu wiele fałszywych i okrutnych osób, i Yoonjae było do nich daleko.
Kiedy skończył mówić, dotknęli dłonią jego łokcia - przypomnienie: nie jesteś sam, namiastka wsparcia. Uwaga w końcu odwróciła się od nich, skierowała ku dziewczynie, która wstała ze swojego miejsca i pocałowała siedzącego obok niej mężczyznę.
— To było bardzo miłe z twojej strony — szepnęli i odnaleźli wzrok Hana. — W porządku?
Widzieli, że powiedzenie tego wszystkiego, skłamanie, by odwrócić uwagę od Junseo i Ryana, sporo Hana kosztowało; i w żołądku otworzyła im się czarna dziura po brzegi pełna poczuciem winy.
Bo przecież i tak zaraz mieli popsuć całą tę pracę. Jeśli Plotkara miała dostać to, czego tak bardzo pragnęła, całe odwracanie uwagi i tak miało pójść na marne.
Nie wiedzieli, co zrobić. Znów spojrzeli na kartkę z wyzwaniem, przeczytali te same słowa raz, i jeszcze jeden, i jeszcze kolejny - ale bez względu na to, jak długo wbijali w nie wzrok, słowa nie zmieniały się.
Cholera.
W każdych innych okolicznościach bez zastanowienia wstaliby i powiedzieli: nie, nie zrobię tego; ale za każdym razem, gdy tylko bunt rodził się im w piersi, skutecznie zatrzymywały go dwa imiona:
Hyoseok. Yoonjae.
To pierwsze, chociaż odbiło się boleśnie echem w ich wnętrzu, mogliby zignorować - uznać, że Plotkara, tak samo jak miliony fanów, postanowiła strzelać, ale nie miała żadnych dowodów na poparcie swojej tezy. W końcu przyzwyczajeni byli do spekulacji - każdy, kto decydował się na dołączenie do tego biznesu, musiał się liczyć z tym, że fani lubili spekulować, że internet zalewały kompilacje momentów, które w ich oczach pokazywały, że dwójka idoli była w sobie zakochana. Haejin widzieli nieskończone ilości takich editów z Hyoseokiem i sobą w roli głównej; i chociaż w tym jednym przypadku spekulujący fani mieli rację co do ich uczuć, Hae nigdy nie powiedzieli tego na głos. Nikomu. Jakie dowody mogła więc ukrywać Plotkara?
Ale Yoonjae… jedynym wyjaśnieniem na to, dlaczego jego imię znalazło się na tej kartce, było to, że Plotkara doskonale wiedziała, co takiego miało miejsce na dachu. I gdyby skończyło się na pocałunkach… ale Haejin głupio dali ponieść się emocjom, pozwolili pożądaniu przejąć górę nad rozsądkiem. Jeśli jakiekolwiek dowody na to, co tam miało miejsce, wyciekły… ich solowa kariera mogłaby zakończyć się szybciej, niż się zaczęła.
Haejin przekręcili kartę z zadaniem w palcach; wylosowany przed nimi mężczyzna odpowiadał na pytanie, ale nawet go nie słuchali.
Musieli podjąć decyzję, teraz.
Na sali znów zapanowała cisza - ich kolej.
Haejin zerknęli na Yoonjae, pozwolili, by ich spojrzenia znów się spotkały.
— To tylko gra, prawda? — powiedzieli cicho, i w końcu - w końcu - podnieśli się z krzesła.
Wystarczyło parę kroków, by znaleźli się przed Junseo - Junseo, który nadal wyglądał na roztrzęsionego po wymianie z Ryanem. Ich wzrok na chwilę powędrował w stronę blondyna, który parę chwil wcześniej odsunął swoje krzesło od Parka, by zwiększyć dzielącą ich odległość - i przez myśl przemknęło im, że chociaż Ryan już wyglądał tak, jakby chciał znaleźć się gdziekolwiek indziej, byle z dala od tej sali, tak za chwilę zapragnie, by cały ten wieczór nigdy się nie wydarzył.
Usuń— Junseo-ssi — powiedzieli na tyle cicho, by przyglądający im się ludzie ich nie usłyszeli. — Wiem, że masz za sobą… ciężki wieczór, i że bycie znowu w centrum uwagi to pewnie ostatnie, czego chcesz, ale moje wyzwanie dotyczy również ciebie, i… wybór należy do ciebie.
Podali mu kartkę z wyzwaniem; zapisane na niej słowa mieli już wyryte w pamięci.
Haejin: Dajcie Junseo namiętnego całusa. Tak na pocieszenie. Włóżcie w to wiele zaangażowania. Tak, jakbyście chcieli wzbudzić w Hyoseoku zazdrość, gdyby tylko mógł Was zobaczyć. Albo w Yoonjae…? Trochę się gubię.
— Możesz odmówić — powiedzieli, po raz kolejny podkreślili, że decyzja leżała w rękach Junseo. Haejin nigdy nie zrobiliby czegoś bez wyraźnego pozwolenia osób, których to również dotyczyło. I jeśli, tak jak podejrzewali, Junseo miał odmówić, byli gotowi ponieść konsekwencje.
Żadna groźba nie sprawiłaby, że pocałowaliby kogoś wbrew ich woli. Żadna.
Czekali - na to nie, którego byli pewni, że miało nadejść; ale ku ich zaskoczeniu nie nadeszło.
Brwi powędrowały im do góry.
— Jesteś pewny? — zapytali jeszcze raz, dając Junseo ostatnią szansę, by się wycofać.
Ale Junseo się nie wycofał.
Na ułamek sekundy, wzrok Hae zwrócił się w kierunku Yoonjae - czy patrzysz na mnie, Yoonie? - zaledwie chwilę, jedno uderzenie serca, by zaraz po raz kolejny zwrócić się w stronę Junseo.
Pokonanie tych paru dzielących ich centymetrów było zaskakująco proste; położenie dłoni na szyi Junseo jeszcze prostsze. Ich usta spotkały się po raz pierwszy niemal niepewnie - ale Hae zaraz zepchnęli tę niepewność na dalszy plan. Plotkara chciała przedstawienia - a tak się składało, że w tym Haejin byli świetni. Obudziło się w nich to samo uczucie, które budziło się, gdy stawali na scenie - pokaż im wszystkim, na co cię stać, udowodnij, spraw, że nie będą mogli oderwać wzroku.
Mocniej przyciągnęli do siebie Junseo, przekręcili jego głowę tak, by z jeszcze większą łatwością dosięgnąć ust, i pogłębili pocałunek. Przesunęli językiem po jego wargach, rozchylili je swoimi - to wszystko ze świadomością, że Yoonjae z Ryanem siedzieli tuż obok nich, tak blisko, że wystarczyłoby, by wyciągnęli dłonie, a mogliby to wszystko przerwać. Było w tym coś zaskakująco ekscytującego - i Hae byli pewni, że kiedy alkohol i narkotyki przestaną mącić im w głowie, ta sama ekscytacja wywoła poczucie winy.
Gdy w końcu przerwali pocałunek, na zakończenie niemal teatralnie złapali dolną wargę Junseo w zęby. Mieli ochotę zapytać Plotkarę: czy było wystarczająco namiętnie?, ale zamiast tego uśmiechnęli się do Junseo.
— Dziękuję — wyszeptali; za to, że się zgodziłeś. Po czym z nieco bardziej zaczepnym uśmiechem dodali: — Dobrze całujesz.
Wrócili na swoje miejsce i usiedli; i niemal natychmiast odwrócili się w stronę Yoonjae, po raz kolejny unosząc brew prowokacyjnie.
To tylko gra, prawda?
haejinnie
Jackson większość czasu milczał.
UsuńJego uwaga spoczywała przede wszystkim na Claire, choć kątem oka nieustannie śledził salę i pozostałych gości. Finał miał być spektakularny, Plotkara zawsze dbała o to, by zostawić po sobie odpowiednie wrażenie, a on zbyt dobrze wiedział, jak łatwo w ciągu jednej niepozornej godziny można wypaczyć relację i wykorzystać czyjeś słabości. Sam nie spodziewał się się, że organizatorka całkowicie go pominie. Na to liczyć nie mógł. Braki w towarzystwie podpowiadały jednak, że reguły gry uległy pewnemu rozluźnieniu, skoro część osób zdążyła się ulotnić. Może i on powinien był po prostu złapać Claire za dłoń i wyjść, zanim atmosfera zgęstnieje jeszcze bardziej.
Gdy podekscytowany głos Plotkary umilkł, a wśród gości zaczęto rozdawać koperty, Jackson poczuł znajomy, nieprzyjemny ucisk pod mostkiem. Atmosfera gęstniała z minuty na minutę, a napięcie snuło się pomiędzy nimi, jak niewidzialna sieć.
Wziął głębszy oddech i z pozorem pełnego spokoju otworzył swoją kopertę.
Przesunął wzrokiem po równych, elegancko zapisanych słowach i niemal odetchnął z ulgą. Spodziewał się czegoś bardziej przebiegłego.
Jackson: oceń swój seks z Claire, Octavią i Ari w skali od jeden do dziesięć.
Głosem równym, pozbawionym wahania, odczytał zadanie na głos. W tej kwestii mógłby powiedzieć znacznie więcej, ale skoro Plotkara domagała się cyfr, miał zamiar dać jej właśnie cyfry.
W pierwszej kolejności spojrzał na Ari.
Znał ją długo. Ich relacja nie była obciążona większymi uczuciami ani dramatami. Prosty układ dwóch osób, które w pewnym momencie znalazły się w tym samym miejscu, pod wpływem podobnych emocji.
— Ari sześć. — To był jednorazowy wyskok. Szybki numerek na jachcie. Nic z tego nie wyniknęło, nic się nie skomplikowało. Właśnie ta prostota i ulotność najbardziej mu w tym odpowiadały, mogli na moment zapomnieć o wszystkim, a potem wrócić do rzeczywistości, jakby nic się nie wydarzyło.
Potem przyszła kolej na Octavię, która natomiast była nieobecna i może lepiej, że dziewczyna postanowiła ulotnić się, bo potrafił wyobrazić sobie jej reakcję na to głupie pytanie, zwłaszcza, że wcześniej dała im piękny, wybitny wręcz pokaz swoich niekontrolowanych emocji.
— Octavia… — zawahał się na moment. Ich seks był w porządku. Czasem nawet więcej niż w porządku. Niekiedy emocje brały górę, a zdarzało się też, że robili to na zgodę, bo żadne nie potrafiło ubrać w słowa tego co czuło. Często lądowali w swoich łóżkach, bo było to jedyne znane im, względnie stabilne miejsce, do którego mogli się w tamtym okresie uciec. Dlatego chciał być szczery. — Osiem.
Osiem bo z perspektywy czasu wiedział, czego im brakowało.
Na samym końcu jego wzrok spoczął na Claire.
Przesunął nim powoli po rysach jej twarzy, po niebieskich oczach okolonych gęstymi rzęsami i po cieniu zaniepokojenia, który majaczył gdzieś w ich głębi. Nie chciał, żeby poczuła się jak element rankingu. Nie prowadził żadnej wewnętrznej klasyfikacji. Już nie. Przy niej pojawiło się coś, czego wcześniej nie doświadczył, i nawet jeśli odpowiedź miałaby zabrzmieć tandetnie, nie zamierzał się z nią kryć.
— Claire dziesięć.
Nie mówił tego wyłącznie dlatego, że towarzyszyła mu dzisiejszego wieczora i siedziała tuż obok niego. Claire poruszyła w nim coś, z czego istnienia nie zdawał sobie w pełni sprawy. To co między nimi zaszło nie było tylko zbiorem dotyku, przyspieszonych oddechów i zaciskających się na skórze palców. Nie było wyłącznie katalizatorem nadmiernych emocji ani chwilową satysfakcją. Był czymś więcej, czymś… bezpiecznym i jednocześnie kompletnie otumaniającym, wrażliwym i czułym. I właśnie to wrażenie chciał zachować jak najbliżej siebie, w nienaruszonym stanie.
Jack
Zaczynało się dobrze. Spokojnie. Minho zmierzył go jedynie krzywym spojrzeniem, zdecydowanie zbyt uważnym i przenikliwym, ale nie dorzucał do tego nieprzyjemnych komentarzy, które w połączeniu ze stalowym spojrzeniem dałyby radę jednocześnie wywiercić Namgiemu dziurę w brzuchu, jak i podnieść ciśnienie.
UsuńTylko niewielka część tekściarza była w końcu zrozumieć to, co czuł Minho. Zdecydowanie większa nie potrafiła pojąć tego, z jaką łatwością mężczyzna ignorował słowa i zachowanie Danielle, której określenie go jako brata powinno wystarczyć, aby ugasić jego zapał.
Albo ich pewnie siebie splecione dłonie i uśmiech na twarzy Song, który został niepokojąco prędko wymazany przez treść zadania, jakie trafiło do jej rąk, podobnie do kilku innych, pojedynczych osób przy stoliku.
I już sama myśl o kolejnej grze Plotkary przyprawiała go o nieprzyjemne dreszcze wzdłuż kręgosłupa. Nie potrzebował więc wiele więcej, aby wzrok zaczął z niepokojem przeskakiwać po twarzy Danielle, aby zaraz wylądować na Minho, obok którego z niepewnością się zatrzymała. Do którego się nachyliła.
Ale wzrok i tak powędrował w kierunku Junga, marszczącego przelotnie brwi, nim wszystkie, puszczane właśnie sygnały, dały radę nakreślić mu wyraźniejszy, niechciany obraz.
Wyzwanie.
Właśnie to słowo było kluczowe.
Było jedynym, co zatrzymało go przed niepotrzebnymi, pochopnymi wnioskami i tknięciem w dumę, która i tak nie miała zbytnio przecież praw do rośnięcia w siłę.
Ale nie dało rady wygrać ani usprawiedliwić zachowania Minho, wykorzystującego zaoferowaną mu okazję, a tak jak jeszcze chwilę temu Namgi zajmował się podgryzaniem własnego policzka, tak trzymany za zębami język mimochodem sprzeciwił się mu samemu, a jedna z dłoni wylądowała na ramieniu mężczyzny, czym w połączeniu z gwałtowną reakcją Danielle, był w stanie go nieznacznie ruszyć
— Odkleiło cię już od reszty? — spytał z nutą niedowierzania, okrytą jednak jeszcze cięższą warstwą złości, jedynie jeszcze bardziej pobudzonej, kiedy ten odwrócił się ponownie w kierunku stolika bez słowa, a Junga obrzucił jedynie niechętnym spojrzeniem, zaraz zwracając się do Song.
— Dani-
— Już weź się zamknij Minho, okej? — wciął mu się już przy pierwszej głosce imienia, z niechcianą, a mimowolnie nachodzącą, goryczą ciążącą na języku, kiedy był w stanie skupić wzrok wyłącznie na rozstawioną przed nim zastawą.
W przeciwieństwie do Yechana, raz po raz przeskakującemu wzrokiem po zebranych przy stoliku osobach, szczególnie tych, w których dłonie również wylądowały informacje o przydzielonych zadaniach. I nawet przez chwilę wierzył, że go to ominie. Przynajmniej w tej pierwszej rundzie.
UsuńAle już przy samym zrodzeniu się tej myśli, legła ona w gruzach, kiedy i w jego rękach skończyła koperta, a panujące poruszenie na moment przestało grać pierwsze skrzypce. Czy tak naprawdę którekolwiek, kiedy jego głowę zajęły wspomnienia z poprzedniej imprezy. Z poprzedniej gry, która niemalże zrujnowała mu całe życie. I to na własne życzenie.
Dopiero dobrze mu znane zdrobnienie, nagły ciężar palców, ściskających nie tak dawno ponownie założoną koszulę, wybudziły go z niebezpiecznego zamarcia na swoim miejscu i jakkolwiek zachęciły do ruszenia głową.
Do uświadomienia sobie, wraz z, może i nieco dramatycznym i zawiłym, acz potrzebnym, oznajmieniem Yosoo, że to była gra.
Kolejna, idiotyczna zagrywka Plotkary, która potrafiła nieść ze sobą wiele, szczególnie, kiedy dawało się ponieść emocjom, nasilonym pod wpływem substancji, jakie zdołała im sprezentować w przeciągu wieczoru.
A i tak, w ciele Yechana był tylko alkohol. W drastycznie mniejszej ilości, niż poprzednio, kiedy dał się omamić organizatorce, Seojunowi, a przede wszystkim sobie samemu i żałosnym przekonaniom
— Wiem, Soo — zapewnił go nieco przyciszonym głosem, ostrożnie otwierając kopertę, aby móc przeczytać jej treść. I jednocześnie chcieć zapaść się pod ziemię, jak wywrócić oczami na sam tył głowy, kiedy wypisane równą kursywą wyzwanie śmiało mu się prosto w twarz.
To skoro Twój chłopak z chęcią przespałby się z Ari, idź i daj się ponieść zazdrości: pocałuj ją tak, by zawrócić jej w głowie!
— Posłuchaj mnie teraz, proszę — zwrócił się znowu do Yosoo, z westchnięciem i przelotnym wymasowaniem nasady nosa, zanim – zgodnie z wcześniejszymi słowami Plotkary – odwrócił kartkę w jego stronę, upewniając się, że chłopak na pewno na nią patrzy — Przeczytaj to. Uważnie. Żebyś na pewno zrozumiał i posłuchał samego siebie sprzed chwili, okej? — starał się mówić cicho. Spokojnie, bez szansy ukazania, że – mimo lekkiej ulgi, że trafiło mu się akurat to – zagrywki Plotkary dalej dawały go rozregulować do stopnia lekkiej suchości w ustach i rozedrgania dłoni — To tylko gra, Soo.
I dopiero kiedy usłyszał niepewny mamrot ze strony bruneta, w połączeniu z mało przekonanym, ale jednak obecnym, skinieniem głowy, wstał ze swojego miejsca.
Przynamniej nie musiał iść daleko, kiedy od Ari dzieliło ją jedno miejsce. Niefortunnie zajmowane akurat przez Minsoo. Ale może właśnie jego obecność zmusiła Yechana do szybkiego ruszenia głową.
Do desperackiej próby znalezienia jakiegoś wyjścia z sytuacji, które nie skończyłoby się dla nich kompletną porażką i wybuchem emocji. Przez moment zastanawiał się nad wycofaniem; nad zrezygnowaniem z wzięcia udziału i zaryzykowaniu wyoutowania przez Plotkarę, która mogła mieć na niego haki, o których sam nie miał pojęcia.
Przez co zrezygnował.
Przez co postawił na drugą, idiotyczną opcję
— Jestem gejem, jakby coś — którą poprzedził informacją dla Ari, a może i Minsoo, siedzącego na tyle blisko, aby go usłyszał.
Im szybciej, tym lepiej. Jedna z wiodących go teraz myśli, kiedy nachylił się pospiesznie nad dziewczyną, aby zostawić krótkiego buziaka na ustach, ledwie mogąc zarejestrować jakikolwiek kontakt. Na pewno nie wystarczającego, aby zawrócić jej w głowie. Bo tym miały się zająć oparte na czole dwa palce, którymi był w stanie potrząsnąć nieznacznie jej głową, a na twarzy malował się przepraszający grymas, wymieszany z nutą zażenowania, kiedy bez słowa wrócił na swoje miejsce, przysłaniając jedną dłnią twarz, jakby jeszcze miał możliwość ją zachować.
namgi & yechan
W porządku. Czy było w porządku? Nie, oczywiście, że nie. Zaledwie przed momentem Han przy pomocy własnych, doskonale przekalkulowanych słów sprawił, że każdy, kto choćby przez chwilę przysłuchiwał się tej fałszywej historyjce, stworzył we własnej głowie obraz, w który Yoonjae nigdy nie chciałby się wpisać. Wizję kogoś wyrachowanego, niedbającego o cudze uczucia… stawiającego własne korzyści ponad dobro innych osób. Zalała go kolejna fala mdłości. Dzięki samemu sobie stał się tym, od czego tak rozpaczliwie uciekał. Kim obiecał sobie się nigdy nie stać. Pozostawało mieć nadzieję, że w tym przypadku gra była warta świeczki.
Usuń— Pakowałem się w dużo gorsze kłopoty — szepnął, siląc się na lżejszy ton. Nie chciał zasiewać w Hae zbędnego niepokoju. Był im cholernie wdzięczny. Jedno pytanie, pozornie niewinny dotyk, który mówił więcej niż słowa, niosąc za sobą zapewnienie, że ich cicha umowa, nadal obowiązywała. Bo przecież… mieli sobie pomóc. Mimo wszystko. Już sama ta świadomość, że - niezależnie od tego, co miało się jeszcze wydarzyć - Han nie był przy tym stole zupełnie sam, okazała się tak kojąca. Nie chciał im tego zabierać; nie chciał zsunąć z nich tego płaszcza bezpieczeństwa, pod który obecnie zaprosili także Junseo i Ryana. Chciał wyciągnąć ich stąd jak najszybciej. Wszystkich. Pozwolił na to, by ta kusząca wizja pochłonęła go niemal całkowicie, powracając do rzeczywistości dopiero, wówczas gdy do jego uszu przebiło się jedno pytanie.
— To tylko gra, prawda? . Co? Zamrugał kilka razy, wpatrując się w Hae bez zrozumienia. Tak, to była gra; doskonale zdawali sobie z tego sprawę, ale w pierwszej chwili Yoonjae nie potrafił połączyć tych słów z niczym, czemu umiałby nadać znaczenie. Przynajmniej do chwili, w której Hae nie podnieśli się z krzesła i nie ruszyli w kierunku Junseo.
Och. Powinien się tego domyślić. Powinien wyłapać sens zadań, pytań i kolejność, w której miały zostać wykonane. Chciał coś powiedzieć, dodać cokolwiek - choćby przytaknąć, ale nim zdołał w pełni połapać się w całym tym chaosie, pozostało mu już tylko jedno…
Przez pierwszą sekundę Han po prostu patrzył. Nie spodziewał się tego. A przynajmniej… nie spodziewał się, że ujrzenie ust Hae na ustach Junseo wywoła w nim coś więcej niż zwykłe zaskoczenie. Tymczasem gdzieś w środku niego pojawiło się krótkie, ostre ukłucie, tak nagłe i nieprzyjemne, że przez moment aż zesztywniał, zanim zdążył przypomnieć sobie, że przecież nie miał żadnego powodu, żeby reagować w ten sposób. To była gra.
Chłopak siedzący po drugiej stronie stołu powiedział to przecież wystarczająco wyraźnie. To tylko gra. Kilka przypadkowych zasad, trochę alkoholu, trochę cudzych sekretów i zadania, które miały bawić wszystkich właśnie dlatego, że zmuszały ich do robienia rzeczy, na które normalnie nigdy by się nie zdecydowali.
Tylko gra. Han powtórzył to sobie w myślach jeszcze raz, choć tym razem brzmiało zdecydowanie mniej przekonująco. Zacisnął szczękę tylko na moment, po czym rozluźnił ją i odchylił się nieco na krześle. Nie zamierzał dać po sobie poznać nawet najmniejszego śladu tego, co właśnie przemknęło mu przez głowę. Nie tutaj. Nie przy całym stole. Zwłaszcza nie teraz, kiedy wszyscy i tak mieli wystarczająco dużo powodów, żeby przyglądać się sobie nawzajem. Ale emocje wyjątkowo uparcie odmawiały mu właśnie współpracy. Najgorsze było chyba to, że przez tę jedną chwilę naprawdę chciał, żeby zamiast Junseo to jego Hae mieli tak blisko. Ale potem dotarło do niego coś jeszcze. Jego własna historia o Ryanie, a zaraz po niej ten niespodziewany ruch Hae, zrobiły dokładnie to, czego potrzebował.
Ten komentarz został usunięty przez autora.
UsuńKącik ust Hana drgnął nieznacznie. Najpierw wszyscy mieli o czym mówić dzięki niemu. Później Hae dostarczyli im kolejnego tematu, znacznie bardziej kuszącego od tego, co przed chwilą zdradził im Ryan. Wystarczyło kilka sekund, żeby uwaga stołu przesunęła się gdzie indziej, a pytanie, które jeszcze przed chwilą wisiało nad nimi wszystkimi, zaczęło tracić na znaczeniu.
UsuńMoże więc jego kłamstwo rzeczywiście zadziałało. Może nikt już nie wróci do tego, co powiedział Ryan. Przynajmniej Han bardzo chciał w to wierzyć.
Pozwolił sobie na lekki, niemal niedostrzegalny uśmiech, choć gdzieś głębiej nadal czuł to nieszczęsne ukłucie, którego nie potrafił całkowicie wymazać. Irracjonalne, niewygodne i zdecydowanie zbyt wyraźne jak na coś, co miało być przecież tylko grą. Bo przecież… nie chodziło o sam pocałunek, tylko o to, że przez jedną krótką chwilę naprawdę chciał, żeby należał tylko do niego.
— To trochę niebezpieczne. Zapomniałem, że umiesz prowokować — skomentował więc tylko, gdy Hae powrócili na swoje miejsce i przyglądali mu się z uniesioną brwią. Westchnął i odchylił głowę do tyłu, zawieszając spojrzenie na suficie. Potrzebował ochłonąć... — Naprawdę bardzo chciałbym już stąd wyjść.
hannie
— Pierwsza runda dobiegła końca! I jak, świetna zabawa, co? — zaćwierkotała Plotkara wesoło. Jej śmiech poniósł się po sali. Światła momentalnie rozbłysły, a rozmowy jakby… przycichły. Na środku ponownie pojawił się ten sam mężczyzna z obsługi, by ustawić konstrukcję do losowania z powrotem na podium. — Zasady pozostają takie same, ale tym razem idziemy na odwrót. Wyzwanie, prawda, wyzwanie, prawda… I tak dalej, i tak dalej!
UsuńWskazówki na wszystkich tarczach zaczęły kręcić się szybko, po czym opadły na pierwszym imieniu. Po trzech sekundach znowu zaczęły się kręcić, aż wyłoniły sześciu zawodników drugiej tury: Junseo, Inhan, Claire, Minsoo, Yosoo, Yuri.
— Och, pięknie, mamy i nowych zawodników! Tak sobie pomyślałam, że gdyby wam zabrakło motywacji… — Po krótkiej chwili ciszy z głośników rozbrzmiało nagranie… Jęków. Głośnych, cichych, przeciągłych, krótkich, urwanych, ledwie słyszalnych… układających się w jedną, wyjątkowo rozkoszną całość. — To ja ją mogę wam dostarczyć. W postaci pięknych melodii i jeszcze ładniejszych filmów. Mogę też je posłać w świat, jeśli potrzebujecie mocniejszego kopniaka do działania! — Cichot. — I gra się kończy wtedy, kiedy powiem stop. Żeby nie było niedomówień.
Sześcienna konstrukcja została zebrana z podium, a w międzyczasie rozłożono koperty z imieniem graczy przy ich stolikach.
— Start — szepnęła Plotkara.
Światła przygasły, a z głośników ponownie rozbrzmiała muzyka.
Miało zaboleć.
UsuńJego słowa miały zranić, miały oddać mu chociaż namiastkę utraconej kontroli, kiedy wszystko dookoła wydawało się być pochłonięte w chaosie, więc pozwolił, by przesiąkły jadem, nim opuściły jego usta.
Czego nie wziął pod uwagę, to to, że to jedno zdanie zaogni ten trudny do zniesienia ból, i wbije głęboko, by siłą rażenia wywołać pustoszący pożar, doszczętnie rujnując te kruche fundamenty, jakie udało im się wspólnie postawić.
Bo właśnie to widział w spojrzeniu Ryana - ogromną pustkę, martwy punkt, który przestał odzwierciedlać jakiekolwiek emocje, zupełnie, jakby Junseo na nie nie zasługiwał. Brakowało w nim ciepła, w którym jeszcze nie tak dawno odnalazł zrozumienie, bo to ustąpiło miejsca przeszywającemu kości chłodowi, a on aż zadrżał, gdy blondyn odwrócił głowę, zupełnie odcinając go od siebie, bo każdy jego gest wydawał się finalny, tworzący niemożliwy do pokonania dystans.
Park zagubił się w labiryncie własnych emocji, bo ich nawigowanie przychodziło mu z ogromną trudnością. Dalej kotłowała się w nim złość, i miał ochotę krzyczeć, aż struny głosowe odmówią posłuszenstwa, byle uwolnić się od gniewnego uczucia. ale w tym samym czasie paraliżował go strach, i jedyne co potrafił zrobić, to spuścić głowę w dół, i wlepić spojrzenie w czubki własnych butów, byle zignorować napływające zewsząd odgłosy.
Nie wiedział, co rodziło się w jego głowie, a co tak naprawdę ktoś wypowiedział na głos, bo wszystko docierało do niego zniekształcone, a on sam czuł się, jak zanurzony głęboko pod wodą, gdzie każdy dźwięk rozchodził się znacznie szybciej. Jego ramiona odruchowo owinęły się wokół własnej talii, a palce zacisnęły na materiale koszuli, byle tylko zatrzymać resztki ulatującego z niego ciepła, i odgrodzić od świata.
I w takiej pozycji miał zamiar zostać przez resztę wieczoru, bo wyznanie Hana, dało mu na to idealną szansę. Nie wiedział ile z tego - o ile cokolwiek - było prawdą, i miał cichą nadzieję, że wszystko było wyssane z palca, bo Ryan nie zasługiwał na kolejny cios, ale chociaż przez chwilę poczuł, że jego słowa zadziałały jak tarcza, za którą mógł się schować.
Chciał zniknąć, stać się niewidzialnym, nie zwracać na siebie więcej uwagi, bo szkody, jakich dokonał, były katastrofalne, a on nie wiedział jak wiele był w stanie znieść, nim zacznie rozpadać się na kawałki, których nie byłby w stanie sam pozbierać w spójną całość.
Złudne poczucie bezpieczeństwa nie trwało długo, bo niepokój cisnął mu w żołądek, gdy Hae uklękli przed nim, niosąc ze sobą wieści, mogące być wszystkim, tylko nie czymś dobrym.
Junseo nie miał w sobie siły na kolejną walkę, na kolejne stawanie we własnej obronie, bo co tak naprawdę mógłby zdziałać, gdy wszystko i tak sprowadzało się do jego upokorzenia, ale skoro nie mógł pomóc sobie, mógł chociaż tej pomocy udzielić im.
Po przeczytaniu zadania, pokiwał jedynie głową, w zapewnieniu, że nie miał nic przeciwko i mocno zacisnął powieki, pod którymi poczuł ciężar napływających łez. Na kilka sekund oddał się w obce dłonie, których ciepło powinno być kojące, jednak cudzy dotyk przypomniał mu o tym co stracił, a Junseo poczuł w gardle dławiący uścisk, i gdyby nie to, że ich usta złączyły się w pocałunku, z jego krtani wyrwałby się żałosny szloch.
A mimo, gdy Hae odsunęli się na tyle, by spojrzeć im w oczy, to zebrał w sobie wystarczająco siły, by obdarować ich tym niewielkim uśmiechem, bo nie chciał, by człowiek, który nie przyczynił się do jego własnego cierpienia, został nim obciążony.
Gra toczyła się dalej, kolejne pytanie zawisło w powietrzu, a po nim odpowiedź, zapewne uderzajaca w czyjeś ego. Kolejne zadanie, łączące czyjeś usta w pocałunku, a chwilę po nim podobne losowanie, mające za zadanie wyłonić kolejną turę zawodników.
UsuńI jęk.
Nie jeden, a kilka, połączonych w spójną całość, a mimo tego, z łatwością rozpoznał ten należący do niego, do Ryana. Te, coraz głośniej odbijały się w jego głowie, zupełnie tak, jakby dalej znajdowali się we wnętrzu piwnicy, wtedy ta słodka melodia niosłą za sobą obietnicę namiętności - czułe ciche szepty, przeplatane głośnym testamentem pragnienia. Teraz, była jak zapowiedź bezwzględnego zagrożenia, bo to nie była jedynie rzucona w akcie znudzenia groźba, a zaplanowane działanie, zmuszające go do tworzenia koperty, bo to właśnie on miał za zadanie kontynuować zabawę.
Junseo — Uderz w twarz Hana. Mocno. Nie powstrzymuj się. W końcu… przespał się z Twoim Ryanem, prawda?
Właśnie to ukazało się jego oczom, gdy niedbale rozerwał ozdobny papier, a zaciśnięte na nim palce zadrżały gwałtownie, a on w efekcie upuścił kartkę, a ta opadła u stóp Hana.
Musiał to zrobić, musiał wykonać zadanie, mimo, że sama myśl napędzała go obrzydzeniem. Pozostawiony bez wyboru, obdarty z własnych wartości, zmuszony by zadziałać przeciwko sobie, przeciwko własnym moralnym zasadom, w imię czego?
To nie był on, to nie był Junseo - on brzydził się agresją, tym toksycznym poczuciem, że przemoc była odpowiedzią, gdy złość przysłaniała zdrowy rozsądek, bo w jego opinii brutalność okazywała twą prawdziwą słabość, a jedyne przepychanki w jakie się angażował, to te słowne.
W obawie, że kolana ugną się pod nim, odmawiając posłuszeństwa, nie wstał z krzesła, a jedynie obrócił się na nim tak, by spojrzeć prosto na Hana. Miał nadzieję, że ciche przepraszam, które zawisło w przestrzeni między nimi, było wystarczające, by mężczyzna zrozumiał, że gdyby tylko mógł, wstał by od stolika i udał ku wyjściu, jednak decyzja zapadła bez jego udziału, a on musiał się dostosować. Nie potrafił spojrzeć mu w oczy, wzrokiem nerwowo uciekał na prawo i lewo, i to nie był zwykły dyskomfort, a palący od wewnątrz wstyd.
Jeszcze kilka godzin temu zastanawiał się, dlaczego tak właściwie znalazł się na tym wydarzeniu, teraz odpowiedź wydawała się być oczywista; ktoś postanowił go złamać, upokorzyć i pozbawić jakiejkolwiek szansy na to, że odnajdzie się w towarzystwie.
Prawa dłoń uniosła się gwałtownie, i zadrżała pod wpływem emocji. Zamknął oczy i zamachnął się, uderzając w twarz, aż poczuł promieniujący od opuszków palców, aż po grzbiet dłoni ból. Wiedział, że to fizyczne cierpienie, musiało być niczym w porównaniu do tego, co odczuwał Han i był przygotowany na jego złość, na którą w pełni zasłużył.
Był przygotowane na złość Hae, bo ci stanęli w jego obronie, gdy Han pozwolił sobie na głupkowate komentarze, ale również pozostawili mu wybór, gdy zadanie dotyczyło również jego.
Był też gotowy na złość Ryana, bo w porównaniu do niego, Han coś dla niego znaczył. Byli przyjaciółmi, a Junseo? Junseo było nikim.
Był gotowy na wszystko, bo tak naprawdę nie miał do stracenia nic. Już nie.
Jego dłoń opadła bezwiednie, a po rozżarzonych policzkach spłynęły łzy, których nie był w stanie już dłużej powstrzymywać.
junseo
Zauważyła, że Howard zamilkł i nie była do końca pewna, co o tym sądzić. Czuła się niespokojna, tym bardziej odkąd dowiedziała się, że Inhan coś brał, a w dodatku czekała… W sumie nie wiedziała na co, i to było w tym wszystkim najgorsze. W przeciwieństwie do Jacka, nie miała pojęcia, czego spodziewać się po tej całej Plotkarze i ciężko było stwierdzić czy w tej sytuacji to plus, czy minus, bo tak czy siak zdążyła się zorientować, że nie ma się co łudzić, że będzie jeszcze podczas tej imprezy miło.
UsuńMiło już było, a teraz trzeba było po prostu przeżyć jakoś resztę.
Spojrzała krótko na kopertę w jego rękach, nie pytając co jest w środku, bo nie chciała wiedzieć i to był chyba błąd, bo gdyby wiedziała, może zdołałaby się na to przygotować i nabrać dystansu.
Tylko czy na coś takiego można było się przygotować? Upokorzenie zawsze piekło tak samo, i było to widać po każdym na tej sali. Obserwowała wszystko ze swojego miejsca w ciszy, z pytania na zadanie bojąc się coraz bardziej, bo nieopodal nich rozpętał się kompletny chaos. Współczuła każdemu z osobna, a żołądek zawiązał jej się w supeł, bo choć zdążyła się zorientować, że Jack nie będzie musiał nikogo całować, a jedynie odpowiadać, ulga była niewielka. Nietrudno było się zorientować, że celem organizatorki było zwyczajne uprzykrzenie im życia, a ta cała zabawa miała być zabawna tylko dla niej, nie dla nich.
Jak złym, zepsutym do szpiku kości człowiekiem trzeba być, żeby karmić upadlaniem innych?
Bawiła się własnymi palcami, skupiając na tym wzrok, gdy Howard odczytał swoje pytanie, tym jednostajnym, pozbawionym czucia tonem i drgnęła mimowolnie na krześle, czując jak robi jej się nieprzyjemnie chłodno.
Przez chwilę miała nadzieję, że uśmiechnie się tym swoim zdystansowanym, jestem ponad to uśmiechem i nic nie powie. Albo przynajmniej skłamie i ochroni ten moment tak jak obiecał jej w pokoju, bo przecież… Przecież Plotkara nie mogła wiedzieć…
Prawda?
Boże, a co jeśli wiedziała? Dla odmiany uderzył w nią piekielny gorąc.
Jack zdecydował się mówić, więc skrzywiła się beznadziejnie, nie wiedząc, co ma ze sobą zrobić. Nie chciała tego słuchać, ani w ogóle brać w tym udziału. Nie chciała, bo to było dokładnie to, czego od początku obawiała się jeszcze w apartamencie. Że ktoś weźmie ten moment, szczególny dla niej i obróci go w coś brudnego.
Powiedział dziesięć, oczywiście że powiedział dziesięć. Nie miała pojęcia, kim jest Ari, ale Octavii nie było na sali, a ona siedziała siedziała obok. Co innego miał powiedzieć po tym jak oddała mu coś tak kruchego?
Nie przyniosło jej to żadnej ulgi. Uśmiechnęła się do niego blado, bo nie miała pojęcia co innego zrobić i chyba po raz pierwszy nie było w jej uśmiechu do niego szczerości, a jedynie poniżenie i cały ten ciężar, który czuła w tej chwili w trzewiach, a którego mimo szczerych chęci nie potrafiła zamaskować, bo nigdy nie musiała ukrywać swojego samopoczucia.
W tej chwili żałowała, że nikogo nie całował. Z tym umiałaby sobie poradzić, mimo przykrości, bo przecież nie był jej. Nie rościła sobie do niego praw.
A to? To było coś zupełnie innego. To sprawiło, że poczuła się znów mała, obnażona i bezbronna w najgorszy możliwy sposób, bo nie zdążyła nawet jeszcze przetworzyć, jak się z tym wszystkim czuje ani odpowiednio się tym nacieszyć. Dla niej było to szczególnie osobiste, coś czym nie chciała się dzielić z nikim.
Teraz żałowała, było jej piekielnie wstyd i wiedziała, że to już z nią zostanie, to skojarzenie. Że będzie wspominać pierwszy raz z Jackiem z upokorzeniem oraz wstydem i ta świadomość ją rozzłościła. Tak bezradnie i beznadziejnie, że musiała zasłonić twarz, bo zapiekły ją oczy.
Jedynym pocieszeniem był w tym wszystkim fakt, że inni mieli swoje bitwy do stoczenia na tej sali, więc nie zwracali większej uwagi ani na nią, ani na Howarda. To jednak nie sprawiło, że poczuła się lepiej. Poczuła się gorzej, na poczet wszystkich tutaj, bo cudze cierpienie nie satysfakcjonowało jej nigdy. Nikt z nich na to nie zasługiwał, żaden człowiek nie zasługiwał na to, by stać się zabawką w czyichś rękach, tanim źródłem rozrywki.
UsuńWcisnęła się mocniej w swoje krzesło, zakładając nogę na nogę, jakby starała się podświadomie zająć na nim mniej miejsca, bo chciała w tej chwili po prostu zniknąć. Wzięła głębszy wdech, by się opanować, bo gdyby się teraz rozpłakała, to byłby dla niej już szczyt upodlenia.
Tak jej się przynajmniej wydawało. Że nie może być już straszniej.
A było.
Boże, było tak strasznie.
Serce spadło jej poniżej żołądka jak ciężki kamień. Miała surrealistyczne wrażenie, jakby to nie działo się naprawdę. Jakby ktoś wciągnął ją w koszmar, z którego niedługo się obudzi. Bardzo chciała się z tego obudzić, teraz, zaraz natychmiast, ale wiedziała, że to wszystko dzieje się naprawdę.
Nie przejęła się nawet na początku swoją kopertą, bo jedyne co słyszała to wwiercające się w skronie nagranie. Chryste, czy to byli oni z Jackiem? Na pewno nie tylko oni. Nie potrafiła tego nawet stwierdzić, bo w skroniach dudniło jej tak szybko i mocno, że nie usłyszałaby nawet, gdyby ktoś coś teraz do niej mówił, a przed oczy wstąpiły mroczki.
W postaci pięknych melodii i jeszcze ładniejszych filmów. Mogę też je posłać w świat, jeśli potrzebujecie mocniejszego kopniaka do działania!
O Jezu.
Do oczu ponownie naszły jej łzy, ale już tego nie czuła, ani tego jak drży, czuła tylko że mimo głębszego wdechu jej płuca się kurczą, a głowa wiruje i boli, jakby raniła ją każda dawka powietrza. Za mało, niewystarczająco, nieważne w jaki sposób oddychała.
Znowu poczuła się tak, jakby ktoś zapędził ją w róg, z którego nie było wyjścia. Chciała uciec przynajmniej do łazienki, ale kiedy tylko złapała brzegi krzesła i obciążyła nogi z zamiarem wstania, poczuła że nie ma w nich żadnego oparcia, więc została na miejscu.
Niemożliwe, że ktoś to nagrał. Niemożliwe.
Była taka cholernie głupia! Przecież ta psycholka miała Bóg wie skąd zdjęcie Ayli, jakim cudem choć przez sekundę pomyślała, że robić takie rzeczy tutaj to dobry pomysł?!
Czuła, że za chwilę zemdleje. Albo wybuchnie.
Jedno z dwóch.
Kolor odpłynął jej zupełnie z twarzy, a ręce zmieniły w żywy lód, mimo że na zmianę czuła uderzenia gorąca i zimna.
Sięgnęła po kopertę, by się nią powachlować, ale wtedy litery własnego imienia zakuły ją w oczy z taką intensywnością, że mimo rozmazanego obrazu nie potrafiła skupić się na niczym innym.
A potem drżącymi palcami rozerwała papier na krawędzi, bo dotarło do niej, że i tak nie miała innego wyjścia, skoro istniało NAGRANIE. I wtedy uświadomiła sobie, o czym mówiła do niej Soyoung w windzie.
Kompletna kompromitacja. Wychodziło na to, że kompromitacja była jednak taka straszna.
Claire — Kochana, to byłoby strasznie przykre związać się z jednym penisem na całe życie. Pozwól, że dostarczę Ci trochę rozrywki. Wybierz dwie najbardziej atrakcyjne osoby, za wyjątkiem Jacksona, po czym urządź sobie z nimi *make out session*. Oceń, kto lepiej całuje, a na koniec oceń ich ponownie, włączając w to Jacksona!
Przesunęła po tekście spojrzeniem raz. Drugi i trzeci.
A potem się zaśmiała, bo nie wiedziała już, czy ma się śmiać czy płakać, choć bardzo możliwe, że wyszło z niej coś pomiędzy.
Nie zemdlała, a szkoda. W tej chwili wolałaby zemdleć. Osunąć się po krześle na podłogę i mieć to wszystko głęboko w nosie.
Podała papier Jackowi, żeby zobaczył. Po pierwsze dlatego, że sama nie wiedziała, co z tym zrobić. Nie znała tu nikogo poza Jackiem oraz Inhanem, a zbliżenie się do kogokolwiek w taki sposób po tym wszystkim wydawało jej się po prostu niewykonalne. Po drugie dlatego, że na ten moment nie była w stanie zrobić nic, nawet porządnie oddychać. Po trzecie dlatego, że mimo wszystko przeżyła z nim dopiero co coś straszliwie intymnego, więc czuła się wobec niego lojalna i zobowiązana się z nim tym podzielić.
Usuń— Ty wybierz — zaproponowała więc słabo, nie poznając nawet własnego głosu.
Nagranie, nagranie, nagranie.
Cholerne nagranie.
Żałowała, że tu przyszła. Czuła, że chyba wpada w histerię i że na ten moment żałuje wszystkiego. Później będzie czuć się źle z tym żalem, ale to miało przyjść do niej dopiero, kiedy już się uspokoi i zacznie jasno myśleć.
CLAIRE totally in a spiral
Nie potrafił opanować uśmiechu pełnego dzikiej satysfakcji. To było tak idiotyczne, tak bezczelnie proste i jednocześnie tak cholernie skuteczne, że aż trudno było uwierzyć, że wydarzyło się naprawdę. Yosoo nigdy nie wątpił w spryt Yechana, ale uczepienie się jednego ze słów zawartych w przydzielonym mu zadaniu i wykorzystanie go jako własnej drogi ucieczki, zrodziło w jego sercu… dumę.
UsuńNa litość boską, tak. Soo był z niego cholernie dumny. Miał ochotę roześmiać się jak dzieciak, któremu właśnie udało się zrobić coś zakazanego i nikt nie zdążył go jeszcze nakryć. Najchętniej złapałby Yechan za twarz i wyściskał go za tę jego idiotyczną - cudownie idiotyczną - zagrywkę, zamiast siedzieć tutaj w oczekiwaniu na kolejny ruch tej anonimowej psychopatki.
Wyczekał jednak cierpliwie, aż Yechan w końcu ponownie zajął miejsce tuż obok niego. Przez tych kilka sekund nie powiedział ani słowa, pozwalając mu ochłonąć po całym zamieszaniu, aż wreszcie sięgnął do jego twarzy i delikatnie odsunął dłoń, którą Channie zdążył się przed nim trochę zasłonić. Spojrzał mu prosto w oczy, a potem, zupełnie bez żadnego przygotowania, powiedział tylko:
— Boże, Channie, naprawdę cię kocham.
I zanim Yechan zdążył jakkolwiek zareagować, Soo po prostu pochylił się i złożył na jego ustach szybki i mocny pocałunek. Potem odsunął się, jakby właśnie nic szczególnego się nie wydarzyło, wygodnie rozsiadł na swoim miejscu i z całkiem zadowoloną miną (zupełnie tak, jakby zapomniał, gdzie się właściwie znajdował) aż w końcu przyszła pora na losowanie następnej tury. Choć… to nie samo losowanie sprawiło, że oddech utknął mu gdzieś w połowie drogi do płuc.
Yosoo przez pierwsze sekundy chyba nawet nie rozumiał, czego właściwie słucha. Dźwięk rozlegający się z głośników był aż nazbyt jednoznaczny, a kiedy dotarło do niego, co Plotkara właśnie im puściła, coś nieprzyjemnego ścisnęło go w żołądku. Rozejrzał się po stole i wtedy zrobiło się jeszcze gorzej: po minach kilku osób było widać, że rozpoznali własne głosy. Nie musiał nawet pytać. Niektórzy nagle bardzo zainteresowali się tym, co leżało przed nimi, inni zastygli w bezruchu, jakby samo zaprzeczenie temu, co właśnie usłyszeli, mogło sprawić, że problem zniknie.
A więc naprawdę miała taki plan. Ta myśl uderzyła w niego z całą resztą, którą tak usilnie próbował od siebie odsunąć. Obrzydzenie, złość, napięcie, wszystko wróciło naraz, dokładnie tak, jakby ktoś tylko na chwilę pozwolił mu zapomnieć, gdzie się znajdował i z kim miał do czynienia. Yosoo poczuł, że najchętniej wstałby i po prostu to wyłączył. Cokolwiek. Wyrwał kabel, rozbił głośnik, zrobił cokolwiek, byle przestać tego słuchać. Nie chodziło nawet o to, co dokładnie mogło znajdować się na tych nagraniach. Sam fakt, że ktoś je miał, przechowywał i teraz bez najmniejszego skrępowania wykorzystywał przeciwko ludziom siedzącym przy tym stole, był wystarczająco obrzydliwy.
Soo zacisnął szczękę, wpatrując się przed siebie z wyrazem twarzy, który coraz mniej przypominał wcześniejsze rozbawienie. Jeszcze chwilę temu był gotów śmiać się z Plotkary, a teraz miał ochotę zrobić wszystko, żeby tylko przestała mówić. Uczucie to jedynie narosło, gdy tym razem to on otrzymał kopertę z zadaniem.
Otworzył ją, był ciekaw - skłamałby, twierdząc inaczej. Ale gdy tylko prześlizgnął wzrokiem po ukrytej tam treści, jego brwi bezwiednie uniosły się, a z ust wydarło się głośne prychnięcie.
Nie ma szans, pomyślał tylko. Uniósł wzrok dokładnie w tym samym momencie, w którym dłoń nieznajomego chłopaka, spotkała się z policzkiem drugiego. Kolejne zadanie zostało wykonane, a Yosoo poczuł, że jego obrzydzenie do całej tej sytuacji tylko przybiera na sile. Spodziewał się desperacji; właściwie trudno było oczekiwać po ludziach czegoś innego, kiedy Plotkara tak sprawnie pokazywała im, ile może o nich wiedzieć i jak łatwo może wykorzystać to przeciwko nim. A jednocześnie… Soo sam nie miał tutaj właściwie nic do stracenia.
UsuńBył po prostu dzieciakiem bogatych rodziców, z którymi od dawna starał się nie mieć już nic wspólnego. Nie przywiązywał do ich nazwiska szczególnej wagi, nie miał kariery, reputacji ani pieczołowicie budowanego życia, które można było jednym nagraniem albo zdjęciem rozsypać w drobny mak. Może właśnie dlatego patrzył na pozostałych z takim dziwnym poczuciem dystansu. Starał się rozumieć ich desperację, ale… nie potrafił użyć jej jako pełnego usprawiedliwienia tego, co robili.
Odchylił się więc na krześle, oparł wygodniej plecy i przez chwilę patrzył przed siebie, tak po prostu. A potem ponownie przyjrzał się treści przydzielonego mu wyzwania. (...)pocałuj głęboko. Miał ochotę mocno w coś kopnąć.
— Posłuchaj mnie, ty głupi pasożycie — rzucił w końcu, na tyle głośno by było go słychać w najdalszych zakamarkach tej cholernej sali. — Jedyną rzeczą, którą mogę zrobić głęboko, to wsadzić ci ten pomysł w dupę.
Wyciągnął z kieszeni zapalniczkę i ostentacyjnie podpalił róg karteczki, przyglądając się niewielkiemu płomykowi, który łatwo było mu utrzymać jeszcze pod kontrolą.
— Pieprzę ciebie i twoją chorą grę, nie masz niczego, czym mogłabyś mi zaszkodzić.
yosoo
Wzrok Inhana, ciekawski i wnikliwy, podążył za uniesionym kciukiem Sunghoona, by zatrzymać się na postaci Kim Seojuna, brunecie, który w samej marynarce i elegancko skrojonych spodniach emanował czymś nieuchwytnym, niemal prowokującym. Bujnął się na tylnych nogach krzesła, by mieć lepszy widok. Brwi Inhana ściągnęły się w wyrazie nieskrępowanej, niemal dziecinnej ciekawości, podczas gdy umysł gorączkowo przeszukiwał zakątki pamięci, usiłując ustalić, czy kiedykolwiek miał okazję zetknąć się z nim na żywo.
UsuńOczywiście, że nie.
Nie na żywo. Natomiast rysy twarzy i te oczy wychylające się spod potarganych kosmyków włosów, były mu dziwnie znajome; łypały z błyszczących okładek magazynów, gościły na portalach plotkarskich, do których Inhan zaglądał z mieszanką fascynacji i odrobiny wstrętu.
Nie brał każdej historyjki za pewnik, lecz wiedział, że w nawet najbardziej zawiłym kłamstwie kryje się malutkie ziarenko prawdy.
— Mhm — mruknął niemal bezgłośnie, bardziej do własnych myśli krążących po głowie, niż do swojego obecnego rozmówcy.
Myśl, że chłopak nie zaakceptował tego, co między nimi zaszło, tłumaczyło zarówno wcześniejsze napięcie, jak i sposób w jaki Sunghoon o tym mówił. Inhan nie potrafił precyzyjnie nazwać tego, co wyczuwał, lecz wystarczyło mu to, by zrozumieć, że ich historia nie należała do najłatwiejszych. Nie zamierzał jednak naciskać na szczegóły. Nie tutaj. Nie z Kim Seojunem siedzącym obok, jak cień.
— Wcześniej przy stoliku… wasze spotkanie raczej nie brzmiało, jak jedno z tych przyjemnych, z których się ucieszyliście. — skwitował, z nutą ostrożnej obserwacji. Z drugiej strony, co on, stojący z boku, mógł naprawdę wiedzieć? Wszystko, co sobie wyobrażał, mogło okazać się jedynie mylną interpretacją.
Chciał otworzyć usta, dodać coś jeszcze, bo nie należał do tych, którzy potrafią długo siedzeić bez słowa, gdy w głowie roją się pytania, lecz słodki, rozbawiony głos płynący z głośników rozproszył go na moment, odciągając uwagę niczym nieproszony gość.
Gdy wręczono mu gładką kopertę, nie wiedział czego się spodziewać. Nie uważał się za ciekawą osobę, pełną sekretów, z których owa Plotkara mogła zrobić użytek. Nawet jeśli wcześniejsze pytanie było odrobinę upokarzające - w jego oczach - tak było niegroźne i jego zamglony alkoholem umysł nie czuł zagrożenia w tym momencie. I nawet sprośne jęki wydostające się z głośników, nie były wstanie go wzburzyć ani przyprawić o mdłości.
Po pierwsze - cały czas siedział na sali i nie zrobił niczego, czego mógłby żałować.
Po drugie - przyjął to najzwyczajniej w świecie za losowe, puszczone z YouTuba nagranie, bo przecież tajemnicza szantażystka wszystko mogła sfałszować. Nie chciało mu się wierzyć, że banda śmietanki towarzyskiej, dałaby się tak łatwo wciągnąć w gierki tajemniczej postaci, której nikt nigdy nie widział na oczy.
Słuchał wypowiedzi Sunghoona, analizując jego słowa, na tyle na ile pozwalał mu jego stan, doszukując się w nich, smutnej niestety, prawdy.
Inhan nie zakładał, że ludzie są źli bo posiedli taki kaprys. Wierzył, że zło budzili inni ludzie, wydarzenia i przykrości, które kogoś spotkały i że czasem, jak stwieredził blondyn, w ten sposób łatwiej było obronić się przed krzywdą. Co nie znaczyło, że pochwalał tego typu zachowanie. Nie sądził, by jakiekolwiek zdarzenie mogłoby pchnąć go do celowego wyrządzania zła.
I nagle spojrzał na Sunghoona inaczej, z ciekawością, która zaczynała przegryzać się przez mgłę alkoholu. Zastanawiał się ile musiał przeżyć, ile zobaczyć, ile rzeczy doświadczyć, ile warstw skóry i wspomnień zbudować, by nosić taki opanowany uśmiech. Zapragnął dowiedzieć się tego wszystkiego, odkryć warstwy nawet jeśli w tej chwili nie zdawał sobie sprawy, że być może widzi go pierwszy i ostatni raz. Sunghoon wzbudził w nim czyste, ludzkie zaciekawienie; ekscytację czegoś zupełnie nowego, czegoś co nie mieściło się w jego schematach.
Wokół działo się tyle rzeczy, że jego głowa nie nadążała z rejestracją tego wszystkiego. Claire była obok, cały czas coś do niego mówiła. Kątem oka zarejestrował nawet szklankę z wodą, którą ktoś mu podsunął.
UsuńDlatego skupił się z całych sił na kopercie, którą w końcu otworzył i wyciągnął kartkę z pytaniem. Przesunął spojrzeniem po pytaniu, raz, drugi…
— Serio? Ale się uwzięła.
Trochę zdziwiło go, że Plotkara ponownie nawiązałą do tego, do czego kazałą mu się publicznie przyznać na samym początku tej dziwnej gry.
Inhan - powtórz głośno, kto według Ciebie był najprzystojniejszym kaskiem przy pierwszym stoliku, ale tym razem upewnij się, że Cię usłyszy.
Za pierwszym razem, pytanie wywołało lawinę stresu, który mrowił pod skórą i sprawiał, że język się plątał. Teraz, gdy wciąż był pijany, a wokół panował chaos, Inhan nie czuł tego samego zdenerwowania. Bo przecież, co w tym złego, żę uważa kogoś za przystojnego? Było to niegroźne stwierdzenie, niemal niewinne. Dodatkowo sugerował się tym, że znał chłopaka. Okej, znał to było duże słowo, ale jako jedynego kojarzył i miał okazję zamienić z nim więcej niż kilka słów. Dlatego wybór był oczywisty i bezpieczny, w jego odczuciu.
Złożył kartkę. Wsunął ją do koperty.
— Przy pierwszym pytaniu, wskazałem Hana. — odpowiedział, wzrokiem zatrzymując się na Yoonjae, który był pochłonięty swoim zadaniem, ale Inhan nie miał zamiaru drzeć się jak opętany ku uciesze organizatorki. Jego głos brzmiał wyraźnie, niemal spokojnie, jakby wreszcie odnalazł w sobie odrobinę kontroli pośród tego wszystkiego.
Inhan
Siedział, wpatrując się w bliżej nieokreślone miejsce, a jego umysł szalał coraz bardziej. Nie umiał tego powstrzymać. Myśli atakowały go jak stado szerszeni, boleśnie kąsając najwrażliwsze punkty. Wracał do przeszłości bardziej, niż chciałby sobie na to pozwolić, rozpamiętując każde słowo, każde spojrzenie i każdą sytuację, w której mógł zrobić coś nie tak. Uporczywie starał się trzymać łzy na wodzy, bo tylko tego było mu teraz potrzeba. Nie chciał płakać. Nie tutaj. Nie przy tych wszystkich ludziach.
UsuńWbijał boleśnie paznokcie w swoją skórę, próbując w ten sposób skupić się na czymkolwiek innym, aż nagle dostrzegł ruch po swojej lewej stronie. Gdy Haejin znalazł się blisko Junseo, momentalnie poczuł, jak jego serce znowu zaczyna bić szybciej. Stresował się, choć sam nie potrafił odpowiedzieć sobie, czym właściwie. Obserwował całą scenę, ich pocałunek, który sprawił, że żołądek wywrócił mu się na drugą stronę, a potrzeba zwrócenia całego wypitego alkoholu zrobiła się nagle niewyobrażalnie silna. Powstrzymał odruch wymiotny i jedynie teatralnie przewrócił oczami, odwracając głowę w bok. Mimowolnie do jego myśli znów zaczęły przedostawać się kolejne wspomnienia, a właściwie wypowiedziane w przeszłości słowa.
Dałbyś mi już spokój, jesteś jeszcze bardziej denerwujący niż zwykle. Czy dla też Junseo rzeczywiście okazał się zbyt denerwujący?
Wyglądasz dziś fatalnie, cały opuchnięty jesteś. Znowu przytyłeś? A może naprawdę wyglądał po prostu źle? Mimowolnie przesunął dłonią po swoim ramieniu, obojczykach, aż w końcu po udach. Może faktycznie powinien bardziej się pilnować? Może pozwolił sobie na zbyt wiele i przestał zwracać uwagę na to, jak wygląda?
Gadasz i gadasz tylko, wytrzymać z tobą nie idzie. Możesz się zamknąć chociaż na pięć minut? A może po prostu obarczył Junseo sobą zbyt mocno? Może za dużo opowiadał, wpadał w słowotok i sprawił, że Park miał go zwyczajnie dość?
Znał ten mechanizm aż za dobrze. Najpierw słowa, potem niezadowolone cmoknięcia, ciężkie westchnienia, coraz wyraźniejsze oznaki zniecierpliwienia, aż w końcu kompletna cisza i izolacja. Przez dwa lata tkwił w czymś takim, nieustannie próbując wrócić do tego, co było na początku. Zmieniał się, pilnował własnych zachowań, zastanawiał się nad każdym słowem, byle tylko znów dostać choć odrobinę czułości.
Jego oczy szkliły się niebezpiecznie, pozostając przy tym kompletnie nieobecne. Nie zdawał sobie sprawy, co właściwie działo się na sali ani nawet kiedy zakończyła się pierwsza tura. Dopiero głos dobiegający z głośników sprawił, że się ocknął.
Rozejrzał się nieco zagubiony, by po chwili usłyszeć jęki. Swoje, Junseo, Hana i jeszcze kilku innych osób. Zmarszczył mocno brwi, zaraz rzucając Yoonjae niepewne spojrzenie, jakby szukał u niego potwierdzenia, że to wydarzyło się naprawdę, a nie było kolejnym wytworem jego zmęczonego i coraz bardziej trzeźwiejącego umysłu. Nie było.
Kolejne zdania zostały rozdane, a pierwsze z nich trafiło do Junseo. Ryan patrzył na niego niepewnie, początkowo nie do końca rozumiejąc, co właściwie się dzieje. Dopiero gdy Park odwrócił się i zamachnął na Hana, z jego gardła wyrwał się zduszony, zaskoczony okrzyk. Nie spodziewał się tego. Jeszcze bardziej nie spodziewał się jednak tego, co zobaczył chwilę później.
Junseo wyglądał, jakby ledwo trzymał się w jednym kawałku. Był roztrzęsiony, zagubiony i wyraźnie przytłoczony tym, co właśnie się wydarzyło. Ryan widział, jak ciężko oddycha, jak jego ciało pozostaje spięte, jakby w każdej chwili mogło odmówić mu posłuszeństwa. To nie wyglądało jak zwykłe zdenerwowanie. Park sprawiał wrażenie, jakby właśnie przekroczył własną granicę i teraz nie wiedział, co powinien zrobić.
UsuńA kiedy Ryan zobaczył łzy w jego oczach, wszystkie własne myśli nagle przestały mieć znaczenie. Przetarł szybko swoje oczy i, nim zdążył się nad tym zastanowić, podniósł się z miejsca. Podszedł do Parka i usiadł na jego kolanach, jakby była to najbardziej naturalna rzecz na świecie. Widział, jak bardzo Junseo jest roztrzęsiony i zagubiony. Pomyślał, że jeszcze chwila i może naprawdę dostać ataku paniki. Dlatego zrobił coś, co kiedyś pomagało jemu. Objął go mocno, przyciskając do siebie, jakby własnym ciałem chciał zasłonić go przed spojrzeniami ciekawskich osób znajdujących się na sali i przed samą Plotkarą. Nie myślał o tym, jak to wygląda. Nie zastanawiał się, czy ktoś ich obserwuje. W tym momencie liczył się tylko Junseo.
Obrócił głowę w kierunku Yoonjae, wyciągając jedną dłoń, by ostrożnie ocenić jego policzek.
— Wszystko w porządku? — spytał przejęty.
Han jednak tylko machnął dłonią, trzymając drugą przy policzku. Ryan kiwnął głową, przyjmując tę odpowiedź, po czym natychmiast skupił swoją uwagę z powrotem na Junseo.
Oparł brodę na jego głowie i zaczął uspokajająco gładzić go po karku. Czuł, że jest jedną z ostatnich osób, które powinny teraz robić coś takiego. Może nawet kiedy Park ocknie się z pierwszego szoku, wyraźnie mu to powie. Może się odsunie. Może zrzuci go z siebie i przypomni mu, że nie chce mieć z nim nic wspólnego. To nie było ważne. Nie obchodziło go to w tym momencie.
— Hej, shhhh… już — mruknął cicho, obejmując go jeszcze pewniej. — Musiałeś to zrobić. Yoonjae nie jest zły na ciebie. Jak już, to na tę pieprzoną wariatkę — dodał, odsuwając się jedynie odrobinę, by złapać dłoń, która chwilę wcześniej znalazła się na policzku Hana.
Obejrzał ją uważnie, jakby chciał upewnić się, że wszystko jest w porządku, po czym ujął ją w swoją i schował między ich ciałami. Drugą dłonią nadal gładził kark Junseo, powoli, jednostajnie, próbując dać mu coś, na czym mógłby skupić uwagę.
— Ci ludzie skupieni są na własnych dramatach — szeptał mu cicho do ucha. — Wyjdą stąd i nie będzie ich obchodziło nic więcej niż czubek własnego nosa, tak? Nikt nie ma telefonów, niczego nie mogą udowodnić. Będzie dobrze.
Nie wiedział, czy rzeczywiście będzie. Tak naprawdę nie wiedział nawet, co wydarzy się za kilka minut. Nie miał pojęcia, czy Plotkara odpuści, czy ktoś zapamięta ich zachowanie, czy ktoś zacznie zadawać pytania. Nie wiedział, czy to wszystko właśnie nie wymknęło się im spod kontroli. Teraz jednak nie miało to znaczenia. Wiedział tylko, że musi uspokoić Junseo.
Martwił się. Cholernie się martwił. I gdzieś z tyłu głowy cały czas miał świadomość, że to właśnie on zapoczątkował całą tę lawinę. Że gdyby wcześniej nie odpowiedział na pytanie Plotkary, może Junseo nie znalazłby się teraz w tym miejscu. Może nie musiałby przeżywać tego wszystkiego. Dlatego nawet jeśli Park miał za chwilę go od siebie odepchnąć, Ryan nie zamierzał odsuwać się pierwszy. Przynajmniej dopóki Junseo nie przestanie się trząść.
ryan
Do stolika Yosoo ponownie podszedł ten sam kelner i zostawił na nim kolejną kopertę…
UsuńGrał. Nie miał pojęcia, czym skończy się jego nieplanowane przedstawienie, ale liczył cicho, że Plotkara po prostu odpuści. Że sama - tak samo jak on - zdaje sobie sprawę, że Soo dawno temu stracił już wszystko, czego odebrania mógłby się obawiać. Miał tylko… Yechana. Ale Yechan trwał przy nimi mimo wszystko - mimo utraty pozycji, mimo ogromu awantur, które przeżyli, mimo każdej przeciwności, która spadała na ich barki, albo którą sami na siebie ściągali. Wiedział, że był trwałym punktem w jego historii, podobnie jak on był tym samym dla niego. Plotkara nie mogła im zaszkodzić. Było to dla niego tak samo pewne, jak każdorazowy wschód słońca.
UsuńDlatego pozwolił sobie na ryzyko. Dlatego wykrzyczał słowa, które dla większości z zebranych tu osób, wciąż pozostawały poza zasięgiem, niezależnie od tego, jak bardzo chcieliby je teraz wypowiedzieć.
Nie spodziewał się jednak nowej koperty. Nowego zadania, które mogłoby okazać się dużo gorsze niż poprzednie. Gdy kelner podał mu kopertę, miał ochotę posłać ją w diabły, wzorem poprzedniczki. Coś zatrzymało go jednak i wiedziony tą cichą pokusą, zdecydował się zajrzeć do środka. Bo co mogłoby się stać? Co gorszego miało na nich jeszcze czekać?
Yosoo, może faktycznie masz rację. Naprawdę nie wiem, jak mogłabym Ci zaszkodzić, bo jesteś, mój drogi, jak otwarta księga. Ale wiem, jak to zrobić innym. Bardzo dobrze. Więc jeśli nie chcesz wykonać zadania, wybierz osobę, której dziś zepsuje dzień. Albo dwa tygodnie… Miesiące. A może nawet… życie! A jeśli nie wybierzesz nikogo, zacznę to robić każdemu z nich. Po kolei. Niemniej, wiesz… Zawsze możemy tego uniknąć. Hugs and kisses, Y.
Uniósł brwi w zaskoczeniu, ale już chwilę później na jego ustach ponownie pojawił się cień uśmiechu. Zamachał kartką przed twarzą, czując się tak, jakby wygrał właśnie na loterii.
yosoo
Jackson był nieświadomy burzy przelewającej się przez drobne ciało Claire. Do pewnego momentu siedziała niezmiennie nieruchomo, z wzrokiem wbitym przed siebie, tak samo jak on, kiedy wysłuchiwał obrzydliwe słodkiego, piskliwego głosu roześmianej Plotkary, która jak zwykle mówiła do nich poprzez rozstawione głośniki. Idiotka nie miała nawet odwagi, by spojrzeć im prosto w oczy, gdy po raz kolejny kładła na szali ich reputację i dobre samopoczucie. Wszystko byleby się dobrze zabawić i choć miał ochotę splunąć jej w twarz, czy tak bardzo różnił się od tajemniczej kobiety, skrytej za kolejnymi linijkami skandali, plotek i głupich gier?
UsuńNie. On, Seojun, Nel, Octavia i wielu, wielu innych zasłużyło sobie na karmę, którą była Plotkara, bo chyba w żaden inny sposób nie potrafił traktować już tych imprez. Wielokrotnie zachowywali się dokładnie w ten sam sposób, wykorzystując słabości innych dla własnej uciechy, chełpili się przewagą jaką mieli nad innymi, śmiali się z łez i pławili w chaosie.
Może dlatego w pierwszej chwili, wypowiadając kolejno imiona dziewczyn, nie zdawał sobie sprawy, że bezwiednie łamał dane Claire słowo, bo dla niego mówienie o swoim życiu nigdy nie było szczególnie trudnym tematem, zważywszy, że od urodzenia żył na świeczniku. Poza tym, określenie ich cyframi, jego zdaniem, nie było okrutnością, którą ktokolwiek mógłby się przejąć. Przecież to nic wielkiego… i w tym poczuciu, że to nic strasznego, zapomniał, że Claire odbierała świat inaczej niż ona. Była wrażliwsza, niewinna. A on zbudowany był z kamienia, zimnego z tak wieloma rysami pomiędzy którymi kolejne obraźliwe komentarze, puszczone jęki i gry, zlewały się w jedno.
Pojawiając się na tej imprezie, gotowy był obedrzeć się z człowieczeństwa, zacisnąć zęby i przetrwać, aby kolejnego dnia wstać i otrząsnąć się z minionych wydarzeń, niczym z pyłu osiadającego na kurtce.
Dopiero blady uśmiech, tak inny od tych słodkich i pięknych, którymi go wcześniej obdarowywała, ocucił go na tyle, by dosięgnęły go wszystkie przerażające detale z jej twarzy. W miejscu soczystych rumieńców rozciągniętych na kości policzkowej, pojawiła się okropna bladość. Oczy, do tej pory wesołe i błyszczące, wpatrujące się w niego niemalże z dziecięcą ufnością, teraz szkliły się wzbierającymi łzami.
Przełknął powoli gulę zbierającą się w gardle. Wyprostował się i pochylił w jej stronę. Jego dłonie odruchowo poszybowały w jej kierunku, ku twarzy, chcąc ująć ją delikatnie. Ze skupieniem analizował każdy detal, strach, pustkę i drżenie ramion.
Gdy wyciągnęła ku niemu papier, Jack niechętnie po niego sięgnął.
Ty wybierz.
Słaby głos sprawił, że mięśnie ramion napięły się niczym struna w świeżo nastrojonym instrumencie. Chyba nigdy nie miał okazji widzieć jej w tak… bezradnym stanie. Nawet podczas memoriału ojca, gdy ten obleśny facet próbował ją zmusić do spędzenia z nim czasu sam na sam, Claire nie była tak… rozbita, jak w tym momencie. Nie potrafił tego inaczej określić. Była roztrzęsiona i biło od niej tyle strachu, że nie do końca wiedział jak zareagować i wyprowadzić ją z tego stanu.
I bał się, że go za to znienawidzi.
Łatwo było obrać taki tor myślenia. To on ją tutaj zaprosił. To on nie zatrzymał ich na tarasie i później w pokoju. To on znał to środowisko. To on wiedział do czego Plotkara jest zdolna. To on… To on powinien w pierwszej kolejności przyjść tutaj sam, w pojedynkę. Zacisnąć zęby i poradzić sobie tak jak zawsze. To on powinien trzymać ją z daleka od swojego brudnego świata, w którym takie dwulicowe zagrywki są normalizowane.
Przesunął wzrokiem po zapisanej kartce, odczytując raz, drugi i trzeci zadanie wyznaczone Claire. Zacisnął dłoń na papierze, zgniatając go w pięści i odrzucając gdzieś na bok. Przymknął na moment powieki, zwieszając głowę, próbując przełknąć narastającą w nim złość i frustrację, że znów pozwolił sytuacji wymknąć się spod kontroli i tym samym zawiódł jej zaufanie.
Wziął głębszy oddech.
Jeden…
Dwa…
Pięć…
Policzył do dziesięciu nim podniósł wzrok ponownie na blondynkę.
UsuńBył wściekły. Na tą parszywą Plotkarę. Na siebie. Nawet na tą kruchość Claire, która w tym momencie mogła wpędzić ją w atak paniki. Bo przecież od początku widział jak dziewczyna reagowała na stresowe sytuacje, jak zareagowała na Octavię i zdjęcia Ayli.
Jackson poderwał się z krzesła, tak gwałtownie, że to zachwiało się i zaskrzypiało na podłodze.
— Pierdolę to. Niczego nie będziesz robiła. — postanowił.
Nie miał zamiaru oglądać jak ktokolwiek z zebranych kładzie na niej swoje łapska, obojętnie czy wybrałby Inhana, Seojuna, czy losowego kelnera. Miał w dupie konsekwencje. Miał zamiar znaleźć po wszystkim tą chorą psychopatkę i pogrążyć to miejsce, choćby miał wydać na to ostatniego dolara.
— Wychodzimy.
Wyciągnął do niej rękę, wsuwając palce pomiędzy jej i delikatnie, acz stanowczo pociągnął w swoją stronę.
Chciał stąd wyjść. Chciał ją stąd zabrać i pieprzona Plotkara mogła stanąć mu na drodze, a i tak by go teraz nie zatrzymała. Złość narastała w nim tak szybko, że czuł gorąco piękące policzki i kark. Nie chciał, by Claire go takim widziała, tracącym kontrole nad samym sobą, dlatego potrzebował się stąd ulotnić. Potrzebował wsiąść do samochodu i pojechać do domu… Nie, potrzebował sięgnąć do wewnętrznej kieszeni i sięgnąć po… Kurwa…
Jego wolna dłoń odruchowo podniosła się do góry, wsunęła pod poły marynarki w poszukiwaniu znajomego strunowego woreczka, który niegdyś zawsze miał pod ręką. Z ulgą jednak stwierdził, że nic tam nie ma. To była dziwna mieszanina ulgi i frustracji, bo wiedział, że to by pomogło… Strach, by z niego uleciał. Wątpliwości również, ramiona by nie drżały, a on znów odzyskał by względne opanowanie.
— Claire, musimy iść. — ponaglił, postępując dwa kroki w kierunku wyjścia.
Gdyby Inhan był w pełni świadomy i trzeźwy, zauważyłby wcześniej, że coś jest nie tak. Był tak pochłonięty swoją rozmową, że dopiero, Jackson gwałtownie podrywający się z krzesła, przykuł jego uwagę. Przeciągnął spojrzeniem po mężczyźnie, a jego wzburzenie i dłoń owinięta wokół palców Claire, sprawiła że nieco otrzeźwiał.
— Przepraszam na chwilę. — odezwał się do Sunghoona, nie chcąc pozostawiać go bez słowa.
Claire wyglądała na roztrzęsioną, jakby sekundy dzieliły ją od stracenia przytomności lub ataku paniki. Jej oczy błyszczały od łez, skóra na twarzy pobladła, a ramiona okropnie drżały.
— Co ty wyprawiasz?!
Jego dłoń wylądowała na ramieniu Claire, przytrzymując ją w miejscu, bo nie zdawał sobie sprawy, że Howard chciał ją stąd tylko szybko wyprowadzić. W jego odczuciu wyglądało to tak, jakby on był powodem tego stanu.
— O świetnie, zbieraj się, bo Claire bez Ciebie nigdzie nie pójdzie.
Głos Jacksona pozbawiony był ciepła i miękkości, którymi obdarowywał Claire, gdy znajdowali się w apartamencie, czy w windzie. Drżał, był zniecierpliwiony i ewidentnie zirytowany.
— Przepraszam bardzo, ale nigdzie nie idę — odpyskował, marszcząc brwi. Był pijany, dobrze mu się rozmawiało i nie czuł się w żaden sposób zagrożony. Nie chciał jeszcze stąd wychodzić. Nie teraz, gdy znalazł kogoś miłego do rozmowy. — Claire, co się dzieje?
Widziała jak Jack zgniata tę kartkę, ale w sumie, to miała ją w nosie. To głupie zadanie jej wcale nie wystraszyło, ani nie zgorszyło, ani chyba w ogóle do niej nie dotarło, bo nie rozchodziło się wcale o to co miała, albo czego nie miała zrobić. Zamarła z zupełnie innego powodu, a mianowicie dlatego, że to wszystko wymknęło się spod kontroli, że gdzieś tam istniał teraz ten przeklęty materiał z apartamentu i żadne z nich nie mogło już nic na to poradzić. Jej strach był tu na nic, wściekłość Howarda była na nic, byli zupełnie bezsilni i to przeraziło ją najbardziej. Bo może dla niektórych to nic, byli przecież na świecie ludzie, którzy celowo kręcili takie rzeczy, rozpętywali skandale i zarabiali na tym, karmili się uwagą, bo nieistotne co mówią, ważne żeby mówili.
UsuńAle ją to zwyczajnie przerastało. Przerosła ją świadomość, że ktoś nagrywał ją podczas takiego kruchego, osobistego momentu i mógł posłużyć się tym z jakąś chorą, nieokreśloną intencją. Nikt nigdy nie nauczył jej radzić sobie z takimi sytuacjami, a nawet podobnymi. Nie miała okazji się z tym nawet oswoić, bo nie była częścią tego środowiska i to, co dla Jacka było codziennością, dla niej było jak mały koniec świata. Miała wrażenie, że wie jak to jest poruszać się przez życie z potrzaskanym poczuciem bezpieczeństwa, ale dopiero teraz przekonała się, co to tak naprawdę znaczy i nie była na to w żadnym stopniu gotowa. Przerażało ją, że stała się nagle częścią jakiejś cudzej, chorej fantazji i że będzie musiała wracać tu co roku, bo będzie bała się, że to co tak bardzo chciała zachować nienaruszone, ujrzy światło dzienne. Bała się żyć w takim strachu, bo w jej życiu i tak było już dużo lęku.
Zrobiło jej się słabo na samą myśl, a zawartość żołądka podeszła jej do gardła. Nie chciała tu wracać co i rusz i przeżywać tego koszmaru wraz od nowa jak Jack i cała reszta, ale jakie miała inne wyjście?
Nie zauważyła nawet, że Howard wstał, ani że coś mówił. Ocknęła się dopiero, gdy złapał ją za dłoń i pociągnął, ale nie ruszyła się z miejsca. Po pierwsze dlatego, że jej nogi wciąż były słabe. Po drugie dlatego, że jeśli coś jeszcze w tym stanie wiedziała, to to, że nie może zostawić Inhana i jej ciało zaregowało oporem, zanim umysł w ogóle za nim nadążył.
To wszystko było nie tak. Obrała w tym wszystkim jakąś ścieżkę, której była gotowa się trzymać, żeby się nie rozpaść. Jack miał po prostu wskazać jej dwie osoby, ona miała wziąć parę głębszych wdechów, wziąć się w garść, zrobić co do niej należy, a potem zamknąć się w łazience i… I w sumie nie wiedziała co dalej. Tam jej plan się urywał.
Teraz nie miała pojęcia, co robić. Jackson wyraźnie chciał wyjść, ale przecież nie mogli wyjść. Nie mogła zostawić Kima w takim stanie, w jakim się znajdował. Przecież nawet na nią nie zareagował przed chwilą, a to już mówiło samo za siebie.
Poza tym… Plotkara przecież wyraźnie powiedziała, że zacznie ujawniać nagrania, jeśli nie będą współpracować, a tego mogłaby nie przeżyć. Nie przeżyłaby tego, tak jej się wydawało. Zatrzęsła się na samą myśl, ale nim zdążyła jakkolwiek zareagować, Inhan widocznie się uaktywnił, bo złapał ją za ramię. Zaskoczona i spięta strzepnęła jego dłoń z barku szybciej, niż połączyła kropki i uświadomiła sobie, że to on, bo za dużo było dla niej teraz tych dłoni. Aż dwie. O dwie zbyt wiele, ale o Jacku na moment zapomniała, bo nie miała teraz takiej podzielności uwagi, żeby ją dzielić między nich.
Co się dzieje, Claire?
Popatrzyła na niego błędnym wzrokiem, bo sama nie wiedziała, co się właściwie dzieje. To znaczy, wiedziała, ale nie potrafiła mu tego wytłumaczyć, bo co miała powiedzieć? Że dała się ponieść emocjom i przeżyła jedne z najpiękniejszych chwil w swoim życiu, ale w tym samym czasie przypadkiem nagrała seks taśmę i że ktoś ją tym teraz szantażował, wszystko niszcząc?
Nie ufała sobie na tyle, żeby w ogóle otworzyć usta, a co dopiero wypluć tyle słów. Była pewna, że jak się odezwie, to zacznie szlochać i że długo nie przestanie.
Claire, musimy iść.
Zacisnęła wargi w wąską linię i poczuła, jak coś się w niej zatrzaskuje. Ciasno, na wiele spustów. Wycofała się jeszcze dalej w głąb siebie, a za chwilę wyplątała palce z palców Howarda, bo to też było za dużo. Nie potrafiła teraz stać między nimi, udźwignąć ich oboje. Wziąć odpowiedzialności za wściekłość Jacka, bo nawet jej teraz nie dostrzegała. Nie, kiedy wymykała się sama sobie.
UsuńMoże to lepiej, że nie widziała, zwłaszcza tego jak odruchowo sięgał do kieszeni. W tej chwili wiedziała tylko jedno.
— Nie możemy iść — chrypnęła więc. Na więcej nie było jej stać, poza tym chyba nie musiała mu wyjaśniać, dlaczego nie mogą. Wzięła kolejny głęboki wdech, ale jej płuca wciąż nie pracowały tak, jak powinny. Jej serce też nie pracowało tak, jak powinno. Nic nie było w niej tak, jak powinno.
Dlaczego nie mogła po prostu zemdleć? Dlaczego jej ciało trzymało się tego dziwnego stanu, którego na ten moment nie można było nawet nazwać przytomnością?
— I nic się nie dzieje — dodała powoli, żeby jej głos się nie zarwał. — Gorzej się poczułam, ale za chwilę będzie lepiej.
Miała nadzieję, że tyle odurzonemu Inhanowi wystarczy, bo nie zamierzała dodawać nic więcej. To i tak kosztowało ją naprawdę dużo.
Może tak trzeba było do tego podejść. Odciąć się, zaklinać rzeczywistość, cokolwiek. Była przecież dobra w zaklinaniu rzeczywistości, prawda? Kurwa, była w tym jebaną ekspertką.
W robieniu dobrej miny do złej gry. W doszukiwaniu się pozytywów w nawet najbardziej beznadziejnej sytuacji.
Dlaczego akurat teraz miała z tym taki problem?
Pozytyw, pozytyw, pozytyw.
Pozytyw był taki, że nikt tutaj tego nagrania nie widział. Kolejny, że nikt ich pewnie nawet w tej mieszaninie jęków i westchnień nie rozpoznał. Dowodem na to był jej najlepszy przyjaciel, który chyba nawet tego nie zarejestrował. I jeszcze jeden: miała realną możliwość dopilnować, żeby tak zostało.
Było trochę tych pozytywów. Musiała się ich chwycić, jeśli chciała to przetrwać.
Nikt tego nie widział. Nikt ich pewnie nie rozpoznał. Mogło tak zostać, a ona miała na to wpływ.
Kolejny głęboki wdech. Znów na nic. Kaszlnęła, bo gardło wyschło jej na wiór i zacisnęło się.
Nie pamiętała, kiedy ostatnio stoczyła taką bitwę ze swoim własnym ciałem. Ba, ze swoją własną głową.
Jej skronie zapulsowały bólem. Świetnie, jeszcze tego jej było trzeba.
Chwyciła za szklankę wody, którą Inhan zignorował, a potem upiła parę łyków w nadziei, że to w czymś pomoże.
I trochę pomogło, bo zmusiło jej oddech do zwolnienia, kiedy przełykanie stało się dla organizmu priorytetem. Mogła tylko liczyć na to, że nie zachłyśnie się jak idiotka.
Przynajmniej opanowała w sobie jedną rzecz, to był już jakiś krok do przodu, bo za tym pójdzie reszta. Jeszcze chwilę. Tylko chwilę. Małe łyki. Bez pośpiechu. Nie mogła się teraz spieszyć.
Znad szkła rozejrzała się po sali. Jack nikogo nie wybrał, więc musiała wybrać sama.
Inhan odpadał, bo słabo kontaktował. Nie byłaby w stanie się do niego zbliżyć, kiedy był… taki. Miała już jeden typ, ale i tak obiegła spojrzeniem wszystkich obecnych, ponieważ łatwiej było jej zatrzymać myślotok, skupiając się na konkretnych sylwetkach i analizowaniu ich.
Twarze, potem ubrania. Język ciała.
Da radę to zrobić. Potrzebowała się tylko uspokoić. Zrobi to i ucieknie do łazienki tak, jak planowała. Musiała tylko wrócić na ścieżkę, którą wytyczyła sobie wcześniej.
Da radę. Całowanie nie było przecież straszne. Ba, z pewnymi ludźmi było nawet cholernie przyjemne. Jak zamknie oczy, to może nawet wmówi sobie, że całuje Jacka. A jak nie będzie przyjemnie, to przecież nie zaboli, tak sobie wmawiała. Nie zamierzała robić tego dla zabawy.
Wszystko, żeby tylko nikt nie zobaczył tej taśmy.
Cel. Musiała obrać sobie cel i jemu poświęcić całą swoją uwagę.
A przecież Plotkara już jej jeden wyznaczyła, prawda?
Wreszcie odstawiła szklankę, spojrzała znów na Howarda.
Objęła wzrokiem jego twarz, zaczynając dostrzegać w nim tę złość. Nie potrafiła jednak teraz dać mu komfortu. Nie wiedziała jak, bo sama go w ogóle nie czuła. Zresztą, gdyby zaczęła zastanawiać się nad tym, co on o tym sądzi, to by się zawahała, a nie mogła się teraz wahać, nie kiedy udało jej się wreszcie złapać lichą bo lichą, ale równowagę.
UsuńSpróbowała się uśmiechnąć, ale znów jej nie wyszło,
— Nie pozwolę, żeby puściła to dalej. Nie patrz, okej? Nie dam rady tego zrobić wiedząc, że patrzysz — mruknęła, powoli wstając z krzesła i ocierając kąciki oczu. A potem poprawiła włosy i sukienkę, bo to były kolejne monotonne czynności, które ją stabilizowały. Wciąż drżała. Wciąż czuła się fatalnie, ale zaczynała znowu jasno myśleć. I miała teraz motywację, bo jeśli mogła zrobić cokolwiek, żeby nagranie pozostało wyłącznie w rękach Plotkary, to zamierzała to zrobić. Po prostu.
CLAIRE
Mimo tej całej motywacji, nie potrafiła wykrzesać z siebie rzeczywistej chęci. Pamiętała dobrze, że miała wybrać kogoś, kto według niej był najatrakcyjniejszy poza Jackiem, problem w tym, że… Przyglądała się tym wszystkim ludziom naprawdę długo podczas pierwszej rundy, a także przed chwilą, kiedy potrzebowała zaczepić się uwagą o coś konkretnego i zwyczajnie nikogo nie dostrzegała, nie w taki sposób.
UsuńPotrafiła przeanalizować i docenić urodę każdego z osobna na tej sali, obiektywnie stwierdzić, że nie było tu absolutnie nikogo, kto wyglądałby zwyczajnie.
Wszyscy błyszczeli, a ich twarze były godne okładek, co do tego nie miała najmniejszych wątpliwości.
Ale to niczego dla niej nie zmieniało. Nikt jej się nie podobał. Nie chciała na sobie innych ust ani dłoni niż te, które uwielbiały ją przez większość tego wieczoru.
Musiała więc dokonać wyboru na podstawie zupełnie innych kategorii, czyli stwierdzić, komu w tym gronie może potencjalnie zaufać. Potencjalnie, bo nie czuła się po tym wszystkim na siłach, żeby ufać komukolwiek faktycznie. Chciała mieć to za sobą i potrzebowała zdecydować się na kogoś umownie bezpiecznego, kto nie sprawi, że poczuje się jeszcze gorzej; bardziej przedmiotowo, niż już się czuła.
Zauważyła taką osobę wcześniej i mogła mieć tylko nadzieję, że jej intuicja jej nie zawodzi.
Ale kiedy miała ruszyć się z miejsca, poczuła opór i spojrzała znów na Jacka.
Prawda była taka, że nie chciała niczego bardziej, niż po prostu z nim stąd teraz wyjść, ale za bardzo bała się konsekwencji takiej decyzji. Bała się tego bardziej, niż tych pożal się Boże pocałunków, bo w końcu to tylko pocałunki, prawda?
Co z tego, że nie potrafiła całować ludzi bez emocji. Nie potrafiła robić tego dla rozwiania nudy ani dla przyjemności samej w sobie, bo żeby czuć przyjemność, musiała najpierw czuć coś głębiej. Przynajmniej sympatię. Mieć ku temu atmosferę i przeświadczenie, że to dobry moment.
Dlatego to całe ocenianie było bez sensu. Oczywiście, że najwyżej oceni Howarda. Choćby z tego powodu, że do niego zbliżyła się dlatego, że tego chciała, a nie dlatego, że kazała jej jakaś kretyńska kartka i strach przed oglądaniem samej siebie w tym apartamencie w towarzystwie.
Znów zrobiło jej się gorzej na samą myśl.
Niepewnie postawiła dwa kroki w stronę Jacka. Był taki wściekły, teraz to widziała. A kiedy dotknęła jego twarzy również poczuła, bo drżał na ciele. Skrzywiła się beznadziejnie, gładząc bezwiednie jego policzek. Raz i drugi.
Poczuła wyrzuty sumienia, a jej gardło zacisnęło się znowu.
— Przepraszam — wymamrotała, przesuwając opuszkiem kciuka po delikatnej skórze pod jego okiem. — Wolałabym wyjść, ale jeśli ktoś to zobaczy, to nie wiem, co się ze mną stanie — przyznała niechętnie, z rezygnacją. Potem zmusiła się, by odsunąć rękę, i siebie całą, nawet jeśli całe jej ciało przeciw temu protestowało.
— Nie patrz — poprosiła raz jeszcze, a potem ruszyła w stronę wcześniej obranego celu.
Nie wiedziała, czy to dobry pomysł. Obserwowała tę grupę wcześniej i działo się tam naprawdę dużo, ale ten jeden chłopak na ten moment wydawał jej się najlepszą opcją.
Wzięła głębszy wdech, zatrzymując się koło Haejina.
I zawahała się znów, bo co też ona najlepszego wyprawiała? Gdzieś tam stał Howard i mimo, że to było tylko głupie zadanie i że zmuszały ją do tego wyższe okoliczności, czuła jakby robiła mu świństwo. Wiedziała, że robi mu świństwo.
Mimo to zgięła się lekko przed Hae, oczyszczając lekko gardło. Nie wiedziała nawet, czy robi dobrze, bo jej wiedza na temat kultury Wschodu była bardzo okrojona i opierała się o to, że ta kultura jest bardzo zróżnicowana, a nie była w stanie określić, z którego regionu mogą pochodzić. Wolała jednak urazić go przypadkiem, przynajmniej starając się okazać mu szacunek, niż nie spróbować okazać go w ogóle.
— Przepraszam — rzuciła znów, choć nie była zaskoczona tym, ile razy dziś przepraszała. Z reguły przychodziło jej to łatwo. Zbyt łatwo. Odwróciła na moment spojrzenie, jakby znów chciała odnaleźć Howarda, ale powstrzymała się przed tym w porę. — Teraz moja kolej i…
UsuńStop. Nie tak. Musiała wziąć znów głębszy wdech.
— Będę szczera, tam obok stoi facet, którego bardzo lubię, i Ty prawdopodobnie również jesteś z kimś, kogo również lubisz, i ostatnie czego chcę, to…
Tragedia, jeszcze raz.
— Chciałabym mieć głęboko w poważaniu całą tę imprezę, i Plotkarę, i po prostu pójść do domu, ale nie mogę i jeśli już muszę kogoś całować, byłoby mi miło całować kogoś, kto szanuje granice.
Cud, wykrztusiła to. Przynajmniej część napięcia zeszła z jej ramion.
— Ja również je szanuję, więc decyzja oczywiście należy do Ciebie — dodała naprędce, czując się wciąż nerwowo. Wiedziała, że jest atrakcyjną dziewczyną i może powinna być trochę bardziej pewna siebie, ale wiedziała też jak niewiele ta atrakcyjność jest warta, kiedy ma się oczy otwarte tylko dla jednej osoby, więc nie potrafiła się teraz o to oprzeć.
Postarała się więc o lekki uśmiech, bo jakby nie patrzeć wszyscy płynęli tą parszywą łajbą.
— Przede wszystkim, mam na imię Claire — przedstawiła się, bo w tym wszystkim o tym zapomniała, a czuła że nie powinna, bo w życiu nie całowała kogoś, kogo imienia nie znała i nie zamierzała tego zmieniać. Zapiekła ją szyja i uszy, bo była pewna, że robi z siebie idiotkę i że pewnie wszyscy obok Hae ją obserwują. Skupiała więc wzrok na nim, żeby się w tym przypadkiem nie upewnić.
Z cichym westchnieniem wyciągnęła lekko dłoń w jego stronę.
— Wybacz, za dużo gadam.
Ostatecznie okazało się jednak, że nie miała się czego obawiać. Poza tym, że skopała zaimki, to chyba aż tak bardzo się nie wygłupiła, więc trochę się rozluźniła, bo intuicja jej nie zawiodła. Hae byli bezpieczną, komfortową osobą, co nieco ją uspokoiło, ale w tym samym czasie wzmogło tylko jej wyrzuty sumienia.
Na ich słowa wzruszyła jednak lekko ramionami, bo czuła się skołowana i zmęczona, i nie wiedziała, czego potrzebuje. Nie wiedziała nawet, co im na to odpowiedzieć, bo co mogła powiedzieć? Wystarczy, że nie uciekniesz?
W zasadzie… To nie był zły pomysł. Humor ją zawsze ratował i wyglądało na to, że oboje zgadzali się co do tego, że sytuacja jest upadlająca.
— Wystarczy, że nie uciekniesz — zaryzykowała więc próbę humoru, ale słyszała we własnych uszach, że zabrzmiała słabo mimo szczerych chęci. — Wtedy byłoby już całkiem upokarzająco.
Na szczęście udało jej się wyciągnąć z tym nich śmiech. Kamień z serca. Bardzo dobrze, że nie zamierzali uciekać, chociaż na tym etapie pewnie sama by się z tego koniec końców śmiała, bo nie zostałoby jej w sumie nic innego. Przeszła jej już ochota na płacz, przynajmniej chwilowo, bo podejrzewała, że kiedy zacznie znowu nad tym wszystkim myśleć, łzy do niej wrócą, cięższe i dwa razy bardziej gorzkie.
Tutaj jednak nie było się nad czym zastanawiać. Wystarczyło to po prostu zrobić, więc Claire wysunęła dłoń w stronę twarzy Hae, lekko ujmując ich pod podbródek i tym samym zachęcając ich nieśmiało, by się pochylili, bo nietrudno było górować nad nią wzrostem. Popatrzyła im w oczy, sprawdzając. Zerknęła w kierunku ust a potem znów górę, upewniając się. Pozwoliła im zdecydować, przysunąć się do siebie, i dopiero wtedy domknęła między nimi dystans, delikatnie obejmując w pocałunku ich dolną wargę, by zaraz musnąć też górną.
Nie było w tym pasji, bo jej nie czuła. Był jednak głęboki szacunek i uwaga, a przynajmniej tyle uwagi ile była w stanie z siebie wykrzesać, bo siłą rzeczy czuła się w tym bardzo odrealniona. Trochę dysocjowała, nie potrafiąc tego do końca powstrzymać, ale to nie znaczyło, że zamierza odnieść się do nich w tej sytuacji bezosobowo. Byli osobą, która zasługiwała na szacunek i bycie potraktowanymi z należną im godnością, więc nie starała się pogłębiać tego kontaktu, ani sięgać po zbyt wiele. Nie chwytała, nie wymagała, ani nie brała. Zamiast tego przesuwała ustami po ich ustach z pieczołowitym skupieniem, doceniając że dawali jej możliwość prowadzenia, odbierając tylko to, co byli skłonni jej zaoferować.
UsuńNa kartce wyraźnie widniało make out session, ale wcale nie zamierzała się do tego posuwać, bo czuła, że i tak już wiele robi wbrew sobie, a Haejin równie wiele jej oferowali, zgadzając się pomóc jej w zadaniu. Nie nadużyje ich uprzejmości, a jeśli Plotkara będzie niezadowolona, to…
Nie wiedziała co. Więcej nie potrafiła z siebie dać.
Nie przeciągała więc tego zbędnie, tylko raz kreśląc opuszkiem kciuka krzywiznę ich szczęki, nim odsunęła się na odległość oddechu.
— Dziękuję, Haejin — powiedziała, cofając również dłoń, a potem postępując krok w tył. — Za pozwolenie. Doceniam to. I jeszcze raz przepraszam.
Posyłając w ich stronę lekki uśmiech, skłoniła się znów, unikając ze wszystkimi kontaktu wzrokowego, a potem czmychnęła z powrotem w kierunku swojego miejsca, bo zdecydowanie przeceniła swoje możliwości w kwestii całowania obcych ludzi.
Hae zrobili wszystko dobrze i była im za to bardzo wdzięczna, ale i tak nie mogła odeprzeć wrażenia, że nie chce powtórzyć tego nigdy więcej, to znaczy zbliżyć się do kogoś pod presją. Musiała to jednak zrobić jeszcze raz, i choć w pierwszej chwili postanowiła, że Inhan nie padnie ofiarą jej zadania, to zwyczajnie nie umiała się teraz zwrócić z tym do nikogo innego.
Ku jej zdziwieniu stali z Jackiem obok siebie. Nie wiedziała, czy wymienili między sobą jakieś słowa i w ogóle czuła się jakby przyglądała się temu wszystkiemu z boku, przewijając bardzo nieprzyjemny sen, który przecież nie tak dawno był słodki jak miód.
Zatrzymała się przed Inniem, a widząc realizację w jego oczach, skrzywiła się lekko.
— Przepraszam — rzuciła, nie wiedziała już który raz tego dnia. Miała ochotę przepraszać, przepraszać i jeszcze raz przepraszać. Zwłaszcza Jacka, na którego nie była w stanie nawet spojrzeć, bo bała się zobaczyć w jego oczach tę złość skierowaną pod jej adresem. Ocenę. Zawód. Może nawet obrzydzenie. — Próbowałam całować innych, ale to nie dla mnie.
Paradoksalnie jednak pocałowanie Kima wydało jej się trudniejsze, głównie dlatego, że miała do niego tak dużo niewinnej, zupełnie czystej miłości, która sprawiała, że czuła się jak najgorsza osoba na świecie, rozważając w ogóle naruszenie jego strefy komfortu w taki sposób, w stanie w którym się znajdował.
Ale nie mogła zrobić tego z nikim innym. Próbowała i po prostu nie mogła, bo coś wewnątrz niej stało na krawędzi przez ten cały czas i nie była pewna co się stanie, kiedy wreszcie upadnie.
— Upiekę Ci w zamian całą blachę Twoich ulubionych babeczek, słowo.
Starała się nie zauważyć tego jak spojrzał w stronę Howarda. Czy on właśnie szukał u niego zgody? Potwierdzenia? Czego on u niego szukał?
— Mam nadzieję, że nie będziesz tego pamiętał — mruknęła tylko, zaciągając kosmyk jego włosów za ucho. — A jeśli będziesz, to potraktuj to jako ostateczny sprawdzian dla swojej orientacji, okej?
I wtedy się do niego nachyliła, ostrożnie dotykając jego ust swoimi. Czuła na jego wargach i w oddechu ślad alkoholu i skręcił jej się od tego żołądek, bo przypomniała sobie, że wciąż nie wiedziała, co było w tych drinkach. Całowała go powoli i motylą lekkością, nie trzymając w żaden sposób, tak by mógł się od niej odsunąć, kiedy tylko poczuje taką potrzebę.
To było… Bardziej gorzkie, niż się spodziewała. Była zażenowana, zła; na siebie, na tę całą imprezę, na jej organizatorkę, a przede wszystkim miała poczucie niesprawiedliwości, bo z Kimem nigdy nie powinni się w ogóle znaleźć się w takiej popieprzonej sytuacji.
UsuńŻywiła jednak nadzieję, że wbrew temu, jak niekomfortowe to były okoliczności, on czuł się z nią tak samo bezpiecznie, jak ona z nim, bo co by się nie działo, to był w końcu Inhan. Nie obawiała się, że będzie między nimi później niezręcznie, ani że zaszkodzi to w jakikolwiek sposób ich przyjaźni, bo nie było między nimi miejsca na podobne niepewności.
Bardzo chciała w to teraz wierzyć.
Od niego również odsunęła się dość szybko. Zdecydowanie za szybko, by można to było nazwać sesją. I ponownie miała to w nosie.
Odetchnęła, przypominając sobie, że miała ich jeszcze ocenić. No tak.
Tym razem nic jednak o liczbach, więc prychnęła bezwiednie pod nosem.
— Cały ten ranking nasza szanowna organizatorka może o kant dupy rozbić, bo Jack to jedyna osoba, którą chciałam całować, więc to oczywiste, że wybiorę jego. Zresztą, nie prowadzę żadnego rankingu. Każdy pocałunek był ważny. Hae byli wobec mnie bardzo uprzejmi i jestem im za to bardzo wdzięczna. Inhan to mój najlepszy przyjaciel i wyświadczył mi właśnie ogromną przysługę kosztem swojego komfortu, więc nie wiem jak mu się za to odpłacę. A Jack…
Westchnęła, spoglądając wreszcie na Howarda odkąd zaczęła się ta cała farsa.
— Jack podarował mi coś wyjątkowego, a ona to zdeptała, więc mam nadzieję, że jest z siebie zadowolona.
Na tym skończyła, czując jak odpływa z niej resztka sił i iskra złości, która zgasła szybciej, niż zdążyła błysnąć. Na jej miejsce wstąpiła wreszcie dziwna obojętność i pustka, których nigdy przedtem nie czuła.
Była to pewna ulga, więc jedyne, co zrobiła, to zajęła znów swoje miejsce, bo nie chciała już nawet uciekać do tej łazienki.
A więc taką cenę płaci się za przekraczanie pewnych granic.
Mogło być gorzej.
CLAIRE, finally at peace
Kiedy z ust Claire padły słowa nie możemy iść, Jackson wiedział, że za moment będzie świadkiem bardzo nieprzyjemnych zdarzeń.
UsuńNie przyjmował do wiadomości, że czegoś mu nie wolno. Dobrze wiedział, że Plotkara siedzi gdzieś zaszyta i z obłędnym uśmiechem obserwuje ludzi znajdujących się na sali, jednocześnie dyktując im sztywne warunki, ale wciąż nie potrafił przełknąć faktu, że musiał tu zostać bo tak. Słowo nie nigdy nie leżało w podręcznym słowniku Jacksona, więc teraz niechętnie zatrzymał się w miejscu, wbity w marmurową posadzkę słowami Claire. Bo szczerze nie spodziewał się, że cokolwiek będzie w stanie zmusić ją do wykonania zadania. Ani skołowany przyjaciel, ani groźba, której pokrycia nie mogli być do końca pewni. Dla niego prostym było pomyślenie, że Plotkara manipuluje informacjami, które posiada, że mogą one być niepełne. Nietrudno było coś sfałszować. On sfingował własną śmierć i nikt, przez rok, się nie zorientował.
Obserwował nieobecnym wzrokiem Claire. To jak pociąga łyk wody ze szklanki. To jak drżą jej dłonie. To jak jej wzrok sunie po pozostały gościach. Czego tak właściwie chciała się dopatrzeć?
Zmarszczył brwi, a dłonie zwinęły się ciasno w pięści.
Co miały jej dać kilkuminutowe obserwacje, kiedy on wiedział z jaką łatwością większość z nich przywdziewa maski i udaje kogoś, kim nie jest. Robił to wielokrotnie, i ilekroć udawał kogoś zupełnie innego, osoby jak Claire, szczere i pełne naturalnej ufności, łatwo łapały przynętę. Dla wielu to była prosta gra pozorów.
Gdy jej wzrok zatrzymał się wreszcie na niej, starał się zepchnąć złość na dalszy plan, by przypadkiem nie odebrała jej personalnie. Ostatnim czego chciał, to Claire mająca wyrzuty sumienia z jego powodu. Nic z zaistniałej sytuacji nie było jej winą. Mógł obwiniać jedynie samego siebie, że nie był mądrzejszy i dał się ponieść chwili.
Nie patrz…
Patrzył. Nie potrafił spełnić jej prośby i skierować uwagę w innym kierunku. Patrzył jak przemieszcza się przez środek, w tylko sobie znanym kierunku. Próbował wyprzedzić jej ruch, ocenić do kogo mogła się skierować, nie znając tutaj nikogo prócz Inhana.
Miał w nosie to nagranie, istniały gorsze rzeczy jak seks taśma… Może dlatego, że miał na sumieniu znacznie gorsze występki, ciężko było mu zrozumieć przejęcie Claire i stres, który odczuwała w związku z taśmą. Nie pojmował jak coś takiego mogło ją sparaliżować tak mocno, że była gotowa wykonać posłusznie wyznaczone zadanie. Nawet jeśli nagranie istniało i było na nim cokolwiek widać, nie mieli czego się wstydzić. Nie zrobili przecież niczego niestosownego.
Jego tętno podskoczyło, gdy Claire zatrzymała się przy nieznajomym mu Azjacie. Nie rozpoznawał jego twarzy i był pewien, że nigdy wcześniej nie widział go na żadnym istotnym wydarzeniu. Nie wiedział, czy to lepiej, czy gorzej.
Gorzej. Nie miał nad tym kontroli i to doprowadzało go do szaleństwa. Żałował, że sam nie wybrał. Nie sądził, by wybór był prostszy dla Claire, ale byłby prostszy dla niego, gdyby wybrał kogoś kogo znał. Nie wiedział, czy przemawia przez niego złość, czy zazdrość. Może jedno i drugie.
— To twoja wina. — wypalił przez zaciśnięte zęby, na moment przenosząc, ciężkie, gniewne spojrzenie na Inhana. Postąpił ku niemu krok, górując nad niskim Koreańczykiem. Palce zaciskał boleśnie, paznokcie wbijały mu się w skórę. — Gdybyś nie był pieprzonym egoistą i poszedł po dobroci, Claire by tego nie zrobiła.
To była w połowie prawda. Claire rzeczywiście nie chciała zostawić Inhana samego, jej troska w kierunku przyjaciela była na tyle duża, że była gotowa tkwić na tej imprezie, ale Jackson wiedział, że przede wszystkim obawiała się tej cholernej taśmy.
— Skoro bywałeś na tych imprezach, mogłeś jej tutaj nie zapraszać. Wiesz jaka Claire jest.
Inhan wbił w niego zamglone spojrzenie. Jackson potrzebował zrzucić winę na kogoś innego. Potrzebował rozładować ładunek, który spoczął mu pod mostkiem, ciężki i kłujący. Dlatego słowa chłopaka trafiły dokładnie tam, gdzie piekło najbardziej.
Jackson niewiele myśląc złapał go za poły marynarki, czując buzującą pod skórą złość. Chciał go uderzyć, chciał zmazać ten poczciwy wyraz malujący się cały czas na jego twarzy, utwierdzający go w tym, że chłopak był niczemu winien, bo tak samo jak Claire, padł ofiarą manipulacji Plotkary.
UsuńPuścił go odsuwając się o dwa kroki, biorąc łapczywy głębszy oddech. Musiał się opanować. Dla dobra Claire, by w ogóle chciała jeszcze na niego spojrzeć i by samemu nie popełnić głupstwa. Pod wpływem emocji łatwiej było stracić kontrolę, a świadomość, że ucieczka w otumanienie i zapomnienie była pod ręką, niczego nie ułatwiała. Wiedział do kogo mógłby się zwrócić i dostałby to z czym przez rok tak usilnie walczył. Nie czułby wtedy niczego, ani zazdrości, ani tego głupiego poczucia, że to co dzielił z Claire w apartamencie, było ulotne i zostało zburzone jak domek z kart.
Choć stał dalej, widok warg Claire splecionych z wargami innego mężczyzny wwiercał mu się w świadomość. Jej dłoń na policzku innego. Jej drobne ciało, przy innym ciele… Ale nie zamknął oczu, nie odwrócił spojrzenia. Był zawieszony pomiędzy chęcią podejścia, przerwania tego, a uszanowaniem decyzji Claire. W jego odczuciu trwało to zbyt długo. Jego mięśnie grzbietu były tak napięte, że czuł jak drętwieją i mrowią nieprzyjemnie.
Kiedy Claire w końcu wróciła na jego orbitę i stanęła przed Inhanem, Jackson dopiero wtedy odwrócił spojrzenie, by zebrać się w sobie i by nie doszukała się w jego oczach tych wszystkich obrzydliwych emocji, których nie potrafił w sobie zwalczyć. Nie chciał, by go takim widziała - pozbawionym kontroli, stojącym na granicy rozsadzenia, a zatracenia się w znanych sobie rozwiązaniach.
Inhan natomiast miał wrażenie, że całe zdarzenie działa na niego jak kubeł zimnej wody. Wciąż było mu okropnie gorąco, policzki go piekły, a w głowie wyraźnie mu wirowało. Natomiast złość Howarda nie była katalizatorem. Nie przyjął do siebie jego słów, jego dłoni szamoczących za marynarkę. Dopiero, kiedy Claire do nich wróciła, zrozumiał, że… niewiele rozumie z tego co dzieje się wokół niego. Nie rozumiał chorej gry, która prowadzona była w tle. Nie rozumiał czego Claire tak bardzo się obawiała, że gotowa była całować się z losowymi ludźmi. Okej, siebie nie uważał za losowego, ale wciąż to było… dziwne. Chyba nigdy, na przestrzeni całej ich znajomości, nie przewidział, że kiedykolwiek poczuje usta Claire na swoich.
Jego brwi poszybowały do góry, gdy wspomniała o ostatecznym teście orientacji, jakby faktycznie tego potrzebował… jakby potrzebował testować to na niej.
Nie wiedział, czy będzie to pamiętał. Istniała mała szansa, że większa część imprezy będzie migotać w jego wspomnieniach jako mglista, bezkształtna całość. Chociaż nie wiedział, czy dało się zapomnieć pocałunku swojej przyjaciółki.
Dopiero wtrącenie o babeczkach, wywołało w nim lekki, groteskowy śmiech.
Pocałunek był krótki, pozbawiony cienia namiętności, ale on również nie potrafił wykrzesać z siebie chęci większej ponad to, że chciał jej pomóc i nie utrudniać niczego. Dlatego stał nieruchomo pozwalając jej przejąć inicjatywę.
Jackson spojrzał ponownie na Claire, dopiero wtedy, kiedy obwieszczała swoje porównanie, bo przecież oto się rozchodziło w całym zadaniu. Przez chwilę zastanawiał się, czy Plotkarze chodziło, by uprzykrzyć jej życie, czy to miała być szpilka wymierzona w niego. Przez chwilę nawet żałował, że kiedykolwiek wsiadł w samolot powrotny ze Szwajcarii.
UsuńWykrzesał z siebie coś na kształt uśmiechu, licząc że faktycznie tak to wygląda, a nie jak krzywy grymas. Chciał ją przytulić, ale nie chciał wywierać presji bliskości. Nie wiedział, czy miał do tego prawo, ale chciał być blisko. Potrzebował poczuć jej ciepło na swojej skórze, jakby musiał się upewnić, że Claire jest wciąż prawdziwa i obecna.
Gdy usiadła na krześle, Jackson wziął kolejny głębszy oddech i usiadł obok niej. Przez chwilę w ciszy się jej przyglądał, po czym wyciągnął ku niej otwartą dłoń, na wnętrzu której widniały delikatne ślady po zaciskających się paznokciach.
Chciał dać jej szansę podjęcia decyzji, czy życzy sobie jego dotyku, czy ma zostawić ją w spokoju.
Jackson wiedział jedno, nie chciał nigdy więcej widzieć jej z kimś innym, jak on sam.
— Byłaś dzielna.
Jego głos był nieco ochrypły, jakby wcześniejsza złość rozszarpała mu struny głosowe; cichy i nieco niewyraźny, ale nie wiedział co więcej mógłby jej w tej chwili powiedzieć. Chciał ją stąd zabrać, zamknąć się z nią w sypialni własnego, bezpiecznego apartamentu i nie wychodzić stamtąd przez długi, długi czas.
Jack
Jack miał naprawdę wiele szczęścia, że Claire była tak pochłonięta swoim zadaniem, że nie zauważyła, jak łapie Inhana za poły marynarki z tą surową złością i jeszcze więcej, że ostatecznie udało mu się tę złość powściągnąć, bo nawet gdyby nie zauważyłaby tego od razu, to ślad na skórze Kima powiedziałby je wszystko, co powinna wiedzieć.
UsuńI wtedy już nic nie ocaliłoby tego wieczoru, ba. Nie byłaby pewna, czy cokolwiek ocaliłoby tę nić, która oplątała się wokół nich zaskakująco szybko, a teraz była poddawana siermiężnym testom. Takim, jakim nigdy nie powinna być poddawana relacja tak świeża i niepewna, jak ich.
Znali się naprawdę krótko, a przed to nie mieli okazji dowiedzieć się o sobie wielu rzeczy. Mimo to udało im się dziś dostroić do jednej częstotliwości i uchwycić coś, czego nie doświadczyła nawet podczas dwóch lat związku z byłym chłopakiem.
Problem w tym, że teraz wydawało jej się, jakby to wszystko przydarzyło się komuś innemu, w zupełnie innym życiu. Spojrzała najpierw na wyciągniętą dłoń Jacka, a potem na jego twarz, utwierdzając się jedynie w przekonaniu, że nie czuje już żadnej z tych przyprawiających o zawrót głowy emocji, które czuła na tarasie, w apartamencie, w windzie. Jej serce nie zgubiło rytmu, gdy zawiesiła wzrok na jego oczach i zorientowała się, że on już patrzył. Nie było tego napięcia, które do tej pory przyjemnie pociągało ją za nerwy, sprawiając że jeszcze w drodze na salę nie była pewna, czy kiedykolwiek będzie potrafiła zbliżyć się do niego bez tych charakterystycznych motyli w brzuchu.
Teraz nie była pewna, czy w ogóle chce się jeszcze do niego zbliżać — ta świadomość zakuła ją głęboko, boleśnie za mostkiem, bo uświadomiła sobie, jak poważnie uszkodziła ich ta przeklęta impreza. Dostali od losu coś szczególnego, coś co zdarza się ludziom tylko czasem, a potem zostało im to odebrane, nim zdążyli się tym oboje nacieszyć.
Chwilę temu była przekonana, że nie będzie już płakać, że nie czuje już niczego, co mogłoby szarpnąć ją za serce, ale najwyraźniej była w błędzie, bo oczy zapiekły ją zdradliwie, więc wzięła głębszy wdech i przetarła powieki, by nie dać łzom popłynąć.
Wzdrygnęła się, gdy ją pochwalił, bo nie czuła się wcale dzielna, ani wtedy, ani teraz. Nie miała też potrzeby bycia przez niego chwaloną, bo w tej chwili była skłonna określić się wieloma innymi epitetami. Gorszymi. Dużo gorszymi. Nie sądziła też, że to co zrobiła zasługuje na jakiekolwiek uznanie. Wszystko to było po prostu obrzydliwe, a ona w tym lawirowała, bo ktoś ją zastraszył jak dziecko.
— Byłam żałosna — rzuciła więc w odpowiedzi, zaskoczona jak jednostajnie i równo te dwa słowa odbiły się na jej podniebieniu w porównaniu do tego, co wychodziło z niej przez ostatnie minuty.
Jak oni wszyscy. Wszyscy byli żałośni, siedząc tutaj i wracając co roku po kolejną dawkę poniżenia dla uciechy jakiejś anonimowej wariatki.
Wsunęła dłoń w jego, bo czuła, że mimo że siedział tuż obok, jest między nimi zimniej, bardziej odlegle. Musiało jej się wydawać, albo po prostu chłodził ją tak dopiero co przeżyty stres, którego nie zdążyła przetrawić, ponieważ kiedy tylko zamknął wokół niej palce, przeszył ją dreszcz.
Nie taki jak wcześniej, powierzchowny i podszyty oczekiwaniem. Ten sięgnął głębiej, przebijając się przez bałagan w jej głowie oraz chwilowe wypalenie wywołane gwałtowną plejadą emocji, którymi wypełniona była ostatnia godzina. Ulga przepłynęła przez nią jak ciepły prąd, rozpraszając ten straszliwy ziąb wewnątrz niej i prawie odetchnęła na głos, bo na moment rzeczywiście uwierzyła, że to co między sobą dziś poruszyli, zostało bezpowrotnie stłamszone okolicznościami.
Nie wróciło do niej napięcie, ani te głupie motyle, za to znów uziemiał ją tym prostym dotykiem, regulując jej system nerwowy, a także wszystko to, co w niej wyło i z czego nawet nie zdawała sobie do teraz sprawy. Nie zdawała sobie sprawy, że czuje się tym wszystkim cholernie skrzywdzona. Wszystko przytłumił w niej strach. Kiedy napłynęło go zbyt wiele, po prostu się wyłączyła.
Spojrzała na niego znów i dotarło do niej wtedy, że go potrzebuje, że potrzebuje bezpiecznego miejsca, którym się dziś dla niej stał. Potrzeba była nagła, silna i cholernie ją zaskoczyła. Pomału przestawała nadążać za tym, co się w niej kłębi, przestawała to również rozumieć, ale była tak wymęczona tym wieczorem… Na tym etapie nie starała się nawet próbować tego zrozumieć.
UsuńUzmysłowiła sobie, że nie chciała wcale uciekać do łazienki, ani wynajętego apartamentu, ani nawet do domu. Uderzyła w nią świadomość, że może uciec po prostu do niego i to była niemal groteskowa myśl, bo ostatni raz uciekała do kogoś jako małe dziecko, więc tę koncepcję miała po prostu nieoswojoną w dorosłości.
Nie dając sobie czasu na namysł (mogłaby się przypadkiem rozmyślić), puściła jego dłoń, tylko po to by podnieść się z krzesła i zbliżyć do Howarda, trochę niezręcznie wchodząc mu między uda. Ostatecznie przysiadła na jego nodze i zwyczajnie przylgnęła do niego ciasno bokiem, kuląc się, a potem opierając skronią o jego obojczyk.
Tak. Tak było dobrze.
I znów miała w nosie, co ktoś może sobie o tym ewentualnie pomyśleć, bo była przekonana, że nic nie ośmieszy jej już bardziej na tej sali. Nie mogła czuć się już bardziej odsłonięta, niż odsłoniło ją to głupie zadanie oraz fakt, że przypadkowo nagrała cholerną sekstaśmę.
Sekstaśmę. Ona.
Boże, gdyby tak się nie bała, może nawet mogłaby się z tego śmiać, ale teraz było jej do śmiechu daleko, więc intuicyjnie zaciągnęła się zapachem Jacka, miejsce dla dłoni znajdując pod połą marynarki na jego piersi. Kciukiem zaczęła gładzić jedwabny materiał szkarłatnej koszuli nad sercem, ponieważ powoli zaczynała dostrzegać w tym wszystkim więcej niż tylko siebie.
— Przepraszam — wymamrotała znowu, nie licząc już nawet, który to raz.
Za to, że na jakiś czas przestała go widzieć.
CLAIRE
Minsoo przypatrywał się wydarzeniom imprezy z niewzruszonym wyrazem twarzy. Siedział cicho, nie odzywając się nawet do siedzącej obok niego Ari, bo uznał, że to w tej chwili było najmądrzejszym posunięciem — bycie niezauważonym i nieciekawym na tyle, aby uwaga uczestników skupiona była gdzieś indziej, gwarantowało mu też w jakimś stopniu ochronę od wzroku Plotkary. Także obserwował uważnie, ale starał się za wszelką cenę być jedynie tłem dla… najciekawszych wydarzeń. Choć ciekawymi sam Minsoo raczej by nie nazwał.
UsuńJego wzrok najczęściej podążał za Inhanem. Wydawał mu się taki młody, młodszy od innych tu obecnych, może ze względu na kruchą sylwetkę czy niepewność przebijającą w głosie. Przypominał mu jego brata, Mingiego, a idąc dalej, niego samego, gdy przed laty przyjechał sam do Nowego Jorku z jedną, rozklekotaną walizką i sercem pełnym marzeń.
„Uciekaj stąd”, myślał. Miał ochotę warknąć mu to prosto do ucha, ale przecież nie mógł. Naiwny Minsoo z przeszłości zrobiłby to bez wahania, ten jednak posiadał sekrety, na których ujawnienie nie mógł sobie pozwolić. Byłoby to głupie, niepotrzebne i tak w zasadzie, co za różnica. Jeśli Inhan był choć w połowie takim naiwnym, uroczym durniem, jakim był Minsoo, nie było nic, co mogło go uchronić od podobnych błędów.
Gdy zobaczył swoje imię na tarczy, nie drgnął, ale ręka, która sięgała po elegancką kopertę, zatrzęsła się nieznacznie. Serce tłukło w pierś tak mocno, że nie zdziwiłby się, gdyby i Yechan, i Ari, którzy siedzieli najbliżej, mogli to usłyszeć, a kiedy jego wzrok potoczył się po słowach na karcie… chyba pominęło uderzenie. Albo kilka. Albo w ogóle przestało bić.
— Mój drogi Minsoo, powiedz na głos to, co wszyscy wiemy… — przeczytał. Czy jego głos faktycznie brzmiał tak słabo, jak mu się wydawało? — Kochasz wciąż Ari, prawda?
Może gdyby miał więcej czasu na obmyślenie planu, byłby w stanie ograć to tak, by wyjść z tego z twarzą. Tak, aby nie narobić i sobie, i Ari jeszcze większych problemów, a jednocześnie nie zwiększyć przepaści, która dzieliła ich od lat, a o której zmniejszenia pragnął przecież tak bardzo. Nie było dobrej odpowiedzi, każda tworzyła bałagan innego rodzaju.
Ale była tylko jedna prawda
— Tak — powiedział spokojnie, wsuwając kartkę z powrotem do koperty, a potem odłożył ją na stolik.
Wdech, wydech, Minsoo. Naiwny, uroczy durniu.
Minsoo
Działał impulsywnie, jak wiele razy wcześniej. Nie dbał o to, co mogłoby wydarzyć się po tym, gdy tak jawnie i idiotycznie podrzucał wyzwanie Plotkarze. Spodziewał się wszystkiego począwszy od ujawnienia najbardziej krępujących sekretów (choć tych, które nie ujrzały jeszcze światła dziennego, było już naprawdę niewiele), po wyrzucenie go z tej cholernej imprezy. Co przyjąłby zapewne z nieskrywaną ulgą. To, czego nie wziął pod uwagę to faktu, że wraz z przypaleniem pierwszej kartki, ściągnie na siebie widmo zmierzenie się z czymś o wiele mocniejszym niż dobrowolna zgoda na przekroczenie własnych granic. Na początku Yosoo naprawdę się ucieszył. Może nawet za bardzo, bo przez pierwszą chwilę siedział z tym swoim zadowolonym uśmiechem, jakby właśnie dostał wreszcie coś, co mogło oderwać jego uwagę od całej reszty tego chorego wieczoru. Zadanie brzmiało jak coś, z czym bez większego trudu powinien sobie poradzić, więc nie widział powodu, żeby się nad nim dłużej zastanawiać. Tyle że z każdą kolejną minutą oczekiwania entuzjazm powoli z niego uchodził.
UsuńIm dłużej czekał, tym wyraźniej docierało do niego, że to, co jeszcze przed chwilą wydawało się tylko kolejnym punktem w grze - jej łatwiejszym wariantem, miało swoje konsekwencje. Zaczął wracać myślami do tego, co właściwie miał zrobić, i nagle nie wydawało mu się już ani trochę zabawne. Yosoo lubił sądzić, że był gotowy na wszystko. Że niezależnie od tego, co miało go jeszcze spotkać, będzie w stanie zrobić dokładnie to, co pozwoli mu zadbać o własne bezpieczeństwo. Swoje i Chana, bo przecież już wiele miesięcy temu zrozumiał, że spośród wszystkich znanych mu osób, to właśnie on był jedyną, o którą Soo martwił się bardziej niż o siebie samego.
Ale może, wbrew temu, co tak uparcie próbował sobie wmawiać, nawet on - w całej nienawiści skierowanej do świata - miał w sobie jeszcze trochę ludzkich odruchów. Potrząsnął głową, jakby próbował odpędzić od siebie tę niewygodną myśl. Nie chciał się nad tym zastanawiać. Nie teraz.
(...)wybierz osobę, której dziś zepsuje dzień, odczytał zadanie na głos, choć przecież wcale nie musiał. Mógł zachować treść dla siebie, ujawniając jedynie swój wybór, ale… nie byłby sobą, gdyby nie zamienił tej chwili w kolejne, zupełnie niepotrzebne przedstawienie.
— Mam kilka typów, bo część z was naprawdę mnie wkurwiła — przyznał otwarcie (co nie było aż tak dalekie od prawdy). Ujawnianie sekretów swoich przyjaciół, nieuzasadniona agresja, przekraczanie cudzych granic. Och, najchętniej posłałby ich wszystkich w diabły. Było w tym oczywiście trochę hipokryzji, zwłaszcza biorąc pod uwagę to, co sam właśnie wyprawiał, ale Yosoo nie potrafił pozbyć się niechęci do widoku ludzi, którzy pozwalali Plotkarze prowadzić się za rękę jak marionetki. Im dłużej to trwało, tym trudniej było mu na nich patrzeć. — Zastanówmy się…
Choć doskonale wiedział, co i tak zamierzał zrobić, postanowił jeszcze odrobinę przeciągnąć swój moment. Wstał od stołu i ruszył kilka kroków w bok, aż znalazł się tuż za plecami jedynej osoby, która potrafiła wyprowadzić go z równowagi samą swoją obecnością.
Trzy oddechy, zaciśnięcie dłoni, by opanować nagły przypływ naturalnej nerwowości. I odrobina wiary w to, że własna gra nie zaprowadzi go na samo dno.
Zatrzymał się za krzesłem Seojuna, a potem powoli zacisnął dłonie na jego oparciu, patrząc na niego z góry.
— Jak myślisz? — zapytał, pochylając się nisko, tuż nad jego ramieniem. — Twoje parszywe życie jest czymś, co dałoby skopać się jeszcze bardziej?
yosoo trochę taki rozchwiany sajko
W momencie, w którym ciało Claire przylgnęło do jego własnego, dopiero wtedy poczuł jak bardzo, w rzeczywistości był spięty. Jej ciepło przebijało się przez gładki materiał koszuli, promieniując i rozgrzewając skórę, rozluźniając sztywne mięśnie, które cały czas były w gotowości na kolejne niespodziewane zdarzenia.
UsuńInstynktownie objął ją ramionami, zamykając pomiędzy nimi i tym samym odcinając od otaczającego ich chaosu, który, odnosił wrażenie, pogłębiał się z każdą kolejną minutą. Wiedział z doświadczenia, że będzie się on kumulował, gęstniał, aż Plotkara stwierdzi, że czas na finał, w którym to wszystko dojdzie na szczyt, a później pozostawi po sobie gorzki, nieprzyjemny posmak, którego przez wiele dni, jak nie tygodni, ciężko się pozbyć.
Wsparł policzek o czubek jej głowy, wdychając zachłannie zapach, który wciąż wokół siebie roztaczała; zapach który koił rozedrgane nerwy i przywodził na myśl samo dobro i miłe chwile.
Cieszył się, że postanowiła do niego wrócić, choć spodziewał się, że odtrąci jego dłoń i towarzystwo i będzie tkwić tu tylko i wyłącznie ze względu na okoliczności. Mylnie ocenił jej stres i lęk, z odtrąceniem i dystansem. Poczuł ulgę nawet jeśli nieszczęsna impreza dalej trwała. Ale Claire była przy nim, chciała jego bliskości i to, póki co mu wystarczało.
Przeprosin natomiast się nie spodziewał, bo jeśli już ktoś kogoś powinien przepraszać, to on powinien znaleźć się na tej pozycji. On przyprowadził ją na to wydarzenie, nieświadomie wciągając w obrzydliwą grę, która toczyła się od kilku lat. On nie ostrzegł jej wystarczająco, o tym co może się tutaj wydarzyć. Może gdyby jego objaśnienia były dostatecznie dobre, może wtedy Claire w ogóle nie zdecydowałaby się towarzyszyć tego wieczora. Dla niej byłoby tak lepiej, nie musiałaby martwić się stanem swojego przyjaciela, nie musiałaby martwić się nagraniem z apartamentu. Ale nie zdołał powstrzymać samolubnej myśli, która mimo wszystko zanurzała się w głębokim zadowoleniu, na wspomnienie niezwykłego zbliżenia, którego doświadczyli. Chciał skupiać się tylko na tym, co czuł mając ją w swoich ramionach, czując jej pocałunki, dotyk drobnych dłonią na własnej skórze… Chciał zatopić się we wspomnieniu jej ciała, prześledzić mapę krzywizn, która nakreśliła się w myślach. Chciał ponownie czuć pełnię zrozumienia, to delikatne połączenie, które sprawiało, że chciał tylko dawać i dawać, jednocześnie czując, że jest obdarowywany równą, pieczołowitą czułością.
— Nie masz za co. — odpowiedział, odchylając głowę na tyle, by móc na nią spojrzeć.
Gładził jej ramię, spokojnym równym tempem, licząc że faktycznie znajdzie przy nim odrobinę wytchnienia od tego, co ich otacza.
Chciałby móc zapewnić ją, że to wszystko zaraz dobiegnie końca, ale nie mógł jej tego zagwarantować. Wieczór trwał już kilka godzin, ale póki Plotkara nie wystrzela się ze wszystkich swoich chorych pomysłów, musieli tu tkwić.
Jack
Yosoo prowokował nad wyraz często. Przesuwał granice, sięgał po wątpliwie przyjazne rozwiązania, nawet wtedy, gdy miał do dyspozycji te, które nie niosłyby za sobą żadnych szkód. W swoim przekonaniu, odpłacał światu jedynie tym samym, z czym od lat sam musiał sobie radzić, ale… było to pewnie jedno z tych stanowisk, w którym nikt nie pokładałby zbyt dużej wiary. Miał na koncie znacznie więcej grzechów i cudzych krzywd niż chciałby przyznać (choćby przed samym sobą). Czy był więc człowiekiem, któremu warto było oddać w ręce własne bezpieczeństwo? Tylko pod paroma warunkami…
UsuńAle jednak…
Może i Yosoo miał moralność, którą od dawna traktował dość wybiórczo, ale nawet on miał gdzieś tę swoją cienką, ledwo widoczną granicę, której nie zamierzał przekraczać. Nie potrafił świadomie wystawić kogokolwiek Plotkarze prosto pod nos. Nawet jeśli tym kimś miał być Seojun. Mógł uprzykrzać mu życie, prowokować go, wbijać szpilki dokładnie tam, gdzie bolałyby najbardziej i robić to tak długo, aż któryś z nich straciłby w końcu cierpliwość. To byłoby ich. Ich konflikt, ich zasady, ich konsekwencje. Występowali przeciwko sobie jak równy z równym. Nie zamierzał pozwolić komukolwiek na to, by wygrał tę rozgrywkę za niego.
Wiedział to od początku.
To właśnie dlatego, nie odwlekając dłużej czegoś, od czego i tak nie zamierzał uciekać, wyprostował się niechętnie i ruszył dalej, mijając kilka kolejnych krzeseł.
— Trzymaj łapy i język na smyczy — ostrzegł jedynie — żadnych sztuczek.
A potem chwycił Sunghoona za koszulę, pochylił się i pocałował go. Niechętnie i gwałtownie, jak gdyby wierzył, że jeśli tylko zrobi to wystarczająco szybko, zdoła oszukać własny umysł i przekonać go, że nic, to właśnie robił, wcale się nie wydarzyło.
Soo, który ma nadzieję, że każdy doceni teraz jego dobre serce ;/
Nie istniał żaden powód niechęci Seojuna do Yosoo. Gdy się poznali, chłopak nie powiedział nic, co Seojun mógłby źle — lub, tym gorzej, dobrze — zinterpretować, nie spojrzał na niego krzywo, a nawet nie można rzecz, by ten bezczelnie nie zwrócił na niego uwagi; był wobec niego tak uprzejmie obojętny, jak tylko człowiek może być. Nie chodziło też przecież nawet o Yechana, bo w tej konkretnej historii on był tylko reakcją, a nie akcją. Co więcej, butna, lekko złośliwa natura Yosoo mogłaby się być może Kimowi spodobać, o ile poznaliby się w innych okolicznościach.
UsuńMimo tego wszystkiego, a może właśnie ze względu na to wszystko, Seojun nie miał pojęcia, co leżało u źródła tej dziwnej niechęci, ale był całkowicie pewien, że Yosoo pałał do niego równie gorącą nienawiścią, co on do niego.
— Jak myślisz? Twoje parszywe życie jest czymś, co dałoby skopać się jeszcze bardziej?
Kąciki ust Seojuna rozciągnęły się w uśmiechu już wcześniej, gdy poczuł, jak chłopak zatrzymuje się przy jego krześle, ale dopiero kiedy jego głos dotarł do jego uszu, a ciepły oddech owiał mu kark, obrócił głowę ku brunetowi. Zrobił to jednak powoli, przez chwilę błądząc wzrokiem po jego twarzy, zanim dotarł do ciemnych tęczówek.
Z Yosoo bowiem trzeba było postępować umiejętnie, jeśli chciało się go dobrze rozjuszyć. Gdy zaczynało mu lekko dymić z uszu, należało dać mu się pozłościć, a potem bić raz po raz, równomiernie, zrobić krótką przerwę, a następnie zaatakować jeszcze raz, aż ponownie się wścieknie. Ataki powinny być parszywe, obrzydliwe i złośliwe, bo Yosoo zdawał się być typem odpornym na krzyki i głośną, prostą złość. Oczywiście, można też było iść na skróty i wsadzić jego chłopakowi język do gardła. Kim przetestował obie metody i mógł z pełnym przekonaniem poświadczyć o ich skuteczności.
Nie odpowiedział mu jednak. Swojego losu może i nie bałby się oddać w ręce Plotkary, ale jeśli mógł zrobić cokolwiek, by uchronić Soyoung od oberwania za swoje błędy, winien jej był przynajmniej to, by trzymać język za zębami.
Widok Yosoo całującego Sunghoona wkurwił Seojuna bardziej niż się spodziewał. I to podwójnie, bo czuć się wkurwionym nie spodziewał się wcale. Momentalnie ogarnęła go jakaś dziwna mieszanka dzikiej furii, niezrozumienia i drobnych, bolesnych ukłuć wyrzutów sumienia, dokładnie w tej kolejności.
Nagle poczuł się strasznie pijany. Czy drinki na stoliku też były naszprycowane?
Yuri z obojętną miną przesunęła wzrokiem po swojej kartce.
— Czy naczelna frajerka Nowego Jorku — czytała z przekąsem — mogłaby mianować swojego runner up wśród zebranych?
Seojun przypomniał sobie widok Ari, gdy cztery lata temu roześmiana, trzymając Minsoo za rękę, wpadła do swojej sypialni, gdzie on już na nią czekał i uśmiech, który w mniej niż sekundę zniknął z jej pełnych ust. Potem zobaczył twarz Sunghoona, któremu przed laty obiecywał, dokładnie w tym hotelu, że jeszcze wszystko między nimi naprawi, że zrobi, co tylko będzie w jego mocy, by nic już im nie stało na przeszkodzie. Przypomniał sobie również Yuri, przy której dzień w dzień zasypiał i która pomogła mu stanąć na nogi, a o której kompletnie zapomniał, gdy tylko w wakacje wyjechał do Korei. A na końcu spojrzał w ufne, łagodne oczy Soyoung.
Roześmiał się gorzko, odwracając ponownie w stronę sceny, która się właśnie przed nimi rozgrywała i wtedy kątem oka zauważył przytulonych do siebie Jacksona i Claire. Przechylił głowę w bok, mrużąc oczy, a uśmiech zastygł na jego twarzy. Krew zawrzała mu w żyłach. Szumiało mu w uszach. No bo, dlaczego Jackson był taki szczęśliwy, skoro w ogóle na to nie zasługiwał? Dlaczego on, Seojun, nie mógł złożyć do kupy swojego parszywego życia tak, aby działało, a on tak?
UsuńWidział wcześniej jego wahanie, widział ten machinalny odruch sięgania do koszuli — znał go bardzo dobrze, bo go z nim dzielił. Dlatego, gdy podniósł się, by ruszyć w stronę Yosoo, zamachnął się lekko, a drobna torebka z proszkiem bezgłośnie opadła na stolik obok Jacksona prawie w tym samym momencie, gdy Seojun stanął przed Jeongiem.
— Czy nie uważasz, że to trochę żałosne trzymać tak mocną urazę za głupi pocałunek, Yosoo? — powiedział, przeciągając jego imię. — Swoją drogą, nie był on jakiś wspaniały. A poza tym — spojrzał przelotnie na Sunghoona — twój chłopak się wcale nie opierał, był dość łatwy w wykonaniu. Pocałunek. — Zmrużył oczy, marszcząc nos. — Yechan też.
Oj, tak. Był pijany.
— Seojun — jęknęła Yuri, marszcząc brwi ze zrezygnowaniem.
Może nie chciała tak odpowiedzieć na pytanie, ale czy nie miała racji?
Seojun & Yuri
— Kochani! — Głos Plotkary poniósł się z głośników. — Nie musimy tym razem bawić się w losowanie. Wszyscy pozostali uczestnicy zabawy otrzymują swoje koperty w kolejności… Jihoon, Soyoung, Seojun, Namgi, Ari, Minho i Han!
UsuńTym razem światła nie rozbłysły, a muzyka nie przestała grać. Pracownicy sali w ciszy roznieśli koperty na stoliki. Podczas gdy oni grali, za ich plecami główna sala przeszła drobniutką przemianę… Wyglądała tak, jakby nie odbywała się tam wcale żadna impreza. Stoły stały puste, zniknęli wszyscy goście — poza nimi. Bar był zamknięty, a jakimś cudem nawet girlandy zniknęły ze ścian. Muzyka wciąż grała, lecz po ogromnych głośnikach nie było ani śladu. Z całej hordy pracowników pozostały… zaledwie dwie osoby.
Zostało tylko dziewiętnaście krzeseł. I oni.
— To już ostatnia tura. I ja już do was nie powrócę. Dopiero po tym, jak zostanie wykonane ostatnie zadanie… bądź nie… będziecie zmuszeni wstać z krzeseł. I dopiero wtedy możecie ewakuować się do domu.
Plotkara roześmiała się ostatni raz, po czym rozległ się cichy dźwięk przypominający odłożenie słuchawki.
Cały wieczór powtarzał sobie, że los Seojuna już dawno przestał zaplatać jego umysł, że pozwolił sobie na żal i zaakceptował własne emocje, godząc się z nimi. Skłamałby jednak, gdyby stwierdził, że zachowanie bruneta nie obudziło w nim tej wewnętrznej satysfakcji, bo z obserwacji Ahna wynikało, że jego los Kimowi nie był obojętny.
UsuńBo widział to w spojrzeniu, które co chwilę błędnie uciekało w jego kierunku, i którego Sunghoon unikał. Słyszał to w wymuszonym śmiechu, jakby ten miał zagłuszyć bezsilność, z jaką przyszło mu się zmierzyć, i wyczuwał tę desperację, gdy poczuł w pobliżu obecność Seojuna.
Pozwolił na pocałunek, a gdy w polu widzenia mignęła mu znajoma sylwetka, zamiast odpuścić, zamknął zęby na dolnej wardze bruneta, przygryzając na tyle mocno, by wywołać w nim reakcję.
Ręce, które miał trzymać przy sobie, zmniejszyły dystans, spoczywając na ciele drugiego. Jego dłoń owinęła się wokół nadgarstka Yosoo i przyciągnęła go na tyle blisko, że policzek Sunghoona muskał skroń bruneta. Złość Yosoo dodawała mu motywacji, i pchała do przodu, dlatego też zdecydował się zignorować każde z ostrzeżeń i postanowił rozjuszyć go jeszcze bardziej.
— To gra, pamiętaj o tym. — wyszeptał, ustami zahaczając o płatek ucha Yosoo, cytując mu jego własne słowa, które jeszcze chwilę temu tak zuchwale wyrwały się z krtani, jakby chcąc dodać otuchy reszcie zgromadzonych. — Więc dobrze ją rozegraj.
Czy i teraz czuł się tak pewnie, a może zamiast odwagi, jego umysł przyćmił gniew, odbierający zdolność racjonalnego myślenia, pozbywając go wewnętrznych hamulców?
Bo dlaczego powinien się powstrzymywać, skoro - jak sam zauważył - nie miał zupełnie nic do stracenia? To sprawiało, że był prawdziwym zagrożeniem, a Ahn obrał sobie za cel, by odkryć do czego Yosoo był w stanie się posunąć, kiedy tylko uświadomi sobie, że nie obowiązują go normy społeczne, że tak naprawdę nic nie stoi na przeszkodzie, by zrównać to wszystko z ziemią, jeśli właśnie tego chciał.
To strach powstrzymywał nas przed stawianiem śmiałych, nieostrożnych kroków. Ahn się go wyzbył, teraz przyszedł czas na Soo.
— Nie bój się. — dodał, układając dłoń na karku mężczyzny, ignorując jego wcześniejsze ostrzeżenie. — On się nie bał. — Skinął głową w bok, gdzie wiedział, że Seojun obserwował każdy ich ruch, jednak wypowiedź była na tyle cicha, by jedynie Yosoo mógł ją usłyszeć. — Nie bał się, gdy sięgał po Chana, i nie boi się teraz, obrażając go. Możesz go zranić równie mocno — skrzyżował ich spojrzenia, a po chwili, powolnie zjechał wzrokiem niżej, zatrzymując się na jego ustach, w nadziei, że brunet był na tyle świadomy, by zrozumieć sugestię. — Czy to nie żałosne, że Seojun ponownie chce czegoś, na co ty dostałeś przyzwolenie, a on nie?
Bo gdyby to wszystko było mu obojętne, gdyby zaszła w nim prawdziwa zmiana, to zostałby na swoim miejscu. Zostałby u boku Soyoung, jak lojalny, wierny pies, gotowy by wesprzeć za wszelką cenę, nie zawieszając spojrzenia na niczym innym.
Problem Seojuna polegał na tym, że był lojalny jedynie sobie, i swoim chciwym pobudkom. Chciał tego, czego nie powinien, i pragnął, by nikt inny nie ułożył dłoni na tym, co niegdyś należało do niego, nawet jeśli już dawno się znudził.
I Sunghoon miał tego serdecznie dość, dlatego potrzebował więcej.
Więcej.
Więcej śmiałych słów, więcej prowokujących ruchów, więcej głupich zaczepek podsysających napięcie.
Doskonale zdawał sobie sprawę, że igra z ogniem. Wiedział, jak niewiele brakowało, by by ten żarzący się węgiel, przeistoczył się w niszczycielskie płomienie, w których Yosoo utraciłby wszelką kontrolę, a mimo to nie ustąpił. Mocniej zacisnął dłoń wsuniętą we włosy bruneta, ciepłym oddechem torując sobie drogę wzdłuż linii żuchwy, zatrzymując się w zagłębieniu szyi,
Jeśli Yosoo był ogniem, Sunghoon był dolewaną do niego oliwą, a płomienie które właśnie rozniecał, miały tylko jeden cel - był nim Seojun.
don't stand too close to fire
Gorzki, nieprzyjemny posmak już tam był, przynajmniej dla niej. Kiedy już się tak nie trzęsła, a jej oddech się uspokoił, stres wcale z niej nie wyparował, zmieniając jedynie miejsce skupienia. Teraz skłębił się wewnątrz, zamiast wychodzić na zewnątrz i osiadł na żołądku, przyprawiając ją o lekkie mdłości.
UsuńJednak gdy Jack ją objął, zrobiło jej się lepiej. Może jeszcze nie fizycznie, ale z pewnością wyrównała się nieco emocjonalnie i potrzebowała tylko czasu, żeby jej organizm przetrawił te wszystkie nerwy na swój własny sposób.
Przymknęła więc na moment oczy, pozwalając sobie na chwilę wyciszenia w jego ramionach. Zauważyła, że jest spięty, kiedy się o niego oparła, ale czuła, że się rozluźnia, więc po prostu gładziła wciąż jego pierś, wsłuchując się w niego i podświadomie dopasowując się do rytmu w jakim oddychał. Przychodziło jej to teraz łatwo, niemal naturalnie, dopasować się do niego.
W przeciwieństwie do Howarda, nie myślała wcale o tym, co wydarzyło się między nimi w pościeli i teraz nie chciała do tego wracać, mimo że doświadczenie było piękne, wszywając jej się na stałe pod skórę. Wiedziała, że to wspomnienie zostanie z nią na długo, nie zdziwiłaby się, gdyby zostało na zawsze, ale zwyczajnie potrzebowała teraz czegoś innego, przypominając sobie przede wszystkim te chwile, w których niczego od niej nie wymagał, po prostu się nią opiekując. Jak gładził i trzymał ją blisko siebie pod prysznicem, nie chcąc od niej niczego w zamian, jak przerwał pocałunki, tylko po to żeby na nią patrzeć, bo to było ważniejsze. Jak uspokoił ją, kiedy pod tym samym prysznicem wystraszyła się intensywności swoich własnych uczuć, a potem stał z nią w łazience, wycierając jej głowę, jakby to było między nimi coś zupełnie normalnego. Odsłoniła się wtedy dla niego paradoksalnie bardziej nawet niż zrobiła to na tym arcywygodnym łóżku i to do tych momentów wracała aktualnie myślami, pozwalając by jego obecność oraz zapach umieściły ją znów w tym bezpiecznym miejscu tak, jak wtedy.
Uchyliła powieki dopiero, gdy się odezwał, ale nie skwitowała w żaden sposób jego słów. Uważała po prostu inaczej, a nie czuła się na siłach, by tłumaczyć w tej chwili, co miała na myśli.
Obok nich przeszedł zamaszyście jakiś chłopak, i pewnie nic by o tym nie pomyślała, gdyby tak ostentacyjnie nie pozostawił za sobą pamiątki.
Była tak rozbita i zmieszana tym wieczorem, że w pierwszej chwili nie połączyła kropek, przynajmniej do chwili w której nie poczuła delikatnego napięcia w piersi, o którą się opierała. Potem jej wzrok wrócił do Seojuna, zapamiętując go na potem, żeby wiedzieć, komu w tym gronie ufać najmniej, skoro miała tu spędzić jeszcze jakiś czas, nie do końca wiedząc, co jeszcze się może wydarzyć.
— Miłych masz tych znajomych — skwitowała, bez złości i przekąsu, a co najwyżej z lekkim zmęczeniem i zrezygnowaniem. Zaczynała naprawdę martwić się o Jacka i jego przeprawę po odwyku, tym bardziej im dłużej przebywała “w jego świecie”.
A potem odsunęła się od niego, tylko na tyle by móc sięgnąć po strunowy woreczek, krótko oglądając go w dłoni, choć nie potrafiła stwierdzić po co. Przecież nie zgadłaby, co to może być, ile to gram ani ile jak dużo jest warte.
Zerknęła na siedzącego nieopodal Inhana, a z jej płuc uszło ciche westchnienie. Zazdrościła mu tego oderwania. Zastanawiała się, czy sama poczułaby się po tym spokojniej, lepiej. W końcu chyba po to ludzie brali, prawda? Żeby się oderwać.
Nie miałaby nic przeciwko oderwaniu. Miło byłoby nie myśleć, nie martwić, nie obawiać.
Biała magia, tak to szło?
Przez moment zastanawiała się, czy Howard usypałby jej z tego kreskę. Sama pewnie zrobiłaby to źle, choć na dobrą sprawę… Co można zepsuć w kresce? Miała ze sobą dowód, chyba by wystarczył.
Wtedy spojrzała na Jacka i uświadomiła sobie, jak idiotyczne, absurdalne i samolubne są to rozważania. Nie mogła przecież robić przy nim takich rzeczy, a już tym bardziej prosić, żeby w tym uczestniczył. Kręcąc głową do samej siebie, skrzywiła się i schowała cokolwiek to było do torebki. Prawdopodobnie powinna to od razu spuścić w toalecie, ale nie chciała podnosić się z jego kolan. Pozbędzie się tego, jak tylko będą wychodzić.
UsuńZnalazła znów miejsce między jego ramionami, wtulając się w jego tors.
W tym samym momencie z głośników padł znów głos Plotkary, lekko napinając jej barki. Okazało się jednak, że po raz pierwszy miała do powiedzenia coś pozytywnego, oznajmiając że niedługo będą się mogli rozejść do domów.
— Jeszcze trochę — mruknęła miękko, podnosząc głowę, by spotkać się z jego zielono-złotym spojrzeniem. Następnie uniosła się jeszcze wyżej, a jej usta musnęły delikatnie krawędź jego szczęki. Przymknęła znów oczy, nosem przesuwając powoli po boku szyi, do tego punktu gdzie tętnił puls. Zostawiła tam pocałunek: drobny, ciepły, lekko go przeciągając.
Robiła to trochę na autopilocie, bo wciąż jeszcze nie potrafiła wykrzesać z siebie chęci, a przynajmniej nie takiej. Chciała być z nim blisko, z tym że bez oczekiwań, bez wymagań.
Liczyła jednak na to, że uda trochę rozgonić jego myśli, jeśli zaczepiły się o nieszczęsną zawartość woreczka.
Została blisko, głaszcząc wrażliwą skórę ciepłym, spokojnym oddechem.
Wolną dłonią sięgnęła do guzika, który zapinała jeszcze w windzie i wypchnęła go z oczka, bez pośpiechu wsuwając palce pod krwisty kołnierzyk. Podkreśliła łagodnym dotykiem rusztowanie męskiego ojczyka, a potem zaczęła zataczać opuszkami leniwe kręgi na barku pod materiałem koszuli z nadzieją na to, że taki kontakt okaże się chociaż trochę odprężający.
Wszystko było nie tak. Mieli plany na zakończenie tej imprezy, a teraz przeczuwała, że nic z tego nie wyjdzie. Nie czuła się w nastroju na wszystko to, co sobie obiecywali, poza tym nie mogła teraz zostawić Inhana samego.
Nie poruszyła jednak teraz tego tematu. Znów zaczynała za dużo myśleć.
CLAIRE
Soyoung nie planowała mieszać się we wszystko co działo się wokół niej. Już samo paradowanie po hotelu w cudzej koszuli stanowiło wystarczającą atrakcję jak na jeden wieczór, podobnie jak uprzykrzenie życia parze okupującej dach i siedzenie obok Jihoona na zdecydowanie zbyt niewygodnym krześle, choć najchętniej znalazłaby się możliwe najdalej od mężczyzny. Mimo to rozcięta warga, opuchnięta i pulsująca czerwienią, napawała ją osobliwym zadowoleniem. Było w tym coś niedorzecznego, a jednak satysfakcjonującego. Liczyła, że ta drobna pamiątka zostanie z nim na długo.
UsuńNie chciała ingerować w coś, czego jak sądziła, nie była częścią. Im dłużej przysłuchiwała się rozgrywce przygotowanej przez Plotkarę, tym wyraźniej odnosiła wrażenie, że wszyscy zgromadzeni byli ze sobą połączeni plątaniną historii, niedopowiedzeń i sekretów, których znaczenia nie potrafiła rozszyfrować. Nie musiała ich znać, żeby dostrzec konsekwencje. Wystarczyło obserwować twarze.
Stawiane pytania, same w sobie, nie wydawały jej się szczególnie okrutne. Okrutne było raczej to, jak precyzyjnie trafiały tam, gdzie bolało najbardziej.
Jedni bledli. Inni reagowali gniewem, zbyt gwałtownym, by dało się pomylić go z czymkolwiek innym. Byli też tacy, którzy sprawiali wrażenie kompletnie nieobecnych, kompletnie otumanieni tym, co musiało znajdować się w kolorowych drinkach serwowanych cały wieczór. Tym ostatnim Soyoung zazdrościła chyba najbardziej.
Dlatego kiedy koperta w końcu znalazła się i w jej dłoniach, odruchowo zacisnęła palce na papierze. Nie wiedziała, czego powinna się spodziewać, chociaż wachlarz możliwości nie był szczególnie szeroki. Spośród wszystkich obecnych tylko z jedną osobą łączyło ją coś, co mogło się wydawać Plotkarze wystarczająco interesujące, na tyle aby mogła zechcieć zamoczyć w tym palce. Nie sądziła, żeby mogła wyciągnąć na jej temat coś więcej.
Przesunęła wzrokiem po zgrabnym piśmie.
Powiedz nam wszystkim, a Seojunowi w szczególności: czy po zobaczeniu jego prawdziwej twarzy jego blask zgasł w Twoich oczach? Czy może mimo wszystko zostaniesz jego Ride or Die?
Przez moment nic nie powiedziała.
Kącik jej ust drgnął ledwie zauważalnie, lecz nie był to uśmiech wywołany rozbawieniem. Pytanie było bezczelne, pod pozorem ciekawości próbowało wymusić na niej znacznie więcej niż prostą odpowiedź.
Uniosła wzrok i niemal natychmiast odnalazła bruneta pośród całego zamieszania. Jego sylwetka przesuwała się w stronę blondyna, który teraz znajdował się blisko innego chłopaka. Soyoung nie znała jego imienia. Nie znała zresztą większości obecnych tutaj ludzi i, sądząc po atmosferze panującej w pomieszczeniu, chwilowo nie uważała tego za szczególną stratę.
Usłyszała o jego życiu bez upiększania i wymówek, które mogłyby uczynić je łatwiejszym do przełknięcia. Nie obchodziło ją z kim sypiał. Kogo całował. Czyje uczucia potraktował zbyt lekko i komu pozostawił po sobie coś znacznie mniej przyjemnego niż sentyment. I owszem, nie wszystko jej się podobało. Tyle, że nie musiało. Dlatego zadane pytanie było absurdalne; założenie, że poznanie cudzych wad i obrzydliwości, automatycznie odbiera wszystko, co wcześniej czyniło kogoś wartościowym. Jakby sympatia była nagrodą za nieskazitelność.
Soyoung nie była naiwna, ani nie była uosobieniem cnót.
Podniosła się z krzesła, ignorując protest Jihoona, który brzmiał tak, jakby jej samowolne oddalenie się było kolejną osobistą zniewagą tego wieczoru. Ruszyła w stronę Seojuna i pozostałej dwójki.
— Nie widzę powodu, dla którego cokolwiek w moich oczach miało by zgasnąć.
Zatrzymała się przy nim i położyła dłoń na jego ramieniu. Poczuła pod palcami napięcie jego mięśni. Subtelnie zacisnęła palce, bardziej w geście porozumienia niż czułości. Nie chciała, żeby dał się bardziej sprowokować, czym tylko mógł nakarmić innych.
Powiodła wzrokiem po twarzach pozostałych.
Czuła napięcie wiszące pomiędzy tą trójką niemal namacalnie.
Soyoung
Było kilka takich rzeczy, które potrafiły wyprowadzić Yosoo z równowagi z łatwością, która mogła niepokoić. Sama wściekłość, którą zalewał wówczas wszystko, co znajdowało się w jego pobliżu, nie była jednak tym, czym należało przejmować się w pierwszej kolejności. Poważniejszym problemem pozostawało to, że owa wiedza, jeśli tylko znalazła się niewłaściwych rękach, potrafiła zaczoczątkować coś, na co nikt nie był tak naprawdę gotowy. Soo nie działał racjonalnie. W przypływie emocji, z którymi nie potrafił sobie radzić, żadne z podejmowanych przez niego działań, nie wynikało z logiki - nie było czymś, co dało się szybko przewidzieć lub co można było jasno wytłumaczyć. Gdy więc tylko zęby Sunghoona zacisnęły się na jego dolnej wardze, Yosoo przez sekundę pomyślał, że naprawdę go zabije. Było to kuszące, zwłaszcza, że Ahn właśnie zrobił coś, na co nikt przy zdrowych zmysłach nie powinien się zdobywać, jeśli chciał zachować wszystkie zęby. Ale… potem Soo usłyszał jego propozycję. Te absurdalnie wabiące słowa, które nagle, na ten krótki i zwodniczy moment, przysłoniły resztki ostałego w nim zdrowego rozsądku.
UsuńNie bój się. Nigdy nie chodziło o strach. Yosoo bał się jedynie tego, że pewnego dnia obudzi się jako człowiek, którym nigdy nie chciał się stać. Jako element idealnie wykreowanego życia, które ktoś zaprojektował mu bez jego udziału. Bez pytania o zgodę, o plany i o imię, które jako jedyne pragnął trzymać na języku. Normy społeczne schował między bajki, którymi karmiło się słodką, dziecięcą naiwność. Dawno - dokładnie w dniu, w którym wszczął awanturę w eleganckiej restauracji, gdy jego była narzeczona wyjawiła jego rodzicom fakt, że sypiał z synem ich wieloletnich przyjaciół. Wkroczył wtedy na pole, z istnienia którego nie zdawał sobie nawet sprawy. Nie mogło być gorzej.
Prawdę mówiąc, znacznie bardziej miał ochotę przyłożyć Sunghoonowi w twarz, niż znowu go pocałować, bo na samą myśl coś skręcało mu żołądek. Tyle że potem zerknął w bok, zobaczył Seojuna i… cała reszta nagle przestała mieć aż takie znaczenie. Godność? Granice? Owszem, były jakieś rzeczy, których Yosoo nie zamierzał robić, ale najwyraźniej istniała również bardzo konkretna cena za możliwość doprowadzenia Seojuna do szału. I chyba właśnie teraz odkrył, że była zaskakująco przystępna.
Uśmiechnął się więc pod nosem.
— Pieprzyć to — mruknął cicho. Zamiast prostego pocałunku zrobił jednak coś, co było znacznie bardziej w jego stylu. Teatr. Miał grać, prawda? I naprawdę zamierzał zrobić to dobrze.
W tym kłamliwym obrazie przyjemności, przymknął na moment oczy, gdy oddech Sunghoona rozbijał mu się na skórze. Łatwo. Udawanie szło mu zaskakująco łatwo. Pochylił się niżej i przesunął ustami po szyi blondyna, zatrzymując się na krótką chwilę tuż za jego uchem. Jeden oddech, jedno uderzenie serca. I jedno przesadnie głośne westchnienie, które z siebie wymusił. Przejechał opuszkami palców po jego wargach, później z rozmysłem i nieznośną powolnością - by mieć pewność, że ten ruch nie umknie uwadze Seojuna - przenosząc je na własne.
Przywołał na twarz wyuczony, pełen bezczelności uśmiech, gdy patrzył na Sunghoona z tym niebezpiecznie spokojnym wyrazem twarzy. Bezmyślnie sięgnął dłonią do jego włosów, nawinął sobie na palec pojedynczy kosmyk - leniwie, niemal od niechcenia - i przesunął wzrokiem w bok, jak gdyby chciał upewnić się, czy Seojun rzeczywiście na nich patrzył.
— Dlaczego mi teraz przeszkadzasz? — zapytał bez ogródek, powracając spojrzeniem w kierunku blondyna. — Zajmij się czymś, do czego masz jeszcze prawo.
Kącik ust Soo drgnął. Palce zsunęły się z włosów niżej, prześlizgnęły po brzegu koszuli Sunghoona i zatrzymały na chwilę na odsłoniętej skórze jego klatki piersiowej. Ledwie dotknął jej opuszkami, bardziej zaznaczając swoją obecność, niż rzeczywiście robiąc cokolwiek więcej. A potem usiadł Sunghoonowi na kolanach, przodem do Seojuna. Bez pośpiechu, bez choćby cienia zawahania, jakby zajęcie tego miejsca było jedną z najbardziej naturalnych pozycji, które mógłby przyjąć. Jedną dłoń oparł na ramieniu Ahna, drugą znów wsunął w jego włosy, a kiedy uniósł podbródek, przez moment pozwolił sobie tylko patrzeć. Przygryzł dolną wargę, tę samą, którą chwilę wcześniej Sunghoon potraktował zębami.
UsuńJeżeli miał już grać w tę pieprzoną grę, zamierzał przynajmniej zrobić to po swojemu.
— W sumie.. wyjaśnię ci coś ostatni raz — Soo spojrzał na Seojuna w sposób, który nie pozostawiał żadnych wątpliwości, że jedynym, co czuł wobec niego, pozostawała czysta… niczym niepohamowana pogarda. — Nie jestem o ciebie zazdrosny. Miałeś Chana przez krótką chwilę. Jesteś tylko konsekwencją mojego jednego, żałosnego błędu. Łatwą okazją, którą łapie się, gdy nie dostaje się tego, czego się naprawdę chciało.
Soo nie przestawał bawić się jasnym kosmykiem, nawiniętym na palec i choć miał świadomość, że stosował właśnie jedną z najtańszych prowokacji, nie potrafił jej sobie odmówić.
— Wciąż szukasz potwierdzenia własnej wartości między czyimiś nogami? To takie smutne, kochanie — zadrwił jeszcze, nie spuszczając z niego czujnego spojrzenia. — Nadajesz sobie znaczenie zawsze, gdy ktoś poświęci ci przez chwilę odrobinę uwagi?
cyrkowiec
Kiedy wrócili na swoje miejsce, Yoonjae spojrzał im w oczy tylko na moment, i zaraz odchylił głowę. Ten jeden moment, ta jedna, krótka chwila wystarczyła, by zasiać w Hae ziarno niepewności - bo chociaż w kącikach ust Hana krył się cień uśmiechu, w jego spojrzeniu brakowało pewnej dozy zaczepności i humoru, którą widzieli w trakcie ich wcześniejszych prowokacji. Naprawdę bardzo chciałbym już stąd wyjść - ale czy nadal chciał wyjść z nimi? Czy ich wcześniejsza umowa nadal obowiązywała?
UsuńHaejin nie chcieli, by głupie gierki Plotkary sprawiły, że ten wieczór zakończyłby się z ich ścieżkami rozchodzącymi się na zawsze; bo przecież jak niedorzeczne było oczekiwanie, że facet, z którym spotkali się zaledwie kilka godzin wcześniej, poczuje się zazdrosny o to, że pocałowali kogoś innego? O wiele logiczniejszym rezultatem takiej sytuacji byłoby to, gdyby Yoonjae kompletnie stracił nimi zainteresowanie - i sama myśl, że może już tak się stało, że może Yoonjae żałował, że w ogóle zaproponował im wspólne spędzenie reszty wieczoru, zabolała. Co, jeśli—
Nie. Stop. Hae sięgnęli po jeden z wiszących na ich szyi naszyjników tylko po to, by zająć czymś dłonie i zapanować nad myślami. Kiedy byli młodsi, mieli tendencję do projektowania własnych niepewności i lęków na innych, i zakładania każdych możliwie najgorszych scenariuszy - ale spędzili lata, ucząc się, jak nad tym panować, i nie zamierzali teraz znów wpaść w stare schematy. Tym bardziej, że właśnie tego chciała Plotkara, prawda? Zranić, złamać i upokorzyć każdą ze znajdujących się na sali osób. Nie mogli dać jej wygrać; nie mogli pozwolić, by negatywne emocje przejęły górę.
Wypuścili naszyjnik z dłoni z westchnieniem:
— Nie tak wyobrażałom sobie zakończenie tej imprezy. — Zerknęli w stronę Yoonjae z nieco niepewnym uśmiechem. — Też nie mogę się doczekać, aż stąd wyjdziemy.
I chociaż nie powiedzieli tego na głos, w ich słowach nadal ukryte było to jedno: razem. Nie mogę się doczekać, aż stąd wyjdziemy razem.
Gdy ostatnia z osób z ich grupy wykonała zadanie, z głośników znów odezwał się głos Plotkary, tak samo irytujący, jak wcześniej. Świetna zabawa, tak, jasne; żadna z obecnych tu osób nie wyglądała, jakby się dobrze bawiła. Nie po raz pierwszy, Haejin zastanawiali się, dlaczego w ogóle się tutaj pojawili - po co dali się wciągnąć w ten teatrzyk, czemu nadal tutaj siedzieli, czemu nadal nie odważli się na ten ruch i wstali, złapali Hana za rękę i wyprowadzili na dwór...Szybko dostali odpowiedź na to ostatnie pytanie - bo gdy kolejni uczestnicy zostali wylosowani, po sali echem poniosły się... jęki. Zamarli. Czy to był...?Nie. Nie, to nie mogło być to, NIE—Ale nawet gdy nagranie urwało się, a na sali zapanowała cisza, Hae wiedzieli, że im się nie wydawało - że wśród złożonych razem jęków usłyszeli ten należący do Yoonjae i swój własny.Piękne melodie i jeszcze ładniejsze filmy - ich obawy się spełniły. Oczywiście, że wszystko, co miało miejsce na dachu, zostało nagrane; oczywiście, że sami wręczyli Plotkarze materiał do wykorzystania przeciw Yoonjae oraz im samym. Jeśli jakiekolwiek nagranie by wyciekło… cholera, nie mogli pozwolić, by cokolwiek wyciekło, nie mogli. Nawet jeśli nagranie zawierało jedynie dźwięk, ich kariera nie przeżyłaby takiego ruchu; mogliby raz na zawsze pożegnać się ze sceną i muzyką, powiedzieć pa pa wszystkim swoim marzeniom…
To, że wykonali swoje zadanie, mogło ich na chwilę uratować, ale jaką mieli pewność, że Plotkara i tak nie opublikuje nagrania jutro, za tydzień, za miesiąc, za rok? Że w skrzynce nie pojawi się kolejna koperta z niedorzecznymi zadaniami, za których niewykonanie będzie groziło ujawnienie nagrania? Albo że któregoś dnia nie pojawi się w internecie tak o, bo Plotkara miała taki kaprys?
Nie wiedzieli, co w tej sytuacji zrobić; jak się wygrzebać z bagna, do którego sami wleźli. Byli na ostatniej prostej do solowego debiutu - za zaledwie dwa tygodnie miała ruszyć przedsprzedaż ich albumu, ale jeśli ich wytwórni doszłyby słuchy, że takie nagranie istniało i byli nim szantażowani, wciąż mieli czas, by się wycofać i anulować kontrakt. A jaśli tak by się stało, kto inny zgodziłby się współpracować z artystą, którego seks taśma w każdej chwili mogła pojawić się w sieci?
UsuńRęce świerzbiły ich, by sięgnąć po telefon, którego aktualnie nie mieli, i zadzwonić do Gyuvina; ich były lider na pewno wiedziałby, co powiedzieć, by ich uspokoić, jak się zachować w takiej sytuacji…
Ich mały kryzys został przerwany, gdy tuż obok nich rozległ się dźwięk uderzenia - Hae drgnęli, zaskoczeni, i odwrócili się gwałtownie. Zobaczyli, jak Junseo opuszcza dłoń z błyszczącymi na niej dwoma pierścionkami; i zerwali się z miejsca, jeszcze zanim w pełni dotarło do nich, co takiego się wydarzyło.
Chociaż ich dłoń powędrowała w kierunku policzka Yoonjae, nie dotknęli go; nie byli pewni, czy ich dotyk był w tym momencie mile widziany.
Zamiast na plątaninie emocji, skupili się na tu i teraz - na czerwieniącej się skórze policzka Hana, na głębszego koloru śladach, które musiały zostawić po sobie pierścionki Junseo.
To musiało boleć.
— Wygląda, jakby mogło spuchnąć, lepiej od razu to schłodzić.
Rozjerzeli się po sali - lód, potrzebowali lodu, i jakiejś ściereczki, żeby go w nią zawinąć - ale na żadnym ze stolików nie dostrzegli ani jednego, ani drugiego. Zerknęli jeszcze raz na Yoonjae, następnie na Junseo - albo raczej plecy Ryana, bo w którymś momencie blondyn musiał wspiąć się na kolana Parka - i z rzuconym cicho: sekundę, podeszli do jednego z pracowników obsługi hotelu. Zdawali sobie sprawę, że gra nadal trwała, że ktoś coś mówił, ale kompletnie nie potrafili na tym się skupić - i jedyne, co do nich dotarło, to głośne i dobitne: pieprzę ciebie i twoją chorą grę.
Haejin też chcieli pieprzyć tę chorą grę.
Po prostu chcieli stąd wyjść.
Już z lodem zawiniętym w ściereczkę wrócili do stolika i stanęli obok Hana.
— Proszę — powiedzieli i ostrożnie przyłożyli lód Yoonjae do policzka. Mieli nadzieję, że to był koniec niespodzianek na dzisiejszy wieczór; ale powinni byli się spodziewać, że tak łatwo nie będzie, gdy obok nich zatrzymała się nowa osoba.
Z nieco smutnym uśmiechem wsunęli woreczek z lodem w dłonie Hana, i odwrócili się do stojącej obok nich kobiety. Rozpoznali ją - blondynka siedziała przy tym samym stole co oni na samym początku imprezy - i Haejin pamiętali policzek, jaki wymierzyła tamtej pożal się boże matce, która pojawiła się wraz z pierwszym liścikiem od Plotkary. Wyglądała na bardzo zestresowaną, równie roztrzęsioną całym tym wieczorem, co Junseo, i Hae poczuli, jak ta potrzeba opieki znów się w nich obudziła.
Na jej nieco niepewny ukłon odpowiedzieli swoim własnym i uśmiechnęli się lekko w nadziei, że choć trochę podniesie to ją na duchu. Nie przerywali jej, gdy potykała się o własne słowa, tylko wysłuchali; bo doskonale rozumieli, jak upokarzająca była cała ta sytuacja, i jak krzywdzące te zadania były dla wielu z zebranych - dla Junseo, którego wciąż uspokajał Ryan, dla Yoonjae, który siedział obok nich z czerwonym śladem na policzku.
— Jestem Haejin. — Hae przedstawili się, gdy Claire umilkła, i uścisnęli jej dłoń. — I spokojnie, nie masz za co przepraszać. Myślę, że wszyscy wolelibyśmy olać tę imprezę i Plotkarę, i spędzić ten wieczór z osobami, które lubimy, zamiast siedzieć tu i dać się upokarzać przez jakąś anonimową wariatkę. Stres w takiej sytuacji jest normalny.
UsuńMimowolnie zerknęli w kierunku Yoonjae - jedyną osobę, z którą chcieli spędzić ten wieczór. Po wszystkim, co miało miejsce, nie mieli już pewności, czy to pragnienie było odwzajemnione - a jeśli było, to czy nadal będzie po tym, jak pomogą Claire z jej zadaniem. Bo oczywiście, że zmierzali pomóc - nawet jeśli woleliby znaleźć się już jak najdalej od tego cholernego hotelu, złapać Yoonjae za rękę i wyjść; ale wszyscy tkwili tutaj, szantażowani przez tę wariatkę. I skoro w całym tym chaosie mogli pomóc jednej z osób wykonać zadanie w możliwie jak najmniej krzywdzący sposób, to wiedzieli, że nie mogli odmówić.
— Pomogę ci — zapewnili — powiedz mi tylko, co potrzebujesz, żebym zrobiło. To ty tutaj prowadzisz, a ja jedynie podążam twoim śladem. Chcę, żebyś czuła się na tyle komfortowo, ile to tylko możliwe w takiej sytuacji.
Na jej żart - nieco chwiejny, po raz kolejny zdradzający nerwy - zaśmiali się krótko. Cała ta sytuacja była absurdalna - puszczone wcześniej nagranie, zadania, ich własne emocje kłębiące się w głowie. Te ostatnie zakopali głęboko, ukryli za uprzejmym uśmiechem i pełnymi wsparcia słowami, z pełną naturalności wprawą wchodząc w rolę oparcia dla innych.
— Dobrze, nie ucieknę — odpowiedzieli miło, bo nie zamierzali uciekać; nawet jeśli każda komórka ich ciała rwała się do tego, by wyjść i nie odwracać się za siebie.
Tak, jak wcześniej jej obiecali, podążyli za Claire, pozwolili jej przejąć kontrolę. Kiedy Claire odsunęła się, odpowiedzieli na jej podziękowanie kolejnym uśmiechem.
— Nie ma za co. I ja też przepraszam.
Gdy Claire odeszła, na sekundę, maska opadła - i Hae poczuli, jak cała złość, żal, smutek, niepewność, strach, które kumulowały się w nich, odkąd wrócili na tę cholerną salę, wypłynęły na wierzch.
Wdech. Wydech. Uspokój się, Haejin. To nie miejsce na takie emocje.
Mieli tak cholernie dość Plotkary i całego tego bagna, w które ich wpakowała.
Usiedli z powrotem na krześle i odwrócili w stronę Yoonjae - uważnym wzrokiem omietli jego twarz, zatrzymując się na zaczerwienionej skórze.
— I jak policzek? — zapytali. — Bardzo boli?
haejin
Ciemne tęczówki obserwowały Sunghoona i Yosoo tak intensywnie, że można by przypuszczać, że Seojun, nawet gdyby chciał, fizycznie nie byłby w stanie oderwać od nich wzroku.
UsuńTo było jednocześnie takie niesprawiedliwe i ironiczne, widzieć tę dwójkę w objęciach. W końcu pierwotna niechęć Seojuna do Yosoo wynikała z tego, że dopatrywał się między nim a Yechanem bardzo podobnej dynamiki do niego samego i Sunghoona — dzielili wtedy problem, w którym Seojun widział parafrazę własnego. A że w tej konkretnej sytuacji Yosoo był Sunghoonem, to Kim na nim skupił swoją wściekłość. Przynajmniej na początku. Potem niechęć zmieniła się w złość, a reszta… była historią.
Sunghoon jednak się mylił, jeśli uważał, że za zachowaniem Seojuna kryły się jeszcze tlące się uczucia wobec niego. Nie mógłby szczerze powiedzieć, że Ahn był mu obojętny, bo nie był. Jego obecność w pomieszczeniu zdawała się elektryzować powietrze, układała się na klatce piersiowej Seojuna nieprzyjemną ciężkością i wydawała się niemal namacalna. Chłopak był piękny, może jeszcze piękniejszy, niż Kim go zapamiętał, a jego niski baryton wdzierał mu się do głowy z łatwością, mimo rozmów i szmerów na sali. Znał go, pamiętał i choćby tego pragnął, nie mógł go przecież wymazać pamięci — a nawet gdyby mógł to zrobić, prawdopodobnie nawet by nie chciał. Ale Seojun nie czuł do niego nic.
Bo wciąż był wściekły. Bo nie zapomniał, na czym stanęła ich relacja i do tej pory trwał przy swoim — Sunghoon, notabene król konformizmu, namalował siebie w ich historii jako ofiarę, a przecież doskonale wiedział od początku, z jaką rodziną i zasadami ma do czynienia.
Nieprzyjemne i irytujące czas leczy rany w momencie cierpienia… potem boli tym bardziej, bo udowadnia, że nie istnieje po nic. Nastoletnie, ale przecież i dorosłe miłości odchodzą w niepamięć, namiętność opuszcza jako pierwsza, brak codzienności odbiera bliskość, a wkrótce okazuje się, że osoby, które wypełniały każdy twój dzień, nie różnią się wiele od obcych osób mijanych na ulicy. Zapomnisz o tym śmiesznym pieprzyku przy lewym uchu i zagłębieniu przy biodrze, które mógłbyś całować bez końca. Cudze żarty będą bawić cię jeszcze bardziej. Z kimś innym znajdziesz wspólny, tajemny język. A na samym końcu w sercu zostaną tylko miłe wspomnienia lub niewyjaśnione sprawy.
I tak było też w ich przypadku.
Nie zmieniało to jednak faktu, że Kim Seojun był Kim Seojunem. Nie lubił, jak ktoś bawił się jego zabawkami, nawet jeśli już ich nie używał.
Gdy Yosoo ułożył się na kolanach Sunghoona, brwi chłopaka powędrowały w górę. Był lekko zaskoczony, zdezorientowany, zupełnie jakby nie rozumiał czegoś, co ktoś próbował mu wytłumaczyć. Bo naprawdę, zupełnie szczerze, nie spodziewał się, że Jeong był w stanie upaść aż tak nisko.
— Gdybym szukał własnej wartości między cudzymi nogami, mógłbyś się już do mnie modlić, Yosoo — powiedział z uśmiechem, który powiększył się tylko, gdy odwrócił się na chwilę, by rzucić okiem na chłopaka Jeonga. — Wiesz, biorąc pod uwagę to, jak się zachowujesz teraz… nie dziwię się, że jeden drobny błąd był w stanie doprowadzić Yechana do ostateczności. Uważaj — roześmiał się — może dzisiaj nie skończy się na pocałunku kogoś innego… — Powoli omiótł ich spojrzeniem od stóp do głów. — A może na uczuciach? Bo patrząc na ciebie, dochodzę do tego samego wniosku, co wtedy, na poprzedniej imprezie… Lepiej byłoby mu bez ciebie.
Nagle poczuł, że ktoś ściska jego ramię i odwrócił się. Soyoung. Poruszył ręką, bo odruchowo chciał przykryć jej dłoń swoją, ale w porę opamiętał się i koniec końców posłał jej jedynie lekki uśmiech. Nie słyszał jej pytania, ale słyszał odpowiedź i biorąc pod uwagę fakt, że była właśnie przy nim, mimo Jihoona przypatrującego im się z nietęgą miną, mógł zawierzyć, że Plotkara wypytywała ją o niego.
Kąciki ust tylko na moment rozluźniły się, gdy w głowie Seojuna pojawiła się myśl, czy może jej też by było lepiej bez niego.
Nie widzę powodu, dla którego cokolwiek w moich oczach miało by zgasnąć.
Cały czas zapominał, że Soyoung nie była księżniczką czekającą na ratunek księcia.
Usuń— Jeśli ty wykonałaś swoje zadanie, ja jestem następny w kolejce. Wybaczysz mi na moment? — zapytał dziewczynę.
Jego uśmiech zmienił charakter na szelmowski, a oczy zacisnęły się delikatnie. Pojawiły się w nich również rozbawione ogniki, gdy pochylił się nieznacznie, wyciągając rękę. To nie trwało długo. Jego dłoń przecięła powietrze, palce zaciśnięte w pięść spotkały się z policzkiem Jeonga z największą siłą, na jaką Seojuna było w tym stanie stać. Adrenalina wystrzeliła, krew szumiała mu w uszach, a satysfakcja przejęła na krótką chwilę kontrolę nad jego ciałem, wyciskając z niego krótki, histeryczny wręcz chichot.
— Jesteśmy kwita, kochanie.
A potem odwrócił się, wyciągając drugą rękę w stronę Soyoung i przyciągnął ją do siebie. Pocałował ją dokładnie tak, jak na balu, gdy spotkali się w Korei drugi raz. Bezceremonialnie, zachłannie… trochę niesmacznie. Wiedział, że tym sposobem dorzuca sobie kłopotów, ale w tej chwili nie dbał o to, bo gdyby tego nie zrobił, mogliby mieć na głowie jeszcze większe problemy.
Bo treścią jego karki było “pocałuj kogoś, kogo pragniesz”.
Ale wyzwani w grze nie musieli czytać treści swoich kart na głos.
checkmate,
S.
Konsekwencje. Han odpychał je od siebie za każdym razem, gdy okazywało się, że te postanowiły nieoczekiwanie zjawić się w progu jego mieszkania. Zatrzaskiwał drzwi z uporem małego dziecka, pozwalając własnej naiwności przykrywać każdą z obaw gromadzących mu się pod skórą. Tak było łatwiej. Budować słodko fałszywą wizję świata, gdzie nic nie mogło wymknąć się spod kontroli. Każda rysa, każde potknięcie, każde nieoczekiwane odstępstwo od starannie spisanego planu, wydawały się nieistotne tak długo, jak Han przekonywał samego siebie o prawdziwości tych słów. Problem pojawiał się wtedy, gdy do tego uporządkowanego równania dodawano coś, nad czym nie potrafił zapanować.
UsuńLudzie
Han Yoonjae bał się szczerej bliskości, bo właśnie ona przez lata kojarzyła mu się z pierwszym krokiem postawionym na zbyt kruchym lodzie, który groził załamaniem dokładnie wtedy, kiedy człowiek spodziewał się tego najmniej. Zaufanie oznaczało ryzyko, które niepokoiło go i to na każdym z możliwych pól, bo przecież… nie dotykało jedynie jego. Ufał, więc wystawiał samego siebie na ból, który osadzał się tak głęboko, że ciężko było oddychać. Godził się na to, by inni ufali jemu, więc… dobrowolnie brał w ręce odpowiedzialność, która przyprawiała go o dygotanie. Nie chciał nikogo skrzywdzić; nie chciał być powodem niczyich łez; nie chciał, by czyjekolwiek życie wypadło z obranego toru, bo właśnie on - nie kto inny - popełnił nieprzemyślany i niewybaczalny błąd. Nie chciał. Przeżył to zbyt wiele razy.
I właśnie przeżywał znowu…
Jęki. Słyszał… cholerne jęki. Pojedyncze, należące do niego, na pewno Hae… i chyba też Ryana, jeśli przymroczony umysł nie płatał mu właśnie figli. Miał ochotę zakryć uszy. Wykonać ten dziecinny, pełen naiwności gest, byle tylko wykraść dla siebie ostatnie sekundy bezpodstawnej wiary, że wszystko, w czym brali właśnie udział, było jedynie nieśmiesznym żartem. Nietrafioną zagrywką, która miała śmieszyć, choć w rzeczywistości przyprawiała jedynie o mdłości. Ale to nie był dowcip; nic, czego właśnie doświadczali, nie miało wywołać na ich twarzach nawet cienia uśmiechu. Miało… straszyć. I straszyło. Cholernie mocno.
Han potrzebował jednak tylko kilku sekund, by otrząsnąć się z pierwszego szoku. By przypomnieć, że ostatnim, na co powinien sobie teraz pozwalać, było popadanie w ten dziwaczny stan niemocy, która odzierała go z możliwości szybkiego działania. Nie był tu sam. Gdyby nagranie ujrzało światło dzienne, mógłby nałożyć na twarz doskonale znaną mu maskę, udawać, że cała sytuacja w ogóle go nie dotknęła, bo nie robił niczego, czego musiałby się wstydzić. Ale tutaj nie chodziło już jedynie o niego. Potrząsnął głową, próbując wyrzucić z niej natłok nieproszonych myśli. Był o krok o dlatego, by odwrócić się w stronę Hae, zapewnić ich gorączkowo, że nie pozwoli, by cokolwiek, co zrobili dzisiejszego wieczoru, wyszło poza ten pieprzony hotel. Mieli więcej do stracenia. Wiedział o tym. Powinien o tym, kurwa, pamiętać. Analizował wszystkie możliwości, w akcie pełnej desperacji byłby gotów sięgnąć nawet po wpływy swoich rodziców (nie raz i nie dwa przyglądał się temu, co potrafili zatuszować), ale… nie zdążył zrobić nic więcej.
Nie mógł być pewny, czy mała kartka znalazła się nagle tuż pod jego stopami w wyniku czystego przypadku, czy może Junseo, kierowany potrzebą podarowania Hanowi cichego ostrzeżenia, nie posłał jej tam z rozmysłem. Widział te słowa, widział ciąg zdradliwych liter układających mu się przed oczami w zdanie, którego nie potrafił zrozumieć. “Uderz w twarz Hana. Mocno”. Którego nie potrafił wyjaśnić, bo przecież…
Proszę, nie, Junseo…
UsuńBól… Palący i nieznośny ból pojawił się szybciej, niż Han zorientował się w tym, co się właściwie wydarzyło. I pytanie - jedno, krótkie, które mimo swej prostoty miało najpewniej nigdy nie doczekać się odpowiedzi. Przynajmniej nie tej, którą pragnąłby teraz usłyszeć. Dlaczego. Nie śmiałby pytać o to Junseo; doskonale zdawał sobie przecież sprawę, że dzisiejszego wieczoru niemal każdy z ruchów zebranych tu osób - choć wykonany cudzymi rękoma - pochodził od jednej, nieznanej im, osoby. Przed oczami stanęły mu nagle chwile, gdy czuł się podobnie. Gdy jego policzek napotykał rozpędzoną dłoń ojca za każdym razem, gdy robił coś, co wymykało się starannie spisanym planom Hana Junhee. Oddech przyspieszył mu nagle, zupełnie bez kontroli. Chciał stąd wyjść. Teraz, natychmiast.
Wszystko w porządku? .
Pytanie Ryana sprowadziło go na ziemię. Kiwnął głową, ledwie zauważalnie, choć wszystko w nim rwało się do tego, by zaprzeczyć. By wypuścić spomiędzy warg szczere i żałosne: nie, bo przecież było to jedynym, co chciał teraz ujawnić. Nie, nie, nie, nie jest w porządku. Machnął ręką, zupełnie tak jakby miało to pomóc w rozwianiu jakichkolwiek wątpliwości, które mogłyby narodzić się w głowie Ryana, gdyby tylko przyjrzał się twarzy Hana wystarczająco uważnie. Potrzebuję… potrzebuję . Miał wrażenie, że oddech nie docierał mu do płuc, choć z każdym kolejnym wdechem starał się coraz bardziej i bardziej. Pomóż mi, proszę. Nie. Chciał mu to teraz powiedzieć, chciał prosić, by pomógł mu wstać, gdy jego nogi drżały zdradliwie i groziły upadkiem przy pierwszym kroku, postawionym zbyt pospiesznie i niedbale. Chciał, ale milczał, zaciskając usta tak bardzo, że te mrowiły go nieprzyjemnie, bo przecież wiedział, że… nie mógł. Że nie miał najmniejszego prawa kraść uwagi, która w tym momencie nie powinna zostać skierowana na niego. Uwagi, której Junseo potrzebował obecnie znacznie bardziej, bo tylko ona potrafiłaby ugasić panikę, która płonęła w jego wnętrzu tak wyraźnie, że już dawno wydostała się na zewnątrz. Więc milczał. Milczał, choć miał ochotę krzyczeć tak głośno, że zdarłby sobie gardło. Skóra paliła go tak, jak chyba nigdy wcześniej, jedna z dłoni zaciskała się na spodniach z mocą, która mogłaby go zaskoczyć, druga zasłaniała obolały policzek w nadziei, że przysłoni to trwale ten żałosny obraz słabości. Tkwił w dziwnym odrętwieniu, jakby nagle znalazł się pół kroku obok samego siebie. Docierały do niego pojedyncze słowa, urwane głosy, jakiś ruch gdzieś w pobliżu, ale nic z tego nie układało się w całość. Był świadom, że ludzie coś mówią, słyszał chyba nawet własne imię, widział, że coś się dzieje, a jednak przez kilka długich sekund pozostawał zupełnie poza tym wszystkim, zawieszony gdzieś pomiędzy jednym a drugim uderzeniem serca.
Dopiero przyjemny, choć zupełnie niespodziewany chłód na policzku sprawił, że drgnął. Zimno przeszło po rozgrzanej skórze i nagle poczuł ją wyraźnie, tak samo jak ciężar własnego ciała, oddech i napięcie mięśni. Jakby dopiero wtedy naprawdę wrócił do siebie.
Przesunął spojrzeniem po twarzy Hae, po kojąco spokojnych oczach, których nie spodziewał się teraz zobaczyć. I nagle, z powodów bardzo trudnych do wyjaśnienia, poczuł, że jego wcześniejsze obawy stały nieco łatwiejsze do udźwignięcia. Bo może… może mógł pozwolić sobie odszukać odrobinę stabilności w tej słodkiej myśli, że mimo tego, w co wierzył jeszcze kilka minut temu - wcale nie musiał radzić sobie sam. Że zgodnie z ich wcześniejszą umową mieli sobie pomóc. Mieli znieść to, co na nich jeszcze czekało i wyjść. Razem.
— Dziękuję, Jinnie — odpowiedział cicho, odruchowo przyciskając lód do policzka z nieco większym uporem. Chciał dodać coś jeszcze, ale… nie był na razie w stanie. Zawiesił spojrzenie w jednym z kieliszków, ustawionych na stoliku przed sobą, przypominając sobie własne słowa, by absolutnie nie pić już niczego więcej. Choć kusiło… tak bardzo.
Kątem oka zanotował ruch tuż obok, a potem kilka niepewnych słów dziewczyny, którą kojarzył z ich pierwszego stolika. Potrzebował chwili, by złożyć wszystko w spójną całość. Pocałunek. Kolejny. Och… Tak naprawdę nie zdziwiło go to, że poprosiła o to właśnie Hae. Na jej miejscu zrobiłby to samo. Byli jedynymi, którzy zapytali o zgodę. Byli… bezpiecznym wyborem. Wiedział, że to racjonalne.
UsuńA jednak uparcie patrzył wprost przed siebie, pilnując, by jego uwaga nie uciekła w kierunku, w którym nie chciał jej teraz posyłać. Policzył drobne zagniecenia na serwetkach i sekundy, w których brak czyjejkolwiek obecności, doskwierał mu bardziej niż kiedykolwiek w życiu. Dużo. Stanowczo za dużo.
Dopiero gdy usłyszał kolejne pytanie Hae, zdał sobie sprawę, że wstrzymywał oddech. Odwrócił się więc w końcu w ich stronę. Powoli i ostrożnie, jakby bał się tego, co mógł tam zobaczyć. Czy bolało?. Cholernie. Niepokojąco, jakby coś przecięło mu skórę. Nie chciał ich jednak martwić.
— Pakowałem się w dużo gorsze kłopoty, pamiętasz? — powtórzył dokładnie to, co powiedział im już wcześniej, choć tym razem w jego głosie na próżno byłoby doszukiwać się podobnej pewności. Przeskakiwał spojrzeniem po ich całej twarzy, w próbie wyłapania dla siebie punktu zaczepienia, ale im dłużej to trwało, tym trudniej było mu skupić się na jednym, wybranym elemencie. Zatrzymał się w końcu na ich oczach. Na ciemnych, ogromnych oczach, w których próbował dojrzeć odpowiedzi na niezadane jeszcze pytania. — Przepraszam, to moja wina. Nie pozwolę, by ktoś zobaczył to nagranie. Nikt go nie zobaczy, obiecuję. Obiecuję...
Nie powinien. Wiedział, że przyrzeczenia niosły ze sobą ogromne ryzyko - głównie zawodu, którego nie chciał przecież sprawiać, ale nie potrafił zatrzymać tych słów. Nawet mimo braku pewności, co do kolejnych wydarzeń.
— A nawet jeśli, wymyślę coś i wszystko skupi się na mnie — dodał jeszcze, przygryzając jeden z paznokci w nieco nerwowym geście. — Umiem odwracać uwagę.
W międzyczasie ktoś położył przed nim kopertę z zadaniem i Han poczuł, jak żołądek zaciska mu się w nieprzyjemnym skurczu. Wiedział jedno, żadna gra nie była warta przekroczenia własnych granic. Nie zrobiłby tego nigdy, nawet gdyby ceną miała być jego własna godność. O wiele bardziej martwiło go jednak to, że jego decyzje mogły pociągnąć za sobą kogoś jeszcze.
Dopiero kiedy otworzył kopertę i przeczytał pytanie, coś na jego twarzy wyraźnie się zmieniło. Przez chwilę patrzył na zapisane słowa, jakby nie potrafił pojąć ich sensu. Czytał je raz, potem drugi, ale nadal nie był pewien, czy naprawdę widział to, co widział.
Co? Jak miał… nie mógł…Nie…
— Dała mi wybór — szepnął z niezrozumieniem, podając im kartkę. — Nie podoba mi się to. Nie złamię obietnicy, Hae.
hannie
— Seojun jest teraz na mnie wkurwiony, ale przejdzie mu.
UsuńZawsze przechodziło, dodał w myślach. Taka była prawda, Seojun potrafił zachowywać się jak rozkapryszone dziecko, ale zwykle, nawet najbardziej niedorzeczne zachowanie, miało swoje mocne podwaliny. Znali się długo, dostatecznie dobrze aby potrafił przewidzieć reakcję chłopaka na rewelację o jego zmartwychwstaniu. Wracając do Nowego Jorku, zakładał, że to właśnie z Kimem będzie prowadził dziwaczną cichociemną batalię nim odpuści mu jego winy. Kapryśność Seojuna bowiem była powszechnie znana, tak samo jak to, że łatwo nie wybaczał. Tak właściwie w ogóle nie wybaczał i nie zapominał, mścił się, wyrównywał rachunki i kiedy uznał, że człowiek wycierpiał podobnie dużo, odpuszczał. Do tej pory Jackson nie stał po tej stronie barykady, niegdyś wspólnie z przyjacielem wymierzali odpowiednie kary i czerpali przyjemność z tego co otrzymywali; czyjegoś rozpadu bądź błagania o litość. Nie mniej teraz ruch Seojuna wytrącił go nieco z równowagi, nie samą złośliwością, co okolicznościami.
Jego wzrok zatrzymał się na plastikowym woreczku i białym proszku zamkniętym w środku. Szelest plastiku dźwięcznie odbił mu się w uszach, a na ustach poczuł znajomą suchość.
Chyba to było najgorsze w odwyku, kiedy był zamknięty daleko od bodźców, wszystko działało należycie. Prawdziwym wyzwaniem miały być sytuacje tego typu, kiedy nie miał dokąd uciec, a znajome mrowienie prześlizgujące się pod skórą, wyraźniej dawało o sobie znać. Potrafił wyobrazić sobie smak na języku, jakość towaru i wagę woreczka. Nie kupowali byle czego, mogli pozwolić sobie na najczystszy, najlepszy towar. To był jego największy problem, ciężko było sięgnąć dna, kiedy miało się pieniądze, którymi było można sięgać po więcej i więcej, które mogły zatuszować wszelkie wpadki, które przydarzyły się po drodze. Łatwo byłoby zsunąć Claire ze swoich ud. Prostym byłoby wstanie z krzesła, pochwycenie woreczka i automatyczne skierowanie się do łazienki. A nawet nie, nie musiał iść do toalety,wystarczył stolik, czyjaś dłoń… Łatwo byłoby usprawiedliwić jedną kreskę, nawet dwie. Stwierdzić, że to tyle co nic, że nic mu nie będzie, że to jednorazowe.
Drgnął niespokojnie, kiedy Claire była szybsza i wzięła paczuszkę w swoje ręce. Było to szarpnięcie instynktowne, podyktowane chęci bycia pierwszym. Byleby nie spuściłą tego w toalecie. Byleby tego nie schowała. Byleby starczyło dla niego…
Dopiero znajomy błysk w jej oku, ocucił go na tyle, że uświadomił sobie, że cały ten czas wstrzymuje oddech. Przemknął wzrokiem po twarzy Claire, po tym jak przyglądała się proszkowi, jak zerkała na Inhana. Skrzywił się na samo wyobrażenie Claire pochylającej się nad blatem, na dźwięk świstu wciąganego narkotyku, na myśl kaszlu, który mógłby towarzyszyć jej tuż po…
— Wyrzucimy to kiedy będziemy wychodzić. — stwierdził.
Sam fakt, że wsunęła to do torebki wywoływał dyskomfort i wolał pozbyć się pokusy jak najszybciej niż przypadkiem zabrać ją do domu. Nie był siebie jeszcze w stu procentach pewnym. Stosownie ograniczonego zaufania względem samego siebie było trudne, ale konieczne.
Subtelny dotyk i ciepłe pocałunki okazały się jednak najlepszym rozpraszaczem i choć nie chciał przymuszać Claire do bliskości, po tym co miało miejsce kilka minut wcześniej, nie potrafił teraz uformować sprzeciwu. Przymknął na moment powieki, rozkoszując się przyjemnym ciepłem i bliskością, którą mu oferowała, zanurzając się w każdym z pocałunków, które na nowo zrosiły jego skórę gęsią skórką. Taką miała nad nim władzę; jego myśli kurczyły się do jej osoby.
Otworzył oczy tylko na moment, oceniając zamęt rozgrywający się koło nich. Czy powinien interweniować, gdy jego rzekomy przyjaciel mierzył się z Sunghoonem i Yosoo sam na sam? Brał pod uwagę przeprosić Claire i wyciągnąć chłopaka z jakichkolwiek tarapatów, w które się wplątał, ale wtedy dostrzegł dziewczynę, która stanęła przy nim i uznał, że chyba tym razem Seojun nie będzie potrzebował jego pomocy. Chociaż rozważał też przyłożenie mu w tę jego nieszczęsną, parszywą twarz.
Usuń— Myślę, że możemy się stąd powoli ewakuować. Wykonaliśmy zadania.
Nie chciał tu dłużej tkwić, na pograniczu dziwnej mieszanki emocji, które mogły go pchnąć w kierunku, w którym nie chciał się udać.
Odchylił się na tyle, by móc unieść dłoń i ułożyć ją na policzku Claire.
— Proszę, chodźmy już stąd. — powiedział ciszej, przeznaczając prośbę tylko dla jej uszu. — Zabierzemy Inhana. — dodał zaraz, wiedząc, że za nic w świecie nie porzuciłaby swojego przyjaciela.
Jack
Popatrzyła na Jacka, gdy tak zbywczo skwitował zachowanie swojego znajomego. Nie wiedziała, że byli z Seojunem więcej niż znajomymi, choć może powinna się tego domyślić po tej godnej pożałowania zagrywce. Wyglądało na to, że kolejna osoba była na niego wściekła, tylko… Czy to było usprawiedliwienie? Według niej nie. Nigdy nie miała takich ludzi w swoim bliskim otoczeniu i żywiła nadzieję, że nigdy w życiu nie będzie miała, bo w złości można powiedzieć sobie o parę słów za dużo albo ewentualnie przestać rozmawiać, ale zemsta i to takiego rodzaju to coś, co według niej przekreślało relację. Nie wierzyła w to, że można było być z kimś blisko i jednocześnie chcieć wyrządzić mu krzywdę, było to dla niej zwyczajnie niewyobrażalne.
Usuń— Uważasz, że to go tłumaczy? — zapytała więc, bo po raz kolejny bardzo namacalnie dotarło do niej, jak istotnie są z Howardem różni oraz jak bardzo kontrastują ze sobą ich światy czy poglądy. — Ty byś go tak ukarał?
Z jednej strony chciała wierzyć, że nie. Z drugiej zaś jej ton był tak gładki, jak tylko mógł być w tych okolicznościach, a pytanie wybrzmiało niemal w boleśnie zwyczajny sposób pozbawiony ciężaru lub osądu, bo po raz kolejny chciała od niego tylko i wyłącznie szczerej odpowiedzi, jaka by nie była. Nie rozumiała tej dynamiki, nie była pewna czy chce ją rozumieć, ale chciała przynajmniej spróbować zrozumieć jego, przy czym zdążyła się już zorientować, że nie będzie to prosty proces. Że będzie to od niej wymagać cierpliwości, otwartości i prawdopodobnie wychodzenia ze swojej strefy komfortu, bo Jack nie był nieskazitelnym człowiekiem, w czym utwierdzano ją od początku trwania tej imprezy.
Jeśli zamierzała być w jego życiu, nie mogła brać od niego wyłącznie tego, co dobre; przede wszystkim musiała zmierzyć się również z tym, co w nim było niewygodne, może nawet złe.
Nie kłamała mówiąc, że go chce, ale nie zmieniało to faktu, że nie do końca jeszcze rozumiała, co to znaczy. Chciała go całego, jego blaski, jego cienie i te miejsca, które bolą; zwłaszcza te miejsca, które bolą, żeby być w stanie otulić je czułą opieką. Cienie mogła przegnać, jeśliby jej na to pozwolił albo po prostu je zaakceptować, jeśli tak by się nie stało. I wtedy, dopiero wtedy mogłaby z czystym sumieniem mogła powiedzieć, że pragnie rzeczywiście jego, zamiast wyobrażenia o nim.
Następne chwile przetestowały jej postanowienie. Poczuła jak Jack napiął się, a potem drgnął w momencie, w którym sięgnęła po woreczek; ciężko było tego nie poczuć, kiedy siedziała mu na kolanach. Poczuła też, jak nisko jej serce znów zanurkowało pod wpływem realizacji, bo choć wspomniał o odwyku, to jeszcze nie miała okazji przekonać się, jak reaguje wystawiony na pokusę.
Reakcja była intensywna. Na tyle wyraźna, że nawet nie została w środku, a wyszła z niego na zewnątrz.
Nagle pożałowała, że nie wstała, nie pozbyła się tego świństwa od razu.
Przełykając ślinę, zbliżyła się i ucałowała jego skroń, raz a później drugi, wolnym ramieniem obejmując jego barki, chcąc przytrzymać go podczas pieszczot bliżej siebie, jakby to mogło w czymś pomóc, odsunąć go, osłonić przed uzależnieniem, które najwyraźniej wciąż wyciągało po niego swoje szponiaste palce.
Nie zamierzała oddać go tak łatwo.
— Taki miałam plan — przytaknęła cicho, przesuwając lekko nosem po jego policzku, na którym złożyła jeszcze jeden pocałunek.
Nie zastanawiała się, czy ktoś im się teraz przygląda. Miała to naprawdę w głębokim poważaniu, zbyt skupiona na świadomości, że mogła nie sięgnąć po ten syf wystarczająco szybko. Nawet nie przyszłoby jej do głowy, że mogliby się po to faktycznie ścigać. Nie wiedziałaby też co zrobić, gdyby ten wyścig przegrała.
Wystraszyła się tego, dlatego ulżyło jej, gdy Jack powiedział, że mogą się ewakuować. Przez chwilę jednak ani drgnęła, wracając do siebie dopiero, kiedy dotknął jej twarzy, siłą rzeczy skupiając jej spojrzenie na sobie, przenosząc ją tym kontaktem do lepszych miejsc, z powrotem na taras, do apartamentu, pod prysznic.
UsuńOch, jak chciałaby cofnąć czas i nigdy nie zamknąć za sobą drzwi tego pokoju. Jak chciałaby pławić się znów w jego obecności oraz beztrosce, którą jej tą obecnością gwarantował, w tym poczuciu bezpieczeństwa, jakie wtedy ją ogarniało.
Ujmując również jego twarz, przysunęła się znów i pocałowała go po raz pierwszy odkąd musiała wykonać swoje zadanie, robiąc to z delikatnie, ale przy tym dość długo i przenikliwie, tak jakby próbowała w ten sposób zachować jego uwagę przy sobie. Bo próbowała. I może, ale tylko może, sama szukała w tym pocieszenia, namiastki komfortu sprzed wszystkiego, co miało miejsce na tej sali.
— Dobrze — powiedziała cicho w jego usta, odsuwając się powoli, zaraz muskając też jego czoło. — Okej. Już idziemy.
Spojrzała znów na Inhana, czując ukłucie niepewności. Wiedziała już, albo też przeczuwała, że Jacka trzeba stąd zabrać i obawiała się, że Kim może jej to utrudniać, choć wydawał się teraz cichszy i smutniejszy. Nie wiedziała, czy jest tak naprawdę, czy przerzucała na niego swoje własne kiepskie samopoczucie.
Zsunęła się z kolan Howarda i sięgnęła po dłoń przyjaciela.
— Innie? — zagadnęła, gładząc kciukiem wierzch jego ręki. — Czas się zbierać. Zrobiliśmy swoje, a ta cała impreza zaraz się skończy, nie ma sensu dłużej patrzeć na ten chaos.
CLAIRE
Według Jacksona Seojuna miał wszelkie prawo traktować go właśnie w ten sposob. Napędzany złością i rozczarowaniem, był nieprzewidywalny i w głębi duszy spodziewał się czegoś znacznie mniej subtelnego, czegoś spektakularnego, co sprawiłoby, że sam zwaliłby się na posadzkę w podobnych konwulsjach. Przez całe życie lubił, gdy konsekwencje omijały go szerokim łukiem, gdy nie musiał rozliczać się z kiepskich wyborów ani krzywd, które wyrządzał innym. Niejednokrotnie korzystał z przywilejów, które szły w parze z nazwiskiem; sięgał po łate rozwiązania, jeszcze łatwiejsze wymówki i pozostawał w tym bezczelnie konsekwentny.
UsuńTeraz jednak, od pierwszego spotkania z Seojunem po wszystkim, pozwolał chłopakowi wymierzać w jego kierunku ostre słowa i każdą dawkę jadu, na jaką ten miał ochotę. Bo koniec końców zawsze mogli na siebie liczyć, obojętnie ile goryczy potrafili zapakować w swoje humory. To Jack zawiódł jego zaufanie, a w ich świecie zaufanie było towarem deficytowym, niemal luksusowym.
— Nie wiem, Claire.
Nie czuł się uprawniony do osądzania, czy ktoś ma prawo do takiej lub innej reakcji. Nie zamierzał złościć się na Seojuna. Chłopak potrzebował dać upust swoim emocjom, a on sam nosił w sobie na tyle silne poczucie winy, że w jakiś przewrotny sposób chciał się z nim zmierzyć, udowodnić, choćby tylko sobie, że potrafi wziąć na siebie ciężar tego, co zrobił.
— Seojun mnie pochował — ciągnął ciszej, wzruszając ramionami, bo do końca nie wiedział jak ubrać to w słowa, które miałyby dla niej sens. — Był przekonany, że jego przyjaciel umarł mu na rękach. Nie wiem jak ja bym się zachował, gdyby sytuacja była odwrotna.
Po części jednak wiedział, że byłby równie wściekły i sfrustrowany. Przeżyłby żal na swój sposób, topiąc smutki i zamazując tęsknotę kolejnymi porcjami narkotyku. To wyrządził przyjacielowi i prawdopodobnie byłby gotowy, wciągnąć tyle kresek, ile Seojun wciągnął przez niego. W ramach jakiegoś chorego zadośćuczynienia, nawet jeśli ten akt nie cofnąłby wyrządzonych krzywd. Może zemsta byłaby słodko gorzka, pozbawiona prawdziwego posmaku, zostawiając jedynie chwilową satysfakcję i puste echo w ciele. Tak jak zresztą teraz, miał ochotę uderzyć Kima, zmazać ten parszywy uśmieszek z jego twarzy, wykrzyczeć, że jest idiotą. Głęboko w sobie wiedział jednak, że byłoby to chwilowe uniesienie. Nie życzył mu źle. Ich dynamika była skomplikowana, zaprawiona gniewem, pozbawiona logiki, ale nauczyli się w tym nawigować i to nazywali przyjaźnią, nawet jeśli leżała daleko poza ramami tego, czym przyjaźń powinna być.
Nie zakładał, że Claire to zrozumie. Patrząc na nią i na Inchana, widział znajomość czystą, opartą na nieskazitelnym wsparciu i cieple, w której nie było miejsca na zazdrość, nieprzychylność, czy celowo zadawany ból. W jego świecie, to właśnie najbliżsi ludzie potrafili zadać najgłębsze rany. Obcy zwykle nie dysponowali wystarczającą ilością informacji, by sięgnąć tam, gdzie naprawdę bolało.
A jednak wystarczyła mu jej bliskość, ramiona oplecione wokół jego barków, subtelne pocałunki, aby woreczek spoczywający na dnie jej torebki, przestał mieć większe znaczenie. Dawała mu coś znacznie silniejszego, podpierała mu plecy i trzymała uwagę w ryzach. Za to był jej dozgonnie wdzięczny, bo po wszystkich rewelacjach, które miały miejsce, wcale by się nie zdziwił gdyby zechciała trzymać się od niego z daleka. To przeświadczenie o jej dobrej, empatycznej naturze zakorzeniało się w nim coraz mocniej i zostawiało go pod wrażeniem, którego nie do końca potrafił nazwać. Nie pojmował, jak ktoś może patrzeć na świat z kredytem zaufania i odruchową chęcią wyciągnięcia pomocnej dłoni. Kiedyś brał takie cechy za przejaw słabości.
Odwzajemni pocałunek, odrobinę go pogłębiając, jakby chciał potwierdzić, że dla niego nic się nie zmieniło. Wciąż chciał ją blisko. Wciąż potrzebował jej w ten sam sposób. Żadne zawiłe, obleśne zadanie od Plotkary nie mogło zmienić tego, jak ją postrzegał. Claire zrobiła to co musiała, to do czego poniekąd została zmuszona.
UsuńNapięcie topiło się pod jej wargami, a krawędzie niespokojnych myśli, powoli wygładzały się. Wciąż trzymał jej twarz w dłoniach, rozkoszując się słodkim smakiem jej ust. Zagościło w nim bezradne, niemal rozpaczliwe poczucie, że jest gotów błagać o więcej, jeśli zajdzie taka konieczność.
Inhan tymczasem zdawał się zawieszony w przestrzeni, w której się znajdował. Jakby wszedł w jakieś limbo, a wszystko co istotne, działo się wokół niego bez jego rzeczywistego udziału. Mógł jedynie siedzieć i biernie przyglądać się wydarzeniom, których tylko z pozoru był uczestnikiem. W tej chwili nie wiedział nawet, jak się z tym wszystkim czuł. Był skołowany, to na pewno. Działo się zbyt wiele, by jego umysł zdołał uchwycić konkretną myśl czy bodziec.
Widział Sunghoona przylegającego do drugiego chłopaka.
Widział Seojuna zbliżającego się do nich.
Widział poruszające się dłonie, ciasno splecione języki.
Ale nie słyszał zbyt wyraźnie wypowiadanych przez z nich słów. I chyba nie chciał ich słyszeć.
Dopiero delikatny dotyk drobnej dłoni Claire wyrwał go z tego odrętwienia.
Wzdrygnął się na krześle i przeniósł na nią spojrzenie. Źrenice miał rozszerzone, policzki blade, wargi lekko rozchylone, łapiące kolejne płytkie oddechy.
Pokiwał powoli głową, bo nie miał już siły opierać się konieczności wyjścia.
Był zmęczony. Nagle uzmysłowił sobie, że powieki są ciężkie, a mięśnie bezsilne.
— Tak, chodźmy. — wymamrotał, posyłając ostatnie, nieostre spojrzenie pozostałym.
Jack and Innie
Skinęła na jego słowa, choć trzeba było przyznać, że odpowiedź jej nie zadowoliła. Nie miało to jednak nic wspólnego z rozczarowaniem; po prostu żałowała, że nie ma w tym żadnego punktu zaczepienia. Nie wiem zostawiało ją bowiem z większą ilością pytań, niż miała w sobie na początku, nie wiem nie pozwalało jej zająć żadnego stanowiska w tej kwestii ani w żaden sposób pociągnąć tej rozmowy dalej.
Usuń— Nie rozumiem tego — przyznała więc na głos, bo tyle mogła powiedzieć z czystym sumieniem po chwili ciszy. Sytuacja wciąż była dla niej nowa, nie do końca jasna, oparta na jej własnych domysłach poskładanych z tego, co usłyszała przy stole, a usłyszała tyle, że Jack umarł, co w świetle tego, że miała go teraz blisko siebie, brzmiało groteskowo. Tak samo jak to, że Seojun go pochował.
Nie wiedziała, że Howard uknuł spisek. Albo raczej, że to jego zmarły ojciec uknuł spisek. Wiedziała tylko, że odwyk Jacka pokrył się z jego “śmiercią”. Nie miała pojęcia, że wtedy przedawkował, a Seojun był jedną z osób, które wtedy z nim były. Miała tylko strzępki, które usiłowała pozlepiać w coś, co będzie miało dla niej jakiś sens.
Wciąż wiedziała o nim tak mało, że powinno ją to zaniepokoić, kazać jej się zatrzymać i zastanowić nad tym, co właściwie wyprawia od momentu, kiedy dopuściła go do siebie na tarasie. Problem w tym, że Claire mimo swojej lękliwości głównie kierowała się sercem, a jej serce, cóż…
Serce podpowiadało jej głupio, że chce być blisko niego. Przekonać się, czy to drżenie, które obudził w niej nie tylko fizycznie dałoby się przekuć w coś zwyczajnie dobrego. Niekoniecznie nawet romantycznego, a po prostu pozytywnego, bo wciąż nie miała wobec niego żadnych oczekiwań ponad to, żeby nie odsuwał jej od siebie. Mogłaby być przy nim jako stała, ciepła obecność. Wspierać go, nie chcąc niczego w zamian. Taka już była, że przede wszystkim z siebie dawała, bezmyślnie i bezinteresownie, aż do momentu wypalenia. Wtedy odpoczywała, a potem dawała jeszcze więcej.
Obejrzała się krótko w stronę poruszenia, orientując się, że nie to czas ani miejsce. Temat zasługiwał na uwagę. Więcej uwagi i czasu, niż mogła mu dać teraz.
— Porozmawiamy o tym w lepszych okolicznościach? — zaproponowała wreszcie, przesuwając kciukiem po jego policzku. Jedną rozmowę odłożyli już na później, wtedy w windzie. Miała nadzieję, że faktycznie tylko odsuwają to na później, a nie spychają na wieczne zapomnienie.
Szczerze mówiąc nie była pewna, czy powinna była go całować i zaskoczyło ją, że nie zawahała się ciałem, skoro wahała się duchem. Obawiała się, że Jack może nie chcieć z nią takiego kontaktu po tym co zobaczył, więc gdy pogłębił pocałunek, mimowolnie puściła powietrze nosem z wyraźną ulgą.
Jeszcze większą ulgę poczuła, gdy Inhan zgodził się wyjść. Coś wewnątrz niej łamało jej się na widok jej najlepszego przyjaciela w takim stanie, więc nie puszczając jego dłoni pomogła mu wstać, sprawdzając czy się nie chwieje, a jeśli się chwiał, pozwoliła mu się na sobie oprzeć na tyle na ile potrzebował. Nie mogąc się powstrzymać, odgarnęła mu ciemny kosmyk włosów z czoła i zerknęła na Jacka, pozwalając mu wyprowadzić ich na zewnątrz.
Zgodnie z zamierzeniami, po drodze zaszła do toalety, żeby pozbyć się woreczka a przy okazji przemyła też twarz chłodną wodą, bo jakaś jej część tego potrzebowała. Zorientowała się wtedy, że wciąż nieco drżą jej ręce, co ją zaskoczyło, bo przestała zwracać na to uwagę.
Chłodne, nocne powietrze pozwoliło jej trochę odetchnąć, choć napięcie zeszło całkowicie z jej ramion dopiero, gdy oddano im ich telefony. Od razu sprawdziła, czy nie ma od mamy nieodebranych połączeń, ale nie miała. Tylko jedna wiadomość z prośbą o to, żeby się odezwała, kiedy będzie mieć taką możliwość.
Ten komentarz został usunięty przez autora.
UsuńStwierdziła, że zadzwoni w drodze i tak też zrobiła, kiedy we trójkę siedzieli już w limuzynie. Poinformowała, że wróci nad ranem, co zaniepokoiło jej rodzicielkę, ale fakt, że miała przy sobie Inhana częściowo ją uspokoił. Nie czuła potrzeby napominać, że Kim nie jest aktualnie w najlepszej kondycji, liczyło się tylko to, że był, więc nie kłamała. Nigdy nie umiała kłamać.
Usuń— Idź spać, mamo — podsumowała łagodnie. — Zobaczymy się jutro.
— Jak on ma na imię? Ten Twój znajomy.
— Jack — odparła, mimowolnie zerkając w stronę Howarda.
Znajomy, pomyślała. Ironicznie, że dokładnie tym dla niej był, kiedy wybierali się na tę imprezę. Teraz nawet nie wiedziała czym ani kim dla niej był, ale na pewno nie po prostu znajomym. Wychodziło na to, że przyjacielem też nie, za krótko się znali. Kochankiem? Po tym co wydarzyło się w apartamencie w jakiejś części na pewno, ale co do tego czy dalej tak będzie nie miała pewności. Zresztą nie chciała ograniczyć ich znajomości wyłącznie do fizycznych uniesień.
Nie miała na na niego określenia, to co przeżyli na tej cholernej imprezie zwyczajnie umykało wszelkim opisom.
— I Jack zabiera do siebie Ciebie i Inhana? — w głosie pani Bellfort dało się wyczuć wątpliwość, kiedy nakreśliła to sobie na głos. Cóż, kiedy to usłyszała, też wydawało jej się to trochę absurdalne, na pewno niespodziewane. Nie mogła jednak wyjaśnić, że jej przyjaciel się naćpał, a ona po zamieszaniu z sekstaśmą (!) nie chciała odsuwać się od Howarda, więc musieli znaleźć w tym złoty środek.
— Tak, mamo — przytaknęła więc tylko.
Na moment w aparacie zapadła cisza.
— Powiedz Jackowi, że mam Waszą lokalizację. Tak na wszelki wypadek.
To sprawiło, że Claire wreszcie się uśmiechnęła, choć był to trochę krzywy uśmiech.
— Myślę, że Cię słyszy.
— Dobrze — skwitowała kobieta po drugiej stronie. — Zadzwoń do mnie z rana. I ucałuj Inhana. Jacka nie musisz.
— Mamo.
— Nie wiń mnie, jeszcze go nie poznałam. Prawda jest taka, że gdyby był porządny, odwiózłby Was do domów, a przede wszystkim mi się przedstawił, kiedy Cię odbierał.
Nie powstrzymała westchnienia, lekko masując skroń. Nie miała na to energii. Nie zamierzała teraz roztrząsać, czy Howard jest porządny, czy nie, szczególnie w jego obecności, choć prawda leżała pewnie gdzieś po środku. Po dzisiejszym dniu wiedziała, że Jack nie jest przyzwoitym facetem, ale biorąc pod uwagę to co przeżyli i jak się nią zaopiekował, nie potrafiła przypiąć mu łatki kogoś złego.
— To była moja decyzja. Porozmawiamy, kiedy wrócę do domu. Dobranoc, mamo.
— Dobranoc, kochanie.
Rozłączyła się, wkładając telefon do torebki i wbrew instrukcjom swojej mamy, okręciła głowę, by ucałować kraniec ust Howarda.
— Wybacz.
A potem spojrzała na Inhana, który drzemał siedząc obok i czując jak topnieje w środku pod wpływem tego widoku, odruchowo przygładziła mu włosy, po chwili przysuwając go bliżej siebie z należytą ostrożnością. Delikatnie oparła chłopaka o swój bok, jego głowę układając na swoim ramieniu żeby było mu wygodniej.
— Cieszę, że mamy to za sobą...
CLAIRE
Yosoo rzadko kiedy bywał człowiekiem rozsądnym. Właściwie, gdyby ktoś próbował stworzyć długą listę rzeczy, które można byłoby o nim powiedzieć z pełnym przekonaniem, zdanie zachowuje się racjonalnie prawdopodobnie znalazłoby się gdzieś na samym jej końcu, o ile w ogóle by na nią trafiło. Podejmował decyzje pod wpływem chwili, mówił rzeczy, których kilka godzin później nawet dobrze nie pamiętał, potrafił świadomie wejść w konflikt tylko dlatego, że perspektywa świętego spokoju wydawała mu się znacznie mniej interesująca niż możliwość sprawdzenia, jak daleko mógłby się posunąć. Lubił ryzyko, lubił prowokacje, a przede wszystkim lubił mieć poczucie, że to on wybiera moment, w którym wszystko wymykało się spod czyjejkolwiek kontroli.
UsuńMimo wszystko istniało w nim kilka rzeczy zaskakująco stałych. Niewiele, ale wystarczająco dużo, żeby ktoś, kto znał go odrobinę lepiej, mógł z czasem zacząć dostrzegać pewien schemat.
Potrafił znieść naprawdę wiele. Mógł słuchać obelg bez natychmiastowej potrzeby odpowiadania na każdą z nich. Mógł pozwolić komuś wylać na siebie całą frustrację, obrzucić go najgorszymi słowami, podważyć jego decyzje, zakwestionować sposób bycia, wszystko, co robił i czego nie robił. Mógł nawet pozwolić, żeby ktoś urządził sobie z niego wygodny cel dla własnej pogardy, rozebrał jego zachowanie na części i wystawił każdą z nich na osąd, jakby miał do tego jakiekolwiek prawo. Nie zawsze dlatego, że rzeczywiście go to nie obchodziło. Czasami po prostu doskonale wiedział, że cudza opinia nie musiała mieć żadnej wartości tylko dlatego, że została wypowiedziana głośno. Potrafił przełknąć czyjąś złośliwość. Potrafił zignorować kpiny. Potrafił nawet uśmiechnąć się w sposób, który sugerował, że wszystko to bawiło go bardziej, niż powinno. Był przyzwyczajony do tego, że ludzie rościli sobie względem niego… pewne prawa.
Do oceniania go. Do przypisywania mu intencji, których nie miał, czy do odbierania znaczenia tym, które rzeczywiście miały dla niego jakąś wartość. Do tego, że dla jednych był rozpieszczonym dzieciakiem, dla innych aroganckim dupkiem, dla jeszcze innych kimś, kto dostał od życia zdecydowanie za dużo i najwyraźniej nie nauczył się tego doceniać. Mógł z tym żyć.
Była jednak taka jedna rzecz, jedna jedyna, która niezmiennie potrafiła rozedrzeć tę misternie utkaną maskę. I właśnie dlatego była tak niebezpieczna, bo kiedy ktoś trafiał w ten jeden punkt, Yosoo zaczynał… panikować. Nie miał możliwości bezpiecznego wycofania się, obrócenia tego w żart, utrzymywania, że cudze słowa były dla niego po prostu kolejną rzeczą, której nie warto było zapamiętywać. Bo można było obrazić Yosoo. Można było go upokorzyć, wyśmiać, podważyć wszystko, co robił. Ale prawdziwie zranić? Istniała tylko jedna droga.
Lepiej byłoby mu bez ciebie.
Relację z Chanem Yosoo traktował zupełnie inaczej niż całą resztę swojego życia. Była dla niego czymś niezwykle delikatnym, kruchym. Czymś, co równie dobrze mogło pozostać z nim na zawsze, jak i zniknąć przy jednym źle postawionym kroku. Znaczyła dla niego zdecydowanie więcej, niż kiedykolwiek potrafiłby przyznać, a gdzieś głęboko w sobie wciąż nosił przekonanie, że być może wcale nie był jej wart. I właśnie dlatego każde słowo uderzające w tę część jego życia trafiało znacznie głębiej, niż powinno.
Paradoksalnie bolało go to teraz bardziej niż policzek, który zaledwie chwilę wcześniej spotkał się z zaciśniętą pięścią. Ból fizyczny nigdy nie robił na Soo większego wrażenia. Można było go uderzyć, można było sprawić, że przez chwilę poczuje pieczenie na skórze, to mijało. Te słowa nie miały jednak zniknąć tak łatwo.
Tym razem, mimo że jeszcze chwilę wcześniej miał zupełnie inne plany, nie chciał już nad sobą panować. Poderwał się z miejsca i, niewiele myśląc, chwycił Seojuna za koszulę, szarpiąc nim gwałtownie i odciągając go od nieznajomej dziewczyny. W jego ruchu nie było już wcześniejszej kalkulacji ani chłodnego zastanawiania się nad konsekwencjami. Była tylko wściekłość, która przez kilka ostatnich minut zbierała się w nim warstwa po warstwie, aż w końcu zabrakło miejsca, żeby chociaż spróbować pomieścić ją gdziekolwiek.
Usuń— Wiesz jaki masz, kurwa, problem?! — wrzasnął, odpychając Kima do tyłu znacznie mocniej niż początkowo zamierzał. — Własnego życia nie potrafisz utrzymać w jednym kawałku, więc pakujesz się w cudze — kolejne słowa, kolejne jeszcze mocniejsze pchnięcie, uderzenie dłońmi o jego ramiona… i krótka myśl, że może dobrze było się jeszcze zatrzymać. Właśnie teraz. Nie byłby jednak sobą… — Wpieprzasz się tam, gdzie nikt cię nie chce, mieszasz ludziom w głowach, a potem jeszcze udajesz, że to ty rozdajesz karty. Gówno prawda. Nie masz absolutnie nic.
soo
Słowom Yoonjae brakowało ich wcześniejszego przekonania i pewności, i Hae zmarszczyli nieco brwi, słuchając go.
UsuńNie zamierzali napierać - ich znajomość była o wiele za świeża na taki ruch; rozumieli też potrzebę bronienia innych przed własnymi emocjami i opory przed dzieleniem się tymi negatywnymi, zwłaszcza w takim miejscu. Ale nie byliby sobą, gdyby nie otworzyli drzwi, tylko trochę, tylko po to, by pokazać: jeśli chciałbyś o tym porozmawiać, możesz.
Położyli dłoń na kolanie Yoonjae.
— To, że pakowałeś się w gorsze, nie znaczy, że to, co się wydarzyło dzisiaj, nie może boleć.
Spojrzenie Hana błądziło im po twarzy i zdradzało nerwy. Chociaż Haejin sami czuli buzujący pod skórą niepokój, nie potrafili siedzieć i w ciszy słuchać przeprosin za coś, co zrobili dobrowolnie, w pełni świadomi ryzyka.
Znów wstali ze swojego siedzenia i stanęli przed Yoonjae.
— Nie. — Sięgnęli po jego dłoń, tę, u której paznokieć przygryzał, i ujęli ją delikatnie w swoją. Dali Yoonjae przestrzeń, by odsunął się, gdyby ich dotyk był w tym momencie niemile widziany - ale gdy to nie nastąpiło, Hae przyciągnęli dłoń do siebie, przesunęli kciukiem po kostkach raz, drugi, i kolejny, starając się choć trochę ukoić nerwy Hana. — To nie jest twoja wina, więc nawet nie próbuj brać wszystkiego na siebie, dobrze?
Nie oczekiwali od niego obietnic i przyrzeczeń, i wciąż dali się zaskoczyć tym, jak szybko Yoonjae gotów był stanąć w ich obronie, chociaż już przecież byli świadkami tej samej potrzeby ochrony wcześniej tego wieczoru - najpierw, gdy własnym ciałem zasłonił ich przed wzrokiem Soyoung, następnie gdy kłamstwami próbował odwrócić uwagę od rozgrywającego się między Ryanem i Junseo dramatu. Poczuli rozlewające się po klatce piersiowej ciepło - bo chociaż nigdy nie pozwoliliby na to, by ktoś inny wziął na siebie odpowiedzialność za ich własne wybory, doceniali opiekuńczość, którą Yoonjae im okazywał, bardziej, niż byli w stanie wyrazić.
Serce kołatało im w piersi; czy Yoonjae w ogóle zdawał sobie sprawę, co z nimi robił, jakie emocje w nich wywoływał? Ta jedna chwila i znajome łaskotanie w brzuchu wystarczyły, by do Haejina dotarło, że ta noc zdążyła już pozostawić po sobie bardzo wyraźny ślad - a zauroczenie niespodziewanie i gwałtownie zakiełkowało im w piersi.
Z niemal bezgłośnym westchnieniem na ustach, Hae zbliżyli się tak bardzo, jak tylko mogli, bez wdrapywania się na kolana Hana, i oparli czoło o jego. Ten jeden prosty gest miał w sobie więcej intymności, niż wszystko, co ze sobą zrobili przez ostatnie godziny - i chociaż ich dłonie, które wciąż trzymały tę należącą do Yoonjae, zadrżały i zdradziły kotłujące się pod skórą nerwy, Haejin przymknęli oczy i pozwolili sobie na ten moment słabości, na odkrycie się i pokazanie dręczącej ich potrzeby bliskości.
Dłoń Hana przyciśniętą mieli do piersi - musiał więc czuć, jak mocno biło im serce.
— Doceniam to, że chcesz mi pomóc, naprawdę bardzo to doceniam — zaczęli powoli, cicho, tak, by tylko Yoonjae usłyszał ich słowa, by zachować ten moment między nimi. — Ale nie chcę, byś odwracał ode mnie uwagę. Nie żałuję niczego, co razem zrobiliśmy, i jeśli to nagranie kiedykolwiek wyjdzie, to uporam się z konsekwencjami własnych decyzji. Nie chcę, żebyś dla mnie kłamał i się poświęcał, Yoonie...
Otworzyli oczy i spojrzeli prosto w te Hana, by mieć pewność, że ich słowa dotarły do niego. Po chwili, z nieco bardziej zaczepnym uśmiechem trącili jego nos swoim.
— Także żadnego zgrywania bohatera. Zabraniam ci, dobrze?
Obiecali sobie przed tą salą, że będą się wspierać; więc mogli znaleźć rozwiązanie ich problemu razem.
Jeden z kelnerów pojawił się przy nich i przerwał ich moment; Haejin odsunęli się od Yoonjae niechętnie i pełnym wrogości spojrzeniem przyjrzeli się niewinnie wyglądającej kopercie.
Och, jak oni nienawidzili tej koperty!
Pragnęli złapać Hana za rękę i wyprowadzić z hotelu, zignorować groźbę w postaci puszczonego wcześniej nagrania, i w końcu - w końcu - uciec; ale Yoonjae sięgnął już po kopertę i otworzył ją.
Hae spodziewali się wielu rzeczy - niewygodnych pytań, mających na celu obnażyć go przed resztą towarzystwa, kolejnych całuśnych wyzwań - ale to, co przeczytali, kompletnie ich zaskoczyło.
UsuńHan: Pożegnaj się z towarzystwem, odbierz swój telefon i opuść imprezę… W końcu właśnie tego pragniesz, prawda? Mam tylko mały haczyk: możesz opuścić ją wyłącznie sam. Jeśli ta perspektywa wcale Cię nie raduje… zostań.
Zadanie było podejrzane w swojej prostocie - i Haejin ani trochę nie ufali Plotkarze i wyborowi, który dawała Yoonjae.
Mieli zbyt wiele powodów, by jej nie ufać.
Oddali Yoonjae kartkę i spojrzeli mu prosto w oczy.
— Samolubnie nie chcę, byś wychodził stąd beze mnie — przyznali z nieśmiałym uśmiechem czającym się w kącikach ust. — Ale perspektywa zostania tutaj chociaż sekundę dłużej też mi się nie podoba.
Rozejrzeli się po sali, już gołej, po pustych stołach i twarzach osób, które wciąż siedziały na swoich miejscach. Pierwsi odważni już zbierali się do wyjścia - w tym Claire i znajomy Hana - Hae obserwował ich, aż nie zniknęli w drzwiach.
— Może powinniśmy wziąć z nich przykład i po prostu stąd wyjść — powiedzieli, wskazując w kierunku wyjścia, gdzie dopiero co zniknęli Claire z Jackiem oraz Inhan. — Albo możemy udawać, że wychodzimy osobno. W zadaniu nic nie ma o tym, że nie możesz spotkać się z kimś po wyjściu, a jeśli wyjdziesz tę minutę przede mną, to teoretycznie nadal wychodzisz sam.
Nie chcieli się rozdzielać, ale nie chcieli też niepotrzebnie narażać Yoonjae; więc jeśli można było to głupie zadanie w jakiś sposób obejść, to chyba warto było spróbować.
haejinnie
Powiedzenie, że Han nie spodziewał się doświadczyć czegoś podobnego, byłoby zaledwie półprawdą. To oczywiście nie tak, że nie podejrzewał Hae o gotowość na podarowanie mu tak cennego wsparcia, ale… wszystko, czego doświadczyli tutaj w ciągu ostatnich chwil spędzonych przy tym cholernym stole, mogło poważnie zaburzyć poziom jego oczekiwań. Nie zdziwiłoby go to, gdyby jedyne o czym marzyli, to pozostawienie całego tego bałaganu za sobą, pospieszne zamówienie taksówki i zaszycie się we własnym mieszkaniu na co najmniej kilka najbliższych tygodni. Nie winiłby ich za to, nie miałby prawa. Nie gdy istniało spore prawdopodobieństwo, z rodzaju tego, graniczącego z pewnością, że gdyby wciąż topił się w tym, co jeszcze przed kilkoma chwilami tak sprawnie zalewało każdą komórkę jego ciała… sam wyszedłby stąd bez chwili zwłoki. Przytłoczony tym paraliżującym poczuciem samotności i koniecznością stawiania czoła czemuś, o czym nie chciał nawet myśleć. Świadomością, że mimo kolejnych podjętych prób, wciąż nie zdołał odzyskać kontroli, którą nieznajoma tak sprawnie wyszarpywała mu z rąk. Miał wrażenie, że zwymiotuje. Że coś ściskało jego żołądek z mocą, której nigdy nie doświadczył, nawet mimo faktu, że przecież zdołał przeżyć wiele niekomfortowych chwil. Ruszyłby z miejsca, poddając się słodkiej truciźnie ukrytej w każdym słowie starannie wypisanym na tej cholernej kartce. Konsekwencje własnych wyborów dotarłyby do niego pewnie kolejnego dnia, gdy poczułby wrażenia bliźniacze do tych, dręczących go właśnie teraz. Choć z zupełnie innych powodów.
UsuńPrzerabiał to tak wiele razy. Tak wiele razy pozwalał na to, by ktoś lub coś wciągnęło go w wir błędnych decyzji, niewykorzystanych szans i ogromu rzeczy, których mógłby szczerze żałować. Był tego bliski, znajomy schemat zdawał się owijać wokół jego ciała tak sprawnie, tak podstępnie, ale… tym razem nie wydarzyło się nic więcej.
To nie jest twoja wina.
Och. Przez pierwszą chwilę Han chyba nawet nie zrozumiał, co właściwie się stało.
Nie żałuję niczego, co razem zrobiliśmy.
Poczuł jedynie ciepło dłoni Hae na swojej, a potem delikatny ruch palca przesuwającego się po jej wierzchu, spokojny i jednostajny, zupełnie niepasujący do chaosu, który wciąż miał w głowie. Potrzebował kilku sekund i dwóch głębokich oddechów, by opanować nieznośne uczucie suchości w ustach.
Nie chcę, żebyś dla mnie kłamał…
Słowa o tym, że Hae nie chcą, żeby się dla nich poświęcał, naginał prawdę ani brał na siebie całej odpowiedzialności, docierały do niego z opóźnieniem, pojedynczymi zdaniami, którym nie potrafili nadać od razu odpowiedniego sensu. Dopiero kiedy Hae oparli swoje czoło o jego, coś w całym tym całym chaosie wyraźnie się zmieniło. Ta bliskość była tak niewinna, tak pozbawiona nacisku, że na moment przestał gorączkowo szukać wyjścia z sytuacji. Jakby właśnie ten jeden prosty gest osadził go z powrotem w rzeczywistości i przypomniał mu, że nie wszystko musiał natychmiast naprawiać, tłumaczyć ani brać na własne barki.
Yoonie.
Han przymknął oczy, nabierając powoli powietrza. Po raz pierwszy od dłuższego czasu poczuł, że znów ma pod stopami stabilny grunt, a gdzieś pod plątaniną ciężkich obaw, zakwitła nagle pewna tak czysta myśl, tak prosta potrzeba, przed zaspokojeniem której powstrzymało go tylko wciąż jeszcze nie ustępująco zdradliwe drżenie ciała. Nie teraz, jeszcze nie teraz.
— Nie mogę obiecać, że to się uda — pokusił się o cień uśmiechu, gdy usilnie starał się brzmieć dużo lżej niż jeszcze tę chwilę temu. — Nie jestem przyzwyczajony do słuchania takich poleceń.
Żart był jedną z najmniej zawodnych i wielokrotnie sprawdzonych broni Hana. Sięgał po nią za każdym razem, gdy coś wymykało się jego wszelkim założeniom, z powodzeniem ukrywając pod nią to, co określał mianem własnej słabości. I pewnie wytrwałby w tym o wiele dłużej. Nie opuściłby bezpiecznego terenu, którego zasady znał, wiedział, jak poprowadzić rozmowę, kiedy się wycofać i jak sprawić, żeby inni również uwierzyli, że niczego nie należy traktować zbyt poważnie. Mógł wciągnąć ich w tę pozorną lekkość razem ze sobą i przez chwilę nie musieć pokazywać tego, co czaiło się tuż pod powierzchnią. Tym razem jednak koperta, a później kolejne słowa Hae, po raz drugi wytrąciły go z tej wygodnej pozycji. Han nie był przyzwyczajony do tego, że ktoś się o niego martwił. Jeszcze mniej do tego, że ktoś patrzył na niego z uwagą, która nie wynikała z ciekawości, potencjalnych korzyści, ale z autentycznej troski o to, co stanie się z nim samym. Było w tym coś zaskakująco trudnego do przyjęcia, może nawet onieśmielającego, bo nagle sama prosta ucieczka przestawała już... wystarczać.
UsuńStracił głowę. Stracił resztki samokontroli i zdrowego rozsądku i uświadomił sobie to dokładnie w tym samym momencie, w którym wychylił się mocniej na krześle tylko po to, by złożyć krótki i delikatny pocałunek na ustach Hae. Trwało to zaledwie ułamek sekundy, było niemal rozbrajająco niewinne, a jednak ten jeden krótki gest powiedział więcej, niż Han potrafiłby w tej chwili wyrazić słowami. Nie było w nim pośpiechu ani pewności siebie, do której zwykle tak łatwo sięgał, tylko coś szczerego, nagłego i zaskakująco trudnego do wyjaśnienia. I być może powinien trzymać się większej zachowawczości, ale czy tej nocy nie odkryli się już wystarczająco mocno?
Sam był odrobinę zaskoczony tym, co właśnie zrobił, ale zamiast pozwolić sobie na dalsze rozproszenie, niemal natychmiast wrócił do swojego zwyczajowego trybu działania. Pod stolikiem odnalazł dłoń Hae i splótł z nią palce, a potem jeszcze raz przeczytał słowa zapisane na kartce od Plotkary, tym razem już bez wcześniejszego chaosu w głowie.
Szybko omiótł wzrokiem salę, wychwytując najważniejsze szczegóły i oceniając, co właściwie działo się wokół nich. Miał pewien plan i jeśli tylko dopisałaby mu odrobina szczęścia, mogło mu się udać. Im mogłoby się udać.
Po chwili jego wzrok odnalazł Ryana, wciąż skupionego na Junseo. Wymienili zaledwie kilka szybkich zdań; Han zapewnił go, że rano się odezwie, by dać znać, jak się czuje, po czym jeszcze przez moment obserwował ich obu, upewniając się, że Ryan nie zostawi Junseo samego. Nie podejrzewałby go o to w żadnych okolicznościach, ale ryzykowali właśnie tak wiele. Rozdzielanie się nie powinno być ich pierwszym, czy nawet dziesiątym wyborem i Han nigdy nie zgodziłby się na takie rozwiązanie, ale... nic innego nie przychodziło mu teraz do głowy. Dopiero po dłuższej chwili odwrócił wzrok i znów spojrzał na Hae, nie wypuszczając ich dłoni spod stolika.
— Ufasz mi? — zapytał ni stąd ni zowąd, a gdy ci skinęli lekko głową w geście odpowiedzi, Han poczuł, jak jego serce nerwowo przyspiesza rytm. Musiał zacząć. Musiał wziąć się w garść i dać początek łańcuchowi drobnych decyzji, które mogły okazać się zbawienne lub… zupełnie przeciwnie - stanowić pierwszy krok do jednej z największych katastrof w jego życiu.
Nie dał jednak po sobie niczego poznać (a przynajmniej to sobie właśnie wmawiał). Posłał w stronę Hae kolejny uśmiech i przez chwilę walczył z ogromną potrzebą, by po prostu wyciągnąć przed siebie dłoń i przeczesać ich ciemne włosy.
— Idź do wyjścia, będę trzy kroki za tobą — polecił w końcu, wiedząc, że prędzej czy później właśnie te słowa musiały opuścić jego usta. — A jeśli coś się stanie, wiesz, gdzie iść.
UsuńPozostało mu już tylko czekać. Sekundy dłużyły się nieznośnie, a on sam coraz mocniej czuł napięcie zbierające mu się w ciele, bo choć wiedział, dlaczego prosił ich o odejście, wciąż nie miał pewności, czy Hae mu zaufają.
Ale… wstali. Wstali, zgodzili się, a Han odetchnął z ulgą, której nie spodziewał się teraz poczuć. Śledził ich wzrokiem, gdy ruszyli w stronę wyjścia, nie odrywając od nich spojrzenia nawet wtedy, kiedy znajoma sylwetka zniknęła za drzwiami. Dopiero wtedy zdał sobie sprawę, że przez cały ten czas wstrzymywał uparcie oddech. Wiedział już, że nie ma odwrotu, bo właśnie przekroczył granicę, za którą jego plan przestawał być tylko pomysłem, a stawał się ryzykiem, które naprawdę zamierzał podjąć.
Zgodnie z nakazem Plotkary powinien teraz cierpliwie czekać. Problem w tym, że jego kolej miała nastąpić jako ostatnia, a kilka osób przy stole wciąż wydawało się dalekich od wykonania własnych zadań czy udzielenia odpowiedzi na pytania, których wyraźnie woleli nie dotykać. Han nie zamierzał czekać, aż sytuacja rozwiąże się sama. Nie chciał tracić nawet sekundy. Przez chwilę jeszcze kalkulował, ważąc w głowie ryzyko, aż w końcu... Świadomie złamał jedną z zasad.
— Pieprzę to — rzucił na tyle głośno, by usłyszał go każdy, kto nie opuścił jeszcze sali. — Skoro nikt z was nie spieszy się do wykonania zadania, ja wykonuję swoje. — Wstał z krzesła, odruchowo omiatając spojrzeniem twarze pozostałych gości. Miał szczerą nadzieję, że nie spotkają się nigdy więcej, a jeśli nawet, to będzie miał okazję wyjaśnić, że większość z wypowiedzianych przez niego słów, była jedynie grą. Nie chciał ich ranić, nie chciał ich obrażać, starał się rozumieć każdą z kierujących nimi obaw… Ale tym razem, chciał zadbać o siebie.
— Wychodzę. Napisała, że mogę — dopowiedział jeszcze, rzucając kartką na stolik przed sobą. Ukłonił się nisko, teatralnie i nie przeciągając tego nawet chwili dłużej, ruszył do przodu, by ostatecznie zostawić za sobą wydarzenia dzisiejszej nocy. A przynajmniej ich część…
Hannie
Nie protestował.
UsuńNie protestował, gdy poczuł obecność drugiego człowieka, ani gdy ciężar czyjegoś ciała spoczął na jego udach. Pozwolił na to, by obce ramiona owinęły się wokół, zamykając go w objęciach oferując schronienie, tworzących barierę, dzięki której chociaż przez chwilę mógł poczuć się niezauważalny.
Bo tego pragnął najbardziej - zniknąć.
Chciał uciec przed całym światem, przed obecnymi tu ludźmi i tym, w jakim świetle zdołali go zaobserwować. Chciał uciec od rozrywających go od środka myśli, brzydkich, zaszywających się pod skórą emocji, pogardy, którą odczuwał względem samego siebie, czy paraliżującego wstydu, sugerującego, że to on był winny, że to jego czyny doprowadziły go właśnie tutaj. Kolejny raz w swoim życiu nie potrafił zapanować nad sytuacją, a jedyne do czego był zdolny to zrujnować każdą szansę, zrównać z ziemią wszystko co dobre.
Zepsuć, zniszczyć, zniweczyć.
Nigdy nie będziesz wystarczający
Wewnętrzy, głęboko zakorzeniony krytyk nie pozwalał zapomnieć, jego głos był jedynym, co odbijało się głuchym echem w jego głowie, zamykając go w pułapce własnych myśli. Z każdą tykającą wskazówką zegara, Junseo zatracał się w przejmującej kontrolę panice
Nieznajomy uścisk okazał się być tym, którego miał okazję doświadczyć, jednak zidentyfikował to dopiero, gdy słowa Ryana przebiły się przez gęstą mgłę przysłaniającą jego umysł. Uniósł głowę, jednak zza zaszklonych tęczówek, dostrzegł jedynie rozmazane kontury, tworzące karykaturalny kalejdoskop tego, co znajdowało się przed nim.
Jego serce biło tak intensywnie, że Junseo był pewien, że to, za chwilę roztrzaska kości i wypełznie z klatki piersiowej, rozbijając się o marmurową posadzkę na milion kawałeczków. Wszystko wokół wydawało się kurczyć, wirować, a przestrzeń zamykać, pozbywając go jakiejkolwiek drogi ucieczki, a on sam stracił kontrolę nad własnym ciałem, bo każdy kolejny oddech coraz płytszy, a łapczywie łapane w płuca powietrze, wydawało się palić żywym ogniem, nie przynosząc ulgi.
Oddychaj
Powtarzał w myślach, jednak ten wewnętrzny głos był niewyraźny, jego brzmienie obce, jakby ktoś inny szeptał te słowa
Szukając punktu zaczepienia, czegoś namacalnego, utwierdzającego w przekonaniu, że dalej był, istniał, a świat nie rozpadał się bezpowrotnie, Junseo uniósł swoje drżące dłonie i zacisnął palce na koszuli Ryana, szarpiąc gwałtownie delikatny materiał.
— Wyjść — wyszeptał łamiącym się głosem. — Muszę stąd wyjść, muszę wyjść. Nie mogę…nie chcę… proszę, nie chcę tu być. Chcę wyjść. — Każde kolejne słowo brzmiało, jakby walczył z niewidzialnym oporem, by siłą wypchnąć je z krtani, a ścisk w gardle uniemożliwiał mu swobodne nabranie powietrza.
Junseo nie miał w zwyczaju okazywać słabości, nigdy nie prosił na głos, skrywając swoje rozterki za warstwą zgubnej dumy. Chciał odciąć się od tych emocji, oddzielić od własnego człowieczeństwa i z wysoko uniesioną głową udawać, że był zdolny poradzić sobie ze wszystkim sam.
Teraz było inaczej.
Nie miał siły walczyć, nie chciał dłużej udawać, że jest silniejszy, niż w rzeczywistości był. Na skraju wyczerpania, rozumiał, że narzucony na jego barki ciężar, przytłaczał niemiłosiernie, a on sam nie był w stanie go udźwignąć.
UsuńPotrzebował pomocy i we własnej desperacji pragnął, by ktoś mu jej użyczył.
— Proszę, proszę zabierz mnie stąd. — wyszeptał cicho, a kolejna fala łez spłynęła po jego rozgrzanych policzkach.
Był zmęczony, był tak cholernie zmęczony, całe jego ciało wydawało się odmówić posłuszeństwa, bo spięte mięśnie nagle ustąpiły, a on zrezygnowany opadł, plecami opierając się o oparcie krzesła.
Czy mógł jeszcze o cokolwiek prosić, czy bezczelnym było to pragnienie, by wtulić się w Ryana, poczuć jego ciepło i bliskość, być może znowu odnaleźć w jego spojrzeniu zrozumienie. Tylko, czy na to zasługiwał? Bo jak śmiał szukać wsparcia u boku kogoś, kogo celowo chciał zranić, przekraczając wszelkie granice, tylko po to, by teraz samemu ponownie je zatrzeć i znaleźć schronienie w ramionach, które wcześniej odepchnął.
Poluzował zaciśnięte na materiale palce, opierając dłonie o klatkę piersiową chłopaka, a ta z każdym kolejnym oddechem unosiłą się w górę, a chwile póżniej pozwolił im bezwiednie opaść, w obawie, że pozwolił sobie na zbyt wiele.
junseo
Ryan wiedział, że jest źle. Nie musiał nawet patrzeć na twarz Junseo, żeby to zrozumieć. Czuł to całym sobą, w każdym drżeniu jego ciała, w kurczowym uścisku, z jakim ten trzymał go za ubranie, jakby puszczenie materiału miało sprawić, że wszystko wokół natychmiast znowu zacznie się walić.
UsuńCzuł się winny. Cholernie winny. I choć nie potrafił cofnąć tego, co się wydarzyło, wciąż wracał myślami do własnej odpowiedzi, do chwili, w której wypowiedział te imiona na głos. Wiedział, że nie miał wielu dobrych wyjść z tamtej sytuacji, ale nie zmieniało to faktu, że jego słowa pociągnęły za sobą konsekwencje, z którymi teraz musiał się mierzyć Junseo. Patrzenie na niego w takim stanie było niemal nie do zniesienia. Zwłaszcza że jeszcze niedawno siedzieli obok siebie, próbując jakoś odnaleźć się w tym wszystkim, co zaszło między nimi. Ryan zdążył już pomyśleć, że może uda im się naprawić choć niewielką część tego, co zepsuł swoim zachowaniem. Teraz jednak miał wrażenie, że znowu wszystko wymknęło się spod kontroli.
Przez krótką chwilę zastanawiał się nawet, czy Junseo w ogóle życzy sobie jego bliskości. Czy nie powinien się odsunąć, dać mu przestrzeni, pozwolić mu samemu zdecydować, czego potrzebuje. Gdzieś w głębi pogodził się już z myślą, że zaraz zostanie odepchnięty, może nawet wyląduje na posadzce, a w jego stronę polecą kolejne przykre słowa. Nie miałby nawet prawa mieć o to pretensji. Po tym wszystkim, co powiedział i zrobił, trudno byłoby mu się dziwić, gdyby Junseo nie chciał mieć z nim nic wspólnego.
Nic takiego jednak się nie wydarzyło. Zamiast go odepchnąć, Junseo zacisnął palce na jego koszuli. Mocno, niemal boleśnie, z taką siłą, że Ryan na moment zastygł w bezruchu. Nie spodziewał się tego. Przez ułamek sekundy jedynie patrzył na jego dłonie, jakby potrzebował chwili, żeby zrozumieć, co właściwie się stało. Potem bez słowa przyciągnął go do siebie jeszcze mocniej, otaczając ramionami i osłaniając przed spojrzeniami pozostałych osób.
Nie chciał, żeby Junseo musiał teraz przejmować się czymkolwiek więcej. Nie chciał, żeby czuł na sobie ciekawskie spojrzenia ani zastanawiał się, co pomyślą o nim ludzie, którzy jeszcze przed chwilą obserwowali całe to nieszczęście. Jeśli mógł dać mu choć odrobinę poczucia bezpieczeństwa, zamierzał to zrobić. Nawet jeśli nie wiedział, czy jego obecność rzeczywiście pomaga.
Siedział z nim tak przez dłuższy czas, nie przejmując się tym, jak niewygodna była ich pozycja ani tym, że sam zaczynał odczuwać napięcie w ramionach. Cicho nucił mu do ucha, raz po raz szepcząc kilka uspokajających słów. Nie próbował mówić niczego wielkiego. Nie obiecywał, że wszystko będzie dobrze, bo przecież sam nie miał pojęcia, co przyniosą kolejne godziny, a tym bardziej następne dni. Chciał jedynie pomóc mu przetrwać tę chwilę. Odwrócić jego uwagę od tego, co wydarzyło się na sali, od głosu Plotkary, od wszystkich tych ludzi, którzy nagle zyskali dostęp do czegoś, co nigdy nie powinno stać się ich sprawą.
Z czasem na sali robiło się coraz ciszej. Zamieszanie powoli wygasało, ludzie zbierali swoje rzeczy, rozchodzili się w niewielkich grupach albo pochłonięci własnymi problemami przestawali zwracać uwagę na to, co działo się wokół. Ryan miał nadzieję, że wraz z tym wszystkim Junseo również zacznie się uspokajać. Że kiedy znikną ostatnie ciekawskie spojrzenia, będzie mu choć trochę łatwiej złapać oddech.
Co jakiś czas zerkał w kierunku Yoonjae, chcąc upewnić się, że z nim również wszystko jest w względnym porządku. Nie miał jednak wrażenia, by rzeczywiście tak było. Nawet z daleka dostrzegał, że tamten także nie otrząsnął się jeszcze z tego, co zaszło. Na szczęście wkrótce obok niego pojawili się Haejin i Ryan odetchnął nieco spokojniej, widząc, że potrafią zająć się nim na tyle, by nie musiał martwić się o obydwu jednocześnie.
Gładził go po plecach, od czasu do czasu przesuwając dłonią wyżej, na kark, i czekał, aż jego oddech choć odrobinę się wyrówna. Nie poganiał go. Nie pytał, czy już wszystko w porządku, bo odpowiedź była aż nazbyt oczywista. Po prostu trwał przy nim, próbując dać mu tyle ciepła i cierpliwości, ile tylko potrafił.
UsuńSerce rozrywało mu się na widok Junseo w takim stanie. Miał ochotę schować go w sobie, osłonić własnym ciałem przed całym światem i wszystkimi okrutnymi rzeczami, które ten świat potrafił człowiekowi zrobić. Pragnął zabrać go gdzieś, gdzie nikt nie będzie miał do niego dostępu, gdzie nikt nie będzie go oceniał ani zmuszał do mierzenia się z czymś, na co nie był gotowy. Wiedział, że nie mógł naprawdę tego zrobić. Nie mógł sprawić, by problemy zniknęły, ani zagwarantować, że jutro nie przyniesie kolejnych. Mógł jedynie zostać obok i nie pozwolić mu przechodzić przez tę chwilę samotnie.
A przecież sam przyczynił się do tego, że Junseo cierpiał. Ta świadomość była okrutna. Rozdzierająca, niczym rozżarzony metal przyłożony do skóry. Nie potrafił odsunąć od siebie myśli, że gdyby zachował się inaczej, gdyby znalazł inne słowa albo choć przez chwilę pomyślał o konsekwencjach, być może Park nie musiałby teraz siedzieć w jego ramionach, roztrzęsiony i wyraźnie zagubiony. Ryan wiedział, że sytuacja była bardziej skomplikowana, a Plotkara i tak mogła wykorzystać przeciwko nim coś innego. Mimo to trudno było mu nie wracać do własnej odpowiedzi i nie zastanawiać się, czy właśnie nie zniszczył czegoś, co dopiero zaczynało nabierać dla niego znaczenia.
Kiedy dostrzegł kolejną łzę spływającą po policzku Junseo, natychmiast uniósł dłoń i starł ją kciukiem. Zrobił to delikatnie, niemal ostrożnie, jakby bał się, że nawet ten niewielki gest może okazać się zbyt nachalny. Potem posłał mu ciepłe spojrzenie, próbując przekazać mu bez słów, że nadal tu jest. Że nie zamierza się odsunąć tylko dlatego, że zrobiło się trudno.
Już otwierał usta, by coś powiedzieć, kiedy głos Hana przeciął ciszę tuż obok nich. Wychodził?
Ryan zamrugał zaskoczony i na moment odwrócił głowę w jego stronę. Dopiero wtedy rozejrzał się po sali, zauważając, że zostało na niej już naprawdę niewiele osób. Zamieszanie niemal całkowicie ucichło, a ci, którzy jeszcze niedawno stali wokół, zdążyli się rozproszyć. Nie było sensu dłużej tu siedzieć. Wykonali swoje zadania, zostali do końca, a teraz mogli wreszcie opuścić to miejsce. I, na litość boską, Ryan naprawdę chciał już stąd wyjść.
— Już idziemy, chodź — powiedział łagodnie, zwracając się do Junseo.
Powoli zsunął się z jego kolan, uważając, by nie szarpnąć go przy tym ani nie zmusić do gwałtownego ruchu. Następnie ujął go delikatnie za dłonie. Przez chwilę poczekał, dając mu czas na zebranie się w sobie, zanim lekko pociągnął go w swoją stronę. Nie chciał go poganiać, ale jednocześnie zależało mu, by jak najszybciej znaleźli się poza hotelem.
Dopiero potem zwrócił się do Hana.
— Tylko nie zapomnij zadzwonić. Bo ja to zrobię — rzucił, starając się, by jego głos brzmiał możliwie lekko.
Martwił się również o niego. Oczywiście, że się martwił. Mimo całego zamieszania nie potrafił po prostu uznać, że skoro Han mówił o wyjściu, to na pewno sobie poradzi. Chciał mieć pewność, że dotrze bezpiecznie do domu. Jednocześnie jakaś część Ryana podpowiadała mu, że Han prawdopodobnie nie będzie wracał sam. Nie zamierzał jednak o to dopytywać. Nie teraz, kiedy jego myśli i tak krążyły przede wszystkim wokół Junseo.
Pożegnał się z nim krótkim spojrzeniem, a następnie ponownie skupił się na Parku. Objął go pewniej ramieniem, przyciągając do swojego boku, i poprowadził w stronę wyjścia. Po drodze odebrał ich telefony oraz pozostałe rzeczy z szatni, pilnując przy tym, by Junseo nie musiał zajmować się niczym więcej, niż było to konieczne. Co jakiś czas zerkał na niego kątem oka, próbując ocenić, czy nadal jest w stanie iść o własnych siłach. Nie chciał go ponaglać, więc dostosowywał krok do jego tempa, nawet jeśli oznaczało to, że pokonanie krótkiego korytarza zajmie im znacznie więcej czasu.
W końcu jednak znaleźli się na zewnątrz. Ryan wciągnął głęboko chłodne powietrze, czując, jak napięcie w jego własnych ramionach nieco ustępuje. Dopiero teraz dotarło do niego, jak bardzo potrzebował opuścić to miejsce. Jakby zamknięte ściany hotelu wciąż trzymały ich w środku całe to upokorzenie, strach i chaos, nie pozwalając im złapać oddechu.
UsuńZłapanie taksówki okazało się zaskakująco łatwe. Samochód zatrzymał się niedługo po tym, jak podeszli do drogi, a Ryan bez większego zastanowienia pomógł Junseo wsiąść do środka. Park wyglądał na tak wyczerpanego, że przez moment naprawdę przestraszył się, czy ten w ogóle zarejestrował, co się wokół niego dzieje. Był obecny tylko częściowo, jakby większość uwagi wciąż pozostawała gdzieś daleko, w tamtej sali, wśród słów i spojrzeń, których nie potrafił od siebie odgonić.
Ryan usiadł obok niego i zamknął za nimi drzwi. Przez chwilę nie wiedział, co powinien zrobić. Zabrać Junseo do siebie? Spróbować wydobyć od niego adres i odwieźć go do własnego mieszkania? Nie chciał podejmować decyzji za niego, ale jednocześnie trudno było mu uwierzyć, że Park jest teraz w stanie spokojnie wszystko przemyśleć i wyjaśnić mu, czego potrzebuje. Nie chciał też zostawiać go samego. Ostatecznie udało mu się uzyskać od niego tyle informacji, by mogli ruszyć w stronę mieszkania Junseo.
Kiedy taksówka ruszyła, ponownie przyciągnął Junseo do siebie. Objął go ramieniem, pozwalając mu oprzeć się o swoje ciało, i ujął jego dłoń. Kciukiem powoli przesuwał po jej grzbiecie, zataczając niewielkie, uspokajające ruchy. Od czasu do czasu pochylał głowę i cicho nucił mu do ucha, wracając do tej samej melodii, którą próbował uspokoić go jeszcze na sali.
Nie wiedział, czy Junseo w ogóle go słyszy. Nie wiedział, czy te drobne gesty rzeczywiście do niego docierają, czy może jego myśli są teraz zbyt daleko, by mógł skupić się na czymkolwiek poza tym, co się wydarzyło. Mimo to nie przestawał. Nie chciał zostawiać go samego z ciszą, która mogłaby wypełnić mu głowę kolejnymi nieprzyjemnymi myślami.
Co jakiś czas spoglądał na jego twarz, szukając choćby najmniejszego znaku, że zaczyna dochodzić do siebie. Nie oczekiwał, że nagle się uśmiechnie albo zacznie z nim rozmawiać. Wystarczyłoby mu, gdyby Junseo przestał tak drżeć. Gdyby jego oddech stał się spokojniejszy, a palce nie zaciskały się na nim tak rozpaczliwie.
Ryan mocniej otulił go ramieniem i oparł policzek o jego włosy.
— Już niedługo — szepnął cicho, choć nie miał pewności, czy Park w ogóle zarejestrował te słowa. — Zaraz będziemy na miejscu.
Nie wiedział, co stanie się później. Nie wiedział, czy Junseo będzie chciał, żeby został, czy kiedy tylko dotrą do mieszkania, poprosi go o wyjście. Nie wiedział nawet, czy rano Park będzie w stanie spojrzeć na niego tak samo jak wcześniej. Ta niepewność uwierała go gdzieś pod żebrami, ale nie zamierzał teraz szukać odpowiedzi na pytania, które mogły poczekać.
ryan
Złapał się na tym, że odetchnął pełną piersią dopiero wtedy, kiedy omiótł go nocny chłód. Prawdę mówiąc… spodziewał się podstępu i myśl ta nie dawała mu spokoju jeszcze w momencie, gdy odbierał swój telefon i resztę rzeczy pozostawionych w szatni.
UsuńStojąc na schodach prowadzących do hotelu plaza, narzucił na ramiona kurtkę, wsunął dłonie do kieszeni i rozejrzał się dookoła. Nie miał pojęcia, czy był obserwowany i kiedy dokładnie jego zadanie można było uznać za wykonane. Miał wyjść sam. Zrobił to, prawda?
Nawet jeśli po postawieniu kilku kolejnych kroków, coraz dalej od wejścia, zatrzymał spojrzenie na doskonale znajomej sylwetce, widocznej wyraźnie po drugiej stronie ulicy. Pożegnał resztki swoich wątpliwości.
Han uśmiechnął się pod nosem i choć pozostawało to poza jego świadomością, był to pierwszy raz od niemal godziny, gdy w grymasie tym można było doszukać się jego wcześniejszego charakteru.
Skinął wymownie głową, wskazując drogę, w kierunku której ruszył już sekundę później. Naprawdę był głodny, a… skoro już wcześniej wspomniał Hae o tej kiepskiej burgerowni, dwie przecznice dalej, dlaczego mieliby z niej teraz nie skorzystać?
Hannie
Rooftop Balcony Fresh air won't clear your conscience.
OdpowiedzUsuńTen komentarz został usunięty przez autora.
UsuńSZALEŃSTWO — tylko to jedno słowo mogło w pełni określić wszystko, co miało miejsce tego wieczora. Kompletne, absolutne, skończone szaleństwo, i gdyby którykolwiek z ich przyjaciół przyszedł do nich i opowiedział, co takiego miało miejsce tak, jakby to im się to przytrafiło, Hae musieliby powstrzymać się przed przewróceniem oczami i przypomnieniem im, by nie dali intensywnym emocjom kompletnie przyćmić zdrowego rozsądku. Ale Haejin zawsze byli lepsi w udzielaniu rad, niż w ich słuchaniu - w byciu głosem zdrowego rozsądku dla swoich najbliższych niż dla samych siebie.
UsuńImpulsywność i wrażliwość wiecznie walczyły w nich z instynktem samozachowawczym, ich potrzeba bliskości ze strachem przed odrzuceniem i zranieniem, tworząc niezwykle niestabilną, chaotyczną mieszankę, którą lepiej było zostawić w spokoju. Kiedyś Hae tego o sobie nie wiedzieli; i pozwolili sobie poczuć trochę więcej, trochę mocniej. Głupio liczyli wtedy, że czas spędzony w towarzystwie kogoś innego pomoże wykorzenić z ich serca inne, bardziej problematyczne uczucia, a zamiast wykorzenić, tuż obok nich wykiełkowały inne, nowe. Jak na złość, kiedy tylko uchylili drzwi i dali sobie przestrzeń, by się do kogoś zbliżyć - do kogoś, kto tej ich bliskości również pragnął - ta ich część złakniona więzi, zrozumienia i intymności, wyrwała się do przodu niczym zagłodzone zwierzę. Wtedy, Hae byli kompletnie inni - wciąż pełni strachu i niepewności, wciąż nie wiedzieli, kim byli, ani czy należeli do tego świata. Ich obawy i kompleksy wygrały, niszcząc, zanim kiełkujące w nich emocje mogły do szczętu opleść całe ich istnienie.
Bolało - kiedy obserwowali dym wciąż unoszący się na horyzoncie znad zgliszczy ich emocji. Mieli szczęście, że wyszli wtedy tylko z krwawiącym sercem; bo gdyby do prasy doszły słuchy, że nie tylko byli w stałym związku, ale do tego z mężczyzną, mogli zamiast tego stracić całe swoje życie i karierę. Więc powtarzali sobie, że tak było lepiej, że w ich sytuacji bezpieczniej było trzymać wszystkich na wyciągnięcie ręki i nie dawać żadnym uczuciom rozkwitnąć; że jednonocne przygody z przypadkowymi ludźmi raz na kilka miesięcy ich zaspokajały. W chwilach, gdy potrzebowali intymności i zrozumienia, mogli zwrócić się do swoich chłopców, i to im wystarczało.
Musiało im to wystarczyć.
Ale teraz, tama zaczęła puszczać. Ich coming-out, wywalenie z grupy, przeprowadzka do Nowego Jorku, dwa miesiące odbijające się echem w klatce piersiowej, samotność, samotność, samotność, zaproszenie na imprezę od Plotkary, alkohol i speed szumiące w głowie, migoczące światła dachu, rozmowa, prowokacje, dotyk na skórze, Han Yoonjae, Han Yoonjae, Han Yoonjae—
To, co się z nimi teraz działo, było czymś więcej, niż tylko sumą wydarzeń dzisiejszego wieczoru. Każda emocja, każde uczucie potęgowane było wszystkim, przez co przeszli przez ostatni rok, wszystkim, co w sobie dusili i co w końcu ujawnili. Czuli tak dużo - ich serce ledwo nadążające za napływem myśli i bodźców, wybijające nierówny, urywany rytm. Coś w Hae uznało, że mogą się przy Yoonjae otworzyć, zburzyć mury i pokazać; i nie potrafili odmówić sobie tej chwili słabości.
Równie dobrze mogliby teraz stać nad przepaścią i wpatrywać we wzburzone wody obijające się o ostre jak brzytwy skały daleko, daleko pod nimi; i choć wiedzieli, że wystarczyłby jeden krok, by utraciliby wszystko, i tak chcieli skoczyć.
Han Yoonjae był… zachwycający. Jak ćmę płomień, Hae czuli, jak ich przyciąga, kusi, nęci. Byłoby prościej, gdyby zainteresowanie, które Han zdołał w nich wzbudzić, ograniczało się do czystej fizyczności - wtedy mogli wyjść stąd z lekkim sercem, nie żałując niczego; ale ich ciekawość sięgała dużo głębiej. Haejin pragnęli poznać Hana Yoonjae żyjącego tam, z dala od hotelu; zobaczyć na własne oczy jego studio i projekty; usłyszeć jego głos i wysłuchać jego myśli, kiedy alkohol nie płynął przez jego żyły. W głowie wciąż mieli tyle pytań, które chcieli mu zadać, których nie zdążyli zadać zanim rosnące między nimi napięcie kompletnie przejęło kontrolę i zostawiło wszelkie przejawy rozsądku daleko za sobą.
UsuńNie chcieli, by ta znajomość zakończyła się na jednej nocy - ale jeśli tak miała się zakończyć, jeśli szeptane między nimi obietnice miały kompletnie stracić znaczenie następnego ranka, Hae zamierzali nacieszyć się każdą oferowaną im sekundą.
Yoonjae tak dobrze się nimi zajmował. Każdym ruchem wyrywał im z ust kolejne jęki i westchnienia, sprawiał, że gorąco i napięcie zbierające się w ich podbrzuszu rosło zbyt szybko, zbyt mocno. Hae odczuwali wszystko tak intensywnie - ale w swoim wiecznym nienasyceniu pragnęli jeszcze więcej. Mięśnie drżały im, skóra płonęła, a ręce rwały się, by dotknąć, by się odwdzięczyć, by podarować Hanowi tyle samo przyjemności, ile właśnie otrzymywali.
Przez moment wydawało im się, że Yoonjae zignoruje ich prośbę - bo jedynym znakiem, że w ogóle ich usłyszał, były palce, które mocniej zacisnęły się na ich biodrze. Wzrok Hae powędrował do nich na sekundę; co jeszcze potrafiły zrobić te dłonie? Czy gdyby Hae nie przestawali prowokować, te palce zacisnęłyby się na ich nadgarstkach, przytrzymując je nad ich głową tak, by nie mogli się ruszyć? Czy gdyby próbowali zdominować, te ręce przycisnęłyby ich do podestu tak mocno, aż pozostawiłyby po sobie purpurowe ślady?
Och, mieli nadzieję, że właśnie tak by się stało. Chcieli, by tak się stało.
Zanim znów zdążyli się odezwać - by powiedzieć, co? mocniej? więcej? - Yoonjae uniósł w końcu wzrok i ich spojrzenia spotkały się.
Na moment, Hae zapomnieli, jak się oddycha. Świat zwolnił, zawęził się do tych brązowych oczu, patrzących na nich z tak silnym pożądaniem i czymś jeszcze - zachwytem? - że w odpowiedzi serce niemal wyskoczyło im z piersi.
A potem, coś w tym spojrzeniu wyostrzyło się, nabrało tego samego, zadziornego charakteru jak w trakcie ich wcześniejszych prowokacji. Yoonjae uniósł jedną z dłoni i przeczesał nią włosy, nawet na moment nie odrywając od nich wzroku. Gdyby jego usta nie były zajęte zaspokajaniem ich i doprowadzaniem do szaleństwa, Hae byli pewni, że znów ujrzeliby na nich ten nieco arogancki, pełen samozadowolenia uśmiech; i nie powinno ich to tak bardzo podniecać, a jednak podniecało i wywoływało jeszcze mocniejsze drżenie mięśni.
Yoonjae skinął na nich palcami - i po sekundzie, Hae oderwali jedną z trzęsących się dłoni od podestu. Ich palce podążyły tą samą ścieżką, którą przed chwilą podążały palce Hana, przeczesując kosmyki włosów jeden raz, i kolejny, i jeszcze jeden. Druga dłoń powędrowała do szyi, przesunęła się wyżej, do policzka; kciukiem powiedli po kości policzkowej, dotknęli kącika ust wciąż obejmujących ich męskość.
— Piękny… — wyszeptali po raz kolejny, bezwiednie. Teraz, ze wzrokiem Yoonjae palącym ich skórę, każdy bodziec uderzał w nich jeszcze intensywniej. Zaciśnięte na nich wargi poruszające się rytmicznie, ich ciepło uzależniające coraz bardziej i bardziej, palce wbijające się w biodro tak, jakby próbowały je naznaczyć, to ogniste spojrzenie wyłapujące każdą reakcję, każde przymknięcie powiek w rozkoszy, każde urywanie się oddechu. — Jest mi tak dobrze…
Dłoń, którą wpletli we włosy Yoonjae, zacisnęła się mimowolnie, kiedy ich ciało zalała kolejna fala rozkoszy. Plecy oderwały się od podestu i wygięły w łuk, a potrzeba zamknięcia oczu i skupienia się na przyjemności walczyła z pragnieniem, by już nigdy nie oderwać wzroku od Hana.
UsuńChcieli, by ta impreza już się skończyła tylko po to, by pojechać z Yoonjae do domu; by móc w pełni oddać się każdemu pragnieniu, oferować siebie w całości.
— Nie mogę się doczekać, aż ci się odwdzięczę. — Słowa plątały im się na języku, przerywane westchnieniami, ale Hae musieli to powiedzieć. Musieli, zanim kompletnie stracą rozum, zanim świat wymknie im się spod palców i zostanie tylko ta rozkosz, i ogień rozpalający każdą komórkę.
Bo upadali - coraz szybciej i szybciej, nieuchronnie zbliżając się do granicy. Chcieli przeciągnąć ten moment, rozciągnąć go na wieczność, tak, by nigdy się nie skończył; chcieli doprowadzić go do końca i poczuć, jak przyjemność wybucha im pod skórą i przeszywa całe ciało. Chcieli złapać Yoonjae za tył głowy i przyciągnąć jeszcze bliżej; chcieli odsunąć go od siebie tylko po to, by móc złożyć na jego ustach pocałunek. Chcieli zamienić się pozycjami i zepchnąć go na podest, zerwać z ciała ubrania i uklęknąć; doprowadzić do szaleństwa tak, by jego pełen ekstazy głos przeciął powietrze. Chcieli, chcieli, chcieli…
— Proszę—
Nie przestawaj. Nie przestawaj, nie przestawaj, nie przestawaj.
haejinnie
Han Yoonjae lubił żyć nierozważnie. Działać szybko, nie oglądać się za siebie i wykradać od innych to, co w pewnym przypadkowym momencie okazywało się nagle niewiarygodnie… pociągające. Gubił się w licznych chwilach totalnego obłędu, któremu raz za razem pozwalał się omamiać w coraz większym stopniu, zapominając o tym, że gdzieś pod grubą warstwą słodkiego otępienia, kryły się resztki zdrowego rozsądku. I pewnie powinien po nie teraz sięgnąć. Wziąć pod uwagę każdą z drobnych niepewności - obaw, które mimo usilnych starań, wciąż gnieździły się gęsto gdzieś w okolicach jego żołądka, przypominając o tym, że żaden z elementów, składających się na ten moment, nie był czymś… typowym. Skłamałby twierdząc, że potrafił całkowicie o tym zapomnieć. Nawet on, w chwilach pełnej ekscytacji, gdy zapędzał samego siebie gdzieś znacznie poza najdalsze z granic, łapał się niekiedy tych pojedynczych przebłysków rozwagi. Przypominał sobie, kim jest; z jak dużą łatwością byłoby ponownie przywołać własne nazwisko na nagłówki koreańskich magazynów plotkarskich. Jak niewiele dzieliło go od tego, by na własne życzenie wypuścić z rąk kłamliwą wizję życia, w którym nie musiał oglądać się za siebie na każdym kroku, spodziewając się wycelowanego w niego oka aparatu. Jak niebezpieczne było przyciąganie do siebie kogoś, kto o tym życiu nie miał najmniejszego pojęcia. Nie wziął jednak pod uwagę tego, że równie zwodnicze było… ryzykowanie z kimś, kto ten kawałek świata znał aż za dobrze.
UsuńHan pozwolił sobie mylnie uwierzyć, że z Hae będzie inaczej. Że ich przeszłość - cały ten bałagan związany z życiem na świeczniku i decyzjami, których wyjawienie przez długi czas odbijało się echem w koreańskim społeczeństwie; z cudzymi oczami zaglądającymi wszędzie tam, gdzie nigdy nie powinny dotrzeć - sprawiała, że mogli zrozumieć więcej niż ktokolwiek, kogo Han mógłby teraz spotkać. Wiedzieli przecież, jak zaczynał wyglądać świat, odkąd przestawało się należeć jedynie do siebie. Wiedzieli, jak szybko zwykłe, niefortunnie sformułowane zdanie potrafiło zmienić się w krzykliwe hasło, przypadkowe zdjęcie w przekłamany dowód, a najdrobniejszy błąd w coś, czego później nie dało się już cofnąć. Pozwolił uwierzyć sobie w to, że jeśli mógł w końcu przestać uważać, to właśnie przy nich… Może nawet zbyt łatwo uznał, że nie zrobią sobie wzajemnie krzywdy.
Nie rozumiał jednak jeszcze, jak bardzo mógł się teraz mylić.
Sądził, że skoro Hae wiedzieli, jak wyglądała cudza ciekawość, gdy zamieniała się w obsesję, nie musiał chyba tłumaczyć im rzeczy najbardziej oczywistych. Nie musiał ostrzegać, prosić, przypominać. Nie musiał za każdym razem cofać się o krok i sprawdzać, czy aby na pewno nie powiedział za dużo. Umknął mu jednak fakt, że to nie w jego sekrecie tkwił największy problem. To nie jego kontrolowana ucieczka była tu najistotniejsza. Być może po raz pierwszy w życiu miał mieć okazję, by strącić samego z siebie z pierwszej pozycji na liście tego, o co musiałby zadbać. Nie powinien skupiać się przecież na tym, że miejsce, które wybrali było pewnie najgorszą z możliwych hotelowych opcji. Na tym, że w każdym momencie drzwi prowadzące na taras mogły ustąpić czyjejś ciekawości. Na tym, że chciał poudawać jeszcze przez chwilę, choćby dzień, a może godzinę; utrzymać na twarzy maskę jednego z setek tysięcy studentów, niewyróżniających się niczym - może poza zbyt ekstrawaganckim ubiorem. Kogoś, kto przesadził z alkoholem i oddawał się nieroztropnie jednej z najprostszych przyjemności. Nie chodziło o to, czego tak uparcie pilnował ani o nazwisko, którego nie chciał zobaczyć ponownie na pierwszych stronach. Nie chodziło o niego.
Nie zauważył, kiedy w jego rękach znalazło się coś jeszcze. Coś znacznie delikatniejszego niż jego własne sekrety. Nie zdawał sobie sprawy, jak kruche było to, co trzymał właśnie między palcami. Zaufanie, które Hae wcisnęli mu w dłonie; ich gotowość, by pozwolić mu podejść bliżej, niż ktokolwiek miałby prawo w podobnych okolicznościach; ta cicha zgoda, którą otrzymał.
Wystarczył jeden niewłaściwy krok, brak uważności. Jedno słowo wypowiedziane zbyt głośno, jeden gest wykonany bez zastanowienia. Jedna chwila, w której Han zapomniałby, że nie wszystko, co dla niego było ekscytującą grą na granicy ryzyka, dla drugiej osoby musiało oznaczać to samo. Bardzo łatwo było postawić stopę w miejscu, którego nie powinien był nawet dotykać, a potem już tylko patrzeć, jak grunt usuwał się spod nóg. Nie grał już jednak w pojedynkę. Han mógł być gotowy na taki upadek. Znał siebie wystarczająco dobrze, żeby wiedzieć, że nawet jeśli sparzyłby się boleśnie, pozbierałby się prędzej czy później, otrzepał z porażki i poszedł dalej, z tym samym uśmiechem, który niejednokrotnie wytrącał innych z równowagi.
UsuńNie był pewny jednak, czy Hae mogliby zrobić to samo. Mieli do stracenia o wiele więcej, wiedział o tym. Czuł to całym sobą, niezależnie od tego, z jak dużym uporem odpychał tę myśl w najdalsze zakamarki własnego umysłu. Wracała do niego za każdym razem, gdy wydawało mu się, że zdołał wygonić ją na stałe i pewnie powinno go to otrzeźwić. Zatrzymać choćby do chwili, w której nie zyskałby pewności, że wyciągnął ich spod ostrzału potencjalnych spojrzeń i ryzyka poniesienia ceny, na którą żaden z nich nie był jeszcze gotowy. Powinien. A jednak obiecał sobie, że wróci do tego później. Że tak, oczywiście - zajmie się nimi tak, jak należało; dopilnuje, by bałagan, którego wspólnie narobili, pozostał jedynie na jego barkach, jeśli miał wiązać się z jakimikolwiek konsekwencjami. By nic nie wymknęło się spod i tak słabej kontroli. Później, bo…
Han Yoonjae lubił dotykać granic przyzwoitości. Łatwiej było uśpić obawy, gdy mógł skupić się na uzależniającym obrazie, rozciągającym mu się teraz przed oczami. Gdy własne decyzje napędzał alkohol i potrzeba, by wyciągnąć z tych kilku chwil tyle, ile tylko dałby radę.
Chciał by to wszystko trwało i trwało. Chciał spojrzeć na Hae, gdy przestaliby nad sobą panować. Chciał być wystarczająco blisko, by nie przepuścić żadnego z tych drobnych momentów, w których ostatnie filary ostrożności zaczynały się bezpowrotnie kruszyć, a wszystko, co pewnie zwykle mieli pod kontrolą, wymykało im się z rąk choćby na kilka sekund - by wyłapać każdy dźwięk, każdy dreszcz. Chciał patrzeć, jak zapadali się w doświadczeniu pełnej, choć tak nieoczekiwanej przyjemności, mimo tego, że jeszcze przed dwoma godzinami, nie brali jej nawet pod uwagę. A nade wszystko, chciał mieć niezachwianą pewność, że był powodem każdej z tych reakcji.
Piękny, usłyszał ponownie i nie mógł powstrzymać samego siebie przed wydaniem stłumionej, choć wciąż zdradliwej nuty, która - jak mógł być pewien - odbiła się wyraźnie w całym ciele Hae.
Jedną z najwyraźniejszych słabości Hana była łatwość, z jaką poddawał się własnej próżności, a w momentach bliźniaczych temu, byłoby z nią walczyć wyjątkowo trudno. Lubił świadomość, że potrafi wywołać w kimś tak silne reakcje. Lubił patrzeć, kiedy jego własna obecność stawała się ważniejsza od wszystkiego, co znajdowało się dookoła, jakby nagle nie istniało nic poza nimi, a on dostał dostęp do miejsca, którego Hae nie ujawniali przed byle kim. Każde słowo, każde westchnienie jako zapewnienie o tym, że radził sobie dobrze, potęgowało w nim uczucie dzikiej satysfakcji.
Stracił tę pewność jedynie raz, na krótki moment, gdy palce Hae zacisnęły się na jego włosach z mocą, której kompletnie się nie spodziewał. W sposób, jakiego nie znał, na jaki nie pozwolił dotąd nikomu innemu i który - w innych okolicznościach - wyzwoliłby w nim pewnie potrzebę, by natychmiast to zatrzymać. By wycofać zgodę, chwycić za nadgarstek i przypomnieć, gdzie dokładnie chciał widzieć ich ręce. Drgnął więc wyraźnie, gubiąc rytm i mocniej zaciskając własne palce na biodrach Hae, ale mimo tego ulotnego zawahania, nie zrobił nic poza tym. Nie mógłby, bo zdał sobie sprawę, że wbrew spodziewanej reakcji, chciał jedynie… więcej. Więcej. Bardziej. Mocniej.
Chciał tych dłoni na swoim ciele, chciał ich drżenia, gdy rozpadali mu się w rękach coraz bardziej i bardziej. Chciał tego konkretnego spojrzenia, wyjawiającego mu więcej niż zdradziłyby najśmielsze słowa. Chciał głośnych westchnień i dźwięków ocierających się o krzyk, paznokci drażniących skórę na plecach i ramionach, przekory, z którą mógłby powalczyć, choćby jedynie dla zasady. Chciał Hae. W całości.
UsuńOszalał. Han Yoonjae stracił rozum, poddając się najprostszemu pragnieniu świata. Godził się na to, by popaść w obłęd, tutaj na kolanach, na dachu pieprzonego hotelu w sercu Nowego Jorku, bo miał przed sobą kogoś, kto w tak krótkim czasie uzależnił go od siebie lepiej niż liczne, dostępne mu, pokusy. Prywatny cud świata.
Nie mogę się doczekać, aż ci się odwdzięczę. Och. Nie wątpił, że tak będzie, ale nie potrafił skupić się na tym, co miało się dopiero wydarzyć, gdy tuż przed nim rozkwitał mu właśnie obraz, którego nie zdoła wyrzucić z głowy przez kilka kolejnych dni. Jeśli tylko. Każde gwałtowniejsze nabranie powietrza. Każde mimowolne spięcie mięśni, które zdradzało ich szybciej niż słowa. Ciepło na skórze, lekko rozchylone usta, włosy rozsypujące się wokół twarzy w coraz większym nieładzie. Nawet sposób, w jaki próbowali czasem odwrócić wzrok, choć przecież po sekundzie i tak wracali nim do niego, był czymś cholernie satysfakcjonującym. Zresztą… sam także nie potrafił odmówić sobie tego, by po prostu patrzeć… Nie znał nikogo, kto zdołałby to teraz zrobić.
Przestał liczyć te słodkie prośby, które spływały z ust Hae, raz za razem, gdy przyspieszał swój rytm lub przeciwnie, złośliwie go spowalniał. Gdy odsuwał się na moment, by gwałtowne działanie mogło ustąpić boleśnie delikatnym muśnieniom. Gdyby tylko mógł, rozegrałby to zupełnie inaczej. Powiódłby ich dwoje do krawędzi, jedynie po to by przerwać z uśmiechem tuż przed najpiękniejszym upadkiem Hae. Drażniłby się złośliwie, dopóki nie dostałby jasnego znaku, by przestać, testowałby granice, sprawdzając, na ile mógłby sobie pozwolić, nim nie przeszkodziłoby mu silniejsze szarpnięcie lub nie, z którym nigdy by nie dyskutował. Byłby gotów powtarzać to tak długo, aż nasyciłby się błaganiami, które już teraz pobrzmiewały tak kusząco w swojej niewinnej odsłonie. Był niezdrowo ciekaw tego, jak mogłyby brzmieć, gdyby przyszło im spłynąć z tych ust w zaciszu jego sypialni; po kolejnych, przedłużających się chwilach pogoni za spełnieniem, którego nie złapaliby tak łatwo. Chciał się o tym przekonać. Na litość boską, spaliłby pół miasta, gdyby ktoś postanowił pokrzyżować mu te plany.
Brudne pragnienia Hana zdążyły najwyraźniej przemówić w jego działaniach, nim zorientował się, że przestał je kontrolować. Stały się nagle znacznie mniej uporządkowane. Palce naciskały coraz intensywniej, dłonie przesuwały się po delikatnej skórze Hae wszędzie tam, gdzie tylko potrafiły sięgnąć, przywołując na myśl wizję rozpaczliwej próby zatrzymania ich dokładnie tam, gdzie byli.
Zostań tutaj, proszę, nigdzie teraz nie znikaj . Odrobinę dłużej, odrobinę mocniej. Usta sięgały niżej, bardziej zachłannie, a gdzieś pomiędzy kolejnymi dowodami desperacji, jego paznokcie nieświadomie zahaczyły o skórę na biodrze Hae. Pojął to jednak dopiero wtedy, gdy ich reakcja dotarła do niego szybciej niż jego własna myśl.
Usłyszał ich oddech. Poczuł nagłe napięcie, które przetoczyło się przez ich ciało, a potem powoli ustąpiło, zostawiając po sobie to wymowne rozluźnienie, którego nie sposób było pomylić z niczym innym. Han zamarł na krótką chwilę, wciąż czując pod palcami ciepło ich skóry i zanim zdążył zrobić cokolwiek więcej, zrozumiał.
To była ostatnia fala przyjemności, o którą oboje tak uparcie walczyli. Gwałtowna, nieprzewidywalna i wystarczająco silna, żeby na moment odebrać im resztki kontroli. By pozwolić przemówić ciału a nie ustom.
Han odsunął się dopiero wtedy, gdy zyskał pewność, że zmiana pozycji nie pośle go płasko na ziemię. Wciąż klęczał między nogami Hae, z jednym przedramieniem opartym luźno o ich udo, zupełnie tak, jak gdyby jego własne ciało musiało przypomnieć sobie, jak należało się teraz zachować. Oddychał głęboko, trochę nierówno, próbując wyłapać znajomy rytm, który najwyraźniej gdzieś po drodze kompletnie zatracił. Dopiero po chwili uniósł dłoń, przeciągnął palcami przez włosy, odgarniając z czoła tych kilka kosmyków, które przylepiły się do rozgrzanej skóry i zdał sobie sprawę, że oprócz zmęczenia, czuł także… nieskrępowane niczym zadowolenie.
Usuń— Haejinnie… — szepnął, niepewny tego, czy głos nie odmówi mu posłuszeństwa i uśmiechnął się bezczelnie. Rozejrzał się nieprzytomnie po niewielkiej przestrzeni wokół nich, aż jego spojrzenie zatrzymało się na butelce, o istnieniu której zdążył już zapomnieć. — Wyglądasz jak cholerne dzieło sztuki. Mógłbym patrzeć na ciebie godzinami.
Było w tym coś niebezpiecznego.
Zdążył jeszcze złożyć im na udzie kilka chciwych, wilgotnych pocałunków - przesunąć po nim językiem i złapać wrażliwą skórę między wargi - nim sięgnął po butelkę, upijając z niej kilka większych łyków. Zdecydowanie więcej niż potrzebował, ale robił to głównie po to, by przepłukać usta, a nie odpowiedzieć na pragnienie, które i tak znajdowało się pewnie na samym dole listy jego aktualnych priorytetów. Na długo za wyraźnie wyrytym tam: Ryu Haejin.
— No dalej, kochanie — powiedział cicho, prowokująco ocierając kciukiem kącik ust. Oparł policzek na udzie Hae, szukając w ich spojrzeniu odpowiedzi na pytania, których nawet nie zadał. — Wydaje mi się, czy masz mi coś bardzo miłego do powiedzenia, hm?
hannie
Było to pierwsze tego typu wydarzenie w życiu Soyoung, i właśnie dlatego cała sytuacja sprawiała wrażenie jednocześnie absurdalnej i niebezpiecznie realnej. Owa Plotkara nigdy wcześniej nie zostawiała zaproszenia na jej wycieraczce, aczkolwiek bardziej przypominało ono starannie sformułowane ultimatum. Organizatorka jasno stawiała sprawę, że brak obecności wiązać się może z nieciekawymi konsekwencjami. Soyoung rozważała zignorowanie groźby pobrzmiewającej między wierszami niczym cichy, złośliwy szept. Ale tylko przez krótką ulotną chwilę. Posiadała sekrety, których strzegła z prawie zwierzęcą czujnością, sekrety, które wolała aby pozostały zamknięte w jej własnej głowie, a nie stały się publiczną historią czytaną do porannej kawy przez ludzi spragnionych cudzego wstydu. Zdążyła już się zorientować, że kobieta - kimkolwiek była - lubiła się w mieszaniu w ludzkich życiach i miała pożywkę z ich… dyskomfortu, bo wielkim cierpieniem, jej manipulacji, by nie nazwała. Bo przecież kradzież sukienki raczej określiłaby kaprysem pięciolatki, aniżeli złowieszczym planem, który miał mieć realny wpływ na jej życie. Nawet jeśli Soyoung nie lubiła, gdy ktoś usiłował dyktował jej warunki.
UsuńMimo wszystko w tej chwili liczyła na współpracę pary, którą miała sprowadzić do głównej, balowej sali. Chciała odzyskać suknię nim zjedzie na dół. Nie motywował jej jednak brak pewności siebie, bo gdyby musiała mogłaby paradować po hotelu w samej biżuterii i czułaby się dobrze sama ze sobą, ale… no właśnie, dzisiejszego wieczora pojawiało się drobne ale w postaci Jihoona i miłych chwil spędzonych w towarzystwie Seojuna, w bibliotece. Wolała nie zostać zmuszoną, do tłumaczenia się swojemu, pożal się boże narzeczonemu, dlaczego wróciła do niego ubrana jedynie w koszulę innego mężczyzny. Gładki, czerwony materiał otulający jej ciało, nasiąknięty był wonią perfum Kima, które sięgały jej nosa i rozlewały się przyjemnym ciepłem w okolicy mostka. Na samą myśl o bibliotece kąciki jej ust drżały mimowolnie, zdradzając, jak głęboko chłopak zdołał już wniknąć pod jej skórę.
Kierowała się małymi znakami wskazującymi kierunek dachu, które prowadziły ją, bez zbędnego kluczenia, prosto do celu. Soyoung zatrzymała się przed drzwiami. Nie chciała nikomu psuć wieczoru, ale w tej chwili jej własny komfort - i jej sekrety - były ważniejsze niż czyjakolwiek romantyczna schadzka.
Wzięła gębszy, spokojniejszy oddech i sięgnął do klamki, po czym stanowczo pchnęła drzwi. Rześkie powietrze natychmiast owiało jej policzki, zgarniając z nich pojedyncze pasma włosów, które wymknęły się spod upięcia. Omiotła wzrokiem przestrzeń, zrobiła kilka kroków w głąb tarasu. Jedynie rytmiczny stukot szpilek zdradzał pojawienie się Park.
Wreszcie, jej wzrok zatrzymał się na mało eleganckim obrazku.
— Panowie — odezwała krzyżując ręce pod piersią, a jej głos brzmiał spokojnie, niemal uprzejmie — wybaczcie, że przerywam wam tę… schadzkę, ale jesteście mi potrzebni. Spojrzenie nie uciekało jej na bok nawet na ułamek sekundy. Nie czuła się zgorszona widokiem jednego mężczyzny klęczącego pomiędzy nogami drugiego, raczej zaintrygowana, a może nawet odrobinę rozbawiona.
Uniosła delikatnie brew, a w oczach zatliła się iskra przekory.
Obaj wyglądali na tak bardzo pochłoniętych sobą, że w jakichkolwiek innych okolicznościach, Soyoung po prostu by się wycofała, zostawiając ich w spokoju. Ale nie tym razem. Tym razem była gotowa zaciągnąć ich na główną salę choćby siłą.
sorry lovebirds, Soyoung
Haejin chcieli przeciągnąć ten moment najdłużej, jak tylko się dało - pozwolić Yoonjae brać i brać, i brać, nieprzerwanie, nieskończenie, aż by się nimi doszczętnie nie znudził. Wystarczyło parę momentów, kilka słów, spojrzeń i dotyków, by kompletnie pozbawić ich wszelkich oporów i rozsądku, wywlec na powierzchnię wszystkie najskrytsze pragnienia i potrzeby. Zanim Hae weszli na ten dach, byli pewni, że byli w pełni pod kontrolą nad swoimi emocjami i żądzami, i że już nigdy więcej nie daliby tymże emocjom zapanować nad rozsądkiem; ale mylili się, tak bardzo się mylili, i nawet nie potrafili żałować.
UsuńLos uśmiechnął się do nich w najbardziej niespodziewany sposób - stawiając na ich drodze kogoś, kogo nie potrafiliby zignorować, nawet jeśliby chcieli.
W ruchach Yoonjae, jego oddaniu, dostrzegali tę samą fascynację - i może sobie wmawiali, może widzieli coś, czego w rzeczywistości nie było, ale nie potrafili przestać. Jak mieliby nie dostrzegać czegoś więcej niż zwykłego pożądania, kiedy to jedno słowo - piękny - wyrwało z gardła taki dźwięk, stłumiony, a i tak wyraźny? Hae chcieli usłyszeć go po raz kolejny, odkryć wszystkie sposoby, wszystkie słowa, wszystkie gesty, które sprawiłyby, że powietrze przeszyłyby jęki, westchnienia i pełne przyjemności krzyki; chcieli zobaczyć, jak mięśnie napinają się mimowolnie, drgają w swoim własnym, intymnym tańcu. Myśli latały im między tym, co miało miejsce, a tym, co dopiero miało się wydarzyć - i chcieli znaleźć się już w mieszkaniu Hana, zerwać z niego ubrania i zapomnieć o całym świecie.
Na chwilę jednak, ich taniec zatrzymał się - tylko na moment, zaledwie jedno uderzenie serca. Yoonjae drgnął, gdy ich dłonie zacisnęły się na jego włosach, zawahał się… ale nim Haejin zdążyli zareagować, wypleść dłoń z włosów, nim przepraszam padło z ich ust, Yoonjae znów się poruszył, odnalazł rytm, kontynuował tak, jakby to chwilowe zawahanie w ogóle nie miało miejsca.
Z tyłu głowy Hae zapaliła się lampka - czy Yoonjae nie lubił, gdy ktoś ciągnął go za włosy? Powinni o tym porozmawiać, omówić swoje limity i granice; i obiecali sobie, że to zrobią, że upewnią się, na jak wiele mogą sobie pozwolić, zanim wrócą z Hanem do mieszkania, że nie zostawią tego bez słowa. Ale teraz podążyli za Hanem, rozluźnili wplecioną we włosy dłoń i pozwolili sobie znów zanurzyć się w przyjemności.
Nie tylko Hae tracili głowę - bo z każdą kolejną minutą w dotykach Hana doszukiwali się coraz więcej desperacji. Dłonie, które wcześniej zaciskały się na biodrach, teraz wędrowały po całym ciele i zachłannie sięgały po więcej, więcej i więcej. Kiedy palce mocniej oplatały skórę, z gardła wyrywało im się: proszę; kiedy usta sięgały niżej, z ust padało: tak, tak, tak. Nie panowali już nad słowami - nie chcieli panować, nie, kiedy Yoonjae sprawiał, że każda ich komórka drżała z przyjemności. Liczył się tylko ten moment - rozlewające się po ciele ciepło, szumiące w uszach pragnienie, i Han Yoonjae.
Było w tym coś ironicznego, że tym, co w końcu sprawiło, że budująca się w nich przyjemność pękła, były wbijające się w skórę bioder paznokcie. Delikatne ukłucie odbiło się echem po całym ich wnętrzu, sprawiły, że mięśnie napięły się po raz ostatni, a powietrze przeszyło rozpaczliwe wręcz Yoonie. Uderzyło ich to mocniej, niż kiedykolwiek wcześniej - fala po fali, tak intensywnie, że nawet kiedy ostatnie chwile rozkoszy przeminęły, Hae nie mogli przestać drżeć.
Próbowali zapanować nad oddechem, ale nie potrafili - serce wciąż biło im zbyt mocno, zbyt szybko, zbyt chaotycznie. Yoonjae znajdował się w podobnej sytuacji - Hae słyszeli każdy wdech i wydech, zza przymrużonych powiek obserwowali, jak uniósł dłoń i przeczesał palcami włosy. Mogliby się przyzwyczaić do tego widoku - do wilgotnej od wysiłku skóry, ciężko pracującej klatki piersiowej, gdy Yoonjae starał się odnaleźć oddech, oczu błyszczących z zadowolenia. Pragnęli jeszcze kiedyś go takim zobaczyć, regularnie go takim widywać, bo nie sądzili, by kiedykolwiek mogli mieć tego dość.
Haejinnie—
Usuńwyszeptane tym pięknym, nieco ochrypniętym głosem. Och, to brzmiało niczym muzyka w ich uszach, i Hae mogliby słuchać tej symfonii godzinami; napisać kolejne jej części tym razem z tym cudownym głosem rozpadającym się na tysiące jęków i okrzyków.
Zamierzali teraz zrobić dokładnie to - odwdzięczyć się, udowodnić Yoonjae, że też mogli nim się zająć.
Na kolejne słowa Hana uśmiechnęli się - nie czuli się jak dzieło sztuki, ale komplement wywołał u nich przyjemne ciepło.
— Możesz na mnie patrzeć, ile tylko chcesz — odpowiedzieli bez zastanowienia, gotowi dać Hanowi wszystko, o co tylko prosił, i więcej. Powinno ich to przerażać, jak bardzo rwali się do tego, by zaspokoich każde jego pragnienie; ale w ich głowie nie było miejsca na strach ani niepokój, nie teraz, nie nigdy.
Oddech znów utknął im w piersi, kiedy Yoonjae złożył na ich udzie kilka pocałunków. Każde miejsce, którego dotknęły jego usta, paliło - i wydawać by się mogło, że jeden orgazm zdołałby ugasić pożar, który wzniecił w nich Yoonjae, ale potrzeba i pragnienie ani trochę nie ustępowały. Niczym ćma do płomienia, każda komórka ich ciała rwała się, by dotknąć, znaleźć się bliżej, wziąć Hana w objęcia i nigdy nie wypuszczać.
Kochanie.
Na dźwięk tego słowa padającego z ust Yoonjae, serce zabiło im mocniej, niż powinno; i gdyby nie to, że skórę już i tak mieli zaczerwienioną, na policzkach pojawiłyby się pewnie zdradzieckie rumieńce. Nie sądzili, że komuś uda się z taką łatwością ich prowokować i co rusz wyprowadzać z równowagi - ale Han również pod tym względem przechodził ich najśmielsze oczekiwania.
To nie powinno być możliwe, by jedna osoba wywoływała w nich tyle różnych, czasem bijących się ze sobą emocji. Tak jak teraz - kiedy zaraz po prowokacji, Yoonjae oparł policzek o ich udo, a ich oczy spotkały się. W tym widoku było coś zaskakująco… uroczego. Jego spojrzenie, jednocześnie pełne prowokacji i psotne, miało w sobie coś rozbrajającego, i w jakiś sposób przypominało Hae spojrzenie gotowego do zabawy kota. Z ust wyrwał im się chichot - pełen satysfakcji i czystej, niczym nieposkromionej radości.
— Aww, chcesz, żebym ci powiedziało, jak dobrze sobie poradziłeś? — spytali z nieco zadziornym błyskiem w oku. Palcami przeczesali włosy Yoonjae - nie potrafili się powstrzymać, czuli potrzebę, by nie przestawać go dotykać, i nie zamierzali sobie odmawiać, jeszcze nie teraz.
Głos zniżyli do przyjemnego pomruku:
— Byłeś wspaniały, Yoonie, jeszcze lepszy, niż sobie wyobrażałom.
Na moment pozwolili sobie patrzeć - przesunąć wzrokiem po nieco rozczochranych włosach, po kropelkach potu lśniących na czole, po tych pełnych ustach, teraz czerwonych i lśniących. Yoonjae nazwał ich dziełem sztuki, ale w ich oczach to właśnie on zasługiwał na to miano - wciąż lśniący z wysiłku, z pragnieniem wyrytym w każdej jego komórce. Dłonie znów im drgnęły, sięgnęły ku ramionom, gotowe znów go do siebie przyciągnąć, zamknąć te dzielące ich centymetry, aż jedyne, co by zostało, to mieszające się ze sobą oddechy.
Nie zdążyli jednak zrobić nic więcej - i chociaż pragnęli przeciągnąć tę chwilę w nieskończoność, złożyć kolejne pocałunki na ustach Hana, jego obojczykach, klatce piersiowej i niżej, chociaż pragnęli już nigdy nie wypuszczać go z rąk, rzeczywistość postanowiła zapukać im do drzwi i o sobie przypomnieć.
Kiedy po dachu poniósł się echem nowy głos, Haejin poczuli, jak wybudowana przez nich wraz z Yoonjae bańka pęka. Zimno wkradło się pod skórę, zalało ciało równie gwałtownie, co wiadro lodowatej wody wylane na głowę, sprawiło, że świat znów nabrał ostrości, a wywołane alkoholem, narkotykami i Hanem upojenie nieco zelżało i znów dopuściło rozsądek do głosu. W jednej chwili zrozumieli, jak bardzo dali się ponieść emocjom - jak bezmyślnie podążyli za palącą żołądek potrzebą, nie zwracając uwagi na to, jakie mogły ich spotkać konsekwencje. Znajdowali się na dachu hotelu, do cholery; w miejscu, gdzie każdy mógł wejść w dowolnym momencie i zobaczyć ich z Yoonjae; gdzie bardzo możliwe, że znajdował się hotelowy monitoring, nagrywający każdy moment, każdą sekundę ich zapomnienia.
UsuńBardzo możliwe, że stojąca przed nimi kobieta nie była pierwszą osobą, która ich przyłapała, a jedynie pierwszą na tyle miłą, by ogłosić swoją obecność i przebić się przez otaczający ich natłok emocji i pożądania.
Nim Haejin zdążyli w jakikolwiek sposób zareagować - zasłonić się, poprawić ubrania, cokolwiek - Han zerwał się z kolan i stanął między nimi a bezwstydnie przyglądającą się im kobietą. Nie spodziewali się takiej reakcji - tego niemal instynktownego stanięcia w obronie ich godności - i w odpowiedzi poczuli ciepło rozlewające się po klatce piersiowej, przeganiające część lodowatej świadomości tego, w jak kompromitującej pozycji się znaleźli. Pożądanie, które z pochłaniającego ich ciało pożaru wygasło to ledwie tlącego się, pojedynczego płomienia po tym, jak im przerwano, znów wezbrało. Ręce świerzbiły ich, by przyciągnąć Yoonjae do siebie - znajdował się zbyt daleko, pragnęli go bliżej, zdecydowanie bliżej - ale zamiast tego wsunęli na siebie z powrotem bieliznę i spodnie z gracją osoby, która wcale nie została przyłapana na gorącym uczynku.
— Zakładam, że nie przyszłaś tutaj bez powodu? — zapytali z pełnym niezadowolenia westchnieniem, kiedy już ogarnęli ubrania i zapięli parę dolnych guzików koszuli. Mieli paskudne przeczucie, że organizatorka wydarzenia mogła maczać palce w nagłym pojawieniu się kobiety na dachu; pasowałoby to do wszystkiego, co ujrzeli na sali bankietowej i usłyszeli od pozostałych gości.
Wina Plotkary, czy nie, jednego byli pewni - powinni kontynuować ten wieczór w bardziej ustronnym miejscu, a najlepiej wziąć Yoonjae za rękę i ulotnić się z nim do jego mieszkania.
Już ubrani, podnieśli się z podestu i przysunęli do Yoonjae, po chwili kładąc dłoń na jego biodrze, nie potrafiąc sobie odmówić tego uzależniającego kontaktu. Dopiero teraz mieli okazję przyjrzeć się stojącej przed nimi kobiecie - i wzrokiem omietli jej ukrytą pod materiałem krwiście czerwonej koszuli sylwetkę. Brew sama powędrowała im do góry, bo byli pewni, że widzieli identyczną koszulę na jednym z obecnych na imprezie mężczyzn - czyżby nie byli jedynymi, którzy uciekli z sali w nieco bardziej ustronne miejsce, by oddać się przyjemności?
Na ustach pojawił im się nieco przekorny uśmiech, lustrzane odbicie iskier widocznych w oczach Soyoung.
— Ciekawy strój — skomentowali, nie kryjąc w głosie rozbawienia. — Dość… odważny.
W ich słowach kryło się pytanie: dlaczego chodzisz po hotelu w cudzej koszuli, i czego tak właściwie od nas chcesz? Wciąż czuli sporo irytacji spowodowanej tym, że im przerwano; ale jednocześnie wiedzieli, że dobrze się stało, bo nie byli pewni, czy w innym wypadku potrafiliby przestać i znaleźć lepsze, bardziej prywatne miejsce na kontynuowanie tej schadzki.
i don't know if i forgive you, so; haejinnie
Było mu tak dobrze. Nie potrafiłby tego wyjaśnić, chwila, którą przyszło mu właśnie złapać, nie opierała się przecież na doświadczeniu prostej przyjemności, przynajmniej nie w bezpośrednim znaczeniu. Tymczasem… powinno go to cholernie przerażać. Klęczał przed Hae z głową opartą na ich udzie, czując powolne ruchy palców przeczesujących mu włosy, i po raz pierwszy od dawna nie miał najmniejszej potrzeby, żeby się podnieść, odzyskać przewagę albo chociaż poudawać, że wcale nie podobało mu się to, jak bardzo został w tej chwili odkryty. Zawsze uważał podobny pokaz uległości za coś niewygodnego, niebezpiecznego - coś przed czym musiał się bronić, a jednak teraz wystarczyło ciepło ich dłoni przesuwającej się po jego włosach, by każde z tych przekonań, niemal całkowicie straciło na wartości. Nie przeszkadzało mu, że w tej krótkiej, ulotnej chwili, to nie on prowadził. Nie przeszkadzało mu nawet, że pozwalał Hae patrzeć na siebie z miejsca, z którego sam nigdy wcześniej nie pozwolił nikomu się oglądać.
UsuńRyu Haejin . Dla Yoonjae nie liczyło się teraz nic więcej. Słowa Hae, wypowiadane cicho, ale z tą dziwną pewnością, że naprawdę poradził sobie dobrze, trafiały w niego z siłą, której zupełnie się nie spodziewał. Poczuł w żołądku coś na wzór trzepotu motylich skrzydeł, tak typowych dla wszystkich z jego nastoletnich miłostek, choć… tym razem przypominało to raczej rój rozszalałych pszczół. Miał świadomość, że uśmiech sam cisnął mu się na usta, więc przygryzł wewnętrzną stronę policzka, jakby w ten sposób mógł jeszcze poudawać przed samym sobą, że tych kilka prostych słów (o które sam przecież prosił) nie zrobiło z nim dokładnie tego, czego Han najbardziej nie lubił: odsłoniło w ten bezkompromisowy sposób, który przyprawiał go o drżenie. Bo cholera, chciał słyszeć je jeszcze raz. I jeszcze. Zrozumiał, że nie musiał nazywać tego pragnienia wprost, by wylewało się ono w każdym jego ruchu i spojrzeniu.
Więc… zaprzestał tej irracjonalnej walki. Zamknął oczy, pozwalając palcom Hae nadal przeczesywać włosy i wtulił policzek odrobinę mocniej w delikatną skórę na ich udzie. Był pewny, że ten jeden mały ruch zdradził go bardziej niż jakakolwiek odpowiedź, której mógłby udzielić. Leżał więc tylko tak, wsłuchując się w ich oddech i czując, jak wszystko osiadało w nim gdzieś głębiej, niż powinno. Tak bardzo nie chciał, by przestali.
Nie zdążył jednak nacieszyć się tą krótką chwilą spokoju, bo drzwi prowadzące na taras otworzyły się gwałtowniej, niż powinny, wpuszczając do ich bańki zupełnie obcą dziewczynę. A potem… wiele rzeczy zadziało się zbyt szybko, by Han mógł je sprawnie przetworzyć. Poderwał się z miejsca natychmiast, zanim zdążył choćby pomyśleć, co właściwie robił. Dopiero kiedy stanął prosto, wpatrując się w nieznajomą wzrokiem, który sugerował jasno, jak bardzo była tu… niemile widziana, dotarło do niego, że zadziałał po to, by zasłonić Hae własnym ciałem. Przez jedną, paskudnie krótką chwilę miał wrażenie, że ktoś bez pytania wszedł w coś, co należało wyłącznie do nich. Nie mógł nawet przyznać, że chodziło o samo przerwanie ich bliskości. Bardziej o to, że Hae znaleźli się nagle pod cudzym spojrzeniem, a Han nie chciał, żeby ktokolwiek oglądał ich właśnie w takim momencie. Bezmyślnie przesunął się jeszcze odrobinę, zasłaniając ich niemal całkowicie, i dopiero wtedy zorientował się, jak absurdalnie naturalny wydał mu się ten ruch. Nie zastanawiał się nawet, czy powinien. Po prostu zrobił coś, o co nawet by się nie podejrzewał.
Dziewczyna miała na sobie czerwoną, przesadnie rzucającą się w oczy, koszulę. Han znał ten przeklęty materiał. Kojarzył ją zbyt dobrze, bo jeszcze niedawno widział ją na jednym z chłopaków kręcących się po imprezie. Przez moment przemknęło mu nawet przez głowę, że ktoś najwyraźniej postanowił urządzić sobie wyjątkowo kreatywną wycieczkę po cudzej garderobie. Normalnie pewnie nawet by go to rozbawiło, teraz jednak był przede wszystkim zirytowany.
— Przeszkadzasz, bo twoja własna przygoda okazała się zbyt nudna? — rzucił chłodno, cudem tylko powstrzymując się przed tym, by nie posłać w jej kierunku wyjątkowo sugestywnego nakazu wycofania się z tego pieprzonego tarasu.
UsuńMiał ochotę wyrzucić z siebie całą frustrację, która zdążyła już nieprzyjemnie rozlać mu się pod skórą, ale gdzieś pomiędzy jednym oddechem a drugim odezwała się ostatnia resztka zdrowego rozsądku. Plotkara. Oczywiście, że Plotkara. Kto inny miałby urządzić całe to pieprzone przedstawienie, a potem patrzeć, jak kolejni ludzie próbują odnaleźć się w chaosie, który ktoś wcześniej tak starannie dla nich przygotował? Han zacisnął szczękę, gotowy rzucić w stronę nieznajomej coś, czego zapewne pożałowałby dopiero kilka minut później.
To właśnie wtedy poczuł dłoń Hae na swoim biodrze. Ciepłą i tak zwyczajnie bliską, że cała reszta na moment rozmyła mu się w umyśle. Hae stanęli tuż przy nim, a ich dotyk przypomniał mu nagle, że miał w tej chwili znacznie ważniejsze rzeczy do zrobienia niż przejmowanie się tym cyrkiem. Nie chciał marnować ani kolejnej sekundy na kogoś, kto pojawił się tutaj tylko dlatego, że Plotkara postanowiła pociągnąć za jeden ze sznurków.
Spojrzał na ich dłoń, a potem bez słowa odnalazł palcami ich palce i splótł je ze swoimi, dokładnie tak, jakby ten jeden gest wystarczył, żeby przywrócić właściwy porządek i utracony spokój.
— Wynosimy się z tego hotelu — zadecydował, bo każda kolejna sekunda i nieprzewidziane doświadczenie jedynie utwierdzały go w przekonaniu, że powinni zrobić to już dawno temu. — Natychmiast.
Pociągnął Hae w stronę wyjścia z tarasu, a potem windy, nie oglądając się za siebie. Nie musiał. Po chwili usłyszał za plecami dodatkowe kroki i tylko zacisnął palce odrobinę mocniej na dłoni Hae, przyspieszając nieznacznie, gdy zdał sobie sprawę, że dziewczyna najwyraźniej postanowiła ruszyć za nimi.
mały, zirytowany H.
Atmosfera, która zapanowała między nimi, ewoluowała - i z palącego zmysły ognia złagodniała nagle, bardziej przypominając ciepło promieni słonecznych na skórze. W geście Yoonjae - wtuleniu policzka w udo Hae - było coś niezwykle intymnego, co bardziej pasowało między parą, niż dwójką nieznajomych, który poznali się zaledwie dwie godziny wcześniej. Ten pełen komfortu spokój, obnażanie się przed kimś i otrzymywanie tej samej szczerości i wrażliwości w odpowiedzi - Haejin nie sądzili, że byliby w stanie ofiarować tak wiele w tak krótkim czasie, że porzuciliby wszystkie wcześniejsze zasady i postanowienia dla tych kilku krótkich chwil, kiedy czyjaś obecność i dotyk przeganiały pustkę ich codziennej egzystencji. Powinno ich to przerażać, zasiać pierwsze zalążki paniki głęboko w sercu; ale panika nie nadchodziła, Hae oddychali głęboko i obserwowali.
UsuńChcieli zatrzymać ten moment na dłużej; złapać go do butelki i postawić na szafce tak, by w momentach, gdy samotność doskwierała im zbyt mocno, móc grzać się od jego ciepła.
Cisza przed burzą; bo gdy tylko na dachu pojawił się ktoś inny, cała ta otwartość, która dopiero co wywołała przyjemny ścisk w żołądku i kołatanie serca, zniknęła, a drzwi zatrzasnęły z hukiem.
Głos Yoonjae był chłodny, gdy odezwał się do nieznajomej - i na jego dźwięk, Hae przeszedł dreszcz. Kiedy ich własne niezadowolenie było niczym podmuch zimnego, jesiennego wiatru, niezadowolenie Hana było żywym, wielowymiarowym bytem - paraliżującym ciało rykiem tygrysa, dudnieniem w uszach przed trzęsieniem ziemi, napięciem w powietrzu sekundy przed uderzeniem pioruna.
To nie powinno wyglądać na Hanie tak atrakcyjnie - ale wyglądało, i w połączeniu z wcześniejszym zasłonięciem ich własnym ciałem przed wzrokiem nieznajomej, sprawiło, że chcieli popchnąć go na najbliżej dostępną powierzchnię, zsunąć się na kolana i nie przestawać, póki ich imię nie spłynęło z ust Yoonjae niczym modlitwa.
Dostrzegli moment, gdy wzrok Hana powędrował do dłoni, którą położyli na jego biodrze - i przez chwilę Haejin obawiali się, że ich dotyk nie był mile widziany, że przekroczyli granicę i zbliżyli za mocno; ale zamiast odrzucenia, Yoonjae wplótł palce w ich tak, jakbhy to była najnaturalniejsza rzecz na świecie.
Ich własny wzrok powędrował do ich złączonych dłoni, i Hae uśmiechnęli się delikatnie.
Han Yoonjae nie przestawał ich zaskakiwać.
Zaśmiali się i pozwolili, by Yoonjae zaciągnął ich w stronę windy.
— Tak, wynośmy się — powtórzyli i przyciągnęli Hana parę centymetrów bliżej, gdy czekali na nadjechanie windy, starając się zignorować podążający za nimi odgłosem szpilek. — Nawet nie miałom okazji pokazać ci, jak dobrze się mną zająłeś.
Chcieli zjechać już do głównego lobby i zostawić to miejsce za sobą; wsiąść do taksówki i pojechać tam, gdzie nikt nie mógłby im przerwać.
Hae, którzy nie mogą oderwać wzroku od małego, zirytowanego H.
Elevator Thirty seconds. Plenty of time for bad choices.
OdpowiedzUsuńZauważyła, że uśmiech zasygł na jego twarzy i nie mogła powiedzieć, że się tego nie spodziewała. Pytanie nie było łatwe, a w dodatku niosło ze sobą pewną wagę, przecinając ich beztroski moment. Po czasie zdała sobie sprawę, że mogło też pewnie zabrzmieć na oskarżenie, ale wcale nim nie było, więc poczuła ulgę, kiedy się od niej nie zdystansował, zapewne tak tego nie odbierając.
UsuńNie chciała, żeby się od niej odsunął, dlatego sama została blisko, oferując mu komfortowy dotyk. Wiedziała, że ryzykuje, podejmując ten temat, ale znała siebie na tyle dobrze, by wiedzieć, że musi zostać poruszony, bo w jej odczuwaniu nic się nie zmieniło od momentu, kiedy zajechali limuzyną pod główne wejście. Chciała być w życiu Jacksona, co przekładało się na to, że chciała mieć z nim dobry kontakt, a to znaczyło, że zależało jej na tym, żeby być z nim na jednej stronie. Do tej pory miała wrażenie, że jest, zwłaszcza po tym jak trochę spanikowała pod prysznicem, a on ją uspokoił, twierdząc że również jest skołowany.
Skoro był skołowany, dlaczego tak się do niej zwracał?
Może naprawdę nie powinna była się tak tym przejmować, ale nie potrafiła. Zrobiła i tak ogromny osobisty postęp, otwierając się na fizyczną bliskość poza związkiem, bo jeszcze parę lat temu była święcie przekonana, że jedynym facetem, któremu się odda będzie po prostu jej chłopak, a potem mąż.
Były jednak rzeczy, których nie potrafiła przeskoczyć. Była wrażliwa na czułe gesty i słowa. Zdawała sobie sprawę, że przywiąże się do Jacka, jeśli będzie ją nimi obsypywał, bo zawsze zakochiwała się łatwo, a teraz… Teraz tego nie chciała. Nie chciała się nim zauroczyć po jednym dniu i narobić sobie Bóg wie jakich nadziei. Nie chciała mieć wobec niego oczekiwań, bo miał już na głowie wystarczająco zobowiązań, sama też była w takim miejscu w życiu, że powinna skupić się na innych sprawach, aniżeli mężczyźni.
Chciała wierzyć w to, że wydarzenia sprzed roku czegoś ją nauczyły.
A jeśli już miała zakochiwać się w Howardzie, to wolałaby aby ujęła ją jego osobowość, nie jego pocałunki czy dłonie. W tym celu musiała go jednak lepiej poznać.
To wszystko działo się po prostu strasznie szybko, to… połączenie między nimi zacieśniało się szybko. Obawiała się, że za szybko, by móc na tym rzeczywiście polegać, oprzeć o to znajomość.
Nigdy wcześniej nie znalazła się w takiej sytuacji i nie wiedziała, jak w niej nawigować. Odnosiła wrażenie, że błądziła w tym trochę jak dziecko we mgle.
Kiedy przyznał, że miał w zwyczaju zwracać się tak do kobiet, paradoksalnie się rozluźniła, lekko kiwając głową. Nie poczuła się źle, bo wcale nie chciała usłyszeć od niego mydlanych bajek. Jego szczerość sprawiła, że wręcz się uspokoiła, bo pragnęła między nimi takiej otwartości, zdolności do rozmowy, nawet kiedy nie jest do końca komfortowa. Czuła wtedy, że może mu zaufać nie tylko w tych cukrowych momentach, że mogą się porozumieć również poza nimi.
Dlatego kontynuowała, chłonąc przyjemne ciepło jego dłoni przy swoim policzku, nie odsuwając spojrzenia od jego oczu.
— Właśnie o to mi chodzi — przyznała, mimo że wciąż była trochę niepewna. — Skąd wiesz, co czujesz? Bo ja… Ja nie wiem.
Wypowiedzenie tego na głos było w istocie objawem zaufania i miała nadzieję, że jej zawahanie go nie zrani. Ostatnie co chciała zrobić, to sprawić mu jakąś przykrość, ale zależało jej najbardziej właśnie na tym, na transparentności między nimi.
— Jest nam dziś ze sobą bardzo miło — ciągnęła, ubierając te słowa w płaszcz łagodności, przy czym miło było zwyczajnie ogromnym niedopowiedzeniem. — Z oczywistych powodów. I… I chyba się trochę obawiam, że jutro okaże się, że to tylko dziś — dodała ciszej.
Bała się, że to jak ją widzi, jak o niej myśli i do niej mówi, jest uwarunkowane właśnie tym rozkosznym hajem i że to wszystko minie, kiedy ten haj opadnie.
Dlatego nie chciała dziś od niego żadnych zapewnień i sama też żadnych mu nie dawała. Nie chciała, żeby obietnice padały między nimi pod wpływem chwili.
CLAIRE
Moment niepewności, a przede wszystkim tej cichej, nieskrywanej wrażliwości, był dla niego równie ważny jak chwile uniesienia, których doświadczyli zaledwie kilkanaście minut temu. Dawał mu poczucie, że Claire próbuje mu zaufać, że zależy jej na klarownej sytuacji i na budowaniu tej znajomości na czymś autentycznym. Jackson nie miał zamiaru się zgrywać i otaczać aurą niewzruszenia, jak czynił to niegdyś z innymi. Chciał dać im obojgu przestrzeń na szczere wyrażenia siebie, nawet jeśli oznaczało to ujawnienie własnych wahań. Był za to wdzięczny, za to że Claire go nie oceniała, tylko przede wszystkim chciała wysłuchać, i że nie idealizowała go w najmniejszym stopniu. Przynajmniej takie odbierał wrażenie, gdy nie oczekiwała idealnych, cukierkowych odpowiedzi.
Usuń— Claire, spędziliśmy przed imprezą trochę czasu razem i wtedy też było mi miło. — przyznał z delikatnym, niemal ostrożnym uśmiechem.
Rozumiał jej wątpliwości, to wewnętrzne skołowanie i poczucie, że emocje mogą ją w tej chwili przytłoczyć. Sam miał wrażenie, że surowych, niepoddających się łatwej klasyfikacji uczuć jest tak wiele, iż zaczynało mu się od nich kręcić w głowie. A jednak właśnie to było piękne. Nie chciał tego tracić, ani tym bardziej sprowadzić do poziomu parteru wyłącznie dlatego, że tempo, w jakim wszystko się działo, mogło przerażać.
— Bywałem na haju i to… to jest coś innego, coś… prawdziwego. To nie jest żadna pijańska fantazja.
Jackson znał stan otumanienia, w którym cały świat zdawał się dobiegać jak zza grubej, matowej szyby, a wyobraźnia podsycała żywe, przesadnie intensywne obrazy. Tonął wtedy w barwach, w prędkości i gorącu, które po opadnięciu haju zostawiały po sobie jedynie pustkę. Dlatego potrafił wyznaczyć granice między uniesieniem, a czymś, co sięgało znacznie głębiej i szarpało za struny, o których istnieniu zdążył już niemal zapomnieć. Claire poruszała w nim rzeczy, do których kiedyś wstydziłby się przyznać nawet przed samym sobą. Poruszał się po nieznanym terytorium, w dziedzinie, w sferze emocji, w której wciąż był niedoświadczony i często działał po omacku, zgadując raczej, niż wiedząc na pewno, co powinien zrobić. Terapia wiele mu naświetliła, ale nikt nie mógł za niego decydować. To on sam musiał nauczyć się odróżniać to, co warto pielęgnować, od tego, co należało odpuścić.
W sytuacji, w której się znaleźli, nie mógł jej obiecać, że odejdą w stronę zachodzącego słońca trzymając się za ręce. Nie chciał mydlić jej oczu, bo zbyt dobrze znał przewrotność życia. Mógł jednak pokazać jej to, co naprawdę czuje. I właśnie to robił, wpuszczał ją do swojej głowy i do serca, krok po kroku, bez udawania, że ma już wszystkie odpowiedzi.
Sam sobie chciał udowodnić, że było go na to stać - na zbudowanej dobrej, realnej więzi, o której tyle się nasłuchał będąc w Szwajcarii.
— I chcę cię lepiej poznać, Claire. — zapewnił z żywym zainteresowaniem migoczącym w oczach.
Był jej ciekaw, tego co lubi najbardziej robić w wolnej chwili. Czy słodzi kawę, czy nie. Po jaką herbatę najczęściej sięga, które kwiaty lubi, jakie ma najskrytsze marzenia… Chciał wiedzieć małe rzeczy i poznać te ważne, o których sama mówiła nieco ciszej, z błyskiem w oczach.
Jack
Ciężko było idealizować kogoś, na kogo temat w tak krótkim czasie usłyszało się tyle złego. Sam Jack nie próbował się przed nią wybielać, więc i ona wybielać go nie zamierzała. Zamierzała jednak dać mu szansę, żeby tym razem zrobić coś inaczej, więc od kiedy od otworzył się przed nią na temat odwyku, starała się dawać mu przestrzeń na to, żeby jej zaufał, czuł że może powiedzieć jej wszystko, z czym tylko poczuje się komfortowo.
UsuńSam jednak słuchał jej również, znajdując w tym wszystkim miejsce także dla jej wątpliwości. Uziemiał ją, nie zbywał, twierdząc że przesadza, w zamian starając po prostu zrozumieć. Żadne zmanipulowane, bajkowe opowieści nie mogły równać się z poczuciem, że zostaniesz przed drugą stronę zwyczajnie wysłuchany oraz zrozumiany. A nawet jeśli nie zostaniesz zrozumiany, to że nikt Cię nie osądzi, ani nie umniejszy Twojemu zdaniu czy uczuciom.
To było coś szczególnego. Tak samo szczególnego, jak ich bliskość w apartamencie, o ile nie bardziej.
Claire myślała za dużo, czuła za dużo, mówiła za dużo i czasem cała ogółem była za, o czym parę razy usłyszała wprost. Starała się więc pracować nad swoją potrzebą bycia zapewnianą, przeżywaniem oraz analizowaniem wszystkiego ponad miarę.
Dziś było jednak intensywnie, tak intensywnie że mimo szczerych chęci nie potrafiła na ten temat milczeć. Przez to, jak mocno się nad wszystkim zastanawiała, lubiła jasną komunikację, szczególnie z ludźmi, których chciała mieć przy sobie na trochę dłużej.
Uśmiechnęła się kącikiem ust, gdy powiedział że przed imprezą też było mu miło, a w jej oczach błysnęło rozbawienie, przed którym nie potrafiła się powstrzymać, bo siłą rzeczy nie przyrównywałaby miło ze wspólnego spaceru, do miło z dziś.
Zdjął z niej tym jednak część ciężaru, więc westchnęła cicho, przeczesując dłonią jego włosy, a potem układając ją na jego karku, trzymając go blisko siebie, drapiąc przy tym lekko tył jego głowy.
Bywałem na haju i to… to jest coś innego [...].
Zaśmiała się, choć nie była pewna dlaczego. Nie było to w końcu w żadnej mierze zabawne. Ale może to była po prostu ulga, bo poczuła się po tym lżej. Chyba potrzebowała usłyszeć właśnie to, bo to jej przypomniało, że mieli z Jackiem bardzo różne doświadczenia i że może się na nim oprzeć, kiedy przychodziło do intensywnych sytuacji.
Zrobiła więc właśnie do, wsunęła nos między poły jego kołnierzyka i z uśmiechem zaciągnęła się jego zapachem, czując jak wypełnia ją tym rozkosznym poczuciem bezpieczeństwa, w tym samym czasie paradoksalnie ciągnąc ją przyjemnie za nerwy, przywołując obrazy z apartamentu.
— Tu się właśnie rozmijamy — wymamrotała, wciąż z zalążkiem rozbawienia w głosie. — Jesteś moim pierwszym hajem. Chyba wciąż staram się to wszystko przeprocesować.
Podniosła głowę dopiero, gdy powiedział, że chce ją lepiej poznać. Przeszukała jego oczy, obiegając wzrokiem jego twarz.
Mogłaby mu powiedzieć o sobie wiele dobrego. Ale kiedy na niego patrzyła, doszła do wniosku, że to byłoby proste i nieadekwatne, bo on odsłonił przed nią dziś przecież bolesne oraz wstydliwe punkty.
Powinna… chciała odwdzięczyć mu się tym samym.
Ten komentarz został usunięty przez autora.
UsuńTen komentarz został usunięty przez autora.
Usuń— O tym, że spotykam się z mężczyznami za pieniądze już wiesz — zaczęła więc z nieco krzywym uśmieszkiem, bo brzmiało to… źle, niezależnie od tego, że Howard sam przekonał się przecież o tym, że nic nieodpowiedniego na tych spotkaniach nie robi. — Powinieneś więc też wiedzieć, że jestem kryminalistką. Mam wyrok za kradzież i długi do spłaty.
UsuńNie zamierzała teraz rozwodzić się na temat tego, jak niesłuszny był to wyrok, ani że długi nie należały do niej. Liczyły się fakty, a fakt był taki, że ktoś ją osądził, co realnie wpływało na jej życie od roku.
Możliwe, że była przede wszystkim ciekawa jego reakcji, zwłaszcza z różnicą statusu między nimi.
— Mam też skłonności do histerii i lękowy styl przywiązania, więc jak się do Ciebie przykleję, to już się nie odkleję.
Tak, to też powinien wiedzieć, jeśli zamierzał wpuścić ją na dłużej do swojego życia.
— Nie mogę zapomnieć o uzależnionym ojcu — przypomniała sobie sama. — Hazardzista alkoholik.
Alkohol jej nie pociągał, natomiast co do hazardu... Nie wiedziała, czy ma żyłkę. Wolała się nie dowiedzieć.
— Co by jeszcze… Prawdopodobnie powinnam wspomnieć o tym wcześniej, ale nie mam jeszcze osiemnastu lat. Poza tym… Pizza z ananasem. Kocham pizzę z ananasem.
CLAIRE
Jack stał w ciszy i spokoju, dając Claire się wygadać ze wszystkich “wad”. Wad w jej oczach, bo nie sądził, że Claire mogłaby mieć na sumieniu ciężkie przewinienia, a przynajmniej nie takie, które mogłyby realnie konkurować z jego rachunkiem sumienia. Jacksonowi daleko było do dobrej, poukładanej i przede wszystkim ludzkiej osoby. Popełniał błędy, łamał wielokrotnie prawo i śmiał się władzy prosto w twarz. Ranił ludzi, wykorzystywał ich słabości, mamił i bawił się ludzkim cierpieniem. Robił obrzydliwe rzeczy, do niektórych raczej nigdy nie zdoła przyznać się na głos.
UsuńKiedyś.
Jackson chciał wierzyć, że teraz był lepszą osobą, ale czy człowiek mógł diametralnie zmienić się w zaledwie rok? Chciał wierzyć, że nigdy nie zatęskni za adrenaliną, którą odczuwał, kiedy inni patrzyli na niego z rozgoryczeniem i strachem. Chciał wierzyć, że nie będzie potrzebował czuć tej wyższości, jak wtedy, gdy ludzie rozsypywali się przed nim w drobny pył.
Stał więc w półmroku windy, wciąż jeszcze czując na policzku ciepło jej dłoni i ślad oddechu na skórze. Słowa, które właśnie usłyszał, układały się w jego głowie w osobliwą, niepasującą do siebie całość. Długi. Kryminał. Lęk. Ojciec hazardzista-alkoholik… Przez ułamek sekundy naprawdę nie wiedział, czy ma prawo się zaśmiać, czy powinien zachować powagę. Claire, stojąca przed nim w czerwonej sukni, z ledwo zasłoniętymi śladami jego ust na obojczykach i z tym charakterystycznym błyskiem w oczach, który pojawiał się, kiedy starała się brzmieć twardziej, niż się czuła, wyglądała na wszystko, tylko nie na osobę, którą właśnie opisała.
Zbyt jasna. Zbyt czysta w tym, jak patrzy na świat, skłonna dawać ludziom kredyt zaufania, nawet gdy sama miała powody, by go odmawiać.
To jednak było wierzchołkiem góry lodowej, a nawet, w jego odczuciu, nie było to coś, co mogłoby go odstraszyć. Oczywiście, nie umniejszał jej doświadczeniom i miał ochotę zagłębić się w większość tych historii, poznać prawdziwe powody, co za nimi stoi. Były to fakty ciężkie i niekomfortowe, ale możliwe do zrozumienia. Aż do momentu, w którym Claire, tonem niemal lekceważącym, dopowiedziała, że nie ma jeszcze osiemnastu lat.
— Co? — wyrwało mu się zanim zdążył zapanować nad głosem
Przez ułamek sekundy w windzie zapanowała absolutna cisza, przerywana jedynie cichym szumem mechanizmu.
Odsunął się od niej o pół kroku, dłonie automatycznie opadły z jej ramion, a oczy zwęziły się w intensywnym, niemal badawczym spojrzeniu. Przez krótką chwilę naprawdę nie wiedział, czy dobrze dobrze usłyszał. Myśli momentalnie zaczęły pędzić; apteka której nie zdążyli odwiedzić, to, co działo się w pokoju, w windzie, pod prysznicem… Wszystko nagle nabrało zupełnie innego, niebezpiecznego kontekstu. Serce zabiło mu mocniej. Zestawiała właśnie dwie absurdalne rzeczy, pizzę z ananasem, wraz z byciem niepełnoletnią.
I nieświadomie, z jego gardła wydobyło się parsknięcie. Krótkie, nieco nerwowo, takie które próbowało rozładować nagłe napięcie w ramionach. I to krótkie parsknięcie, po chwili, przerodziło się w szczery, niekontrolowany śmiech.
Wziął głębszy oddech.
— Siedemnaście lat, huh? No to pokaż mi dowód, licealistko. — zażądał wyciągając ku niej dłoń, z wciąż wyraźnym rozbawieniem w oczach. — A apropo pizzy z ananasem, to też ją lubię. Słodkie ze słonym to genialne połączenie. — dodał, bo akurat tej jednej pizzie od lat był wierny i nie zdecydowałby się na inną, nawet jakby za każdym razem, we Włoszech, umierał jeden Włoch.
Usuń— A o reszcie porozmawiamy w bardziej sprzyjających okolicznościach.
To, że spotykała się z facetami dla pieniędzy, wiedział. Cóż, nieprzyjemne spotkanie z jej towarzyszem, podczas memoriału jego ojca, zapadło mu w pamięć. Od samego początku mu się to nie podobało, i chociaż nie miał żadnych podstaw, by rościć sobie do Claire jakiekolwiek prawa, a tym bardziej nie był kimś, kto mógł mówić jej co może, a czego nie może, to na samą myśl skręcało mu wnętrzności. Nie chciał przyznać się, nawet przed samym sobą, że przemawia przez niego zazdrość, ale zdecydowanie było to coś, co miało na niego wpływ.
Reszta tematów, była dla niego nowa, ale nie miał zamiaru pochopnie jej oceniać. Ba! Wciąż nie wierzył, że Claire była po prostu, z natury zła i robiła to dla kaprysu. Chciał poznać jej historię, ale nie w takich okolicznościach, gdy czas swobodnej rozmowy kurczył się z każdym pokonanym piętrem.
Jack
Być może nie mogła konkurować z Jacksonem na polu przewinień, ale przecież nigdy nie chciała tego robić. Uważała to po prostu za uczciwe, podzielić się tym teraz, skoro wspólnie doszli do wniosku, że nie chcą, aby ta znajomość urwała się po dzisiejszym spotkaniu.
UsuńBo to wszystko w jakiś sposób ją definiowało. Sprawiało, że nie przez cały czas była w stanie być dobra, uśmiechnięta i obecna jak dziś. Czasem była sfrustrowana, smutna, zła i nie chciała wtedy rozmawiać z nikim, bo była tylko człowiekiem w nieprzyjemnej sytuacji, która spadła na nią w bardzo niesprawiedliwy sposób. Była przekonana że nie ma z tej sytuacji wyjść albo że te wyjścia są bardzo mozolne. On jeszcze nie poznał jej z tej strony, wyrabiając sobie na jej temat pewien pogląd, a prawda była taka, że wyrobił ten podgląd na podstawie jej najlepszej wersji. Bo ludzie domyślnie starali się na początku znajomości ukrywać swoje wady, Claire nie była pod tym względem inna.
Howard powiedział jej o odwyku. O reszcie zdecydowali za niego znajomi, nie zmieniało to jednak tego, że decyzję o wejściu do jego życia mogła podjąć dzięki tym informacjom bardziej świadomie. Chciała, by on tak samo świadomie podjął swoją, bo nie była wcale promieniem słońca, za który ją uważał. A przynajmniej nie była tylko tym.
I świadczył o tym choćby fakt, w jaki sposób go teraz sprawdzała. To, co ukryła za połą żartu, średnio uczciwego zresztą, było w rzeczywistości małym sprawdzianem dla jego moralności.
Wierzyła, że chodziło w jakimś stopniu o jego moralność, a nie strach przed utratą wizerunku. W końcu Jack miał ogromny majątek, więc z pewnością nie musiałby obawiać się bezimiennej siedemnastolatki, którą mógłby łatwo zamieść pod dywan, gdyby tylko chciał. Przekonała się już jakby nie patrzeć o tym na własnej skórze. Że pieniądzem można kupić prawdę. On też mógł tak zrobić, więc czego miałby się w tej sytuacji bać?
Obserwowała go, gdy się odsunął, nie dając mu niczego. Żadnego błysku w oczach, żadnego drgnięcia kącika ust, mimo że powstrzymanie tego drgnięcia przyszło jej z trudem. Wiedziała, że analizuje sytuację. Zastanawiała się, czy szuka z niej z niej właśnie drogi ucieczki, decyduje jak to rozegrać, czy próbowałby kupić jej milczenie. I wiedziała, że w tej chwili jej brak makijażu mu nie pomaga, bo w istocie wyglądała bardzo młodo.
A potem się roześmiał. Na początku trochę nerwowo, ale nieskrępowanie i nie potrafiła udawać niewzruszonej ani chwili dłużej, uśmiechając się do niego w pełni.
Nie wiedziała, czy śmieje się z nią, z niej, czy z absurdu tej sytuacji. Wiedziała tylko, że bardzo lubi jego śmiech. I że odsunął się od niej dokładnie tak, jak powinien.
Dowód podała mu bez oporu, sięgając do przewieszonej przez ramię torebki. Mogła skłamać, że go nie ma, ale zawsze była kiepskim kłamcą, a jej pokerowa twarz upadła już chwilę temu. To zagranie nie było też wobec niego do końca w porządku, więc miał pełne prawo do zorientowania się w sytuacji w taki sposób.
A o reszcie porozmawiamy w bardziej sprzyjających okolicznościach.
To był dobry pomysł. Nie bez powodu wyrzuciła to wszystko z siebie teraz. Wcale nie miałsa na celu o tym głęboko rozmawiać (jeszcze nie teraz, pewnie stąd jej nagła skłonność do “żartów”), a po prostu pozwolić mu się o tym zwyczajnie dowiedzieć.
— Nie martw się, panie prezesie — skwitowała lekko rozbawiona, gdy oglądał plastik. — 20 lat skończone 15 maja. Wciąż niewiele i przez jakiś czas nie będziesz mógł mnie legalnie upić, ale przynajmniej nie zainteresują się Tobą odpowiednie służby.
Nie to, żeby wierzyła w to, że faktycznie wyciągnąłby z tego jakieś konsekwencje, gdyby sytuacja była prawdziwa. Zawsze mogłaby mu też powiedzieć, że dowód jest fałszywy, ale nie chciała ciągnąć tego tak daleko. Nie chciała go tak potraktować, bo to nie byłoby już śmieszne, a teraz jeszcze mogło takie być.
UsuńWinda zatrzymała się na ostatnim piętrze małym ding. Jedyne, co zrobiła, to wcisnęła znów odpowiedni guzik, przyglądając się Jackowi, temu co rozgrywało się na jego twarzy, kiedy upewnił się już, że go wkręcała.
Był za daleko. Był zdecydowanie za daleko i wcale jej się to nie spodobało, więc gdy drzwi się za nim zamykały, wysunęła rękę w jego stronę, wsuwając dwa palce za pasek jego spodni, by przyciągnąć go z powrotem do siebie.
Wolną dłoń poprowadziła w górę jego brzucha na pierś, wyczuwając palcami krzywizny mięśni przez delikatny materiał jedwabnej koszuli.
A potem się uśmiechnęła, niesfornie i z satysfakcją, bo jeśli wcześniej chciał ją karać tylko za to, że musieli wracać, to teraz miał przynajmniej do tego umiarkowanie dobry powód.
— Ostatnie trzydzieści sekund… — wyszeptała, obniżając nieco ton na podniebieniu. — ...panie Howard.
Nie puściła go.
sassy, CLAIRE 🤭
Tego wieczora wielokrotnie powtarzał, że Claire jest wspaniała, niezwykła i jedyna w swoim rodzaju. Żadna wada, czy występek nie mógł zmienić obrazu, który wykreował się w jego głowie. SIęgnęła tak głęboko w jego emocje, zaciskając palce i wyciągając na powierzchnię rzeczy, o których istnieniu nie wiedział, że wyjątkowa zawsze pozostanie w jego mniemaniu. Zresztą nie oczekiwał, że Claire nie będzie posiadała wad. Każdy je miał, mniejsze bądź większe. Wiedział jednak, że to nie zmieni jego zdania na jej temat. Claire zaprezentowała się jako ciepła, empatyczna osoba. Jeśli obok tego stały lęki, kapryśność, czy nawet zatargi z prawem, miał zamiar je przyjąć, zaakceptować i w dalszym ciągu powtarzać, że nikogo takiego jak ona nie spotkał. Claire była niepowtarzalna, zwłaszcza w jego świecie nasyconym sztucznością, fałszywymi uśmiechami i nadrzędną wartością dolarów.
UsuńNie oczekiwał również, że nie będzie miała na swoim koncie żadnych przykrości. Chciałby wierzyć, że jej życie jest usłane różami, idealnie skrojone w każdym calu, kształtujące się zgodnie z jej oczekiwaniami. Byłby naiwny, gdyby w to wierzył, nawet jeśli jej dobroduszność, wskazywała, że życie w żaden sposób jej nie złamało. Może nawet to właśnie mu imponowało, że żadna historia nie zmieniła jej na tyle, by zatraciła po drodze swoje wartości. On sam nie zdołał się przed tym obronić, nie potrafił wybaczać, nie potrafił przemilczeć pewnych rzeczy.
Obrócił w palcach dowód, przeskakując wzrokiem po ciągu cyfr, zapamiętując jednocześnie datę jej urodzin. Uśmiech wciąż wyginał jego usta, a rozbawienie czaiło się w oczach, potrząsając jego ramionami.
— Cóż, najwyżej zaproszę cię na nielegalnego drinka — skwitował kręcąc głową, nie mając jej za złe żartu, na który tak łatwo dał się złapać. Kiedyś pewnie by to zbagatelizował i nie zainteresował się tym jakoś szczególnie, ale teraz wolał aby wszystko między nimi było klarowne.
I rzeczywiście, dwadzieścia lat to było niewiele i choć wyglądała subtelnie i młodo, to jaka była sprawiło, że założył nieco większą liczbę.
— Nie dzieli nas, aż tak dużo. Tylko drobne siedem lat. — dodał, bo nie pamiętał, czy wspominał ile miał lat. Jako prezes nie był to imponujący wiek i już na początku tej ścieżki przekonał się, jak wiele osób sądzi, że jest za młody by objąć stery firmy. Oczywiście, że w niektórych kwestiach brakowało mu doświadczenia, tego które latami zdobywał jego ojciec, ale zaraz po Robercie był osobą, która najbardziej kochała Pearl Yachts i zamierzał zrobić wszystko, aby firma utrzymała się na szczycie. Obojętnie co inni na ten temat sądzili.
Oddał jej dowód, a gdy jej drobna dłoń wylądowała, ponownie, na jego torsie, mięśnie pod koszulą napięły się pod wpływem dotyku. Jego wzrok opadł na moment na palce Claire wodząc za nimi spojrzeniem, które zaraz jednak cofnęło się do jej twarzy.
Przełknął ślinę na jej obniżone, informatywne trzydzieści sekund.
Dał się przyciągnąć bliżej za krawędź spodni, niemal wpadając na nią całym swoim ciałem. W ostatniej chwili, nim ją za mocno przycisnął do ściany, wsparł dłoń obok jej twarzy. Nachylił się nad nią, drugą dłonią ujmując jej podbródek, który uniósł ku górze, by patrzyła mu w oczy. Zawisł tuż nad jej wargami, wzrokiem rysując krzywizny jej twarzy; nosa, ust i rzęs rzucających długie cienie na policzki. Wargi Jacksona złożyły motyli pocałunek na jej wargach. Zaraz jednak pochwycił dolną z nich pomiędzy zęby, delikatnie, i pociągnął za nią, przyciągając ją bliżej, by zaraz dłoń opadła na szyję; długie palce objęły jej bok sięgając do nasady czaszki i linii miękkich włosów. Przytrzymał ją blisko siebie.
— Gdy stąd wyjdziemy dam ci tyle kolejnych trzydzieści sekund, aż będziesz miała mnie dość, Bellfort. — wymruczał, i w końcu wpił się w usta Claire mocno i z pasją.
Jacuś
— To rzeczywiście niedużo — odparła, spojrzeniem przeszukując jego twarz. Ktoś mógłby się pewnie z nimi na ten temat sprzeczać, bo teoretycznie byli na zupełnie różnych etapach w swoim życiu, ale Claire wcale nie odczuwała tej różnicy, a przynajmniej nie odczuła jej do tej pory, bo porozumiewali się znakomicie, lepiej niż się spodziewała.
UsuńJej perspektywa była jednak również zaburzona przez nic innego, jak jego firmę właśnie. Jako prezesowi, byłaby skłonna przypisać mu parę lat więcej, choćby z trzydzieści dwa, a statystycznie to i tak byłoby mało w kontekście takiego stanowiska.
Dwadzieścia siedem? To było szalone, gdyby spojrzeć na to z boku. Ludzie w tym wieku zbierali dopiero doświadczenie potrzebne do zarządzania korporacją, szczególnie tak rozrośniętą jak Pearl Yachts. I Jack… Jack zapewne też by je dopiero zbierał, rozkładając zobowiązania stopniowo jeszcze przez długi czas, gdyby nie nagła śmierć jego ojca. Tymczasem ta ogromna odpowiedzialność spadła na niego już teraz i Claire mogła mieć tylko nadzieję, że go nie przytłoczy, zwłaszcza biorąc pod uwagę, że ostatni rok spędził w zasadzie walcząc z samym sobą.
Powinien teraz umacniać swoje postanowienia, poznawać siebie na nowo, a natłok obowiązków mu to utrudni.
To był kolejny powód, przez który chciała zostać w jego życiu. Wiedziała, że realnie nie będzie mogła zaoferować mu żadnej znaczącej pomocy, ale doświadczenie nauczyło ją, że obecność i wsparcie to już bardzo dużo, a on niewątpliwie teraz tego wsparcia potrzebował. choć nigdy by się do tego nie przyznał ani przed nią, ani tym bardziej przed samym sobą.
Podciągnęła krańce ust, gdy się nad nią nachylił, zadowolona że nie dzieli ich już żadna przestrzeń, a w zasadzie tylko ubrania. Przesuwając dłoń z jego piersi na kark, by również przytrzymać go przy sobie, podtrzymywała jego spojrzenie, nie zamykając oczu nawet gdy ją pocałował, przygryzając jej dolną wargę. W przeciwieństwie do niej wcześniej zrobił to z delikatnością, która sprawiała, że jej serce zaciskało się niekontrolowanie.
Wplątała palce w jego włosy, czując jak on wsuwa swoje w jej. Lubiła, kiedy ją tak trzymał, czując jak wzdłuż kręgosłupa przechodzi ją od tego rozkoszny dreszcz oczekiwania, podsycony wyrzutem endorfin, który zaczynał stawać się dla niej nieodłączną częścią bycia z nim tak blisko.
Zaśmiała się nawet na jego słowa, bo wydało jej się absurdalne, że mogłaby mieć go dosyć. Śmiech złamał jej się jednak wokół cichego, beznadziejnego jęku, bo sposób w jaki ją pocałował przeszył ją do szpiku kości i tym samym sprawił, że odpowiedziała mu całym ciałem, uświadamiając sobie nagle, jak bardzo była za nim stęskniona, mimo że stracili ten kontakt na dosłownie chwilę.
Ale to było za mało, po prostu za mało. Żadna ilość pocałunków nie była w jej stanie teraz zaspokoić, bo chciała z nim kompletnego połączenia i synchronizacji, tak jak wtedy w apartamencie. Wszystko inne zaledwie ocierało się o taflę jej pragnień, nie naruszając jej faktycznie.
— Wątpię — wymamrotała więc w jego usta, już teraz będąc bez tchu, bo odwzajemniała mu się z takim surowym, desperackim zaangażowaniem, że powinno jej być za to wstyd. Za to jak próbowała go sobą wręcz pochłonąć, jak trzymała go przy sobie i przylegała do niego ciasno całym ciałem, potrzebując znów czuć na sobie rytm jego oddechów i bicie serca. — Że mogłabym… mieć Cię dość.
Pamiętała przecież, jak jego własny głos się łamał, gdy prosił o jeszcze minutę i nawet gdyby chciała, nie potrafiła czuć zażenowania tym, jak ją sobą opętał, bo najwidoczniej opętała go tak samo.
— Trzymam Cię za słowo — przechyliła głowę i ujęła w dłonie jego twarz, pogłębiając pocałunek na tyle, że bez wysiłku mogła przeciągnąć językiem po jego dolnej wardze, musnąć jego zęby, a potem wkraść się nim dalej, smakując go z ciężkim westchnieniem puszczonym przez nos. Naiwnie sądziła, że nic nie przebije stanu w jaki wprowadził ją całując ją po raz pierwszy na tarasie, ale każda kolejna spędzona z nim minuta utwierdzała ją w tym, jak bardzo się myliła, bo każdy jego pocałunek upajał ją coraz bardziej, wszywając się głębiej w fundamenty jej jestestwa. Świat wirował co rusz mocniej, a całe jej ciało wręcz wibrowało, niezdolne do utrzymania wszystkiego co czuła wewnątrz, raz po raz uciekały jej więc naprzeciw jego ust małe, żałosne odgłosy zdradzające ją w pełni.
UsuńCLAIRE
Jack poczuł, jak jej słowa, wnikają głębiej niż sam pocałunek.
UsuńTrzymam cię za słowo.
Nie było w nich kokieterii ani lekkiego flirtu. Brzmiały jak cicha, stanowcza deklaracja, wypowiedziana ustami, które właśnie domagały się więcej niż tylko chwilowego uniesienia. Przycisnął ją mocniej do ściany windy, dłonie wsuwając głębiej w jej włosy, by utrzymać jej twarz dokładnie tam, gdzie chciał. Pocałunek, który oddał, niósł niezmienną potrzebę i promieniujące z wnętrza pragnienia. Był głęboki, wolniejszy i jednocześnie bardziej wymagający, jakby chciał sprawdzić, czy naprawdę zamierza dotrzymać tego, co właśnie powiedziała.
Czuł jak napina się pod jego dłońmi, jak palce wplatają się mocniej w jego włosy, jak cały ciężar przenosi się na niego z tą samą desperacką potrzebą, nad którą sam ledwo panował. Winda sunęła w dół, przeskakując zbyt szybko kolejne piętra. Jackson miał wrażenie, że czas wokół nich gęstnieje, stając się niemal namacalnym.
Odchylił się tylko na tyle, by złapać oddech, czołem opierając się o jej czoło, tonąc w echu jej tłumionych wargami jęków, które zraszały jego ramiona gęsią skórką. Ich oddechy mieszały się w wąskiej przestrzeni między ustami, gorące i nierówne.
Myślał o tym, jak szybko wszystko między nimi nabierało ciężaru. O tym, że jeszcze kilka godzin wcześniej był dla niej niemal obcym mężczyzną, a teraz stała w jego objęciach, trzymając go za słowo z intensywnością, która mogłaby przestraszyć kogoś mniej zdeterminowanego. On jednak nie czuł strachu. Raczej coś bliższego fascynacji i głodu, głodu jej obecności, jej głosu, tego, jak potrafiła na niego spojrzeć.
— Claire — odezwał się ciszej, a w głosie pojawiła się ciepła nuta mieszająca się z niską chrypką.
W momencie, w którym otworzył usta aby dodać coś jeszcze, winda stanęła, a jej drzwi uchyliły się. Był gotowy, jak wcześniej ponownie sięgnąć konsoli z guzikami i ponowić jej bieg, ale tym razem, po drugiej stronie rozsuwanych drzwi, stała kobieca sylwetka, która nie dała mu na to szansy.
***
Soyoung stała na korytarzu, czekając, aż któraś winda łaskawie zjedzie na parter i wreszcie dane będzie jej wykonać to głupie polecenie Plotkary. Rozejrzała się po holu, zadzierając wyżej podbródek, gdy ktoś z przechodzących gości oraz obsługi rzucał jej krótkie, znaczace spojrzenie. Machinalnie przygładziła materiał czerwonawej koszuli, która sięgała jej połowy ud.
— No w końcu — mruknęła, gdy jedna z wind zjechała na dół i otworzyła się.
Automatycznie postąpiła krok do przodu, chcąc wejść do środka, gdy jej wzrok zatrzymał się na szerokich, męskich plecach zza których wystawała ledwie blondwłosa dziewczyna. Soyoung obrzuciła ich krótkim spojrzeniem i wsiadła do środka. Nie miała zamiaru przegapić kolejnej windy, tylko i wyłącznie dlatego, że ktoś nie miał lepszego miejsca do obściskiwania się. Najwidoczniej jej dzisiejszą misją było przeszkodzenie niejednej parze.
— Wybaczcie, ale spieszę się na górę — wskazała palcem sufit. — Ale nie przeszkadzajcie sobie. — dodała, a kącik jej ust uniósł się w niewielkim uśmiechu. W jej oczach odbiło się gorące wspomnienie z biblioteki; niecierpliwe pocałunki Seojuna oraz jego palce zaciskające się na skórze.
Przekręciła się na pięcie, by odwrócić wzrok od pary ustawionej pod ścianą.
Nie kojarzyła ich, ale też dopiero zaznajamiała się z nowojorską śmietanką towarzyską.
Jack and Soyoung
Uchyliła powieki, gdy Jack wypowiedział jej imię, czując jak jego ton przyjemnie grzeje ją od środka. Zawarte w nim ciepło perfekcyjnie spajało się z żarem, który z niej rozpalał, wcale z nim nie kolidując. Nadawało mu tylko głębi, budowało podstawę na której mógł tylko żarzyć mocniej, gotowy by zmienić się w pełnoprawny płomień.
Usuń— Hmm? — wymruczała więc, ale nim padło między nimi coś więcej, zobaczyła w drzwiach kobiecą sylwetkę i, co dziwne, nie poczuła się tym wcale tak speszona jak spodziewała się, że będzie. Było jej wciąż rozkosznie, lekko, i miło, więc kiedy zobaczyła minę Howarda, a potem usłyszała to zaprawione uśmiechem nie przeszkadzajcie sobie, nie potrafiła nie unieść się śmiechem, tak samo swobodnym jak się aktualnie czuła.
Mimowolnie przyjrzała się Soyoung. Nie była wścibska z natury, ale był to widok który wpadał do oka, chcąc nie chcąc. Claire zawsze doceniała piękne kobiety, a dziewczyna otulona za dużą koszulą wyglądała zjawiskowo.
Nie miała jeszcze filtra, bo przez Howarda wciąż bujała głową między chmurami. Nie lubiła też niezręczności, więc skoro już wylądowali w tej windzie we trójkę, liczyła że uda się to obrócić w coś sympatycznego, albo chociaż trochę zabawnego.
Ich zamiar z nieobnoszeniem się był i tak spalony, a strój znajomej był raczej jednoznaczny, więc bez cienia złej kości w spojrzeniu czy głosie zapytała po prostu, trochę bezmyślnie:
— Udany wieczór?
Nie odsuwała Jacka od siebie, ani sama nie próbowała się odsunąć. Była za dobrze wychowana, żeby zacząć go znów całować w towarzystwie mimo zielonej furtki, ale skoro już tę furtkę dostała, uznała że nieznajoma nie pogniewa się, jeśli zostaną blisko, oferując sobie trochę nienachalnej czułości. A przynajmniej ona nie zamierzała się w tej kwestii ograniczać, bo nie widziała nic gorszącego w tym, że przeczesywała teraz palcami jasne, męskie kosmyki. Skoro ich przykrywka upadła, nie było powodu, żeby sobie tego odmówić.
Zerkała przy tym jednak na Soyoung, ciekawa jej reakcji. Spodziewała się, że ta może jej coś odburknąć, mniej lub bardziej niemiło. To w gruncie rzeczy nie była jej sprawa, zatem nie zaskoczyłaby ani nie uraziłaby jej taka kolej rzeczy, ale liczyła że udało jej się przekazać tonem absolutny brak złych intencji. Koniec końców chciała tylko zagaić jakąś humorystyczną rozmowę, żeby nie musieli tu stać w sztywnej ciszy, toteż kiedy w końcu spotkała jej spojrzenie, posłała jej delikatny uśmiech.
CLAIRE
Jackson rzucił jedynie krótkie, oceniające spojrzenie nieznajomej, błyskawicznie dostrzegając jej skąpy, wyraźnie niekompletny strój i mógł tylko zgadywać, co stało za tym osobliwym doborem garderoby.
UsuńNie lubił, gdy ktoś wkraczał w jego przestrzeń bez zaproszenia, a każda dodatkowa obecność w windzie jawiła mu się w tej chwili jako zwyczajna przeszkoda, coś co bezceremonialnie kradło mu kilka ostatnich, jeszcze prywatnych minut z Claire.
— Nie mogła wybrać sobie schodów? — burknął pod nosem, wcale nie kryjąc się ze swoim, niemalże dziecięcym, naburmuszeniem które wkradło mu się do głosu.
— A Ty byś mógł wybrać inne miejsce na wpychanie języka do ust swojej dziewczyny.
Głos Soyoung przeciął powietrze z ostrą, beznamiętną precyzją. Nie zamierzała wdawać się w żadne słowne przepychanki. Znalazła się tutaj, bo nie miała innego wyjścia, i gdyby mogła z pewnością wybrałaby zupełnie w inne miejsce i zupełnie inne towarzystwo.
Jackson wywrócił jedynie oczami i poruszył bezgłośnie ustami, parodiując jej ton w sposób, którego tamta i tak nie mogła dostrzec. Claire natomiast obdarzył niewielkim uśmiechem, bo jej niezwykle pozytywny nastrój udzielał mu się z zaskakującą łatwością. Promieniała. Jej oczy błyszczały czystą, nieskrępowaną radością, usta wciąż jeszcze były lekko spuchnięte i zaczerwienione od godzin intensywnych pocałunków, a na policzkach utrzymywał się delikatny rumieniec. Widok ten przyjemnie połechtał jego ego, świadomość, że to właśnie on był przyczyną takiego stanu, rozeszła się po nim ciepłem mocniejszym niż irytacja wywołana obecnością trzeciej osoby.
Przesunął kciukiem po jej dolnej wardze, czując po opuszką wciąż jeszcze podniesioną, wrażliwą skórę. Odsunął się od niej zaledwie o ułamek, na tyle tylko, by Claire mogła swobodnie spojrzeć na swoją rozmówczynię, lecz dłoni z jej talii nie zabrał. Trzymał ją blisko, niemal posiadająco, jakby chciał fizycznie zaznaczyć, że obecność obcej kobiety nic w tej kwestii nie zmieniła. Był wciąż nienasycony jej ciepłem i bliskością; ta niepohamowana potrzeba wracała do niego szybciej, niż potrafił nad nią zapanować. Nachylił się więc lekko i musnął ustami skórę tuż pod jej uchem, celowo, powoli, nie zważając na to, że mają świadka.
Jack nie odpowiedział. Zamiast tego pozwolił sobie na jeszcze jeden, krótki pocałunek w szyję Claire, po czym wyprostował się. Windy nigdy nie były dobrym miejscem na konfrontację, a już na pewno nie wtedy, gdy jedyne czego naprawdę pragnął, to domknąć drzwi i mieć Claire wyłącznie dla siebie jeszcze przez kilka chwil, zanim Plotkara upomni się o ich obecność.
Soyoung zerknęła kątem oka przez ramię, skupiając wzrok na blondynce.
— Można tak powiedzieć — odparła, z tym samym, minimalnym zadowoleniem, które ledwo zmarszczyło jej gładką twarz.
Jej wieczór należał do tych słodko-gorzkich wieczorów, kiedy pozytywne wydarzenia mieszały się z tymi niewygodnymi. Poniekąd z jej ramion został ściągnięty ogromny bagaż i odczuwała dzięki temu ulgę. Z drugiej zaś strony, na horyzoncie pojawiły się kolejne problemy, z którymi musiała się wkrótce skonfrontować. Dodatkowo była świadoma, że musi wrócić na główną salę, udając, że nie uczestniczyła w niczym szczególnym, a jej wcześniejsze zniknięcie spowodowane było jedynie chęcią… zaczerpnięcia świeżego powietrza.
Jack i So
Nie mogła wybrać sobie schodów?
Usuń— Jack — posłała mu na wpół dezaprobujące, a na wpół rozbawione spojrzenie. — Oczekujesz od kobiety w szpilkach biegania po schodach?
Gdzie Twoja klasa, chciała dodać, ale uznała, że nie będzie go podminowywać w czyjejś obecności. Byli jakby nie patrzeć drużyną.
Potem pokręciła głową, bo nie była pewna jak zareagować na słowa ich towarzyszki, która po prostu odpierała bardzo zbędny komentarz. Windy były jakby nie patrzeć dobrem publicznym i każdy miał takie samo prawo tu być, jak oni. Może nawet bardziej niż oni, bo ta stalowa klatka służyła do przemieszczania się, a oni bezcelowo krążyli nią z góry na dół i z powrotem, żeby kupić sobie trochę czasu razem.
Uśmiechnęła się pod jego kciukiem, a usta zamrowiły ją przyjemnie w odpowiedzi na czuły dotyk.
— Słyszałeś? — rzuciła, ośmielona dobrym nastrojem. — Właśnie zostałam Twoją dziewczyną. Jakie profity mi w związku z tym przysługują? Ochrzcisz jacht moim imieniem?
Mogła po prostu powiedzieć nie jestem jego dziewczyną, ale to… To zabrzmiałoby źle w kontekście sytuacji w jakiej się znajdowali. I jak by to o niej świadczyło, że pozwalała obłapiać się w windzie facetowi, który nie był jej chłopakiem? Mogłoby to też wybrzmieć zbywczo i niemiło, więc po raz kolejny wybrała zwrócenie się w stronę humoru.
Siłą rzeczy zastanowiła się nad tym, czy w jego flocie pływała już jakaś Octavia. To byłoby nieironicznie bardzo eleganckie imię dla jachtu. Szkoda, że tą samą elegancją nie mogła się pochwalić była dziewczyna Howarda.
On, w sumie, też nie mógł się teraz nią pochwalić, ale jego infantylne zachowanie tylko bardziej ją rozśmieszało, wydobyła więc z siebie cichy chichot, gdy poczuła jego wargi za uchem, a potem na szyi. Jej pierwszym instynktem było go od siebie odpędzić, ale powstrzymała się w porę, bo przecież wcale tego nie chciała, a Soyoung najwidoczniej bywała już w życiu w bardziej krępujących sytuacjach, skoro ich umizgi wcale jej nie przeszkadzały.
Westchnęła, bo też żałowała, że im przerwano, ale nie miała zamiaru z tego powodu nastawiać się negatywnie do nieznajomej. Starała się podchodzić pozytywnie do każdego, jeśli druga osoba dawała jej taką możliwość, a dziewczyna stojąca obok nie dała jak do tej pory żadnego powodu, żeby jej nie lubić. Przynajmniej żasnego wystarczającego Claire, bo Howard wyglądał teraz trochę jak naburmuszony chłopiec.
By trochę go udobruchać, zbliżyła się i musnęła słodko jego wargi, nim spojrzała znów na ciemnowłosą, z dłonią opartą o jego pierś, lekko prowadząc palce wzdłuż szycia.
— Nasz też był udany — przyznała z lekkim rozbawieniem, bo, cóż, pewnie i tak było to po nich widać. — Przynajmniej do momentu, w którym wtrąciła się Plotkara, wyganiając nas z apartamentu. Radzimy sobie jak możemy — wzruszyła ramionami, uśmiechając się odrobinę krzywo na absurd sytuacji, i trochę odnosząc się też do tego, że mogliby wkładać sobie języki do gardła gdzie indziej, niż w publicznej windzie.
Tak, Soyoung miała rację. Ona też preferowałaby wrócić z Jackiem do tego przepastnego łoża, albo po prostu do jego mieszkania, ale wolała nie przekonać się, do czego jest zdolna organizatorka tej imprezy. Była tu pierwszy raz, więc po prostu tego nie wiedziała i wiedzieć nie chciała.
— Zgaduję, że to… — dłonią wskazała lekko na koszulę stojącej nieopodal dziewczyny. — Też jej sprawka?
Zakładała, że nikt przy zdrowych zmysłach nie biegałby w samej koszuli po hotelu dla zabawy, szczególnie w towarzystwie tych wszystkich średnio przyjemnych ludzi, którzy tylko czekali na pożywkę.
W tej chwili bardzo doceniała, że Plotkara podarowała jej sukienkę, zamiast zabrać. Nie odważyłaby się zejść w koszuli Jacka, nawet jeśli taka perspektywa w innych okolicznościach byłaby bardzo miła; noszenie jego ubrań, znaczy się. Szlafrok też by nie przeszedł. Zostałaby w tym apartamencie choćby nie wiem co, więc podziwiała tę dziewczynę za odwagę.
CLAIRE
Uniósł nieco brwi, gdy Claire zwróciła mu uwagę. Wzruszył nieco ramionami i wymruczał wprost do jej ucha ciche przepraszam, na tyle niskim tonem, by nieznajoma nie musiała tego słyszeć. Fakt, że wobec Claire starał się być łagodniejszy, że naprawdę zależało mu na tym, by sprawić jej przyjemność i sprostać jej oczekiwaniom, stanowił osobny rozdział - zupełnie odmienny od sposobu, w jaki traktował większość ludzi wokół siebie. Ci zwykle musieli zadowolić się jego neutralnością albo zdystansowaną uprzejmością. Niewielu dostawało więcej. Większość otrzymywała właśnie to, czym obdarzył Soyoung; krótkie cierpkie uwagi i spojrzenia, w których pobłażliwość mieszała się z wyraźnym brakiem zainteresowania. A i tak było to już znacznie łagodniejsze wydanie dawnego Jacksona, który niegdyś testował granice nieznajomych niemal z demonstracyjną precyzją, zaznaczając swoją pozycję zanim rozmowa zdążyła się na dobre zacząć.
UsuńClaire była inna.
Jej dobroduszność i naturalna życzliwość, stanowiły dla niego coś nowego, coś, do czego wciąż się nie przyzwyczaił. Dlatego nie zawsze w porę potrafił poskromić język w stanie i dawnymi przyzwyczajeniami. Nowe nawyki pozostawały w nim jak nieoszlifowany kamień - ostre na krawędziach, nierówne, a jednak kryjące w sobie coś, co z czasem mogło okazać sie wartościowe. Uczył się być lepszym. Droga przed nim była jednak wciąż długa.
Odsunął się od niej nieznacznie, wystarczająco, by móc przyjrzeć się jej rozanielonej twarzy. Brew uniosła mu się wyżej, w geście drobnego zaskoczenia jej subtelną śmiałością. Podobało mu się to, że czuła się przy nim coraz swobodniej, że nie starała się ważyć każdego słowa ani omijać potencjalnych zaczepek. Chciał, żeby czuła się przy nim w pełni sobą, bez maski, bez nadmiernej ostrożności.
— Jacht, klucze do mieszkania, prywatnego kierowcę, kolację podaną do łóżka… tatuaż na środku mojej piersi… — wymieniał z łobuzerskim uśmiechem, wyraźnie smakując każde kolejne hasło. — Co zechcesz, Claire.
Wizja nazwania jej swoją dziewczyną spodobała mu się bardziej, niż był gotów przyznać nawet przed samym sobą. Przez krótką chwilę pozwolił myślom pobiec dalej:
To prezent dla mojej dziewczyny.
Proszę zapytać o zdanie mojej dziewczyny.
Zabieram moją dziewczynę na wczasy.
Pragnę mojej dziewczyny…
Uśmiechnął się szerzej, niemal głupkowato, z lustrzanym zadowoleniem odbijającym się w oczach. Oczywiście, że chciałby móc nazywać ją swoją, przypieczętować to, co między nimi dzisiaj zaczęło kiełkować. Wiedział jednak, jak poważnie Claire traktuje takie deklaracje, i nie miał zamiaru niczego przyspieszać ani wywierać na nią presji.
Soyoung przyglądała się im z tym samym, niemal stoickim wyrazem twarzy. Lata surowego wychowania i praktyki nauczyły ją panować nad mimiką ma tyle skutecznie, że ani drganie kącików ust, ani cień wzruszenia nie zakłóciły jej opanowania.
Mimo to, przyglądając się tej dwójce, czuła ukłucie czegoś miękkiego i jednocześnie bolesnego. Zazdrościła im swobody, z jaką okazywali sobie sympatię. W głębi pojawiło się pytanie, czy kiedykolwiek będzie jej dane doświadczyć czegoś podobnego, czy zdoła złapać Seojuna za dłoń na środku ulicy, pocałować go na oczach znajomych, nazwać go swoim bez oglądania się na konsekwencje. Odganiając te myśli, opanowała lekkie drżenie dłoni.
— Tak. — odparła, spuszczając na moment wzrok. — Mojemu partnerowi ukradła marynarkę i kazała sprowadzić pewne osoby na główną salę.
Jackson w końcu odsunął twarz od szyi Claire i skierował wzrok na brunetce. Zmarszczył brwi, po czym parsknął krótkim, niedowierzającym śmiechem.
Usuń— Plotkara potrafi być upierdliwa. To, że ukradła wam tylko część garderoby, to jedynie wierzchołek góry lodowej. Wierzcie mi.
Nie była to jego pierwsza impreza organizowana przez tę kobietę. I o dziwo, jak do tej pory, mogła uchodzić za stosunkowo spokojną, co wcale go nie upokajało. Wręcz przeciwnie. Im ciszej było do tej pory, tym większe miał podejrzenie, że organizatorka trzyma w zanadrzu jakieś zwieńczenie wieczoru, które miało wszystkich zaskoczyć. A tego akurat obawiał się najbardziej. Dlatego starał się nie wychylać bardziej niż to konieczne, by nie ściągnąć na Claire jej kapryśnej, nieprzewidywalnej uwagi.
Jack i So
Była zaskoczona, że ją przeprosił, bo w gruncie rzeczy tego od niego nie oczekiwała. Nie powinien też przepraszać jej, a tę dziewczynę, jeśli już, bo to wobec niej był opryskliwy. Pozostawiła to jednak bez dalszego komentarza, ponieważ wcale nie zamierzała Jacka strofować ani wychowywać, był na to zwyczajnie za duży, żeby nie powiedzieć brzydko, że za stary; Soyoung natomiast wydawała się niewzruszona jego zachowaniem.
UsuńNajwyraźniej w elitarnych strefach takie komentarze nikogo nie dotykały. Tutaj prawdopodobnie trzeba było być nonszalanckim i na wszystko mieć gotową, ostrą jak brzytwa odpowiedź, czego świadkiem była przed chwilą.
Nie być sentymentalnym, nie pozwalać innym do siebie dotrzeć, nie okazywać słabości. Wzdrygnęła się, bo sama nigdy by tak nie potrafiła. Cieszyła się też, że była tą osobą, przy której Jack zdecydował nie nosić tych wszystkich masek. Czując nagle napływ ciepłych uczuć pod jego adresem, w tym wdzięczności za to, że dopuścił ją bliżej siebie, wolną dłonią raz jeszcze zaczesała mu włosy w tył głowy, łapiąc się na tym, że mogłaby tak długo. Powtarzalne gesty ją uspokajały i uziemiały.
Jacht, klucze do mieszkania, prywatnego kierowcę, kolację podaną do łóżka… tatuaż na środku mojej piersi…
Co?!
Prychnęła krótkim śmiechem, bo wizja Howarda z jej imieniem na piersi wydała jej się groteskowa. Nigdy by go na to nie skazała. Nie uważała też, że to dowodzi czegokolwiek, a już na pewno nie lojalności, skoro taki tatuaż można było usunąć albo zwyczajnie zakryć.
— Oszalałeś — mruknęła, tłumiąc rozbawienie. — Całkiem zgłupiałeś, Jack.
Powiedziała to z tak rozbrajającą czułością, że ją samą to zaskoczyło. Nie potrafiłaby mu zresztą tego powiedzieć inaczej niż miękko.
Chyba, że znów całowałby ją ze złością na cały świat. Może ponownie by jej się udzieliło, ale wciąż nie mówiłaby na poważnie. Wtedy nie mówiła, co już sobie ustalili.
— Zrobię Ci własne tatuaże, okej? — zaproponowała ostrożnie, widząc ten podejrzany uśmiech na jego twarzy, odbijający się dziwnym, wręcz baranim spojrzeniem w jego oczach. Nie widziała go tak wcześniej. Nie podejrzewała, że kiedykolwiek go z taką ekspresją zobaczy.
O czym on teraz myślał?
Spojrzała na Soyoung, gdy się odezwała. Zauważyła, że na moment opuściła wzrok, że aura wokół niej się zmieniła i zaraz poczuła wobec niej ukłucie sympatii, choć nie potrafiła sprecyzować, dlaczego. Nie wiedziała przecież, że ich towarzyszka mogłaby im zazdrościć czegoś tak prostego jak parę czułych okazanych bez skrępowania. Nie potrafiłaby sobie nawet tego wyobrazić, żeby na dłuższą metę trzymać się na krótkiej smyczy przy swoim ulubionym mężczyźnie, bo na sali zamierzała i to jej uświadomiło, że Howard stał się bardzo szybko jej ulubionym mężczyzną.
Zaraz po Inhanie, rzecz jasna. Inhana z tego stanowiska mógł zrzucić wyłącznie jej przyszły mąż.
— Naprawdę? — zapytała z lekkim niedowierzaniem. — Zabrała Wam ubrania i kazała się uganiać za obcymi bez nich?
Tak. Tak, bardzo w tej chwili doceniała swoją darowaną sukienkę.
Spojrzała na Jacka, bo przeraziło ją, że to mogło zdarzyć się im. I jednocześnie poczuła się trochę niespokojna, że zazwyczaj wredna Plotkara zrobiła dziś dla niej coś miłego. Jaki w tym miała interes?
— Dlatego jedziesz na górę? — wydedukowała sobie, wracając uwagą do ciemnowłosej. — I co, jak ich sprowadzicie, to odzyskacie odzież?
Ściągnęła brwi.
— Ona chyba chce nas wszystkich tam z powrotem. Ściąga nas tam po coś?
Popatrzyła znów krótko na Howarda, gdy się wtrącił.
— Skoro jest taka okropna, to… To dlaczego tu w ogóle wszyscy jesteśmy?
CLAIRE
Jego środowisko bywało bezlitosne i niewzruszone. Trzeba było czegoś znacznie poważniejszego niż zwykła przykrość, by zachwiać pewnością siebie ludzi, wśród których się obracał, albo wydobyć z nich szczere łzy. A przynajmniej tak sie kreowali. W rzeczywistości wielu z nich miało zaskakująco kruche ego, a złośliwość i ostentacyjna twardość stanowiły jedynie zasłonę dymną. Elita rzadko przejmowała się tym, kogo przyjdzie jej zdeptać po drodze. Liczyły się wyniki, kwota na końcowym zestawieniu, marka samochodu w garażu i nazwisko pojawiające się na pierwszych stronach.
UsuńNikt nie pytał o uczucia ani o to, czy komuś jest wygodnie i przytulnie. Dzieci wysyłano do elitarnych szkół, czym matki mogły chwalić się na lunchu z przyjaciółkami. Hobby dobierano pod kątem prestiżu; golf, tenis, polo. Należało błyszczeć, być efektywnym, dążyć do celu bez oglądania się na konsekwencje. Wszystkie elementy miały składać się w idealnie dopracowaną całość.
Jackson rozumiał ten mechanizm lepiej niż większość. Wiedział, jak ważne było chowanie emocji głęboko pod starannie dobranymi maskami, byleby nikt nie zdołał dosięgnąć tego, co naprawdę czułe. Przy Claire jednak jego garda opadała szybciej, niż potrafił nad tym zapanować. Żadna z dotychczasowych masek nie wydawała się przy niej odpowiednia. Chciał zaoferować jej coś więcej, resztki tego, co w nim jeszcze pozostało dobrego, i jednocześnie sprawdzić, czy w ogóle jest w stanie się tym podzielić.
Jej śmiech wywoływał na jego twarzy kolejne, coraz szersze uśmiechy. Rozlewał się w piersi przyjemnym ciepłem i łaskotał gdzieś w okolicach żołądka. Czy to były te słynne motylki, które kiedyś tak chętnie wyśmiewał?
— Chyba na twoim punkcie. — odparł wesoło, całkowicie zapominając o tym, że nie są tutaj sami i ktoś obcy właśnie słucha ich rozmowy.
— Wspaniale, możesz zaczynać.
Teatralnym gestem sięgnął do górnego guzika koszuli i rozpiął go, odsłaniając nieco więcej skóry. Miał już jedną malinkę i wcale nie pogardziłby kolejnymi, drobnymi tatuażami w jej wykonaniu. Uwielbiał sposób, w jaki go całowała, miękko, z pełnym zaangażowaniem. Mógłby spędzić całe godziny, pozwalając jej rościć sobie prawo do jego szyi i ust, i nigdy by mu się to nie znudziło.
Soyoung pokiwała z wolna głową. Jej również cała sytuacja wydawała się absurdalna. Zabranie ubrań i zmuszenie ludzi do uganiania się za kimś wyglądało bardziej na rozrywkę pięciolatki niż na pomysł dorosłej kobiety. Oczywiście, mogło dodać to jej wieczorowi kilka niewygodnych pytań, ale sama nie uważała, by paradowanie w samej koszuli było czymś niesamowitym. Dlatego do końca nie rozumiała motywów kierujących Plotkarą.
— Dokładnie tak. — potwierdziła. — Pogroziła, że jeśli tego nie zrobimy, możemy zapomnieć o odzyskaniu naszych ubraniach. Może szykuje jakiś spektakularny finał, skoro zagania gości właśnie tam, gdzie zaczęła.
Wzruszyła ramionami. Mogła jedynie zgadywać, co takiego Plotkara przygotowała dla nich na zakończenie wieczoru. Soyoung była święcie przekonana, że nic gorszego niż powrót jedną limuzyną z Jihoonem już jej dzisiaj nie spotka.
Jackson nieco spoważniał, gdy Claire zapytała, dlaczego w ogóle pojawili się na tej konkretnej imprezie. Rzeczywiście, trudno było dopatrzyć się racjonalnego powody, by ktoś z własnej woli chciał tu przebywać.
— Bo na wszystkich coś ma. — przyznał pokrótce. — A przynajmniej zarzeka się, że posiada materiały, które mogłyby skompromitować zaproszonych.
Jackson nie lubił, gdy ktoś dyktował mu warunki i narzucał własne zasady gry. Plotkara niejednokrotnie udowodniła jednak, że nie należy jej lekceważyć. Może dlatego nikt nigdy nie odważył się zignorować jej zaproszenia.
Jack i So
Świat Claire wyglądał zgoła inaczej. Była tam beznadzieja, frustracja, niepokój o jutro, ale gdy była dzieckiem, jej rodzice spisywali się dobrze, wypełniając dom bezwarunkowym ciepłem i miłością. Jako mała dziewczynka zawsze czuła się bezpiecznie, a mama i tata byli jej całym światem, budując wokół niej fort, na którym zawsze mogła polegać.
UsuńPan Bellfort pracował, zarządzając dobrze prosperującą, niewielką firemką zajmującą się sprzątaniem i konserwacją basenów; wtedy wszystko było w porządku. Nie żyli wystawnie, ale niczego im też nie brakowało, a życie nie zaciskało pętli zmartwieniem o coś tak prozaicznego jak to, czy uda się tego dnia postawić na stole pełnowartościowy posiłek dla wszystkich.
Nie miała jeszcze dziesięciu lat, kiedy firma upadła przez wewnętrzny konflikt jej ojca ze wspólnikiem i to był moment, w którym wszystko zaczęło się dla nich odwracać, stopniowo. Kolejne nietrafione inwestycje, rozdrażnienie, napięcia, to wszystko odbijało się na całej rodzinie, a przede wszystkim na stosunkowo młodym małżeństwie, powoli odbierając dwójce ludzi to, co wypracowali między sobą latami, bo nawet najtrwalsze uczucie zaczyna się chwiać, kiedy każdy kolejny dzień to walka o to, żeby po prostu być.
Ojciec zaczął pić, a potem wciągnął go hazard i to jego żona musiała wziąć na siebie odpowiedzialność za finanse, Claire natomiast szybko nauczyła się, że na nikim nie można polegać, nie tak naprawdę i dlatego najważniejsze jest, by polegać na sobie, co by się nie działo. Że jeśli coś ma działać, musi dać od siebie sto dwadzieścia procent, a wtedy jedyne co mogła rodzicom od siebie dać, to się usamodzielnić. Przestać potrzebować, bo kiedy nie potrzebowała, mama zaoszczędzoną energię mogła przelać na pracę. Uczyła się więc dobrze, zajmowała sobą i domem, żeby zdjąć z barków żywicielki rodziny trywialne obowiązki, a później sama poszła do pracy, tak szybko jak to było możliwe.
Była więc teraz rozerwana między miłością do rodziców, a kompletnym brakiem do nich zaufania, i tak też funkcjonowała w życiu: spragniona uczuć oraz utraconego poczucia bezpieczeństwa, ale z drugiej strony wielokrotnie analizująca każdy gest i słowo w nadziei, że uda jej się w porę wychwycić każdą nieprawidłowość.
Ufała ludziom w płytkich sprawach, wierząc w ich dobroć, bo dzięki temu świat wydawał się mniej nieprzyjazny, ale kiedy przychodziło do oddania się komuś w opiekę czy zawierzenia uczuć, stawała się nagle lękliwa i gotowa wycofać, czego doskonałym przykładem był jej pierwszy chłopak. Relacja działała, kiedy byli nastolatkami bawiącymi się w związek, ale im robiło się poważniej, tym była bardziej czujna, z czym ostatecznie sobie oboje nie poradzili.
Dlatego nie chciała niczego oczekiwać od Jacka, opierać o niego w jakikolwiek sposób. Bała się, że z nim będzie tak samo, a bardzo lubiła jego obecność i nie chciała odstraszyć go intensywnym przeżywaniem każdej myśli, zwłaszcza że tempo w jakim wchodził jej pod skórę było zwyczajnie przerażające.
Póki co udawało mu się jednak usypiać jej lęki, umacniać w zawahaniu. Aktualnie czuła się trochę pijana jego bliskością, zwyczajnie zachwycona tym jaki był, kiedy się dla niej otwierał. Spijała jego śmiech, uśmiechy i dobry humor, pozwalając mu się tym zarazić, więc zaśmiała się, kiedy powiedział, jak to zwariował czy tam oszalał na jej punkcie, choć w normalnych warunkach przewróciłaby na to oczami, bo to był tak cholernie oklepany tekst, że zasługiwał co najwyżej na pobłażanie. Ale znów, nie chodziło nawet o to, co powiedział, ale jak to powiedział, z tą nieskrępowaną wesołością, jakby wcale nie byli obserwowani.
To, że nie przewróciła oczami to jedno. Drugą kwestią było to, że, o zgrozo, jego słowa jakimś cudem wpędziły na jej twarz rumieniec.
Kręcąc głową, nakryła dłonią jego dłoń, żeby przypadkiem nie myślał rozbierać się dalej, bo spodziewała się po nim wiele, a obok wciąż stała Soyoung.
— Pozwól, że zostawię to na później — mruknęła rozbawiona, wolną dłonią pocierając zaczerwieniony, gorący policzek.
Westchnęła, analizując w głowie słowa dziewczyny. W zasadzie zależało jej tylko na tym, żeby opuścić tę imprezę, nie mieszać się w jakąś chorą grę organizatorki. Osobiście nie miała imienia do zszargania, bo nie była nikim istotnym. Jack i Soyoung to co innego, ale wciąż, co takiego mogła mieć na nich Plotkara, że byli gotowi dać jej się upodlić?
Usuń— Kompromitacja? — podjęła więc, przenosząc spojrzenie od jednego do drugiego. — I to jest takie straszne?
Oczywiście, że nie rozumiała. Jej życie nie obracało się wokół się wokół reputacji tudzież jej braku. Nawet gdyby ktoś zrobił jej w apartamencie zdjęcia, to… To byłaby raczej jej osobista tragedia. Ktoś by się z tego pośmiał, ktoś inny może by się tym podekscytował, ale nie mogło to w żaden sposób zaważyć realnie na jej życiu tudzież relacjach. Gdyby miała zakrzywioną moralność, to pewnie nawet machnęłaby na to ręką, no bo nie mieli się przecież z Jackiem oboje czego wstydzić.
Byłoby to upokarzające, ale tak samo upokarzające było przyzwalanie na to, by jakaś zołza wodziła Cię za nos tak, jak jej się żywnie podoba.
Spojrzała znów na Howarda.
— Myślałam, że Twoi znajomi wyciągnęli już przy stole wszystkie Twoje potencjalne brudy. Obawiasz się czegoś jeszcze, że musimy tam wrócić?
CLAIRE
Jackson chyba nigdy w pełni nikomu nie ufał.
UsuńPosługiwał się tym słowem często i sprawnie - wobec potencjalnych partnerów biznesowych, wobec osób, z którymi spędzał wolny czas, a nawet wobec tych, których nazywał przyjaciółmi. Mówił, że ufa ojcu. Że ufa Octavii, przyjaciołom. Że ufa kilku wybranym. Ale czy w najgłębszych zakamarkach siebie naprawdę odczuwał to, co to słowo powinno oznaczać?
Raczej nie.
Bo czy można mówić o pełnym zaufaniu, kiedy każde wyjaśnienia ogranicza do starannie odmierzonych półprawd, a własne uczucia chowa się pod kolejnymi warstwami przyzwyczajeń, oczekiwań i masek? Czy można czuć się bezpiecznie, gdy nawet ze strony najbliższych - przyjaciół i rodziny - instynktownie spodziewa się najgorszego?
Właśnie te dwie grupy stanowiły najbardziej zdradliwy grunt. To oni z pozoru wiedzieli najwięcej i mogli najboleśniej go zranić.
Przyjaciele pamiętali jego dawne występki, mieli zdjęcia i nagrania, które w niepowołanych rękach mogłyby nie tylko zaszkodzić jego wizerunkowi, ale wręcz go pogrzebać. Rodzina zaś, zwłaszcza ojciec, a tym bardziej matka, zawsze stawiała na pierwszym miejscu dobre imię, pieniądze i nieskazitelną reputację, na którą pracowano latami. Jackson rozumiał ten mechanizm. Sam miał na koncie wystarczająco dużo rzeczy, które Robert niejednokrotnie zamiótł pod dywan. gdyby nie to, jego droga mogłaby potoczyć się zupełnie inaczej. A jednocześnie wiedział, że oboje byliby w stanie odciąć się od niego bez wahania, gdyby tylko jego obecność zaczęła zagrażać firmie albo nazwisku.
Czy w takim układzie można było w ogóle mówić o zaufaniu?
Nie.
Dlatego Jackson nie ufał nikomu do końca i światu oddawał jedynie starannie odmierzone fragmenty siebie, ochłapy w postaci zdjęć z kolejnymi dziewczynami, dwuznacznych komentarzy, kontrolowanych wycieków informacji. Na tyle dużo, by media czuły się nasycone, i na tyle mało, by jego prawdziwy obraz pozostał nietknięty. Ten system działał bez zarzutu.
Wyjątkiem okazała się CLaire. Słodka, w jego oczach niemal niewinnie dobra Claire, wobec której czuł pokusę, by wreszcie otworzyć się z rzeczami, o których zwykle nie mówił nikomu. Sęk w tym, że obawa przed spłoszeniem jej była silniejsza niż potrzeba szczerości. Niektóre wyznania grzęzły mu w gardle, bo wiedział, jak bardzo jego świat potrafi być brudny i jak łatwo mógłby ją wciągnąć w coś, z czego potem trudno byłoby się wyplątać. Nie było to wobec niej do końca uczciwe, ona nie miała pojęcia, jak skomplikowana i niekiedy okrutna bywa rzeczywistość, w której on się poruszał. A on sam od tak dawna lawirował na granicy prawdy i kłamstwa, że czasem tracił orientację, gdzie kończy się jedno, a zaczyna drugie.
— Trzymam cię za słowo. — użył jej własnych słów, kwitując je lekkim uśmiechem.
Soyoung westchnęła cicho i posłała blondynce krótki, odrobinę pobłażliwy uśmiech. Patrzyła na nią jak na kogoś, kto nie do końca zdaje sobie sprawę, w co się pakuje. Sama była młoda, ale zdążyła już zobaczyć wystarczająco dużo, by wiedzieć, jak wiele zła potrafią wyrządzić ludzie napędzani pieniędzmi i żądzą wpływu. Nie uważała się za lepszą, sama kochała zera na swoim koncie i na koncie ojca, to ile drzwi potrafiło otwierać nazwisko Park.
Usuń— Kompromitacja to wierzchołek góry lodowej. — stwierdziła spokojnie. — Jeśli jesteś tego nieśwaidoma, chyba oboje powinniśmy Ci zazdrościć. Ale jeśli zostaniesz z nim — wskazała palcem Howarda — pewnie szybko się o tym przekonasz, że nasza rzeczywistość nie jest tak prosta, jak byśmy sobie tego życzyli.
Nie uważała, że powinna wtajemniczać ją w cokolwiek. To nie była jej rola. Miała własne zmartwienia na głowie i nie zamierzała dokładać sobie jeszcze odpowiedzialności za czyjąś niewiedzę.
Jackson przysłuchiwał się obu kobietom, w głowie już formułując odpowiednią odpowiedź. Pytanie Claire trafiało dokładnie w miejsce, którego wolałby unikać. Po raz kolejny pojawiła się myśl, że zaproszenie jej na tę imprezę mogło okazać się błędęm, nie ze względu na nią, lecz ze względu na wszystko, czego nie mógł jej powiedzieć. Były sprawy, którymi nie chciał się dzielić. Ani dla własnego dobra, ani dla jej.
Dlatego na twarzy pojawił mu się jedynie niewielki, kontrolowany uśmiech. Pokręcił głową.
— Nie chodzi mi o kolejne brudy. — odparł. — Po prostu wolałbym nie wpychać jej jeszcze głębiej w te manipulacje. Sama widziałaś, że Plotkara nie zawahała się wmieszać w swoje intrygi nawet kogoś takiego jak Ayla.
To była prawda, choć niecała. Nie chciał testować cierpliwości organizatorki, bo wiedział z doświadczenia jak niewiele jej trzeba. Jednocześnie świadomie użył tego argumentu, by odsunąć Claire od tematów, które na tym etapie mogłyby ją tylko dodatkowo obciążyć.
Jack i Soyoung
Ten komentarz został usunięty przez autora.
UsuńJeśli zostaniesz z nim…
UsuńZ niewiadomego powodu te słowa wywołały w niej dreszcz, więc złapała spojrzeniem zielone oczy Jacka, w których z taką łatwością przepadała od kilku godzin. Jej serce uderzyło mocniej. Głupie serce.
— Nigdy nie powiedziałam, że jest prosta — sprostowała z odrobiną skruchy, bo to ostatnie, co chciała im faktycznie zasygnalizować. Nie była ignorantką, trochę już obracała się w tym świecie, chcąc nie chcąc… Doświadczyła też niesprawiedliwości właśnie od takich ludzi jak oni, więc wiedziała dobrze, jaką moc ma bogactwo i jak wyrachowani potrafią być Ci, którzy poza bogactwem w życiu niewiele widzą. Nie bez powodu mawiało się przecież, że jeśli nie wiadomo o co chodzi, to chodzi o pieniądze, a kiedy w grę wchodziły tak niebotyczne kwoty jakimi obracał Jack czy jego znajomi, sytuacja jedynie się komplikowała. Wierzyła jednak w to, że ich style życia mają zarówno plusy, jak i minusy; mimo to ciężko jej było wyobrazić sobie siebie w ich położeniu, bo nie stała w ich butach, tylko tyle i aż tyle.
Oni jednak nie stali w jej. Każde z nich miało w życiu zupełnie inne rozterki, więc Claire nigdy nie założyłaby zaściankowo, że życie ludzi zamożnych usłane jest różami, tylko dlatego, że mogą sobie na wiele pozwolić.
Po prostu… Nie potrafiła zrozumieć, dlaczego dla kogoś z takimi możliwościami jak ich zagrożeniem jest jakaś stalkerka bez tożsamości.
— Ale jakoś sobie z tym poradzimy — podsumowała z dobrą wiarą.
Ona i Jack, znaczy się, bo niezależnie od tego jak miała potoczyć się dalej ich znajomość, wierzyła w to, że mogą być dla siebie wsparciem. Claire z pewnością chciała być tym wsparciem dla niego, obojętnie w jakiej formie.
— Nie wiem jednak, czy jest mi czego zazdrościć… Po drugiej stronie też nie jest bajkowo — dodała po chwili.
Po tej biednej stronie, znaczy się, ale tego dodawać nie chciała, nie zamierzała i chyba nie musiała, przynajmniej przed Jackiem, bo on wiedział mniej więcej, jaka przepaść ich dzieli. Soyoung nie zdawała sobie z tego sprawy, ale chyba mogła się zacząć się domyślać.
Nie to, żeby obawiała się jej oceny. Najistotniejsze było, że nie oceniał jej Howard, a z całą resztą była w stanie sobie poradzić, bo to nie byłby pierwszy raz, kiedy ktoś zaszufladkowałby ją z powodu czegoś, na co nie miała realnego wpływu.
Bo nie miała, nieważne co na ten temat mogliby powiedzieć pseudotrenerzy personalni, według których wystarczyło tylko wziąć swój los w swoje własne ręce, by ciężką pracą odmienić swoją codzienność.
Pracowała bardzo ciężko, and guess what? Nikt jej nigdy tego nie wynagrodził. Wystarczyło, że urodziła się w określonej rodzinie, a potem zaufała komuś, komu nie powinna i jej ręce były związane.
Oczywiście, ktoś wyrachowany powiedziałby, że przypadek podsunął jej obrzydliwie bogatego prezesa, który miał do niej najwidoczniej niesprecyzowaną słabość, i że mogła z tego skorzystać, ha! On sam dawał jej wyraźnie znać, żeby z tego skorzystała, z tym że… Nie była taką osobą. Nie potrafiłaby cynicznie posłużyć się ani nim, ani jego pieniędzmi, bo ile by jej nie ofiarował, to były wciąż jego pieniądze, a jałmużna jej nie interesowała, bo nie zaspokajała jej potrzeby pracy oraz zdobywania.
Nie była w stanie naruszyć w taki sposób jego zaufania, bo wiedziała po dzisiejszym wieczorze, że on zaufał jej tak samo jak ona jemu. Zaufał, że nie będzie kolejną osobą, która zamknie jego wartość w sumie jego nazwiska oraz liczby zer na jego koncie.
Westchnęła po raz kolejny, gdy się odezwał, po czym trochę niepewnie sięgnęła po jego wolną dłoń, obejmując ją swoimi dwiema. Spojrzała na czubki swoich butów, przyjmując jego słowa z lekkością, bo przecież nie miała powodu, żeby mu nie wierzyć.
— Tak, widziałam — przyznała, trochę ze wstydem, że w tym wszystkim zupełnie zapomniała o jego córce. — Przepraszam. Po prostu wciąż nie chcę tam wracać.
Podniosła na niego miękki wzrok, a potem spojrzała znów na ciemnowłosą dziewczynę.
— Pozostaje nam liczyć na to, że cokolwiek zaplanowała dla nas ta cała Plotkara, nie zrujnuje nam wszystkim tej nocy do reszty.
CLAIRE
WINDA MINSEORI, IGNORE US
UsuńAri zawahała się na ułamek sekundy, kiedy poczuła na skórze ciepło jego dłoni, komfort jaki niósł za sobą jego dotyk, wspomnienia chwil, które przyszło im dzielić. Wiedziała, że powinna się odsunąć, postawić krok w tył, zwiększyć dystans i nie dopuszczać do siebie tych myśli, bo te były zgubne - tworzyły iluzję, która nijak miała się do rzeczywistości. Jednak nie potrafiła, chciwie chcąc pozostać w tej bańce, gdzie dalej coś dla niego znaczyła, gdzie dalej była jego.
Może to właśnie tego powinna obawiać się najbardziej, kiedy rozważała swój powrót. Zamiast skupić swoje myśli na na każdym negatywnym scenariuszu, jaki zdołał rozegrać w swojej głowie, na każdej możliwej odpowiedzi, którą mogła mu przedstawić, na kolejnych przeprosinach, za swoje czyny, których żałowała po dzień dzisiejszy. Nigdy nie przyszło jej przez myśl, że zamiast rozczarowania, w oczach Mnsoo znajdzie zrozumienie, ale również żal, który wcale nie był skierowany do niej, zupełnie jakby obydwoje dzielili ten sam sentyment, szukając odpowiedzi na ciągle to napływające pytania, bo nie potrafili zrozumieć, dlaczego to wszystko właśnie tak się zakończyło.
Czas.
Widocznie tego potrzebowali, by pogodzić się ze świadomością, że wina leżała po środku, a sytuacja w której się znaleźli, była ich wspólnym przedsięwzięciem. I ta świadomość przyniosła swego rodzaju spokój, bo mogła w końcu doszczętnie zamknąć ten rozdział swojego życia, i przestać ze strachem w oczach spoglądać na swoją przeszłość. Mogła ruszyć do przodu i skupić swoją energię na tym, któremu teraz była winna wierność, jakiej nigdy w pełni nie podarowała Minsoo. Rozum podpowiadał jedno, jednak w sercu zaiskrzyła ta rozwiewająca zwątpienie, nadzieja.
Niczym obietnica, że to nie był koniec, jeśli odważyłaby się zajrzeć za te lekko uchylone drzwi.
— To nie ty powinienieś mnie przepraszać. — wyszeptała, oddając mu całą swoją uwagę, bo dalej uważała, że jego czyny, mimo swojego potwornego charakteru, były niczym, w skali jej własnych.
Dojechali na parking, i nie dane jej było powiedzieć nic więcej - może lepiej, zważając na to, że ponownie pozwoliła kierować się emocjom. Wyplątała swoją dłoń z jego objęcia, dalej czując fantom dotyku, bo ponownie pozostawił na sobie trudny do wymazania z pamięci ślad.
Kiedy zza uchylonych drzwi, ukazał się im Seojun, Ari zmarszczyła brwi, bo w głowie narodziło się wiele pytań, na które znalazła odpowiedzi, gdy tylko Kim zaczął swój monolog.
Powrót na salę był ostatnim, na co miałą ochotę, bo wiedziała, że tam czeka na nich więcej upokorzeń, byle tylko Plotkara, mogła zaspokoić swoją chorą potrzebę poczucia kontroli, ale znała te zagrywki zbyt dobrze, by zaryzykować zignorowanie zalecenia. Bez zastanowienia postawiła krok do przodu, złapała Seojuna za ramię i wciągnęła do windy, a kolejno wcisnęła odpowiedni przycisk i odwróciła się na pięcie, by spojrzeniem zlustrować wpół nagiego Kima, a kolejno przenieść je na Minsoo.
— Marynarka. — skomentowała krótko, nie zważając na to, kto w tej chwili miał jakie relacje, ani czy oboje chcieli skoczyć sobie do gardeł - zupełnie tak, jak poprosił Seojun. — Mógłbyś dać mu swoją marynarkę? — powtórzyła, klepiąc Minsoo po ramieniu, jakby mimo pytania, już dawno podjęła decyzję za niego, jedynie pospieszajac chłopaka.
Winda ponownie zatrzymała się, otwierając na długi korytarz, prowadzący wprost do głównych drzwi, za którymi miało kryć się coś, za co żadne z nich nie było gotowe.
Tak, tego była pewna.
ari
— Okej, okej, nie psujmy sobie nastrojów.
UsuńUjął twarz Claire obiema dłońmi i złożył na jej czole krótki, ciepły pocałunek po czym obdarzył ją lekkim uśmiechem, mającym rozładować resztki napięcia, które wciąż jeszcze wisiały w powietrzu windy. Nie zamierzał pozwolić, by intrygi Plotkary - nawet w tak niepozornej formie jak kilka niepewności wślizgujących się między wiersze - wkradały się między nich i psuły to, co przez ostatnie godziny dzielili.
Tak jak ona, wierzył, że poradzą sobie z różnicami, które naturalnie między nimi występują i tak samo poradzą sobie z dzisiejszym wieczorem. Wspólnie, po tej samej stronie, bez względu na to, co jeszcze miało się wydarzyć.
— Wiem, też nie mam ochoty tam wracać, ale musimy to odbębnić, a później będziemy mogli cieszyć się resztą nocy wyłącznie we dwoje. — zapewnił.
Gdyby mógł, w tej samej chwili wcisnąłby przycisk najniższego piętra i zabrał ją prosto do siebie. Chciał mieć ją sam na sam, bez świadków, bez konieczności kontrolowania każdego słowa i każdego gestu. Wiedział jednak, że jak tylko drzwi windy otwaorzą się, będzie musiał znów stać się ostrożniejszy, w tym, co mówi, i w tym, do kogo się zwraca.
Winda w końcu dotarła na samą górę. Kabina zatrzymała się z wyraźnym, metalicznym dźwiękiem, a drzwi rozsunęły się bezszelestnie.
Soyoung rzuciła im ostatnie, krótkie spojrzenie.
— Do zobaczenia na dole.
Bez zbędnego ociągania opuściła windę i zniknęła w korytarzu, wyraźnie już skupiona na odnalezieniu wyjścia na dachowy taras. Zależało jej, by jak najszybciej zamknąć sprawę skradzionej sukienki i odzyskać ją, zanim będzie musiała pojawić się na głównej sali. Liczyła, że para, po którą została wysłana, okaże się na tyle rozsądna, by nie utrudniać jej zadania.
Jackson odprowadził ją spojrzeniem, rzucając jedynie lakoniczne na razie, po czym wcisnął zamykający drzwi. Przyjemna, prywatna część wieczoru dobiegała właśnie końca, a czas, który mogli jeszcze spędzić wyłącznie we dwoje, kurczył się do ostatnich minut. Miał nadzieję, że uda im się przejść przez pozostałą część imprezy względnie gładko, bez większych komplikacji. Przede wszystkim jednak zaciskał kciuki, by Plotkara nie postanowiła nagle sięgnąć po tematy, których jego znajomi przy stole dotąd nie poruszyli. Nigdy nie było pewności, gdzie dokładnie przebiegała granica jej wiedzy i właśnie to było najgorsze. Kobieta niejednokrotnie udowodniła, że dysponuje informacjami, o których nikt nie powinien wiedzieć, i nie ma oporów, by ich użyć.
Jackson odsunął się od Claire zaledwie o ułamek, wystarczająco, by oprzeć się ramieniem o ścianę windy. Jego dłoń złapała za jej dłoń, obejmując ją pewnie, prawie posiadająco. Uniósł ich splecione palce i musnął wierzch jej dłoni ustami, krótko, ale z wyraźną czułością.
— Nie martw się. Przebrniemy przez to razem. — zapewnił.
Nie chciał, by nadmiernie stresowała się powrotem na salę. Jeśli miało wydarzyć się coś nieprzyjemnego, był niemal pewien, że uderzenie spadnie przede wszystkim na niego. Claire nie należała do tego świata. Nie była znana w tych kręgach, a Plotkara rzadko interesowała się osobami, które nie mogły dostarczyć jej ani rozrywki, ani konkretnych korzyści. On natomiast znał zasady gry wystarczająco dobrze, by wiedzieć, jak się w niej poruszać, a przynajmniej chciał wierzyć, że tak jest.
Jack and Soyoung in inna winda
Przymknęła na moment oczy, czując wargi Jacka na swoim czole. Pozwoliła, by otoczyło ją ciepło tego gestu oraz jego dłoni. Chciała powiedzieć, że nastrój psuje jej sam fakt, że muszą tam wrócić, ale wiedziała dobrze, że on też nie ma na to ochoty, więc ugryzła się w język, nie chcąc narzekać jak rozkapryszona kilkulatka.
UsuńAle teraz tak się właśnie czuła, jakby ktoś odbierał coś, na czym bardzo jej zależy, a ona była bezsilna by temu zaradzić, jak takie małe dziecko. Życie zaskakująco często przypomniało jej, jak bardzo nie ma nad niczym kontroli, a już szczególnie wtedy, gdy chciała lub też próbowała ją mieć.
Miał rację, musieli to po prostu przeżyć, ale ciężko było nastawić się na to pozytywnie, kiedy nie miało się pojęcia, czego się tak właściwie można po Plotkarze spodziewać.
Podniosła wzrok na Soyoung, gdy winda się zatrzymała i krótko skinęła jej głową.
— Do zobaczenia — odparła, zastanawiając się, czy faktycznie będą mieli jeszcze okazję na siebie wpaść, bo nie widziała jej wcześniej przy ich stole, a w tym wszystkim co się działo, nie zwróciła nawet uwagi na inne stoły.
Przypatrzyła się krótko Howardowi, obserwując jak opiera się o ścianę. Przeskanowała spojrzeniem jego twarz i sylwetkę, a potem ich splecione ręce przy jego ustach. Uśmiechnęła się lekko, czując jak przyjemnie mrowi ją wierzch dłoni, na której osiadło widmo pocałunku, a potem owinęła szczupłe palce ciaśniej wokół jego palców, bo dopiero teraz zaczynała świadomie zdawać sobie sprawę, że łaknie każdego kontaktu z nim: zarówno tego pożądliwego, jak i tego, który nie żądał niczego, wzmacniając jedynie wzajemną obecność.
Wcześniej była zbyt otumaniona nim i choć okazywała mu czułość, to zwyczajnie się nad tym nie zastanawiała, robiąc to czysto intuicyjnie.
Wolną dłonią sięgnęła powoli do jego koszuli, żeby zapiąć ten jeden guzik, który wcześniej rozpiął, a potem przygładziła materiał, doprowadzając do porządku również kołnierzyk, zmierzwiony przez nią podczas pocałunków. Na koniec skupiła się na jego włosach, układając z dbałością jasne kosmyki, żeby wyszedł z windy we względnie dobrym stanie.
— Co chciałeś mi powiedzieć? — dopytała, błękitnym spojrzeniem przechwytując jego. Wciągnęła głębiej powietrze w płuca, zaskoczona tym, jak intensywnie odbierała z nim ciągle kontakt wzrokowy. Wydawałoby się, że nie będzie to dla niej tak wielkim przeżyciem po tym, co zrobił z nią w tym apartamencie. Szczególnie biorąc pod uwagę, że patrzyli sobie wtedy w oczy bardzo głęboko, z bardzo bliska.
A może to był właśnie powód. Może dlatego jej środek ciężkości przesuwał się, ilekroć spotykali się wzrokiem.
Postarała się zignorować dreszcz obejmujący jej ramiona razem z tą myślą i wspomnieniem, jakie ze sobą niosła.
— Zanim nam przerwano — uściśliła, przesuwając dłoń z jego włosów na szyję. Palcami podkreśliła przy tym jego policzek, a potem zaczęła gładzić kciukiem linię szczęki, obejmując jego kark.
CLAIRE
Wygiął usta w teatralną podkówkę, gdy zapięła pojedynczy guzik jego koszuli, który wcześniej sam rozpiął. Westchnął cicho, a chwilę później spomiędzy jego warg wydobyło się dłuższe, leniwe westchnienie, jakby pod wpływem jej subtelnego, ciepłego dotyku znów zaczynał się rozpadać od środka.
UsuńNiepojęte było dla niego, co dokładnie Claire z nim robiła. Jakim cudem potrafiła jednym gestem, jednym spojrzeniem wywracać wszystko to, co sądził, że było stabilnie poukładane. Może później, gdy emocje nieco opadną i oboje zdołają odzyskać resztki trzeźwego myślenia, dojrzy w tym wszystkim jakiś głębszy sens. Na razie jednak był kompletnie pogrążony w chwili, w surowych, niepoddających się kontroli odczuciach, które ona w nim budziła. Jego ciało zdawało się wyłącznie nastawione na odbieranie bodźców płynących od niej; ciepła jej skóry, faktury palców musujących mu policzek, miękkości ust, zapachu, który otulał go jak niewidzialna sieć.
Wzrok miał przyklejony do jej błękitnych oczu i nie był w stanie przenieść go gdziekolwiek indziej. Na tęczówkach dostrzegł delikatne plamki w nieco innym odcieniu, układające się w hipnotyzującą kompozycję. Całe pomieszczenie kurczyło się do jej twarzy, jej ust i słodkiego głosu, który formułował kolejne słowa.
— Nie pamiętam. — odparł szczerze, bo w głowie naprawdę zapanowała pustka, gdy tak na niego patrzyła.
Kołatały mu się jedynie strzępy myśli, które w każdej innej sytuacji uznałby za tandetne i przesadzone; że jest piękna, że jest niezwykła, że nigdy wcześniej nie czuł niczego podobnego, żę to, co się między nimi dzieje, jest czymś, czego nie wolo zaprzepaścić, że chce ją pocałowac, że nie chce wypuszczać jej z ramion, że bałby się mrugnąć, by przypadkiem nie stracić choćby ułamka tej chwili…
Kiedy skończyła poprawiać mu włosy, nieco się odsunął, wciąż jednak trzymając jej dłoń w swojej. Przesunął po niej wzrokiem, powoli, z wyraźnym zadowoleniem i rozluźnieniem, które tchnęła w jego mięśnie. Oczy błyszczały mu w półmroku windy.
W końcu kabina zjechała na parter. Drzwi rozsunęły się przed nimi bezszelestnie, a z korytarza momentalnie dobiegł przytłumiony gwar rozmów i muzyki płynącej z głośników, z głębi sali. Zabawa najwyraźniej toczyła się dalej, nieprzerwana ich nieobecnością.
Jack zastanowił się przelotnie, czy wszyscy, których widział przy stole po przyjeździe, wciąż tam są, czy część już się ulotniła, przeczuwając, że noc może przybrać jeszcze bardziej nieprzewidywalny obrót.
— Odbębniamy to, co trzeba i uciekamy stąd. — zapewnił, delikatnie ściskając jej dłoń, by dodać Claire nieco otuchy.
Nie miał pojęcia, co dokładnie czeka ich na głównej sali. Nie potrafił przewidzieć, jaki finał Plotkara przygotowała swoim gościom, ani czy ktoś z obecnych nie zechce jeszcze raz odgrzebać stare historie tylko po to, by sprawdzić jego reakcję i odgryźć się.
Życzył sobie świętego spokoju, choćby na jedną noc, ale wystarczająco dobrze znał to środowisko, by wiedzieć, że spokój rzadko bywał im dany bez walki.
Jack
— Okej — przytaknął nieco nieobecny, sięgając po suchy ręcznik, aby pozbyć się większości wody oblepiającej jego ciało — Okej, coś wymyślimy — dopiero chwilę później dotarła do niego waga jej słów, a wykrzywienie kącików ust stało się trwalszym elementem twarzy, kiedy mógł pozostawić jeszcze jeden, krótki pocałunek, nim Danielle wróciła na salę, zostawiając go na moment z własnymi myślami, tylko po części zakłóconych dalej obecnym, nieprzyjemnym światłem i odbijającymi się co rusz w głowie słowami Plotkary.
UsuńMieli plan. Mieli szansę zobaczyć się jeszcze raz, chociaż co rusz rzucane były im kłody pod nogi. I nie potrzebował więcej, aby z lżejszym sercem założyć z powrotem ubrania, jedynie trochę przyklejające się do niego przez dalej obecną wilgoć na ciele.
I wraz z ostatecznym przetarciem mokrych kosmyków; z odczekaniem przynajmniej kilkudziesięciu sekund, mógł dołączyć do reszty gości na głównej sali. Jak nie wszystkich gości, kiedy postawienie nogi w okolicach dostawionego, wielkiego stołu, uświadomiło mu, że prawdopodobnie wszyscy - a co najmniej większość - już pozajmowali miejsca.
I ponownie poczuć, jak serce spada mu do żołądka, tym razem na widok imienia wyszytego na miejscu obok siebie. Minho, o którym zdążył kompletnie zapomnieć w przeciągu wieczoru, oprócz kilku idiotycznych żartów i mentalnego przyrównania go do psa obronnego.
Gi
Swimming Pool Let's go skinny dipping!
OdpowiedzUsuńOddech utknął jej gdzieś pomiędzy kolejnym nerwowo rozedrganym wdechem, a ledwie wyrwanym szeptem, który niezgrabnie formował się w jego imię, kiedy Namgi kreślił niespieszną, ścieżkę drobnych, rozgrzanych pocałunków. Zaczynał od obojczyka, powoli wędrował wzdłuż napiętej linii szyi, by wreszcie zatrzymać się przy kąciku ust i właśnie tam, w tym jednym, zawieszonym geście, Danielle poczuła, jak całe jej ciało odpowiada bezrefleksyjnie. Usta same się rozchyliły, miękkie, wilgotne, oczekujące na więcej, zanim umysł zdążył sformułować choćby cień oporu.
UsuńDuże, czekoladowe oczy wpatrywały się w niego z intensywnością, która niemal bolała. Błyszczały niecierpliwością, ale też czymś głębszym; wiernym, niemal naiwnym zaufaniem, które od początku zakorzeniło się w niej tak mocno, że żadna rozsądna myśl nie potrafiła go wyrwać. Setki uczuć, wspomnień i niewypowiedzianych obietnic splatały się w jej piersi w gęsty, dławiący węzeł.
Usta uniosły się w lekkim, zadowolonym uśmiechu, gdy poczuła ciepło jego oddechu na swojej skórze.
Wiedziała doskonale, że nie powinna przeciągać wyjazdu o kolejne dni. Kalendarz był bezlitosny, a w KOrei czekały obowiązki, których zaniedbanie mogło ją srogo kosztować. Przyjazd miał być krótki, precyzyjnie wykrojony z rzeczywistości; kilka godzin z matką, obowiązkowa obecność na imprezie Plotkary, po czym natychmiastowy powrót do porządku. Oba punkty programy budziły w niej opór, pierwszy z powodów emocjonalnych, drugi z czystej, instynktownej niechęci do chaosu, jaki Plotkara potrafiła siać. A jednak, stojąc nago w letniej wodzie sięgającej do pasa, z jego dłonią wciąż spoczywającą na jej skórze, nie potrafiła wypowiedzieć tego jednego, prostego słowa nie.
To zawsze było ich wspólnym przekleństwem. Nigdy nie umieli użyć go wobec siebie.
Teraz jednak, zamiast ciężaru, poczuła dziwną, niemal euforyczną lekkość. Sama myśl o jednym, wykradzionym dniu spędzonym tylko we dwoje sprawiała, że głupie serce biło szybciej, a skóra mrowiła od ekscytacji.
Pokręciła powoli głową, jakby próbowała otrząsnąć się z tego niebezpiecznego upojenia.
— Powinnam — przyznała cicho, zgodnie z prawdą, choć głos zdradzał już kapitulację. — Ale małe okno nikogo jeszcze nie zabiło, prawda?
Słowa wyszły automatycznie, jakby wypowiadał je ten sam wewnętrzny autopilot, który od zawsze pozwalał balansować na granicy rozsądku i pragnienia, nigdy do końca nie wyłączając żadnego z nich.
Jej dłonie ułożyły się, by objąć boki jego szyi. Palce wsunęły się we włosy u nasady czaszki, przeczesując je z czułością, która była jednocześnie czuła i głodna. Wyciągnęła się ku niemu, skracając ostatnie centymetry dzielącej ich przestrzeni, gotowa zatopić się w głębokim stęsknionym pocałunku…
Danielle niemal podskoczyła, wyrwana z miękkiej, słodkiej bańki, w której jeszcze przed chwilą istniała tylko ona, on i woda. Czerwone światło rozbłysło wokół nich ostrymi, pulsującymi smugami, rzucając na ich ciała nienaturalne, dramatyczne cienie.
Nerwowo rozejrzała się dookoła, mając nagłą, piekącą ochotę uderzyć się w czoło za własną bezmyślność. W jednej sekundzie romantyczna intymność zmieniła się w coś podejrzanego, niemal kompromitującego.
— Myślisz, że ta małpa cały czas nas podgląda? — zapytała niemrawo, z kwaśnym grymasem, który próbował ukryć rosnący niepokój. — Albo nie! Nie chcę wiedzieć. — Potrząsnęła głową, usilnie zduszając w sobie nieprzyjemny dreszcz, który przebiegł jej po kręgosłupie. Plotkara potrafiła popsuć najlepszy moment. Potrafiła przekręcić fakty, wyolbrzymić detale, skomplikować to, co powinno pozostać proste, i sprawić, że dobry wieczór stawał się najgorszym w twoim życiu. Oboje przekonali się na własnej skórze o tym, i na samo wspomnienie tamtych gier Danielle skrzywiła się jeszcze mocniej, jakby smak goryczy wrócił na język.
Usuń— To chyba koniec kąpieli. — stwierdziła niechętnie, powoli odsuwając się od niego, choć każdy centymetr dystansu bolał.
Splotła ich dłonie, ciepło jego skóry wciąż było kojące i pociągnęła go w stronę barierki. Nie zamierzała nadwyrężać cierpliwości organizatorki. Danielle wolała spędzić resztę wieczoru w możliwie dobrych nastrojach, z daleka od problemów i intryg, chociaż największy kłopot czekał gdzieś pomiędzy pozostałymi gośćmi. Dlatego rozważała wrócenie na główną salę osobno.
— Wymyślę jutro coś, by wyrwać się z domu sama. — wróciła do poprzedniego tematu, sięgając już po ręcznik złożony w równą kostkę przy brzegu basenu. — Możemy gdzieś pójść, albo posiedzieć u ciebie. Miejsce nie ma znaczenia.
Liczyło się tylko to, by wykraść im jeden, pojedynczy dzień, kiedy mogli udawać, że świat ułożył się dokładnie tak, jak kiedyś sobie obiecywali. Mogli udawać głupich, zakochanych prawie-nastolatków chowających się przed czujnym spojrzeniem dorosłych, wierząc, że wystarczy zamknąć oczy, by czas stanął w miejscu.
Dani
— Zdecydowanie nie, wręcz przeciwnie — wymamrotał z niepotrzebnie dumnym zadowoleniem, choć resztki rozumu upominały go, że nie miał jakiegokolwiek prawa, aby wymagać od niej zostania w Stanach czy tym bardziej tego, że ten czas spędzi właśnie z nim. Niczego nie mógł od niej wymagać ani oczekiwać wraz z dniem, kiedy postanowili, że na lepsze wyjdzie im rozdzielenie swoich dróg.
UsuńChoć do teraz pluł sobie w brodę i nazwałby każdego, kto starałby mu się uświadomić, że dobrowolnie się na to zgodził, idiotą. Bo przecież jak mógłby z własnej woli, bez walki, czy chociaż kilku prób przekonania, pogodzić się z faktem, że zwyczajnie kończą relację, a w dodatku Danielle wyjeżdża na drugi koniec świata.
Słodki oddech rozbijający się o jego wargi, wraz z sunącymi po skórze paznokciami, wywoływały nieopanowane dreszcze po całym ciele, a Namgi zapominał nawet o własnym niedowierzaniu i poczuciu, że nie zasługiwali na ten moment dla siebie, bo zdecydowanie bardziej preferował oddać się temu w całości; bezpieczeństwu, jakie go opanowywało w towarzystwie Danielle, mimo co rusz to urywanego oddechu i łomotaniu serca w piersi, które ledwo nadążało za jej delikatnymi, acz wymierzonymi gestami.
Za przymkniętymi oczami i nieznacznie rozchylonymi wargami skrywało się ciche, coraz to bardziej niecierpliwe wyczekiwanie, kiedy mógł namacalnie wyobrazić sobie smak jej ust. Tylko po to, aby nagła zmiana scenerii, wraz z przylegającym do niego ciałem Song - tym razem w panice - zmusiła go do podobnego spięcia całego ciała i odruchowego okrycia dziewczyny rękoma, jakby mogło to jakkolwiek uchronić ją od intensywności świateł.
A przede wszystkim wścibskości Plotkary, na której myśl zaciskał wargi i czuł dreszcz niepokoju na każdym skrawku skóry
— Pewnie- — zatrzymał się, nie tylko z własnej woli, ale również przez desperacko podniesiony głos Danielle, której nie mógł się nawet dziwić. Nawet jak oboje byli świadomi, choć dopiero teraz, że organizatorka miała oczy wszędzie, nie winił jej za chęć wmówienia sobie, że wcale tak nie było. Że wcale nie zostali niemalże skompromitowani, a cała chwila legła w gruzach, pozostawiając po sobie wyłącznie nieprzyjemny posmak w ustach.
Ciężar jej dłoni, ciasno spleconej z jego własną, działał kojąco. Niczym nałożona maść na chwilę wcześniej rozdrapane rany, a mimo poczucia bezsilności, obecnej w cichym westchnieniu, na twarzy Namgiego dalej błądził drobny uśmiech i bez oporu opuścił basen wraz z Song.
Powder Room Where girls support girls... until they leave.
OdpowiedzUsuńParking Garage Kisses. Fights. Getaways.
OdpowiedzUsuńHotel Bar One drink away from a terrible decision.
OdpowiedzUsuń
UsuńRozważył każdy z możliwych scenariuszy, jeśli chodziło o powrót na salę, i może to dlatego nerwy przejęły nad nim kontrolę, a on sam szybko podjął decyzję, która o ile nie była bezpieczniejsza, tak sprawiła, że poczuł się nieco pewniej.
Zważając na wszelkie możliwe konsekwencje, powinien wrócić sam, znaleźć miejsce z dala od Ryana i zachowywać się, jakby podczas ich nieobecności, nic między nimi nie zaszło. Dopiero teraz, ta świadomość, jak opłakane w skutkach mogły być jego wybory, zaczęła nieznośnie o sobie przypominać. Wystarczyło, by ktoś skojarzył chociaż jednego z nich, zapamiętał, że na imprezie byli razem, a to było idealnym polem do uwielbianych przez koreańskie tabloidy plotek. Skandale były na porządku dziennym, czasem wybuchały z najbardziej absurdalnych powodów, jak głupi nadruk na koszulce, czy zapalenie papierosa, więc zbędnym była bujna wyobraźnia, by wywnioskować, z jaką reakcją spotkaliby się, po przyłapaniu idola, spoufalającego się z influencerem, nie ukrywającym swojej orientacji. Gdyby ktoś posiadał jakikolwiek dowód na to, co miało miejsce dzisiejszej nocy, Junseo byłby skończony, zarówno zawodowo, ale także jako człowiek. Byłby pozbawiony wszystkiego, na co pracował przez lata, jego imię zostałoby przekreślone grubą, czerwoną krechą, przylepiono by do niego łatkę kogoś, kim tak naprawdę sam nie wiedział, czy był.
Bo kim tak naprawdę był Park Junseo? Kim był chłopak, które całe życie chciał zaimponować innym, byle poczuć, że był czegoś wart? Kim był, jeśli nie tchórzem nie potrafiącym odpowiedzieć na - jak wydawać by się mogło - banalne pytanie. Zamiast skupić się na znalezieniu odpowiedzi, on uciekał od tej odpowiedzialności, zajmując swój umysł wszystkim, byle nie myśleć o tym - co jak mu przyswojono - było czymś niewygodnym.
A mimo to nie uciekł, nie odwrócił spojrzenia, by uniknąć narastających w nim pytań. Nie zostawił Ryana, a wręcz przeciwnie, dalej kurczowo trzymał się jego dłoni, jakby ta była jedynym, co mogło go uziemić i wyciszyć chaos w jego głowie. Może ta autentyczność Kima zaimponowała mu na tyle, by zamiast odczuwać z jej powodu niezdrową zazdrość, teraz pozwolił sobie na admirację, bo czy bycie kimś prawdziwym, nie zasługiwało na podziw? Może to co robił wcale nie było objawem słabości i lękiem, przed zostaniem samym, ale pierwszym okazem tego, że chciał lepiej zrozumieć siebie, znaleźć odpowiedź na chociaż jedno pytanie, które pozwoli przybliżyć się do prawdy.
Naiwnie wierzył, że jego anonimowość w Nowym Jorku i świadomość, że każdy był pozbawiony telefonów i jakiejkolwiek szansy, na kontakt ze światem zewnętrznym, pozwalała mu na więcej, niż mógł sobie pozwolić. Jak ten mimowolny uśmiech na twarzy, gdy poczuł wsuwaną w kieszeń kartkę z danymi blondyna, kolejny pocałunek, kiedy wokół znajdowali się ludzie, czy ułożenie swojej dłoni na jego talii, gdy znajdowali się przy barze.
Nigdy wcześniej nie zachowywał się w taki sposób wobec drugiego człowieka, nigdy wcześniej nie został obdarzony tak bezinteresowną czułością, a co za tym szło, nigdy nie miał okazji odwzajemnić się tym samym. To wszystko przychodziło do niego z niespotykaną łatwością, której nie potrafił wytłumaczyć inaczej, niż tym, że to Ryan działał na niego właśnie w taki sposób. Ryan, i być może mieszanka tego, co dalej buzowało w jego żyłach, jednak czy alkohol i narkotyki, naprawdę były skłonne zmienić tak wiele w jego postawie, a może jedynie dodały wystarczająco odwagi, by w końcu przyznał się, czego tak naprawdę pragnął.
Zaszedł na tyle daleko, że posłuchanie zdrowego rozsądku właśnie teraz, wydawało się być jeszcze głupszym, niż dalsze brnięcie do przodu.
Usuń— Lubię kwaśne żelki i słodko-kwaśne potrawy, więc istnieje duże prawdopodobieństwo, że polubię cokolwiek to — dłoń, która dotychczas spoczywała na talii Ryana uniósł i palcem wskazał na stojące na blacie szkło — jest. Ufam, że nie masz zamiaru mnie otruć — pochylił się nieco, by wyszeptać kolejne słowa prosto do ucha blondyna. W tonie jego głosu można było usłyszeć rozbawienie, jakby ta krótka interakcja z Ryanem pozwoliła mu zapomnieć, o wcześniejszych rozterkach związanych z powrotem.
Oświetlenie w sali przygasło, otaczając ich półmrokiem, do jakiego przywykli zamknięci w ścianach piwnicy. Ponownie poczuł się, jakby reszta świata po prostu zniknęła, dlatego zamiast skupić się na dobiegających zewsząd szeptach rozmów, czy stukających o blat kieliszkach, jego uwaga pozostawała na Ryanie.
— Powiesz mi, co to? — zagadnął, po czym obrócił, by oprzeć się plecami o bar, a tym samym móc spojrzeć na Ryana. Z tej perspektywy, miał widok na niego, ale również na całą salę, oraz zmiany jakie w niej zaszły. Zamiast stołów, spotkał się z ustawionymi w okręgu krzesłami, oraz czymś przypominającym podium. Jego brwi uniosły się nieznacznie, bo malująca się przed nim scena, zaczęła coraz bardziej przypominać coś w rodzaju teleturnieju, w którym każdy - bez względu na to czy chciał - miał wziąć udział.
Junseo nie bał się rywalizacji, ani bycia w centrum uwagi, ale nie rozumiał w czym miałby konkurować ze zgromadzonymi tutaj ludźmi, skoro większość z nich już posiadała pieniądze, znajomości, czy rozpoznawalność. To on nie pasował do towarzystwa w jakim się znalazł, a świadomość, że za tym wszystkim było coś więcej, niż niewinna zabawa, wydawał się coraz bardziej prawdopodobna.
Nieprzyjemne uczucie ciężkości powróciło, nie chciał, by strach związany z niewiadomym ponownie zawitał, powolnie wplątując go w swoje sidła, dlatego przeniósł spojrzenie na Ryana, jakby to w nim miał znaleźć odpowiedź.
— Myślisz, że lepiej zaczekać, aż ktoś tam podejdzie, czy zająć miejsce, jako pierwsi? — Głową skinął w prawo, bo Ryan dalej stał plecami do sali. Chwycił szklankę i zaczął ją obracać w dłoni, jakby ten podświadomy gest, miał pomóc mu w uporządkowaniu myśli. — A może lepiej zostać tutaj, i obserwować co się wydarzy, zanim podejmiemy decyzję — W końcu uniósł szkło i pozwolił by alkohol zwilżył jego usta. Ostrożnie upił niewielki łyk, poczuł charakterystyczne ciepło rozchodzące się po gardle i dopiero po chwili, skupił na kwaśnym posmaku.
— Nie kłamałeś — rzucił, uśmiechając się mimowolnie — Kwaśne, ale dobre, orzeźwiające.
Cokolwiek znajdowało się w szklance było zbalansowane odrobiną słodyczy, więc brunet chętnie upił kolejny łyk, a wolną dłonią podsunął szklankę Ryana w jego stronę.
junseo
Czuł, że powoli zaczyna trzeźwieć, a to zdecydowanie mu się nie podobało. Wraz z kolejnymi minutami alkohol przestawał przyjemnie rozmywać granice, a do jego głowy coraz wyraźniej zaczynał przebijać się zdrowy rozsądek. Ten sam, który uparcie przypominał mu, że wybryk, którego właśnie się dopuścił, prawdopodobnie nie należał do najlepszych decyzji w jego życiu. Ryan doskonale zdawał sobie z tego sprawę. Wiedział, że wystarczyło trochę mniej alkoholu, trochę więcej myślenia i być może nie znaleźliby się teraz w miejscu, w którym byli. Tyle że… nie żałował. Ani tych namiętnych chwil, ani późniejszej czułości, ani rozmów, które w jakiś dziwny sposób sprawiły, że Junseo przestał być dla niego jedynie irytującym chłopakiem, z którym nie potrafił znaleźć wspólnego języka. Wręcz przeciwnie. Podobało mu się to wszystko zdecydowanie bardziej, niż powinno. I właśnie dlatego nie chciał teraz o tym myśleć.
UsuńNie chciał rozkładać na części pierwsze tego, co się wydarzyło, zastanawiać się nad konsekwencjami, nad tym, co będzie jutro, ani nad tym, czy kiedy już całkowicie wytrzeźwieją, obaj nie spojrzą na siebie zupełnie inaczej. Na razie wystarczało mu, że Junseo był obok. Że pozwalał mu się dotykać, że odpowiadał na jego spojrzenia, że między nimi nie było już tej wcześniejszej niechęci i napięcia. Resztą mógł zająć się później. Jutro. Albo jeszcze lepiej – jutro rano, kiedy kac i wyrzuty sumienia będą już problemem przyszłego Ryana. Teraz chciał po prostu jeszcze przez chwilę żyć w tej przyjemnej bańce, zanim rzeczywistość upomni się o swoje.
Tak było łatwiej. Po prostu. Chciał wykorzystać czas, jaki im pozostał, możliwie jak najbardziej miło. Nie wiedział, ile dokładnie go mieli, dlatego zaczął łapać te drobne momenty, jakby instynktownie próbował zatrzymać je przy sobie. Spojrzenia, które trwały odrobinę dłużej niż powinny, uśmiechy pojawiające się bez konkretnego powodu, cichy śmiech, kiedy któryś z nich powiedział coś głupiego. Może jeszcze kilka pocałunków, jeszcze trochę dotyku, jeszcze trochę ciepła, które pojawiało się za każdym razem, gdy dłonie Parka przesuwały się po jego skórze.
Chciał się tym rozkoszować. Nie dlatego, że uważał tę noc za coś wyjątkowego w sensie wielkich, romantycznych deklaracji. Na to było zdecydowanie za wcześnie. Po prostu dawno nie czuł, żeby ktoś poświęcał mu tyle uwagi. I, co chyba najważniejsze, żeby robił to tak szczerze. Bez oczekiwania czegoś w zamian, bez udawania, bez tego charakterystycznego poczucia, że druga osoba tylko czeka na swoją kolej, żeby coś od niego dostać. Przy Junseo miał wrażenie, że przez te kilka godzin naprawdę był zauważony. Ktoś słuchał, ktoś patrzył, ktoś dotykał go tak, jakby w tamtym momencie naprawdę chciał być właśnie przy nim. Może dlatego tak trudno było mu się odsunąć.
Obserwował, jak młodszy pije wybranego przez niego drinka, delikatnie się przy tym stresując, zupełnie jakby za chwilę miał usłyszeć werdykt, od którego zależało jego życie. Ryan przez moment przyglądał mu się z powagą, po czym sam zaśmiał się pod nosem. Przysunął się bliżej, niemal odruchowo szukając jego ciepła. Chciał mieć Junseo obok. Po prostu. Nie wiedział, na ile może sobie pozwalać ani jak długo jeszcze będzie im dane siedzieć w tej małej, bezpiecznej przestrzeni, zanim wszystko znowu zacznie przypominać prawdziwe życie. Dlatego postanowił korzystać z każdej chwili i każdej nadarzającej się okazji.
Nie rozumiał tylko, dlaczego tak bardzo tego potrzebował. Przecież wcześniej nic ich nie łączyło. Nie byli przyjaciółmi, nie znali się dobrze, a jeszcze kilka godzin temu Ryan prawdopodobnie nie widziałby żadnego powodu, żeby w ogóle wdawać się z nim w dłuższe rozmowy czy poznawanie siebie nawzajem. Tymczasem teraz zmniejszał między nimi dystans przy każdej możliwej okazji, opierał się o jego ramię, szukał jego dłoni, wtulał się w bok i łasił niemal niczym bezpański kot, który po raz pierwszy od dawna dostał od kogoś trochę uwagi i natychmiast uznał, że skoro już znalazł ciepłe miejsce, to absolutnie nie zamierza go opuszczać.
Może właśnie o to chodziło. Od dawna brakowało mu takiej zwyczajnej, ludzkiej bliskości. Nie tej wymuszonej przez zdjęcia czy obecność innych ludzi, tylko takiej, w której można było po prostu usiąść obok kogoś i nie zastanawiać się, czy wypada oprzeć głowę na jego ramieniu. W której dotyk nie był czymś przelotnym. W której czyjeś zainteresowanie nie kończyło się wraz z momentem, kiedy przestawało być wygodne. Junseo dawał mu teraz coś, czego Ryan nawet nie zdawał sobie sprawy, że tak bardzo potrzebował – poczucie, że ktoś naprawdę chce być blisko niego.
Usuń— Jedyne, co możesz mi zarzucić, to to, że pragnę cię upić — przyznał szczerze, kładąc dłoń na torsie młodszego. Uśmiechnął się przy tym zadowolony z własnego pomysłu, po czym sam upił drinka, jakby tym samym chciał udowodnić, że absolutnie nie zamierza zostawiać Parka samego w tym przedsięwzięciu.
— Whiskey sour z wiśnią i cynamonem. Uwielbiam — zamruczał z wyraźnym zadowoleniem, biorąc kolejnego łyka.
Im szybciej, tym lepiej. Im więcej, tym większa szansa, że przyjemne odrętwienie wróci i pozwoli mu jeszcze trochę odsunąć wszystkie nieprzyjemne myśli. Czuł bowiem, że dalsza część wieczoru może wymagać od niego niezbyt trzeźwej głowy, żeby jakoś przez nią przebrnąć.
Odstawił szklankę i dopiero wtedy powoli odwrócił się w stronę sali. Na jej środku stały ustawione w okręgu krzesła. Ryan uniósł wysoko brew, a chwilę później zmarszczył czoło na widok podium. Nie miał pojęcia, o co mogło chodzić, ale sam widok tej przygotowanej przestrzeni sprawił, że coś nieprzyjemnie ścisnęło go w żołądku. Nie wyglądało to jak początek kolejnej niewinnej zabawy.
I chyba właśnie wtedy po raz pierwszy pomyślał o tym, że naprawdę mógł sporo stracić. Oczywiście nie wiedział jeszcze, co dokładnie ich czekało, ale sama świadomość, że za chwilę ktoś może postawić ich wszystkich w sytuacji, z której nie będzie prostego wyjścia, wystarczyła, żeby poczuł lekki niepokój. Z drugiej strony, miał wrażenie, że niektórzy z nich znajdowali się w znacznie gorszym położeniu.
Jego wzrok mimowolnie powędrował w stronę Junseo. Dostrzegł to niemal od razu. Ledwie zauważalne zawahanie. Ten krótki moment, kiedy Park przestał wyglądać na całkowicie spokojnego, a w jego spojrzeniu pojawiła się ostrożność. Ryan nie znał wszystkich jego powodów, ale chyba nie musiał. Wystarczyło mu to, co zdążyli sobie powiedzieć. Wiedział, że dla Junseo niektóre konsekwencje mogły być znacznie poważniejsze niż dla niego. Nie chciał, żeby ten znowu zaczął się zamykać.
Dlatego nawet się nad tym nie zastanawiając, przysunął się do niego i wtulił w jego bok, jak gdyby był to najbardziej naturalny gest na świecie. Wolną dłonią zaczął spokojnie gładzić go po plecach, kreśląc leniwe, uspokajające ruchy. Sam nie wiedział, skąd nagle wzięły się w nim takie pokłady empatii i czułości. Nie był zimnym człowiekiem. Wręcz przeciwnie. Ryan raczej zawsze uchodził za tego otwartego, miłego, który potrafił rzucić żartem, zagadać do obcej osoby i raczej nikomu źle nie życzył. Lubił ludzi. Lubił sprawiać, że inni czuli się dobrze. Ale to było coś innego.
Nie rozumiał, dlaczego nagle aż tak bardzo zależało mu na tym, żeby pocieszyć właśnie Junseo. Żeby odwrócić jego uwagę, rozluźnić go, sprawić, żeby chociaż przez chwilę nie myślał o tym, co może się wydarzyć. Przecież byli tylko dwoma pijanymi i naćpanymi nieznajomymi na imprezie. Tyle że jakoś coraz trudniej było mu w to uwierzyć.
— Możemy zaczekać i… dołączyć, jak już zaczną zbierać się tam inni. Na razie… jest dość pusto — mruknął, odstawiając pustą szklankę i prosząc barmana o kolejną kolejkę. Kiedy tylko to zrobił, znowu przysunął się bliżej, delikatnie wspinając się na palce. — A tu jesteśmy na uboczu. Po co wychodzić za wcześnie? — spytał wprost do jego ucha.
UsuńNie czekał nawet na odpowiedź. Przesunął się odrobinę niżej, składając delikatny pocałunek na szyi Parka. Ten prosty gest od razu przywołał wspomnienia z początku imprezy i sprawił, że kąciki jego ust uniosły się w rozbawionym uśmiechu. Przesunął językiem po jego skórze, ledwie zauważalnie, bardziej zaczepnie niż nachalnie, chcąc choć na moment odciągnąć jego myśli od sali i tego, co miało wydarzyć się za chwilę.
A może chciał czegoś jeszcze. Ryan lubił mieć poczucie, że zostawia po sobie ślad. Lubił widzieć reakcje drugiej osoby, lubił wiedzieć, że jego dotyk został zapamiętany, że jego spojrzenie potrafiło zatrzymać czyjąś uwagę na dłużej. Było w tym coś z jego zaczepnej pewności siebie, ale również coś znacznie bardziej miękkiego. Potrzeba potwierdzenia, że naprawdę był dla kogoś ważny, choćby przez tę jedną noc.
Chciał, żeby Junseo o nim pamiętał. Chciał, żeby Junseo o nim pamiętał. Nie tylko przez pryzmat tego, jacy byli wobec siebie wcześniej, zanim cała ta noc wywróciła ich relację do góry nogami. Chciał, żeby po powrocie do domu Park czasem przypomniał sobie jego śmiech, sposób, w jaki się do niego przysuwał, ciepło jego dłoni czy pocałunki Chciał zostać w jego głowie na trochę dłużej, niż pozwalałaby na to logika całej tej sytuacji. Skoro przez tak długi czas patrzyli na siebie z dystansem i wzajemną niechęcią, Ryan chciał, żeby właśnie ta noc stała się czymś, co na dobre zmieni sposób, w jaki Junseo będzie go postrzegał. Może nawet odrobinę bardziej, niż powinien.
Dlatego nie zamierzał jeszcze się odsuwać. Skoro mieli tylko tę jedną noc, chciał sprawić, żeby była czymś, do czego Junseo będzie wracał myślami. I chyba właśnie w tym kryła się cała jego dziwna, trochę zaborcza potrzeba bliskości. Chciał nie tylko być obok, ale też mieć pewność, że kiedy już się rozstaną, Park nadal będzie czuł jego obecność gdzieś z tyłu głowy. Choćby przez chwilę. Choćby tylko dzięki wspomnieniu.
przylepa
Może przekraczanie granic przyzwoitości przychodziło łatwiej w towarzystwie kogoś, z kim łączyło cię tak niewiele, bo nie niosło za sobą cięższych deklaracji, zobowiązań, nie wymagało emocjonalnej więzi.
UsuńBiorąc pod uwagę ich dotychczasową relację, powrót do normalności powinien być bezproblemowy. Nie musiał się angażować, przejmować losem drugiego, mógł po prostu potraktować to jako jednorazową przygodę, czy chwilę słabości - zaćmienie umysłu, bo jak inaczej mógłby wytłumaczyć swoje postępowanie, bez głębszej analizy całego zajścia, bez rozbierania każdego gestu, czy wymienionych słów na części pierwsze. Może, to wszystko byłoby po prostu niczym, gdyby odwrócił się właśnie teraz i odszedł, pozwalając, by wspomnienia pozostały właśnie tym - czymś zachowanym w pamięci, do czego potrafisz wrócić, i ruszyć dalej.
Problemem Junseo było to, że posiadał zbyt wiele wspomnień, zbyt wiele obrazów dawnych zdarzeń, ludzi, którzy przewinęli się przez życie, miejsc, do których nie dane mu było powrócić, chwili, o których ponownym przeżyciu marzył przed zaśnięciem. Kolekcjonował te chwile, niczym pamiątki, obchodził z nimi ostrożnie, ceniąc ich wartość, bo życie nauczyło go, że nic nie trwało wiecznie, a wszystko miało swoją cenę. A w tej właśnie chwili, w tej sekundzie, być może spowodowanej słabością, on nie chciał jedynie wspomnienia.
Zatracony w przyjemności, w pogoni za zaspokojeniem bliskości fizycznej, nieumyślnie uchylił drzwi do wnętrza samego siebie, pozwalając tym głęboko skrywanym potrzebom wypełznąć na powierzchnię, a nim się zorientował, było za późno. Poczucie bezpieczeństwa, było jak zasadzka. Wpadł w sidła zrozumienia, a te oplotły się wokół uniemożliwiając ucieczkę, a on poddał się bez walki, przyjmując pozycję przegranego, jakby ta była miejscem na podium. Bo dlaczego uciekać przed czymść, za czym goniłeś całe swoje życie.
Pozwolił swojemu spojrzeniu spocząć na Ryanie chwilę dłużej, obserwując jak jego twarz rozpromienił ten delikatny uśmiech, nieśmiało unoszący kąciki ust ku górze, jakby dalej pozwalał niepewności zaprzątać swoje myśli. Jak na policzkach rozlewał się róż, zdradziecko uzewnętrzniając, że również jemu, to wszystko nie było obojętne, czy sposób w jaki przysuwał się bliżej łaknąc bliskości - Junseo zaczął łapać się na tym, że nie chciał by to wszystko pozostało jedynie małym fragmentem jego życia, nic nieznaczącą klatką w długim filmie, zamrożonym kadrem, znikającym w mgnieniu oka.
Ponownie utknął w przestrzeni, w której istniał tylko on i Ryan, gdzieś, gdzie chciał więcej, i mógł mieć więcej, gdzieś, gdzie mógł pozwolić sobie na wszystko, czego pragnął. Chciał przeciągnąć tą chwilę. Pragnął, by tykające wskazówki zegara odliczały kolejne sekundy, minuty, godziny, byle dalej tkwili w teraźniejszości, od której nie chciał uciekać, zachłannie sięgając po więcej.
Jego ciało nie słuchało się umysłu, nie czekało na pozwolenie, kiedy postawił jeden, drugi krok, niwelując dzielący ich dystans. Jak zsynchronizowany z Ryanem, gdy ostatnie słowa opuściły usta blondyna, wargi Junseo rozchyliły się, by wypić resztę zawartości, znajdującej się w szklance.
Whiskey sour z wiśnią i cynamonem. Uwielbiam
Powtórzył w głowie kilka razy, przyswajając tę wiadomość, niczym powierzony mu sekret, którego nie powinien zapomnieć. Puste szkło stuknęło o blat, a jego usta wykrzywiły się w uśmiechu, kiedy Ryan równie szybko pozbył się swojego drinka, a jego dłoń ponownie znalazła swoje miejsce na jego ciele, jej dotyk był przyjemną dystrakcją, od niepokoju, który zdążył zagościć w jego głowie, na widok sali, i tym, co te zmiany za sobą niosły.
— Chcesz mnie upić? — zagadnął, łapiąc jego dłoń w nadgarstku. Każdy dotyk, nawet ten najmniejszy, pozornie niewinny, przywracał wspomnienia, przenosił go do piwnicy, w której - oceniając po własnych granicach, i wartościach - mógłby się kłócić, że pozostawił swoją godność, ale to co zyskał, musiało wartością przewyższać każde straty, skoro tak chętnie, ponownie wkraczał w zastawioną przez Ryana pułapkę. — Chcesz, żebym ponownie dał się zapomnieć? — Przyciągnął go na tyle blisko, że kolejne słowa wyszeptał wprost do jego ucha, pozwalając wargą zahaczyć o jego płatek. Westchnął głośno, niemalże zgorszony wyznaniem drugiego, udawał swoją dezaprobatę, uderzając językiem o podniebienie, jednak ta nie była wyczuwalna w tonie jego głosu, kiedy wymruczał kolejne słowa. — Powinienem pozbyć się kontroli, powierzyć ją w twoje ręce?
UsuńOdsunął się gwałtownie, przybierając niewinny wyraz twarzy, który nijak miał się do tego, jaki kierunek objęły jego myśli.
— A może, jesteś w stanie tolerować moją obecność, jedynie pod wpływem alkoholu? — Palce, jeszcze kilka sekund temu oplecione wokół nadgarstu Ryana, teraz spoczęły na jego klatce piersiowej, jakby sama myśl o tym, spowodowała przeszywający od wewnątrz ból. Głowę spuścił w dół, jednak nie był w stanie udawać - zdradziły go unoszącę się, i po chwili opadające ramiona, i cichy śmiech, którego nie był w stanie stłumić. W swojej wypowiedzi, wcale nie nawiązywał do ich realiów, czy tego, że nie potrafili spędzić ze sobą kilku minut, bez wdawania się w kłótnię. Jego myśli nie sięgały do tych chwili, jakby ten Junseo i Ryan, którzy stali teraz przy barze, wymieniając się żartami, droczący dla przyjemności, byli kimś innym. Kimś, żyjącym w uniwersum niezależnym, od tego, gdzie takie komentarze miały rozzłościć, a nie być jedynie żartem. Kimś, dla kogo wtulanie się w ciało drugiego, było czymś najnormalniejszym w świecie, jakby ta wymiana czułości, była częścią ich codzienności, więc odwzajemnienie ich, było naturalną koleją rzeczy.
Westchnął cicho, jakby całe napięcie opuściło jego ciało, gdy Ryan obdarował go swoją bliskością. Skupił swoją uwagę na jego ruchach; na tym, jak na nie reagował, i jak bardzo był za nie wdzięczny. Jego lęki - normalnie szczętnie skrywane - teraz odzwierciedlały się w jego rozbieganym spojrzeniu, zanim sam był w stanie ubrać je w słowa, ale to wydawało się być zbędnym, kiedy Ryan, był w stanie czytać z Junseo, jak z otwartej księgi.
— Więc zaczekajmy — odpowiedział krótko, bo kiedy chciał dodać więcej, z jego ust wyrwało się ciche westchnienie, kiedy poczuł na skórze ciepło jego ust, oddech, który wywołał delikatny dreszcz. Ciche westchnienie, przerodziło się w stłumiony jęk - jego zęby zaciśnięte na dolnej wardze, były reakcją na poczynania blondyna.
Był niemal pewien, że drugi był z siebie dumny, że czerpał z zachowania Junseo, że tak jak Park czuł uśmiech Ryana, tak Ryan mógł wyczuć jak krew zaczyna buzować mu w żyłach, a puls przyspiesza, gdy językiem sunął po jego szyi. Junseo był pewien, że gdyby właśnie skrzyżowali swoje spojrzenia, w oczach blondyna, ujrzałby roztańczone, niebezpieczne ogniki. Widział go oczami wyobraźni, kiedy przymknął powieki, i wiedział, że ten obraz pozostanie z nim na długo, bo zdążył wyryć się w jego pamięci.
Ryan mógł nie zdawać sobie z tego sprawy, ale jego osoba była godna zapamiętania. W tak niewielkim czasie, pozostawił na Junseo trwały ślad, a jedyne co musiał zrobić, to spojrzeć na niego, jak na drugiego człowieka, który nie musi wcale nie musi nic udowadniać, i zasługuje na chwilę uwagi - nawet jeśli nie jest w stanie o to poprosić, nawet jeśli myśli, że nie jest tego wart.
UsuńZdecydowanym ruchem, odepchnął się od baru, i obróci Ryana tak, że teraz on przywarł plecami do blatu, a Junseo górował nad nim. Jedną z dłoni ułożył na biodrze chłopaka, zaciskając swoje palce na materiale jego spodni - zupełnie, jakby ten wywołał w nim frustrację, bo wolałby, gdyby go tam nie było. Długa dłoń spoczęła na barze, skutecznie odcinając Ryanowi drogę ucieczki, bo całym swoim ciałem pochylił się w przód, napierając na niego swoim ciężarem.
— I co sugerujesz, że powinniśmy zrobić? — wyszeptał, przykładając czubek swojego nosa, do skroni Ryana. — Tutaj — zaczął sunąć w dół, ustami zahaczając o linię żuchwy — Na uboczu — zjechał niżej samemu sięgając po te same zagrywki, kiedy jego języka zaczął torować wzdłuż owalu twarzy, aż po czubek brody — Gdzie jest pusto, a wzrok innych nie sięga? — wyszeptał wprost w jego usta, ocierając ich wargi o siebie, jednak nie zrobił nic więcej, a po prostu czekał na reakcję.
good boy gone bad
Problemem Ryana był fakt, że ostatnio nieco zmienił swoje podejście do życia. Wcześniej bardzo pilnował, żeby jego wizerunek, a przede wszystkim to, jak odbierali go obserwujący, był zgodny z tym, jaki naprawdę był. Nie było to zresztą szczególnie trudne, skoro dzielił się z ludźmi dość sporą częścią swojego życia. Oczywiście wybierał to, co chciał pokazać. Skupiał się przede wszystkim na tej dobrej, pozytywnej i wesołej stronie. Chciał, żeby osoby, które go oglądały i poświęcały mu swój czas, chociaż przez chwilę się uśmiechnęły. Jeśli już mieli spędzać kilka minut przed ekranem, Ryan wolał dać im coś przyjemnego niż dokładać kolejnych powodów do narzekania.
UsuńMówił otwarcie o swojej orientacji, nie udawał kogoś, kim nie był, a przy tym starał się przypominać, że jego życie, choć z boku mogło wyglądać na cudowne i kolorowe, wcale takie nie było przez cały czas. Ostatecznie był jak każdy inny człowiek. Miewał lepsze i gorsze dni. Czasami mocniej przejmował się otrzymywanym hejtem, za długo analizował cudze słowa i brał je do siebie, a innym razem potrafił po prostu przewrócić oczami, westchnąć i przejść nad wszystkim do porządku dziennego. Nie próbował udawać, że jest niezniszczalny. Chciał tylko, żeby ludzie pamiętali, że za ekranem również znajdował się zwyczajny człowiek.
Ostatnio jednak zaczęło się to nieco zmieniać. Ryan był mniej uważny. Coraz częściej działał pod wpływem chwili, pozwalał sobie na rzeczy, których wcześniej prawdopodobnie dwa razy by nie przemyślał, a jego ostrożność zaczynała gdzieś znikać. Można by nawet powiedzieć, że coraz częściej wystawiał się na tacy i sam podsuwał innym powody, żeby mogli później wykorzystać jego potknięcia.
Zaczęło się od jednego wyjścia na imprezę. Jednego wieczoru, kiedy zamiast spokojnie zmierzyć się ze swoimi problemami związkowymi, zachował się jak kompletny dzieciak. Postanowił się spić, zapomnieć i przez kilka godzin udawać, że nic go nie obchodzi. Nie chciał kolejnej rozmowy, która, jak podejrzewał, znowu nie prowadziłaby do niczego poza jeszcze gorszym samopoczuciem. Wtedy wystarczyło trochę alkoholu, odpowiednia atmosfera i zainteresowanie, które otrzymał od nieznajomego, żeby stracił głowę.
I potknął się. Upadł, zanim zdążył się zastanowić, czy powinien.
Czy żałował? Czasami. Wiedział przecież, że mógł rozegrać tamtą sytuację zdecydowanie lepiej. Nie mógł zrzucać winy na alkohol, problemy w związku czy chwilowe zagubienie. To on wyszedł na imprezę. To on pozwolił, żeby czyjaś uwaga zawróciła mu w głowie. To on zdradził, a dopiero później zakończył związek.
Tym razem sytuacja była inna. Nie był już w związku. Swoim zachowaniem nie mógł nikogo skrzywdzić, bo nie miał już partnera, a wszystko, co działo się między nim i Junseo, działo się za obopólną zgodą. Oboje byli pijani, oboje podejmowali świadome decyzje i żadne z nich nie wyglądało na szczególnie zainteresowane zatrzymaniem tej bliskości.
A jednak gdzieś pod powierzchnią Ryan czuł niepokojąco znajomy schemat. Znowu uciekał. Znowu zamiast zatrzymać się i pomyśleć, wolał zagłuszyć to, co zaczynało dochodzić do głosu. Czuł, jak powoli trzeźwieje, jak alkohol przestaje być wystarczającą zasłoną i zdrowy rozsądek zaczyna upominać się o swoje. Wiedział, że wraz z nim przyjdą pytania. Co dalej? Co właściwie zrobili? Czy Junseo będzie tego żałował? Czy on sam będzie żałował? Co stanie się, kiedy opuszczą to miejsce i przestaną być tylko dwoma osobami zamkniętymi w swojej małej bańce?
Nie chciał jeszcze znać odpowiedzi. Dlatego sięgnął po kolejną porcję alkoholu. W tamtym momencie wydawało mu się to odpowiednie. Wręcz logiczne. Skoro jeszcze przez chwilę mogli udawać, że jutro nie istnieje, dlaczego miałby sam odbierać sobie tę możliwość?
— Hm? Przecież to ty mówiłeś, że alkohol zwiększa twoją tolerancję na moją osobę — powiedział z lekkim zaskoczeniem, czując, jak po jego ciele przebiega przyjemny dreszcz.
UsuńPodobało mu się to, jak Junseo go złapał i przyciągnął do siebie. Zdecydowanie bardziej, niż chciałby przyznać. Właśnie tego potrzebował. Czyjejś bliskości, zainteresowania, poczucia, że ktoś naprawdę chce mieć go obok. I chyba dlatego tak szybko miękł pod każdym kolejnym dotykiem. Już wcześniej zdążył zauważyć, jak bardzo brakowało mu zwyczajnej, ludzkiej bliskości, ale dopiero teraz zaczynał rozumieć, jak łatwo było mu się od niej uzależnić. Wystarczyło kilka szczerych spojrzeń, trochę czułości i świadomość, że ktoś naprawdę chce być właśnie przy nim, żeby przestał zastanawiać się, gdzie powinien postawić granicę.
To było cholernie przyjemne. Zwłaszcza że zachowanie Junseo znów robiło się coraz śmielsze. Każdy jego ruch, każde zbliżenie i każde słowo sprawiały, że Ryanowi robiło się coraz cieplej. Westchnął cicho, czując, jak gorąco wspina się na jego policzki i mocno je zaróżawia.
— Może? Nie narzekałeś jakoś bardzo, jak oddałeś mi kontrolę — mruknął zaczepnie. Na jego twarzy pojawił się rozbawiony uśmiech. — Pokusiłbym się nawet o stwierdzenie, że bardzo, ale to bardzo ci się podobało — dodał, oblizując powoli suche wargi. Samo wspomnienie wydarzeń z piwnicy wystarczyło, żeby poczuł przyjemne ciepło gdzieś pod skórą. — Chyba że tym razem to ty chciałbyś odebrać tę kontrolę mi? Możemy podyskutować, wiesz. — Przysunął się jeszcze odrobinę, przesuwając dłoń z jego torsu na biodro. — Jestem bardzo otwarty — dodał z wyraźnym zadowoleniem.
Obserwował reakcję Junseo niemal z dziecięcą ciekawością. Chciał widzieć, co z nim robił. Chciał, żeby Park czuł choć część tego samego, co on. Żeby pod skórą powoli rozpalało się to samo przyjemne napięcie, żeby również zaczął łaknąć tej bliskości i sam jej szukać.
Ryan uwielbiał obserwować reakcje innych ludzi. Szczególnie wtedy, kiedy miał pewność, że to właśnie on był ich powodem. Było w tym coś z jego potrzeby potwierdzenia. Lubił wiedzieć, że działał na drugą osobę. Że jego dotyk, słowa czy spojrzenie nie przechodziły obok niej obojętnie.
Słysząc ciche westchnienie, stłumiony jęk, nie potrafił powstrzymać uśmiechu. Tym razem nie chodziło już nawet o zwykłe rozbawienie. Poczuł satysfakcję. Dziwną, trochę próżną dumę z samego siebie. Tego wieczoru wyciąganie z Junseo kolejnych dźwięków stało się niemal przyjemną rozrywką. Za każdym razem, kiedy Park reagował na jego dotyk, Ryan dostawał kolejne potwierdzenie, że to wszystko nie działo się wyłącznie w jego głowie. I chciał więcej. Znacznie więcej. Nawet jeśli doskonale zdawał sobie sprawę, że czasu mieli coraz mniej.
Gdyby Ryan tylko miał pewność, jak mocno wyrył się w pamięci Junseo, prawdopodobnie cieszyłby się jak dziecko. Podobała mu się sama myśl, że po powrocie do domu Park mógłby nagle przypomnieć sobie jego głos, śmiech, dotyk albo któryś z tych drobnych momentów, które wydarzyły się między nimi. Chciał zostać mu w głowie choć odrobinę dłużej, niż pozwalałaby na to logika całej tej sytuacji. Może chciał, żeby czasami wracało do niego wspomnienie tej nocy i żeby przez krótką chwilę zastanawiał się, co by było, gdyby mieli dla siebie trochę więcej czasu.
Było w tym coś z jego potrzeby kontroli. Skoro nie mógł wiedzieć, co wydarzy się między nimi później, chciał przynajmniej mieć pewność, że teraz zostawił po sobie coś, czego Junseo nie będzie potrafił tak łatwo zignorować. Chciał być tym wspomnieniem, które pojawi się niespodziewanie podczas zwyczajnego dnia. Tym jednym obrazem, dotykiem czy głosem, który przypomni Parkowi o tej nocy i o tym, jak blisko byli. Ta myśl podobała mu się zdecydowanie za bardzo.
Kiedy Junseo odbił się od baru, Ryan zmarszczył na moment niezadowolone brwi. Już chciał zaprotestować, ale wtedy Park znalazł się blisko niego. Bardzo blisko. I to w sposób, który podobał mu się zdecydowanie za mocno. Pozostał bez szans na ucieczkę, której zresztą wcale nie planował. Ba, w tej chwili byłaby ostatnią rzeczą, o której by pomyślał. Odchylił lekko głowę, żeby mieć na niego dobry widok. Zamruczał z zadowoleniem, bo zdecydowanie był to widok wart jutrzejszego kaca moralnego. Zdecydowanie.
UsuńPoczuł, jak zalewa go fala gorąca, kumulując się gdzieś w podbrzuszu. Rozchylił lekko wargi, spomiędzy których wyrwało się ledwo słyszalne westchnienie. Park zdecydowanie nie ułatwiał mu zachowania zdrowego rozsądku, kiedy tak się do niego zbliżał, muskał jego skórę i mówił rzeczy, których Ryan wcale nie chciał słyszeć, jeśli zamierzał zachować przyzwoicie.
Z każdą chwilą coraz bardziej miękły mu kolana i sam zaczynał się zastanawiać, jakim cudem jeszcze stał prosto. Gdyby Junseo odsunął się teraz o krok, Ryan prawdopodobnie zachwiałby się jak wieża z klocków, której ktoś właśnie wyjął dolny element.
Jego oddech przyspieszył, a ciało przechodziły kolejne dreszcze. Był niemal pewien, że Junseo doskonale i bez większego trudu mógł wyczuć, jak bardzo na niego działał. Ryan przymknął oczy, skupiając się na cieple jego ciała i nadal wyczuwalnym zapachu mocnych perfum. Przez chwilę nie chciał myśleć o niczym więcej.
— Junseo — jęknął cicho, oddychając nieco szybciej.
Uśmiechnął się, trącając nosem nos mężczyzny. Dłonie oparł na jego torsie, przesuwając nimi powoli, aż w końcu zatrzymał je na jego ramionach.
— Dużo bym chciał — przyznał cicho. — Ale… nie wszystko wypada.
Przesunął powoli językiem po jego wargach, wyczuwając na nich smak wypitego trunku. Skomentował to zadowolonym mruknięciem, zaraz potem łącząc ich wargi w gorącym pocałunku. Palce wsunęły się w jego włosy, zaciskając się na nich delikatnie.
— Rób tak dalej, a wpakuję cię ze sobą do taksówki — burknął z udawanym wyrzutem.
A potem znowu wrócił do jego ust, wykorzystując być może ostatnie chwile spokoju i przyjemności, zanim będą musieli wrócić do reszty świata.
you’re playing with fire
W życiu Junseo brakowało miejsca na impulsywne zachowania, bo wszystko czego się podejmował z założenia było częścią planu, wedle którego działał, każde słowo powinno być przemyślane, zważając na potencjalne konsekwencje. Każdy gest, czy zachowanie niemal odegrane, byle nie zostać źle zrozumianym, czy nie urazić swojej publiki.
UsuńBo wszystko było pod publikę - musiał ją w końcu zadowolić, wkupić się w ich łaski, zdobyć akceptację, o którą zabiegał. Nie było miejsca na pomyłki, czy kontrowersje, na szali była jego kariera, jego reputacja, na której zszarganie nie mógł sobie pozwolić. Marzył o autentyczności, o tym, by kiedyś podzielić się swoimi przemyśleniami, bez obaw wyznać, kiedy nie wszystko było tak kolorowe, jak przedstawiały to media, czy udostępnione w sieci zdjęcia, przybliżyć innym swoją codzienność i przestać rezygnować z własnych wartości, ale obawiał się, bo nie tego od niego oczekiwano.
W zakresie jego obowiązków nie stało jedynie zadbanie o własny wizerunek, ale kontraktualne był również odpowiedzialny za swoją wytwórnię, bo był ich chodzącą wizytówką. Wystarczyłby jeden zły krok, niewielka pomyłka, którą ktoś wyolbrzymiłby do ogromnych rozmiarów, a jedno spojrzenie na niego, przypisałoby te wszystkie zdarzenia również grupie innych ludzi.
Był jak ten pierwszy klocek w domino - mała podjęta przez niego decyzja, mogła uruchomić lawinę nieodwracalnych zdarzeń, wpływających na całe jego otoczenie. Na swoich barkach niósł odpowiedzialność, na którą czasem nie był gotów, i nie pragnął niczego więcej, jak to, by przez chociaż jeden dzień być niewidzialnym, zniknąć z radaru, i podjąć te wszystkie decyzje, które groziły zerwaniem kontraktu.
Wiedział, że nigdy nie odważyłby się na coś tak drastycznego, nigdy nie wybaczyłby sobie własnej głupoty, jeśli sam umyślnie przekreśliłby szansę na lepszą przyszłość, jednak to nie powstrzymywało napływu impulsywnych myśli, które jego trzeźwy umysł zazwyczaj zatrzymywał, nim te mogły przerodzić się w coś więcej.
Ten wieczór od początku był inny, odbiegający od norm i jego codziennej rutyny, w której nie było miejsca na to, co nieznane, czy ryzykowne. Tutaj od samego początku poczuł się, jakby wkroczył w inny świat, w którym nawet najbardziej absurdalne decyzje, były dozwolone, a może i wskazane, bo to, co wydarzyło się wewnątrz hotelu, miało nigdy nie ujrzeć światła dziennego, każdy sekret był pomiędzy uczestnikami imprezy, a jego organizatorką - to obiecało zaproszenie, i może tego się trzymał, stawiając kolejne odważne kroki. Nie czuł na sobie ciężaru cudzego spojrzenia, czy tego, że musiał sprostać czyimś oczekiwaniom, bo jedyne granice, to te, które sam wyznaczył.
Chwilowo, te granice rozmywały się coraz bardziej, nie widział różnicy pomiędzy tym co chciał, a powinien, bo skoro czegoś pragnął, to naturalnym byłoby po to sięgnąć. Jak ta druga szklanka alkoholu, którą opróżnił w dwóch łykach, pomiędzy pocałunkami, których również nie potrafił sobie odmówić, jakby te miały ugasić nieustające pragnienie.
— Hmmm — mruknął przeciągle, i wyprostował nieco, by spojrzeć na Ryana z satysfakcją wymalowaną na własnej twarzy. — To miłe, że zwracasz uwagę na to, co mówię i tak uważnie mnie słuchasz. — wymruczał z zadowoleniem, przygryzając dolną wargę, by powstrzymać wykrzywiające się uśmiechu usta.
Było to coś tak małego, głupi komentarz, który rzucił kilka godzin temu, nic nie znacząca słowna przepychanka, a mimo wszystko, Ryan zwrócił na to uwagę. Tu narodziło się kolejne pytanie - co jeszcze pamiętał, jak wiele szczegółów z tej nocy, postanowił zapisać i zachować w swojej świadomości. Junseo nie potrafił opisać ekscytacji, która nagle rozgrzała jego wnętrze, mała myśl, że zdołał wkraść się do umysłu Ryana, rozproszyła wcześniejsze mroczne przekonania, że był mu obojętny. Nie oczekiwał wielkich deklaracji, bo mimo swojego stanu i alkoholu, który sprawiał, że pozwalał sobie na więcej, dalej zdawał sobie sprawę z tego, że byli sobie obcy, jednak te małe gesty, sprawiały, że chwilami o tym zapominał.
— A co do kontroli — Pochylił się nieznacznie, by ponownie zacząć szeptać wprost do ucha blondyna — W tej pozycji, myślę, że dyskusja jest zbędna. Nie uważasz, hyung.
UsuńZ jego krtani wyrwał się złośliwy chichot, a ostatnie słowo przeciągnął prowokacyjnie, podkreślając, że mimo swojej wcześniejszej uległości i różnicy wieku, równie wielką satysfakcję czerpał z tego, że Ryan był zdany na jego łaskę, i to on kontrolował przebieg sytuacji. Gdyby w oczach drugiego wyczytał niepokój, czy niezadowolenie, odsunąłby się bez zastanowienia, bo ostatnie czego chciał, to sprawić, by ten poczuł się niekomfortowo, jednak żadna z reakcji Ryana nie wyrażała sprzeciwu, a to jedynie motywowało do dalszego działania. Po jego ciele przeszedł kolejny dreszcz, bo sugestywne słowa drugiego, zaczęły przywoływać kolejne pomysły, wizje, jak mogli umilić sobie czas, jak wiele było przed nimi, jeśli tylko czas im na to pozwoli.
Chciał pokazać Ryanowi na co jeszcze było go stać, udowodnić, że swoje słowa mógł poprzeć czynami. Każdy dotyk był tego świadectwem, każdy kolejny pocałunek zapieczętowaniem składanych obietnic, a znaki pozostawione na nieskazitelnej skórze, miały być przypomnieniem chwil spędzonych razem.
Czuł pod palcami drżenie jego ciała, i napinające się mięśnie. Słyszał nieregularny oddech i ciche westchnienia, które rozpalały jego zmysły, a on sam zaczął pozwalać sobie na więcej, wsuwając swoje udo pomiędzy nogi Ryana, byle znaleźć się jeszcze bliżej, i poczuć, że oboje chcieli siebie równie mocno.
Żałosny jęk, jaki wyrwał się z jego krtani, był następstwem usłyszenia własnego imienia, które wypłynęła z ust Ryana. Brzmiało jak najsłodsza melodia, otulająca jego zmysły, dwie sylaby, które doprowadziły go do istnego szaleństwa i ponownie zdał sobie sprawę, że pragnął więcej, niż to, co mógł im zaoferować właśnie tutaj, a potwierdzeniem tego były kolejne słowa Kima.
— Powiedz mi — wyszeptał równie cicho, wpatrując się w jego oczy, bo wiedział, że właśnie w nich znajdzie zrozumienie. — Powiedz mi, czego nie wypada.
Powrócił do składania pocałunków na jego szyi, do zahaczania zębami o delikatną skórę, go drażnienia się z nim, gdy jego dłonie znalazły się pod jego koszulą, a opuszki palców powoli zaczęły rysować kształty na jego podbrzuszu, a ostanie słowa Ryana jedynie dodały motywacji, wsunął palce za materiał jego spodni, i pociągnął do przodu, mimo, że zmniejszenia dystansu, było fizycznie niemożliwe, a ruch spowodował, że ich ciała otarły się o siebie.
— To groźba, czy obietnica? — zagadnął, unosząc jedną z brwi, a na twarzy pojawił się zadziorny uśmiech, za którym kryło się wyzwanie.
Wiedział, że powinni przestać, bo ich zabawa, przestała być niewinna, ale nie potrafił odmówić sobie przyjemności.
then let me get burned
Ryan, jak przystało na osobę, której myśli zdecydowanie zbyt mocno rozkładały przeszłość na czynniki pierwsze, pamiętał o wiele więcej, niż powinien. Zapamiętywał czasem zupełnie nieznaczące dla innych szczegóły, skupiał się na tonie wypowiedzi, postawie, spojrzeniu czy drobnych zmianach w zachowaniu. Zazwyczaj jednak najmocniej wracał myślami do sytuacji nieprzyjemnych, bardziej stresujących, takich, w których mógł popełnić błąd albo powiedzieć coś nieodpowiedniego. Dlatego tak dobrze pamiętał ich ostrą wymianę zdań na korytarzu wytwórni.
UsuńByłby w stanie bez większego problemu przytoczyć przebieg większości tamtej rozmowy, a raczej kłótni. Pamiętał spojrzenie Junseo, pełne złości, irytacji i czegoś, czego nie potrafił nazwać, nieważne, ile razy wracał do tamtego wydarzenia. Pamiętał, jak Park się do niego przysunął, jak zapędził go pod ścianę, jak nachylił się nad nim i sprawił, że Ryan przez krótką chwilę miał ochotę zapaść się pod ziemię.
Mógł udawać, że to dla niego było niczym. Ot, nieprzyjemną, ale nic nieznaczącą sytuacją, jakich inni ludzie doświadczali pewnie częściej, niż chciałby przyznać. Mimo wszystko spędził potem wiele godzin na analizowaniu tamtej sytuacji. Zastanawiał się, skąd wzięła się taka reakcja mężczyzny, co właściwie ją wywołało i przede wszystkim - co on sam mógł zrobić inaczej. Wracał do własnych słów, tonu głosu, zachowania, próbując znaleźć moment, w którym wszystko wymknęło się spod kontroli.
Tak, Junseo Park zdecydowanie znalazł sobie miejsce w jego głowie.
Może właśnie dlatego Ryan przywiązał tak dużą wagę do słów wypowiedzianych przy stole na początku imprezy? Nadal zaczepny, ale tym razem nieagresywny charakter ich rozmowy sprawił, że Kim znowu poczuł to dziwne napięcie, które pojawiało się między nimi za każdym razem, kiedy zaczynali się przekomarzać. Zamiast prawdziwej kłótni były drobne zaczepki, kolejne słowne przepychanki i pomniejsze wyzwania, które rzucali sobie nawzajem niemal odruchowo.
I Ryanowi zaczynało się to podobać. Było w tym coś ekscytującego. To oczekiwanie na kolejną odpowiedź, zastanawianie się, czym Junseo go zaskoczy i jak mocno tym razem uda mu się go sprowokować. Jakby obaj nieświadomie sprawdzali, gdzie przebiega granica i ile jeszcze mogą sobie powiedzieć, zanim któreś z nich naprawdę się zirytuje.
Nie rozumiał tego przyciągania. Tym bardziej że jeszcze niedawno bez większego problemu potrafili skoczyć sobie do gardeł o źle postawiony krok w choreografii, a teraz Ryan łapał się na tym, że zwyczajnie czekał na kolejną wymianę zdań.
To spojrzenie, które Junseo właśnie mu rzucił, sprawiło, że Kim ponownie westchnął. To zadowolenie. Satysfakcja z tak drobnej rzeczy, jaką było zapamiętanie jego wcześniejszych słów. Ten ledwie powstrzymywany uśmiech. Wszystko to działało na Ryana bardziej, niż chciałby przyznać. Chciał więcej. Chciał pokazać Junseo, że naprawdę tego wieczoru jego uwaga była skupiona tylko na nim. Nie interesowało go nic innego. Nie ludzie dookoła, nie to, co mogli o nich pomyśleć, nie konsekwencje ani nawet to, jak absurdalnie wyglądała cała ta sytuacja z boku.
Tego wieczoru Junseo Park jeszcze mocniej zadomowił się w jego głowie, tworząc sobie tam przytulny kącik. Kącik, który z każdą kolejną chwilą rozrastał się coraz bardziej, zajmując miejsce, którego Ryan wcale nie planował mu oddawać.
Gdyby tylko wiedział, że działało to również w drugą stronę. Że i on zdecydowanie wyrył się w pamięci Junseo mocniej, niż powinien. Ekstaza byłaby wtedy niemal nie do opisania. Bo właśnie tego Ryan chciał w tej chwili najbardziej. Być zauważonym. Chciał wiedzieć, że jego obecność coś znaczy, że nie jest jedynie kolejną osobą na tej imprezie, którą Junseo zapomni następnego dnia. Chciał zostać mu w głowie choć odrobinę dłużej, niż wypadało.
I chyba właśnie dlatego tak łatwo pozwalał sobie na coraz większe skupienie na Parku. Potrzeba bycia zauważonym, docenionym i zapamiętanym skutecznie przyćmiewała absurd całej sytuacji.
Jeszcze kilka godzin wcześniej Ryan był gotów pokłócić się z nim o źle postawiony krok w choreografii i rozdmuchać go do rozmiarów niemal kosmicznego problemu. Teraz natomiast łapał się na tym, że zależało mu przede wszystkim na tym, by Junseo patrzył właśnie na niego.
UsuńNieczęsto oddawał kontrolę nad sobą innym osobom. Zdecydowanie był typem człowieka, który zwyczajnie tego nie lubił. Chciał mieć pewność, że wszystko będzie przebiegać w rytmie, który sam nada. W całym swoim życiu mógłby spokojnie wyliczyć na palcach jednej ręki, a i tak kilka z nich zostałoby mu w zapasie, momenty, w których postanowił się ugiąć i pozwolić, by to druga osoba przejęła inicjatywę, wyznaczając tempo zamiast niego.
W przypadku Junseo było to jednak niezwykle ekscytujące. Zwłaszcza kiedy wracał myślami do chwil w piwnicy, gdy młodszy z wyraźną chęcią pozwalał mu działać, ufając mu na tyle, by oddać mu dominację. Ryan wciąż pamiętał te momenty aż nazbyt dobrze. Było w nich coś niesamowicie pięknego, właśnie przez tę dobrowolność i zaufanie, które Junseo mu wtedy okazywał. Był przekonany, że widoków z piwnicy jeszcze długo nie zapomni. Prawdopodobnie będą wracać do niego w najbardziej nieoczekiwanych momentach, szczególnie w momentach samotności. Nie miał jednak zamiaru na to narzekać. Wręcz przeciwnie, sama świadomość, że będzie miał do czego wracać, wywoływała na jego ustach lekki, zadowolony uśmiech.
Tak pięknie wypowiedziane słowo hyung i ten chrapliwy chichot sprawiły, że przez ciało blondyna przeszedł kolejny dreszcz, a zaraz za nim fala przyjemnego gorąca. Ta nagła zmiana w zachowaniu Junseo, to, jak bez większego wysiłku potrafił teraz wprawić go w tak silne emocje, była czymś niezwykle fascynującym. Chciał więcej. Zdecydowanie. Chciał zobaczyć, jak daleko Junseo mógłby się posunąć, jak bardzo potrafiłby wytrącić go z równowagi i do czego jeszcze byłby w stanie go doprowadzić. Jeszcze niedawno trudno byłoby mu uwierzyć, że ten sam mężczyzna, z którym potrafił pokłócić się niemal o wszystko, teraz był w stanie jednym słowem i krótkim śmiechem wywołać w nim podobne reakcje.
Kim nie miał jednak najmniejszego zamiaru uciekać. Nie zamierzał nawet ruszyć się chociażby o centymetr. W tej chwili było mu po prostu zbyt przyjemnie, zbyt wygodnie, żeby nagle to przerywać. Nie czuł tego charakterystycznego lęku ani niepewności, które zwykle pojawiały się przy czymś nowym i nieprzewidywalnym. Może była to zasługa alkoholu, może pewności w ruchach Parka, a może po prostu tego, że Ryan po raz pierwszy od dawna nie czuł potrzeby kontrolowania każdej kolejnej sekundy. Chciał się temu poddać. Choć przez chwilę nie analizować, nie zastanawiać się, co będzie później i dokąd właściwie zmierza ta sytuacja. Po prostu zostać dokładnie tam, gdzie był, i pozwolić Junseo decydować, co wydarzy się dalej.
— Bo... mówiłeś też coś o krzyczeniu — szepnął mu do ucha. — Jak to było? Ach tak. Pytałeś mnie, czy tym razem to ja nie chciałbym pokrzyczeć. I może... może bym chciał. — Spojrzał mu prosto w oczy, rzucając mu tym samym niemal wyzwanie. Czuł, jak kolejna fala ciepła rozlewa się po jego ciele, a bliskość Junseo sprawiała, że coraz trudniej było mu zebrać myśli. — Myślę, że mógłbym ci pozwolić na dużo — kontynuował, tym razem nieco mniej pewnie.
Jego myśli szalały. Wyobraźnia podsuwała mu kolejne obrazy tego, co Junseo mógłby z nim zrobić. Miał już mały przedsmak, a jednak jego obecne zachowanie i ponownie narastające między nimi napięcie sprawiały, że Ryan chciał więcej. Chciał przekonać się, dokąd tym razem mogłoby ich to zaprowadzić.
Pragnął jego dłoni na swoim ciele, jego ust i tej bliskości, która jeszcze chwilę wcześniej wydawała mu się tak nieprawdopodobna. Chciał, żeby Junseo był powodem, dla którego całkowicie straci nad sobą kontrolę. Żeby znowu wydobywał z niego kolejne, coraz mniej powściągliwe dźwięki i sprawiał, że na moment zapomni o wszystkim poza nim.
Ciężko było mu myśleć o czymkolwiek innym. Nawet o tak oczywistym fakcie jak znajdowanie się w barze, obok innych osób. Najwidoczniej, Junseo to jednak też nie przeszkadzało.
UsuńNa dłonie sunące po jego nagiej skórze, wyrwało się z niego kolejne stęknięcie. Zacisnął uda na nodze Parka, która bezwstydnie się tam wsunęła. Oddychał szybko, płytko, krótko. Jego ciało znów zrobiło się gorące, policzki czerwone, a oczy błyszczały od nadmiaru emocji. Czuł, że jest na granicy momentu, gdzie powrót byłby możliwy. A przynajmniej łatwiejszy.
Nie ułatwiał, przyciągając go do siebie. Ryan otarł się swoim kroczem o jego udo, starając się stłumić jęk. Nie wyszło mu to jednak zbyt dobrze. Zacisnął dłonie na jego ramionach, łapiąc kolejny głębszy oddech. Przygryzł dolną wargę, a czoło oparł na torsie mężczyzny, tuż przy jego obojczyku. Musiał się uspokoić, wiedział to dobrze, tylko w tym momencie było to tak cholernie trudne.
— Junnie — wyszeptał cicho, ale tak, by ten mógł go usłyszeć bez problemu.
Uniósł na niego spojrzenie, by zaraz zbliżyć się na tyle, by znów połączyć ich usta w namiętnym i spragnionym pocałunku. Chwycił za dłoń w nadgarstku, która spoczywała nadal przy materiale jego spodni, ostrożnie przesuwając ją w dół. Kolejne dreszcze przechodziły jego ciało, tak samo jak świadomość, że to wszystko było niepoprawne.
— Nie możemy — rzucił smutno, nie wierząc, że w tym stanie udało mu się zachować resztki zdrowego rozsądku.
Przeciągnął dłoń młodszego na swoją talie, a potem przesunął swoje wzdłuż jego ramion. Uśmiechnął się czule. Nie chciał, by Junseo poczuł się odepchnięty, bo tak nie było. Wręcz przeciwnie. Najchętniej zaciągnąłby go do łazienki, za bar, do składzika czy w jakiekolwiek inne pomieszczenie, by kontynuować to, co się działo. Nie mógł jednak tego zrobić. Nie ze względu na siebie, a na Junseo. Rynek amerykański był o wiele łaskawszy. Dla niego skończyłoby się to kolejną falą hejtu, utratą obserwujących, ale mógłby się podnieść. Gdyby ktoś jakkolwiek rzuciłby cień podejrzeń po wyjściu z imprezy na Junseo, ten miałby o wiele, wiele gorzej. A z jakiś powodów, których w tym momencie nie zamierzał analizować, nie chciał do tego dopuścić.
— W domu — dodał, składając na jego ustach tym razie delikatniejszy pocałunek. — I obiecuje. Jak tylko będziesz chciał, wrócisz ze mną do domu.
can’t let you burn. Not yet.
Nie lubił wracać myślami do tego pamiętnego dnia w wytwórni, kiedy pozwolił ponieść się emocjom, i wyrzucić całą zgromadzoną w sobie złość na Ryana. Czy do tych chwil spędzonych razem na sali, gdzie napięcie zgromadzone wokół nich, było namacalne, jak te emocje pozostawione między wierszami, niedopowiedzenia, które pozostawały gorzkawy posmak na języku, i uporczywe myśli, z którymi bił się po nocach. Bo kiedy pozwalał sobie na podróż wstecz, czuł narastającą frustrację, ale ta nie była skierowana na Ryana, ale na samego siebie, bo w całej tej swojej złości, nie dominował nim rozpalający od środka gniew, ale ta bezsilność, której źródła nie potrafił odnaleźć.
UsuńW głowie narodziły się kolejne pytania, jak te, dlaczego zwracał uwagę na każdy najmniejszy detal w osobie Ryana, jak to, że marszczył nos gdy się uśmiechał, czy to z jaką otwartością dzielił się swoim życiem z innymi podczas swoich live’ów, a Junseo zdarzyło się je obejrzeć więcej razy, niż odważyłby się przyznać. Czasem odczuwał, że wie więcej niż powinien, te drobne informacje, ciążyły jak sekrety, a ta świadomość powoli zżerała go od środka, przytłaczając jego codzienne życie.
Bo apetyt rósł w miarę jedzenie, im więcej się dowiadywał, tym bardziej pragnął tej wiedzy. Im więcej uśmiechów rozpromieniało jego twarz, tym bardziej chciał poznać, co za nimi stało, a mimo to, dalej wmawiał sobie, że Ryan był mu obojętny.
Dlatego łatwiejszym było o nim nie myśleć, kierować się gniewem, bo przybieranie maski obojętności nie było wystarczające. Musiał go od siebie odstraszyć, nie pozwolić drugiemu podejść zbyt blisko, bo to ziarno, które Ryan zdołał zasiać w jego podświadomości tygodnie temu, kiełkowało pod wpływem jego uwagi po każdym spotkaniu.
I tak też robił, udawał, że drugi nie istnieje, jednak wystarczyło kilka kropli alkoholu, by Junseo obniżył swoją czujność, a w efekcie ta ledwo kiełkująca relacja, zaczęła wypuszczać pędy, które ciężko będzie zignorować. Nawet jeśli o poranku postanowi zapomnieć, i ponownie uciec się do starych zagrywek, już teraz zdawał sobie sprawę, że to będzie niemożliwe, bo piętno tej nocy, odcisnęło się na jego wnętrzu, stawiając pod znakiem zapytania wszystko, co o sobie wiedział.
Czy podobnie będzie w przypadku Ryana? Czy on również dzielił ten sam sentyment, jeśli chodziło o ich wcześniejszą relację, i to w jakim kierunku zmierzała? Bo o ile Junseo został utwierdzony w swoim przekonaniu, że nie byli sobie obojętni tu i teraz, tak dalej nie wiedział, gdzie tak naprawdę miało ich to zaprowadzić. Czy Ryan tak naprawdę chciał, by ta znajomość obrała inne tory, a może odpowiadało mu to, jak było wcześniej, a to był jedynie odbiegający od reguły wyskok. Może takie spotkania były dla niego czymś na porządku dziennym, może pod osłoną nocy pozwalał sobie na więcej, i Junseo nie mógł mu mieć tego za złe - był dorosły, miał pewne prawo robić to, na co tylko miał ochotę, Nie był mu nic winien, więc dlaczego w głowie bruneta ponownie zaczęły pojawiać się te nieznośne pytania, dlaczego zamiast skupiać się na miękkości ust drugiego, i spijanych z nich westchnień, on chciał wiedzieć, czy Ryan dzielił te same obawy.
— Nie masz pojęcia, jak bardzo chciałbym to usłyszeć — wyszeptał pełen powagi, krzyżując ich spojrzenia. Był pewien, że krzyki Ryana, zdołałyby zagłuszyć jego własne myśli, bo każdy najmniejszy odgłos jaki wydawał, rozbrzmiewał w jego głowie ze zdwojoną siłą. — Wiem, że brzmiałbyś tak pięknie. — dodał, kiedy usłyszał niepewność wkradajacą się do tonu wypowiedzi, bo drżenie w jego głosie miało być spowodowane sunącymi wzdłuż jego ciała dłońmi, a nie obawami, że to co mówi, spotka się z krytyką.
Nie śmiałby powiedzieć złego słowa na to, w jaki sposób Ryan reagował na to wszystko, czego się dopuszczali, bo każda sekunda spędzona w jego objęciach, była niezapomnianym przeżyciem. Był wrażliwy na każdy bodziec, wstrzymywał oddech, kiedy palce Junseo zaciskały się na rozgrzanej skórze, i odpowiadał równie chętnie, kołysząc biodrami, jakby prosił o więcej.
A Junseo był gotów dać mu to, o co by tylko poprosił. Nie pragnął niczego więcej, jak tego, by jego oddech zaczynał się tam, gdzie Ryana kończył, zacierając wszelkie istniejące granice, byle być bliżej, poczuć więcej, połączyć ich w jedno.
UsuńMimo, że na usta cisnęło się to nie wypowiedziane dlaczego, prawdą było, że znał odpowiedź. Rozumiał dlaczego powinni przestać, dlaczego z każdą sekundą robiło się coraz niebezpieczniej, a każdy kolejny krok mógł być tym nieodwracalnym w skutkach. Westchnął cicho, bo mimo, że zdawał sobie z tego sprawę, ta nadzieja na coś więcej została nagle ugaszona, ustępując miejsca zawodowi, na który Kim musiał być przygotowany. W głowie dalej rozbrzmiewało Junnie, permanentnie wpisując się na listę ulubionych słów, jakie dane było mu usłyszeć. W tych kilku literach doszukiwał się więcej, niż tylko czułości, która wypełniła tą wewnętrzną pustkę. A kolejno nadeszła obietnica, wychodząca poza granicę hotelu, otwierając drzwi na coś więcej. Deklaracja, której nie odważyłby się powiedzieć na głos, jednak tak chętnie spijał ją z warg Ryana.Pochylił się do przodu, opierając ich czoła o siebie, dał im kilka, a może kilkanaście sekund na uregulowanie oddechu, czy bicia serca, które jeszcze chwilę temu, było bliskie wyfrunięcia z klatki piersiowej. Swoją dłonią czule pogładził jego policzek, jakby chciał pod opuszkami zapisać rysy jego twarzy, zachować je na później, poczuć pod palcami ciepło, gdy już nie będzie blisko.
— Nie mogę się doczekać. — wyszeptał zgodnie z prawdą, pozwalając sobie na delikatny uśmiech, który sięgnął jego spojrzenia, bo nie musiał udawać, że cieszył się na propozycję, kiedy każdy nerw w jego ciele rozpalał się, gdy tylko o tym pomyślał.
Nie chciał zwiększać dystansu, jednak było to koniecznością. Niechętnie odepchnął się od baru, a jego ciało, centymetr po centymetrze, zalał chłód, jakby własny organizm sprzeciwiał się tej rozłące.
Wiedział, że jedyną szansą, na wyjście z hotelu, było zakończenie imprezy, więc mimo wcześniejszej niechęci, i dalszych obaw związanych z tym, co miało się wydarzyć, gdy już wszyscy zajmą przypisane im miejsca, postanowił nie przeciągać nieuniknionego i podjął decyzję za nich. Pozwolił sobie na ostatni pocałunek, ostatni taniec ich warg, ciche pożegnanie, bo reszta nocy stała pod znakiem zapytania i pociągnął Ryana w kierunku ustawionych na środku sali krzeseł.
the fire in me is still ignited